Η Ρεάλ Μαδρίτης κέρδισε τελικά το πρώτο Σούπερκαπ της Ευρωλίγκας και το έκανε γιατί είναι η Ρεάλ Μαδρίτης, δηλαδή μια ομάδα διαρκώς διψασμένη για τρόπαια. Η Βασίλισσα κέρδισε τον Ολυμπιακό 93-89 όσο δύσκολα δείχνει το τελικό σκορ. Το ματς κρίθηκε πραγματικά στις λεπτομέρειες. Ο Μοντέρο κάπως απρόσεκτα πάτησε την γραμμή της επαναφοράς στερώντας από τον Ολυμπιακό μια επίθεση 14 δευτερολέπτων που θα μπορούσε να τον οδηγήσει τουλάχιστον στην ισοφάριση, και στην συνέχεια ο Φελίζ βρήκε το καλάθι για το τελικό +4 – όλα αυτά έγιναν στα τελευταία 25 δευτερόλεπτα του αγώνα.

Ο Ολυμπιακός έμοιαζε πιο ανθεκτικός αλλά όχι και σκληρός, η Βασίλισσα ήταν παραγωγικότερη και στην αρχή του ματς όταν έχτισε μια μικρή διαφορά ήδη από το πρώτο δεκάλεπτο, αλλά και στο τέλος όταν γύρισε από το -5 καλά καλά χωρίς κανείς να καταλάβει πως. Δεν ξέρω αν θα κερδίσει κάποιο άλλο τρόπαιο μέσα στη σεζόν, αλλά πάντα η συμπεριφορά της σε ματς που κρίνουν τρόπαια είναι άξια σεβασμού. Από την πίστη και την προσήλωσή της έχεις μόνο να μάθεις.

Μια βόλτα στο Μουσείο

Την αγάπη της Βασίλισσας για τα τρόπαια την καταλάβαινες κυρίως στο παλιό Μουσείο της στο Μπερναμπέου. Εκεί έβλεπες όλα τα τρόπαια που έχουν κερδίσει οι ομάδες της σε όλα τα αθλήματα. Ψάρωνες βλέποντας παραταγμένα τα κύπελλα πρωταθλητριών (ήταν εννέα όταν πριν χρόνια εγώ είχα πρωτοπάει), έβλεπες στην συνέχεια όλες τις Χρυσές Μπάλες που έχουν κερδίσει ποδοσφαιριστές της και μετά χανόσουν σε ένα πλήθος από κύπελλα – θαμπωνόσουν για την ακρίβεια. Δεν υπήρχε τίποτα που να μην το εκθέτουν και δεν έβλεπες μόνο τα πρωταθλήματα και τα κύπελλα: θυμάμαι ακόμα ένα εντυπωσιακό τρόπαιο που η Βασίλισσα είχε κερδίσει την δεκαετία του 60 σε ένα φιλικό τουρνουά στη Σεβίλλη. Άλλη ομάδα δεν θα το παρουσίαζε καν, εκεί το είχαν στο κέντρο του Μουσείου για να ξεχωρίζει με την εντυπωσιακή ομορφιά του: ήταν ένας ασημένιος μικρός πύργος, φιλοτεχνημένος ένας Θεός ξέρει από ποιόν – νόμιζες ότι είναι το σημαντικότερο τουρνουά που έχουν κερδίσει. Κάπως έτσι φαντάζομαι θα παρουσιάζουν και το Σούπερκαπ της Ευρωλίγκας: τους έχω ικανούς για ένα χρόνο να βάλουν και μια ταμπέλα που να λέει πως είναι η μόνη ομάδα μπάσκετ στον κόσμο που έχει αυτό το τρόπαιο. Αν και το νέο τους Μουσείο, όπως επιβάλει η μόδα των καιρών μας, είναι αυτό που λέμε διαδραστικό: πληρώνεις και βλέπεις φάσεις – τα τρόπαια δεν λείπουν αλλά τα χρήματα τα έχουν κοδέψει για το οπτικοακουστικό μέρος του. Νομίζω πως είναι λάθος, αλλά αυτοί ξέρουν.

