Νομίζω ότι ήταν απολύτως λογικό σε μια χρονιά που ο Ολυμπιακός και κυρίως ο ΠΑΟ είχαν στην Ευρωλίγκα αρκετές  μεταπτώσεις να φτάναμε και στην στιγμή που θα βλέπαμε κι από τους δυο ταυτόχρονα δυο θεαματικές παραστάσεις σαν αυτές που έδωσαν χθες βράδυ. Ο Ολυμπιακός πέρασε πρώτος διαλύοντας στο ΣΕΦ την Ρεάλ Μαδρίτης με 102-88 και ο ΠΑΟ κάνει πλέον ακόμα και όνειρα για να τερματίσει στην πρώτη τετράδα έχοντας κάνει επίδειξη δύναμης στην Βαρκελώνη: το τελικό σκορ του ματς (79-93) είναι μάλλον ψεύτικο καθώς προέκυψε γιατί ο ΠΑΟ στο τελευταίο δεκάλεπτο κατέβασε ταχύτητα – αν του ήταν απαραίτητο θα μπορούσε να έχει κερδίσει με 30 πόντους! Το πιο σημαντικό όμως και στις δύο νίκες είναι ότι αυτές δεν είναι ανεξήγητες και δεν οφείλονται σε ξεσπάσματα της μιας βραδιάς. Είναι και στις δυο περιπτώσεις αποτελέσματα μιας εξελικτικής διαδικασίας: ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟ μπαίνουν στην τελική ευθεία της διοργάνωσης σε φόρμα. Και θέλω να πιστεύω ότι αυτή είναι και αποτέλεσμα γενικότερου προγραμματισμού.

Ταυτόχρονα εξαιρετικοί

Η πρόοδος του Ολυμπιακού στα ματς στο ΣΕΦ είναι αλματώδης στην διάρκεια της χρονιάς. Βασίζεται σε πολλά, αλλά κυρίως στην πληρότητα του ρόστερ του και στην καλή του άμυνα – και τα δυο στην αρχή της σεζόν ήταν ζητούμενα. Επιπλέον κόντρα στην Ρεάλ είδαμε και κάτι ακόμα: το ποια μπορεί να είναι η επιθετική έκρηξη του πρωτοπόρου πλέον στην Ευρωλίγκα Ολυμπιακού αν σε ένα βράδυ είναι ταυτόχρονα εξαιρετικοί ο Βεζένκοφ και ο Ντόρσεϊ, δηλαδή τα πρώτα βιολιά του.

Οι καταπληκτικές εμφανίσεις των δύο δεν είναι καθόλου συμπωματικές. Ο Βεζένκοφ έμεινε έξω από τα τέλη του Φεβρουαρίου μέχρι και τα μέσα του Μαρτίου εξαιτίας ενός μικροτραυματισμού: έχασε κάποια ματς (με την Παρί, την Ζαλγκίρις, την Μονακό κτλ) αλλά παράλληλα ξεκουράστηκε και γέμισε μπαταρίες. Φυσικά επέστρεψε αγριεμένος. Τα δυο τελευταία του παιγνίδια (στην Γαλλία με την Βιλερμπάν και χθες με την Ρεάλ) συγκαταλέγονται στα καλύτερα της σεζόν του χωρίς μάλιστα να αγωνιστεί και υπερβολικά πολύ: 26 λεπτά για τον Σάσα μπορεί να είναι και λίγα. Σε κάθε περίπτωση με καθαρό το μυαλό σουτάρει πολύ καλύτερα στο τρίποντο κι αυτό είναι που συνήθως μετατρέπει ένα καλό παιγνίδι του σε υπέροχο. Χθες είχε 3/5 τρίποντα κι αυτά έδωσαν άλλη λάμψη στο παιγνίδι του: τα 6/7 δίποντα και τα 9 του ριμπάουντ είναι ρουτίνα. Βέβαια την παράσταση χθες την κλέβει ο Ντόρσεϊ.

