Ακουγα τον Μάρκο Νίκολιτς την Κυριακή το βράδυ μετά το ματς της ΑΕΚ με τον Βόλο να μιλάει ασταμάτητα για την διαιτησία και να του φταίει ο διαιτητής για όλα: ακόμα και για το ότι απέβαλε τον Δημήτρη Ναλιτζή, γεγονός που αν ο Νίκολιτς δεν είχε σκοπό να τον χρησιμοποιήσει αποκλείεται να έπαιξε ρόλο για την έκβαση του ματς. Τον ειρωνεύτηκε μάλιστα τον διαιτητή γιατί τον απέβαλε, επειδή, όπως του είπε, τον άκουσε να βρίζει στα σέρβικα («χαίρομαι που οι Ελληνες διαιτητές μιλάνε ξένες γλώσσες» είπε) και τα είχε μαζί του χωρίς να αναφέρεται καλά καλά σε συγκεκριμένες φάσεις- αυτό πρέπει να πω ότι είναι ένα είδος νέας μόδας στην Ελλάδα.

Ο Νίκολιτς είναι πανέξυπνος και προσαρμόστηκε στα δικά μας. Και γιατί όχι; Αφού το να γκρινιάζεις για την διαιτησία σε βοηθά να φαίνεσαι στα μάτια των οπαδών μαχητής, αγέρωχος, επαναστάτης και δεν ξέρω τι άλλο γιατί να μην το κάνεις. Ο Ρασβάν Λουτσέσκου δημιούργησε τάση – έκανε trend που λένε κι αυτοί που ξέρουν. Αλλα προφανώς το θέμα μου δεν είναι ο Νίκολιτς και ο Λουτσέσκου: οι περισσότεροι τα ίδια κάνουν. Για την ακρίβεια βρίσκουν (κόσμο να τους ακούει) και τα κάνουν).

Όλα θα ήταν αλλιώς αν…

Η ελληνική διαιτησία μόνο αναμάρτητη δεν είναι και η μεγαλύτερη απόδειξη για αυτό είναι ότι τα ντέρμπι της Σουπερλίγκας μας τα διευθύνουν ακόμα ξένοι διαιτητές. Το σύστημα παραγωγής Ελλήνων διαιτητών είναι και παραμένει προβληματικό καμιά σαρανταριά χρόνια που θυμάμαι. Αλλά και οι παραγοντικές συμπεριφορές – και βάζω μέσα σε αυτές και τις συμπεριφορές παικτών και προπονητών όταν λειτουργούν ως παράγοντες – δεν λένε να βελτιωθούν. Ανακοινώσεις, δηλώσεις, διαρροές, ξεσπάσματα είναι σταθερά στην ημερήσια διάταξη, στην περίπτωση βέβαια που δεν ελέγχουμε τα πράγματα – δηλαδή την ομοσπονδία. Όταν την ελέγχουμε δεν μιλάμε: όταν δεν την ελέγχουμε το κάνουμε κάθε εβδομάδα. Για ένα λόγο: γιατί στους οπαδούς αρέσουν οι γκρίνιες, οι καταγγελίες και οι δαιμονοποίηση ενός δήθεν παρασκηνίου. Αν αυτά δεν άρεσαν στους οπαδούς, και η κυρίαρχη οπαδική αντίληψη αφορούσε το ποδόσφαιρο και το πόσο καλύτερα πρέπει η ομάδα που υποστηρίζουν να το υπηρετεί, όλα θα ήταν αλλιώς. Αλλά υπάρχουν δυο προβλήματα σε αυτή την περίπτωση. Το πρόβλημα είναι ότι το να φτιάξεις μια καλή ομάδα απαιτεί πολλά ενώ το να γκρινιάζεις είναι τζάμπα. Και το δεύτερο ότι και καλή ομάδα να έχεις μπορεί κάποιος να έχει καλύτερη και το πρωτάθλημα το κερδίζει ένας. Κι επειδή αυτοί που δεν το κερδίζουν είναι πάντα πολλοί, ο δηλητηριασμός είναι χρήσιμος ώστε να πικραθεί αυτός που το κερδίζει και να μην χαίρεται. Να του συμβαίνει δηλαδή ό,τι και σε μας που το χάσαμε. Κάπως έτσι λειτουργεί το πράγμα.

