Οσο σκέφτομαι αυτό που συνέβη στον Γιάννη Κωνσταντέλια καταλήγω στο συμπέρασμα ότι στους ξεχωριστούς ανθρώπους συμβαίνουν πάντα ασυνήθιστα πράγματα. Ο Κωνσταντέλιας είναι ξεχωριστός και ως τέτοιος κέρδισε την προσοχή μας. Ποτέ δεν κατάλαβα πως είναι δυνατόν Ελληνας παίκτης του καιρού μας να κουβαλάει τόσο ταλέντο, αλλά και τόση διάθεση να διασκεδάσει τον θεατή παίζοντας ποδόσφαιρο. Επειδή ξέρω το χωριό που μεγάλωσε, όπου υπάρχει μόνο μια αυλή εκκλησίας για να παίξει ένα πιτσιρίκι με μια μπάλα, η όλη ιστορία του μου φαίνεται πέρα από την όποια λογική: θυμίζει πολύ αυτές τις ιστορίες των νεαρών λατινοαμερικάνων που κατακτούν τον κόσμο περίπου μόνοι τους – προσεγγίζοντας απλά το ποδόσφαιρο με ένα απερίγραπτο ενθουσιασμό γιατί το αγαπούν και θέλουν να μας δείξουν το πόσο. Εμφανίζονται σχεδόν από το πουθενά, κουβαλάνε ένα ταλέντο απίστευτο, κάνουν καριέρες σχεδόν ανεξήγητες. Και τους συμβαίνουν πολλά που θα τα ζήλευε κι ο Γκαμπριέλ Μαρκές κι ο μαγικός ρεαλισμός του: δεν είναι τυχαίο που οι πιο μεγάλοι λατινοαμερικάνοι λογοτέχνες είναι και ποδοσφαιρόφιλοι. Ξέρουν τι θα πει Τέχνη, ξέρουν πόσο ανεξήγητο είναι το ταλέντο και ξέρουν κι από ανθρώπους. Αλλά κυρίως από ιστορίες.   

Αρτίστας και θαυματοποιός

Υπάρχουν δυο λογιών αρτίστες: αυτοί που ζουν για το κοινό κι αυτοί που ζουν για την Τέχνη τους. Οι πρώτοι είναι λίγο αιχμάλωτοι του κοινού τους – καταλήγουν λίγο να φοβούνται μην το χάσουν. Οι δεύτεροι συχνά είναι εστέτ, καθώς καταλαβαίνουν την σπανιότητα του ταλέντου τους καταλήγουν συχνά να κάνουν Τέχνη για την Τέχνη και ζουν στη λαμπερή φυλακή της εσωστρέφειάς τους. Το ωραίο με τον Κωνσταντέλια είναι πως πρόκειται για κάποιον αρτίστα τόσο ξεχωριστό που δεν ανήκει σε καμία από αυτές τις κατηγορίες. Ξέρει να κερδίζει το κοινό χωρίς να καταπιέζεται από την  αποστολή του να το διασκεδάσει. Και μοιάζει να μην καταλαβαίνει το πόσο ταλαντούχος είναι: δίνει την εντύπωση ότι υπάρχουν για αυτόν σημαντικότερα από την Τέχνη του. Ισως για αυτό να μην είναι τελικά αρτίστας, αλλά να είναι πιο πολύ ένας θαυματοποιός.         

Αρκούσαν δέκα μέρες

Ως θαυματοποιός χρειάστηκε ελάχιστο χρόνο για να κατακτήσει τους Γερμανούς. Εκανε με την φανέλα της Μπορούσια Ντόρτμουντ το δυσκολότερο ντεμπούτο που θα μπορούσε να έχει: μπήκε στο δεύτερο ημίχρονο σε ένα ματς κόντρα στην Μπάγερν Μονάχου για το γερμανικό σουπερκάπ. Οι Βαυαροί θα το κέρδιζαν γιατί τα κερδίζουν όλα συνεχώς, αλλά στον Κωνσταντέλια αρκούσαν μόλις 45 λεπτά συμμετοχής για να κερδίσει κάτι σπουδαιότερο από το τρόπαιο, δηλαδή το κοινό. Όταν βρέθηκε στην βασική ενδεκάδα της ομάδας του στο πρεμιέρα της στη Μπυντεσλίγκα κόντρα στο Αμβούργο σκόραρε πριν λήξει το ημίχρονο. Αλλά η μοίρα δεν γουστάρει όσους κάνουν την επιτυχία να φαίνεται κάτι τόσο απλό, ούτε ανέχεται όσους τα θαύματα τα κάνουν χαμογελώντας. Μετά από μια μάλλον μπανάλ σύγκρουσή του με αντίπαλο στο κέντρο του γηπέδου ο Κωνσταντέλιας έπαθε ρήξη χιαστών και ολοκλήρωσε την σεζόν του πριν αυτή αρχίσει σαν να μην υπήρχε εντός της χώρος για άλλα θαύματα. Αραγε τι πιο θεαματικό θα μπορούσε να κάνει φέτος ο Κωνσταντέλιας από το να κατακτήσει την Γερμανία σε μόλις δέκα μέρες;  

