Εγιναν πάρα πολλές μεταγραφές φέτος το καλοκαίρι και για την ώρα δεν μπορώ να πω ότι αυτό που βλέπω από τους πιο πολλούς από τους νεοφερμένους δικαιολογεί το θόρυβο: τα χρήματα είναι κάτι άλλο – πολλά μου μοιάζουν εντελώς αδικαιολόγητα έτσι κι αλλιώς. Για την ώρα οι πιο πολλά υποσχόμενοι είναι όσοι ακόμα δεν έχουν αγωνιστεί ή έχουν παίξει ελάχιστα – αλλά είναι ακόμα νωρίς και θα κάνω υπομονή και δεν θα γκρινιάζω. Πιο πολύ πάντως και από όσους αποκτήθηκαν στέκομαι φέτος το καλοκαίρι σε κάποιες περιπτώσεις παικτών που έφυγαν: οι πωλήσεις του Τζολάκη, του Κωνσταντέλια, του Πινέδα μπορεί να παίξουν ρόλο στην πορεία και την έκβαση του εφετινού πρωταθλήματος. Αλλά ίσως η πιο ενδιαφέρουσα από τις εφετινές καλοκαιρινές ιστορίες μου μοιάζει η περίπτωση του Χρήστου Μουζακίτη.

Την κατάλληλη στιγμή

Νομίζω ότι από όλες τις πωλήσεις που έγιναν φέτος αυτή του Μουζακίτη είναι η ορθότερη. Ο Τζολάκης ήθελε να φύγει: συμπλήρωσε επτά χρόνια στον Ολυμπιακό, έλεγε κι ο ίδιος ότι είχε ανάγκη από νέα κίνητρα. Ο Κωνσταντέλιας αποφάσισε να φύγει: το πράγμα είναι λίγο διαφορετικό – στην αρχή του καλοκαιριού δεν ήθελε να το συζητάει αφού έχει και νεογέννητο, παιδί αλλά όλα άλλαξαν όταν προέκυψε η κολακευτική πρόταση της Μπορούσια Ντόρτμουντ. Ο Πινέδα, MVP του περσινού πρωταθλήματος, ήθελε απλά να επιστρέψει στην χώρα του. Ο Μουζακίτης έφυγε στο «άψε σβήσε». Λίγοι νομίζω το περιμέναμε. Κι ευτυχώς και για τον ίδιο και για τον Ολυμπιακό αυτό έγινε με τον καλύτερο τρόπο και τους καλύτερους όρους.

Η καριέρα είναι δύσκολη

Η ιστορία του Μουζακίτη είναι αρκετά ενδεικτική για την δυσκολία των παιδιών που θέλουν να κάνουν καριέρα ποδοσφαιριστή στην Ελλάδα. Ο μικρός εμφανίστηκε ως σούπερ ταλέντο. Εχει ταλέντο, αλλά τα ποδοσφαιρικά του προσόντα έχουν να κάνουν λιγότερο με αυτό. Μπορεί να γίνει ένας εξαιρετικός μετρονόμος της μεσαίας γραμμής, να ελευθερώνει την μπάλα, να δίνει ρυθμό με την ικανότητα του να πασάρει γρήγορα. Το πιο μεγάλο του προσόν είναι ότι χρησιμοποιεί πολύ το μυαλό του: το έκανε από πολύ μικρός. Αλλά σε μια χώρα που μετράμε την πρόοδο ενός ποδοσφαιριστή (και ειδικά ενός δημιουργικού χαφ) με τις ασίστ και τα γκολ, η ζωή του «Μούζα», που δίνει άλλα πολλά, εδώ άρχισε να γίνεται δύσκολη. Και με τον τρόπο που έπαιζε πέρυσι ο Ολυμπιακός έγινε η πιο δύσκολη που ο μικρός θα μπορούσε να φανταστεί.

