Ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός είχαν αυτή την φορά στην Ευρωλίγκα εντελώς αντίθετες εμφανίσεις και αποτελέσματα. Ο Ολυμπιακός πέρασε εντυπωσιακά από το Βελιγράδι κάνοντας απέναντι στην Παρτιζάν την καλύτερη του εμφάνιση φέτος: το μαρτυρά η τελική του νίκη με 66-104. Ο ΠΑΟ στο Μόναχο γνώρισε μια πικρή ήττα από την Μπάγερν με 85-78, ήττα που δημιουργεί προβληματισμούς. Στην πραγματικότητα οι δυο ομάδες ζουν ακόμα την επόμενη μέρα του πρόσφατου μεταξύ τους ντέρμπι. Ο Ολυμπιακός μετά την νίκη στο ΟΑΚΑ γύρισε τον διακόπτη και βρήκε σιγουριά και αυτοπεποίθηση. Ενώ ο ΠΑΟ χάνοντας ένα ματς, που δεν ήταν, όπως αποδεικνύεται, καθόλου όμοιο με τα άλλα, βυθίστηκε στην εσωστρέφεια.   

Μεγάλη ήττα, μεγάλη γκρίνια

Σε μία σεζόν που για τον Παναθηναϊκό στην Ευρωλίγκα τα εύκολα παιχνίδια, ειδικά εκτός έδρας, αναμένονται λίγα, αυτό που είχε να δώσει απέναντι στην Μπάγερν Μονάχου έπρεπε να είναι ένα από τα ευκολότερα. Στο γήπεδο υπήρχε έντονο ελληνικό στοιχείο και η γερμανική ομάδα που πρόσφατα άλλαξε και προπονητή με παράξενες και καθόλου γερμανικές διαδικασίες φέρνοντας πίσω τον Πέσιτς, αν και πάντα αξιόλογη στην έδρα της, είναι μάλλον από τις πιο αδύναμες στην διοργάνωση ενώ είχε κι απουσίες.  Όμως κι ο ΠΑΟ είχε μια απουσία που αποδείχτηκε καταλυτική: αυτή του Ναν, που ένιωσε κάποιες ενοχλήσεις και προφυλάχτηκε από τον Αταμάν για να τον έχει στη συνέχεια.

Απόντος του Αμερικάνου το παιχνίδι απέκτησε ξαφνικά μεγάλο ενδιαφέρον γιατί τον Παναθηναϊκό σπάνια τον βλέπεις χωρίς τον Ναν ακόμα και στο ελληνικό πρωτάθλημα. Η αλήθεια είναι ότι σε ένα παιχνίδι του ελληνικού πρωταθλήματος που αυτός έλειψε (το δυσκολότερο μάλιστα που μπορεί στο πρωτάθλημα να δώσει ο Παναθηναϊκός δηλαδή αυτό με τον Ολυμπιακό στο ΣΕΦ) η ομάδα του Αταμάν ήταν αξιόμαχη, ηττήθηκε στο τέλος αλλά σίγουρα δεν ήταν η απουσία του Αμερικάνου ο λόγος της τότε ήττας. Το ματς με την Μπάγερν ήταν ωστόσο μια παγίδα, όχι τόσο για τον ΠΑΟ αλλά κυρίως για τον  Αταμάν.

Αν ο Παναθηναϊκός κέρδιζε ο Τούρκος θα μπορούσε να ισχυριστεί πως όσο σπουδαία σεζόν κι αν είναι αυτή που κάνει ο Ναν, ο Παναθηναϊκός δεν είναι απολύτως εξαρτημένος από τα κέφια του. Αλλά ο ΠΑΟ έχασε. Και οι ενοχλητικές επισημάνσεις μιας μερίδας οπαδών του κυρίως (γιατί αυτών η γνώμη μετράει) που ισχυρίζονται ότι ο Παναθηναϊκός του Αταμάν είναι ο Ναν και τίποτα άλλο θα πληθύνουν στην συνέχεια. Προφανώς οι επισημάνσεις  αυτές δεν έχουν μεγάλο νόημα. Δεν υπάρχει λόγος να συζητάμε για το τι θα έκανε ο Αταμάν χωρίς τον Ναν, για τον απλούστατο λόγο ότι ο Ναν είναι παίκτης του. Αφού υπάρχει θα πρέπει ο κόουτς να τον αξιοποιεί κι αυτός να βοηθάει την ομάδα. Ωστόσο στην Ελλάδα κάθε συζήτηση είναι διαβρωτική και στον ΠΑΟ ξεκίνησε η χειρότερη, αυτή δηλαδή που αφορά την αξιοποίηση του υλικού της ομάδας από τον προπονητή. Δεν ξεκίνησε χθες, αλλά μετά την ήττα από τον Ολυμπιακό. Από χθες όμως θα φουντώσει: η απουσία του Ναν είναι δικαιολογία, αλλά την ίδια στιγμή είναι και στοιχείο κατηγορίας. Όταν στο τραπέζι μπαίνει η επισήμανση για απόλυτη εξάρτηση από τον Αμερικάνο, η συνέχεια της συζήτησης οδηγεί στο ότι η προσφορά του προπονητή είναι μικρή. Ισχύει; Όχι. Αλλά όποιος θέλει να το λέει, μετά την ήττα από την Μπάγερν έχει ένα επιχείρημα παραπάνω.

