Μετά το μεταξύ τους ντέρμπι ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός γνώρισαν δυο ήττες – πράγμα που έχει να κάνει και με το προηγούμενο μεταξύ τους ματς που είτε το κερδίσεις είτε το χάσεις σου αφήνει πληγές, όπως κάθε μάχη. Ο Ολυμπιακός έχασε από την Φενέρ με 88-80, ο ΠΑΟ από την Αρμάνι με 74-87. Οι ήττες δεν είναι ίδιες. Αυτή του με πολλά προβλήματα Ολυμπιακού στην Κωνσταντινούπολη από την Φενέρ μοιάζει πιο πολύ με χαμένη ευκαιρία. Αυτή του ΠΑΟ από την ελλιπέστατη Αρμάνι στο κλειστό του ΟΑΚΑ είναι οδυνηρή: το ματς ολοκληρώθηκε με αποδοκιμασίες. Περισσότερο και από τις εμφανίσεις τους οι δυο ελληνικές ομάδες πλήρωσαν διάφορα προηγούμενα τα οποία έχε ενδιαφέρον να επισημάνει κανείς – ενδιαφέρον στην προκειμένη περίπτωση πιο μεγάλο κι από το τι έγινε στα ματς. Ο Ολυμπιακός βρίσκεται σήμερα και μετά την ολοκλήρωση του πρώτο γύρου της διοργάνωσης στην όγδοη θέση με ένα ματς λιγότερο και ρεκόρ 11 νίκες και 8 ήττες. Ο ΠΑΟ είναι έβδομος με 12-8. Η ζητούμενη πρώτη τετράδα απέχει μόλις δύο νίκες. Αλλά και οι δυο ομάδες κάπως αλλιώς φαντάζονταν την σεζόν τους. Που σημαίνει πως πρέπει να αλλάξουν αρκετά γιατί ναι μεν δεν απέχουν πολύ από την κορυφή, πλην όμως έχουν μπροστά τους ομάδες αρκετά σοβαρές.

Γιατί οι παίκτες χρειάζονται νωρίς  

Ο Ολυμπιακός έχει ολοκληρώσει τον πρώτο γύρο έχοντας απέναντι στις ομάδες που διεκδικούν σοβαρά την πρώτη τετράδα μόνο δυο νίκες: έχει κερδίσει στο ΣΕΦ την Χάποελ Τελ Αβίβ (που είναι δυνατή φέτος, αλλά όχι παραδοσιακή δύναμη) και στο ΟΑΚΑ τον ΠΑΟ. Στην Πόλη φαινόταν ότι θα έχει μια ευκαιρία να διεκδικήσει μια νίκη απέναντι στην πρωταθλήτρια Ευρώπης γιατί είχε όλα σχεδόν τα επιθετικά του όπλα λειτουργικά, πράγμα σπάνιο: δεν θυμάμαι άλλο ανάλογης έντασης ματς στο οποίο να ήταν διψήφιοι και ο Βεζένκοφ (24 πόντους) και ο Φουρνιέ (15 πόντους) και ο Ντόρσεϊ (15 πόντους) αλλά και ο Ντόντα Χολ (16 πόντους) που απόντος του Μιλουτίνοφ αγωνίστηκε 27 λεπτά και κάτι.

Παρά την σοβαρή επιθετική προσφορά όλων αυτών ο Ολυμπιακός έχασε κι αυτό το ματς κυρίως από την κακή λειτουργία της επίθεσής του ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο. Με 5/23 τρίποντα είναι δύσκολο να κερδίσει ματς στην Ευρωλίγκα πόσο μάλλον όταν δεν παίρνεις και τίποτα σχεδόν στην επίθεση από τους «άσους» σου: Γουόκαπ και Μόρις χωρίς πόντους και με συνολικά 6 ασίστ αλλά και 5 λάθη έδωσαν λίγα, γιατί ο μεν Γουόκαπ προσπαθούσε να παίξει άμυνα για τρεις, ο δε Αμερικάνος δεν μπορεί εμφανώς να βγάλει τρία ματς σε πέντε μέρες – αν υπήρχε ο Νιλικίνα μάλλον θα έπαιζε λιγότερο. Γενικά το ματς αυτό ήταν λίγο μάθημα για όσους δεν καταλάβαιναν όλο αυτό τον καιρό αυτό που έγραφα και με το οποίο ο πολύς κόσμος συμφωνούσε ότι δηλαδή ο Ολυμπιακός ήταν ελλιπής: χωρίς τον Μιλουτίνοφ και τον Νιλικίνα (αλλά και τον Γουόρντ και τον ΜακΚίσικ) απέναντι σε μια γεμάτη Φενέρ που αγωνίστηκε με δέκα παίκτες ο Ολυμπιακός λύγισε. Ο Γιασκεβίτσιους, που απόκτησε μετά τον Σίλβα και τον Ντε Κολό, έχει μια ομάδα γεμάτη λύσεις: χθες πήρε το ματς χάρη στην προσφορά του ασταμάτητου Χόρτον Τάκερ και του X factor Μπόστον, που σιγά σιγά βρίσκει τον εαυτό του, αλλά και γιατί όταν ο Ντόντα Χολ γέμισε φάουλ ο Ολυμπιακός έπαιξε στο τέλος χωρίς σέντερ.

