Ο Ολυμπιακός έπαιξε και κέρδισε τον Παναιτωλικό το Σάββατο. Χθες ήταν η βραδιά της ΑΕΚ και του ΠΑΟΚ που αντιμετώπισαν σε δυο εντελώς διαφορετικά ματς τον Λεβαδειακό και την ΑΕΛ. Η ΑΕΚ έδειξε γιατί μπορεί να μπει πρώτη στα play off. Κι ο ΠΑΟΚ γιατί μπορεί να χάσει το πρωτάθλημα.

Ας τα πάρουμε με την σειρά.

Να τρέχει η μπάλα χρειάζεται  

Αν το ματς της ΑΕΚ με τον Λεβαδειακό ήταν όντως το πιο δύσκολο από αυτά που η ΑΕΚ έχει μπροστά της μέχρι την λήξη της κανονικής περιόδου τότε η ομάδα του Νίκολιτς μου μοιάζει αδύνατο να μην μπει πρώτη στα play off. Όχι γιατί κέρδισε τον Λεβαδειακό πανεύκολα, αλλά γιατί έδειξε, ειδικά σε αυτό το παιγνίδι, πως η φόρμα της δεν έχει καμία απολύτως σχέση με αυτή των άλλων διεκδικητών. Ο Ολυμπιακός βασανίζεται να βάλει γκολ κι ο Μεντιλίμπαρ ψάχνεται. Ο ΠΑΟΚ πληρώνει πολύ ακριβά το σκληρό του πρόγραμμα, όχι μόνο πετώντας βαθμούς αλλά και μετρώντας τραυματίες. Η ΑΕΚ σκοράρει, κερδίζει ματς και βαθμούς με διαφορετικούς πρωταγωνιστές, τρέχει ένα τεράστιο σερί χωρίς ήττα και έχει βελτιώσει και την παραγωγικότητα της. Από χθες έχει τις περισσότερες νίκες από κάθε άλλη ομάδα στο πρωτάθλημα: συνολικά 16. Και το πρόγραμμα της είναι πιο εύκολο από τους Ολυμπιακού και του ΠΑΟΚ που έχουν σε δυο εβδομάδες κι ένα ματς μεταξύ τους.

Πάρτι στο δεύτερο ημίχρονο

Το παιγνίδι με τον Λεβαδειακό επί της ουσίας δεν αντέχει σε κριτική: ο κόσμος της ΑΕΚ είναι άτυχος που δεν είχε την δυνατότητα να χαρεί στο γήπεδο την ομάδα που ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο έκανε ό,τι ήθελε. Ο Νίκολιτς είχε την καλή ιδέα να ξεκινήσει μαζί με τους Πινέδα και Μαρίν, τον Μάνταλο και τον Λιούμπισιτς στην μεσαία γραμμή: χωρίς τον Ρότα και τον Κοϊτά ο Σέρβος προτίμησε να τρέξει η μπάλα χάρη στα καλά πόδια των μέσων του, κι όχι να βάλει δυο παίκτες με το συνήθειο να τρέχουν με την μπάλα όπως είναι ο Ελίασον, ο Κουτέσα, ο Ζίνι κτλ. Η ΑΕΚ άνοιξε γρήγορα το σκορ χάρη στην ικανότητα της στις στημένες φάσεις με τον Μουκουντί να χρίζεται σκόρερ (είναι το 15^ο γκολ φέτος από στημένη φάση) και το γρήγορο γκολ του Γιόβιτς στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου απλοποίησε τα πάντα: όταν η μπάλα πάει γρήγορα και σωστά στην επίθεση ο Σέρβος φορ ξέρει τι να την κάνει. Ο Μάνταλος με ένα καταπληκτικό γκολ και ο Μαρίν μεγάλωσαν το σκορ κι ο Νίκολιτς μπόρεσε στην συνέχεια να κάνει τις δοκιμές του.

Προφανώς και τρίβει τα χέρια του, αλλά έχει τα δύσκολα μπροστά του: τον Μάρτιο η επιστροφή της ΑΕΚ στα ματς του UEFA Conference League θα σκληρύνει το πρόγραμμα της – η πιθανότητα διάκρισης και σε αυτό είναι τεράστια και οι εβδομάδες με τρία ματς δεν αποκλείεται να είναι πολλές και εντός play off. Για αυτό η ΑΕΚ πρέπει να αποφύγει πιθανά στραβοπατήματα τώρα κι ο Νίκολιτς που έχει κάνει πρωταθλητισμό στην Σερβία, στην Ουγγαρία και στην Ρωσία αυτά τα ξέρει. Μαζεύει για να έχει. Εχει σπείρει για να θερίσει. Ταμείο γίνεται μόνο στο τέλος αλλά σήμερα στην ΑΕΚ μοιάζουν όλα καλά. Και οι επιστροφές παικτών που μπορεί να την βοηθήσουν (όπως του Περέιρα πχ) έρχονται στην κατάλληλη στιγμή.