Και ναι και όχι

Εχασε ο ΠΑΟ γιατί έλειπε ο Ναν; Και ναι και όχι. Για τρία δεκάλεπτα, χάρη στο πολύ καλό παιγνίδι του Γκραντ και του Οσμαν επιθετικά η απουσία δεν φάνηκε, αλλά ο ΠΑΟ ήταν νωθρός στα μετόπισθεν και μολονότι συνεχώς μπροστά στο σκορ δεν μπορούσε να ξεφύγει. Στο τέταρτο δεκάλεπτο όλοι φάνηκε να ψάχνουν τον Αμερικάνο που ήταν στην Αθήνα κυρίως γιατί η Μπάγερν αρχικά πλησίασε και μετά πέρασε (67-66 με καλάθι του Μέις 7 λεπτά πριν το τέλος), και η μπάλα άρχισε να καίει. Όμως το μεγαλύτερο πρόβλημα του ΠΑΟ ήταν πάλι η άμυνα: από τα μισά του τρίτου δεκαλέπτου και μέχρι το τέλος του ματς ο Πέσιτς κάνει συνεχώς ένα πράγμα: «χτυπά» ή τον ΤJ Σορτς ή τον Σλούκα και το κάνει με πολλούς διαφορετικούς παίκτες. Θυσιάζει τον Λούσιτς, τον Ντα Σίλβα και τον ΜακΚόρμακ και παίζει με τον Γκεμπριελ και ένα κοντό σχήμα. Αναλαμβάνουν επιθετικές πρωτοβουλίες εναλλάξ ο Ράταν Μέις, ο Ντιμιτρίεβιτς, ο Τζέσαπ (που κάνει ένα φανταστικό ματς με2/2 δίποντα και 4/4 τρίποντα) και στο τέλος μιλά ο σούπερ σταρ του επιθετικού μπάσκετ που λέγεται Ομπστ – ο παίκτης που αξίζει να βλέπεις τα ματς της Μπάγερν μόνο για αυτόν.

Από τον Παναθηναϊκό δεν λείπουν οι πρωτοβουλίες: λείπουν τα σουτ. Αυτά στο οποία αστοχούν στο τέλος ο Χουάντσο κι ο Οσμαν είναι καθοριστικά, την ώρα που ο Γκέμπριελ με 6/6 δίποντα προκαλεί πανικούς και στην κάπως άδεια ρακέτα. Ο Αταμάν προσπαθεί να πάρει το ματς με τέσσερεις παίκτες που παίζουν πάνω από 30 λεπτά (ο Οσμαν, ο Γκάμπριελ, ο Χολμς κι ο Γκραντ βγαίνουν μόνο για αναπνοές) και χάνει από τον Πέσιτς που μοιράζει το χρόνο σε 11 παίκτες!

