Η τρίτη αγωνιστική της φάσης των ομίλων, που αρχίζει απόψε στο μουντιάλ, θα είναι λίγο ψεύτρα. Η δυσκολία των παιχνιδιών που έχουν μπροστά τους οι ομάδες που θεωρούνται φαβορί για την κατάκτηση του παγκοσμίου κυπέλλου αυτή τη φορά δεν είναι ίδια. Κάποιες έχουν ήδη προκριθεί και θα παίξουν με αναπληρωματικός, κάποιες οφείλουν να κερδίσουν για να πάρουν την βολική για την συνέχεια πρώτη θέση. Απόψε πχ οι Βραζιλιάνοι έχουν υποχρέωση νίκης κάτι που δεν ισχύει για τους Μεξικάνους πχ. Θέλω να καταθέσω κάποια πρώτα συμπεράσματα με βάση το ότι έχω δει μέχρι τώρα διότι οι δυσκολίες που αντιμετώπισαν μέχρι τώρα οι ομάδες ήταν σε γενικές γραμμές ίδιες. Ακόμα κι αν δεν έχουν παίξει όλοι ακριβώς με τους ίδιους αντιπάλους έψαχναν όλοι νίκες.

Καλύτεροι από όσο περίμενα  

Υπάρχουν αυτοί που είναι καλύτεροι από αυτό που περίμενα. Καλύτεροι είναι σαφώς οι Γερμανοί. Έχουν βρει τη χαμένη τους γερμανικότητα πράγμα που φάνηκε και στο ματς με το Κουρασάο που πέτυχαν εφτά γκολ και στο ματς με την Ακτή Ελεφαντοστού  που κέρδισαν με ανατροπή και γκολ στο 94΄. Το να μην σταματάς απέναντι σε οποιοδήποτε αντίπαλο (είτε είναι το Κουρασάο, είτε η Βραζιλία) είναι παραδοσιακή γερμανική αρετή όπως και το να κερδίζεις στις καθυστερήσεις ένα ματς στο οποίο δεν είσαι ακριβώς καλύτερος: οι Αγγλοι πχ όταν απέναντι στην Γκάνα βρήκαν  ανάλογη δυσκολία δεν τα κατάφεραν. Στην ίδια κατηγορία με την Γερμανία βάζω και την Αργεντινή. Εχουν πιο πολύ πάθος από όσο περίμενα και δεν έχουν αδειάσει μετά την επιτυχία στο Κατάρ. Ναι σκοράρει μόνο ο Μέσι. Αλλά στα δύο παιχνίδια που η Αργεντινή έδωσε με την Αλγερία και την Αυστρία είχε πολύ καλή άμυνα και είχε και τον απόλυτο έλεγχο του παιχνιδιού. Καλύτεροι είναι και οι Γάλλοι. Διορθώθηκαν στη διάρκεια του παιχνιδιού με τη Σενεγάλη κι ήταν καλοί στο δεύτερο ημίχρονο. Με το Ιράκ απλά έκαναν πλάκα. Επίσης είναι ήρεμοι. Κι ο ΕμΠαπέ δεν έχει μεταφέρει στις ΗΠΑ τα ζόρια του στη Μαδρίτη όπως φοβόμουν.

Με έχουν εντυπωσιάσει επίσης οι τρεις γηπεδούχοι. Ήξερα ότι οι Αμερικάνοι είναι πολύ καλή ομάδα με προπονητή τον Ποτσετίνο. Δεν περίμενα όμως τόσο σοβαρό το χωρίς σταρ Μεξικό και τόσο και θεαματικό τον Καναδά. Βέβαια δεν θα φτάσουν και οι τρεις εξίσου μακριά. Οι Μεξικανοί ίσως καταφέρουν να φτάσουν στον προημιτελικό, όπως πάντα όταν διοργανώνουν το παγκόσμιο κύπελλο. Οι Καναδοί θα ζήσουν ένα όνειρο αν φτάσουν στους 16. Οι πιο φιλόδοξοι και δικαίως είναι οι Αμερικάνοι. Αλλά θέλω να τους δω κόντρα σε μια ευρωπαϊκή ομάδα. Σε αυτούς που με εντυπωσίασαν βάζω και τους Νορβηγούς: με τον Χααλαντ να βάζει δυο γκολ στο ματς θα είναι κακός μπελάς για όλους. Είχα δει το προηγούμενο σερί τους: το θεωρούσα όχι από αυτά που επιτρέπουν συμπεράσματα. Είχα άδικο: είναι πολύ καλά.    

