Κύκλοι ανοίγουν και κύκλοι κλείνουν

Fri, 08 May 2026 08:21:17 GMT

Οι ημιτελικοί του Τσάμπιονς λιγκ είχαν δυο μεγάλους νικητές, τον Αρτέτα και τον Λουίς Ενρίκε, και δυο μεγάλους χαμένους, τον Σιμεόνε και τον Κομπανί. Για τους δυο πρώτους θα έχουμε να πούμε πολλά προσεχώς: ο τελικός της διοργάνωσης στην Βουδαπέστη θα μας δώσει αφορμές – ο Αρτέτα μέχρι τότε έχει να κατακτήσει κι ένα ιστορικό πρωτάθλημα με την Αρσεναλ στην Αγγλία. Για τους ηττημένους στους ημιτελικούς μπορούμε να πούμε κάτι σήμερα. Κυρίως γιατί είναι δυο ωραία παραδείγματα ότι στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχουν απόλυτες συνταγές.

Η συμβουλή του Πεπ

Ανεξάρτητα με το πως η σεζόν ολοκληρώνεται ο Κομπανί είναι από τα πρόσωπα που την χαρακτηρίζουν. Ο Καρλ Χάιντς Ρουμενίγκε παραδέχτηκε πρόσφατα ότι ένας από τους λόγους που η Μπάγερν Μονάχου επέλεξε τον Κομπανί ήταν μια μεγάλη συζήτησή του με τον Πεπ Γκουαρδιόλα. Ο Καταλανός προπονητής, ο οποίος δεν κέρδισε με την Μπάγερν το Τσάμπιονς λιγκ αλλά άλλαξε τον τρόπο του Ρουμενίγκε να βλέπει το ποδόσφαιρο, είχε τον Κομπανί ως παίκτη στη Σίτυ και τον συμβούλευε σε όλη την προπονητική του καριέρα. Ο Πεπ δεν είχε ποτέ αμφιβολίες για τις ικανότητες του Βέλγου και είπε στον Κάλε ότι έχει την προσωπικότητα που στην Μπάγερν είναι απαραίτητη, αλλά και τον τρόπο για να φτιάξει μια ομάδα ικανή να καταπλήξει. Ο Κομπανί έκανε πολλά και σε σύντομο διάστημα. Το επιθετικό παιγνίδι της Μπάγερν φέτος υπήρξε θεαματικότατο: η Μπάγερν εντυπωσίασε με τον τρόπο που οι τρεις μεσοκυνηγοί της, ο Ντίαζ, ο Γκάμπρι και ο Ολίσε σκόραραν, αλλά και τάιζαν τον Χάρι Κέιν. Στην Γερμανία πολλοί συγκρίναν φέτος κυρίως τον Ντίαζ και τον Ολίσε με δύο άλλα αστέρια μιας παλιάς εξίσου θεαματικής Μπάγερν: τον Ριμπερί και τον Ρόμπεν. Υπήρχαν και ουκ ολίγοι προβληματισμοί, ειδικά μετά τον αποκλεισμό της Ρεάλ για το αν αυτή η Μπάγερν είναι η καλύτερη των τελευταίων είκοσι χρόνων – η έκβαση του Τσάμπιονς λιγκ θα έδινε την απάντηση.

Η παλιά Ατλέτικο

Και τον Σιμεόνε τον συνοδεύουν πάντα συζητήσεις – για την ακρίβεια η συζήτηση για το ποδόσφαιρο που παίζει η Ατλέτικο του Σιμεόνε είναι συνήθως πιο ενδιαφέρουσα από ματς όπως αυτό της περασμένης Τρίτης που η Ατλέτικο έδωσε με την Αρσεναλ. Την Τρίτη η Ατλέτικο έπρεπε να κερδίσει για να προκριθεί. Είναι αλήθεια πως τα τελευταία χρόνια η Ατλέτικο παίζει επιθετικότερα – στους ημιτελικούς με την Αρσεναλ ξεκίνησαν στην ενδεκάδα της τέσσερις κυνηγοί: ο Αλβαρεζ και ο Γκριεζμάν αλλά και ο Λούκμαν κι ο Σιμεόνε Τζούνιορ. Αλλά όλα αυτά τα χρόνια της μετάλλαξής της προς το επιθετικότερο η Ατλέτικο δεν είχε φτάσει σε ένα ημιτελικό. Αλλά όταν έφτασε στο κρίσιμο ματς η επιθετικότητα πήγε στην άκρη. Την Τρίτη ξαναείδαμε την γνωστή παλιά Ατλέτικο, την ομάδα που ακόμα κι όταν είναι υποχρεωμένη να παίξει για να κερδίσει, αφήνει στην άκρη την υποχρέωση και παίζει για να μην χάσει. Την Τρίτη θεωρητικά κυνηγούσε την νίκη. Στην πραγματικότητα το έκανε χωρίς να πάρει καν ένα λογικό ρίσκο. Ακόμα και στο δεύτερο ημίχρονο και μετά τις αλλαγές του προπονητής της η Ατλέτικο ανέβηκε ελάχιστα. Η μόνη μεγάλη της ευκαιρία, αυτή του Σιμεόνε στο 55΄, προέκυψε από ένα λάθος της άμυνας της Αρσεναλ: το μοναδικό ίσως του Σαλιμπά. Είναι κομμάτι δύσκολο να φτάσεις σε ένα τελικό απλά σπεκουλάροντας και περιμένοντας. Η Αρσεναλ έπαιξε πιο πολύ.

Το μικρό πρόβλημα

Και η Μπάγερν απέναντι στην Παρί Σεν Ζερμέν έπαιξε πολύ. Είχε πιο πολλά σουτ στην εστία από το προηγούμενο ματς με τους πρωταθλητές Γαλλίας στο οποίο πέτυχε τέσσερα γκολ και δέχτηκε πέντε. Αλλά ξεκίνησε το ματς έχοντας δεχτεί από τον Ντεμπελέ ένα γκολ πριν καλά καλά καθίσουν όλοι οι οπαδοί της στις εξέδρες κι αυτό πληρώθηκε ακριβά. Και είναι κάτι που φέτος της συμβαίνει πάντα: στην Μπουντεσλίγκα είναι ασταμάτητα τα ματς στα οποία βρίσκεται πίσω στο σκορ και τα οποία γυρίζει. Γιατί συμβαίνει αυτό; Πρακτικά γιατί ξεκινά κάθε ματς ανεβαίνοντας πολύ ψηλά από το πρώτο κιόλας λεπτό: ο Κομπανί δεν θέλει «διάβασμα» του αντιπάλου, ούτε υπομονή στο παιγνίδι αλλά πίεση από την αρχή. Σπανίως ασχολείται και με τον αντίπαλο: τον ενδιαφέρει η κατοχή της μπάλας και το πως το παιγνίδι θα παίζεται στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου. Η Μπάγερν του Κομπανί επιτίθεται πάντα με ένα σχηματισμό που μοιάζει με 2-4-4, με τον Κέιν να μαζεύει πάνω του τα στόπερ, τους ακραίους να πατάνε περιοχή και την άμυνα ψηλά. Η υψηλή πίεση που ασκούν όλοι οι παίκτες της ακόμα κι αν βρίσκονται στην περιοχή του αντιπάλου βοηθά ώστε η Μπάγερν να στρατοπεδεύει ψηλά και η ποιοτικότατη επιθετική της τετράδα να στήνει συνεργασίες. Πρέσινγκ και συνεργασίες είναι καταστάσεις επαναλαμβανόμενες. Αλλά πριν αυτά αρχίσουν, ο αντίπαλος έχει πάντα την ευκαιρία να περάσει κάποιες αντεπιθέσεις γιατί όσο κι αν είναι καλή η Μπάγερν πρέπει και οι παίκτες της να ζεσταθούν, να μπουν στο ματς. Η Παρί ήξερε πως πάντα της παίρνει λίγο. Και το εκμεταλλεύτηκε.

Ο μόνιμος ανταγωνισμός

Ο Σιμεόνε είναι προσωπικότητα και οι προσωπικότητες πάντα δίνουν στις ομάδες τους κάτι δικό τους. Η Ατλέτικο έχει πάντα το πάθος που αυτός είχε σαν ποδοσφαιριστής. Νομίζω πως αν έχει λατρέψει την άμυνα, σε σημείο που την θυμάται ακόμα κι όταν όλα δείχνουν ότι την έχει αφήσει στην άκρη, είναι γιατί τον έχει υποχρεώσει να το κάνει αυτό η παρουσία του στο ίδιο το ισπανικό πρωτάθλημα - κυρίως ο μόνιμος ανταγωνισμός του με την Ρεάλ Μαδρίτης και την Μπάρτσα. Πριν τους ημιτελικούς με την Αρσεναλ ο Τσόλο είχε μιλήσει πολύ για τον αποκλεισμό της Μπαρτσελόνα και τον είχε χαρακτηρίσει «ιστορικό αποτέλεσμα». Η δήλωση μου ακούστηκε σαν δήλωση του τύπου «κάναμε ένα θαύμα και μην περιμένετε άλλο». Η Ατλέτικο θα πρεπε να είναι πιο συγκεντρωμένη και πιο επιθετική στα ματς με την Αρσεναλ. Αλλά πως θα μπορούσε να γίνει αυτό όταν ο προπονητής της δήλωνε πως η ομάδα του έκανε κάτι πολύ παραπάνω από την δουλειά της αποκλείοντας την Μπαρτσελόνα; Δυστυχώς ο καλός Σιμεόνε έχει τόσο συνηθίσει να σκέφτεται την Μπαρτσελόνα (και την Ρεάλ Μαδρίτης…) που τα ματς μαζί τους μοιάζουν να είναι πάντα τα σημαντικότερα για την σεζόν του. Αλλά όσο μεγάλα κι αν είναι αυτά τα ματς δεν μπορεί να είναι ποτέ σημαντικότερα από ένα ημιτελικό του Τσάμπιονς λιγκ. Η Ατλέτικο πλήρωσε την κακή της προσέγγιση. Αδειασε μετά το κατόρθωμα κόντρα στην Μπάρτσα. Όχι τυχαία έχασε και το κύπελλο Ισπανίας από την Ρεάλ Σοσιεδάδ.

Το ξερει, αλλά τι να κάνει

Η Μπάγερν ήταν φέτος όσο όμορφη και θαρραλέα τη θέλει ο Κομπανί. Εχει μόνο να λύσει ένα πρόβλημα για να πάρει το Τσάμπιονς λιγκ: το να αμυνθεί λίγο καλύτερα. Εχει σκοράρει φέτος πάνω από 160 γκολ σε 45 αγώνες: μπορεί εύκολα να το κάνει και του χρόνου κι απλά το εξαιρετικό της επιθετικό παιχνίδι πρέπει να συμπληρωθεί από μεγαλύτερη δυνατή αμυντική σταθερότητα. Το πρόβλημα είναι πως ο Κομπανί θα προβληματιστεί για αυτό όταν η ομάδα του παίρνει μέρος σε ένα πρωτάθλημα που η αμυντική σταθερότητα δεν της χρειάζεται για να το κερδίσει: δεν είναι ποτέ απλό να προβληματιστείς για ένα πρόβλημα που στο πρωτάθλημα που παίρνεις μέρος δεν σου στοιχίζει – συμβαίνει και με την Μπαρτσελόνα πχ. Ο Σιμεόνε από την μεριά του νομίζω πως πρέπει απλά να αλλάξει ομάδα. Θα είναι πάντα ένα αληθινό σύμβολο για τους οπαδούς της Ατλέτικο: ο μεγαλύτερος προπονητής της ομάδας. Αλλά ο κύκλος του έκλεισε…

Δυο Ισπανοί στην Βουδαπέστη

Thu, 07 May 2026 12:41:15 GMT

H Αρσεναλ και η Παρί Σεν Ζερμέν θα διεκδικήσουν τον τίτλο του πρωταθλητή Ευρώπης στην Βουδαπέστη στο τέλος του μηνός. Το εφετινό Τσάμπιονς λιγκ θα ολοκληρωθεί με ένα απρόβλεπτο πλην όμως λογικό τελικό. Η Αρσεναλ τερμάτισε πρώτη στην League Phase, είναι η ομάδα που έχει δεχτεί τα λιγότερα γκολ στην διοργάνωση και απέκλεισε την Τρίτη την Ατλέτικο Μαδρίτης επαναλαμβάνοντας ένα παιγνίδι που το έχει κάνει πολλές φορές φέτος: δεν είναι το θεαματικότερο στην Ευρώπη μαρτυρά όμως πως η ομάδα του Αρτέτα έχει ταυτότητα. Η Παρί Σεν Ζερμέν είναι πρωταθλήτρια Ευρώπης, έχει πετάξει εκτός διοργάνωσης την Τσέλσι, την Λίβερπουλ και την Μπάγερν Μονάχου, και τα κατάφερε την Τετάρτη το βράδυ να προκριθεί παγώνοντας το Μόναχο με ένα πολύ τακτικό παιγνίδι που δείχνει ότι ως ομάδα είναι ικανή για όλα, δηλαδή και για παραστάσεις επιθετικού ποδοσφαίρου, αλλά και για παιγνίδια στα οποία η άμυνα και ο έλεγχος της μπάλας είναι πράγματα απαραίτητα. Για πρώτη φορά φτάνουν στον τελικό δυο Ισπανοί προπονητές και παραδόξως το έκαναν και οι δύο μετά από ματς στα οποία οι ομάδες τους δεν έπαιξαν ισπανικό ποδόσφαιρο. Ο Αρτέτα και ο Λουίς Ενρίκε είναι δυο κοσμοπολίτες που έμαθαν πολλά στις χώρες που έχουν δουλέψει.

