Εβλεπα στο τέλος του Σούπερ καπ το πανηγύρι των παικτών του ΟΦΗ και σκεφτόμουν πως αν μπορούν να σωθούν και να αποκτήσουν αίγλη διοργανώσεις όπως αυτός ο ταλαιπωρημένος θεσμός, χρειάζονται τέτοιου τύπου ματς και τέτοιου τύπου κατορθώματα. Το Σούπερ καπ πέρσι έγινε χειμώνα. Φέτος έγινε κατακαλόκαιρο. Το ταλαιπωρούν στην ΕΠΟ κομμάτι. Επειδή υπάρχει χορηγός θα συνεχίσουν να το κάνουν: καλύτερα θα λεγα καλοκαιριάτικα. Για να αποκτήσει ωστόσο την αίγλη που του πρέπει χρειάζονται σε αυτό μεγάλες στιγμές όπως αυτές που μας έδωσε ο ΟΦΗ. Που το κέρδισε περίπου όπως και τον τελικό κυπέλλου με τον ΠΑΟΚ: δείχνοντας ποιότητα, αντοχές, αλλά και μια ατσάλινη πίστη.  

Τρεις ιδιαίτεροι άνθρωποι

Οι άνθρωποι του ΟΦΗ αυτή την φορά δεν ήταν συγκινημένοι όπως μετά την νίκη κόντρα στον ΠΑΟΚ: έμοιαζαν μάλλον δικαιωμένοι γιατί η ομάδα απέδειξε πως μπορεί να έχει συνέχεια. Ο ιδιοκτήτης της ομάδας Μιχάλης Μπούσης είπε ότι «ο ΟΦΗ έδωσε ένα όνειρο σε όλες τις ομάδες, ώστε να παλέψουν και να δείξουν τον καλύτερό τους εαυτό». Ο αρχιτέκτονας της νίκης Χρήστος Κόντης μίλησε για υπερπροσπάθεια της ομάδας του αλλά και για δικαιοσύνη: «νιώθω μεγάλη αγάπη από όλους, ένα πολύ ωραίο συναίσθημα» τόνισε αφού γκρίνιαξε λίγο για την διαιτησία. Κι ο αφανής αλλά πολύ σημαντικός Ηλίας Πουρσανίδης συμπλήρωσε τους δύο λέγοντας ότι «η νίκη είναι σημάδι μεγάλης προόδου» και είπε πως κοιτάζει ήδη το μέλλον. «Πρέπει να διαχειριστούμε σωστά αυτές τις επιτυχίες και να αξιοποιήσουμε όπως πρέπει» επισήμανε.

Ο Μπούσης, ο Κόντης και ο Πουρσανίδης είναι πολύ ιδιαίτερες περιπτώσεις στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Ο Μπούσης ήρθε από τις ΗΠΑ το 2018 και έγινε πρόεδρος της ομάδας στις 4 Οκτωβρίου. Στις 10 Οκτωβρίου ανέλαβε τα χρέη της. Πριν αναλάβει ξέρω ότι συζήτησε πολύ με τον Γιώργο Σαμαρά και τον πατέρα του: ήθελε να καταλάβει πολλά πριν πει το μεγάλο «ναι». Οι συνεργάτες του λένε πως έχει βάλει πάνω  από 15 εκατομμύρια από την τσέπη του, χρήματα που δόθηκαν για μεταγραφές, υποδομές, και αναδιοργάνωση της ίδιας της ΠΑΕ από την οποία τα τελευταία χρόνια έχουν περάσει εξαιρετικοί παράγοντες: ας μην ξεχνάμε πως εκεί βρήκε καταφύγιο ο πρώην πρόεδρος της Σουπερλίγκ Μηνάς Λυσσάνδρου όταν έφυγε από την ΑΕΚ και πριν γυρίσει σε αυτή. Ο Μπούσης παραμένει έξι χρόνια τώρα ένας έξω καρδιά Ελληνοαμερικάνος: το ζεϊμπέκικο που χόρεψε με το κύπελλο Ελλάδας αγκαλιά πέρυσι είναι η μεγάλη στιγμή του.