Ο,τι ακριβώς περίμενα

Είδα ακριβώς αυτό που περίμενα από την Ισπανία, την Αγγλία, και την Πορτογαλία. Οι Ισπανοί έχουν μια κάποια εξάρτηση από το Γιαμάλ και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Είναι ο πιο χαρισματικός ποδοσφαιριστής τους και είναι αυτός που μπορεί με μια ατομική ενέργεια να κάνει τη διαφορά: πολλοί από τους υπόλοιπους του Ντε Λα Φουέντε είναι εξαιρετικά εξαρτήματα, αλλά όχι γεννημένοι πρωταγωνιστές. Οι Αγγλοι έχουν ένα πολύ μεγάλο ρόστερ και κυρίως έχουν έναν προπονητή τον οποίο σέβονται οι σχολιαστές τους: αρκετοί θεωρούν τον Τούχελ ως τον καλύτερο προπονητή που υπάρχει σε αυτό το τουρνουά. Για τις δυνατότητες των επιθετικών τους δεν είχα την παραμικρή επιφύλαξη - θεωρώ επίσης ότι ο πάγκος τους είναι τεράστιος. Θα σκοράρουν περισσότερο από τα προηγούμενα τουρνουά και αυτό θα τους βοηθήσει να μην πληρώσουν ακριβά κάποιες δυσκολίες που ήταν δεδομένο πως θα έχουν στα μετόπισθεν, αφού φέτος ο Στόουνς έχει παίξει ελάχιστα. Αλλά όποιος φρενάρει την επίθεσή τους μπορεί να τους μπλέξει: αυτό έδειξε η Γκάνα.  Για την Πορτογαλία επίσης περίμενα αυτό ακριβώς που βλέπω: ότι το να βάλει γκολ ο Ρονάλντο θα είναι σημαντικότερο από το να κερδίσει η ομάδα τους.Παίζουν για αυτόν: δεν γίνεται αλλιώς. Και να δούμε που θα φτάσουν.

Φυσικά με έχει εντυπωσιάσει και το πάθος του Ιράν. Δεν είναι απλά ζήτημα πατρωτικού καθήκοντος: είναι και δυσκολοκατάβλητη ομάδα. Οπως και η Γκάνα πχ.  

Εχω απαιτήσεις

Ένα κλικ κάτω από αυτό που περίμενα είναι οι Βραζιλιάνοι, οι Ολλανδοί, οι Γιαπωνέζοι και οι Μαροκινοί – έχω απαιτήσεις. Το χέρι του Αντσελότι δεν φαίνεται στην Εθνική Βραζιλίας  - βέβαια και το υλικό είναι μέτριο. Όταν είδα τον Φαμπίνιο να μπαίνει στο γήπεδο αλλαγή στο ματς με το Μαρόκο έτριβα τα μάτια μου: νόμιζα ότι έχει κόψει το ποδόσφαιρο. Το Μαρόκο έχει παίξει πολύ καλά στα δύο πρώτα παιχνίδια αλλά δεν κέρδισε τη Βραζιλία και αυτό μπορεί να του στοιχίσει γιατί δεν θα πάρει την πρώτη θέση στον όμιλο. Επίσης δεν σκοράρει όσο θα ‘πρεπε με βάση το πόσο πολύ δημιουργεί. Οι Ολλανδοί έχουν τα προβλήματά τους στα μετόπισθεν κυρίως γιατί ο Φαν Ντάικ έρχεται από μια μέτρια χρονιά με τη Λίβερπουλ. Ήταν βελτιωμένοι στο παιχνίδι με τη Σουηδία αλλά το τελικό 5-1 είναι μάλλον μαγική εικόνα. Ίσως σας ακούγεται περίεργο αλλά περίμενα πιο πολλά και από τους Γιαπωνέζους. Ήταν εξαιρετικοί στο ματς με την Τυνησία, αλλά η Τυνησία έχει δεχτεί εννέα γκολ σε δύο παιχνίδια και δεν μοιάζει σοβαρή ομάδα. Ολλανδούς και Γιαπωνέζουν ανυπομονώ να τους ξαναδώ. Και η μεγάλη απορία είναι πως μπορεί να είναι χρήσιμος ο Νεϊμάρ στην Σελεσάο.   

Απογοητεύσεις και μεγάλες

Θα σας πω και ποιοι με έχουν απογοητεύσει. Οι Βέλγοι πρώτα απ’ όλα. Με τις μονάδες που έχουν περίμενα να έχουν ήδη προκριθεί αλλά ο Λουκάκου και ο Ντε Μπρόιν δεν είναι στα καλά τους και ο Ντόκου έχει μπλέξει με την εγκυμοσύνη της γυναίκας του: σταθερός στις επάλξεις είναι  μόνο ο Κουρτουά. Λογικά θα προκριθούν, δύσκολα θα πάνε μακριά. Κατώτεροι αυτό που περίμενα και οι Ελβετοί: η ισοπαλία με το Κατάρ δείχνει την επιπολαιότητά τους, ωστόσο περιμένω να βελτιωθούν γιατί είναι έμπειρη ομάδα και με παίκτες που μπορεί να σε εκπλήξουν – ο ΕμΜπολό πχ δεν έχει πάρει μπροστά ακόμα. Σαφώς περίμενα πιο πολλά από τη Σενεγάλη αν και ήξερα ότι δεν έχει την καλύτερη άμυνα και ότι της λείπει ένας απαραίτητος σπουδαίος τερματοφύλακας. Από την Τσεχία, την Βοσνία, την Αυστρία, την Σουηδία περίμενα τη γνωστή ευρωπαϊκή βαρεμάρα. Και σαφώς με έχει απογοητεύσει η Ουρουγουανή του Μπιέλσα: η Παραγουάη είναι πιο ζωντανή ομάδα. Όπως και η Κολομβία που περιμένω να παίξει και ακόμα καλύτερα. Ντίαζ, Μουνιόθ, Πουέρτα δεν βλέπω σε πολλές ομάδες κι ο Χάμες έχει τις στιγμές του.

Ομολογώ ότι η αρχική μου πίστη για μεγάλες εκπλήξεις έχει κομμάτι κλονιστεί γιατί για την ώρα την διαφορά την κάνουν οι μεγάλοι σολίστες. Και τέτοιους έχουν μόνο οι μεγάλες ομάδες.