Στον πρώτο γύρο των 16 του Τσάμπιονς λιγκ τα είδαμε όλα. Πολλά γκολ, προκρίσεις που μοιάζει να κρίθηκαν, εκπλήξεις, σοβαρά λάθη που έκαναν προπονητές και κυρίως τερματοφύλακες, ακόμα και κακές διαιτητικές αποφάσεις από αυτές που μάλλον στην εποχή του VAR σπανίζουν. Είδαμε και πως διαμορφώνεται το ταμπλό. Η πάνω του πλευρά θα μας δώσει σκληρούς προημιτελικούς και ημιτελικούς καθώς βρίσκονται εκεί η Ρεάλ Μαδρίτης (ή η Σίτυ αν κάνει την ανατροπή της χρονιά) και η Μπάγερν Μονάχου αλλά και η Παρί Σεν Ζερμέν και αν τελικά τα καταφέρει κόντρα στην Γαλατά στην ρεβάνς και η Λίβερπουλ. Στην κάτω πλευρά υπάρχει η Ατλέτικο Μαδρίτης που περιμένει μάλλον την Μπαρτσελόνα (αν και η Νιούκασλ έχει τις αντιρρήσεις της) και η εκπληκτική Μπόντο Γκλιμτ που έχει ένα μάλλον διαδικαστικό ματς στην ρεβάνς με την Σπόρτινγκ Λισαβόνας και σίγουρα δεν φοβάται ούτε την Αρσεναλ, ούτε την Λεβερκούζεν που θα παλαίψουν σε λίγες μέρες για ένα εισιτήριο.
Αλλά για να θυμηθούμε τι έγινε.

Η βραδιά του Βαλβέρδε     

Στην ατελείωτη σειρά των παιγνιδιών της Ρεάλ Μαδρίτης με την Μάντσεστερ Σίτυ υπήρχε μόνο μια μεγάλη σε έκταση νίκη: την είχε πετύχει προ διετίας η ομάδα του Πεπ Γκουαρντιόλα που την χρονιά που κέρδισε το Τσάμπιονς λιγκ στην Πόλη είχε συντρίψει την Βασίλισσα με 4-0. Χθες βράδυ η Ρεάλ ανταπέδωσε εκείνη την βαριά ήττα κερδίζοντας την Σίτυ με 3-0: αν δεν πέτυχε και τέταρτο γκολ αυτό οφείλεται στο ότι ο Ντοναρούμα στο δεύτερο ημίχρονο έπιασε ένα πέναλτι του Βινίσιους. Στον Γκουαρντιόλα στην ρεβάνς θα χρειαστεί μια νίκη όπως το 4-0 του ημιτελικού του 2024, αλλά αυτό μοιάζει πολύ δύσκολο. Κυρίως μετά τα όσα είδαμε από την ομάδα του στο Μπερναμπέου.

Η Σίτυ πήγε στην Μαδρίτη για να βρει την Ρεάλ χωρίς τον ΕμΠαπέ και τα 13 του γκολ στο Τσάμπιονς λιγκ. Είχε τον αέρα του φαβορί και προσπάθησε αμέσως να δείξει ότι η εφετινή της αναμέτρηση με την Βασίλισσα δεν θα έχει σχέση με την περσινή. Ο Αρμπελόα, στο στόχαστρο μιας σκληρής κριτικής καθώς στη Μαδρίτη όλοι θυμίζουν ότι είναι μια προσωρινή λύση έκανε μια αυτονόητη κίνηση και πήρε μια έξυπνη απόφαση. Το αυτονόητο ήταν να περιμένει καλύπτοντας μάλιστα την άμυνα: η Ρεάλ έπαιζε με μια διάταξη που έμοιαζε με 4-5-1, μόνο που αυτός ο ένας στην επίθεση δεν ήταν ο φορ αλλά ο Βινίσιους που απλά δεν επέστρεφε. Η εξυπνάδα του κόουτς της Ρεάλ ήταν η σύσταση της επίθεσης: τον Βραζιλιάνο πλαισίωναν ο Αρντα και ο Ντίαζ σκοπός των οποίων ήταν αφενώς οι επιστροφές (και η πίεση στον Ρόντρι και τον Μπερνάντο Σίλβα) και αφετέρου οι πάσες στους ακραίους. Για να λειτουργήσει το τρικ χρειάστηκε και η ταχύτητα του Βινίσιους, αλλά κυρίως το μεγάλο παιγνίδι του Βαλβέρδε που έκανε κάτι απίστευτο: ο προλετάριος αυτός σούπερ σταρ ξεκινώντας από μέσα δεξιά, γινόταν κατά περίσταση δεξιός εξτρέμ αλλά και κρυφός φορ. Βρήκε τρία γκολ, κι αν δεν σημείωσε κι ένα τέταρτο είναι γιατί ο Βινίσιους δεν τον άφησε να χτυπήσει το πέναλτι.

