Η σκηνή του τραυματισμού του Λαμίν Γιαμάλ στο ματς της Μπαρτσελόνα με την Θέλτα είναι πραγματικά παράξενη. Ο θαυματουργός μικρός των Καταλανών εκτελεί ένα πέναλτι, σκοράρει, δίνει επί της ουσίας στην ομάδα του μια νίκη που της επιτρέπει να κρατήσει το +9 από την Ρεάλ Μαδρίτης και αμέσως δείχνει πόσο πονάει και ζητάει αλλαγή! Μοιάζει σαν να έχει δεχτεί ένα χτύπημα ενώ την θλάση που είναι και βαριά την απέκτησε ενώ απλά τέντωσε το πόδι του. Έχει ξανασυμβεί αλλά παραμένει σπάνιο. Το έπαθε σχετικά πρόσφατα ο Κέβιν Ντε Μπρόιν σε ένα ματς της Νάπολι: εκτέλεσε κι αυτός ένα πέναλτι και μετά πονώντας ζήτησε αλλαγή – έμεινε πάνω από τρεις μήνες έξω. Για το πόσο θα λείψει ο Γιαμάλ οι γνώμες διίστανται. Υπάρχουν γιατροί που λένε πως το νεανικό της ηλικίας του θα του επιτρέψει να ξεπεράσει το πρόβλημα το πολύ σε τέσσερις εβδομάδες. Άλλοι πάλι ισχυρίζονται πως μάλλον πρέπει να ξεχάσει το μουντιάλ αφού ακόμα κι αν όλα πάνε καλά και επιστρέψει σε τέσσερις με έξι εβδομάδες δεν θα μπορέσει να κάνει την προετοιμασία που είναι απαραίτητη και η συμμετοχή του στο μουντιάλ θα είναι ρίσκο καθώς μια υποτροπή είναι αρκετά πιθανή. Αλλά εμένα ομολογώ πως αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι η ανακοίνωση της Μπαρτσελόνα που καθησυχάζει τους πάντες για την συμμετοχή του παίκτη: προφανώς αυτό που εκφράζει η ομάδα είναι την ελπίδα της αλλά όπως και να το δεις ακόμα κι αυτό έχει ενδιαφέρον. Λίγα χρόνια πριν το να χάνει η Μπάρτσα, το καμάρι της Καταλονίας, ένα ποδοσφαιριστή της από τραυματισμό και να καθησυχάζει την ισπανική ομοσπονδία ότι όλα θα πάνε καλά θα ήταν κομμάτι απίθανο: οι Καταλανοί το τελευταίο που θα σκέφτονταν θα ήταν την Εθνική των Καστιγιάνων – έτσι αποκαλούσαν την Εθνική Ισπανίας κάποτε.              

Καταλανοί εναντίον Καστιγιάνων

Θέλω να υπενθυμίσω την ανακοίνωση της Μπαρτσελόνα για να το κάνω πιο κατανοητό. «Οι εξετάσεις που πραγματοποιήθηκαν επιβεβαίωσαν ότι ο ποδοσφαιριστής ομάδας μας Λαμίν Γιαμάλ έχει τραυματιστεί στον δικέφαλο μηριαίο του αριστερού ποδιού. Ο παίκτης θα ακολουθήσει συντηρητική θεραπευτική αγωγή. Ο Λαμίν Γιαμάλ θα χάσει το υπόλοιπο της σεζόν και αναμένεται να είναι διαθέσιμος για το Παγκόσμιο Κύπελλο». Λιτά και κατηγορηματικά επισημαίνεται κυρίως αυτό, ότι δηλαδή ο Γιαμάλ θα παίξει στο μουντιάλ. Η Μπαρτσελόνα δεν φροντίζει τόσο να καθησυχάσει τους οπαδούς της ομάδας της όσο τους Ισπανούς γενικά. Δέκα χρόνια πριν οι εφημερίδες της Βαρκελώνης σε μια ανάλογη περίπτωση όχι μόνο θα έγραφαν ότι το τελευταίο που ενδιαφέρει την Μπάρτσα είναι αν θα παίξει ο Γιαμάλ στην Εθνική, αλλά θα πίεζαν και να μην πάει σε αυτή ώστε να μην υπάρξει ο παραμικρός κίνδυνος για την αποθεραπεία του. Και δεν υπερβάλω: ήταν στο Πανευρωπαϊκό του 2016 στη Γαλλία που οι κάμερες είχαν «πιάσει» τον Πικέ να σηκώνει επιδεικτικά το μεσαία του δάχτυλο στην ανάκρουση του ισπανικού εθνικού ύμνου. Ο Πικέ δεν έκρυβε πως πάντα προτιμούσε να αγωνιζόταν στην Εθνική Καταλονίας περισσότερο από την Εθνική Ισπανίας. Η Εθνική Καταλονίας είχε άλλωστε κι αυτή την ιστορία της. Ιδρύθηκε το 1904, αλλά από τότε έχει δώσει όλα κι όλα διακόσια επίσημα, δηλαδή φιλικά, ματς: το πρώτο στο οποίο καταγράφεται σκορ το έπαιξε εναντίον μιας άλλης Εθνικής που υπάρχει αλλά και δεν υπάρχει, αυτής των Βάσκων. Το 1915 οι Καταλανοί στο Σαν Μαμές έχασαν με 5-1. Η εθνική Καταλονίας έχει προπονητή (ο τελευταίος είναι ο Ζέραρντ Λόπεζ που διαδέχτηκε τον Γιόχαν Κρόιφ), έχει γραφεία, υπαλλήλους και ιστορία, έχει παίκτες που θα θελαν για αυτή να παίζουν, αλλά παρόλα αυτά δεν υπάρχει.

