Για να είμαι ειλικρινής δεν ήθελα να αρχίσω να γράφω για τον Ολυμπιακό και τον ΠΑΟ και τα παιγνίδια τους στην Ευρωλίγκα από τώρα. Για δύο λόγους. Ο πρώτος λόγος είναι γιατί θέλω να τους δω σε κάμποσα παιγνίδια – να δω την προσαρμογή των νέων παικτών τους πρώτα από όλα γιατί από αυτή θα εξαρτηθεί, όχι η ποιότητά τους που είναι έτσι κι αλλιώς υπαρκτή, αλλά το μέγεθός της. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι τα πρώτα ματς της κανονικής περιόδου δεν προσφέρονται για στέρεα συμπεράσματα. Όχι μόνο γιατί οι ομάδες καμιά φορά στην πορεία αλλάζουν (και ο ΠΑΟ και ο Ολυμπιακός πήραν πέρυσι πολλούς παίκτες μετά το ξεκίνημα), αλλά και γιατί σήμερα έχουν απουσίες που τις καθιστούν ασχημάτιστες. Ο ΠΑΟ σήμερα παίζει με την Βιλερμπάν έχοντας έξω μια πεντάδα παικτών που είναι όλοι σημαντικοί: ό,τι και να γράψεις δεν θα ισχύει μετά από ένα μήνα. Ο Ολυμπιακός ακόμα δεν έχει τον Μιλουτίνοφ, ένα από τους σημαντικότερους παίκτες του: χθες στο Κάουνας πήρε από τους σέντερ του 6 πόντους. Αλλά για το σόου του Φουρνιέ στο Κάουνας δεν θα μπορούσα να μην γράψω κάτι. Οποιος αγαπάει το μπάσκετ, το χει αγαπήσει συνήθως γιατί τέτοιοι παίκτες κάνουν τέτοια ματς. Παιγνίδια που μένουν στο χρόνο.

Μια παλιά γνωριμία

Ο Φουρνιέ είναι η περίπτωση του ξένου επαγγελματία αθλητή που πρέπει να ψάχνει κάθε ελληνική ομάδα. Τον Ολυμπιακό (και κυρίως τον κόσμο του) τον γνώρισε το 2010. Ηταν μικρός τότε και είχε δει την ομάδα του Ολυμπιακού που είχε χάσει ένα τελικό από την Μπαρτσελόνα στο Παρίσι έχοντας αποκλείσει στον ημιτελικό την Παρτιζάν Βελιγραδίου χάρη από ένα καλάθι του Τσίλντερς στην εκπνοή του ματς. Ο Φουρνιέ είχε ενθουσιαστεί από το πάθος της ερυθρόλευκης εξέδρας κι άρχισε να παρακολουθεί τον Ολυμπιακό και να στέλνει μηνύματα αγάπης. Όταν τον ξαναείδε στο Βελιγράδι, πάλι να χάνει ένα Final 4 παρά την χωρίς προηγούμενο εκστρατεία του κόσμου του στην πρωτεύουσα της Σερβίας, δήλωσε διαθέσιμος να υπογράψει για την ομάδα. Ηρθε με καθυστέρηση ενός χρόνου μετά το χαμένο Final 4 στο Βερολίνο.

Την πρώτη χρονιά έκανε ένα απίθανο ματς κόντρα στην Μονακό του Βασίλη Σπανούλη στον ημιτελικό της Ευρωλίγκας αλλά οι 31 πόντοι που σημείωσε δεν αρκούσαν. Το κλάμα του στο φινάλε εκείνου του ματς πέρασε στην ιστορία της διοργάνωσης. Πέρυσι στο Final 4 ήταν εξαιρετικός στο τέταρτο δεκάλεπτο του ημιτελικού του Ολυμπιακού κόντρα στην Φενέρ, ωστόσο όχι μόνο δεν πανηγύρισε αλλά έκανε και νεύματα στους οπαδούς να μην το παρακάνουν θυμίζοντας ότι  υπήρχε ένας τελικός. Κι ο Φουρνιέ ήξερε πως τα πανηγύρια μετράνε, μόνο όταν γίνονται μετά από αυτόν.

Το μανιφέστο του Γάλλου

Πολλοί θυμούνται το μεγάλο του ματς στον τελικό με την Ρεάλ Μαδρίτης, λίγοι τις δηλώσεις που έκανε μετά. Ηταν κάτι σαν μανιφέστο.

Όταν ακούγονταν μόνο τα συνθήματα αποθέωσης από τον κόσμο ο Φουρνιέ είχε πει τα εξής: «Δεν μπορώ καν να το περιγράψω το πώς νιώθω με αυτούς τους οπαδούς δίπλα μου. Από την πρώτη ημέρα, η αγάπη που μου έδειξαν, ήταν μοναδική – πέρα από κάθε λογική. Για εμένα απόψε δεν υπήρχε περίπτωση να χάσουμε. Καμία απολύτως περίπτωση. Την είχα ονειρευτεί 100% αυτή την νίκη. Δεν την βλέπω σαν λύτρωση, αλλά σαν επιτυχία. Από την άλλη το να κερδίσεις την Ευρωλίγκα μέσα στο ΟΑΚΑ, στην έδρα των αντιπάλων μας… τι περισσότερο μπορείς να ζητήσεις;» είπε. Στην δε Εκίπ που μίλησε περισσότερο τόνισε πως σκέφτεται σοβαρά να ολοκληρώσει κάποια στιγμή την καριέρα του στην Ελλάδα. «Εχω μείνει πολύ στο Ορλάντο, αλλά εδώ είναι πιο όμορφα. Νοιώθω σαν να βρήκα το δεύτερο σπίτι μου» είπε.

Πρώτα από όλα γιατί το ήθελε

Εκανα την περίληψη προηγουμένων για να θυμίσω ότι ο Φουρνιέ δεν ήρθε στον Ολυμπιακό τυχαία: ήρθε πρώτα από όλα γιατί το ήθελε. Και θυμήθηκα τι είπε μετά τον τελικό γιατί αυτά τα λόγια εξηγούν και εμφανίσεις σαν αυτή που έκανε στο Κάουνας: ο Φουρνιέ απολαμβάνει την παρουσία του στον Ολυμπιακό γιατί τον αισθάνεται ομάδα του. Οσοι καλοί παίκτες κι αν έρθουν, όσο κι αν η ομάδα αλλάξει, όσο κι αν το μπάσκετ της διαφοροποιηθεί ο Φουρνιέ θέλει να είναι ο ηγέτης που θα πάρει τα τελευταία σουτ, ο παίκτης που για κανένα λόγο δεν θα κρυφτεί, αυτός που στο μυαλό του οφείλει να πάρει την ευθύνη γιατί νοιώθει κατά κάποιο τρόπο μια τεράστια υποχρέωση απέναντι στον κόσμο με τον οποίο έχει υπογράψει μια σύμβαση αμοιβαίας αγάπης.

Ο Φουρνιέ είχε χθες στο 93-91 του Ολυμπιακού κόντρα στην Ζαλγκίρις 19 πόντους με 4/7 δίποντα, 2/5 τρίποντα, 5/6 βολές. Δεν είχε την καλύτερη στατιστική: δεν είχε πχ ασίστ και έκανε και δυο λάθη. Ο Βεζένκοφ με 8/10 σουτ και ο Μοντέρο με 15 πόντους, 7 ασίστ και 3 ριμπάουντ, έχουν καλύτερα νούμερα. Αλλά τα δυο τρίποντα του Γάλλου είναι στη λήξη του ματς και τα έχει βρει σε ένα βράδυ που έχει τρία άστοχα και που ο Ολυμπιακός δεν σουτάρει καλά από μακριά.

Ηταν αυτός το μυστικό μιας δύσκολης αλλά σημαντικής νίκης απέναντι σε μια δυνατή ομάδα καλά καλά χωρίς υστερήσαντες; Ίσως όχι. Η πεντάδα χωρίς σέντερ του Μπαρτζώκα, οι ηρωϊκές προσπάθειες στην άμυνα του Χολ και του Εντζάι απέναντι στο θηρίο που λέγεται Βαλαντσιούνας, το καθαρό μυαλό του Βεζένκοφ που δεν εκβίασε τίποτα, η πολυποίκιλη προσφορά του Γουόρντ ίσως να ήταν πιο καθοριστικά. Αλλά ο ενθουσιασμός που προκαλεί σε όποιον βλέπει το ματς ο Φουρνιέ είναι κάτι μοναδικό: για αυτό αγαπάς το μπάσκετ.

Ισως ο Ολυμπιακός κέρδιζε την Ζαλγκίρις και χωρίς τον Φουρνιέ (κομμάτι αμφιβάλω, αλλά δεν το αποκλείω) ωστόσο δεν θα την κέρδιζε ποτέ με τον τρόπο που το έκανε χθες. Κι είναι ο τρόπος του Φουρνιέ που κάνει το ματς αξέχαστο.       

Το τρομερό μυαλό του

Μην διαβάζετε ποτέ την στατιστική του Φουρνιέ: το πιο σημαντικό στην περίπτωση του είναι το μυαλό του, δηλαδή το πόσο γρήγορα προσαρμόστηκε στην Ελλάδα, και το πως αντιλαμβάνεται αυτό τον ηγετικό ρόλο του – χθες μάζευε συνεχώς τους παίκτες σε κάθε ευκαιρία σαν να παίρνει αυτός τα τάιμ άουτ! Όποιος τον ακολουθεί στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης ξέρει το πόσο απολαμβάνει την ζωή του εδώ. Ζητά από όσους τον ακολουθούν να του πουν που θα φάει τα καλύτερα μπέργκερ (η ακόμα και παϊδάκια…), ρωτά γνώμες για αποδράσεις στα ελάχιστα ελεύθερα σαββατοκύριακα, ρωτάει τι ακριβώς σημαίνουν συνθήματα που ακούει συχνά: αν μείνει άλλο ένα χρόνο εδώ θα αρχίσει να μιλάει και ελληνικά. Το μυαλό του φαίνεται και στις στοχευμένες αναφορές του μετά τα ματς. Πέρυσι εκθείαζε σε κάθε ευκαιρία τον αρχηγό Κώστα Παπανικολάου γιατί «αυτός είναι ο πάντα παρών σε όλες τις περιπέτειες του Ολυμπιακού τα τελευταία χρόνια». Μιλούσε πάντα με ειλικρινή θαυμασμό για τον Βεζένκοφ. Ελεγε πως ο Ντόρσει δίκαια έπαιζε πιο πολύ από αυτόν. Και πάντα λέει ό,τι καλύτερο μπορεί για τον κόουτς Μπαρτζώκα γιατί ξέρει ότι για την μεγάλη πλειοψηφία των οπαδών του Ολυμπιακού είναι ο άνθρωπος – κλειδί της ομάδας. «Είμαι πολύ ευχαριστημένος που τον γνώρισα κι αγαπάω πολύ και το μπάσκετ που του αρέσει» έχει πει ο Φουρνιέ. Κι ας παίρνει όταν είναι στο παρκέ μια σειρά από πρωτοβουλίες που ελάχιστα έχουν να κάνουν με αυτό που είναι το μπάσκετ του Μπαρτζώκα: ο σεβασμός σε ένα προπονητή δεν καταργεί την δυνατότητα ενός παίκτη να δείχνει και την προσωπικότητά του.

Αυτός είναι πάντα το μυστικό

Μιλήσαμε πολύ για παίκτες που ήρθαν και παίκτες που έφυγαν. Αλλά το σημαντικό για τον Ολυμπιακό είναι πάντα ο Φουρνιέ, αυτός τον έκανε πέρυσι πρωταθλητή Ευρώπης. Είναι ένας Γάλλος που αγάπησε την Ελλάδα ως προορισμό ζωής, τον Ολυμπιακό ως ομάδα που του δίνει την δυνατότητα να χτίσει μια δεύτερη (ή μήπως τρίτη;) καριέρα και την τρέλα των οπαδών του που δεν έχει ξαναδεί. Όταν κάποτε πει αντίο οι ιστορίες που θα αφήσει πίσω του θα είναι τεράστιες κι όλες γεμάτες μπάσκετ.

Για την ώρα ας τον αντιμετωπίζουμε για αυτό που είναι: είναι ο διάδοχος του Βασίλη Σπανούλη στην ιστορία του Ολυμπιακού.