Ολοι να όλοι γκρινιάζουν

Χρόνια τώρα επαναλαμβάνω κάτι: δεν υπάρχει ομάδα στην Ελλάδα που να μην ασχολείται με την διαιτησία. Ομάδα είναι πρώτα από όλα οι παράγοντες που την διοικούν κι αυτοί την ενασχόληση με την διαιτησία την θεωρούν χρέος τους. Άλλος το κάνει ασχολούμενος με Ενώσεις και με τα υπόλοιπα θεσμικά. Άλλος έχοντας στην δούλεψή του παλιούς διαιτητές. Αλλος καταγγέλλει τους διαιτητές και τους αρχιδιαιτητές ελπίζοντας πως θα φοβηθούν την επικοινωνιακή του δύναμη. Άλλος βγάζει ανακοινώσεις και στοχοποιεί. Ολοι μα όλοι τα ρίχνουν στους διαιτητές όταν δεν κερδίζουν. Ακόμα κι αν τα λάθη των παικτών και των προπονητών τους είναι τεράστια. Όπως πχ αυτά που έκαναν οι παίκτες της  ΑΕΚ στο Βόλο. Όχι μόνο ο Ρότα και ο Πήλιος (που αυτά που έκαναν είναι ακατανόητα) αλλά και ο Γιόβιτς που έχασε ευκαιρίες, κι ο Λιούμπισιτς που δεν σταύρωσε σωστή πάσα, κι ο Μάριν κι ο Μάνταλος που απλά γέμιζαν χωρίς ιδέες. Η ΑΕΚ πήγε στο Βόλο εκδρομή: οι παίκτες της πριν ξεκινήσουν το ματς έβγαζαν σέλφι με τον κόσμο και στο ζέσταμα τραβούσαν με τα τηλέφωνα βίντεο τις γεμάτες εξέδρες. Αλλά κατά τα άλλα φταίει ο Τσιμεντερίδης. Ο οποίος στο 44΄έδωσε πέναλτι στην ΑΕΚ και στο 62΄δεν είδε το πέναλτι του Πήλιου, αλλά φταίει. Ενώ είναι απλά τυχερός που ο Παπαδόπουλος στο VAR του έδωσε το δικαίωμα να είναι στους πίνακες ακόμα, διορθώνοντάς αποφάσεις του εξωφρενικές.

Κωμικό είναι το πράγμα

Το είχα γράψει και μετά το Ολυμπιακός – Κηφισιά: βρίσκω σχεδόν κωμικό το κλάμα και την διαμαρτυρία μεγάλων υποτίθεται ομάδων για διαιτητικές αποφάσεις κόντρα σε ομάδες που κανονικά θα πρεπε να τις κερδίζουν από το ημίχρονο. Η ΑΕΚ βρήκε τον Βόλο χωρίς νίκη μέσα στο 2026. Ο Βόλος προερχόταν από ήττα με τον Πανσερραϊκό – πράγμα δύσκολο και να το θέλεις. Η ΑΕΚ με τον Λεβαδειακό στο άδειο γήπεδο της λόγω τιμωρίας έκανε ένα από τα καλύτερά της εφετινά ματς. Δεν υπήρχε βολικότερη στιγμή για να κάνει περατζάδα στο Πανθεσσαλικό παρουσία μάλιστα 20 χιλιάδων οπαδών της. Αλλά έκανε ένα αντικειμενικά μετριότατο ματς, χωρίς επιθετικές ιδέες, με πολλά γεμίσματα και ελάχιστες φάσεις μέχρι που βρέθηκε να χάνει με 2-1. Και με λάθη και του καλού κατά τα άλλα προπονητή της, που άφησε έξω τον Κοϊτά. Ο οποίος όταν μπήκε ήταν από τους καλύτερους του γηπέδου. Αυτή είναι η ιστορία του ματς. Όχι ο Τσιμεντερίδης που είναι υποσημείωση. Όπως υποσημείωση ήταν ο Ευαγγέλου στο Ολυμπιακός – Κηφισιά, ο Τσακαλίδης στο Ατρόμητος – ΠΑΟΚ, ο Μόσχου στο ΠΑΟ – ΑΕΛ κι ένα σωρό άλλοι που βρίσκουν τον μπελά τους απλά γιατί ομάδες υποτίθεται μεγάλες και δυνατές και πανίσχυρες και με μπάτζετ οεο, δεν παίζουν καλά.