Και η Σίτυ; Οι όποιες ελπίδες της στην ρεβάνς έχουν να κάνουν μόνο με το ό,τι το 3-0 με το οποίο έχασε είναι κομμάτι υπερβολικό. Είχε δυο τουλάχιστον μεγάλες ευκαιρίες, πίεσε την Βασίλισσα, αλλά αν δεν συνέρθει ο Χάαλαντ το πράγμα δεν θα είναι απλό: ο Νορβηγός είναι στατικός, κρύβεται και όταν αυτός δεν υπάρχει στο ματς, η Σίτυ είναι δύσκολο να γίνει αποτελεσματική παρά τα κέφια του Ντοκού. Χθες στο πρώτο ημίχρονο θύμιζε τα ελαττώματα που έχει η Μπαρτσελόνα του Φλικ: το ρίσκο που πήρε ήταν πιο μεγάλο από αυτό που η άμυνά της μπορούσε να σηκώσει. Για να έχει ελπίδες στην ρεβάνς πρέπει να μην δεχτεί γκολ: μοιάζει απίθανο, αλλά ποτέ δεν ξέρεις.

Αγγλική καταστροφή

Η πρώτη βραδιά των 16 ήταν η μαύρη βραδιά των αγγλικών ομάδων: δεν κέρδισε καμία τους. Το κακό φάνηκε από την αρχή: η Λίβερπουλ άνοιξε την μεγάλη παράσταση παίζοντας στην Πόλη με την Γαλατα αλλά δεν την είδε κανείς. Η ψυχωμένη πρωταθλήτρια Τουρκίας άνοιξε το σκορ μόλις στο 5΄ με τον Λεμινά μετά από εκτέλεση κόρνερ και κεφαλιά πάσα του Οσιμεν, κι αδικείται από την τελική έκβαση του σκορ καθώς είχε ευκαιρίες και για δεύτερο γκολ: η Λίβερπουλ στη ρεβάνς θα χρειαστεί το Ανφιλντ και τους παλιούς γνωστούς νόμους του. Θα είχε την ίδια τύχη και η Αρσεναλ αν δεν σωνόταν από ένα πέναλτι στο 89΄που εκτέλεσε πολύ ψύχραιμα ο αγέλαστος Χάβερτς – χρυσή  αλλαγή του Αρτέτα. Το πέναλτι το κέρδισε ο Μαντουακέ – κυριολεκτικά καθώς μοιάζει να μην υπάρχει τίποτα. Η Λεβερκούζεν έπαιξε καλή άμυνα και φαινόταν ότι θα της αρκούσε το γκολ του Αϊντριχ: ο κόουτς Χιούμλαντ τα είχε με τους διαιτητές. Μιλώντας για χρυσές αλλαγές μια τέτοια ήταν ο Κβαρατσκέλια. Δεν κάνει την καλύτερη χρονιά του, στο Παρίσι μουρμουράνε για την ζωή που κάνει, ο Λουίς Ενρίκε απέναντι στην Τσέλσι δεν τον ξεκίνησε. Αλλά βλέποντας πως η Τσέλσι ισοφάρισε δυο φορές τον έριξε στο ματς στο τελευταίο μισάωρο κι αν η πρωταθλήτρια Ευρώπης πήρε σκορ πρόκρισης το χρωστά σε αυτόν: με ένα «ποίημα» δικό του έκανε το 4-2 και ολοκληρώνοντας μια αντεπίθεση έδωσε στην Παρί μια νίκη με 5-2 – για την Τσέλσι το σκορ είναι σκληρό.

Με το ίδιο σκορ (5-2) έχασε και η Τότεναμ από την Ατλέτικο Μαδρίτης αλλά εδώ την παράσταση έκλεψε ο Ιγκορ Τούντορ, προπονητής των Λονδρέζων. Για άγνωστους λόγους αποφάσισε να κρατήσει στον πάγκο τον βασικό τερματοφύλακα Βικάριο και να χρησιμοποιήσει τον αναπληρωματικό του Τόνι Κίνσκι, που τον άλλαξε σε 17 λεπτά κι ενώ το σκορ είχε γίνει 3-0. Το παράδοξο βέβαια δεν είναι πως βρέθηκε ξαφνικά βασικός σε ένα ματς ο Κίνσκι, αλλά πως ο Τούντορ έφτασε να προπονεί ομάδα της Πρέμιερ λιγκ! Ο μάνατζέρ του, ο παλιός παίκτης του ΠΑΟ Αντονι Σάριτς είναι μόνο για αυτό μάνατζερ της χρονιάς – ίσως και της δεκαετίας.