Αλλά ας δούμε μερικές λεπτομέρειες.

Ματ με δυο κινήσεις

Ο Αρτέτα απέκλεισε την Ατλέτικο Μαδρίτης επενδύοντας σε δυο κινήσεις. Η πρώτη στο παιγνίδι στο πλάι και από το πλάι. Η Ατλέτικο αμύνθηκε σε όλο το ματς με πέντε αμυντικούς και δυο τουλάχιστον κόφτες. Ο Αρτέτα το περίμενε και ξεκίνησε τους Σάκα και Εζε οι οποίοι μαζί με τον Τροσάρ κινήθηκαν στο πλάι μεγαλώνοντας το πλάτος του γηπέδου: όλες σχεδόν οι καλές ευκαιρίες της Αρσεναλ έχουν πρωταγωνιστές αυτούς – το ίδιο το γκολ που έκρινε και το ματς στο 44΄πρώτα από όλα. Ο Σάκα σκοράρει παίρνοντας το ριμπάουντ μετά από επέμβαση του Ομπλακ σε σουτ του Τροσάρ κι ενώ προηγουμένως ο Σαλιμπά με μια κάθετη πάσα 30 μέτρων έχει επιτρέψει στον Γιόκερες να φτάσει απέναντι από τον τερματοφύλακα μπαίνοντας κι αυτός από το πλάι.

Η δεύτερη κίνηση που αποδείχτηκε ματ ήταν η συνεχής άνοδο στο γήπεδο των δυο στόπερ: ο Σαλιμπά και κυρίως ο αλάνθαστος Γκάμπριελ έπαιξαν πολύ με την μπάλα – ειδικά στο πρώτο ημίχρονο που η Αρσεναλ έψαξε πιο πολύ το γκολ ήταν σαν δυο επιπλέον οργανωτές χωρίς μάλιστα να χάσουν από τα μάτια τους τους Γκριεζμάν και Αλβαρες. Ο Αρτέτα έχει μεγάλη συμμετοχή στην πρόκριση της Αρσεναλ. Αλλαξε πολύ την ομάδα που έφερε ισοπαλία στην Μαδρίτη. Η παρουσία πχ του 19χρονου Λουίς Σκέλι δίπλα στον Ντέγκλαν Ράις μέτρησε καθοριστικά: το τρέξιμο και ο δυναμισμός του μικρού βοήθησαν και για να κάνει η Αρσεναλ 60% κατοχή μπάλας στο πρώτο ημίχρονο και για να αμυνθεί καλά στο δεύτερο.

Κι ο Σιμεόνε; Νομίζω πως ο καλός αυτός προπονητής πλησιάζει η στιγμή που θα πρέπει να αλλάξει ομάδα. Πήγε στο Λονδίνο έχοντας πει προηγουμένως πως η ομάδα του το θαύμα της το έχει κάνει κι αυτό ήταν ο αποκλεισμός της Μπαρτσελόνα. Μετά από τόσα χρόνια το μυαλό του περιστρέφεται αποκλειστικά στο πως θα κάνει ζημιές στην Μπαρτσελόνα και στην Ρεάλ Μαδρίτης με τις οποίες δίνει σπουδαία ματς. Αλλά κανένα παιγνίδι με την Μπάρτσα δεν μπορεί να είναι σημαντικότερο από ένα ημιτελικό του Τσάμπιονς λιγκ. Η Ατλέτικο απέκλεισε την Μπάρτσα και αποδείχτηκε πως άδειασε. Στο Εμιρετς δεν είχε ούτε την συνηθισμένη ψυχωμένη αντίδραση όταν βρέθηκε στο 44΄πίσω στο σκορ.

Μεγάλωσε το αβαντάζ

Η Μπάγερν Μονάχου βρέθηκε πίσω στο σκορ στο ξεκίνημα του ματς με την Παρί: το γκολ του Ντεμπελέ μετά από μια κούρσα του Κβαρασκέλια σε ένα διάδρομο άδειο από παίκτες οριοθέτησε το ματς και της έδωσε τελικά την πρόκριση. Η πρωταθλήτρια Ευρώπης κατέβηκε στο Μόναχο ξέροντας τι πρέπει να κάνει για να κρατήσει το αβαντάζ που είχε από το πρώτο ματς. Ηταν μικρό, αφού το να προηγείσαι με ένα γκολ απέναντι στην εφετινή Μπάγερν δεν σημαίνει και πολλά, αλλά μεγάλωσε νωρίς με το γκολ του Ντεμπελέ.

Ο Ενρίκε αυτή τη φορά έπαιξε σκάκι με τον Κομπανί και σε αυτό είναι πολύ καλύτερος. Το βασικό του μέλημα ήταν να περιορίσει τους χώρους του Ολίσε, του Χάρι Κέιν και του Ντίαζ και η ομάδα του τα κατάφερε με τρεις διαφορετικούς τρόπους. Τον Ολίσε τον περιόρισε με τον Φαμπιάν Ρουίθ να δίνει πάντα βοήθειες στο μαρκάρισμά του: ο Γαλλος δεν είχε κανένα ένας εναντίον ενός στο δύσκολο βράδυ του. Τον Κέιν τον ανάγκασαν να βγαίνει πολύ από την περιοχή ο Μαρκίνιος και κυρίως ο Πάτσο που ψηφίστηκε και MVP του ματς γιατί έβγαινε συνεχώς πρώτος στη μπάλα. Τον Ντίαζ τον ανέλαβε παίζοντας προσωπική άμυνα ο κατά συνθήκη δεξιός μπακ Ζαϊρί Εμερί που υπέφερε σε μερικές περιπτώσεις παίζοντας ακάλυπτος αλλά δεν του άφησε παρά ελάχιστα σουτ: τον οδηγούσε συνεχώς στο να σεντράρει και να πασάρει προσέχοντας τις συγκλίσεις του. Η Μπάγερν για να φτάσει στην ανατροπή έπρεπε να βρει γκολ από άλλους. Αλλά ο Μουσιάλα δεν είναι απολύτως καλά ακόμα και οι Πάβλοβιτς και Κίμιχ δεν φτάνουν σε θέση βολής. Και υπήρχε και κάτι ακόμα καθοριστικό: η επιθετική συνέπεια της Παρί που με τον Ντουέ (κυρίως) αλλά και με τον Κβαρασκέλια απείλησε πολύ. Ο Νόγιερ είναι ο καλύτερος της Μπάγερν και κάνει τουλάχιστον τέσσερις σπουδαίες επεμβάσεις. Και κάθε φορά που αυτό συμβαίνει η ορμή των γηπεδούχων σταματούσε γιατί αν χάνεις με 0-1 από την αρχή του ματς (και είσαι και συνολικά δυο γκολ πίσω) αν δεχτείς ένα ακόμα γκολ τελειώνεις. Η Μπάγερν βρήκε το γκολ της ισοφάρισης στο 93΄στην μοναδική φάση που ο Μαρκίνιος και ο Πάτσο άφησαν τον Χάρι Κέιν να ρολάρει. Αλλά όλα είχαν κριθεί.

Μη λογική απόφαση

Οι Γερμανοί φωνάζουν για την διαιτησία και κάποια δίκια τα έχουν. Ο Πορτογάλος διαιτητής Πινέιρο δεν έβγαλε (δεύτερη) κίτρινη κάρτα στον Μεντί για χέρι στην μεσαία γραμμή βλέποντας προηγουμένως φάουλ του Λάιμερ – ας πούμε πως σε αυτή τη φάση έχει τα δίκια του. Αλλά ο μη καταλογισμός πέναλτι για χέρι του Νέβες στο μισάωρο είναι απόφαση που σηκώνει πολύ συζήτηση. Ναι η μπάλα καταλήγει στο χέρι του παίκτη της Παρί από διώξιμο συμπαίκτη του, αλλά ο Νέβες παίζει σαν τερματοφύλακας: η απόφαση είναι σχεδόν ανεξήγητη. Και μας στέρησε την πιθανότητα να δούμε ένα διαφορετικό ματς που θα ήταν ίσως κοντά στο πρώτο που θα παραμείνει πάντως κάτι μοναδικό.

Η Αρσεναλ και η Παρί Σεν Ζερμέν φτάνουν στη Βουδαπέστη έχοντας κάνει πολλά. Για να κερδίσουν το τρόπαιο κυνηγάνε υπερβάσεις. Η Αρσεναλ φτάνει σε ένα τέτοιο τελικό μετά από είκοσι χρόνια. Η Παρί θέλει να γίνει η πρώτη γαλλική ομάδα που θα κερδίσει δυο φορές το Τσάμπιονς λιγκ και δυο φορές στη σειρά. Αλλά μέχρι την Βουδαπέστη έχουν και οι δύο κι άλλα μπροστά τους. Χρειάζεται πχ να κερδίσουν τα πρωταθλήματα στην χώρα τους. Για την Παρί θα είναι άλλη μια μέρα στη δουλειά. Για την Αρσεναλ ο πρώτος εφετινός της θρίαμβος.

Που είσαι Σλούκα...

Thu, 07 May 2026 08:24:30 GMT

Ο Παναθηναϊκός έπαιζε χθες βράδυ την πρόκριση του στο Final 4 της Ευρωλίγκας. Το ματς ήταν πολύ ειδικό και πολύ βαρύ. Όχι ότι αν έχανε από την Βαλένθια θα αποκλειόταν. Αλλά έχει μια χρυσή ευκαιρία να τελειώσει την σειρά απόψε χωρίς καρδιοχτύπια. Δεν τα κατάφερε. Εχασε με καρδιοχτύπια. Και τώρα τον περιμένουν περισσότερα.

Οι δυο νίκες του ΠΑΟ στην Βαλένθια ήταν πολύτιμες, αλλά ακόμα δεν του έχουν δώσει το εισιτήριο: αυτό θα το έπαιρνε κερδίζοντας χθες. Δεν τα κατάφερε και τώρα το επόμενο παιχνίδι απέναντι στην ομάδα του Μαρτίνεθ θα είναι πολύ περισσότερο περίπλοκο. Η Βαλένθια έπαιξε χθες βράδυ με την θηλειά στο λαιμό: είχε τρομερό άγχος κι αυτό φάνηκε ειδικά στο τέταρτο δεκάλεπτο όταν και έμεινε πέντε ολόκληρα λεπτά χωρίς καλάθι. Στο επόμενο παιχνίδι το άγχος της θα είναι ακριβώς ίδιο με αυτό του Παναθηναϊκού. Το δικό της λιγότερο, του ΠΑΟ λίγο πιο πολύ.

