Διαβάζω από χθες ότι η ΑΕΚ λύγισε από το βάρος του ματς στην Μαδρίτη και για αυτό έχασε από την Ράγιο Βαγιεκάνο με 3-0 στον προημιτελικό του Conference League στον οποίο έφτασε κάνοντας πολλά και αξιοσημείωτα. Δεν ξέρω αν συνέβη κάτι τέτοιο. Αυτό που εγώ είδα είναι ότι δεν υπήρξε η καλύτερη προετοιμασία του ματς. Και σε τακτικό επίπεδο και σε ό,τι έχει να κάνει με την συγκέντρωση της ομάδας.
Θύμα της αισιοδοξίας
Συμβαίνει καμιά φορά μια ομάδα να πέφτει θύμα της ίδιας της καλής της στιγμής. Η ΑΕΚ πήγε στην Μαδρίτη μετά την νίκη στο Καραϊσκάκη απέναντι στον Ολυμπιακό που της δίνει κάτι παραπάνω από το μισό πρωτάθλημα. Η νίκη αυτή θα έπρεπε να την γκαζώσει. Η ΑΕΚ δεν είναι ομάδα χωρίς αρετές: ίσα ίσα. Απλά σε όλη την διάρκεια της χρονιάς μοιάζει να χρειάζεται συχνά πυκνά κάποια αποτελέσματα που πρέπει να την κάνουν να πιστεύει στον περισσότερο στον εαυτό της. Τέτοια ήταν η νίκη με την Αντερλεχτ, η νίκη με την Φιορεντίνα, η νίκη με τον ΠΑΟ στην Λεωφόρο που έδιωξε τις αμφιβολίες για τις δυνατότητες της ομάδας στα ντέρμπι, η νίκη με ανατροπή κόντρα στην Κραϊόβα που της έδωσε την δυνατότητα να τερματίσει στην πρώτη οκτάδα της League Phase στο Conference League. H νίκη στο Καραϊσκάκη θα έπρεπε να της δώσει σιγουριά ενόψει των παιγνιδιών με τους Ισπανούς. Αλλά από αυτό που κατάλαβα λίγο την βραχυκύκλωσε. Η ΑΕΚ φάνηκε να έχει στην Μαδρίτη μια παράξενη έπαρση που δεν την χαρακτηρίζει.
Ο Νίκολιτς μάλλον ήθελε κάτι άλλο
Ο πρώτος που φάνηκε να μην έχει εκτιμήσει σωστά το ματς και τον αντίπαλό είναι ο Μάρκο Νίκολιτς. Η επιλογή της τριάδας των μέσων (Περέιρα, Πινέδα, Μάνταλος) προέκυψε όπως διαβάζω γιατί ο Μάριν είχε κάποιο πρόβλημα, αν κρίνω όμως από το γεγονός ότι ο Ρουμάνος τελικά αγωνίστηκε πιθανότατα σε αυτή την επιλογή υπήρχε και λίγη στρατηγική. Ο Νίκολιτς νομίζω πίστευε πως η ΑΕΚ θα μπορούσε κρατώντας την μπάλα να γίνει απειλητική: η Ράγιο είναι αλήθεια πως δεν αγαπάει πολύ το ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας. Αλλά η συγκεκριμένη μεσαία γραμμή επέτρεψε δυο πράγματα που αποδείχτηκαν καταστροφικά. Το πρώτο ήταν τις αντεπιθέσεις των γηπεδούχων: το φίλτρο στην μέση έλειπε. Το δεύτερο ήταν την καλύτερη δυνατή κυκλοφορία της μπάλας στα πέριξ της περιοχής της ΑΕΚ – και ειδικά μπροστά από τα στόπερ της. Είναι αλήθεια πως η Ράγιο προτιμά να επιτίθεται από τα άκρα – και μας το έδειξε. Αλλά αν της δοθούν ευκαιρίες να παίξει από τον άξονα θα το κάνει.
Φυσικά οι επιλογές της ομάδας του Ινίγο Πέρεθ διευκολύνθηκαν πολύ και από το γρήγορο γκολ: ο Ακομάς σκόραρε μόλις στο 2΄ολοκληρώνοντας μια αντεπίθεση που χτίστηκε από τα αριστερά. Και η Ράγιο βρέθηκε στην συνθήκη που αγαπάει: έπρεπε να αμυνθεί και να αντεπιτεθεί – το κάνει κάθε Κυριακή στην Ισπανία.