Η παράξενη εντύπωση

Υπάρχει μια παράξενη εντύπωση ότι ο Κωνσταντέλιας έχανε κάθε χρόνο πολλά παιγνίδια εξαιτίας τραυματισμών. Πολλοί νομίζουν ότι δεν είναι καλός αθλητής, ότι ήταν μάλλον αδύναμος για το γερμανικό πρωτάθλημα, ότι αυτό που έπαθε ήταν συνέπεια του γεγονότος ότι βρήκε ξαφνικά σκληρούς αντιπάλους κτλ κτλ. Δεν ισχύει τίποτα από αυτά. Ο Κωνσταντέλιας από το 2022 που εμφανίστηκε δεν είχε κανένα σοβαρό τραυματισμό στον ΠΑΟΚ: τα λίγα ματς που έχει χάσει τα έχει χάσει κυρίως εξαιτίας ιώσεων. Επίσης ποτέ δεν τον τρόμαξε το σκληρό παιγνίδι: ένα από τα πιο καλά του ματς στην Εθνική ήταν κόντρα στους σκληροτράχηλους Σκοτσέζους προ διετίας στο Nations League. Ό,τι του έχει συμβεί στο Ντόρτμουντ το περασμένο Σάββατο είναι απλά αποτέλεσμα μιας κακιάς στιγμής. Ο κόσμος το κατάλαβε και για αυτό και ο τραυματισμός του προκάλεσε τόση θλίψη. Ολοι είδαμε μια στιγμή αδικίας.  Ενα χτύπημα της μοίρας που μετέτρεψε σε εφιάλτη το όνειρο που ο Κωνσταντέλιας ζούσε.

Το μοναδικό του λάθος

Τώρα που πέρασαν οι μέρες θέλω να το πω. Νομίζω πως αν έκανε ένα λάθος στην καριέρα του είναι ότι τον τελευταίο καιρό προκάλεσε του κόσμου τις συζητήσεις για πολλά που δεν είχαν να κάνουν με την Τέχνη του. Ξεσήκωσε συζητήσεις για την απόφαση να μείνει εκτός Εθνικής. Για το παράξενο σε επίπεδο προθέσεων καλοκαίρι του στον ΠΑΟΚ. Για την απόφασή του να πάει στις Βρυξέλλες μια μέρα πριν το ματς με την Αντερλεχτ και μόνος του. Για πρώτη φορά χιλιάδες άνθρωποι άρχισαν να τον συζητούν σαν κάποιο αξιοπερίεργο, να τον νουθετούν, να κάνουν προβλέψεις για το μέλλον του, να ασχολούνται με τα θρησκευτικά του πιστεύω, με όλα εκτός από το ποδόσφαιρό του.  Όλα αυτά δημιούργησαν ένα μαύρο σύννεφο που νόμιζε πως θα ξορκίσει με τον ενθουσιασμό που προκαλεί η Τέχνη του. Αλλά η Τέχνη απέναντι στο κακό μάτι και στη γλώσσα που κόκκαλα τσακίζει δεν είναι άμυνα. Η Τέχνη είναι επίθεση από μόνη της. Η Τέχνη υπάρχει για να κατακτάει τον θαυμασμό. Όχι για να ξορκίζει το φαρμάκι της γλώσσας.        

Να πάει να τον δει ο Γιοβάνοβιτς

Στο Περιστέρι την Κυριακή μόλις ο Πέλκας σκόραρε εναντίον  του Ατρόμητου σηκώνοντας μια φανέλα του έστειλε ένα μήνυμα συμπαράστασης που καταχειροκροτήθηκε από τους παρόντες στο γήπεδο. Ολοι νομίζω το περίμεναν γιατί όλοι αγαπούν τον Κωνσταντέλια. Στον κόσμο του ΠΑΟΚ ειδικά επικρατεί μια γενική αίσθηση ότι δεν έχει φύγει ποτέ: τον θεωρούν ακόμα κάτι σαν παίκτη της ομάδας που θα γυρίσει σύντομα, αποδοκιμάζουν ακόμα την διοίκηση για την πώλησή του, μιλάνε για αυτόν σαν ακόμα να είναι έτοιμος για το επόμενο ματς. Υπάρχει και σκέψη αντιπροσωπεία οργανωμένων να πάει να τον επισκεφτεί. Δεν είναι κακό. Ο Κωνσταντέλιας είναι συναισθηματικός όπως όλοι οι αρτίστες: θα χαρεί να ξαναθυμηθεί πόσο τον αγαπάει ο κόσμος. Στην ΕΠΟ πρέπει να κάνουν μια σύσταση στον Ιβάν Γιοβάνοβιτς και τους συνεργάτες του να πάνε τώρα στην Γερμανία να τον επισκεφτούν. Θα ήταν ο καλύτερος τρόπος για να ξεχαστούν παρεξηγήσεις που οδήγησαν τον Κωνσταντέλια να ζητήσει να μην καλείται στην Εθνική. Να κλείσει δηλαδή αυτή η καταραμένη συζήτηση που ήταν η αρχή του κακού…

Οι ευχές από όλους να επιστρέψει σιδερένιος είναι πηγαίες – από καρδιάς. Καθώς έχει προλάβει σε χρόνο ρεκόρ να δείξει στους Γερμανούς τι μπορεί να κάνει είναι βέβαιο ότι θα τον προσέξουν. Χρειάζεται να γυρίσει καλύτερος, να κάνει δηλαδή ένα ακόμα θαύμα. Παλιά του τέχνη κτλ κτλ.