Η διαβασμένη Βαλένθια

Μιλάμε πολύ για τις ελληνικές ομάδες και δίκαια, αλλά καμιά φορά καλό είναι να κοιτάζουμε τι κάνουν και οι αντίπαλοί τους. Η Βαλένθια μέχρι το 35΄όταν και κόλλησε μπροστά σε ένα περίεργο φόβο νίκης, έδωσε στον Παναθηναϊκό ένα πραγματικό μάθημα θυμίζοντας πολλά από αυτά που της έδωσαν την δυνατότητα αν και Σταχτοπούτα στην Ευρωλίγκα να κατακτήσει την δεύτερη θέση. Δεν επηρεάστηκε καθόλου από την έδρα και είχε τον έλεγχο του ματς από την αρχή. Επαιξε το αγαπημένο της γρήγορο μπάσκετ και το έκανε εύκολα γιατίο ΠΑΟ δεν είχε απαντήσεις κυρίως στο παιγνίδι των περιφερειακών της. Η Βαλένθια έχτισε μεγάλες διαφορές βρίσκοντας μέσα στο ματς συνεχώς διαφορετικούς πρωταγωνιστές. Ξεκίνησε ο Τέιλορ και πήραν την σκυτάλη στη συνέχεια παίκτες που στα δυο ματς στην Ισπανία δεν είχαν κάνει στον ΠΑΟ ανάλογη ζημιά. Ο Ντάριους Τόμσον θύμισε τον παλιό καλό παίκτη που ξέραμε. Ο Κοστέλο με το αξιόπιστο μακρινό του σουτ έμεινε άλυτο πρόβλημα για τους ψηλούς του ΠΑΟ. Ο Μπαντιό ήταν πάντα εκεί – σε άμυνα και επίθεση. Βέβαια ο κινητήριος μοχλός ήταν πάντα ο διαβολάκος που λέγεται Μοντέρο, ο μόνος που νόμιζες ότι δεν βγήκε λεπτό από το παρκέ. Η Βαλένθια κόλλησε μόνο στο τέλος και αυτό έγινε για δυο λόγους. Πρώτον γιατί άρχισε από νωρίς να παίζει με το χρονόμετρο κι αυτό δεν το ξέρει. Και δεύτερον γιατί δεν είχε τον Μαρτίνεθ στον πάγκο: ο Ισπανός αποβλήθηκε μαζί με τον Αταμάν και η Βαλένθια έχασε τον μαέστρο της. Γιατί ό,τι καλό κάνει αυτή η ομάδα βασίζεται πολύ στην καθοδήγηση του προπονητή της. Χωρίς αυτόν η σύγχυση ήταν απόλυτη. Στο τέλος για παράδειγμα με τον ΠΑΟ να είναι τρεις πόντους πίσω, οι φιλοξενούμενοι επέτρεψαν στους Πράσινους δυο καθαρά σουτ τριών πόντων που θα έφερναν την ισοφάριση χωρίς να κάνουν ένα φάουλ που θα έδινε στον ΠΑΟ δυο βολές. Σε μια βραδιά που η ένταση ήταν μεγάλη οι βολές αυτές θα ήταν δύσκολη υπόθεση. Ο Ντέιβις είχε τρεις στο τελευταίο λεπτό κι έχασε τη μια, πράγμα που κράτησε τον ΠΑΟ μακριά. Και ήταν το μόνο καλό που συνέβη στη Βαλένθια στο εφιαλτικό της τελευταίο πεντάλεπτο.

Ολος ο εφετινός ΠΑΟ

Βέβαια κι ο ΠΑΟ είχε τους εφιάλτες του και για πολύ περισσότερο χρόνο. Ο ΠΑΟ για να πάρει το ματς έπρεπε πάλι να κάνει ότι και στα δυο πρώτα παιγνίδια: να κερδίσει παίζοντας στο ρυθμό των Ισπανών αλλά λίγο καλύτερα. Δεν είναι πάντα όσο απλό ακούγεται. Ο ΠΑΟ στο πρώτο ματς στη Βαλένθια είχε απαντήσεις στο σετ παιγνίδι των παικτών της Βαλένθια. Ο ΠΑΟ τότε προηγήθηκε στην αρχή και ο Αταμάν αποδέχτηκε το να πάει το ματς σε χαμηλό σκορ, απαντώντας σε αυτό που ήθελε ο Μαρτίνεθ που νόμιζε πως ο ΠΑΟ χωρίς τον Σλούκα δεν θα μπορεί να στήσει σωστές επιθέσεις. Στο δεύτερο ματς που η Βαλένθια έπαιξε το μπάσκετ που ξέρει και η εικόνα άλλαξε. Ο ΠΑΟ κινδύνευσε, σώθηκε από ήττα από ένα τρομερό τρίποντο του Οσμαν και πήρε το ματς στην παράταση εκεί που προσωπικότητες όπως ο Ντέιβις μετράνε. Χθες επαναλήφθηκε κυρίως αυτή η συνθήκη. Η Βαλένθια έτρεξε κι ο ΠΑΟ απλά επέστρεψε στο τέταρτο δεκάλεπτο. Αλλά η αποβολή του Ναν, η αστοχία του Ντέιβις και του Ρογκαβόπουλου από το τρίποντο (οι δυο είχαν 3 στα 15 σουτ!) και η ελάχιστη προσφορά του κουρασμένου Γκραντ επιθετικά δεν επέτρεψαν να ολοκληρωθεί η ανατροπή. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει. Αν στην Ισπανία είδαμε τον προπέρσινο ΠΑΟ που μπορούσε να προσαρμοστεί σε οποιαδήποτε συνθήκη παιγνιδιού όριζε ο αντίπαλος παίζοντας καλύτερα, χθες είδαμε τον ΠΑΟ που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε στην Ευρωλίγκα και στο ΟΑΚΑ. Μια ομάδα που στο τέλος προσπαθεί και με την δύναμη της έδρας να μαζέψει τα ασυμμάζευτα βρίσκοντας άμυνες και δύσκολα σουτ: το χει κάνει αρκετές φορές, αλλά όχι πάντα. Και χωρίς τον Σλούκα ειδικά το κομμάτι της επίθεσης σε αυτές της κατάστασης κυνηγητού είναι πολύ δύσκολο. Ο Σλούκας στήνει επιθέσεις και φτιάχνει σουτ και για τους άλλους. Ο Σορτς απλά τρέχει. Είναι χρήσιμο, αλλά για να γυρίσεις από το -15 χρειάζεσαι πολύ και τους άλλους.

Δύσκολα πράγματα

Η Βαλένθια ήρθε χωρίς οπαδούς. Φανερά δεν είναι ομάδα που ξέρει τα play off: και χθες φρέναρε από την ένταση του ματς. Είναι δεδομένο όμως ότι είναι μια καλή ομάδα που βασίζεται και πολύ στο τρίποντο: όλοι σχεδόν οι παίκτες του Μαρτίνεθ την τέχνη αυτή την ξέρουν. Ο ΠΑΟ έπρεπε να πιέσει κυρίως αυτά τα σουτ που θα ήτα πολλά και το έκανε. Αλλά δεν κατάφερε να βάλει τα δικά του: ο Οσμαν, ο Ντέιβις, ο Γκραντ, ο Ρογκαβόπουλος δεν είχαν την σταθερότητα στην απόδοση που απαιτεί ένα τέτοιο ματς ενώ ο Χουάντσο έπαιξε παραδόξως λίγο μολονότι μια πιο γρήγορη πεντάδα έμοιαζε απαραίτητη. Ο Αταμάν πίστεψε πως αρκούσε ο κόσμος και η πίεση του. Δεν είναι έτσι. Ο ΠΑΟ στο επόμενο ματς πρέπει να παίξει μπάσκετ γιατί ο κλεφτοπόλεμος δεν είναι λύση για όλα. Χωρίς τον Σλούκα η επιβολή του παιγνιδιού δεν είναι κάτι απλό. Ο ΠΑΟ έχει μπροστά του ένα μπλέξιμο. Το πράγμα είναι ακόμα στο χέρι του, αλλά…

Αλλο πέρυσι κι άλλο φέτος

Wed, 06 May 2026 08:26:50 GMT

O Ολυμπιακός έκανε και με το παραπάνω την δουλειά του κόντρα στην Μονακό κερδίζοντας την εντυπωσιακά εύκολα με 105-82 αυτή τη φορά εκτός έδρας. Όπως ακριβώς και στα δυο προηγούμενα παιγνίδια δεν υπήρξε ματς. H Μονακό ξεμένοντας με οκτώ παίκτες μετά τους τραυματισμούς και του Τάις και του Ντιαλό έζησε τον τρίτο στη σειρά εφιάλτη της απέναντι σε ένα Ολυμπιακό γεμάτο λύσεις αλλά και με μια τεράστια σιγουριά που του δίνει το παιγνίδι του. Όπως ακριβώς και στα προηγούμενα δυο ματς που είχαν γίνει στο ΣΕΦ o Ολυμπιακός είχε καθαρίσει το παιγνίδι από το πρώτο ημίχρονο – χθες επί της ουσίας από το πρώτο δεκάλεπτο. Η Μονακό προηγήθηκε 15-11 τρία λεπτά πριν το τέλος του κι ο Ολυμπιακός το έκλεισε με ένα +9 (17-26) πατώντας γκάζι και γράφοντας ένα επί μέρους 2-15 στήνοντας βομβαρδίζοντας από το τρίποντο. Με το πόδι κολλημένο στο γκάζι ο Ολυμπιακός επανέλαβε στο δεύτερο δεκάλεπτο όσα είχε κάνει και στο ΣΕΦ την περασμένη Πέμπτη: με τον Φουρνιέ μπροστάρη πέτυχε 31 πόντους, έκλεισε το ημίχρονο περνώντας πάλι τους 60 και η Μονακό κι αυτή τη φορά απέμεινε να μάχεται για μια αξιοπρεπή ήττα.

Εντεκα σκόρερ πάλι

Η τρίτη νίκη ήρθε κι αυτή διαδικαστικά. Σκόραραν έντεκα παίκτες, κι αν δεν σκόραραν και οι δώδεκα είναι γιατί ο Μόρις που βρήκε χώρο στην αποστολή αγωνίστηκε μόλις 8 δευτερόλεπτα. Κανείς δεν έπαιξε πάνω από 25 λεπτά γιατί δεν υπήρχε λόγος. Ο Μπαρτζώκας δεν κούρασε τον Ντόρσεϊ, αλλά ούτε και τον Τζόουνς, δηλαδή τους δυο που προέρχονται από τραυματισμούς.

Αν σε κάτι τα τρία ματς αυτά ήταν χρήσιμα είναι γιατί έγιναν κατανοητά δυο πράγματα. Το πρώτο ότι όταν ο Ολυμπιακός παίρνει 15 πόντους από όσους παίζουν στην θέση 1 περνά τους 90 με χαρακτηριστική άνεση. Χθες η Μονακό αποφάσισε να αφήσει τον Γουόκαπ να σουτάρει ελεύθερος κι αυτός έβαλε τέσσερα τρίποντα στο πρώτο δεκάλεπτο: όταν αυτός κι ο Τζόζεφ δίνουν μαζί κοντά 20 πόντους η κατοστάρα γίνεται απλή διαδικασία. Είναι απλά μαθηματικά. Ο Ολυμπιακός από τους Βεζένκοφ – Πίτερς θα πάρει 30 πόντους, πλην συγκλονιστικού απροόπτου. Θα πάρει επίσης τουλάχιστον 20 από τους τρεις σέντερ του: Μιλουτίνοφ, Χόλ και Τζόουνς παίρνουν την μπάλα όταν και όπως πρέπει – χθες ο Ολυμπιακός είχε 38 ασίστ. Επίσης είναι απίθανο να μην του δώσουν 25 με 30 πόντους ο Ντόρσεϊ κι ο Φουρνιέ – στην δυάδα έχει προστεθεί κι ο ΜακΚίσικ που γίνεται ολοένα και πιο αποτελεσματικός. Αυτό σημαίνει πως ο Ολυμπιακός ξεκινά με 75-80 πόντους στο τσεπάκι κάθε παιγνίδι του. Αν βρει αυτούς τους 15 από τους άσσους του ο αντίπαλος που θέλει να τον κερδίσει πρέπει να του βάλει κοντά 100. Αν υπάρχει όρεξη για λίγη άμυνα (που στα παιγνίδια που μετράνε πάντα υπάρχει) οι νίκες γίνονται κανόνες.