Ο Λεβαδειακός μοιάζει να μην μπορεί να συνέρθει μετά τον αποκλεισμό στο κύπελλο από τον ΟΦΗ. Φαίνεται ότι οι παίκτες του Νίκου Παπαδόπουλου είχαν πιστέψει πως θα διεκδικήσουν το κύπελλο: η χθεσινή τους εμφάνιση ήταν η χειρότερη εφετινή – όταν στο δεύτερο ημίχρονο ο Παπαδόπουλος θέλησε να παίξει με ένα κεντρικό αμυντικό λιγότερο η ΑΕΚ έκανε πάρτι. Το πράγμα ίσως λίγο να μπορούσε να αλλάξει αν μετρούσε το γκολ του Πεδρόσο και γινόταν το 1-1 στο μισάωρο, αλλά ο σκόρερ συνελήφθη σε θέση οφσάιντ από το VAR. Και μετά ήρθε η κατάρρευση.

 Άλλο Ζαφείρης, άλλο Μεϊτέ

Ο ΠΑΟΚ ήταν ο χαμένος της αγωνιστικής – θα μπορούσε μάλιστα το πράγμα να γίνει και χειρότερο αν μετρούσε το γκολ της ΑΕΛ που πέτυχε ο Μούργος στο τέλος – ο σκόρερ χρησιμοποίησε το χέρι, το γκολ σωστά ακυρώθηκε. Ο ΠΑΟΚ έχει δικαιολογίες για τους βαθμούς που έχει χάσει τελευταία αλλά αν βλέπουμε κάτι αυτό τον καιρό είναι γιατί μπορεί να χάσει το πρωτάθλημα: αν αυτό συμβεί θα είναι γιατί η εξάρτησή του από συγκεκριμένους παίκτες είναι τελικά πολλή μεγάλη. Στη Λάρισα προηγήθηκε νωρίς (μόλις στο 16΄ ο Χαντσίδης έκανε το 0-1) αλλά δεν τελείωσε το ματς κι άρχισε σιγά σιγά να φαίνεται και η απουσία του Κωνσταντέλια και αυτή του Μεϊτέ. Ο Ζαφείρης για την ώρα δεν ανταποκρίνεται ως αμυντικός χαφ, καθώς έχει άλλα χαρακτηριστικά από τον μόνιμο βασικό του Λουτσέσκου και ο Ατανάσοφ και ο Ναόρ άρχισαν να περνάνε εύκολα και γρήγορα την μπάλα στους τρεις μπροστά του Παντελίδη, που με το παράξενο αυτό 3-4-3 δεν άφηνε την άμυνα του ΠΑΟΚ σε ησυχία. Ο Λουτσέσκου, που έχασε και τον τερματοφύλακα Παβλένκα, είχε την μάλλον κακή ιδέα να δοκιμάσει τον Σάντσες ως δεξί μπακ και φάνηκε γρήγορα πως οι Σίστο, Τούπτα, Σαγιάλ θα είναι μπελάς για την άμυνα του ΠΑΟΚ. Όταν μάλιστα μπήκε ο Κουκουτά αντί του Σίστο και η επίθεση της ΑΕΛ έγινε ακόμα πιο γρήγορη ο ΠΑΟΚ τα χρειάστηκε: η ΑΕΛ ισοφάρισε στο 67΄με τον Σαγάλ κι είχε όλες τις μεγάλες ευκαιρίες στη συνέχεια. Ο Λουτσέσκου έπαιξε 4-4-2 μετά την είσοδο του Γερεμέγιεφ και του Καμαρά, αλλά δεν είναι για τον ΠΑΟΚ λύση να έχει δυο παίκτες που να περιμένουν μπάλα στην περιοχή: το επιθετικό του ποδόσφαιρο βασίζεται στις συνεργασίες, στις πλαγιοκοπήσεις, στις μικρές πάσες. Με τους Ζίφκοβιτς – Τάισον κουρασμένους και τους Κωνσταντέλια – Ντεσπότοφ – Πέλκα απόντες αυτά είναι δύσκολα. Και χωρίς τον Μεϊτέ η άμυνα μοιάζει συνεχώς εκτεθειμένη: η ΑΕΛ άξιζε την νίκη.

