Οι Αγγλοι διοργανωτές αποφάσισαν αυτή τη φορά ο τελικός του Γουίμπλεντον να αρχίσει λίγο πιο αργά από ό,τι συνήθως και γιατί υπήρχε ζέστη στο Λονδίνο και γιατί σωστά πρόβλεψαν ότι η χώρα θα είχε ξενυχτίσει το προηγούμενο βράδυ για να χαρεί τα κατορθώματα του Μπέλινγκχαμ και του Χάρι Κέιν: η μεσημεριάνη σιέστα ήταν απαραίτητη. Αν και χάρη στον Τόμας Τούχελ το να είσαι Γερμανός αυτό τον καιρό στο Λονδίνο σε κάνει κάπως δημοφιλή στον τελικό οι πιο πολλοί ήταν με τον Γιανίκ Σίνερ που ήταν και ο τελικός νικητής. Και γιατί ήταν κάτοχος του τίτλου – κι ο κάτοχος στο Γουίμπλεντον παίζει λίγο στην έδρα του – αλλά και γιατί ο Αλεξάντερ Ζβέρεφ είχε αποκλείσει στον ημιτελικό το παιδί που συγκλόνισε την Αγγλία: ο Αρθουρ Φέρι έκανε ένα απίθανο τουρνουά πραγματικά – αν δεν υπήρχαν τα παράλληλα κατορθώματα των Λιονταριών θα ήταν ήδη στο νησί ο άνθρωπος της χρονιάς.

Έστω και χωρίς την υποστήριξη που άξιζε σε ένα αουτσάιντερ ο νικητής στο Ρολάν Γκαρός Ζβέρεφ πάλεψε όσο μπορούσε παίρνοντας μάλιστα στο τάι μπρέικ το πρώτο σετ. Αλλά αν ένα τάι μπρέικ δημιούργησε την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να γίνει έκπληξη, ένα δεύτερο τάι μπρέικ τελείωσε τις συζητήσεις: το πήρε ο Σίνερ και ισοφάρισε τα σετ, αλλά το πως το κέρδισε έδιωξε κάθε αμφιβολία για το ποιος θα είναι ο τελικός νικητής. Ο Ζβέρεφ πήρε το πρώτο με κόπο, σβήνοντας πρώτα ένα σετ πόιντ. Ο Σίνερ πήρε το δικό του με χαρακτηριστική άνεση: το τελικό 7-2 έδειξε τι θα ακολουθήσει.               

Επίδειξη δύναμης και μόνο

Τι ακολούθησε; Μια πραγματική επίδειξη δύναμης από την πλευρά του Ιταλού, αν υπήρχε ακόμα ανάγκη. Παρόλο που το τένις του δεν είναι ακριβώς για να κυριαρχεί στο Γουίμπλεντον στο Λονδίνο αισθάνεται πολύ καλά κι αυτό φαίνεται. Όλα τα έκανε με ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπο, πανηγυρίζοντας με υψωμένη τη γροθιά του, πάντα στραμμένη προς τον ουρανό, σε κάθε ευκαιρία σαν ο πόντος που κέρδισε να είναι ο τελευταίος του ματς.

Ήταν μια σημαντική νίκη, επειδή ήρθε μετά από έναν όχι τόσο σκληρό και δύσκολο αγώνα όσο αρχικά φαινόταν αλλά μετά από μια συντονισμένη προσπάθεια βασισμένη σε μεγάλη ψυχραιμία: με τον τρόπο του Σίνερ δηλαδή.

Ο Ιταλός γνώρεζε ότι, σε αντίθεση με το παρελθόν, η νίκη επί του Ζβέρεφ δεν θα ήταν εύκολη υπόθεση. Ο Γερμανός γίγαντας έχει βελτιωθεί πολύ τελευταία, ίσως και χάρη στην επιτυχία του στο Ρολάν Γκαρός, η οποία τον έπεισε για τις ικανότητές του: πάντοτε το πρόβλημά του ήταν κυρίως η αυτοπεποίθηση – νόμιζες ότι είναι γεννημένος για Οσκαρ δεύτερου ρόλου ό,τι και να συμβεί . Στο Γουίμπλεντον εμφανίστηκε με βελτιωμένο και δυνατό σερβίς και έδειχνε για ένα μεγάλο διάστημα του παιγνιδιού αρκετά έτοιμος για να υποστηρίξει ένα παιγνίδι που οι πόντοι προέκυπταν έπειτα από λίγες ανταλλαγές. Αλλά ακόμα και σε αυτό ο Σίνερ, με μερικά πραγματικά πολύ καλοπαιγμένα βολέ στο ρεπερτόριο του αποδείχτηκε καλύτερος.

