Όταν το πρωτάθλημα ξεκίνησε μπορούσα να φανταστώ λόγους που η κάθε ομάδα μπορεί να χάσει το πρωτάθλημα κι όχι λόγους για να το κερδίσει. Την τρίτη μόλις αγωνιστική έγινε ωστόσο φανερό πως ο ΠΑΟ είναι για πολλούς και διάφορους λόγους πιο μπροστά από όλους.  

Κανένα πρωτάθλημα δεν κρίθηκε την τρίτη κιόλας αγωνιστική του – πόσο μάλλον ένα πρωτάθλημα όπως η δική μας Σουπερλίγκα που ολοκληρώνεται τον Μάιο μετά από διαδικασία play off. Όμως την τρίτη αγωνιστική συνέβησαν πολλά που δείχνουν πως ο Παναθηναϊκός έχει φέτος πολλές ελπίδες για την κατάκτησή του τίτλου. Πιο πολλές από οποιαδήποτε άλλη χρονιά τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια.  

Η εύκολη επικράτησή του ΠΑΟ απέναντι στον ΠΑΟΚ, χωρίς μάλιστα ως ομάδα να βρίσκεται ακόμα στο καλύτερο επίπεδό της, δείχνει πως έχει ένα προβάδισμα έναντι του ανταγωνισμού για λόγους πολύ συγκεκριμένους. Η ΑΕΚ, που είναι σε καλύτερη κατάσταση από πέρυσι και παίζει ειδικά στην έδρα της ωραίο ποδόσφαιρο, έχει μπροστά της το πολύ απαιτητικό Τσάμπιονς λιγκ: θα χρειαστεί να γίνουν θαύματα για να μείνει ανταγωνιστική μέχρι τέλους – το ότι θα παίξει καλύτερη μπάλα από πέρυσι είναι βέβαιο, αλλά αυτό δεν ξέρω αν της αρκεί. Ο ΠΑΟΚ έχασε από τον Παναθηναϊκό με ένα τρόπο που απλά έβγαλε στο φως τα προβλήματα του, που δεν είναι μόνο αγωνιστικά. Κι ο Ολυμπιακός μου μοιάζει δεδομένο ότι θα αλλάξει προπονητή σύντομα γιατί δεν βελτιώνεται: ομάδα που αλλάζει προπονητή τα τελευταία πέντε χρόνια δεν κερδίζει το πρωτάθλημα. Υπο αυτό το πρίσμα η τρίτη αγωνιστική είναι αρκετά πιθανό να αποδειχτεί μια από τις πλέον καθοριστικές στην ιστορία του εφετινού πρωταθλήματος: μας έδειξε τι ακολουθεί.

Ξεκάθαρες ιδέες, μικρό το όποιο πρόβλημα

Ο ΠΑΟ είχε πριν το ματς με τον ΠΑΟΚ μόνο ένα πρόβλημα: κέρδιζε χωρίς να εντυπωσιάζει. Αυτό το γεγονός – απολύτως φυσιολογικό καθώς μιλάμε για ομάδα που απέκτησε μια ντουζίνα παίκτες καλοκαιριάτικα και έχει και νέο προπονητή – δημιουργούσε διάφορα ερωτηματικά για το τι θα κάνει απέναντι στον ΠΑΟΚ του Αλέσιο Λίσι που έχει ίδια ματς με τους Πράσινους αφού πήρε κι αυτή μέρος στα καλοκαιρινά προκριματικά. Αλλά η διαφορά των δύο ομάδων ως προς το υλικό φάνηκε πολύ.

