Μετά το τέλος του τελικού του μουντιάλ την περασμένη Κυριακή ομολογώ ότι σκεφτόμουν κυρίως ένα πράγμα: ότι ο Λίο Μέσι είναι τυχερός γιατί δεν κέρδισε αυτό το τρόπαιο. Αν αυτό είχε συμβεί, θα είχαν γιγαντωθεί οι θεωρίες συνομωσίες για δήθεν σκηνοθεσία του μουντιάλ από την FIFA με σκοπό τον θρίαμβο του. Και θα έπιανε τόπο και μια πολύ συστηματική προσπάθεια απαξίωσής του που είδαμε σε αυτό το μουντιάλ και που για τα ποδοσφαιρικά δεδομένα είναι κάτι το μοναδικό, αν όχι και πρωτοφανές.  

Το αόρατο σύστημα

Η προσπάθεια να περάσει στην ιστορία ο Μέσι ως ένα είδος προστατευμένου σταρ από κάποιο αόρατο σύστημα έχει ξεκινήσει καιρό τώρα, αλλά μεγάλωσε στις μέρες του μουντιάλ εξαιτίας μιας σατανικής σύμπτωσης: τα δυο ματς της Αργεντινής που συζητήθηκαν πολύ για τη διαιτησία αφορούσαν παιγνίδια εναντίον δύο εκ των μεγαλύτερων αραβικών χώρών με πληθυσμούς πολύ ευαίσθητους ως προς το παλαιστινιακό ζήτημα. Αναφέρομαι στην Αίγυπτο και την Αλγερία. Ήταν προφανώς τυχαίο ότι οι συζητήσεις προέκυψαν μετά από αυτούς τους αγώνες: με την Αλγερία η Αργεντινή αγωνίστηκε την πρώτη κιόλας αγωνιστική (η όποια εύνοια της ήταν σχεδόν άχρηστη) και την Αίγυπτο σαφώς και την υποτίμησε. Αλλά η αντίδραση των εμπλεκόμενων ομάδων υπήρξε τεράστια και γιατί παντού στον κόσμο ο ρόλος του θύματος που φωνάζει για την διαιτησία είναι αγαπητός. Πόσο μάλλον όταν είμαστε στο μουντιάλ και για ό,τι συμβαίνει μπορεί να υπάρχουν και πολιτικές προεκτάσεις ήδη από το 1930.  

Ο ήρωας των συνομοσιολόγων

Ολοι είδαμε, μετά τη νίκη επί της Αυστραλίας στη φάση των 32, τον προπονητή της Αιγύπτου Χοσάμ Χασάμ να περπατάει στο γήπεδο τυλιγμένος με την παλαιστινιακή σημαία, αφιερώνοντας την πρόκριση «στους ευγενικούς μαχητές της Γάζας και της Δυτικής Όχθης». Λίγες μέρες αργότερα, ο ίδιος ξεσήκωσε θύελλες για τις αδικίες της διαιτησίας που υπέστη η ομάδα του στον αγώνα εναντίον της Αργεντινής. Αρχισε να διαμαρτύρεται κατά την διάρκεια του ματς κάνοντας μάλιστα το σήμα Χ με τα χέρια του, το οποίο συνήθως χρησιμοποιείται για να επισημάνει στον διαιτητή περιστατικά ρατσισμού! Στο τέλος του ματς ο Χασάμ δήλωσε σαρκαστικά πως «ήθελαν να κρατήσουν τους παγκόσμιους πρωταθλητές στον αγώνα» και πως «θέλουν ο Μέσι να φύγει ως παγκόσμιος πρωταθλητής». Η δήλωσή του προκάλεσε την αποθέωσή του σε όλο τον κόσμο που αγαπά τη συνομοσιολογία.

Εγινε λιγότερο γνωστή αλλά ήταν εξίσου επιθετική η αντίδραση των Αλγερινών μετά την ήττα από την Αργεντινή – ήττα που για τους Αλγερινούς ήταν αποτέλεσμα της μη αποβολής του Μέσι. Η ομοσπονδία τους υπέβαλε επίσημη καταγγελία για τη διαιτησία, και ο κεντρικός τους τηλεοπτικός σχολιαστής κατηγόρησε τον Αργεντινό ότι «προστατεύεται από το εβραϊκό λόμπι που κυβερνά τον κόσμο».