Χρωστάει πολλά στον Βάσκο  

Ο Μουζακίτης χρωστάει πολλά στον Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ. Όταν πριν τρία καλοκαίρι, αμέσως μετά την σεζόν της κατάκτησης του Conference League, ο Βαγγέλης Μαρινάκης έκανε την ετήσια συζήτηση που κάνει με όλους τους προπονητές πριν την έναρξη της αγωνιστικής περιόδου του ζήτησε του Βάσκου ένα πράγμα κυρίως: να αξιοποιήσει τον Μπάμπη Κωστούλα και τον Μουζακίτη. Ο κόουτς ασπάστηκε την αποστολή και για τον Μουζακίτη μπήκε και μπροστά. Όχι μόνο τον καθιέρωσε αλλά και τον στήριξε κι ένα καλοκαίρι αργότερα. Οταν το καλοκαίρι του 2025, κι ενώ ο Ολυμπιακός προετοιμαζόταν για το Τσάμπιονς λιγκ, υπήρξαν μετά τα πρώτα φιλικά ματς εντός του Ολυμπιακού κάποιες αμφιβολίες για την πρόοδο του μικρού, ο Ολυμπιακός ζήτησε από τον Ορτα να επιστρέψει. Ο Μεντιλίμπαρ κατέβασε τον Ορτα κυριολεκτικά από το αεροπλάνο (ενώ του είχαν σταλεί εισιτήρια επιστροφής) λέγοντας πως αν έρθει ο χρόνος του Μουζακίτη θα μειωθεί, έστω κι αν οι δύο δεν αγωνίζονται ακριβώς στην ίδια θέση.

Ο Μουζακίτης έκανε μια πολύ καλή χρονιά όταν μπήκε στην ομάδα κι ο Ολυμπιακός γιόρτασε τα εκατό του χρόνια με ένα νταμπλ. Και η δεύτερη χρονιά του δεν ήταν κακή, αλλά ο Ολυμπιακός δεν κέρδισε το πρωτάθλημα και στην εξέδρα του όλοι οι παίκτες άρχισαν να μοιάζουν χειρότεροι. Ειδικά στην πορεία του Μουζακίτη εμφανίστηκε ένας αντίπαλος σκληρότατος για τους Ελληνες νεαρούς ποδοσφαιριστές: η δυσπιστία του κόσμου.

Δολώματα κι εκατομμύρια

Υπάρχει κάτι παράξενο στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια: όσο πληθαίνουν τα καλά λόγια για ένα μικρό, τόσο πληθαίνουν και τα δημοσιεύματα ότι είναι στόχος ξένων ομάδων, ότι όλοι τον παρακολουθούν κι ότι η αξία του είναι στα ύψη. Όλα αυτά είναι λογικά: το παράδοξο είναι άλλο. Τις αναφορές σε ενδιαφέρον ομάδων του εξωτερικού ακολουθούν λεπτομέρειες για την τιμή του παίκτη με αναφορές σε προτάσεις συνήθως σκηνοθετημένες από αντζέντηδες που απλά θέλουν να κάνουν δουλειές και ρίχνουν δολώματα. Κάπως έτσι ακούμε τα εκατομμύρια να πέφτουν βροχή, να είναι 35 για τον Ιωαννίδη, 20 για τον Σισέ (τα θυμόσαστε;), 40 για τον Μουζακίτη κτλ. Όλα αυτά απλά βάζουν στην άκρη το ποδόσφαιρο και δημιουργούν μια αφόρητη για τους παίκτες πραγματικότητα: ξαφνικά όλοι αυτοί δεν κρίνονται για το τι κάνουν αλλά για το αν δικαιολογούν τα χρήματα που (υποτίθεται πως) φέρνουν.

Όχι μόνο. Υπάρχει μια παράξενη απαίτηση οι παίκτες αυτοί να κερδίζουν ματς, να κάνουν την διαφορά σαν αυτά τα χρήματα να τα έχουν πληρώσει για αυτούς οι ελληνικές ομάδες. Ο Ιωαννίδης πχ μετά τα 35 εκατομμύρια έπρεπε να βάλει 30 γκολ το χρόνο, σαν για αυτόν να τα έδωσε ο ΠΑΟ. Ο Μουζακίτης έπρεπε να γίνει Καντέ ή Βιτίνια ή και τα δύο. Κάπως έτσι η όποια κρίση των οπαδών, των δημοσιογράφων κτλ πάει τελείως στην άκρη. Και εισβάλει στην ζωή των παικτών ό,τι χειρότερο: δηλαδή η δυσπιστία για την αξία τους.