Ο Γιάκομπ Νίστρουπ έδειξε στο ματς αυτό ότι έχει πλέον ξεκάθαρες ιδέες τουλάχιστον σε ότι αφορά την αρχική ενδεκάδα, αλλά και τον τρόπο παιγνιδιού του ΠΑΟ που έχει στο μυαλό του. Παρουσίασε την ομάδα που κέρδισε στη Λειβαδιά, ζήτησε κατοχή μπάλας και πίεση και επέμεινε σε ένα σούπερ επιθετικό σχήμα στο οποίο υπήρχαν δυο πολύ κινητικοί φουνταριστοί (ο Τετέι και ο Λιβάι Γκαρσία), δυο παίκτες που έπαιζαν στο πλάι με διαφορετικό τρόπο (ο Αντίνο δίνοντας πλάτος και ο Ταμπόρδα συγκλίνοντας) και δυο χαφ όπως ο Καμαρά και ο Κάνγκουα βασικό μέλημα των οποίων ήταν να συμμετέχουν στο φλιπεράκι που ο ΠΑΟ έστησε στην μεσαία γραμμή γυρίζοντας την μπάλα.

Όλα φυσικά απλοποιήθηκαν από την αποβολή που κέρδισε ο Τετέη μόλις στο 15΄όταν ξεμονάχιασε τον Ελουστόντο σε μια αντεπίθεση και τον υποχρέωσε σε ένα φάουλ που ο Γερμανός διαιτητής Τσβάιερ ήταν αδύνατον να μην τιμωρήσει με κόκκινη κάρτα. Ο Λίσι έβγαλε τον Πέλκα για να βάλει τον νεαρό Μπαταούλα κι ό,τι ακολούθησε ήταν ένας περίπατος του ΠΑΟ. Η απουσία πίεσης στους μέσους του γηπεδούχου έφερε τα υπόλοιπα: ο ΠΑΟ έχοντας συνεχώς την μπάλα στρίμωξε τον ΠΑΟΚ που δεν μπορούσε ούτε καν να αμυνθεί με ψυχραιμία.

Ο Ταμπόρδα έκανε με κεφαλιά το 1-0 στο μισάωρο  κι ο Τετέη βρήκε δυο γκολ στη συνέχεια (το πρώτο χορεύοντας την άμυνα του ΠΑΟΚ και το δεύτερο ολοκληρώνοντας ιδανικά μια φάση μετά από σέντρα του Κάνγκουα) – όλα αυτά πριν καν την συμπλήρωση μιας ώρας.

Αν το σκορ δεν πήρε τεράστιες διαστάσεις είναι γιατί ο Παβλένκα έπιασε ένα πέναλτι που εκτέλεσε ο Ταμπόρδα στο 44΄και γιατί ο Ντέσερς έκανε μια τρέλα κι αποβλήθηκε χτυπώντας τον Μιχαηλίδη εκτός φάσης. Ο Νίστρουπ βρήκε χρόνο και για τον Ουνάϊ που ήθελε να σκοράρει κι έψαχνε το γκολ μόνος μέχρι το τέλος κι ενώ ο ΠΑΟ είχε σβήσει το ματς ήδη από το 70΄: μην ψάχνετε να βρείτε ανάλογη εμφάνισή του απέναντι στον ΠΑΟΚ τα τελευταία χρόνια – απλά δεν υπάρχει.

Ο ΠΑΟΚ δικαίως διαμαρτύρεται για τον μη καταλογισμό ενός πέναλτι στον Φαν Ντρόνγκελεν που ανέτρεψε τον ΕνΝταγιέ στο 35΄ με το σκορ στο 1-0 και λίγο πριν ο Τετέη κάνει το 2-0. Ισως αν ο Γερμανός διαιτητή το έδινε, κι αν κάποιος παίκτης του ΠΑΟΚ ευστοχούσε, το ματς κάπως να άλλαζε – αν και έχω αμφιβολίες: ο ΠΑΟ με 70% κατοχή μπάλας και πολλή όρεξη στην επίθεση δύσκολα θα βραχυκύκλωνε εξαιτίας μιας πιθανής ισοφάρισης.