Το όπιο του λαού

Η αντίδραση του Χασάμ στο όνομα της  Παλαιστίνης αλλά και οι αντιεβραϊκές τοποθετήσεις  του Αλγερινού σχολιαστή εκφράζουν θέσεις της πλειοψηφίας των πολιτών αυτών των χωρών. Οι χώρες αυτές – όχι πάντως μόνες -  κατηγορούσαν την FIFA πριν από δύο χρόνια σε συνέδριό της ότι δεν προχώρησε σε ψηφοφορία για την έκδοση απόφασης αναστολής της συμμετοχής του Ισραήλ στα προκριματικά του μουντιάλ. Για ένα μέρος του αραβικού κόσμου, η διοργάνωση του μουντιάλ δεν είναι παρά η χρηματοδότηση της FIFA από τους Αμερικάνους με σκοπό να ξεχάσει ο κόσμος τις θηριωδίες του ισραηλινού στρατού στη Λωρίδα της Γάζας: το ποδόσφαιρο είναι πάντα το όπιο του λαού κτλ κτλ. Κυρίως για όσους το σιχαίνονται, αναγνωρίζοντας ωστόσο την επικοινωνιακή του δύναμη.

Οι πολλές κατηγορίες

Ο Μέσι μπορεί να φαίνεται εντελώς άσχετος σε αυτή τη συζήτηση, αλλά στην πραγματικότητα, αυτό ισχύει μόνο μέχρι ενός σημείου. Ο Μέσι δεν μιλάει ποτέ για πολιτικά ζητήματα, αλλά η εικόνα του και οι επιλογές του μπορούν να μιλήσουν γι' αυτόν. Ο Μέσι κατηγορείται ότι λίγο πριν το Παγκόσμιο Κύπελλο, βρέθηκε μαζί με τον πρόεδρο της Αργεντινής σε μια από τις  συγκεντρώσεις του Τραμπ στον Λευκό Οίκο, παραμένοντας σιωπηλός στο πλευρό του, ενώ ο Τραμπ καυχιόταν ότι «κατέστρεψε το Ιράν». Πριν από αυτό, ο Μέσι είχε υπογράψει μια τεράστια χορηγική συμφωνία με αεροπορική εταιρία συμφερόντων της Σαουδική Αραβία, ίσως τον μεγαλύτερο σύμμαχο του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή και τον μεγαλύτερο εχθρό του Ιράν. Πηγαίνοντας ακόμη πιο πίσω ο Μέσι κατηγορήθηκε γιατί στο Κατάρ σήκωσε το Παγκόσμιο Κύπελλο φορώντας το bisht, την παραδοσιακή κάπα που φορούν οι άνδρες της εξουσίας στον Περσικό Κόλπο.

Ο Μέσι δεν έχει απαντήσει ποτέ του για αυτά. Προφανώς δεν τον ενδιαφέρει να κάνει πολιτική, αλλά και η σιωπή μπορεί να είναι πρόβλημα. Η σιωπή μπορεί να είναι η πολιτική θέση ενός απολιτικού ειδώλου.

Μεγάλωσαν ακόμα περισσότερο

Αν όλα αυτά είχαν να κάνουν αποκλειστικά με τον αραβικό κόσμο και τις αντιδράσεις δυο χωρών που αισθάνονται ότι αδικήθηκαν από την διαιτησία η ιστορία θα είχε μικρότερο ενδιαφέρον. Όμως τα τελευταία χρόνια οι θηριωδίες του Ισραήλ στη Γάζα και στο Λίβανο έχουν δημιουργήσει αντιδράσεις σε όλο σχεδόν τον Δυτικό κόσμο: δεν έχουν πολλαπλασιαστεί μόνο οι αλληλέγγυοι στην Παλαιστίνη, αλλά και όσοι δεν θέλουν οι κυβερνήσεις των χωρών τους να έχουν καλή σχέση με το Ισραήλ, τον Νετανιάχου κτλ. Σε όλο αυτό πρέπει να προστεθεί και η ταλαιπωρία του Ιράν από τους Αμερικάνους διοργανωτές, η φιλία του Ινφαντίνο με τον αόρατο αλλά πανταχού παρόντα Τραμπ, η μόνιμη αντιπάθεια πολλών για οτιδήποτε αμερικάνικο και άλλα ανάλογα: θέλω να πω ότι το μουντιάλ αυτό είχε εξ αρχής εκατομμύρια heaters και στην πορεία απέκτησε και πιο πολλούς.