Ο Πουρσανίδης ξέρει ποδόσφαιρο όσο λίγοι στην Ελλάδα – και δεν μιλάω για συστήματα και διατάξεις που είναι της μόδας αλλά για ανθρώπους. Νομίζω πως πίσω από την τακτική του ΟΦΗ να μαζεύει παιδιά που έχουν περάσει από μεγάλες ομάδες βρίσκεται αυτός. Ο Πουρσανίδης ξέρει πως αυτό που μετρά είναι να προσθέτεις σε μια ομάδα όπως ο ΟΦΗ παίκτες με εμπειρίες και παραστάσεις, ικανούς να διαχειριστούν απαιτήσεις. Με την συμπεριφορά του έκανε παίκτες που εκεί βρήκαν ένα συμβόλαιο που μοιάζει με καταφύγιο να νιώθουν τρομερά σημαντικοί. Ο Ανδρούτσος, ο Πούγγουρας, ο Φούντας, τώρα ο Μπουχαλάκης και ο Αϊτόρ είδαν τον ΟΦΗ ως ευκαιρία για ένα restart. Ο Κωστούλας, ο Αθανασίου, ο Χριστόπουλος (αλλά κι ο Λίλο) ένοιωσαν εξαιρετικά σημαντικοί. Η ίδια η ζωή στην Κρήτη είναι κίνητρο: ο κόσμος ξέρει να αγαπάει – το να βρεθείς εκεί και μάλιστα σε ένα ΟΦΗ χωρίς οικονομικά προβλήματα είναι ευλογία. Το ξέρει και ο Κόντης.

Η επιλογή του Κόντη

Ο Κόντης βρέθηκε στον ΟΦΗ πέρυσι γιατί το ήθελε: η επιλογή να πάει στην Κρήτη δεν ήταν ούτε δεδομένη, ούτε απλή. Φτάνοντας να αναλάβει τον ΠΑΟ για δεύτερη φορά στην καριέρα του (έστω και προσωρινά…) ο Κόντης θα μπορούσε να ριζώσει εκεί – άλλωστε και για τους προπονητές ισχύει το «ουδέν μονιμότερο του προσωρινού», ειδικά στην Ελλάδα. Στον ΠΑΟ του πρότειναν να παραμείνει σε όποια θέση ήθελε – αυτή του βοηθού του Μπενίτεθ έμοιαζε πολύ καλή διότι δεν θα είχε και την παραμικρή ευθύνη και θα έβαζε στο βιογραφικό του μια συνεργασία με ένα προπονητή με όνομα, πράγμα που μετράει. Ο Κόντης προτίμησε τον ΟΦΗ παίρνοντας ένα ρίσκο τεράστιο: η ομάδα του Ηρακλείου είχε αρχίσει το πρωτάθλημα άσχημα, υπήρχαν απαιτήσεις και νομίζω πως κανείς δεν περίμενε πως ο ΟΦΗ θα μπορούσε να ξαναφτάσει πάλι στον τελικό κυπέλλου καθώς αυτό το πέτυχε πέρυσι μετά από 25 ολόκληρα χρόνια.

Λέγανε στον ΠΑΟ πως το πρόβλημα του ήταν οι υπερβολικά καλές σχέσεις με τους παίκτες – ειδικά τους Ελληνες: τις γνώσεις του και την εργατικότητα του δεν την αμφισβήτησε κανείς. Με αυτό το όπλο, την ικανότητα δηλαδή να μιλάει στα παιδιά του δείχνοντας πως τους καταλαβαίνει – ο Κόντης πορεύτηκε και στον ΟΦΗ και σήμερα έχει δυο κύπελλα αξιοζήλευτα.