Και καλά έκανες

Δεν μπορώ να ακούω τον ΠΑΟΚ να διαμαρτύρεται για την διαιτησία γιατί έχασε από τον Ατρόμητο, τον Ολυμπιακό να γκρινιάζει γιατί έφερε ισοπαλία με τη Κηφισιά, τον ΠΑΟ να έχει παράπονα από διαιτητές στα ματς με την ΑΕΛ, την ΑΕΚ να τρέχει στην UEFA και στις εκλογές της ΕΠΣ Αρτας και κατά τα άλλα να λέει ότι οι άλλοι ασχολούνται και την πολεμούν γιατί δεν κέρδισε το Βόλο που με ένα σουτ έβαλε δυο γκολ. Mε αυτούς τους αντιπάλους τον καιρό του VAR, αν έχεις μια ομάδα που παίζει δυο δράμια ποδόσφαιρο, κανείς διαιτητής δεν μπορεί να σε σταματήσει: αν κάνεις δέκα σοβαρές φάσεις θα βάλεις δυο γκολ.

Κυρίως όμως δεν καταλαβαίνω πια όλο αυτό τον κόσμο που αυτή την κλάψα την ακούει και την θεωρεί λογική: δεν είναι λογική – είναι απλά η απόδειξη πως μια ομάδα κάτι δεν έκανε καλά και ψάχνει δικαιολογίες: η βιομηχανία της δικαιολογίας είναι η μόνη στην Ελλάδα που κάνει διαρκώς υπερωρίες. Να γκρινιάζουν οι μεγάλες ομάδες για αποφάσεις διαιτητών στα μεταξύ τους ντέρμπι πάει κι έρχεται: οι διαφορές δεν είναι μεγάλες και μπορεί μια λάθος εκτίμηση διαιτητή να δώσει ένα αβαντάζ στον ένα από τους δύο. Αλλά να γκρινιάζεις επειδή δεν είσαι καλός γιατί έχεις προσεγγίσει λάθος το ματς ή γιατί έχεις μια κακή μέρα ή γιατί χαλάρωσες στην διάρκεια του παιγνιδιού ή γιατί δεν κατάλαβες την δυσκολία του αγώνα, στα μάτια μου δεν έχει κανένα νόημα. Πόσο μάλλον όταν με διαιτητές, Ενώσεις, αρχιδιαιτητές κτλ ασχολείσαι συνέχεια. Κι όταν και στην διοίκηση του ποδοσφαίρου έχεις πάρει μέρος και φώναζες πως θα βάλεις τους διαιτητές να σφυρίζουν στα τραίνα και άλλα τέτοια ωραία. Και καλά έκανες. Αλλά τώρα το τραίνο το έχασες γιατί έτσι είναι τα τραίνα: περνούν. Οι ομάδες μόνο μένουν. Και πρέπει να παίζουν καλή μπάλα. Αν το απαιτούσαν οι οπαδοί τους μπορεί και να το έκαναν, αλλά κι αυτοί προτιμούν να κλαίνε για τα τραίνα που φεύγουν κι αγάπες που πήρανε…