Σήμερα οι καλοί του φίλοι θα αποχαιρετίσουν τον Γιώργο Παπαδάκη στο Αποτεφρωτήριο Ριτσώνας. Εφυγε λίγο βιαστικά από ανακοπή καρδιάς στο ξεκίνημα της χρονιάς και ενώ σχεδίαζε όπως γράφτηκε την τηλεοπτική επιστροφή του. Δεν μου κάνει εντύπωση. Ανήκε στην κατηγορία των ανθρώπων που δεν του ταίριαζε να είναι συνταξιούχος και δεν το έκυψε και ποτέ του. Τελευταία φορά που μιλήσαμε ήταν πριν λίγους μήνες στις απονομές των δημοσιογραφικών βραβείων του ιδρύματος Μπότση. Είχε τιμηθεί για την καριέρα του. Του είπα πως είναι σε μια ωραία στιγμή: σε αυτή που πρέπει να χαρεί την ζωή του. Μου είπε πως έχει βαρεθεί να κάθεται! Δεν απόρησα. Είναι πολύ δύσκολο για κάποιους ανθρώπους που για χρόνια ζουν σε πολύ έντονους επαγγελματικούς ρυθμούς να αλλάξουν τρόπο ζωής. Μου μοιάζει περίπου βέβαιο πως από εκείνο το πρωί που είπε αντίο στο πιο μεγάλο του δημιούργημα, το «Καλημέρα Ελλάδα», ξεκίνησε να σκέφτεται την επιστροφή του. Δεν ήταν άνθρωπος που θα έκανε ποτέ μια επιτελική δουλειά πίσω από τις κάμερες. Αγαπούσε τις εντάσεις. Κι έφυγε από την ζωή σε μια στιγμή που αυτές του λείψανε.    

Ο παρουσιαστής της διπλανής πόρτας

Όπως σωστά γράφτηκε ο Παπαδάκης ήθελε να είναι πάντα ο «παρουσιαστής της διπλανής πόρτας», αυτός που ως απλός άνθρωπος μιλούσε απλά σε απλούς ανθρώπους – ήθελε να δείχνει ένας από μας, κατά κάποιο τρόπο, και το κατάφερε χάρη στο σήμα κατατεθέν μουστάκι, ένα υπόγειο αλλά γλυκό χαμόγελο και ένα τρόπο που μιλούσε κατανοητό και γρήγορο. Την απλότητά του ο Παπαδάκης την έκανε τηλεόραση. Όπως οι πιο πολλοί που έχουν υπηρετήσει για χρόνια το μέσο ο Παπαδάκης ήξερε το κοινό του – κατά κάποιο τρόπο το είχε διαλέξει. Δεν ξέρω αν το κολάκευε, σίγουρα δεν το δυσκόλευε. Ηξερε τι το απασχολούσε, και κάπως έτσι κέρδιζε την προσοχή του από τότε που ξεκίνησε την δουλειά αυτή.  Όπως συμβαίνει με τους περισσότερους δημοσιογράφους που έχουν κάνει καριέρα στην τηλεόραση έτσι και στην δική του περίπτωση οι εκπομπές του και η περσόνα του έγιναν κατά κάποιο τρόπο ένα πράγμα: αν σου άρεσαν οι εκπομπές, σου αρέσει και ο Παπαδάκης – μόνο σε αυτή την περίπτωση. Ωστόσο στον Παπαδάκη πρέπει να αναγνωρίσουμε κάτι: ότι πραγματικά ανήκει στους λίγους που άλλαξαν την ελληνική τηλεόραση, προσθέτοντας σε αυτή εκπομπές που πραγματικά πριν από αυτόν δεν υπήρχαν. Κι αυτό για την δική μας τηλεόραση στην οποία συνήθως ακόμα και τα σήριαλ που μεταδίδονται είναι απομιμήσεις επιτυχημένων σειρών που κάπου προβάλλονται στο εξωτερικό, είναι κάτι σπάνιο.

Τρεις στον αέρα

Θέλω να το εξηγήσω ειδικά στους νεότερους. Το «Τρεις στον αέρα», με το οποίο μας συστήθηκε το 1986, ήταν μια εκπομπή που δεν έμοιαζε με καμιά άλλη από αυτές που είχαν γίνει ποτέ στην ΕΡΤ στα είκοσι προηγούμενα χρόνια της ιστορίας της. Ήτανε μαγκαζίνο, δηλαδή πολυθεματική εκπομπή.  Αποφάσισαν την μετάδοσή του στις 3 το μεσημέρι σε μια εποχή που στην ελληνική τηλεόραση καλά-καλά δεν υπήρχε μεσημεριανή ζώνη: εκπομπές για παιδιά μεταδιδόταν μετά την περίφημη «εκπαιδευτική τηλεόραση» - ούτε δελτίο ειδήσεων δεν θυμάμαι να υπήρχε. Είχε τρεις παρουσιαστές, είχε ζωντανές συνδέσεις σε καιρούς που αυτό ήταν πολυτέλεια και είχε και διάσημους καλεσμένους. Ηταν εκείνα τα χρόνια κάτι τόσο έξω από τα συνηθισμένα που όταν οι παρουσιαστές του – ο Παπαδάκης, η Σεμίνα Διγενή, αρχικά ο Νάσος Αθανασίου και στην συνέχεια ο Γιάννης Δημαράς - σταμάτησαν να ασχολούνται με αυτό προτιμώντας τα ιδιωτικά κανάλια, σταμάτησε και εκπομπή γιατί ήταν πολύ δύσκολο να βρεθούν διάδοχοι: η εκπομπή ήταν αυτοί που την παρουσίαζαν.