Δεν ήταν μόνο ο Πικέ που αγαπούσε να σκανδαλίζει τους Καστιγιάνους. Ένα χρόνο πριν την δική του χειρονομία ο Πεπ Γκουαρντιόλα που έχει φορέσει τη φανέλα των Φούριας Ρούχας για επτά χρόνια, είχε θυμίσει ότι στην Εθνική Ισπανίας αγωνίζονται κάμποσοι παίκτες χωρίς τη θέλησή τους –  όπως κι αυτός κάποτε! Το Σεπτέμβριο του 2015, μιλώντας για το μέλλον της Εθνικής Ισπανίας και το επικείμενο Euro ο Πέπ είχε πει ότι θα ναι δύσκολο για πολλά παιδιά να διατηρήσουν την όρεξη να κερδίζουν για το χατίρι μιας ομάδας που δεν νιώθουν δική τους. «Τους καταλαβαίνω γιατί κι εγώ έπαιζα με το μόνιμο παράπονο ότι δεν μπορούσα ν αγωνιστώ για την Καταλονία μου» είχε πει προκαλώντας την οργή του τότε Υπουργού των Εσωτερικών Φερνάντο Ντιάζ που τον είχε αποκαλέσει «θλιβερό, ανισσόροπο και ζηλιάρη» προσθέτοντας πως δεν κάνει άλλο από το να προβλέπει αποτυχίες της Εθνικής για να βγάλει την πίκρα του για τις επιτυχίες της. Το ότι δέκα χρόνια μετά η Μπαρτσελόνα βγάζει ανακοινώσεις για να καθησυχάσει την Ισπανία για την συμμετοχή του Γιαμάλ στο μουντιάλ το λες και παράδοξο. Αλλά έχει εξηγήσεις.

Οι αποτυχίες ενώνουν  

Επικρατεί μια γενική εντύπωση πως η Ισπανία είναι ίσως η πρώτη χώρα παγκοσμίως που απέκτησε μια Εθνική ομάδα δια μέσου των επιτυχιών: πρώτα ήρθαν αυτές και μετά το δέσιμο των παικτών της. Είναι αλήθεια πως η υποδειγματική δουλειά που κάνουν οι Ισπανοί στις μικρές εθνικές και οι ασταμάτητες κατακτήσεις τίτλων κυρίως από αυτές δημιούργησαν μεγάλες παρέες διεθνών που χαίρονταν να παίζουν σε ομάδες που κερδίζουν. Οι επιτυχίες αλλά και το γεγονός ότι αυτές έρχονταν ως αποτέλεσμα ενός ιδιαίτερου στυλ ποδοσφαίρου δημιούργησαν ένα είδος εθνικής ποδοσφαιρικής ταυτότητας, που είναι κάτι κομμάτι διαφορετικό από την εθνική ταυτότητα. Το ποδόσφαιρο τους ένωσε, αλλά αυτό δεν ήταν ποτέ βέβαιο ότι θα κρατήσει και πολύ και το υψωμένο δάχτυλο του Πικέ το 2016 ήταν απόδειξη. Αλλά μετά το 2016 ήρθαν κι άλλες αποτυχίες: η αποτυχία στο μουντιάλ του 2018, η αποτυχία στο Euro του 2020, η αποτυχία στο μουντιάλ του Κατάρ πόνεσαν. Και φαίνεται πως ο πόνος λειτούργησε: η κατάκτηση του Euro του 2024, με μπροστάρη τον Γιαμάλ, έκανε τους Ισπανούς να αφήσουν κατά μέρους τις όποιες διαφορές. Η ανακοίνωση της Μπαρτσελόνα δείχνει πως όλοι έχουν καταλάβει πως οι επιτυχίες της Εθνικής προκαλούν ένα γενικό καλό. Ισως βέβαια να έχει και να κάνει και με το ότι η Μπάρτσα έχει πολύ καλές σχέσεις με την τωρινή διοίκηση της ισπανικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας: κι αυτό κακό δεν κάνει. Όπως και να χει βρήκα αυτή την ανακοίνωση πολύ ενδιαφέρουσα: είναι σαν με δέκα χρόνια καθυστέρηση η Μπαρτσελόνα να μαλώνει τον Πικέ και να του λέει να κατεβάσει εκείνο το μεσαίο δάχτυλο.    

Τον χρειάζεται το μουντιάλ

Εμας βέβαια αυτές οι ισπανικές ιδιαιτερότητες δεν χρειάζεται να μας απασχολούν και πολύ. Να δούμε τον Γιαμάλ θέλουμε στις ΗΠΑ το καλοκαίρι. Γιατί αυτό το μουντιάλ μοιάζει να έχει γεννηθεί σε καιρούς που στον κόσμο δυναμώνει το σκοτάδι. Και ειδικά σε αυτό τον κόσμο το μουντιάλ χρειάζεται ένα λαμπερό αστέρι όπως ο θαυματουργός πιτσιρικάς που ακόμα κι όταν τραυματίζεται θυμίζει πως είναι σπάνιος…