Μετά τα δράματα της Δευτέρας ήρθαν τα πανηγύρια της Τρίτης: στο μουντιάλ υπάρχουν και φαβορί που μπορεί να κερδίζουν – πράγμα λογικό. Τα κατάφεραν οι διοργανωτές Μεξικάνοι κόντρα στο Εκουαδόρ, οι Νορβηγοί με σκόρερ τον Χάαλαντ κόντρα στην Ακτή Ελεφαντοστού και φυσικά οι Γάλλοι κόντρα στην Σουηδία. Οι Γάλλοι για την ώρα μοιάζουν μια κατηγορία μόνοι τους.

Μια Γαλλία μοναδική  

Ανεξάρτητα με το πως θα ολοκληρωθεί η παρουσία της στο μουντιάλ η Γαλλία θυμίζει με αυτά που κάνει τις παλιές εκείνες εποχές των μεγάλων εθνικών ομάδων που εμφανίζονταν στις μεγάλες διοργανώσεις για να μας πείσουν για την υπεροχή τους και τις αρετές τους: είναι μια ομάδα που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν αυτή η εκδοχή της είναι η πιο θεαματική της ιστορίας – πιο θεαματική και από την Γαλλία του 1998 και από την Γαλλία του 2018 που το μουντιάλ το κατέκτησαν. Η Γαλλία που παρακολουθούμε έχει όλα τα χαρακτηριστικά των ομάδων που πριν ξεκινήσει η υπερπληροφόρηση για παίκτες και ομάδες εμφανίζονταν στα μουντιάλ και αποδείκνυαν ότι όλα όσα ακούγαμε είναι πραγματικά: είναι μια εκδοχή της Βραζιλίας του Πελέ, της Ουγγαρίας του Πούσκας, της Ολλανδίας του Κρόιφ, της Βραζιλίας των Φαλκάο, Ζίκο, Σερέζο κτλ. Απλά συμβαίνει να αποτελείται από υπερπαίκτες που τους ξέρουμε και για αυτό μας εντυπωσιάζει ίσως λιγότερο από όσα θα έπρεπε: αν είχε εμφανιστεί με Ολίσε, Μπαρκολά, Ντεμπελέ και φυσικά τον ΕμΠαπέ στην δεκαετία του ΄60 ή του ’70 ή έστω του ’80 θα περνούσε στα βιβλία της ποδοσφαιρικής ιστορίας ως κάτι μεγαλειώδες. Ενώ τώρα, αν δεν κερδίσει το μουντιάλ, δεν αποκλείεται να θεωρηθεί και μια απογοήτευση. Ενώ είναι η μόνη από τις ομάδες που βλέπουμε που αποτελεί κάτι σπάνιο.

Οι Φαντάστικ 4

Το ματς με την Σουηδία έμοιαζε για ένα 40 περίπου λεπτά το είδος του καταραμένου παιγνιδιού που σου θυμίζει ότι αν δεν προσέξεις το ποδόσφαιρο μπορεί να γίνει άδικο. Οι Γάλλοι ξεκίνησαν κάπως νωθρά αλλά όσο η ώρα περνούσε ήταν καταιγιστικοί. Είχαν δυο δοκάρια – ένα με τον ΕμΠαπέ και ένα με τον Ολίσε – είχαν χαμένες ευκαιρίες με τον Ντεμπελέ που δεν χάνονται, είχαν τελικές που προέκυπταν με κάθε δυνατό τρόπο. Το 4-2-4 του Ντεσάν ήταν αποτελεσματικότερο από ποτέ ως προς την δημιουργία, αλλά όπως συμβαίνει με κάθε επιθετικό σχήμα άφηνε και περιθώρια για ρίσκο: δυο φορές με τον Ισαακ η Σουηδία θύμισε ότι το τίμημα των χαμένων ευκαιριών μπορεί να είναι υψηλό. Αλλά η Γαλλία δεν επηρεάστηκε ποτέ, παραμένοντας σταθερή στο πλάνο της που δεν είναι να κερδίσει αλλά να ενθουσιάσει. Όταν λίγο πριν το τέλος του ημιχρόνου ο ΕμΠαπέ πέρασε όποιον βρήκε μπροστά του στριφογυρίζοντας εντός περιοχής σαν ανεμοστρόβιλος για να κάνει το 1-0 η σεμνή τελετή έλαβε τέλος. Οι Σουηδοί έμειναν στις χαμένες ευκαιρίες του πρώτου ημιχρόνου: αν δεν είχαν μια απίστευτη τύχη θα μπορούσαν να έχουν δεχτεί επτά γκολ. Ηταν κι αυτοί κομπάρσοι στο σόου των Γάλλων όπως κι όλες οι ομάδες που η Γαλλία έχει αντιμετωπίσει μέχρι τώρα.  