Αλλά τα ματς αυτά, εύκολα στην πραγματικότητα γιατί ο Ολυμπιακός τα μετέτρεψε σε απλές διαδικασίες, βοήθησαν και για κάτι ακόμα: για να γίνει κατανοητό πως άλλα συνέβαιναν την αντίστοιχη εποχή πέρυσι κι άλλα φέτος.

Μεγάλες διαφορές με πέρυσι

Και πέρυσι ο Ολυμπιακός πέρασε την διαδικασία που λέγεται play off εύκολα: απέκλεισε την Ρεάλ Μαδρίτης κερδίζοντας την με 3-1 χωρίς ποτέ να τεθεί σε αμφισβήτηση η υπεροχή του. Αλλά οι νίκες του ήταν λιγότερο αεράτες (η τέταρτη στη Μαδρίτη ήταν στο καλάθι) και η ομάδα του ήταν λιγότερο γεμάτη και πιο πολύ εξαρτημένη από τους Φουρνιέ και Βεζένκοφ. Ο Ολυμπιακός ήταν δυνατός αλλά πιο προβλέψιμος. Στην άμυνα πολλά είχαν να κάνουν κυρίως με τον Φαλ γύρω από τον οποίο υπήρχε κι ένας επιθετικός μηχανισμός αποδοτικός πλην όμως ευανάγνωστος. Στα γκαρντ υπήρχαν ρολίστες (Βιλντόζα, Λι) και βασικοί (Γκος, Γουόκαπ) και μόνο ο ΜακΚίσικ έκανε την επίθεση λιγότερο προβλέψιμη. Ο Ολυμπιακός σε κάθε μεγάλο ματς αναζητούσε τον τρίτο πόλο στην επίθεση – τον παίκτη δηλαδή που θα βοηθήσει σοβαρά τους Βεζένκοφ και Φουρνιέ. Αν ο ένας από τους δυο δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στο βάρος της αποστολής το επιθετικό παιγνίδι γινόταν μια σπαζοκεφαλιά. Φέτος το πράγμα είναι αλλιώς. Όχι μόνο γιατί οι λύσεις είναι πιο πολλές (ο παράγοντας Ντόρσεϊ πχ είναι καθοριστικός) αλλά και γιατί υπήρξε μέσα στη σεζόν μια εξέλιξη της ομάδας που είχε να κάνει με προσθήκες, αλλά και με βελτίωση του ίδιου του παιγνιδιού της. Που έχει επί της ουσίας ένα και μόνο ερωτηματικό: την επιθετική απόδοση των άσων.

Και υπάρχει και κάτι άλλο: η ηρεμία του Γιώργου Μπαρτζώκα. Πέρυσι ο προπονητής του Ολυμπιακού για πολλούς και διάφορους λόγους έζησε μια χρονιά σε αναμμένα κάρβουνα. Φαινόταν να βάζει νερό στο κρασί του επιτρέποντας στον Φουρνιέ πολλές πρωτοβουλίες που ποτέ του δεν είχε δώσει σε ένα παίκτη, δεν είχε καταφέρει να αξιοποιήσει τον Ντόρσεϊ, είχε μια ομάδα που άλλαζε πολύ όταν στο παρκέ δεν ήταν ο Φαλ, αλλά και ο Γκος. Κυρίως ο Μπαρτζώκας κουβαλούσε το βάρος της ανάγκης να κατακτήσει ο Ολυμπιακός την Ευρωλίγκα για να απαντήσει στο κατόρθωμα που είχε κάνει ο ΠΑΟ ένα χρόνο πριν: ο Ολυμπιακός έζησε μια χρονιά γεμάτη από μια πίεση τρομερή. Φέτος το πράγμα είναι λίγο διαφορετικό. Ο Ολυμπιακός άλλαξε και στήθηκε το περασμένο καλοκαίρι σε παίκτη όπως ο Εβανς πχ που δυστυχώς δεν τον είδαμε ποτέ. Εχασε για μήνες τον ΜακΚίσικ και δεν έχει καλά καλά ακόμα τον Φαλ. Δεν βγήκαν ως επιλογές ο Λι και ο Κώστας Αντετοκούνμπο, άργησε να προσαρμοστεί ο Νιλικίνα και χρειάστηκαν προσθήκες μεσούσης της περιόδου. Ετσι το όποιο άγχος του Μπαρτζώκα είχε να κάνει με την ανάγκη να φτιάξει μια ομάδα, να την διορθώσει, να την δει να λύνεται. Κυνηγά πάντα το τρόπαιο, αλλά φέτος υπήρχε κι ανάγκη να γίνουν πολλά καινούργια καινούρια πράγματα που έχουν να κάνουν με το ίδιο το παιγνίδι αυτό δηλαδή που ο Μπαρτζώκας αγαπάει και υπηρετεί.

Καινούργιος και δικός του

Σε όλη αυτή την διαδικασία ο Μπαρτζώκας είχε μαζί του τον κόσμο, την διοίκηση και την ομάδα: σήμερα βλέπει ένα Ολυμπιακό δικό του που με την Μονακό έπαιξε το μπάσκετ που αυτός αγαπάει. Ναι η Μονακό δεν θα μπορούσε ποτέ να του δημιουργήσει προβλήματα αλλά στην περίπτωση του Ολυμπιακού το θέμα δεν είναι ο αντίπαλος: είναι η δική του λειτουργία, η δική του διάθεση, η δική του προσπάθεια. Ο Μπαρτζώκας είναι λιγότερο αγχωμένος από πέρυσι γιατί φέτος ο στόχος, δηλαδή η κατάκτηση της Ευρωλίγκας, δεν προηγήθηκε ποτέ της ανάγκης να παίξει η ομάδα καλό μπάσκετ: το κάρο δεν μπήκε πριν το άλογο. Να δούμε αν θα κρατήσει αυτή του την ψυχραιμία και στο πολύ ειδικό Final 4 στο οποίο απολύτως δίκαια έφτασε πρώτος περιμένοντας τους υπόλοιπους. Με ένα Ολυμπιακό καινούργιο αλλά πάντα εντελώς δικό του.

Περιμένοντας τον Ολίσε

Wed, 06 May 2026 08:23:26 GMT

Ολη η Ευρώπη περιμένει απόψε να δει αν στο ματς της Μπάγερν με την Παρί Σεν Ζερμέν θα ξαναδούμε όσα υπέροχα μας έδειξαν οι δυο ομάδες μια εβδομάδα πριν στον πιο θεαματικό ίσως ημιτελικό στην ιστορία του Τσάμπιονς λιγκ. Αλλά εγώ περιμένω να δω τον Ολίσε, τον τελευταίο μου μεγάλο ποδοσφαιρικό έρωτα. Που προέκυψε σε μια στιγμή που μου έμοιαζε απίθανο να δω κάποιον που να μπορεί να μου πάρει τα μυαλά τόσο και όσο πολλοί από τους μεγάλους που είχα την τύχη να χαρώ ως ποδοσφαιρόφιλος μεγαλώνοντας. Το κατάφερε όχι μόνο γιατί έχει σπάνια προσόντα, αλλά γιατί όπως όλοι οι αληθινά μεγάλοι είναι απολύτως συμβατός με την εποχή του. Προέκυψε την στιγμή που έπρεπε. Δεν έρχεται από το παρελθόν, αλλά είναι σαν σε αυτό να σπούδασε. Και δεν ξέρω αν είναι το μέλλον: μου αρκεί ότι σήμερα υπόσχεται πολλά και υπέροχα σε κάθε εμφάνισή του.

Από το Λονδίνο κι όχι μόνο

Ο Μάικλ, Ακπόβι Ολίσε, γεννημένος το 2001, είναι ένας μοντέρνος παίκτης – δηλαδή κάποιος απόλυτα συμβατός με την εποχή μας. Το ίδιο το όνομά του το μαρτυρά καθώς δείχνει ότι στο DNA του κουβαλά όλη την μοντέρνα ιστορία της Ευρώπης. Ο Μάικλ, ο οποίος περιγράφεται από τους συμπαίκτες του ως ευγενικός και εσωστρεφής – και τον αποκαλούν όλοι "Mr. Nonchalant" - γεννήθηκε στο Λονδίνο από Νιγηριανό πατέρα και Γαλλοαλγερινή μητέρα, και μεγάλωσε στο Χάμερσμπιθ, στα δυτικά προάστεια της πόλης. Θα του ταίριαζε να ξεκινήσει στις Ακαδημίες της Αρσεναλ ή έστω της Τότεναμ, αλλά βρέθηκε στην Τσέλσι. Έφυγε από εκεί λόγω διαφωνιών των γονιών του με τους προπονητές του, πέρασε από την Μάντσεστερ Σίτυ και στη συνέχεια βρέθηκε για τρία χρόνια στη Ρέντινγκ και στην Τσαμπιονσίπ για να εξελιχθεί και για τρία στην Κρύσταλ Πάλλας και στην Πρέμιερ λιγκ για να δείξει την πρόοδό του. Την διέκρινε η Μπάγερν Μονάχου η οποία τον απέκτησε το καλοκαίρι του 2024 πληρώνοντας 53 εκατομμύρια λίρες (συν διάφορα μπόνους). Και χαίρεται την πέρα από κάθε αισιόδοξη πρόβλεψη πρόοδό του.

Έχοντας δικαίωμα συμμετοχής σε τέσσερις εθνικές ομάδες — Αγγλία, Γαλλία, Νιγηρία και Αλγερία — ο Ολίσε επέλεξε αμέσως τη Γαλλία (ο αδελφός του, Ρισάρ, τρία χρόνια νεότερος, επέλεξε την Αγγλία και αυτή τη στιγμή παίζει δεξιός μπακ στην ομάδα Under-21 της Τσέλσι). Από τον Σεπτέμβριο του 2024 — όταν και έκανε το ντεμπούτο του στην εθνική ομάδα των ανδρών έχοντας περάσει από τις πιο μικρές Εθνικές ομάδες— αποτελεί μόνιμο μέλος της ομάδας του Ντιντιέ Ντεσάν. Θα λάμψει το καλοκαίρι στο μουντιάλ. Αλλά στο μεταξύ ομόρφυνε την σεζόν της Μπάγερν.

Αθλητικότητα, παιδεία και μυαλό

Ο Ολίσε είναι μοντέρνος ποδοσφαιριστής γιατί το σκαρί του και η σωματική του διάπλαση είναι αποτέλεσμα δουλειάς: η δουλειά πρώτα από όλα τον βοηθά να ξεχωρίζει. Εχει ύψος 1μ κι 84 εκατοστά και ζυγίζει λιγότερο από 70 κιλά. Είναι λεπτός, αλλά όχι εύθραυστος. Δεν είναι εντυπωσιακά μυώδης, αλλά είναι σωστά γυμνασμένος και σε αυτό οφείλεται ότι είναι σκληρός κι ανθεκτικός αλλά κυρίως γρήγορος. Εχει μια σπάνια ποιότητα που οφείλεται στο ότι έχει παραστάσεις: μεγάλωσε ποδοσφαιρικά πολύ καλά. Και έχει και μυαλό.

Ο Ολίζε είναι μοντέρνος επειδή συνδυάζει αθλητικότητα και εξαιρετική τεχνική. Ξέρει να ντριμπλάρει αλλά και να κινείται πολύ χωρίς τη μπάλα ώστε να δημιουργεί αριθμητική υπεροχή. Εχει εξαιρετικό κοντρόλ και δεν κάνει σχεδόν ποτέ λάθος στο παιχνίδι του γιατί οι πάσες του δεν είναι δύσκολες: κρατά όλη του την διάθεση για εξεζητημένα πράγματα όταν θέλει να εκτελέσει. Τα γκολ του προέρχονται από την ίδια θέση, είναι σαν ζωγράφος που επιλέγει πάντα την ίδια οπτική γωνία για να ζωγραφίσει το κάδρο του. Η επανάληψη ωστόσο δεν κουράζει: δημιουργεί απλά ένα επαναλαμβανόμενο αριστούργημα. Τα γκολ του μοιάζουν όπως οι πίνακες του Βαν Γκόνγκ: είναι όλα αποτέλεσμα της ίδιας τρομερής έμπνευσης.

