Διαβάζω παντού ότι η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ σκέφτεται να αλλάξει προπονητή και ότι θα το κάνει ίσως και σήμερα. Η αλήθεια είναι ότι η είδηση κυκλοφορεί πολύ καιρό τώρα.  Η αγγλική ομάδα κινήθηκε καιρό τώρα εντός ενός απόλυτου παράδοξου: μετά από κάθε ματς, το ενδεχόμενο απόλυσης του Μάικλ Κάρικ φάνταζε όλο και πιο άδικο, αλλά ταυτόχρονα και όλο και πιο αναπόφευκτο. Η ιστορία έχει πολύ ενδιαφέρον. Είναι από αυτές που ξεπερνούν την επικαιρότητα και δεν έχουν απλά να κάνουν με μια ομάδα και τις δύσκολες στιγμές της.

Τρεις διευθυντές, τρεις προπονητές

Οσο πληθαίνουν οι συζητήσεις για την κρίση της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ  τόσο πιο κραυγαλέες γίνονται οι ευθύνες της διοίκησης της ομάδας. Η κατάσταση δεν είναι εύκολα διαχείριση. Η Γιουνάιτεντ ζει την γνώστη κατάσταση που προκύπτει όταν μεγάλες ομάδες δεν κερδίζουν τίτλους. Κάποια στιγμή στο στόχο των οπαδών μπαίνει η διοίκηση. Πράγμα αναπόφευκτο, πλην όμως και επιζήμιο διότι σταματά οποιαδήποτε αξιολόγηση για πιθανά λάθη που κάνουν παίκτες και κυρίως προπονητές. Ο κόσμος νομίζει πως αν φύγει μια διοίκηση όλα θα γίνουν αυτομάτως καλύτερα ενώ τίποτα τέτοιο δεν ισχύει. Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έχει μια προβληματική διοικητική λειτουργία και το καταλαβαίνεις διαβάζοντας τι έχει συμβεί αυτές τις μέρες που ψάχνει προπονητή.

Τρεις (!) διαφορετικοί παράγοντες έχουν μιλήσει με τρεις διαφορετικούς προπονητές. Ο τεχνικός διευθυντής Τζέισον Γουίλκοξ έχει μιλήσει με τον Εντι Χάου. Ο διευθυντής προσλήψεων (ωραία θέση!) Κρίστοφερ Βίβελ συναντήθηκε με τον Γιουλιάν Νάιγκελσμαν. Ο διευθύνων σύμβουλος Ομάρ Μπεράντα τηλεφώνησε στον Μαουρίσιο Ποκετίνο ζητώντας του να αφήσει της ΗΠΑ και να επιστρέψει στην Πρέμιερ λιγκ – αυτός είναι και το φαβορί να διαδεχτεί τον Κάρικ και πιθανότατα να βρεθεί εντός ολίγου στην ίδια θέση που είναι αυτός. Δεν υπάρχει στον κόσμο διοίκηση που τόσοι πολλοί να έχουν λόγο για τον προπονητή μιας ομάδας. Αλλα αυτό δεν σημαίνει ότι και ο Κάρικ δεν έχει τις ευθύνες του.  Ένας προπονητής που ελέγχει τα αποδυτήρια και θέλει να δηλώνει αφεντικό, δείχνει τις ικανότητές του ακόμη και στην πιο βαθιά κρίση. Ο προπονητής της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, όμως, απέχει έτη φωτός από το να μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο.