Ο ΕμΠαπέ που βρήκε και το γκολ του 3-0 κυνηγάει τον Μέσι σε δυο ειδικές βαθμολογικές: θέλει να βγει πρώτος σκόρερ σε αυτό το μουντιάλ και σε αυτό το μουντιάλ να γίνει κι ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία των μουντιάλ παίρνοντας του ένα τίτλο που πριν λίγες μέρες κατέκτησε. Δεν αποκλείεται να τα πετύχει και τα δυο όχι μόνο γιατί είναι σε τρομερή κατάσταση αλλά γιατί ηγείται μιας εντυπωσιακής επιθετικής μηχανής. Ο Ντεμπελέ δεν σκόραρε χθες, αλλά ανάγκασε τον Πότερ, τον προπονητής της Σουηδίας, να φορτώσει τόσο πολύ την αριστερή πλευρά της ομάδας του ώστε ο ΕμΠαπέ από την άλλη αλώνιζε: η ιδέα να δίνει βοήθειες στην αντιμετώπισή του ο Γιόκερες αποδείχτηκε καταστροφική. Ο Μπαρκολά στα προηγούμενα ματς ερχόταν από τον πάγκο για να βοηθήσει: τώρα ξεκίνησε και σκόραρε: το γκολ του, αποτέλεσμα τριών κάθετων, είναι αριστούργημα δημιουργίας. Την ασίστ την δίνει ο Ολίσε που η ατυχία του στέρησε την δυνατότητα να καταγραφεί ως ο σκόρερ του ωραιότερου γκολ του μουντιάλ: την ώρα της γαλλικής καταιγίδας ένα γυριστό του σουτ βρήκε το δοκάρι. Αυτοί οι τέσσερις ήταν υπέροχοι, χωρίς ωστόσο αυτό να σημαίνει πως η Γαλλία δεν είχε κι άλλους στα καλύτερά τους.

Ο Κουντέ έμοιαζε εξτρέμ κι όχι ακραίο μπακ. Ο Ραμπιό βρήκε στο πρόσωπο του Τσουαμενί τον εργάτη πολυτελείας που έψαχνε για να παίρνει ευκολότερα πρωτοβουλίες. Σε ένα μουντιάλ που όποιος κερδίζει στα νοκ άουτ το κάνει με γκολ στις καθυστερήσεις, η Γαλλία παραδίδει μαθήματα επιθετικού ποδοσφαίρου. Ανεξάρτητα από το πως το πράγμα θα ολοκληρωθεί κάθε μάθημά της είναι κάτι υπέροχο.