Νεϊμάρ, Ανρί, Ρόμπεν

Ο Ολίζε μεγάλωσε με είδωλο τον Νεϊμάρ: έχει πει ότι μιμείται και τα κόλπα του (την κλειστή ντρίμπλα πχ) αλλά και τα κοντρόλ του. Αλλά θαύμαζε λέει και τον Τερί Ανρί, τον οποίο είχε προπονητής στην ομάδα της Γαλλίας που κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού το 2024. Ο Ολίζε έχει την έκρηξη του Ανρί – και την επιτάχυνσή του. Φυσικά σε πολλούς η εικόνα του ως εξτρέμ θυμίζει τον Άριεν Ρόμπεν, που έκανε για χρόνια στην Μπάγερν Μονάχου πολλά και σπουδαία. Όπως και ο Ρόμπεν, ο Ολίζε αγαπάει τις συγκλίσεις με την μπάλα, αλλά είναι πιο elegant - πιο χορευτής. Ο Ολλανδός ήταν πιο βαρύς, αποτελεσματικός σίγουρα αλλά λίγο πιο μονοδιάστατος. Είχε τελειοποιήσει μια και μόνη κίνηση. Ενώ ο Ολίσε έχει πολλές.

Ο Ολίζε παίζει σχεδόν αποκλειστικά στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου. Έχει παίξει και ως επιθετικός μέσος – στην Εθνική Γαλλίας παίζει συχνά πίσω από τον ΕμΠαπέ- αλλά ως εξτρέμ λάμπει. Τα γκολ που σημείωσε στον προημιτελικό του Τσάμπιονς λιγκ και στη φάση των 16 -εναντίον της Ρεάλ Μαδρίτης και της Αταλάντα- προέρχονται από τις ίδιες κινήσεις: έχει τελειώσει τις φάσεις με σουτ, προφανώς με το αριστερό του ευλογημένο πόδι. Τα νούμερα αυτής της σεζόν είναι εντυπωσιακά: 45 επίσημοι αγώνες, 20 γκολ και 30 ασίστ. Τα 5 γκολ και οι 7 ασίστ του στο Τσάμπιονς λιγκ (σε 13 αγώνες) φυσικά ξεχωρίζουν.

Μυαλό από τα σπάνια

Στην Μπάγερν λένε πως η εκπληκτική ποδοσφαιρική νοημοσύνη του αντικατοπτρίζει την προσωπική του νοημοσύνη: δεν είναι τυχαίο ότι έχει IQ σταθερά στο 127 (ο μέσος όρος είναι 100, με το 120 και άνω να θεωρείται ανώτερο). Δεν αποτελεί έκπληξη ότι αγαπάει το σκάκι αλλά και τα μαθηματικά: στο γήπεδο φαίνεται ότι χάρη και σε αυτές τις αρετές του ο Ολίσε επεξεργάζεται γρήγορα όλες τις επιλογές που έχει στη διάθεσή του. Είναι αριστερόχειρας και αριστεροπόδαρος και η επιστήμη έχει δείξει ότι όταν αυτό σου συμβαίνει - τόσο στον αθλητισμό όσο και στη ζωή - έχεις το αναμφισβήτητο πλεονέκτημα της λεγόμενης «γρήγορης σκέψης», δηλαδή έχεις την ικανότητα να βρίσκει άμεσες λύσεις σε προβλήματα αλλά και να προσαρμόζεσαι στη συνθήκη. Και φυσικά να δημιουργείς.

Ο Ολίσε δημιουργεί στιγμές πιο πολύ από οποιονδήποτε φέτος. Τα δυο του τελευταία γκολ στο Τσάμπιονς λιγκ μαρτυρούν νοοτροπία πρωταθλητή και ικανότητα στην ανάγνωση της φάσης. Το γκολ κόντρα στην Ρεάλ στο Μόναχο έρχεται με μια πρωτοβουλία του που δεν είναι συνηθισμένη. Η Μπάγερν έχει σκορ πρόκρισης μετά από μια τιτανομαχία. Ο Ολίσε έχει την μπάλα δεξιά στο πλάι. Ενας άλλος θα έπαιζε με το χρονόμετρο, θα προσπαθούσε να κερδίσει ένα φάουλ ή ακόμα κι ένα κόρνερ: αυτός έψαξε το γκολ σαν να το χρωστούσε στην ίδια την ιστορία του ματς. Στο Παρίσι στη φάση που σκοράρει ξεκινά δεκαπέντε μέτρα έξω από την περιοχή. Η άμυνα της Παρί περιμένει πως θα παίξει με τον Κέιν ή τον Ντίαζ που τον κοιτάζουν. Αυτός απλά βλέπει τα στόπερ του Ενρίκε να κάνουν βήματα πίσω και κερδίζει μέτρα. Φρενάρει και σουτάρει και κάνει το γκολ να φαίνεται απλό. Όπως όλοι οι αληθινά μεγάλοι παίκτες.

Η φαντασίωση και η πραγματικότητα

Tue, 05 May 2026 08:21:25 GMT

Η Ατλέτικο Μαδρίτης, έξι μέρες πριν όταν και υποδέχτηκε την Αρσεναλ στον πρώτο μεταξύ τους ημιτελικό στο Τσάμπιονς λιγκ, βρέθηκε να χάνει με 0-1 από ένα πέναλτι – γκολ του Γιόκερες ωστόσο καταθέτοντας ψυχή κατάφερε να πάρει την ισοπαλία και να μείνει ζωντανή – βοήθησε και μια απόφαση του Ολλανδού διαιτητή Μάκελι που έδωσε ένα πέναλτι στην Αρσεναλ και το πήρε πίσω μετά από υπόδειξη του VAR. Αλλά απόψε η ομάδα του Σιμεόνε για να αποκλείσει τους αήττητους στην διοργάνωση Κανονιέρηδες θα χρειαστεί να κάνει πολλά περισσότερα. Και γιατί την τελευταία φορά που βρέθηκε στο Εμιρετς, τον περασμένο Οκτώβρη, έχασε με 4-0 και γιατί η ισοπαλία που έφερε χθες βράδυ η Μάντσεστερ Σίτυ με την Εβερτον στην Πρέμιερ λιγκ (3-3) θα δώσει στην αντίπαλό της φτερά. Αλλά ομολογώ πως πιο πολύ και από το ποιος απόψε θα περάσει με απασχολεί η ωραία συζήτηση περί ποδοσφαίρου που ξεκίνησε μετά τους δυο ημιτελικούς του Τσάμπιονς λιγκ. Η εικόνα του παιγνιδιού της Αρσεναλ με την Ατλέτικο ήταν τόσο διαφορετική από την εικόνα του ματς Παρί – Μπάγερν που σε όλη την Ευρώπη έγινε η ίδια συζήτηση. Πως γίνεται το ίδιο σπορ να έχει τόσο διαφορετικές εκφράσεις, που βαδίζει το σπορ και τι τελικά είναι πιο λογικό στην συνέχεια να περιμένεις. Δεν μιλάω για την έκβαση των ημιτελικών αλλά γενικότερα.

Μια υπέροχη συνεργασία

Επειδή όταν μιλάμε για ένα ματς ανάμεσα στην Ατλέτικο και στην Αρσεναλ μιλάμε για μάχη λεπτομερειών ας θυμίσουμε μερικές λεπτομέρειες που είδαμε στο πρώτο ματς. Η άμυνα του Αρτέτα δυσκολεύτηκε αρκετά να διαβάσει τη θέση και τις προθέσεις των δύο επιθετικών του Σιμεόνε δηλαδή του Γκριεζμάν και του Αλβαρεζ. Οι δύο κεντρικοί αμυντικοί της Αρσεναλ, ο Γκάμπριελ και ο Σαλιμπά, συχνά παρέμεναν πολύ πίσω για να ελέγχουν τον χώρο, επιτρέποντας και στους δυο και επικίνδυνες υποδοχές και τρέξιμο με την μπάλα στα πόδια. Όταν τα στόπερ του Αρτέτα προσπαθούσαν να μαρκάρουν πιο ψηλά, έμπλεκαν από την ευελιξία και την τεχνική των επιθετικών του Σιμεόνε. Η κίνηση και η τοποθέτηση των Γκριεζμάν και Άλβαρεζ ευνόησαν και το παιγνίδι της Ατλέτικο στα πλάγια. Η τακτική πρόθεση του Σιμεόνε ήταν να γεμίσει τον άξονα, προσπαθώντας να τραβήξει τους δύο πλάγιους αμυντικούς της Αρσεναλ κοντά στους κεντρικούς αμυντικούς ώστε να επιτεθούν στον χώρο από τα πλάγια ο Λούκμαν και ο Σιμεόνε (αλλά κι Γιορέντε στο δεύτερο ημίχρονο). Ο Γουάιτ και ο Ινκάπια, χρειάστηκε να υποστηρίζουν τους Σαλίμπα και Γκάμπριελ – η τετράδα της άμυνας της Αρσεναλ έμεινε κοντά - κι αυτό στο δεύτερο ημίχρονο ο Λουκμαν το εκμεταλλεύτηκε πολύ.

Κλειδί ένας αριστερός μπακ

Ένα άλλο κλειδί για την επιθετική λειτουργία της Ατλέτικο Μαδρίτης ήταν η συνεχής και υποδειγματική κάλυψη του Ρουτζέρι στον Λούκμαν, ο οποίος στο κομμάτι ασύμμετρο 4-4-2 της Ατλέτικο Μαδρίτης, έκοβε πολύ προς την περιοχή παίρνοντας μαζί του τον Γουάιτ. Χωρίς την υποστήριξη των κεντρικών αμυντικών, οι οποίοι έμεναν στο κέντρο της περιοχής περιμένοντας, ο Γουάιτ συχνά αναγκαζόταν να αντιμετωπίζει μόνος του το δίδυμο Λούκμαν-Ρουτζέρι. Πιστέψτε το ή όχι, η στατιστική λέει ότι ο αριστερός μπακ Ρουτζέρι ήταν ο παίκτης με τις περισσότερες επαφές με την μπάλα, ενώ από τέσσερις δικές του πρωτοβουλίες δημιουργήθηκαν φάσεις. Ολο αυτό το έκανε παίζοντας την πλευρά κατά βάση μόνος του. Το συνολικό παιγνίδι του είναι υποδειγματικό για ματς ακραίου μπακ: θεωρητικά, χωρίς τις επιστροφές του Λουκμαν που έπαιζε επί της ουσίας δεύτερος κυνηγός, θα πρεπε να υποφέρει από τους Εντεγκααρντ και Μαντουάκε που έβγαιναν από την μεριά του: δεν συνέβη ποτέ. Μάλιστα και οι δυο αυτοί παίκτες της Αρσεναλ έγιναν αλλαγή γιατί δεν είχαν καμία απολύτως επίδραση στο παιγνίδι.

Οι θεαματικές αλλαγές

Στις λεπτομέρειες του πρώτου ματς να προσθέσουμε και τις παρεμβάσεις του Αρτέτα στην επανάληψη. Μετά το πρώτο μισό του δεύτερου ημιχρόνου, η Αρσεναλ βρήκε την χαμένη της ισορροπία, εν μέρει χάρη στις αλλαγές του Αρτέτα. Έχοντας αντικαταστήσει τον Έντεγκααρντ με τον Έζε, ο προπονητής ρίσκαρε την πιθανότητα να γίνει ακόμα πιο δύσκολη η κατοχή μπάλας από την ομάδα του, για να πάρει κάτι από την ποιότητα του Έζε που ξέρει να κινείται ανάμεσα στις γραμμές και μπορεί να κάνει ατομικές ενέργειες: δεν τον χρησιμοποίησε μάλιστα ως εξτρέμ αλλά σε ένα ρόλο πιο ελεύθερο . Οι αναγνώσεις της άμυνας της Ατλέτικο Μαδρίτης έγιναν έτσι πιο περίπλοκες. Η φρεσκάδα και η κινητικότητα των Τροσάρ και Γκαμπριέλ Ζεσούς επέτρεψε επίσης στην Άρσεναλ να ανεβεί στο γήπεδο και να ελέγξει το ματς στο τέλος έστω χωρίς να κάνει μεγάλες φάσεις: η Ατλέτικο γύρισε πίσω και αυτό αρκούσε για να σταματήσει η πίεση στην άμυνα της Αρσεναλ που για είκοσι λεπτά υπέφερε. Το πρώτο σουτ της Άρσεναλ στο δεύτερο ημίχρονο ήρθε πέντε λεπτά πριν από το τέλος του ματς, αλλά ήταν το προοίμιο για τέσσερα (!) διαδοχικά σουτ από τους παίκτες του Αρτέτα, με τον πιο επικίνδυνο να είναι του Μοσκέρα, μετά από μια ωραία πρωτοβουλία του Έζε. Η εικόνα του ματς στο τέλος άλλαξε εντελώς χάρη σε μια προπονητική παρέμβαση: δεν το βλέπεις συχνά.