Χθες η συνεισφορά του ήταν μεγάλη. Οι αλλαγές στο δεύτερο ημίχρονο (ο Θεοδοσουλάκης αντί του Αποστολάκη, ο Μπουχαλάκης αντί του Καραχάλιου, ο Ντίκμαν αντί του Φούντα αλλά και ο Ισάκα αντί του εξαιρετικού Αϊτόρ) μέτρησαν πολύ. Ο ΟΦΗ απέκτησε πιο πολύ κίνηση στο πλάι, ο Μπουχαλάκης ελευθέρωσε τον Ανδρούτσο από την ανασταλτική δουλειά, ο Ισάκα έδωσε στην επίθεση πνοή κι ο Ντίκμαν τρεξίματα. Η ανατροπή ήρθε με ένα καταπληκτικό γκολ του Ανδρούτσου κι ένα του Κωστούλα από καταπληκτικό χτύπημα του Αϊτόρ. Το μόνο ψεγάδι ήταν μια δυσκολία στις στημένες φάσεις –η ΑΕΚ πριν βρει το γκολ της ισοφάρισης με τον Ζίνι στο 98΄είχε και δυο ακόμα επικίνδυνες επισκέψεις. Όταν ο ΟΦΗ δέχτηκε την ισοφάριση πολλοί πίστεψαν πως αυτό το γκολ – μαχαιριά θα του στοίχιζε αλλά μιλάμε για ομάδα που ιστορικά έχει αποδείξει πως είναι επτάψυχη. Και στα πέναλτι όλοι έδειξαν πόσο καλά προετοιμασμένοι ήταν ώστε να κεφαλαιοποιήσουν την επέμβαση του Χριστογιώργου στο πέναλτι του Βάργκα.

Ομολογώ πως θαύμασα τον Ανδρούτσο στο τέλος. Του χρωστούσε η ιστορία να υπογράψει κάτι σπουδαίο. Υπήρξε μεγάλο ταλέντο, κάπου χάθηκε αδυνατώντας να αξιοποιήσει ευκαιρίες, αλλά στον ΟΦΗ βρήκε κι αυτός όπως και πολλοί άλλοι την ευκαιρία για μια νέα θεαματική αρχή. Σε κάποιους παίκτες χρειάζεται απλά να βρεθούν στις κατάλληλες ομάδες.

Η ΑΕΚ προβλημάτισε αλλά έχει χρόνο   

Και η ΑΕΚ; Η ήττα σίγουρα πόνεσε, κανείς δεν χαρίζει τρόπαια. Αλλά εντός της υπάρχουν και πολλά ενθαρρυντικά. Ο Νίκολιτς εξαιτίας του κανονισμού που επιβάλει χρησιμοποίηση μικρών δεν κατάφερε να κατεβάσει την καλύτερη ενδεκάδα. Κράτησε επίσης δυο αλλαγές για το τέλος γιατί ήθελε σε περίπτωση που το πράγμα κριθεί στα πέναλτι τον έμπειρο Στρακόσια: η επιλογή δεν απέδωσε αλλά δεν ήταν λάθος. Στα καλά της βραδιάς η εμφάνιση του Γιόβιτς, που έχοντας κάνει μια καλή προετοιμασία είναι πιο αδύνατος και πιο εκρηκτικός. Στα καλά και ότι φάνηκε πως οι νεοφερμένοι θα βοηθήσουν: βέβαια θέλουν τον χρόνο τους. Πολύ καλό και ότι η ομάδα εξακολουθεί να έχει τις περσινές καλές της  συνήθειες: γρήγορες μεταβάσεις πχ, αλλά και πίστη ότι θα βρει γκολ στις καθυστερήσεις – χθες σκόραρε και με τους δυο αγαπημένους της τρόπους.

Υπάρχουν και προβληματισμοί. Το 4-4-2 ενόψει play off του Τσάμπιονς λιγκ εμπεριέχει ρίσκο. Ο Ζίνι είναι μια πολυτέλεια στον πάγκο. Η απουσία του Πινέδα θα φανεί: ήταν ΜVP του πρωταθλήματος. Αλλά όπως είπε κι ο Νίκολιτς είναι χρήσιμο να βλέπεις τα προβλήματα σου μια εβδομάδα πριν τα ματς της χρονιάς με την Λέφσκι.

Σε τελική ανάλυση η πρωταθλήτρια έχασε απλά ένα τρόπαιο. Ενώ ο ΟΦΗ είχε τι κίνητρο να γράψει ιστορία. Κι έγραψε μια ιστορία υπέροχη…