Από το κακό στο χειρότερο

Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ μοιάζει σαν να μην έχει προπονητή. Πολλοί το λένε αυτό από την μέρα που έφυγε ο Σερ Αλεξ. Δεν μου αρέσουν οι ιστορίες νοσταλγίας: βλέπω τα τωρινά. Εχω δει από περιέργεια τα τέσσερα τελευταία της ματς, αυτά με την Κόμο και την Ρόμα για το Τσάμπιονς λιγκ κι αυτά κόντρα στην Τσέλσι και στην Αστον Βίλα για την Πρέμιερ λιγκ. Το ματς με την Κόμο το αφήνω στην άκρη: η ομάδα του Κάρικ δεν εμφανίστηκε ποτέ. Με την Τσέλσι το ματς εκτυλίχθηκε κάπως έτσι: στο πρώτο ημίχρονο η Γιουνάιτεντ ήταν καλύτερη, αλλά φάνηκε αναποτελεσματική στις κλασικές ευκαιρίες που δημιούργησε. Με το που δέχεται γκολ σε μια από τις πρώτες φάσεις του δευτέρου ημιχρόνου, η ομάδα απλά καταρρέει πνευματικά. Λίγα λεπτά μετά, ο Λισάνδρο Μαρτίνες κάνει ένα αχρείαστο φάουλ εκνευρισμένος και παίρνει κίτρινη. Στην εξέλιξη της στημένης φάσης, βρίσκει αντίπαλο με τον αγκώνα: δεύτερη κίτρινη και πέναλτι. Μετά από μια «αυτοκτονική» σειρά φάσεων, η Γιουνάιτεντ μένει με δέκα παίκτες και πίσω στο σκορ με 2-0. Εκεί το ματς έσβησε οριστικά, με την πρώτη τελική της Γιουνάιτεντ στο δεύτερο μέρος να καταγράφεται μόλις στο 85ο λεπτό. Αυτή είναι εικόνα μιας ομάδας ψυχολογικά άδειας, που «θολώνει» με την πρώτη αναποδιά και πετάει λευκή πετσέτα. Μια ομάδα στην οποία ο προπονητής αδυνατεί να πείσει τους παίκτες να καταθέσουν τον αγωνιστικό τους εγωισμό. Ίσως γιατί τον έχασε πρώτος ο ίδιος.

Ανατροπές και συμπτώσεις

Δεν θα ήταν ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος που παρασύρθηκε σε μια δίνη κακών αποτελεσμάτων. Αλλά στα δυο τελευταία ματς βλέπεις κάτι άλλο: τρομερές αντιδράσεις! Η Μάνστεστερ Γιουνάιτεντ χάνει από την Ρόμα με 0-2 και στο γήπεδο πέφτουν κι αντικείμενα. Την παίρνουν από το χέρι ο Κούνια και ο Φερνάντεζ και το ματς γυρνάει. Ιδια ακριβώς η ιστορία του ματς με την Αστον Βίλα. Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ χάνει 0-2 και το γήπεδο βράζει. Ισοφαρίζει σε 2-2. Η Αστον Βίλα δεν είναι Ρόμα και δεν φοβάται. Ανασυντάσσεται και κάνει το ματς 2-4. Ωστόσο εν μέσω αποδοκιμασιών η Γιουνάιτεντ πάλι ισοφαρίζει. Ο Εμερι στο τέλος δηλώνει έξαλλος με την διαιτησία, αλλά το ματς λήγει 4-4. Η σβηστή Γιουνάιτεντ με την Κόμο και την Τσέσλι, έχει στα ματς με την Ρόμα και την Αστον Βίλα φλόγα και βγάζει αντίδραση. Αλλά και πάλι τίποτα δεν σε πείθει πως σε αυτές τις αντιδράσεις έχει κάποιο μερίδιο επιτυχίας ο προπονητής της. Στο ματς με την Ρόμα στο 51΄χτύπησε ο Μπαλεμπά και μπήκε ο Τίλεμανς: οι μη υποχρεωτικές αλλαγές του Κάρικ έγιναν μετά το 3-2 και δυο από αυτές στο 90΄. Στο ματς με την Αστον Βίλα ο Κάρικ κάνει τρεις αλλαγές στο 66΄όμως τα δυο γκολ με τα οποία η ομάδα του ισοφαρίζει μπαίνουν στις καθυστερήσεις μετά από μια σειρά απερίγραπτων συμπτώσεων.    