Πιθανότατα όλα θα ναι αλλιώς

Η Ατλέτικο Μαδρίτης φάνηκε ευχαριστημένη στο τέλος του προηγούμενου ματς. Δεν θα έπρεπε να είναι. Με μια λιγότερο παθητική προσέγγιση από την αρχή του αγώνα πιθανότατα θα είχε απόψε ένα αποτέλεσμα νικηφόρο για να το υπερασπιστεί. Κι απόψε τα όπλα της στην επίθεση είναι ίδια: η ωραία συνύπαρξη των Γκριεζμάν και Άλβαρεζ φαίνεται ικανή για να ζορίσει την άμυνα του Αρτέτα, αλλά αυτή την φορά η Αρσεναλ θα είναι πιο προετοιμασμένη. Από την άλλη η Ατλέτικο απόψε θα δεχτεί το είδος της πίεσης που δεν δέχτηκε στο πρώτο ματς. Λογικά απόψε ο Ατρέτα θα ποντάρει στην ποιότητα του Έζε και στην υποστήριξη του Γιόκερες από την αρχή. Εξι μέρες πριν κι αυτός είχε κυρίως το μυαλό του στην άμυνα. Η απόφαση του πχ να χρησιμοποιηθεί ο Ράις ως κόφτης που έμοιαζε με στόπερ μπροστά από τα στόπερ στέρησε από την Άρσεναλ τον επιθετικό του δυναμισμό. Αποψε περιμένω να τον δω δίπλα στον Θουμπιμέντι: η Αρσεναλ δεν έχει απόψε κανένα κέρδος να περιμένει: πρέπει να είναι πιο παραγωγική για να είναι και αποτελεσματική. Και το ό,τι αγκαλιάζει πια το πρωτάθλημα Αγγλίας θα την κάνει και ψυχολογικά πιο δυνατή – κι αυτό λεπτομέρεια είναι.

Αλλά μπορούν στο ποδόσφαιρο οι λεπτομέρειες να κάνουν ένα ματς αληθινά ενδιαφέρον; Ποιος τις κατανοεί; Και ποιος μπορεί να στηθεί να δει ένα ματς έχοντας αυτές στο μυαλό τους αν δεν είναι οπαδός των ομάδων;

Φαντασίωση και πραγματικότητα

Μια εβδομάδα πριν μετά την φρενίτιδα του ρυθμού και το ανεξέλεγκτο ποδόσφαιρο της Παρί Σεν Ζερμέν και της Μπάγερν, είδαμε ένα ματς στον οποίο, παρά την υποτιθέμενη μεγαλύτερη εστίαση στην άμυνα, υπήρχαν περισσότερα σουτ εντός εστίας από ό,τι στο Παρίσι (29 στη Μαδρίτη, 22 εκεί). Αυτό το αντιφατικό στατιστικό στοιχείο, ωστόσο, μας λέει ότι το ποδόσφαιρο, σε όλες τις πτυχές του, από τη φύση του προσφέρει συχνά άπειρες αναγνώσεις και μπορεί να ερμηνευτεί με αμέτρητα διαφορετικούς τρόπους. Η ότι απλά η στατιστική είναι ένας εύσχημος τρόπος για να λες ψέματα. Παραθέτω το παράδοξο αυτό στοιχείο για να γίνει κατανοητό ότι τα γκολ και όχι οι τελικές (ή ακόμα και οι ευκαιρίες) είναι αυτά που καθιστούν ένα ματς θεαματικό: ο ποδοσφαιρόφιλος χαίρεται με την δική τους προσμονή. Από την άλλη η εικόνα του ημιτελικού του ματς Ατλέτικο – Αρσεναλ ήταν πιο εικόνα ημιτελικού Τσάμπιονς λιγκ από την αντίστοιχη στο Παρί – Μπάγερν. Κάτι στο βάθος του μυαλού μου λέει πως καλούμαστε τελικά να διαλέξουμε μεταξύ μιας ρεαλιστικής πραγματικότητας (Ατλέτικο – Αρσεναλ) και μια φαντασίωσης (Παρί – Μπάγερν). Οπότε ναι το ζήτημα είναι κομμάτι ιδεολογικό. Υπάρχουν πάντα αυτοί που θέλουν στην εξουσία την φαντασία – συγνώμη την φαντασίωση. Αλλά η πραγματικότητα έχει κι αυτή την γοητεία της…

Βήματα μπροστά και βήματα πίσω

Mon, 04 May 2026 10:24:00 GMT

Έγραφα εδώ πριν τα χθεσινά ματς των play off ότι και ο ΠΑΟΚ και ο Παναθηναϊκός θα ήταν λογικό να αντιδράσουν παρά το γεγονός ότι έχουν μείνει πίσω στην βαθμολογία και μολονότι προέρχονταν από άσχημα παιγνίδια. Το έκαναν και οι δυο, ο καθένας με τον τρόπο του. Το έκαναν γιατί είναι μεγάλες ομάδες και γιατί απέναντί τους δεν είχαν αντιπάλους που αυτό δεν θα το επέτρεπαν. Ο ΠΑΟΚ κέρδισε ένα Ολυμπιακό που δεν έχει βαρεθεί να παίζει κρυφτούλι με τα προβλήματα του και συνεχίζει. Ο ΠΑΟ άντεξε (και παραλίγο να κερδίσει) παίζοντας με δέκα παίκτες απέναντι σε μια ΑΕΚ που πλησιάζει βήμα βήμα προς την κατάκτηση του πρωταθλήματος, αλλά έχει κι ένα σχετικό άγχος να διαχειριστεί. Ο ΠΑΟΚ έδειξε και πίστη ότι μπορεί να διεκδικήσει το πρωτάθλημα στο νήμα – το έχει ξανακάνει. Είναι πολύ φιλόδοξο ως προσπάθεια, αλλά κανείς δεν του απαγορεύει τα όνειρα. Στο μεταξύ εξασφάλισε και ότι σε περίπτωση ισοβαθμίας με τον Ολυμπιακό θα είναι μπροστά του κι αυτό για την κατάκτηση της δεύτερης θέσης (που κι αυτή στόχος είναι καθώς ο Ιβάν Σαββίδης την έχει ζητήσει από τον Ρασβάν Λουτσέσκου) είναι σημαντικό.

Αλλά ας τα πάρουμε με την σειρά.

Οι επιλογές του Ρασβάν

Ο ΠΑΟΚ υποδέχτηκε τον Ολυμπιακό έχοντας τέσσερα αποτελέσματα στη σειρά χωρίς νίκη. Εχασε στο Βόλο την τελευταία αγωνιστική της κανονικής περιόδου, δεν κέρδισε τον Παναθηναϊκό στην πρώτη αγωνιστική των play off, ηττήθηκε από την AEK στη νέα Φιλαδέλφεια με 3-0 και έχασε και το κύπελλο από τον ΟΦΗ, έστω στην παράταση. Αλλά κανένα από αυτά τα ματς δεν έμοιαζε με το χθεσινό. Χθες είχε απέναντί του ένα Ολυμπιακό που μπήκε στο ματς διεκδικώντας την νίκη δηλαδή παίζοντας πολύ ψηλά. Κι αν ο ΠΑΟΚ έχει στην διάθεση του χώρους για αντεπιθέσεις παραμένει η καλύτερη ομάδα στην Ελλάδα αφού έχει σολίστες που μπορεί να τους εκμεταλλευτούν. Αυτή είναι η ιστορία κυρίως του δεύτερου ημιχρόνου του χθεσινού ματς. Ο ΠΑΟΚ απάντησε στις ευκαιρίες του Ολυμπιακού με τον Ρέτσο και τον Τσικίνιο με δυο γκολ που ήταν δημιουργίες του Κωνσταντέλια και του Ζίφκοβιτς – ο Σέρβος που όταν βρίσκει απέναντί του τον Ορτέγκα κάνει επίδειξη ικανοτήτων πέτυχε και το γκολ του 2-1 που επί της ουσίας έκρινε το ματς. Ο Ολυμπιακός τον καιρό του Μεντιλίμπαρ δεν έχει κάνει ποτέ του νίκη με ανατροπή: να γύριζε παιγνίδι όταν μάλιστα βρέθηκε δεύτερη φορά πίσω στο σκορ ήταν απίθανο. Ο Γερεμέγιεφ που είχε ανοίξει το σκορ στο 14΄και που ταλαιπώρησε πάρα πολύ τους Ρέτσο και Πιρόλα ολοκλήρωσε την υπέροχη συνεργασία Ζίφκοβιτς – Κωνσταντέλια στο 65΄και η σεμνή τελετή έλαβε τέλος. Ο Λουτσέσκου επιλέγοντας τον Παβλένκα αντί του Τσιφτσή αλλά και τον Ζαφείρη αντί του Οζντόεφ έδειξε πως είχε προετοιμάσει το ματς καλύτερα από τον Ολυμπιακό. Που πήγε στην Τούμπα να παίξει τα ρέστα του για το πρωτάθλημα νομίζοντας πως θα ξαναβρει τον Παναθηναϊκό δηλαδή μια ομάδα που έχασε από αυτόν περίπου μόνη της δεκαπέντε μέρες πριν.

Τα δικά του παιδιά δεν αρκούν

Ο Ολυμπιακός πήγε στην Τούμπα να παίξει τα ρέστα του για την διεκδίκηση του πρωταθλήματος καθώς ήταν πέντε βαθμούς πίσω από την πρωτοπόρο ΑΕΚ. Δεν ήταν όσο κατώτερος του αντιπάλου του δείχνει το τελικό σκορ – ίσως μάλιστα στο πρώτο ημίχρονο να ήταν και ελαφρώς καλύτερος: οι ευκαιρίες δεν του έλλειψαν. Αλλά δεν είχε την συγκέντρωση, το πάθος και κυρίως μια στρατηγική που απαιτείται για μια τέτοιου είδους νίκη. Ετσι πλήρωσε σε ένα ακόμα ντέρμπι την απλοϊκή προσέγγιση των αγώνων του προπονητή του. Ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ θεώρησε λογικό να χρησιμοποιήσει τους ίδιους παίκτες που αγωνίστηκαν εναντίον του Παναθηναϊκού λες και ΠΑΟΚ έχει καμία σχέση με την ομάδα του Μπενίτεθ. Ηθελε απλά να πιέσει και να προηγηθεί παίζοντας ίσως λίγο και με τα τεντωμένα νεύρα του ΠΑΟΚ και το έκανε επιλέγοντας και στην προκειμένη περίπτωση απλά τα δικά του παιδιά. Αλλά όταν η ενδεκάδα του είναι τόσο γνωστή και δεν είσαι η Μπαρτσελόνα του Γκουαρντιόλα, ο αντίπαλος έχει αβαντάζ γιατί ξέρει τι ακριβώς θα δει. Ο Λουτσέσκου φόρτωσε την δεξιά πλευρά του ΠΑΟΚ με τους Ζίφκοβιτς, Κένι και Κωνσταντέλια, και χτυπώντας κυρίως από εκεί πήρε το ματς: ο Ρουμάνος είδε τον Ολυμπιακό που περίμενε και τον περίμενε γιατί ήξερε πως στον Ολυμπιακό θα παίξουν πάλι οι ίδιοι. Η συγκινητική αυτή διαχείριση του Βάσκου έχει ακριβώς αυτό το όριο: όταν τα παιδιά δεν μπορούν να ανταποκριθούν, δεν μπορεί να περιμένεις καμία διαφοροποίηση. Χθες πχ ο Ποντένσε μπήκε αργά, ο Ταρέμι όταν το ματς είχε τελειώσει και ο Ορτέγκα συνέχισε να παίζει ακάλυπτος μέχρι το τέλος. Ο Ολυμπιακός διαμαρτύρεται για οφσάιντ του Μπάμπα στο πρώτο γκολ του ΠΑΟΚ κι ίσως έχει κάποια δίκια. Αλλά δεν έχασε το ματς γιατί μέτρησε αυτό το γκολ στο οποίο έτσι κι αλλιώς απάντησε ισοφαρίζοντας με τον ΕλΚαμπί δέκα λεπτά αργότερα. Το έχασε γιατί ήταν προβλέψιμος κι αυτή τη φορά και αμυντικά ασταθής. Χωρίς εικόνα υποψήφιου πρωταθλητή δηλαδή.

