Όταν φτάνει το Final 4 της Ευρωλίγκας ούτε με τρώει κανένα άγχος για το ποιος θα το κερδίσει, ούτε μετράω τις ώρες για να δω τα παιγνίδια του: θυμάμαι απλά πάντα πόσο το αγαπάω. Αν την έχεις ζήσει από μέσα την διοργάνωση, όπως είχα εγώ την τύχη να την ζήσω το 1997, καταλαβαίνεις πόσο περίπλοκη και μοναδική είναι. Ξέρεις την αγωνία των ομάδων να εξυπηρετήσουν όσο περισσότερο κόσμο μπορούν σε γήπεδα που όσο μεγάλα κι αν είναι, είναι πάντα μικρά. Καταλαβαίνεις τις οργανωτικές δυσκολίες που αφορούν τα πάντα: από την ασφάλεια μέχρι τις συνεντεύξεις Τύπου. Εχεις δει πόσο διαφορετικά προετοιμάζουν τα ματς οι προπονητές – ο Ντούσαν Ιβκοβιτς στη Ρώμη δεν είχε κάνει προπόνηση, αλλά είχε πάει τους παίκτες βόλτα στην Οστια. Κυρίως ξέρεις πόσο παράξενο είναι για όλους να αισθάνονται πως σε δυο βράδια κρίνεται μια χρονιά ολόκληρη. Η διοργάνωση είναι συγχρόνως συναρπαστική και άδικη. Παράδεισος και κόλαση. Τόπος θριάμβου και τόπος καταστροφής. Άλλη ανάλογη δεν υπάρχει.     

Το νέο σύστημα διεξαγωγής της Ευρωλίγκας έχει μεγαλώσει τον αριθμό των αγώνων στην Ευρώπη. Αν προστεθούν και τα ματς που οι ομάδες δίνουν για τα εθνικά τους πρωταθλήματα καταλαβαίνει κανείς ότι έχουμε στην Ευρώπη πλέον μια κανονική σεζόν ΝΒΑ: οι ομάδες δίνουν κοντά εβδομήντα ματς το χρόνο – ίσως και παραπάνω. Η διαφορά από το ΝΒΑ όμως είναι αυτή η μοναδική διαδικασία νεύρων που λέγεται Final 4. Δυο βραδιές που μπορεί να συμβούν τα πάντα και τα αντίθετά τους. Και στην οποία μπορεί να τα καταφέρει αυτός που δυο βράδια στην σειρά θα πάρει τις σωστές αποφάσεις. Η που θα είναι απλά τυχερός. Η που θα βρει την δύναμη να αλλάξει τα δεδομένα ακόμα κι αν αυτά είναι συντριπτικά σε βάρος του. Δεν υπάρχει συνταγή κι αυτό είναι το πιο ωραίο.

Τι θα δούμε αυτή την φορά; Ας λάβουμε υπόψη μας τα δεδομένα. Τα δεδομένα λένε ότι τέσσερις ομάδες οι οποίες φτάνουν στο ΟΑΚΑ είναι οι τέσσερις που τερμάτισαν πρώτες στην κανονική διάρκεια της Ευρωλίγκας, πράγμα που σημαίνει ότι ήταν αυτές που είχαν την καλύτερη απόδοση από όλες τις ομάδες που βρέθηκαν στην διοργάνωση. Δεν έχουν όμως ακριβώς την ίδια διαδρομή.

Ο τρόπος του Μπαρτζώκα

ο Ολυμπιακός φτάνει στο Final 4 για πέμπτη συνεχόμενη φορά κι αυτό από μόνο του δείχνει πόσο σπουδαία ομάδα είναι. Φέτος έφτασε στην πρώτη θέση με την βελτίωσή του. Ξεκίνησε περιμένοντας πολλά από τον Έβανς τον οποίο έχασε πολύ γρήγορα. Χρειάστηκε να κάνει προσθήκες αλλά και να αφήσει παίκτες κι όλα αυτά αποδείχτηκε ότι τα έκανε καλά αφού στην πορεία της διοργάνωσης και δυνάμωσε αλλά και έπαιξε καλύτερο μπάσκετ. Η πρώτη του θέση δεν είναι τυχαία και ήρθε δια μέσου μίας σταδιακής προόδου που η ομάδα έχει κι σε σχέση με πέρσι. Για παράδειγμα δεν στηρίζεται φέτος στην επίθεση σε δύο μόνο παίκτες, όπως συνέβαινε ένα χρόνο πριν και αποδείχτηκε στο Final4 του Ντουμπάι. Εκεί που η Μονακό μπλόκαρε τον Βεζένκοφ κι ο Ολυμπιακός παρά το μεγάλο παιχνίδι του Φουρνιέ και τους 31 πόντους του δεν κατάφερε να ανταποκριθεί. Φέτος υπάρχουν πολλοί ικανοί να παίξουν τον ρόλο του ήρωα της μιας βραδιάς: από τον Γουόρντ και τον Μιλουτίνοφ μέχρι τον Τζόζεφ, τον ΜακΚίσικ και φυσικά τον Ντόρσεϊ.

Ο χειρότερος αντίπαλος

Η Φενέρ είναι ο χειρότερος αντίπαλος που μπορούσε να βρει ο Ολυμπιακός μπροστά του. Είναι πρωταθλήτρια Ευρώπης, έχει ένα προπονητή που τα τελευταία χρόνια ωρίμασε όπως είναι ο Γιασκεβίτσιους, και μολονότι έχει αλλάξει αρκετά σε σχέση με πέρσι παραμένει πολύ γεμάτη ειδικά στα γκαρντ: τα γκαρντ είναι αυτά που κάνουν τη διαφορά στα Final4. H Φενέρ ήταν για πάρα πολύ καιρό πρώτη στη βαθμολογία στην Ευρωλίγκα αλλά πλήρωσε διοικητικές αναστατώσεις, όπως και κάποιους τραυματισμούς όπως του Μέλι πχ, που παραμένει ο πλέον αξιόπιστος σέντερ της. Έχει τον Χόρτον Τάκερ που μπορεί με ένα σούπερ επιθετικό παιχνίδι σε ένα βράδυ να δημιουργήσει προβλήματα, αλλά δεν είναι γεμάτη στους ψηλούς και αυτό ο Ολυμπιακός πρέπει με κάποιο τρόπο να το εκμεταλλευτεί.

