Το Σούπερ καπ της Ευρωλίγκας, ένας θεσμός που προέκυψε μάλλον για να έχει το Ντουμπάι μια κάποια προβολή ώστε να συνεχίσει την αποδοτική συνεργασία του με την Ευρωλίγκα, στάθηκε αιτία για να υπάρξουν (εν μέρει…) τα αποκαλυπτήρια του Ολυμπιακού που πήγε εκεί για να το διεκδικήσει. Ο Ολυμπιακός κέρδισε την Φενέρ με 92-90 και θα βρει στον τελικό την Ρεάλ Μαδρίτης που χρειάστηκε την παράταση για να λυγίσει τους γηπεδούχους. Το έκανε συνεχίζοντας κατά κάποιο τρόπο από εκεί που σταμάτησε πέρυσι: ο Ιβάν Φουρνιέ, που όταν τα πράγματα είναι σοβαρά βγαίνει πάντα μπροστά, τον πήρε από το χέρι βρίσκοντας και το καλάθι της νίκης και άλλα πολλά. Αλλά τον Γάλλο τον ξέρουμε. Τα καινούργια είναι άλλα.

Οι νέοι παλιοί

Ο Ολυμπιακός μετά την περσινή του σπουδαία χρονιά και άλλαξε και δεν άλλαξε. Άλλαξε γιατί έφυγαν πολλοί παίκτες (συνολικά επτά) και ήρθαν τρεις (ο Μοντέρο, ο ΜακΙντάιρ και ο Εντιάι) που θα έχουν αρκετό χρόνο. Και δεν άλλαξε γιατί υπάρχουν οι περσινοί πρωταγωνιστές του: ο Ντόρσεϊ δίπλα στον Φουρνιέ, ο Βεζένκοφ, ο Παπανικολάου, οι τρεις ψηλοί του (ο Μιλουτίνοφ που με την Φενέρ δεν αγωνίστηκε, ο Χολ και ο Ταρίκ Τζόουνς), αλλά και παίκτες που έχουν πια προσαρμοστεί και πρέπει να βοηθήσουν πιο πολύ. Ειδικά ο Γουορντ και ο εντυπωσιακά αδυνατισμένος Τζόζεφ. Αυτοί οι δυο, ο πολύ καλός κόντρα στην Φενέρ Χολ και ο λιγότερο καλός παρά την απουσία του Μιλουτίνοφ Ταρίκ Τζόουνς πρέπει να αποδειχτούν στην σεζόν κάτι σαν νέες μεταγραφές του.

Το όριο των 50 πόντων

Στο ματς με την Φενερ φάνηκαν αμέσως μερικά χαρακτηριστικά. Πρώτα από όλα ότι ο Ολυμπιακός είναι εντυπωσιακά πολυφωνικός χάρη στα γκαρντ του. Ο Μοντέρο που ακόμα παίζει στο 50%, παίρνει πρωτοβουλίες που πέρσι έλειπαν: σε 21 λεπτά βρήκε 13 πόντους (με 4/8 σουτ) σχεδόν χωρίς να το καταλάβει κανείς. Ο Ντόρσεϊ, παίζοντας σχετικά λίγο έδειξε πάλι την αγαπημένη του ικανότητα να ξεκινά το παιγνίδι ζεστός. Ο Τζόζεφ βρήκε 10 πόντους σε στιγμές που η μπάλα έκαιγε. Ο Φουρνιέ δεν ήταν καθόλου μόνος κι ας είναι αυτός που σήκωσε την ομάδα στις πλάτες του κι όχι μόνο στην τελική ευθεία.

Ο Ολυμπιακός, χάρη στους 53 πόντους των περιφερειακών του έφτασε τους 92 σε ένα ματς που ο Βεζένκοφ μπλέκοντας με τις άμυνες του Γιασκεβίτσιους έβαλε μόλις 7 σουτάροντας ελάχιστα. Το πολύ παραγωγικό παιγνίδι των γκαρντ ήταν και ο λόγος που ο Ολυμπιακός γύρισε από το -10 και το -11 στην διάρκεια του ματς καλά καλά χωρίς να ιδρώσει. Λίγο γκάζι, λίγο πίεση στην άμυνα, λίγο προσοχή στα ριμπάουντ και το πράγμα έστωνε.

Αυτούς τους 50 πόντους των περιφερειακών που είδαμε στο πρώτο κιόλας επίσημο ματς της σεζόν ας τους κρατήσουμε ως όριο: όταν ο Ολυμπιακός θα τους βρίσκει (με απλώς ικανοποιητικό ποσοστό από το τρίποντο) δύσκολα θα χάνει γιατί θα ξεπερνάει τους 90 πόντους με μεγαλύτερη άνεση ακόμα και από πέρσι. Χθες απουσίασε μάλιστα και η επιθετική προσφορά του ΜακΙντάιερ που περιορίστηκε σε 1 καλάθι και 4 ασίστ παίζοντας 17 λεπτά, δηλαδή όχι και λίγο. Είναι νωρίς για να υποψιαστεί κανείς ότι από αυτόν ο Γιώργος Μπαρτζώκας θα περιμένει την δουλειά του Γουόκαπ αλλά κι αυτό να συμβεί ο Αμερικάνος είναι πιο παραγωγικός και πιο αποτελεσματικός από τον άπιστο Θωμά: είναι απλά θέμα χρόνου να λυθεί.