Το ποτήρι είναι μισογεμάτο

Η ΑΕΚ που ήξερε το αποτέλεσμα της Τούμπα νομίζω ότι επηρεάστηκε πολύ από αυτό. Κατά κάποιο τρόπο μεγάλωσε το άγχος της και το είπε κι ο κόουτς Νίκολιτς στο τέλος του ματς. Η ΑΕΚ μπήκε σωστά στην Λεωφόρο, βρέθηκε με παίκτη παραπάνω στο 14΄όταν ο Ζίνι κέρδισε την αποβολή του Ερνάντεθ, είχε τέσσερις ευκαιρίες στο πρώτο μισάωρο, ο Λαφόν ήταν ο καλύτερος του ΠΑΟ, αλλά συνολικά η εικόνα της δεν ήταν εικόνα ομάδας που σε έπειθε πως θα κερδίσει. Ο ΠΑΟ που όταν έμεινε με παίκτη λιγότερο έπαιξε κάτι σαν 4-2-2-1 (με τον Τετέι να τρέχει την άμυνα της ΑΕΚ και τους Αντίνο και Ταμπόρδα να τον βοηθούν) είχε την δική του καλή ευκαιρία με τον Κυριακόπουλο κι έγινε στο τέλος πολύ απειλητικός μετά τις αλλαγές του Μπενίτεθ που με τους Ζαρουρί και Πελίστρι κυρίως (αλλά και με τον Μπακασέτα) του έδωσε επιθετική φρεσκάδα: οι μεγάλες ευκαιρίες στο τέλος (με τους Καλάμπρια, Ζαρουρί και Μπακασέτα) είναι δικές του σε μια στιγμή του παιγνιδιού που κάποιοι παίκτες της ΑΕΚ έπαιζαν προσπαθώντας να κερδίσουν και κάποιοι έδειχναν ευχαριστημένοι με την ισοπαλία. Από την πρωτοπόρο έλειψε ο Γιόβιτς (που κόντρα στον ΠΑΟ έχει 7 γκολ), έλειψε στο τέλος η σιγουριά στα μετόπισθεν (ειδικά όταν η άμυνα ανέβαινε), αλλά συνολικά μιλάμε για βηματάκι μπροστά.

Αν την Κυριακή η ΑΕΚ κερδίσει τον ΠΑΟ και στο Φάληρο ανάμεσα σε Ολυμπιακό και ΠΑΟΚ δεν υπάρξει νικητής η ομάδα του Νίκολιτς θα είναι πρωταθλήτρια. Αν από την μεριά της δεν κερδίσει δεύτερη φορά τον ΠΑΟ θα μεγαλώσει το άγχος της, αλλά και πάλι το αβαντάζ που έχει από τους διώκτες της (και χάρη σε αυτό τον βαθμό στη Λεωφόρο) είναι μεγάλο.

Οι τρεις έγιναν τέσσερις

Τέλος εντυπωσιακά πράγματα γίνονται στα play out. Η κούρσα για τρεις έγινε κούρσα για τέσσερις. Ενώ η ΑΕΛ έδειξε σφυγμό στις Σέρρες και πήρε ισοπαλία από τον Πανσερραϊκό κι ο Αστέρας κερδίζοντας το φάντασμα του Ατρόμητου είναι ο κερδισμένος της αγωνιστικής, δείχνει σημάδια διάθεσης αυτοκτονίας ο Παναιτωλικός που έχασε από την Κηφισιά στην έδρα του. Αντίθετα από την ΑΕΛ, τον Πανσερραϊκό και τον Αστέρα, η ομάδα του Γιάννη Αναστασίου δεν μπήκε στην διοργάνωση για να παλέψει για την παραμονή – έμοιαζε εντελώς άνετη. Την επόμενη αγωνιστική έχει Ατρόμητος – Παναιτωλικός, Πανσερραϊκός – Κηφισιά και ΑΕΛ – Αστέρας. Κι όποιος αντέξει…

Όλα μοιάζουν κομμάτι μυστήρια

Sun, 03 May 2026 12:51:06 GMT

Που είχαμε μείνει στα play off; Ένα βήμα νομίζω πριν το απόλυτο ξεκαθάρισμα. Επιστρέφοντας η ΑΕΚ αντιμετωπίζει τον Παναθηναϊκό που είναι η μόνη χωρίς κίνητρο ομάδα που παίρνει μέρος στην διαδικασία των play off, αλλά το μεταξύ τους ματς γίνεται στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Όπως και να χει έχει πιο εύκολο έργο από τον Ολυμπιακό, που είναι ο μόνος που έχει μείνει να την κυνηγάει αλλά που έχει μια σαφώς πιο δύσκολη αποστολή στην Τούμπα. O ΠΑΟΚ που κουβαλάει τέσσερα ματς χωρίς νίκη στη σειρά, λογικά στην έδρα του θα ψάξει μια αντίδραση και γιατί στην έδρα του είναι αήττητος. Η ερώτηση αυτή τη φορά έχει να κάνει με κάτι απλό: το κίνητρο του ΠΑΟ και του ΠΑΟΚ που μοιάζουν λίγο αδιάφοροι. Δεν πιστεύω πολύ ότι μια δεύτερη θέση πχ είναι κάτι πολύ σοβαρό – το λέω για την περίπτωση του ΠΑΟΚ.

Σαν να παίζουν πρώτη φορά

Τα σημερινά ματς ΠΑΟΚ - Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός - ΑΕΚ δεν μοιάζουν με αντίστοιχα προηγούμενα ανάλογα που είδαμε στην κανονική περίοδο. Οι συνθήκες σήμερα δεν έχουν καμία σχέση με αυτές που υπήρχαν πριν από τα αντίστοιχα παιχνίδια της κανονικής περιόδου. Το ματς ΠΑΟΚ - Ολυμπιακός (2-1) έγινε πολύ νωρίς στο πρωτάθλημα. Και τότε ο ΠΑΟΚ ερχόταν από μετριότατα αποτελέσματα καθώς στο ξεκίνημα της χρονιάς ψαχνόταν. Η εντυπωσιακή του νίκη του κόντρα στην Ριέκα (με 5-0) ήταν η εξαίρεση σε ένα κανόνα μέτριων αποτελεσμάτων μεταξύ των οποίων ξεχώριζαν οι ισοπαλίες με τον Παναιτωλικό (0-0) και τον Αστέρα Τρίπολης (3-3) αλλά και η ήττα από τον Λεβαδειακό στο κύπελλο. Αλλά τότε υπήρχε μπροστά μια ολόκληρη σεζόν και για τις δυο ομάδες: ο ΠΑΟΚ κέρδισε με ανατροπή αλλά και τον Ολυμπιακό δεν είχε φανεί να τον πειράζει τότε η ήττα – το μυαλό ήταν κυρίως στο Τσάμπιονς λιγκ. Σήμερα οι στόχοι είναι άλλοι: ο ΠΑΟΚ έχει στόχο την δεύτερη θέση και ο Ολυμπιακός απλά να παραμείνει ζωντανός στο κυνήγι της Ενωσης.

Καμία απολύτως σχέση

Φυσικά δεν υπάρχει καμία σχέση ανάμεσα στο αποψινό ματς του Παναθηναϊκού με την ΑΕΚ και με το ΠΑΟ- ΑΕΚ (2-3) που είδαμε πριν μήνες. Σε εκείνο το ντέρμπι υπήρχαν εντελώς διαφορετικά δεδομένα. Ο Μπενίτεθ μόλις είχε έρθει και ο Παναθηναϊκός πόνταρε ότι ο ερχομός του θα του αλλάξει πραγματικά τη χρονιά: τώρα όλοι συζητάνε για την διαδοχή του. Τότε λέγεται πως ο Γιοάννης Αλαφούζος που είχε δει το ματς κλονίστηκε για πρώτη φορά για το ορθό της επιλογής του: τώρα συζητάει για τον διάδοχό του με όλους. Φυσικά όλα είναι διαφορετικά στο στρατόπεδο της ΑΕΚ. Τότε η ομάδα του Νίκολιτς ήθελε να κάνει αποτέλεσμα για να σταματήσει το καταστροφικό σερί της στα ντέρμπι: ήταν τότε χωρίς βαθμό στα εννέα τελευταία από αυτά και είχε χάσει τα δυο πρώτα και στην εφετινή σεζόν (από τον ΠΑΟΚ και τον Ολυμπιακό). Είχε καταφέρει να κερδίσει και η δύσκολη νίκη της άλλαξε πολλά – ίσως και τα πάντα. Είχε προηγηθεί με 0-2, δέχτηκε από τον Παναθηναϊκό που έπαιζε με παίκτη λιγότερο την ισοφάριση, και κέρδισε το ματς με ένα πέναλτι του Γιόβιτς στις καθυστερήσεις. Αλλά εκείνη ήταν μια ΑΕΚ ανασφαλής ακόμα, ενώ σήμερα θα κατέβει στο γήπεδο μία ομάδα με κίνητρο που θα χρειάζεται μια νίκη για να πλησιάσει ακόμα στην κατάκτηση του πρωταθλήματος. Γνωρίζοντας μάλιστα και τι έχει γίνει προηγουμένως στην Τούμπα.

Απλή ερώτηση, δύσκολη απάντηση

Η ερώτηση της αγωνιστικής σε ό,τι έχει να κάνει με τα δυο παιγνίδια είναι απλή. Μπορούν ο Παναθηναϊκός και ο ΠΑΟΚ να παίξουν ξαφνικά καλύτερα απ’ ό,τι έχουμε δει στα πρόσφατα παιγνίδια τους - κι αφήνω στην άκρη τα πολλά προηγούμενα. Αγωνιστικά είναι δύσκολο να περιμένεις μια μεταμόρφωση και του ενός και του άλλου. Στην περίπτωση του ΠΑΟ η μόνη περίπτωση αυτό να συμβεί είναι να έχουν καταλάβει οι παίκτες του ότι τα εναπομείναντα παιχνίδια στα play off μπορεί να είναι κριτήριο και για την δική τους παρουσία στην ομάδα. Αν αυτό το έχουν καταλάβει (κι αν υποθέσουμε ότι θέλουν και να μείνουν και του χρόνου στον Παναθηναϊκό…) υπάρχει περίπτωση να δούμε μια αντίδραση. Διαφορετικά η ΑΕΚ, που ξέρει τι θέλει, θα πάρει το ματς εύκολα ή δύσκολα. Στην περίπτωση του ΠΑΟΚ το πράγμα είναι κομμάτι πιο απλό. Εδώ δεν υπάρχουν παίκτες που όπως στον ΠΑΟ έχουν καταλάβει πως είναι υπεράνω κριτικής αφού για όλα φταίει ο προπονητής τους: το θέμα είναι η φόρμα τους και οι δυνατότητές τους. Ο Λουτσέσκου έχει πάλι απουσίες, αν κι ο μόνος βασικός που λείπει είναι ο Γιακουμάκης. Η ήττα από τον ΟΦΗ στον τελικό κυπέλλου δημιούργησε σίγουρα ένα τραύμα, αλλά στον ΠΑΟΚ γνωρίζουν πολύ καλά ότι μια νίκη κόντρα στον Ολυμπιακό θα τους δώσει τη δυνατότητα να τελειώσουν τη χρονιά χωρίς πολύ μεγάλες γκρίνιες. Πράγμα απαραίτητο για όλους. Ισως και για τον Λουτσέσκου για πρώτη φορά. Ο Ρουμάνος λογικά περιμένει απλά να δει τους Κωνσταντέλια, Τάισον, Ζίφκοβιτς να κάνουν ένα καλό παιχνίδι και οι τρεις ταυτόχρονα μετά από πολύ καιρό. Αν αυτό θα συμβεί θα δει και την ομάδα του να έχει καλή απόδοση. Ενώ στην περίπτωση του ΠΑΟ τίποτα δεν μοιάζει τόσο απλό.