Ο Γιώργος Μπαρτζώκας είχε στο τέταρτο δεκάλεπτο μια ιδέα που δεν του βγήκε, να παίξει δηλαδή με τον Πίτερς σέντερ ώστε να έχει ένα παίκτη ακόμα στην επίθεση ικανό να απειλήσει από μακριά: δεν πήρε από αυτόν τίποτα και είναι να απορείς πως δεν εμπιστεύθηκε στο τέλος τον Κώστα Αντετοκούνμπο που παρόλο που είναι με τις βαλίτσες στο χέρι μετά τον ερχομό του Ταϊρίκ Τζόουνς είχε ένα συμπαθητικό πεντάλεπτο στο πρώτο ημίχρονο απέναντι στους ψηλούς του Σάρας που δεν είναι και τίποτα θηρία. Ο Μπαρτζώκας με την προσθήκη του Τζόουνς βλέπει την γραμμή των ψηλών να γεμίζει και θα έχει σίγουρα ένα ακόμα δυνατό παιδί για την άμυνα που παραμένει από την αρχή της σεζόν χωρίς τον Φαλ κομμάτι δύσκολη: για τα άλλα θα δούμε. Για να ανεβεί βέβαια ο Ολυμπιακός, που και χάρη στις καθυστερημένες προσθήκες παικτών μοιάζει σαν ακόμα να κάνει προετοιμασία, πρέπει να βρει την φόρμα του ο Μόρις αναλαμβάνοντας πιο πρωταγωνιστικούς ρόλους και φυσικά να επιστρέψουν οι Γουορντ και ΜακΚίσικ: η αθλητικότητά τους λείπει κι αυτό απέναντι στις top ομάδες της λίγκας όπως είναι η Φενέρ δεν κρύβεται πια. Ακόμα κι αν είναι βέβαιο πως όταν αυτοί επιστρέψουν θα λείψουν άλλοι (έτσι είναι η Ευρωλίγκα φέτος) αυτοί είναι αναμενόμενο ότι θα δώσουν πολλά που λείπουν. Αν ο Τάκερ κι ο Μπόστον, αλλά κι ο Ντέμον Χολ και ο Μπόλντγουιν έκαναν πολλά χθες, είναι γιατί παίκτες να τους κουράσουν από την άλλη πλευρά υπήρχαν λίγοι.

Ο ΠΑΟ μετά την καταστροφή

Αν ο Μπαρτζώκας περιμένει προσθήκες και επιστροφές ο Αταμάν φανερά έχει μπλέξει άσχημα. Αυτό που έπαθε ο ΠΑΟ από την Αρμάνι το έχει ξαναπάθει: είναι ο συνηθισμένος του τρόπος να χάνει φέτος. Οι ήττες του ΠΑΟ είναι σαν ένα κοκτέιλ από αδυναμίες που μπαίνουν στο σέικερ του ματς. Βάζεις μια κακή περιφερειακή άμυνα, που είναι αδύνατον να σταματήσει εκρηκτικά γκαρντ όπως ο υπέροχος Μπρουκς που μπουκάρουν και σουτάρουν στο πρόσωπο όποιου τους μαρκάρει, βάζεις την αδυναμία των σέντερ να σταματήσουν διεισδύσεις (ο μόνος που το μπορεί, δηλαδή ο Φαρίντ χθες πόνεσε και έπαιξε λίγο), βάζεις ένα κακό επιθετικά παιγνίδι του κατάκοπου Ναν, και η ήττα έρχεται απλά και διαδικαστικά. Η Αρμάνι είχε μεγάλες απουσίες (Μπολμάρο, Σιλντς, Ελις κτλ) αλλά έχει μάθει να ζει με αυτές και είχε και τον Μπράουν σε βραδιά που ήθελε να δώσι απαντήσεις. Ο ΠΑΟ από την άλλη δεν έχει μάθει να διαχειρίζεται ήττες όπως αυτή από τον Ολυμπιακό κι αυτό ήταν που χθες πλήρωσε: εμφανίστηκε ζαλισμένος και αγχωμένος εξαιτίας του προηγούμενου αποτελέσματος, που το έκανε μόνος του να μοιάζει με καταστροφή.

