Μια αγωνιστική πριν την ολοκλήρωση της κανονικής περιόδου του πρωταθλήματος είναι όλα ανοιχτά. Τρεις ομάδες διεκδικούν το πρωτάθλημα με ίδιους βαθμούς. Πέντε παλεύουν για μια θέση στον όμιλο που θα δημιουργηθεί μεταξύ αυτών που τερματίζουν στο 5-8. Χαμός θα γίνει και στην μάχη για την αποφυγή του ανταγωνισμού. Και για αυτό – γιατί υπάρχει δηλαδή ένα συναρπαστικό πρωτάθλημα, το ντου στα δημοσιογραφικά της Τούμπας είναι σκηνή απίστευτη. Θα έλεγα ότι πήγαμε χρόνια πίσω. Αλλά ανάλογη εικόνα δεν θυμάμαι.      

Να πάμε καλύτερα όλοι διακοπές…

Λέει ο ΠΑΣΤ στην ανακοίνωση που έβγαλε μια ολόκληρη μέρα μετά το ντου οπαδών στα δημοσιογραφικά της Τούμπας: «Η διοίκηση του ΠΣΑΤ εκφράζει την πλήρη συμπαράστασή της στους συναδέλφους που βρέθηκαν αντιμέτωποι με αυτή την απαράδεκτη κατάσταση. Απαιτεί τη λήψη όλων των αναγκαίων μέτρων με βάση την ισχύουσα νομοθεσία, προκειμένου να μην επαναληφθούν ανάλογα φαινόμενα. Η προστασία των δημοσιογράφων στους αθλητικούς χώρους δεν είναι ζήτημα διαπραγμάτευσης. Είναι θεσμική υποχρέωση όλων». Προσθέτει η ΠΟΕΣΥ, που έβγαλε κι αυτή ανακοίνωση όταν το θυμήθηκε: «Ουδείς επιτρέπεται να εκφοβίζει, να απειλεί και να παρεμποδίζει με οιονδήποτε τρόπο τους εκπροσώπους του Τύπου. Αντιθέτως όλοι οφείλουν να σέβονται την ανεξαρτησία του Τύπου και την προστασία της ελευθεροτυπίας η οποία αποτελεί δημοκρατική κατάκτηση την οποία οφείλουμε όλοι να σεβόμαστε». Πολύ ωραία είναι όλα αυτά συνάδερφοι. Αλλά εγώ προτείνω κάτι καλύτερο: να πάμε όλοι διακοπές που λέει κι ο Ουγκουνσότο.

Παρόντες και παθόντες

Πρέπει να πω πως όλο αυτό που συνέβη την Κυριακή στο γήπεδο της Τούμπας ήταν απαράδεκτο, αλλά το ακόμα χειρότερο είναι το τοπίο στην ομίχλη εντός του οποίου φάνηκε να κρύβονται τα πάντα το οποίο προέκυψε μετά το ντου των οπαδών. Οι παρόντες και παθόντες δημοσιογράφοι που δέχτηκαν την επίθεση προτίμησαν την σιωπή. Δεν τους κατηγορώ. Δεν είναι κανείς υποχρεωμένος να γίνει ήρωας, ούτε να κάνει καταγγελίες – ειδικά σε μια χώρα που φεύγει από το σπίτι και δεν ξέρει τι τον περιμένει στο γήπεδο. Οι άνθρωποι έφυγαν από τις θέσεις τους, προσπάθησαν να κάνουν την δουλειά τους στην αίθουσα Τύπου, κάποιοι έκαναν και περιγραφές για τα ραδιόφωνα βλέποντας το ματς από την τηλεόραση – κι έχει πλάκα πως αυτό έγινε και στην κρατική (!) ραδιοφωνία – είναι η πιο ωραία απόδειξη πως δεν υπάρχει Κράτος. Η ιστορία θα είχε πνιγεί στην σιωπή αν την Δευτέρα το πρωί δεν είχαμε κάτι πολύ συγκεκριμένο: έγιναν οκτώ συλλήψεις οπαδών και όλοι αντιμετωπίζουν στα πονικά δικαστήρια την κατηγορία ότι έκαναν εισβολή. Αν την Κυριακή κάποιοι μιλούσαν για υπερβολές, πλέον η ιστορία δεν έχει τίποτα το θολό. Κάποιοι τύποι, επειδή προφανώς δεν τους άρεσε το τι γράφτηκε στον Τύπο για την πρόσφατη δολοφονία ενός οπαδού του ΠΑΟΚ, μπούκαραν στα δημοσιογραφικά για να κάνουν μαθήματα δεοντολογίας. Και μάλλον η σύλληψή τους οφείλεται στο ότι υπάρχουν κάμερες που κατέγραψαν το περιστατικό. Καλά ξεμπερδέματα αλλά εμένα δεν με ενδιαφέρει τόσο το περιστατικό -περιμένω πάντα τα χειρότερα – αλλά η σιωπή που ακολούθησε. Και που είναι αφόρητη.  