Στην ουρά, αλλά

Η Γιουνάιτεντ πραγματοποιεί το χειρότερο ξεκίνημα σε σεζόν από το μακρινό 1988. Η νίκη αγνοείται από τις 10 Σεπτεμβρίου, έχοντας έκτοτε 6 ήττες σε 10 αναμετρήσεις. Πριν την ισοπαλία με την Αστον Βίλα μετρούσε στο πρωτάθλημα τρεις διαδοχικές ήττες με παθητικό 9 γκολ και μόλις 1 υπέρ, ενώ το πιο εφιαλτικό είναι πως αυτή την στιγμή βρίσκεται στην ουρά της βαθμολογίας και αν το πρωτάθλημα τελείωνε θα υποβιβαζόταν. Με τέτοια «σκληρή» γλώσσα των αριθμών, η όποια υπερασπιστική γραμμή για τον Κάρικ καταρρέει, παρά τα δεδομένα διοικητικά λάθη. Αλλά ο κόσμος είναι με τον κόουτς. Και αποθεώνει τον Λισάντρο Μαρτίνες που μετά την ανόητη αποβολή του στο ματς με την Τσέλσι αντί να ζητήσει συγνώμη έκανε επίθεση στην διοίκηση για λάθη στον σχεδιασμό. Η απόλυτη τρέλα.  

Καμένα χαρτιά

Θα μπορούσε ένας νέος τεχνικός να φέρει το απαραίτητο ηλεκτροσόκ; Θα μπορούσε να αφυπνίσει ένα ρόστερ που μοιάζει να έχει ξεμείνει από κίνητρα; Πιθανόν ναι, αλλά η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ είναι μια εντελώς ιδιαίτερη περίπτωση: δεν έχει πλέον το περιθώριο να ποντάρει απλώς σε αυτό που οι Αγγλοι λένε «new manager bounce» — στο ξύπνημα δηλαδή που φέρνει ένας νέος προπονητής – για το λόγο ότι αυτή την πρακτική την ακολουθεί διαρκώς τα τελευταία χρόνια και η ομάδα γίνεται χειρότερη. Ο κόσμος πιστεύει πως κι αυτό να συμβεί η ομάδα θα κυλήσει ξανά στο ίδιο τέλμα την επόμενη σεζόν γιατί το πρόβλημα είναι διοικητικό. Το να βγει «διαζύγιο» με τον Κάρικ είναι απλό, αλλά ο κόσμος βλέπει μια διοίκηση ανίκανη να εγγυηθεί πως μπορεί να βάλει τις βάσεις ενός σοβαρού ποδοσφαιρικού πρότζεκτ. Ολοι συμφωνούν πως υπάρχει ένα πρόβλημα και όλοι ότι δεν είναι η λύση ούτε ένας προπονητής ούτε κάποιοι καλύτεροι παίκτες. Ειλικρινά δεν θυμάμαι πιο μεγάλο τέλμα.  

Κι ο επόμενος τα ίδια

Η ιστορία είναι τρομερή. Ο κόσμος της ομάδας καιρό τώρα αποθεώνει τον Κάρικ χωρίς αυτός να προσφέρει το παραμικρό. Οι αποδοκιμασίες είναι όλες προς την διοίκηση και την ιδιοκτησία. Η μόνη είδηση που λαχταρούν πραγματικά οι οπαδοί είναι να ακούσουν ότι οι ιδιοκτήτες φεύγουν. Κάπως έτσι ο Κάρικ έμεινε στη θέση του χωρίς να προσφέρει τίποτα και είναι πιθανό κάτι ανάλογο να συμβεί και με τον επόμενο. Γιατί; Γιατί αν έχεις εξασφαλίσει την στήριξη του κόσμου, όχι επειδή δουλεύεις καλά, αλλά επειδή δεν περιμένει κανείς τίποτα από σένα, είναι δεδομένο ότι δεν θα προσφέρεις τίποτα. Κι αν ακόμα η παρουσία σου βοηθήσει, ώστε κάποια πράγματα κάπως να βελτιωθούν, είναι βέβαιο πως σύντομα, στα πρώτα άσχημα αποτελέσματα, πάλι θα βρέχει αποδοκιμασίες. Που μάλιστα δεν αγγίζουν κανένα εντός ομάδας (ούτε προπονητές, ούτε παίκτες) παρά μόνο όποιον έχει λίγο φιλότιμο.

Όταν οι ρόλοι χάνονται προκύπτει χάος. Αυτό είναι η περίπτωση της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.