Απλα λίγο δύσκολα

Στην πραγματικότητα δεν υπήρχε σενάριο γεμάτο ανατροπές: όλα ήταν απλά ένα λίγο δύσκολος δρόμος του Ιταλού προς τον τελικό θρίαμβο. Στο χωρίς μπρέικ ματς των δυο πρώτων σετ δεν έχασε ποτέ τον έλεγχο ακόμα κι αν η εξέλιξη του παιγνιδιού δεν ήταν ακριβώς αυτό που περίμενε. Καθώς περνούσε ο χρόνος οι αρετές του φαινόταν. Ο Σίνερ ήταν υπομονετικός, αφήνοντας τον αντίπαλό του, ο οποίος ήταν σχεδόν τέλειος στα δύο πρώτα σετ, να καταλάβει ότι ακόμα και παίζοντας το καλύτερο τένις που μπορούσε να παίξει στην συγκεκριμένη επιφάνεια δεν θα μπορούσε να του ξεφύγει. Ο Γιάννικ κόλλησε πάνω του σαν βδέλλα. Δεν πανικοβλήθηκε από φαινομενικά ασυγχώρητα λάθη. Έπεσε και σηκώθηκε στη διάρκεια των δύο πρώτων σέτ. Κι όταν κερδίζοντας το δεύτερο στήλωσε τα πόδια του στο φθαρμένο χορτάρι που είχε απομείνει στο κεντρικό γήπεδο και δεν ξανακοίταξε πίσω του. Κρατώντας πάντα το σερβίς του, χτύπησε το μπακ χαντ του Γερμανού κάνοντας τη διαφορά.

Είναι μια σημαντική νίκη επειδή φέρνει και το πρώτο Gran Slam της σεζόν. Ναι, τα Masters 1000 είναι σπουδαία (ο Σίνερ έχει κερδίσει πέντε το 2026), αλλά σε αυτό το άθλημα, η πραγματική ιστορία βρίσκεται στα Majors. Στο Australian Open και στο Roland Garros πήγε ως φαβορί και γύρισε με άδεια χέρια. Τώρα η τάξη αποκαταστάθηκε: έχει πέντε Slams στην προσωπική του τροπαιοθήκη κι έχοντας καιρό τώρα δική του την κορυφή της βαθμολογίας του ΑΤΡ μπορούμε να πούμε ότι είναι σε μια άλλη διάσταση σε σχέση με όποιον τον ακολουθεί.

Η δεύτερη καριέρα

Οι Ιταλοί έγραψαν πως από το Λονδίνο, ξεκινά η δεύτερη αγωνιστική καριέρα του Γιανίκ: δεν κατάλαβα πως και γιατί τελείωσε η πρώτη. Σίγουρα η χθεσινή επιτυχία, δεδομένου του πώς προέκυψε, όχι μόνο του δίνει μια ώθηση αυτοπεποίθησης, αλλά του επιτρέπει επίσης να ξεπεράσει όλα τα προβλήματα, μερικά από τα οποία ήταν ψυχολογικά, που είχαν εμφανιστεί τον τελευταίο καιρό μετά την αποτυχία στο Παρισιού. Έχοντας βρει το αντίδοτο στον φόβο της ζέστης και στα επακόλουθα προβλήματα με τα οποία έπρεπε να αναμετρηθεί στο παρελθόν, ο Σίνερ απλά βρήκε τον εαυτό του. Οι Ιταλοί που αγαπούν τις υπερβολές λένε ότι τώρα βρισκόμαστε μπροστά σε έναν εντελώς νέο πρωταθλητή, ακόμη πιο δυνατό από πριν, και στο μυαλό αλλά και σε ότι έχει να κάνει με την τεχνική του: ομολογώ ότι εγώ είδα τον ίδιο Σίνερ. Τον συμβουλεύουν επίσης να διαχειριστεί όσο το δυνατόν καλύτερα την συνέχεια επιλέγοντας τα τουρνουά που έχουν πραγματικά σημασία χωρίς να μπει σε αυτή την παράξενη διαδικασία συνεχόμενων παιγνιδιών και υπερβολικού άγχους: κούνια που τους κούναγε! Οντας στην πρώτη γραμμή, ο Σίνερ θα συνεχίσει χωρίς την παραμικρή ανησυχία απολαμβάνοντας την κυριαρχία του. Το προβάδισμά του από το νούμερο 2 στον κόσμο, ο οποίος θα είναι πλέον ο Ζβέρεφ είναι αβυσσαλέο. Και ο πραγματικός του αντίπαλος, ο Κάρλος Αλκαράζ, παραμένει στα πιτς προς το παρόν.

Η βασιλεία του Σίνερ είναι τόσο σταθερή όσο ποτέ. Στην Αγγλία, την χώρα των βασιλιάδων, αυτό έδειξε…