Αργή βελτίωση

Ο ΠΑΟ ήθελε μια νίκη κόντρα στον ΟΦΗ και την πήρε με τον τρόπο που κέρδισε και τον Ολυμπιακό στο Καραϊσκάκη. Ένα γρήγορο γκολ (από τον Τετέη που προσαρμόστηκε), μια σούπερ επέμβαση του Λαφόν σε σουτ του Νους, μια δυσκολία να βρεθεί το δεύτερο γκολ, αλλά και μια σχετική βελτίωση του αμυντικού παιγνιδιού (κυρίως στην επανάληψη) συνθέτουν την εικόνα του αγώνα που είναι μια κάπως επαγγελματική νίκη με 0-1 – το δεύτερο γκολ που διαμόρφωσε το τελικό αποτέλεσμα ήρθε με γκολ του Καλάμπρια με πέναλτι στο τελευταίο λεπτό. Υπάρχει πρόοδος; Αν προσθέσουμε και το δεύτερο ημίχρονο κόντρα στην Πλιζέν θα λεγα ναι. Ο ΠΑΟ πορεύεται στο δρόμο του Μπενίτεθ, που αλλάζει ενδεκάδες και ψάχνει αποτελέσματα. Από αυτά εξαρτάται το παιγνίδι του. Αν αποκλείσει την Πλιζέν θα είναι ακόμα καλύτερος, αν όχι θα κάνει πάλι βήματα πίσω. Στο μεταξύ θα είναι εύκολα ή δύσκολα στα play off στο ρόλο του ρυθμιστή του πρωταθλήματος. Που χρόνια τώρα έχει συνηθίσει.

Ας περάσει ο επόμενος

Την 22^η αγωνιστική χάσαμε τον Μανόλο Χιμένεθ: η συνεργασία του με τον Αρη ολοκληρώθηκε μετά από ένα απερίγραπτο ματς με την Κηφισιά όπου πρωταγωνιστής ήταν ο διαιτητής Τσακαλίδης και το VAR – ευτυχώς ήταν σε αυτό ο Σιδηρόπουλος. Στο τέλος πήγε στράφι το καταπληκτικό γκολ του Γκαρέ και την πλήρωσε ο Χιμένεθ. Η αλήθεια είναι ότι ο Αρης ήταν πάλι φλύαρος, σπάταλος και τσαπατσούλης στην τελική ενέργεια: έχω ξεχάσει από πότε έχει να κερδίσει στο Βικελίδης, νομίζω από τον Νοέμβριο. Παρά τις πάνω από είκοσι μεταγραφές στις δυο τελευταίες μεταγραφικές περιόδους (ή ίσως εξαιτίας τους…) ο Αρης επιθετικά εξαρτάται από τον Μορόν και χωρίς αυτόν όσο καλά στοιχειά και να δείχνουν ο Γκαρέ (που μόλις ήρθε) και οι Αρφαρελά και Καντεβέρε (που προσαρμόζονται) γκολ εύκολο δεν υπάρχει. Ο Χιμένεθ είναι ένας καλός προπονητής: όχι όμως κάποιος που μπορεί να λύσει το επιθετικό πρόβλημα μιας ομάδας. Βέβαια το να φτιάξει κάποιος μια ομάδα με τέτοιο «φύγε εσύ έλα εσύ» που βλέπουμε στον Αρη φέτος δεν είναι απλό. Ας περάσει ο επόμενος.

Στο διήμερο δεν έλειψαν οι εκπλήξεις. Στον Ατρόμητο έφταναν 45 λεπτά καλής εμφάνισης για να περάσει από την Τρίπολη. Ο Αστέρας μου μοιάζει να κλείνει ένα τεράστιο κύκλο: αν συνεχίσει έτσι δεν θα σωθεί – ο μόνος που παλεύει είναι ο Μπαρτόλο. Κι ο Βόλος που έχασε από τον Πανσερραϊκό αν συνεχίσει έτσι δεν θα μπει στα play off για τις θέσεις 5-8. Δεν ξέρω κι αν τον ενδιαφέρει. Ισως τα play out με τόσους παλιόφιλους μπλεγμένους να έχουν μεγαλύτερη πλάκα…

(Gazzetta.gr Φεβρουάριος του 2026)