Επίδειξη της Μπάγερν Μονάχου

Γίνεται μεγάλη συζήτηση και στην Ελλάδα τελευταία για το τι είναι επιθετικό παιγνίδι. Την Τρίτη το βράδυ περιμέναμε μια επιθετική παράσταση από την Μπαρτσελόνα αλλά την είδαμε από την Μπάγερν Μονάχου. Εχει να κάνει με τους αντιπάλους; Ναι κι αυτό παίζει ρόλο. Η Νιούκασλ που αγωνίστηκε με την Μπάρτσα είναι μια σοβαρή αγγλική ομάδα, ικανή να υποστηρίξει ένα ματς έντασης και να ορίσει τον ρυθμό. Η Αταλάντα είναι μια ιταλική ομάδα που δεν είναι συνηθισμένη να δίνει ματς με αντιπάλους τόσο ικανούς στην κατοχή της μπάλας και με τόσους παίκτες ικανούς να σκοράρουν. Αλλά πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις το θέμα είναι τι κάνουν αυτοί που αγαπούν την μπάλα, δηλαδή εν προκειμένου η Μπάρτσα και η Μπάγερν.

Η Μπάγερν στο Μπέργκαμο βρήκε μια Αταλάντα φουλ επιθετική (με δυο φορ, τον Σκαμάκα και τον και πίσω τους τον Πάσαλιτς) και στους χώρους που οι Ιταλοί έδωσαν έχτισε μια άνετη πρόκριση. Δεν είχε τον Χάρι Κέιν και δεν υπάρχει ποδοσφαιριστής στο ρόστερ της ικανός να κάνει όσα αυτός. Αλλά υπάρχουν πολλοί που με την μπάλα στα πόδια είναι διάβολοι. Ντίαζ, Γκνάμπρι, Ολίσε έκαναν τον Τζάκσον να μοιάζει φορ επιπέδου ανάλογου με του Αγγλου. Δεν υπήρξε ματς.  Η Μπάρτσα από την άλλη δεν κατάφερε ποτέ να κάνει αυτό που ξέρει στο Νιούκασλ. Για την ακρίβεια το μόνο που έκανε σταθερά και σε όλο το ματς είναι να προσπαθεί να ανεβεί στο γήπεδο. Με την άμυνα συχνά στη σέντρα όπως αγαπάει, η Μπάρτσα προσπαθούσε να γυρίσει την μπάλα γρήγορα χωρίς ποτέ το φλιπεράκι να λειτουργεί. Η Νιούκασλ με χαφ που έπαιζαν συνεχώς ένας εναντίον ενός με τους αντίστοιχους του Φλικ άνοιξε το σκορ στο 86΄ με τον Μπαρνς ενώ θα έπρεπε να το έχει κάνει νωρίτερα καθώς ο Ελάνγκα και ο Οσούλα έκαναν ό,τι ήθελαν. Γιατί δεν κέρδισε; Γιατί στις καθυστερήσεις έκανε κάτι που δεν έκανε σε όλο το ματς: άφησε στους Καταλανούς την μπάλα. Κι αυτοί από το πουθενά βρήκαν ένα πέναλτι που ο Γιαμάλ εκτέλεσε με ολύμπια ψυχραιμία. Αλλά το ποδόσφαιρο τους δεν το είδαμε. Ενώ αυτό της Μπάγερν Μονάχου ενθουσίασε.

Όπως ενθουσίασε για μια ακόμα φορά και η Μπόντο. Εριξε τρία γκολ στην Σπόρτινγκ Λισαβόνας ακυρώνοντάς την. Κι αν το πρώτο ήρθε με ένα μάλλον αυστηρό πέναλτι που κέρδισε και εκτέλεσε ο Φετ, τα άλλα δυο ήταν γκολ – Μπόντο: εκτελέσεις από κοντά του Μπλόμπεργκ και του Χογκ μετά από συνδυασμούς, κυκλοφορία της μπάλας και συνεργασίες. Ουδεμία έκπληξη: μιλάμε για την «ομάδα- κομψοτέχνημα» που χαίρεται το ποδόσφαιρο πιο πολύ από οποιαδήποτε άλλη στην Ευρώπη…