Η Βασίλισσα που δεν είναι φαβορί

Η Ρεάλ σε οποιοδήποτε άλλο Final4 θα ήταν ένα από τα φαβορί για την κατάκτηση του. Tώρα δεν είναι. Δεν έχει το Ταβάρεζ και τον Λεν και ειδικά ο πρώτος είναι κομβικός, όχι απλά στο παιχνίδι της, αλλά ειδικά σε κάθε παιχνίδι κόντρα στην Βαλένθια. Ο κόουτς Σέργιο Σκαριόλο που στην Ελλάδα δεν αρέσει σε πολλούς, χάρη στον Ταβάρες είχε βρει τρόπο να εξουδετερώνει το επιθετικό παιχνίδι της Βαλένθια απέναντι στην οποία η Ρεάλ έχει τέσσερις νίκες. Αλλά αυτές είναι οι καλές ειδήσεις γιατί υπάρχουν και κακές. Η Βασίλισσα από την αρχή της χρονιάς δεν μπορεί να κερδίσει εύκολα μακριά από τη Μαδρίτη, όπου φέτος ήττα είχε μόνο μία - ήταν αυτή από τον Παναθηναϊκό. Η δύναμη της έδρας της την οδήγησε στην Αθήνα όπου όμως θα παίξει εκτός έδρας. Και με την Βαλένθια στον ημιτελικό και στον τελικό αν υποθέσουμε ότι θα καταφέρει απόψε να προκριθεί.

Το μεγάλο αουτσάιντερ

Η Βαλένθια είναι το μεγάλο αουτσάιντερ. Έφτασε στην Αθήνα μετά από μία επική σειρά όπου χρειάστηκε πέντε ματς για να αποκλείσει τον Παναθηναϊκό επιστρέφοντας από ένα βαρύ 0-2 που είχε διαμορφωθεί με δύο ήττες στην έδρα της. Είναι μια Λερναία Ύδρα. Η σταθερή της αξία είναι Μοντέρο, που την πήρε από το χέρι στα ματς με τον Παναθηναϊκό, αλλά η αληθινή της δύναμη είναι προπονητής της. Ο Πέδρο Μαρτίνεθ που στο τελευταίο παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό δεν πήρε τάιμ-άουτ σε ολόκληρο το δεύτερο ημίχρονο, έχει μια ομάδα που σουτάρει αρκετά, τρέχει πολύ, και πιέζει αν χρειαστεί και σε όλο το γήπεδο. Είναι ομάδα τα σέντερ της οποίας παίζουν μόνο άμυνα και που στηρίζει τις τύχες της σε κάτι πολύ απλό: στην πιθανότητα να βρεθούν σε καλό βράδυ δύο παίκτες από δέκα διαφορετικούς που υπάρχουν διαθέσιμοι για αυτούς του ρόλους. Με τον Παναθηναϊκό πχ στο τελευταίο ματς βγήκε μπροστά ο Παντιό που με 20 πόντους έκανε το παιχνίδι της ζωής του στην επίθεση. Η Βαλένθια δε χαρίζει τίποτα. Για να την κερδίσεις πρέπει να είσαι άψογα προετοιμασμένος. Από την άλλη, η έλλειψη πείρας μπορεί να πληρωθεί ακριβά.

Αν το κάνουν θα το πάρουν 

Υπάρχει αίσθηση ότι για τον Ολυμπιακό το πιο δύσκολο παιχνίδι είναι το αποψινό με την Φενέρ. Δεν συμφωνώ. Αν καταφέρει να κερδίσει τους Τούρκους θα είναι δύσκολος και ο τελικός. Γιατί ο Ολυμπιακός κουβαλάει λίγο περισσότερη πίεση από τις άλλες τρεις ομάδες. Η Φενέρ είναι πρωταθλήτρια Ευρώπης και δεν έχει να αποδείξει τίποτα. Η Ρεάλ μοιάζει ευτυχισμένη γιατί κατάφερε να φτάσει στην Αθήνα παρά τα προβλήματα της. Και η Βαλένθια ζει το μεγαλύτερο κεφάλαιο της ιστορίας της. Αλλά ο Ολυμπιακός έχει στα υπέρ του ότι είναι καλύτερος από όλους. Και αυτή τη φορά του αρκεί απλά να το δείξει. Για αυτό είναι φαβορί: ούτε γιατί λείπει ο ΠΑΟ, ούτε γιατί η διοργάνωση γίνεται στην Αθήνα. Δεν δέχομαι τα «τώρα ή ποτέ» και δεν ακούω ούτε τους μονίμους αισιόδοξους, ούτε τους σταθερά απαισιόδοξους: περιμένω απλά τους παίκτες του να παίξουν το μπάσκετ που ξέρουν. Κι αν το κάνουν θα πάρουν και το τρόπαιο.    

Χαρείτε το Final 4. Δεν θα έχουμε πολλά προσεχώς. Αργά ή γρήγορα και ο πρωταθλητής Ευρώπης θα βγαίνει μετά από σειρά αγώνων όπως στο ΝΒΑ. Θα είναι πιο δίκαιο. Αλλά το Final 4 θα σας λείψει…