Αν δείτε όλα όσα έγιναν μετά το ματς με τον Ολυμπιακό καταλαβαίνετε και πολλά που σίγουρα έγιναν πριν από αυτό κι απλά δεν τα γνωρίζουμε. Η διοίκηση του ΠΑΟ δεν ήθελε απλά νίκη με τον Ολυμπιακό, αλλά πάρτι πρωτοχρονιάτικο κι αυτό φάνηκε από όσα ακολούθησαν την ήττα. Ο Αταμάν τα έβαλε με παίκτες, όχι μόνο γιατί δεν ήταν καλοί, αλλά γιατί προφανώς διαπίστωσε πως δεν κατάλαβαν την σημαντικότητα του ντέρμπι παρά την απαίτηση για νίκη. Η λογική «δεν ήταν παρά μια ασήμαντη ήττα», ο τρόπος δηλαδή που στον ΠΑΟ προσπάθησαν να αντιμετωπίσουν την δέκατη στη σειρά ήττα από τον Ολυμπιακό στην Ευρωλίγκα, πήγε στην άκρη σε χρόνο ρεκόρ κι ακολούθησε κάθοδος του Δημήτρη Γιαννακόπουλου για να πει στους παίκτες ότι ο κόσμος έχασε τον ύπνο του, για να τους κατηγορήσει για ξενύχτια και για να τους θυμίσει αποδοχές και συμφωνίες. Ακολούθησαν επιθέσεις στον προπονητή κυρίως από το επικοινωνιακό σύστημα του ΠΑΟ (αυτά όταν υπάρχουν κάνουν συνήθως κακό…), αποκαλύψεις από την ίδια την διοίκηση για προσπάθειες για μεταγραφές, που σημειωτέων ο ίδιος ο Αταμάν έχει χαρακτηρίσει μη αναγκαίες κι ένας φανερός πανικός που έκανε το ματς με την Αρμάνι ντέρμπι.

Το ακόμα χειρότερο

Ο ΠΑΟ πήγε στο ματς με τους Ιταλούς με το μυαλό διαλυμένο, την πίεση να έχει χτυπήσει κόκκινο (για την ακρίβεια ερυθρόλευκο) και μόνο τον Σλούκα ικανό όλο αυτό να το διαχειριστεί πιθανότατα γιατί το καταλαβαίνει, πράγμα που αμφιβάλω αν μπορούν να το κάνουν ο Ναν, ο Γκραντ, ο ΤJ Σόρτς, ο Χόλμς, ο Φαρίντ κι άλλοι που βλέπουν σε όσα ακολούθησαν την ήττα από τον Ολυμπιακό (ίσως και σε πολλά που προηγήθηκαν και δεν γνωρίζουμε) ως απλές υστερικές αντιδράσεις.

Αλλά κατά την γνώμη μου υπάρχει και κάτι ακόμα χειρότερα: μια φανερή προσπάθεια του Αταμάν να προσαρμοστεί ο ίδιος σε καταστάσεις που δεν γνωρίζει. Κόντρα στην Αρμάνι ο Τούρκος κόουτς χρησιμοποίησε 11 παίκτες (θα ήταν δώδεκα αν δεν είχε ξεχάσει τον Ρογκαβόπουλο…), αλλά όλο αυτό το ασταμάτητο «πήγαινε - έλα» δεν έχει καμία σχέση με το μπάσκετ που πρεσβεύει και που βασίζεται στην απλή αλλά αποδοτική αρχή που λέει ότι «οι καλύτεροι παίζουν πολύ». Πολύ έπαιξε μόνο ο Χουάντσο, που όχι τυχαία ήταν και από τους καλύτερους.

Ο ΠΑΟ πρέπει να κρατήσει την ψυχραιμία του κι ο Αταμάν να μην παρεκκλίνει από τις αρχές του προσπαθώντας να τους ικανοποιήσει όλους: μια ήττα φέρνρει προβληματισμό, η άρνηση της λογικής φέρνει χάος. Με την πίεση που δημιουργεί το γεγονός ότι ο ΠΑΟ αυτοχρίστηκε πρώτο φαβορί για την κατάκτηση της διοργάνωσης πριν καν αυτή αρχίσει, τίποτα δεν είναι εύκολο πια…