Του Παπαδάκη του άρεσε το ρίσκο. Μετά την μετακίνησή του στον ΑΝΤ1 αποφάσισε κι εκεί να δημιουργήσει κάτι εντελώς καινούργιο: τις εκπομπές της περίφημης πρωινής ζώνης η πρώτη και η πιο επιτυχημένη από τις οποίες υπήρξε η δική του.

Καλημέρα Ελλάδα

Το «Καλημέρα Ελλάδα», που γεννήθηκε το 1992, έχει υπάρξει ένα από τα πιο επιτυχημένα τηλεοπτικά στοιχήματα όλων των εποχών, γιατί όλα τα κανάλια το αντέγραψαν. Ηταν μια ιδέα πρωτότυπη μέσα στην απλότητά της. Δεν θυμάμαι ευρωπαϊκή χώρα στην οποία υπήρχαν ανάλογες εκπομπές: πιθανόν να υπάρχει, απλά αμφιβάλω αν έχουν υπάρξει ανάλογες με το ύφος του «Καλημέρα Ελλάδα» που πριν τον Παπαδάκη στην Ελλάδα δεν θυμάμαι να είχε τολμήσει κανείς. Ο λόγος είναι απλός: τα τηλεοπτικά κανάλια ήταν πολύ δύσκολο να φανταστούν ότι θα υπήρχε τόσο νωρίς το πρωί ένας τόσο μεγάλος αριθμός ανθρώπων που έχουν όρεξη να δουν τηλεόραση. Ο Παπαδάκης πίστεψε ότι υπάρχουν. Τους μάζεψε. Απευθύνθηκε σε αυτούς από την πρώτη μέχρι την τελευταία μέρα της δουλειάς του σαν να τους γνωρίζει ένα ένα προσωπικά. Έγινε ο άνθρωπος τους – η πρωϊνή του συνήθεια. Και για χρόνια έδινε στον ΑΝΤ1 που τον πίστεψε την δυνατότητα να ξεκινά με ένα τεράστιο ποσοστό θεαματικότητας που δεν είναι υπερβολή να πει κανείς πως για χρόνια τον κρατούσε πολύ ψηλά: το λέει άλλωστε η AGB.

Το «Καλημέρα Ελλάδα», που αν δεν κάνω λάθος για ένα διάστημα είχε αλλάξει και τίτλο και το έλεγαν «Πρωινό ΑΝΤ1» ή κάπως έτσι, υπήρξε σίγουρα το μακροβιότερο μαγκαζίνο της ελληνικής τηλεόρασης με τον ίδιο παρουσιαστή. Ηταν και παραμένει μια τεράστια παραγωγή με δεκάδες ανθρώπους που πρέπει να συντονιστούν απο τα χαράματα. Δεν εμφανίστηκε ως ένα talk show απλά βασισμένο στην χαρισνατικότητα του παρουσιαστή του αλλά ήταν πλούσιο σε ανθρώπους και πρωινές εικόνες. Κυρίως ήταν γεμάτο καλεσμενους. O Παπαδάκης κατάφερε να κάνει κάτι που όταν η εκπομπή ξεκίνησε έμοιαζε απίθανο: βρήκε πάρα πολλούς διαθέσιμος να ξυπνάνε όπως αυτός στα άγρια χαράματα για να περάσουν από τα πάνελ του. Πριν από την εκπομπή του ήταν κομμάτι δύσκολο να περιμένει κανείς ότι πολιτικοί, αλλά και άνθρωποι του θεάματος και τηλεπερσόνες και αναλυτές και δημοσιογράφοι και δημοσιολογούντες θα τρέχανε σε κανάλια 6 η ώρα τα χαράματα: πολλοί από αυτούς δεν το έκαναν ούτε μεσημέρι! Η επιτυχία της εκπομπής υπήρξε τόσο μεγάλη, που όλοι αυτοί οι δύσκολοι καλεσμένοι παρακαλούσαν για μια θέση στα πάνελ του Παπαδάκη. Στα οποία βέβαια έχουν συμβεί τα πάντα αφού ο Παπαδάκης, σαν καλός σκηνοθέτης φρόντιζε να μην λείπουν όσοι μπορούσαν να ηλεκτρίσουν την ατμόσφαιρα πρωί πρωί με αντιπαραθέσεις και καυγάδες. Αλλά και με χιούμορ και με παρατηρήσεις και με εξομολογήσεις και με δηλώσεις που συζητήθηκαν.  

Από την καρδιά του

Αγαπώντας τον ρόλο του παρουσιαστή (και την τηλεόραση γενικά) ο Παπαδάκης έκανε δεκάδες άλλες εκπομπές. Παρουσίασε τηλεπαιγνίδια, βραδινά σόου, είχε συμμετοχή και σε άλλες ενημερωτικές εκπομπές. Αλλά στο μυαλό όλων ήταν πάντα ο άνθρωπος που μας έλεγε καλημέρα. Με την καρδιά του και από την καρδιά του: αυτή που στο τέλος τον πρόδωσε.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα.