Ακούω πολλούς που υποστηρίζουν πως το αποψινό ζευγάρι στον πρώτο ημιτελικό του Τσάμπιονς λιγκ, αυτό που συνθέτουν η Παρί Σεν Ζερμέν και η Μπάγερν Μονάχου, θα έπρεπε να είναι και το ζευγάρι του τελικού της διοργάνωσης. Δεν διαφωνώ. Λέω όμως ότι αν αυτό ισχύει είμαστε μάλλον τυχεροί που θα τις δούμε να παίζουν δυο φορές. Γιατί σε μια διαδικασία δυο απαιτητικών ματς περνά σχεδόν πάντα ο καλύτερος.    

Δυο χρόνια πριν από την Παρί Σεν Ζερμέν αποχωρούσε με περιπετειώδη τρόπο ο Κίλιαν ΕμΠαπέ. Οι Κασσάνδρες προέβλεπαν πως η απόφαση του σπουδαίου αυτού κυνηγού μαρτυρά και το τέλος των ονείρων της Παρί να γίνει πρωταθλήτρια Ευρώπης. Είχαν αποχωρήσει πιο πριν ο Νεϊμάρ και ο Μέσι: ο ΕμΠαπέ έμοιαζε σαν να φεύγει τελευταίος και να κλίνει και την πόρτα. Αλλά είχε στο μεταξύ υπήρχε εκεί ο κόουτς Λουίς Ενρίκε. Που αποδείχτηκε πως είχε στο μυαλό του ένα σχέδιο. Πέρυσι η Παρί πήρε το Τσάμπιονς λιγκ που κυνηγούσε χρόνια. Και φέτος είναι ξανά στον ημιτελικό. Χάρη στο σχέδιο του προπονητή της που πιστεύει πως μια λειτουργική επίθεση κάνει την διαφορά και η λειτουργικότητα της δεν έχει να κάνει μόνο και αποκλειστικά με παίκτες, αλλά και με μηχανισμούς.  

Γκολ από όλους και πολλά

Γιατί η Παρί τα καταφέρνει τόσο καλά; Γιατί παίζει πολύ καλά στα διπλά ματς ειδικά στην επίθεση: την League Phase του Τσάμπιονς λιγκ δεν την υπολογίζει και πολύ. Από την αποχώρηση του ΕμΠαπέ, που ακολούθησε αυτές των Μέσι και Νεϊμάρ, η Παρί Σεν Ζερμέν παίζει χωρίς έναν πραγματικό σέντερ φορ. Έτσι, κατέκτησε το πρώτο της Τσάμπιονς λιγκ και από εκεί που τελείωσε πέρυσι συνεχίζει και φέτος.

Ο Ενρίκε πιστεύει πως στην επίθεση χρειάζονται παίκτες που να μπορούν να τα κάνουν όλα: μετρά η διάθεση να παίξουν με την μπάλα κι όχι η διάταξή τους. Ο Ντεμπελέ, για παράδειγμα, έχει εξελιχθεί από δεξιός εξτρέμ σε ένα είδος ευέλικτου επιθετικού χωρίς θέση. Μπορεί να παίξει ως φορ, ως εξτρέμ στα άκρα, ως επιθετικός πίσω από το φορ, ή ακόμα και να πάρει την μπάλα στο κέντρο και να οργανώσει, κι όλα αυτά στον ίδιο αγώνα. Στο ευέλικτο αλλά και συνεπέστατο 4-3-3 του Λουίς Ενρίκε οι αλλαγές θέσεων των κυνηγών είναι ο μόνος κανόνας. Ο Κβαρατσκελία μπορεί να ξεκινήσει αριστερά ή δεξιά, σίγουρα θα πατήσει και τις δυο πλευρές του γηπέδου. Οι Μπάρκολα και ο Ντουέ που φέτος παίζει πολύ περισσότερο μπορούν να κάνουν το ίδιο, και μπορεί επίσης να παίξουν και φορ – ο Ντουέ το είχε κάνει πέρυσι στον τελικό του Μονάχου όταν η Παρί δυέλυσε την Ιντερ. Αυτό το οργανωμένο επιθετικό χάος έχει βοηθήσει την Παρί να αποκλείσει σχεδόν όλες τις αγγλικές ομάδες που έχουν εμφανιστεί στην διοργάνωση εδώ και δύο χρόνια: η προσαρμογή τους σε αυτό το οργανωμένο επιθετικό χάος που η πρωταθλήτρια Γαλλίας πρεσβεύει είναι πολύ δύσκολη.   

Πολλοί πιστεύουν πως οι μέσοι του Ενρίκε είναι η δύναμη της ομάδας: δεν το αποκλείω, όσο κι αν το μάτι μου πέφτει πάντα στους κυνηγούς. Αλλά και οι μέσοι αυτοί κυρίως ένα επιθετικό σχέδιο εξυπηρετούν. Ο Νέβες είναι εξίσου αποτελεσματικός στα δεξιά όσο και στα αριστερά ειδικά όταν λείπει ο Ρουίθ. Και το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για τον Ζαΐρ-Έμερι, ο οποίος μπορεί να παίξει και στην επίθεση εύκολα. Φυσικά μιλώντας για μυστικά σε όλα τα μεγάλα ματς ο τίτλος του παίκτη που μεταβάλει τις ισορροπίες ανήκει δικαιωματικά στον Χακίμι: μπορεί πανεύκολα να γίνει, όχι απλά επιπλέον μέσος αλλά και επιπλέον επιθετικός, δεδομένων των επιθετικών του αρετών. Ο Μέντες κάνει λιγότερες κούρσες από το αριστερά αλλά έχει κι αυτός ανάλογες ικανότητες και όλος ο μηχανισμός υπάρχει και λειτουργεί υπό το άγρυπνο βλέμμα του Βιτίνια, ενός μάστερ στη διατήρηση της μπάλας. Η Παρί είχε φέτος προβλήματα γιατί έλειψαν ο Κβάρα, ο Ντεμπελέ κι ο Χακίμι. Οι αναπληρωματικοί δεν ήταν ανάλογοι. Αλλά δεν θα μπορούσαν και να είναι. Και όσο δουλεμένος κι αν είναι ο μηχανισμός της δεν είναι απλό να λειτουργήσει αν λείπουν όσοι τον ξέρουν καλά.  

Μηχανή  που σκοράρει

Η Μπάγερν ζει τις δικές της μεγάλες μέρες. Ο Κομπανί έχει δημιουργήσει μια εντυπωσιακή ομάδα.  Εχοντας πετύχει 109 γκολ στους πρώτους 30 αγώνες στην Μπουντεσλίγκα (κατά μέσο όρο 3,6 γκολ ανά αγώνα), η Μπάγερν μπορεί να υπερηφανεύεται για το ότι η τωρινή της ομάδα είχε στο γερμανικό πρωτάθλημα που έχει ήδη κατακτήσει την καλύτερη επίθεση όλων των εποχών. Οι ακραίοι επιθετικοί είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακοί: ο Ντίαζ, στην Μπουντεσλίγκα έχει 15 γκολ και 16 ασίστ, ενώ ο Ολίσε έχει 12 γκολ και 20 ασίστ. Ενώ ο Κολομβιανός έχει αποδειχθεί επιθετικός, δυνατός και ικανός να προσαρμοστεί γρήγορα σε ένα νέο πρωτάθλημα, ο Ολίσε έχει γίνει ένας από τους καλύτερους ακραίους στον κόσμο. Είναι σωματικά δυνατός, γρήγορος και διαθέτει σπάνιες τεχνικές ικανότητες. Μπορεί να καθαρίσει μόνος του τους αγώνες, ακόμα και με τα χαρακτηριστικά του σουτ από μακρινή απόσταση η τις διεισδύσεις του. Και φυσικά υπάρχει επίσης ο Χάρι Κέιν: με 32 γκολ, είναι μακράν ο πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος κι όσοι τον καιρό που αγωνιζόταν στην Τότεναμ μιλούσαν για επαγγελματία looser δεν ξέρουν που να κρυφτούν.

Αυτό που είναι εντυπωσιακό, ωστόσο, είναι ότι η Μπάγερν κατάφερε να κερδίσει τον τίτλο σχεδόν χωρίς να ιδρώσει: σε 14 από τα 30 παιχνίδια της, σκόραρε τέσσερα ή περισσότερα γκολ, παρά το γεγονός ότι ο Μουσιάλα, ένας από τους ηγέτες της  ομάδας ένα χρόνο πριν, επέστρεψε φέτος μόλις στα μέσα της σεζόν μετά από έναν τραυματισμό που υπέστη τον Ιούλιο: ακόμη δεν είναι εντελώς  έτοιμος.

Αλλά αυτή η ομάδα της Μπάγερν είναι πλέον οδοστρωτήρας. Ακόμα και παίζοντας χωρίς ορισμένους βασικούς παίκτες μπόρεσε την περασμένη Κυριακή να γυρίσει ένα ματς απέναντι στην Μάινς το οποίο έχανε με 3-0 στο ημίχρονο. Κι αυτή η νίκη της με ανατροπή είναι η τέταρτη στη σειρά. Τον τελευταίο μόνο μήνα γύρισε τα ματς με την Φράιμπουργκ, την Στουτγάρδη, την Μάινς και φυσικά αυτό με την Ρεάλ στο οποίο έχανε τρεις φορές.     

Δεν υπάρχουν φαβορί

Δεν υπάρχει φαβορί στο ζευγάρι όσο κι αν πολλοί βλέπουν την Μπάγερν στο ρόλο αυτό. Δημουργεί αυτή την εντύπωση η πρόκριση των Βαυαρών κόντρα στην Ρεάλ. Αλλά η Παρί δεν είναι Ρεάλ. Και την διοργάνωση εδώ και δυο χρόνια την γνωρίζει καλύτερα κι από την Βασίλισσα…