Ο Ντόρσεϊ είναι μια από τις πιο παράξενες περιπτώσεις γκαρντ που θυμάμαι. Υπάρχουν βραδιές του που ο τύπος μοιάζει εξωγήινος και καταλαβαίνεις το γιατί πάντα πίστευε πως είναι ένας παίκτης του ΝΒΑ που για λόγους για τον ίδιο ακατανόητους το ΝΒΑ δεν του έδωσε τις ευκαιρίες που έπρεπε: πιστεύω πως ακόμα το πιστεύει. Εχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως ο Ντόρσεϊ για να σε κάνει να τρίβεις τα μάτια σου πρέπει να έχει πάντα ένα λόγο προσωπικό – να θέλει να αποδείξει πολλά. Συνέβη πέρσι στους τελικούς της Α1 κι εκείνο το κεφάλαιο της καριέρας του θα είναι πάντα το περισσότερο ενδεικτικό: ο μοναδικός εγωισμός του έδωσε στον Ολυμπιακό ένα πρωτάθλημα. Χθες του έδωσε και μια νίκη αληθινά εντυπωσιακή. Μετά τον καυγά με τον Γιώργο Μπαρτζώκα, την αλλαγή του στο ματς με την Βιλερμπάν και την μη χρησιμοποίησή του λόγω τιμωρίας στο παιγνίδι με την Μύκονο ο Ντόρσεϊ ανέλαβε την προσωπική αποστολή να θυμίσει σε όλους ποιος είναι και την πλήρωσε η Βασίλισσα. Η βραδιά του εξελίχτηκε σε ραψωδία: με 3/4 δίποντα, 10/11 βολές, 5 ασίστ και κυρίως 7/12 τρίποντα ο Ντόρσεϊ, που έπαιξε και για τον σχεδόν απόντα από το ματς Φουρνιέ, έκανε πολλά που δεν περιγράφονται. Εξω από τα πινακάκια του Μπαρτζώκα; Χωρίς αμφιβολία. Αλλά την απάντηση για αυτό την έχει δώσει ο προπονητής του Ολυμπιακού πριν το ματς όταν είπε ότι τσακώθηκε μαζί του, αλλά δεν είναι τρελός να θέτει εκτός ομάδας τους καλύτερους παίκτες του.   

Ο Ολυμπιακός είχε ένα μικρό διάστημα απουσίας από το παρκέ στο δεύτερο δεκάλεπτο του ματς, όταν δέχτηκε από την Ρεάλ ένα 16-0 αλλά εκεί τον ξύπνησε ο ΜαΚΚίσικ που σταθερά ανεβαίνει. Ξυπνώντας ο Ολυμπιακός δεν κοίταξε ποτέ πίσω. Παρά την απουσία του Ταρίκ Τζόουνς και τις μέτριες παρουσίες του Νιλικίνα και του Τζόζεφ ο πρωτοπόρος έκανε πλάκα στην Ρεάλ όπως κάνει καιρό τώρα με όλους τους αντιπάλους του στο ΣΕΦ θυμίζοντας πλέον την περσινή του σεζόν. Ουδεμία έκπληξη: μόλις «γέμισε» παίζει το μπάσκετ που μπορεί.