Τίποτα

Στην αντιμετώπιση της οπαδικής βίας από την κυβέρνηση δεν περιμένω τίποτα: έβαλε άριστα στον εαυτό της και έκτοτε το τι γίνεται πραγματικά δεν περιγράφεται. Στην Θεσσαλονίκη μου λένε ότι το βράδυ του Σαββάτου υπήρχαν στους δρόμους ένα σωρό περιπολικά καθώς είχαμε το πρωί ντου οπαδικά ακόμα και σε ματς πόλο μεταξύ ομάδων νέων αλλά και σε παιγνίδι μπάσκετ γυναικών! Ωστόσο η αστυνομία πρέπει να κάνει την δουλειά της και εμείς την δουλειά μας και δουλειά μας δεν είναι ούτε η σιωπή, ούτε η καταδίκη της βίας (κανείς δεν θυμάμαι να είναι υπέρ της), ούτε φυσικά τα ευχολόγια: δουλειά μας είναι να περιγράφουμε και να εξηγούμε τι έγινε. Και ναι να ζητάμε και ευθύνες. Η τοπική Ενωση Δημοσιογράφων το βράδυ της Κυριακής δεν είπε τίποτα. Οι κατά τα άλλα λάλιστοι αρμόδιοι Υπουργοί δεν πήραν είδηση το παραμικρό. Ο ΠΣΑΤ και η ΠΟΕΣΥ έβγαλαν ανακοινώσεις με γενικότητες εικοσιτέσσερις ώρες μετά το συμβάν κι αφού προηγήθηκαν ώρες πριν μάλιστα συλλήψεις. Δεν υπάρχει σε αυτές τις ανακοινώσεις καμία απόδοση ευθύνης – λες και ό,τι έγινε συνέβη κάπου τυχαία.    

Παρατηρητές και παρατρεχάμενοι

Υπάρχουν παρατηρητές στα γήπεδα;  Φυσικά και υπάρχουν και εννοείται ότι δεν είδαν τίποτα κι αυτοί! Εκτός από αυτόν της Λίγκας υπάρχουν και δυο άλλοι αρμόδιοι: ο «συντονιστής εγκατάστασης» (ο αντίστοιχος Venue Director της UEFA, πανάθεμα μας…), που είναι κι αυτός άνθρωπος της διοργανώτριας αρχής και ο Υπεύθυνος Τύπου και Ραδιοτηλεοπτικής Μετάδοσης, που όμως σε κάθε περίπτωση είναι άνθρωπος της γηπεδούχου ομάδας και που σκοπός του είναι (και) όλα στα δημοσιογραφικά να είναι εντάξει. Προφανώς όλοι αυτοί όχι μόνο δεν είδαν το παραμικρό, αλλά και δεν απόρησαν με το ότι για μια ώρα στα δημοσιογραφικά δεν υπήρχε άνθρωπος! Οπότε ή μάλλον νόμιζαν ότι οι δημοσιογράφοι έφυγαν όλοι μαζί γιατί βαρέθηκαν ή μια χαρά είδαν τι έγινε και είπαν «άσε μην μπλέξουμε κι εμείς». Όπως φυσικά το ίδιο είπαν και οι δημοσιογράφοι μετά το ματς. Γιατί το «άσε μην μπλέξουμε» είναι τρόπος ζωής.