Χρειαζόταν κάποιον που να γίνει πρωταγωνιστής σε θεωρίες παγκόσμιας συνομωσίας που να αμφισβητούν την ίδια την ποδοσφαιρική του συναρπαστικότητα. Και βρέθηκε αυτός που το έκανε συναρπαστικό. Δηλαδή ο Μέσι. Οσο πιο πολύ προχωρούσε καταπλήσσοντας τόσο πιο πολλά ήταν τα αρνητικά σχόλια στο πρόσωπό του. Οι κρίσεις άλλωστε δεν είχαν να κάνουν με τις ικανότητές του, αλλά με την γενικότερη πολιτική στάση του.      

Το παλιό πρόβλημα με την Μπαρτσελόνα

Η αντιπάθεια για αυτή την στάση του Μέσι έρχεται βέβαια από πολύ μακριά κι αφορά και την Μπαρτσελόνα, έναν σύλλογο που έχτισε την ταυτότητά του γύρω από την αντίθεση στον Φράνκο (και επομένως την αντίθεση σε μια αυταρχική διακυβέρνηση), ωστόσο – σύμφωνα με τους επικριτές της - με τα χρόνια έχει γίνει και η ίδια προστατευόμενη ενός αόρατου συστήματος. Οι καταγγέλοντες το Ισραήλ επισημαίνουν χρόνια τώρα την άριστη σχέση της (μια σχέση ταυτότητάς…) με το ολλανδικό ποδοσφαίρου του Κρόιφ και του Άγιαξ, ενός συλλόγου που υπερηφανεύεται για τις εβραϊκές του ρίζες και του οποίου οι οπαδοί αυτοαποκαλούνται «σούπερ Εβραίοι». Μια εφημερίδα της Καϊρου μετά τον αποκλεισμό της Αιγύπτου από την Αργεντινή υπενθύμισε ότι  ο γιος του Κρόιφ, ο Τζόρντι (τώρα αθλητικός διευθυντής του Άγιαξ), ήταν διευθυντικό στέλεχος της Μπαρτσελόνα μετά από μια μακρά θητεία ως αθλητικός διευθυντής στη Μακάμπι Τελ Αβίβ και ότι το 2013, ενώ ο Τζόρντι Κρόιφ βρισκόταν στο Τελ Αβίβ, η Μπαρτσελόνα πραγματοποίησε επίσημο ταξίδι στο Ισραήλ, με τους παίκτες της (και τον Μέσι) να φωτογραφίζονται μπροστά στο Δυτικό Τείχος. Τότε όλο αυτό πέρασε ασχολίαστο. Το 2026 ανασύρθηκε. Σήμερα δεν χρειάζονται πολλά για να δοθεί σε ένα τέτοιο ταξίδι πολιτική χροιά. Η ιστορία άλλωστε είχε και συνέχεια. Το 2018, μετά από διαμαρτυρία της ομοσπονδίας της Παλαιστίνης, η Αργεντινή αναγκάστηκε να ακυρώσει ένα φιλικό αγώνα με το Ισραήλ: μια μέρα πριν ο πρόεδρος της είχε καλέσει τους ποδοσφαιρόφιλους Αραβες να κάψουν τις φανέλες του Μέσι.

Οι ποδοσφαιρόφιλοι και οι άλλοι

Σε αυτό το παγκόσμιο κύπελλο όσοι αγαπάμε τον Μέσι, δηλαδή το ποδόσφαιρο, βλέπαμε ένα 39χρονο σούπερ σταρ να νικάει τον αήττητο χρόνο. Αλλά υπήρχαν και πολλοί (που με το ποδόσφαιρο δεν έχουν μεγάλη σχέση, αλλά που με την πολιτική τα πάνε υπέροχα) που περιέγραφαν παντού τον Μέσι ως συνεταίρο του Ινφαντίνο, φίλο του Τραμπ, όργανο των Εβραίων κτλ κτλ. Αμφισβητήθηκε ακόμα και η δεδομένη και γνωστή φιλανθρωπική του δράση και υπήρξε μια γιγάντια προσπάθεια αμαύρωσης του τέλους (;) της καριέρας του. Η οποία θα ήταν και ευκολότερη αν ο Μέσι κέρδιζε το τρόπαιο: με σύμμαχο το χρόνο όλοι όσοι τον μισούν θα είχαν την δυνατότητα να δημιουργήσουν μια εικόνα του που ουδεμία σχέση δεν θα είχε με τα ποδοσφαιρικά του κατορθώματα.  

Νομίζω πως είναι κατανοητό γιατί λέω ευτυχώς έχασε τον τελικό…