Με αέρα υπεροχής

Εκπληξη μπορεί να πει κανείς ότι ήταν η εμφάνιση του ΠΑΟ – αλλά κι αυτό είναι σχετικό. Παρά τα σκαμπανεβάσματά του ο Παναθηναϊκός έχει και φέτος στο ρεπερτόριο του βραδιές όπως η χθεσινή, απλά η χθεσινή ήταν η καλύτερη. Με την προσθήκη του Χέις Ντέιβις και την επιστροφή του ΛεΣόρ, που παιγνίδι με παιγνίδι προσφέρει και πιο πολλά, ο ΠΑΟ έχει αλλάξει πολύ σε σχέση με την ομάδα που βλέπαμε μέχρι τον Ιανουάριο. Φυσικά μια ομάδα που στην μέση της περιόδου έχει τέτοιες προσθήκες (που μοιραία φέρνουν και άλλες αλλαγές στο ρόστερ) δεν μπορεί να μην χρειαστεί το χρόνο της. Αλλά ότι ο ΠΑΟ έχει μεγάλες δυνατότητες δεν αμφισβητείται από κανένα λογικό άνθρωπο: ο Αταμάν έχει πλέον παίκτες που μπορεί να του δώσουν την δυνατότητα να μεταβάλει τα σχήματα του ανάλογα με τον αντίπαλο, γεγονός που ήταν πάντα ο τρόπος του να διαχειρίζεται μια ομάδα.

Κόντρα στην Μπαρτσελόνα του παλιόφιλου Πασκουάλ ο ΠΑΟ έπαιξε πρώτα από όλα την άμυνα που θέλει ο προπονητής του και ας μην είχε στο 100% τον καλύτερο για αυτή την αποστολή, δηλαδή τον ακόμα υπό ανάρρωση Γκραντ που έμεινε στο παρκέ μόνο 10 λεπτά: αρκούσε η δουλειά των υπόλοιπων. Ο Αταμάν έκανε δύσκολη την ζωή του Κλάιμπερν και του Πάντερ γνωρίζοντας πως ο περιορισμός των δυο θα βγάλει την Μπαρτσελόνα από τα νερά της. Από τη στιγμή που φρέναρε τις διεισδύσεις (του Πάντερ ειδικά…) η δουλειά έγινε εντυπωσιακά εύκολη: ο Βέσελι και ο Σενγκέλια εγκλωβίστηκαν χωρίς χώρους κι ο Αταμάν ήξερε πως η ομάδα του δεν θα έχανε ποτέ από τον Πάρα ή τον Νόρις στους οποίους άφησε κάποια σουτ.

Η κάλυψη στα μετόπισθεν έκανε πολύ λειτουργική την επίθεση. Με το Σλούκα σε σπουδαία επιθετικά βραδιά, για την Μπαρτσελόνα το σχήμα με τους Σλούκα, Ναν, Οσμαν, Χουάντσο και Ντέιβις έγινε σταυρόλεξο χωρίς λύση αφού τα μαρκαρίσματα δεν έβγαιναν κι ο ΠΑΟ μπορούσε να σουτάρει υποδειγματικά. Το επι μέρους 15-28 στο δεύτερο μόλις δεκάλεπτο μετέτρεψε το παιγνίδι σε απλή διαδικασία: ο ΠΑΟ έκανε πολλά που θύμισαν το παιγνίδι του κόντρα στον Ολυμπιακό στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδος, ενώ η συνολική του επιθετική άνεση θύμισε τις εκτός έδρας νίκες του με την Ρεάλ και την Φενέρ που είχαν έρθει με άλλους πρωταγωνιστές αλλά με τον ίδιο αέρα υπεροχής.

Ο Αταμάν λέει πάντα πως την Ευρωλίγκα δεν έχει μεγάλη σημασία πως την ζεις αλλά πως την ολοκληρώνεις. Οσο κι αν πολλοί δεν τον καταλαβαίνουν στην Ελλάδα μάλλον κάτι θα ξέρει. Ο φόβος ότι ο ΠΑΟ θα καταλήξει στo play in έχει πάει στην άκρη και η πιθανότητα να βρεθεί ο ΠΑΟ στην πρώτη τετράδα είναι μεγάλη, καθώς τον βοηθούν και τα αποτελέσματα των άλλων – πχ η νίκη του Ντουμπάι με την Ζαλγκίρις. Αλλά αυτό που πάντα μετράει είναι η φόρμα των ομάδων: όπως το βλέπω ένα ακόμα Ολυμπιακός – ΠΑΟ δεν είναι και πολύ μακριά.