Υπάρχει και δουλεύει ο Πέδρο Μαρτίνεθ

Όπως ξέρουν και μια αρχή του ευρωπαϊκού μπάσκετ: όταν δεν έχεις πολλά χρήματα για ξόδεμα τότε καλό είναι να ποντάρεις στις ιδέες ενός προπονητή. Αυτό κάνανε φέτος. Η Ρεάλ Μαδρίτης μοιάζει αποδυναμωμένη. Εχασε τον ασταμάτητο Χεζόνια και τον καταπληκτικό Λάιλς. Τους αντικατέστησε με καλούς παίκτες, όπως ο Καμπαρό και ο Γιάντουνεν και ο Πραντίγια που όμως δεν μπορούν να συγκριθούν μαζί τους. Εχει ακόμα τον Γιουλ στα 38 του και όλοι ξέρουν τα προβλήματα του Καρούμπα. Σιγά σιγά και ο 34χρονος Εντι Ταβάρεζ δεν μπορεί να κάνει πάντα την διαφορά. Ποια ήταν η λύση; Το να ποντάρουν στον κόουτς Πέδρο Μαρτίνεθ που έφτιαξε την Βαλένθια, μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ομάδες που είδαμε τα τελευταία χρόνια. Και το χέρι του κόουτς αμέσως φάνηκε: η μαχητική και γρήγορη Ρεάλ παίρνοντας πράγματα, όχι μόνο από τους νεοφερμένους, αλλά και από τον Μαλεντόν που πέρυσι δεν την βοήθησε, και από τους Φελίζ και Ντεκ σε κρίσιμα σημεία έτρεξε και κούρασε τον Ολυμπιακό παίζοντας με 12 παίκτες που επιθετικά όλοι κάτι έδωσαν. Ναι δεν θα κερδίσει την Ευρωλίγκα – χρειάζεται σίγουρα τουλάχιστον ένα ακόμα παίκτη να αντικαθιστά τον Καμπάτσο που δεν είναι βιονικός. Αλλά στο μεταξύ, συνεπέστατη στις παραδόσεις της, κέρδισε το Σουπερκάπ. Που σημαίνει πως στο αιώνιο βιβλίο των θριάμβων της η σελλίδα της σεζόν 2026-27 κάτι θα γράφει.

Κάτι φωνάζει ότι λείπει  

Κι ο Ολυμπιακός; Ο Γιώργος Μπαρτζώκας γυρίζει από το Ντουμπάι περισσότερο σοφός από όσο πήγε: σε δυο μέρες είδε σε δυο πολύ δύσκολα ματς πολλά καλά, στα οποία πρέπει να ποντάρει, και κάποιες αδυναμίες που πρέπει να διορθωθούν. Για δεύτερο σερί παιγνίδι ο Ολυμπιακός πήρε λίγα από τα σέντερ του – ίσως και γιατί το πικ εν ρολ παιγνίδι μοιάζει λίγο να λείπει. Η απουσία του Μιλουτίνοφ, που φάνηκε και με την Φενέρ, παρόντος του Ταβάρεζ ήταν ακόμα μεγαλύτερη κι ας τον έφθειραν οι περιφερειακοί του Ολυμπιακού με φάουλ που κέρδισαν στις διεισδύσεις τους. Ο Χολ προσπάθησε, ο Τζόουνς έπαιξε πάλι λίγο: τα δέκα λεπτά του δεν αρκούσαν. Ο Ολυμπιακός έδειξε ένα πρόβλημα που τον συνόδευε και πέρυσι στο τέλος της χρονιάς κυρίως: είχε μόλις 8/22 τρίποντα κι από αυτά τα 6 ήταν του Φουρνιέ και του Βεζένκοφ – ένα τριάρι με σουτ φωνάζει ότι λείπει, μολονότι χθες έπαιξε και ο Παπανικολάου που στο διάστημα που αγωνίστηκε αμυντικά ήταν πολύ καλός.

Ριμπάουντ και ασίστ πόνεσαν

Απόντος του Μιλού, δηλαδή του σέντερ γύρω από τον οποίο μπορεί να στηθεί ένα σοβαρό επιθετικό παιγνίδι, ο Ολυμπιακός πόνταρε σχεδόν αποκλειστικά στους περιφερειακούς του με αποτέλεσμα το ματς να γίνει για πολλή ώρα ένα διαρκές γύρω γύρω όλοι. Αυτή τη φορά οι πόντοι του Φουρνιέ, του Ντόρσεϊ, του Τζόζεφ, του Μοντέρο και του ΜακΙντάιερ (που με 9 ασίστ έδειξε πως και πόσο μπορεί να βοηθήσει) δεν πλησίασαν καν τους 50, όπως στο ματς με την Φενέρ και κάπως έτσι πήγε λίγο στράφι το μεγάλο ματς του Βεζένκοφ που με 22 πόντους και 6/12 σουτ ήταν ο καλύτερος του γηπέδου. Νομίζω πως ο Μπαρτζώκας θα έχει πολλά να πει για την κυκλοφορία της μπάλας (έγινε κατάχρηση ντρίπλας ίσως γιατί απόντος του Μιλουτίνοφ έλειψαν και τα καλά σκριν…), αλλά και για την άμυνα καθώς μπορεί τα ελεύθερα σουτ της Ρεάλ να μην ήταν πολλά, αλλά τα χαμένα ριμπάουντ πόνεσαν: η Βασίλισα πήρε 14  παραπάνω και είχε και 7 ασίστ περισσότερες.

Και για αυτό θα είναι για ένα χρόνο η μόνο με ένα ευρωπαϊκό Σούπερ καπ στο πάντα λαμπερό μουσείο της…