Με απουσίες και εσωστρέφεια  

Ο ΠΑΟΚ έκανε και επίσημη την γκρίνια του για την διαιτησία με αναρτήσεις κτλ: κι αυτό είναι ένα πρόβλημα. Το καλοκαίρι συναίνεσε στην παραμονή του Λανουά, ψήφισε τον Γιαννη Αλαφούζο στις εκλογές της Λίγκας και έχει με τον ΠΑΟ τον ίδιο χορηγό: οι φιλίες είναι πάντα χρήσιμες, αλλά αν δεν είναι σε σένα χρήσιμες είναι στο φίλο σου. Από την άλλη η ίδια η προετοιμασία του ματς αυτού (του πρώτου αληθινά σημαντικού στο πρωτάθλημα…) δείχνει και ποιο είναι αυτή την στιγμή το μεγάλο του πρόβλημα. Παραμονή του παιγνιδιού βγήκε ανακοίνωση από την Θύρα 4 εναντίον του Ιβάν Σαββίδη τον οποίο οι οργανωμένοι καλούν να φύγει σαν φίλος και την μέρα του ματς ο Σαββίδης δήλωσε ότι δεν πουλάει την ομάδα: όλα αυτά δεν μπορεί να αποτελούν τρόπο προετοιμασίας παιγνιδιού και καμία ομάδα δεν μπορεί να κάνει πρωταθλητισμό έτσι. Ο ΠΑΟΚ έχει παίκτες να βάλει στην πορεία – ο νεοφερμένος Ουγκρεσιτς πχ που μείωσε στο 93΄μοιάζει και πολύ καλός. Είχε επίσης απουσίες (Χατζηδιάκος, Μεϊτέ, Τέιλορ κτλ)  που έπαιξαν ρόλο. Αλλά χωρίς σύμπνοια δεν μπορεί να είναι ανταγωνιστικός και πολύ φοβάμαι πως το τραύμα της παραχώρησης του Κωνσταντέλια δεν θα κλίσει γρήγορα. Δεν είναι η εύκολη ήττα του από τον ΠΑΟ το πρόβλημα: είναι ότι αυτή την στιγμή η γενικότερη εικόνα του μαρτυρά μια έλλειψη δυναμικής. Καλά ματς θα κάνει πολλά, πρωταθλητισμό να κάνει σε τέτοιες συνθήκες είναι σχεδόν απίθανο.                               

Η πρωτιά του Παναιτωλικού

Στην βαθμολογία πρώτος είναι ο Παναιτωλικός γιατί έχει ένα ματς περισσότερο από τον ΠΑΟ και γιατί έχει τρεις σερί νίκες. Η ομάδα του Γιάννη Αναστασίου πέρασε και από την Λειβαδιά κερδίζοντας με 0-2 το φάντασμα του Λεβαδειακού που ακόμα ψάχνεται. Τα δυο γκολ (το πρώτο υπέροχο) πέτυχε ο νεοφερμένος Οπόκου, ένας παίκτης που για πρώτη φορά πάτησε γήπεδο: όταν σε μια ομάδα όλα πάνε καλά αυτά τα ωραία συμβαίνουν. Και στον ΟΦΗ τα πράγματα πάνε υπέροχα: την Κηφισιά την κέρδισε με 2-0 με γκολ του Ανδρούτσου και του Μπουχαλάκη κι ενώ μάλιστα η ομάδα του Λέτο ήταν ανταγωνιστικότατη. Το καλό κλίμα, μετά την κατάκτηση του Σούπερκαπ και την πρόκριση στο Europa League, είναι ο βασικός λόγος που ο ΟΦΗ κερδίζει εύκολα χωρίς μάλιστα να είναι και άψογος: στην Κηφισιά άφησε φάσεις κι όχι μόνο μετά το 2-0. Καλό κλίμα δεν έχει φανερά ο Ατρόμητος: η δυσκολία στο γκολ του μεγαλώνει το άγχος. Με την Καλαμάτα μολονότι προηγήθηκε με το γκολ του Ματουσαμί πριν καν αρχίσει το ματς, όχι μόνο δέχτηκε την ισοφάριση (από αυτογκόλ του Σταυρόπουλου) αλλά δεν βρήκε και γκολ στο τέλος μολονότι έπαιζε με παίκτη παραπάνω για είκοσι λεπτά. Η Καλαμάτα πήρε τον πρώτο της βαθμό μετά από δεκαετίες: τώρα μπορούμε να την καλωσορίσουμε στη μεγάλη κατηγορία…         

(Gazetta.gr Σεπτέμβριος 2026)