Μεμονωμένα περιστατικά εναντίον δημοσιογράφων έχουν γίνει σε γήπεδα πολλά: ακόμα και σε ματς της Εθνικής. Πολλές φορές επίσης δημοσιογράφοι έχουν στοχοποιηθεί από ανακοινώσεις ΠΑΕ ή τους έχουν αρνηθεί διαπιστεύσεις. Δεν συζητάω για το τι έχει γραφτεί εναντίον δημοσιογράφων στο διαδίκτυο: τουλάχιστον στην Αθήνα τελευταία μαθαίνω πως κάνει καλή δουλειά η Διεύθυνση Αστυνομικής Βίας που παρακολουθεί τι γράφεται – τρία, τέσσερα «μπουμπούκια» ακόμα να μαζέψουν θα περιοριστούν και οι κατάρες και οι τζάμπα μαγκιές. Απαράδεκτα είναι όλα τα μεμονωμένα περιστατικά όπως απαράδεκτο είναι και ότι μέχρι τώρα δεν έχει συλληφθεί κανένας που έχει οργανώσει καρτέρι σε δημοσιογράφο: ο κόσμος που έχει φάει ξύλο δεν είναι λίγος. Αλλά το αστείο είναι ότι για αυτά τα μεμονωμένα περιστατικά μια χαρά έχουμε μιλήσει ως κλάδος: στα οργανωμένα μας κόπηκε η λαλιά. Και από φόβο, που είναι σεβαστός. Αλλά και γιατί το μόνιμο ατελείωτο παιγνίδι των δημόσιων σχέσεων το αγαπάμε πιο πολύ από την δουλειά μας.                                 

Ποινές υπάρχουν, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα

Υπάρχουν για όλα ποινές. Αλλά δεν με απασχολούν οι ποινές: τις ομάδες σε αυτές τις ιστορίες τις θεωρώ αδύναμες – όσο κι αν είναι γνωστό ό,τι θερίζουν αυτό που σπέρνουν. Δεν με απασχολεί καν αν και η ΔΕΑΒ και ο Αθλητικός Εισαγγελέας θα ασχοληθούν με όσα έγιναν: αν το θέλουν τους αρκούν και τα δημοσιεύματα. Για τις ΠΑΕ, για όλες τις ΠΑΕ, κάθε τέτοιο περιστατικό είναι δύσκολο: μια αναμέτρηση με οπαδούς χρειάζεται πολύ κουράγιο και σπανίως βγαίνει και σε καλό. Οι διοικήσεις ομάδων που με οπαδούς έχουν συγκρουστεί απλά βρήκαν τον μπελά τους. Αλλά κυρίως με προβληματίζει η συνολική σιωπή. Τι διάβολο επαγγελματίες είμαστε όταν δεν τολμάμε να πούμε ότι έγινε ντου στο χώρο της δουλειάς μας; Πως άραγε μπορούμε να πείσουμε τον κόσμο ότι μπορούμε να είμαστε δίκαιοι κριτές όταν κλείνουμε τα μάτια ακόμα και σε περιστατικά που μας αφορούν; Και τι τις θέλουμε τις συνδικαλιστικές Ενώσεις; Για να βγάζουν ανακοινώσεις αν φύγει από την ζωή κανένας καλός συνάδερφος και να δίνουν βραβεία; Για αυτό λέω ας κάνουν κάτι χρήσιμο: ας οργανώνουν ταξίδια να πηγαίνουμε όλοι διακοπές. Πολλοί άλλωστε κάνουν αυτή την δουλειά κυρίως για τα ταξίδια…  

Ογκουνσότο οεοεοε.