Τον Αταμάν περιμένει γκρίνια, που δεν είναι κι εντελώς άδικη. Από ματς σε ματς παίκτες εμφανίζονται κι εξαφανίζονται (χθες ο Γιουρτσεβεν έπαιξε ένα δίλεπτο), ο ΠΑΟ δεν έχει αμυντικό φίλτρο και συνήθως χάνει με τον ίδιο τρόπο από την αρχή της σεζόν: όποιος έχει διάθεση να πλησιάσει στο καλάθι βρίσκει διαδρόμους απογείωσης και προσγείωσης. Και στα μέσα Ιανουαρίου ο Σόρτς είναι ακόμα αίνιγμα κι ο Σαμοντούροφ, ο Γκριγκόνις, ο Καλαϊτζάκης αναζητούν τον χρόνο τους. Και το ότι σε ένα ματς που λείπει ο Ναν ο Τολιόπουλος ούτε που πατάει το παρκέ λέει πολλά. Η ήττα από τον Ολυμπιακό δημιούργησε και στον Τούρκο και στην ομάδα του ΠΑΟ μια συνθήκη πίεσης που δυο χρόνια τώρα δεν είχε νιώσει. Ο Αταμάν ή κάτι θα αλλάξει ή θα βουλιάξει εξαιτίας ενός πλήθους συζητήσεων που βάζουν στην ημερήσια διάταξη του ΠΑΟ όσοι τον περιμένουν στην γωνία καιρό τώρα. 

Με 12 πόντους του Γουόκαπ           

Αντίθετα ο Ολυμπιακός μετά το πέρασμα από το ΟΑΚΑ γκάζωσε. Η ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα εμφανίστηκε στο Βελιγράδι με σύνθεση και πρωταγωνιστές που είχε πριν τις τελευταίες της μεταγραφικές προσθήκες καθώς ο Μόντι Moρις τραυματίστηκε στο ματς με την Μπάγερν Μοναχού και θα λείψει για ένα μήνα ενώ ο Ταρίκ Τζοόυνς δεν μπορούσε να αγωνιστεί στο παιχνίδι εξαιτίας μιας ειδικής συμφωνίας του Ολυμπιακού με την Παρτιζάν όταν ολοκληρώθηκε η μεταγραφή του. Ωστόσο οι απουσίες αυτές δεν φάνηκαν καθόλου δύο λόγους. Πρώτον γιατί η Παρτιζάν δεν είναι σε καλή κατάσταση: η νίκη της με τον Αστέρα στο ντέρμπι του Βελιγραδίου είναι η εξαίρεση ενός κανόνα που θέλει την σερβική ομάδα να κάνει τελευταία το ένα κακό παιχνίδι μετά το άλλο πάρα κάποιες προσθήκες που έγιναν στο ρόστερ της. Ο δεύτερος και σημαντικότερος λόγος είναι ότι ο πρωταθλητής διανύει περίοδο φόρμας. Μετά τη νίκη με τον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ ο Ολυμπιακός έκανε μια καλή εμφάνιση για ένα γεμάτο εικοσάλεπτο στην Κωσταντινούπολη απέναντι στην Φενέρ (έστω κι αν έχασε…) και στη συνέχεια διέλυσε και την Μπάγερν Μονάχου στο ΣΕΦ αλλά και την Καρδίτσα στο ελληνικό πρωτάθλημα: στο Βελιγράδι πήγε με κεκτημένη ταχύτητα, πάτησε γκάζι και χάθηκε. Το ματς φυσικά δεν προσφέρεται για συμπεράσματα αλλά για ένα απλό και χρήσιμο προβληματισμό που αφορά το ίδιο το παιγνίδι: στην στατιστική αυτό που βγάζει μάτια είναι φυσικά οι 12 πόντου του Γουόκαπ (σε 22 λεπτά) και οι 6 του Νιλικίνα (σε 14): σκεφτείτε τι επιθετική άνεση θα είχε ο Ολυμπιακός αν σε κάθε ματς έπαιρνε 20 πόντους (και βάλε χάρη στις ασίστ) από τους «άσσους» του. Κατά τα άλλα για τον Βεζένκοφ οι π ήταν προπόνηση, ο Γουόρντ επέστρεψε, ο Ντόρσεϊ δεν χρειαζόταν να κάνει υπερβολικά πολλά και ο Φουρνιέ έδειξε πάλι πως μπορεί να είναι χρήσιμος (ακόμα και στα τάιμ άουτ) χωρίς να γράψει νούμερα μεγάλα.

Ο Ολυμπιακός βρίσκει διαστήματα καλού παιγνιδιού και στην άμυνα. Το μόνο που μένει είναι να αποδείξει πως όσα κάνει απέναντι σε όσους είναι στο κάτω ράφι, μπορεί να τα κάνει και με τους διεκδικητές της πρώτης τετράδας. Υπομονή και θα το δούμε κι αυτό…