Οι παίκτες δεν είναι μέσα στο γήπεδο μόνοι τους. Για να αποδώσουν χρειάζονται καλούς συμπαίκτες, «γραμμές» χτισμένες κομμάτι πάνω τους, προπονητές που να τους ζητούν και να τους μαθαίνουν συγκεκριμένα πράγματα κτλ. Φυσικά υπάρχουν και οι Γιαμάλ και οι Μέσι αυτού του κόσμου που στα 18 τους μπορεί να πάρουν μια μπάλα και να τους ντριπλάρουν όλους, αλλά είναι λίγοι. Ο κανόνας είναι ο παίκτης να αναδεικνύεται από την ομάδα – ειδικά αν είναι και μικρός.

Στην Ελλάδα για διάφορους λόγους αυτό τον κανόνα της εκπαίδευσης του παίκτη τον έχουμε ξεχάσει: πιστεύουμε πως ο παίκτης πρέπει να κάνει μόνος του «βήματα μπροστά», να «αποδείξει τι μπορεί», να «σηκώσει το βάρος της φανέλας» και άλλα τέτοια. Κι εξηγούμε την μη πρόοδο με τρόπους δικούς μας: «καβάλησε καλάμι», «σταμάτησε να δουλεύει», «απόκτησε ύφος» κτλ – η μηχανή των κλισέ δουλεύει στο φουλ.

Τα άκουγα και για τον Μουζακίτη ένα χρόνο τώρα και όταν έλεγα πως το άμεσο ποδόσφαιρο του Βάσκου δεν έχει και πολλή σχέση με το παιγνίδι του μου έλεγαν ότι έχω πρόβλημα με τον Μεντιλίμπαρ κι άλλες τέτοιες κουταμάρες.

Να βρει μια ομάδα που να του ταιριάζει

Για κάμποσους από τους παίκτες που έφυγαν φέτος από εδώ λέω ότι έκαναν καλές επαγγελματικές επιλογές: για τον Μουζακίτη λέω πάλι καλά που το παιδί έφυγε. Δεν μπορώ να ξέρω τι θα κάνει στην Χαλ: ελπίζω αυτή να είναι μια ομάδα που να του ταιριάζει – δεν ταιριάζει σε κάθε ομάδα χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχει προσόντα.

Του εύχομαι ολόψυχα αν δεν τα καταφέρει εκεί να κάνει μια ακόμα καλύτερη επιλογή στην συνέχεια και όπως ο Τζόλης πχ να βρει μια ομάδα που να αναδείξει το παιγνίδι του. Είναι σημαντικός και για την Εθνική ομάδα γιατί στην θέση του έχουμε λίγους. Αλλά όπως και να έχει αυτός ειδικά λέω πάλι καλά που βρήκε μια ομάδα κι έφυγε. Γιατί η δυσπιστία απέναντί του είχε φουντώσει και ειδικά στον καιρό των social media όπου όλα είναι κραυγές με αυτή την δυσπιστία δύσκολα θα τα έβαζε ό,τι και να έκανε: με τον Μεντιλίμπαρ να τον κάνει αλλαγή στην αλλαγή με την Ναϊμέγκεν και τον Ολυμπιακό να έχει δυο τρεις παίκτες πλέον στη θέση του ο χρόνος του θα μειωνόταν και οι κρίσεις θα γινόταν ολοένα και πιο σκληρές: δεν υπάρχει δίκιο κι άδικο αυτός είναι ο σκληρός κανόνας του παιγνιδιού.  

Φέτος το καλοκαίρι στην Ελλάδα έγιναν πολλές μεταγραφές. Παίκτες ήρθαν και παίκτες έφυγαν. Ο Χρήστος Μουζακίτης απέδρασε και σίγουρα γλύτωσε από την τρέλα μας. Τον περιμένουν νέες περιπέτειες. Όχι με γνωστό φινάλε σαν αυτές που θα είχε αν έμενε εδώ…  

Gazzeta.gr, Σεπτέμβρης 2026