Η ωραία δουλειά του Αγκίρε  

Και το Μεξικό επιβεβαίωσε τα καλά λόγια που το συνοδεύουν. Ο Αγκίρε έχει φτιάξει μια ομάδα που δεν δέχεται γκολ – καλά καλά δεν δέχεται φάσεις. Ναι οι αντίπαλοι που είχε μέχρι τώρα δεν συμπεριλαμβάνονται στις ομάδες που περίμενε κάποιος να διακριθούν, αλλά σημασία έχει τι κάνεις εσύ κι όχι τι κάνει ο αντίπαλος. Το Εκουαδόρ είχε με τον Γιεμπόα μια φάση νωρίς νωρίς: το σουτ του από το πλάι το έβγαλε ο Ράνχελ και η μπάλα βρήκε και λίγο στο δοκάρι, αλλά επί της ουσίας αυτή ήταν η μοναδική φορά που οι Μεξικάνοι ένιωσαν μια κάποια απειλή. Στο μισάωρο, με τους Κινιόνες και Χιμένες, είχαν καθαρίσει το ματς: οι δυο ήταν οι σκόρερς της πρεμιέρας κόντρα στην Νότιο Αφρική – όχι τυχαία. Ο Αγκίρε εντάσσει σιγά σιγά τον Μόρα, τον ν΄ρεο μικρό ήρωα της χώρας, ενώ χθες έδωσε χρόνο και στον Σάντι Χιμένες και στον Πινέδα, που παραλίγο και να σκοράρει στο τέλος. Η ομάδα του μοιάζει ικανή για όλα: αν οι Αγγλοι αποκλείσουν απόψε το Κονγκό, το ματς με το Μεξικό θα είναι από τα σπουδαία της διοργάνωσης.

Ο νόμος του Χααλαντ

Σπουδαίο θα είναι και το Νορβηγία – Βραζιλία που προέκυψε. Η Νορβηγία δεν ήταν καλύτερη από την Ακτή Ελεφαντοστού, έχει όμως τον Χάαλαντ που μπορεί να σκοράρει ακόμα και τα βράδια που παίρνει την μπάλα λίγο. Το γκολ του στο 87΄λίγο πριν το ματς καταλήξει σε μια εντελώς δίκαιη παράταση ήταν από τα πιο εύκολα της καριέρας του: το πέτυχε χωρίς καλά καλά να ελέγξει το πλασέ του και χωρίς να πιστεύει ούτε κι αυτός ότι θα βρισκόταν μόνος μέσα στην περιοχή γιατί ενστικτωδώς τρεις αμυντικοί των αντιπάλων κινήθηκαν προς την μπάλα για να σταματήσουν τον καλό Μπεργκ που κλέβοντας την μπάλα από τον Σανκαρέ βρέθηκε από το πουθενά σε θέση βολής!

Το μεγάλο γκολ των Νορβηγών ήταν πάντως το πρώτο: αυτό του Νούσα που θύμισε Ρόμπεν. Τα δυο αυτά γκολ ήταν, όχι απλά το καλύτερο που είχε να μας δείξει η Νορβηγία, αλλά το μοναδικό καλό στο παιγνίδι της. Η ομάδα του Σολμπάγκεν υπέφερε το πρέσινγκ των Αφρικάνων, δέχτηκε φάσεις και δεν είχε στο μεγαλύτερο διάστημα του ματς τρόπους να τροφοδοτήσει τον σκόρερ της: έμοιαζαν όλοι βέβαιοι πως ο Χααλαντ κάτι θα κάνει από μόνος του – καθώς όχι τυχαία έχει 17 γκολ στα 7 τελευταία ματς που έχει αγωνιστεί.

Η Ακτή Ελεφαντοστού είχε όλους τους αληθινά διακριθέντες του ματς. Τον Ντιαλό που ισοφάρισε, τον ανεξάντλητο Κόναν στα αριστερά, τον Πέπε και τον Ντουέ που στα δεξιά έκαναν καλή δουλειά: υστέρησε λίγο μόνο το μεγάλο τους αστέρι, ο Ντιομαντέ, τον οποίο οι Νορβηγοί περίμεναν. Απέναντι στους Βραζιλιάνους, σε ένα ολότελα διαφορετικό παιγνίδι, θα χρειαστούν πολλά περισσότερα. Βέβαια η αναμέτρηση του Χααλαντ με τους Μαρκίνιος και Γκάμπριελ δεν χάνεται…