Η άλλη άμυνα

Υπάρχει ζήτημα περιφερειακής άμυνας μετά την φυγή του Γουόκαπ και του Νιλικίνα, που πέρυσι είχε μια κάποια προσφορά σε αυτό τον τομέα; Νομίζω όχι, απλά ο Ολυμπιακός χωρίς τον Γουόκαπ προσπαθεί ήδη να παίξει λίγο διαφορετικά: την περιφερειακή άμυνα πρέπει να την βοηθήσουν περισσότερο ο Γουόρντ και ο Εντιάι, φυσικά και ο Κώστας Παπανικολάου όταν είναι έτοιμος και μπορεί να προσφέρει τα ποιοτικά λεπτά του. Επειδή είναι ακόμα πολύ νωρίς στο ματς με την Φενέρ υπήρχε ένα πρόβλημα συγχρονισμών: κάπως έτσι και ο Σίλντς και ο Κι βρήκαν πολλά ελεύθερα σουτ δίνοντας στην Φενέρ διαφορές που ψαλιδίστηκαν, αλλά φυσικά στον Γιώργο Μπαρτζώκα δεν άρεσαν. Από την άλλη το ξέρουμε από πέρυσι πως η εμονική επένδυση στην άμυνα (όχι μόνο από τον Μπαρτζώκα, αλλά και από τους προπονητές των ομάδων στην Ευρωλίγκα γενικά) έχει πάει στην άκρη. Τα ασταμάτητα ματς μειώνουν δραματικά το χρόνο των προπονήσεων: ο σκοπός είναι να υπάρχουν παίκτες που αγαπούν τις επιθετικές πρωτοβουλίες και ο Ολυμπιακός έχει φέτος πολλούς. Αν μοιάζει με το μάτι κάτι να χρειάζεται είναι μάλλον ρολίστες για να μην υπάρξει μεγάλη επιβάρυνση των βασικών: θυμίζω ότι πέρυσι έφτασε να έχει 14- 15 παίκτες. Ηταν υπερβολή, αλλά κάποιοι ήταν και χρήσιμοι στο ελληνικό πρωτάθλημα.

Και για αυτό πάντως δεν χρειάζεται η παραμικρή ανησυχία: εδώ και χρόνια κάθε χρόνο ο Ολυμπιακός προσθέτει τρεις – τέσσερις παίκτες μετά το ξεκίνημα της κανονικής περιόδου κι αν χρειαστεί θα το κάνει και φέτος. Η περσινή επιλογή του μεγάλου ρόστερ κοπιάρεται πάντως: έβλεπα την Φενέρ και σκεφτόμουν πως ο Γιασκεβίτσιους που κάποτε έπαιζε το πολύ με 9 παίκτες έχει επενδύσει φέτος στην ποσότητα. Χθες είχε εκτός δωδεκάδας τον Λάρκιν και τον Μαχμούτογλου ενώ μολονότι έδωσε χρόνο σε όλους δεν χρησιμοποίησε τον Σανλί – θέλω να πω πως έχει 14 παίκτες πρώτης γραμμής, πράγμα που δείχνει και τα μεγάλα σχέδια του.  

Τι λείπει

Το ματς ήταν χρήσιμο για να φανούν πολλά που ο νέος Ολυμπιακός θα μας δείξει εφέτος και υπο αυτό το πρίσμα ο τελικός με την Ρεάλ Μαδρίτης θα είναι ακόμα πιο χρήσιμος. Τι δεν μπορεί να κριθεί με βάση το χθεσινό παιγνίδι; Η λειτουργικότητα της γραμμής των ψηλών: η απουσία του Μιλουτίνοφ δεν επιτρέπει συζητήσεις. Τι μοιάζει να λείπει; Νομίζω ένα τριάρι με καλό σουτ, ικανό να πλαισιώσει τον Εντιάι όταν αυτός μπαίνει για να δώσει σκληρότητα. Αλλά πραγματικά μιλάμε για λεπτομέρειες. Ο Ολυμπιακός είναι πιο γρήγορος και εκρηκτικός από πέρυσι, πιο απλός, πιο ωραίος στο μάτι και μάλλον λιγότερο εξαρτημένος από ένα – δυο παίκτες. Ετοιμος για μια ωραία μεγάλη σεζόν δηλαδή…