Η ΑΕΚ έχει αρετές και τις έδειξε. Αλλά το περπατάω-σε-ένα-τεντωμένο-σχοινί δεν είναι η καλύτερη συνθήκη σε ένα ματς εκτός έδρας. Το δοκάρι του Βάρκα και οι δυο μεγάλες χαμένες ευκαιρίες του Κοϊτά μαρτυρούν ότι δεν φοβήθηκε να παίξει δείχνοντας και την ικανότητα της στις στημένες φάσεις και την ικανότητά της στο πρέσινγκ. Αλλά την ίδια στιγμή η Ράγιο πέτυχε ένα γκολ που δεν μέτρησε για εκατοστά και όταν στο 47΄ο Λόπεθ έκανε το 2-0 παίρνοντας ένα ριμπάουντ, το ματς έγινε για την ΑΕΚ Γολγοθάς. Το τελικό 3-0, μετά από το πέναλτι που εκτέλεσε ο Παλαθόν και κέρδισαν οι γηπεδούχοι μέσω Var για χέρι του Ρέλβας, δεν είναι δίκαιο αποτέλεσμα. Η ΑΕΚ άξιζε αναμφίβολα ένα γκολ, αλλά ποιος είπε ότι στα ματς αυτά υπάρχει πάντα δικαιοσύνη; Συνήθως όταν δεν προσέχεις τιμωρείσαι: η ΑΕΚ ήταν απρόσεχτη και στην άμυνα και στην επίθεση. Και άργησε μάλλον να καταλάβει πως απέναντί της είχε μια ομάδα που ζούσε κι αυτή την απόλυτα μεγάλη στιγμή της: η Ράγιο δεν θα ξαναβρεί εύκολα την ευκαιρία διάκρισης σε ευρωπαϊκή διοργάνωση – φέτος στη Λα Λίγκα είναι στην 13η θέση και η πιθανότητα να ξαναπάρει ευρωπαϊκό εισιτήριο είναι μικρή. Χθες έδειξε πιο ψυχωμένη από την ελληνική ομάδα – κι από όλα όσα μπορεί να πει κανείς για την ομάδα του Νίκολιτς αυτό είναι που την τιμά λιγότερο. Η ΑΕΚ είχε μια ιστορική αποστολή. Μπορούσε να χάσει – άλλωστε οι νίκες ελληνικών ομάδων στην Ισπανία είναι κάτι σπάνιο. Αλλά περίμενα πως θα ήταν πιο σκληρή, πιο μαχητική και πιο επίμονη. Δεν μου άρεσε πχ ότι μετά το 3-0 η αντίδρασή της ήταν μια κεφαλιά του Ζίνι που έφυγε άουτ στις καθυστερήσεις. Επρεπε να προσπαθήσει πιο πολύ.
Η Ράγιο έκανε ένα εξαιρετικό ματς για τα μέτρα της. Μπήκε πολύ δυνατά, σκόραρε στα καλύτερα σημεία του πρώτου ημιχρόνου για ένα γηπεδούχο (δηλαδή στην αρχή και στο τέλος του), είχε τρόπους αποτελεσματικούς – ειδικά στην επίθεση. Το τρικ με την χρησιμοποίηση του Ντε Φρούτος σε θέση φορ αρχικά έκανε την επίθεσή της να μοιάζει με οργανωμένο χάος – η άμυνα της ΑΕΚ έμπλεξε από νωρίς. Η δε αποτελεσματικότητά της δεν είναι τυχαία. Παίζοντας κάθε Κυριακή για να μείνει στην κατηγορία ξέρει πως πρέπει να σκοράρει στις λίγες φάσεις που θα βρει. Δεν παίζει για την στατιστική.
Ωρα υπέρβασης, αλλιώς…
Εχει αποκλειστεί η ΑΕΚ; Σίγουρα οι πιθανότητές της μειώθηκαν πολύ. Σίγουρα η απουσία του Γίοβιτς στην ρεβάνς κάνει την προσπάθειά της πιο δύσκολη. Σίγουρα η Ράγιο φάνηκε να ξέρει να διαχειριστεί καλύτερα την δυσκολία του ματς. Αλλά η ΑΕΚ σε αυτή την απροσδόκητα μέτρια βραδιά της είχε τις ευκαιρίες της απέναντι σε μια ισπανική άμυνα που δεν απέφυγε τα λάθη. Στη Νέα Φιλαδέλφεια σε λίγες μέρες θα χρειαστεί ένα ματς ιστορικής υπέρβασης, αλλά αυτό απαιτείται όταν μιλάμε για προσπάθεια εισόδου σε ένα ημιτελικό διοργάνωσης. Πέρα από αρετές, προσοχή, συγκέντρωση, πίστη, ομάδες όπως οι ελληνικές χρειάζεται και να δείξουν κάποια στιγμή και χαρακτήρα φτάνοντας σε ένα αποτέλεσμα που δεν βασίζεται στην λογική αλλά στην καρδιά. Ο Ολυμπιακός πχ όταν κατέκτησε το Conference League έκανε εκείνη την ανατροπή με την Μακάμπι κερδίζοντας 6-1 εκτός έδρας ενώ πήγε στην Σερβία με ελπίδες ανύπαρκτες μετά την ήττα του με 1-4 στο πρώτο ματς.
Η ΑΕΚ ανομολόγητα αλλά φανερά θέλει κάτι παραπάνω από απλή διάκριση στο Conference League. Eφτασε η ώρα να το δείξει.