Όλα λίγο πιο απλά

Φυσικά κουβαλάνε και ο Ολυμπιακός και η ΑΕΚ τα ερωτηματικά τους. Στην Τούμπα θα δούμε αν η νίκη του πρωταθλητή στη Λεωφόρο ήρθε ως συνέπεια μιας πίστης ότι η ομάδα μπορεί ακόμα να κερδίσει το πρωτάθλημα ή οφειλόταν στην πολύ κακή απόδοση του Παναθηναϊκού, όπως πολλοί εκτιμούν. Αν αποδειχτεί ότι ισχύει το δεύτερο τότε δύσκολα ο Ολυμπιακός θα περάσει από την Τούμπα διότι μοιάζει απίθανο ο ΠΑΟΚ να έχει την απόδοση που είχε ο Παναθηναϊκός πριν μία εβδομάδα στο ντέρμπι με τον αιώνιο αντίπαλο του: ας μην ξεχνάμε ότι ο ΠΑΟΚ φέτος σε τρία ματς με τον Ολυμπιακό δεν έχει χάσει κι όσο κι αν το αποψινό δεν μοιάζει με κανένα από τα προηγούμενα αυτό κάτι λέει. Ο Μεντιλίμπαρ λογικά θα πάει στην Τούμπα με τα δικά του παιδιά, δηλαδή με την ομάδα που κέρδισε τον Παναθηναϊκό και στην οποία δεν υπήρχε στην αρχική εντεκάδα ούτε ένας από τους νεοφερμένους. Ο Νίκολιτς από την μεριά του δεν μπορεί να αφήσει έξω τον Γιόβιτς που έχει πετύχει επτά γκολ στον ΠΑΟ σε δυο ματς, αλλά το θέμα του δεν είναι η επίθεση: είναι να παίξει η ΑΕΚ καλά στην άμυνα πράγμα που δεν είναι και τόσο δεδομένο. Ωστόσο υπάρχει μια σημαντική διαφορά της ΑΕΚ από όλους τους υπόλοιπους: η προετοιμασία της είναι κυρίως ψυχολογική – ο προπονητής της πρέπει απλά να πείσει τους παίκτες του ότι ο τίτλος είναι στο χέρι τους. Οι άλλοι έχουν να απαντήσουν σε περίπλοκα αγωνιστικά ερωτηματικά. Δεν θα πλήξουμε πάντως…

Χάρι Χόλε ετοιμάσου

Sun, 03 May 2026 09:34:00 GMT

H πιο ευχάριστη τηλεοπτική έκπληξη τον τελευταίο καιρό ήρθε από το Netflix και έχει να κάνει με μια σειρά από την Σκανδιναβία με ήρωα τον ντετέκτιβ Χάρι Χόλε, δημιούργημα του συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων Γιο Νέσμπο. Μεταφέρθηκε το βιβλίο « Το αστέρι του διαβόλου», γραμμένο το 2003. Και μεταφέρθηκε υποδειγματικά για ένα απλό λόγο: γιατί το σενάριο της σειράς έχει επιμεληθεί ο ίδιος ο συγγραφέας.

Για όσους δεν έχουν ιδέα ποιος είναι ο Νέσμπο και ποιος ο ήρωας του Χάρι Χόλε, πρέπει να πω ότι οι δυο δεν έχουν καμία σχέση. Ο Νέσμπο είναι ένας ωραίος τύπος, που αντιλαμβάνεται τη δουλειά του ως αφορμή για να κάνει ταξίδια, αφού αυτά του δίνουν, όπως λέει, έμπνευση. Πριν χρόνια, χάρη στις Εκδόσεις Μεταίχμιο που οργάνωσαν την εκδήλωση, τον είχα γνωρίσει προσωπικά: είχαμε γεμίσει την μεγάλη αίθουσα του Μεγάρου Μουσικής – αλλά όλοι δυστυχώς για μένα είχαν έρθει για τον Νέσμπο. Κι εγώ που έκανα τον παρουσιαστή του για αυτόν είχα πάει. Μετά από την γνωριμία μας είχα γράψει ένα κείμενο στο οποίο σημείωνα τις διαφορές του συγγραφέα και του ήρωα του. Ο Νέσμπο θύμιζε Αγγλο ροκ σταρ, από αυτούς που μεγαλώνουν όμορφα χωρίς να είναι δέσμιοι της εικόνας τους. Εχει υπάρξει ποδοσφαιριστής, είχε δικό του ροκ συγκρότημα, παράλληλα με τα αστυνομικά γράφει και βιβλία για παιδιά ώστε, όπως έλεγε, να δίνει ένα λόγο στις γυναίκες να τον λατρεύουν. Είναι αρκετά πολιτικοποιημένος, γελάει πολύ, βλέπει σειρές στην τηλεόραση (στο βιβλίο του ο «Φαντομάς» μάλιστα έκλεψε κι αρκετά από το Breaking Bad) και είναι φυσικά κινηματογραφόφιλος. Είναι ένας τύπος με τον οποίο εύκολα θα μπορούσες να τα πιείς ένα βράδυ μιλώντας για μπάλα, χώρες, ταξίδια, σινεμά, μουσική. Το 1998, εκδίδοντας το πρώτο του βιβλίο με τίτλο «Βat Μan» (στα ελληνικά κυκλοφόρησε πέρυσι με τίτλο «η Νυχτερίδα») ο Νέσμπο έδωσε ζωή στον Χάρι Χόλε, ένα επιθεωρητή από το Οσλο με ειδικότητα τους serial killers, που στην ήσυχη και αποστειρωμένη Νορβηγία δεν θα έπρεπε να υπάρχουν. Ο Χόλε είναι ίσως το αντίθετο του Νέσμπο. Είναι αλοολικός. Είναι μάλλον ρεμάλι. Εχει ελάχιστα ενδιαφέροντα, απλά ακούει μουσική: Τα ροκ γούστα του είναι μάλλον εξεζητημένα – παλιομοδίτικα. Ταξιδεύει συνήθως για να κρυφτεί. Λέει κακίες και είναι λακωνικός γιατί δεν έχει τι να πει. Είναι δύσκολος με τους ανθρώπους, αγχώνεται όταν πρέπει να φερθεί σωστά σε μια γυναίκα, έχει έφεση στους καυγάδες, δεν καταγγέλλει το σύστημα ούτε κι όταν διαπιστώνει τη διαφθορά του. Αλλά παρά τα κουσούρια του ο Χόλε προκαλεί εθισμό. Όταν τον γνωρίσεις γρήγορα αρχίζεις να ανησυχείς για αυτόν, τον συμπονάς ή τον λυπάσαι, μπορεί να τον θαυμάζεις – αλλά δεν είναι κι απαραίτητο – κυρίως μετρά ότι σου αρκούν οι περιπέτειές του.

Συνήθως οι συγγραφείς των αστυνομικών λατρεύουν τους ήρωές τους, ώστε κι εμείς να τους αγαπήσουμε. Ο Σέρλοκ Χόλμς, με την αναλυτική του ικανότητα, είναι σχεδόν σούπερ ήρωας. Ο Ηρακλής Πουαρό έχει απίστευτα κοφτερό μυαλό. Ο επιθεωρητής Μεγκρέ είναι ένας μεγάλος γνώστης της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης. Οι ήρωες του Τσάντλερ και του Χάμετ είναι ατακαδόροι και κάνουν θραύση στις γυναίκες: οι πιο πολλοί μοντέρνοι Αμερικάνοι συγγραφείς γοητεύτηκαν τόσο από δάυτους ώστε τους μιμούνται. Οι ήρωες του Ελρόι είναι τόσο σπάνια κακότροποι, που καταντούν γοητευτικοί μέσα στην παραξενιά τους. Ο αστυνόμος Μολνταλμπάνο του Καμιλέρι είναι καλοφαγάς και χιουμορίστας. Ο Πέπε Καρβάλιο του Μανουέλ Βάσκεθ Μολνταλμπάν πολιτικά προβληματισμένος και ευαίσθητος – άσε που τον κυνηγάνε όλες! Ο επιθεωρητής Βαλάντερ του Μάνκελ πολύ οργανωτικός και ώριμος: είναι αξιαγάπητος και μόνο για την σχέση του με τον πατέρα του αλλά και την κόρη του. Ο Νέσμπο όμως δεν θέλει ντε και καλά να έχει ένα ήρωα ξεχωριστό: ταλαιπωρεί πολύ τον Χόλε. Μόνο ίσως ο Ιαν Ράτκιν ταλαιπωρεί τον επιθεωρητή Ρέμπους, όσο ο Νέσμπο τον ήρωας του, αλλά αν ήξερε ο Ρέμπους τι έχει περάσει ο Χόλε, θα άφηνε αναστεναγμούς ανακούφισης. Η αδιαφορία του Νέσμπο για τον ήρωα του φάνηκε όταν τα βιβλία του μεταφέρθηκαν στο σινεμά και στην τηλεόραση. Το 2017 γυρίστηκε ο Χιονάνθρωπος, το ωραιότερο βιβλίο του. Το καστ ήταν εξαιρετικό, η ταινία χάλια. Πρόδιδε απόλυτα τον ήρωα, την πλοκή, την ίδια την απόλαυση του αναγνώστη. Αλλά ο Νέσμπο έδωσε την συγκατάθεσή του. Ισως για τα χρήματα, ίσως κι όχι.

Στην μεταφορά του «Αστεριού του Διαβόλου» φάνηκε όμως ότι μετάνιωσε για εκείνο του το ατόπημα. Με την συμμετοχή του στην συγγραφή του σεναρίου αυτή την φορά μας δίνει τον Χόλε που περιμέναμε. Η μεταφορά δεν είναι απλά πιστή: είναι απόλυτη. Το βιβλίο μεταφέρεται σελίδα την σελίδα: απλά υπάρχει μια μικρή προσαρμογή στο σήμερα, η οποία όμως δυναμώνει την γοητεία της ιστορίας. Ο Νέσμπο επιμελείται τα πάντα στο όνομα του ήρωα του: ο Χάρι Χόλε θα ήταν απολύτως ευχαριστημένος.

Από μικρός θυμάμαι μια συζήτηση που αφορά τις μεταφορές των βιβλίων στην οθόνη. Εχουν ακουστεί διάφορες απόψεις – η πιο συνηθισμένη θέλει τα μέτρια βιβλία να γίνονται καλές ταινίες (ή σειρές) και τα σπουδαία βιβλία να είναι απίθανο να αποδοθούν. Η συμμετοχή του Νέσμπο στην σεναριακή επεξεργασία των ιστοριών του Χόλε (μετά την πρώτη θα κυκλοφορήσουν και οι υπόλοιπες) δίνει μια απάντηση σε όλους αυτούς τους προβληματισμούς: αυτό που φαίνεται είναι πως αν ο συγγραφέας συμμετέχει στην διασκευή είναι ευκολότερο να αποδοθεί σωστά όχι μόνο η πλοκή του μυθιστορήματος αλλά κυρίως το ίδιο το κλίμα. Αν αυτός απουσιάζει, είναι δεδομένο ότι αυτό που θα προκύψει στην οθόνη, θα έχει μικρή σχέση με το βιβλίο – δεν έχει σημασία αν ως αυθύπαρκτο έργο θα είναι καλό ή κακό: είναι δεδομένο πως θα έχει μικρή σχέση με το βιβλίο. Εχει σημασία; Στην πραγματικότητα για τον θεατή ελάχιστη. Για τον αναγνώστη του βιβλίου ίσως όμως έχει: ο αναγνώστης δεν θέλει να προδοθεί ο ήρωας του, δηλαδή ο ίδιος. Δεν θέλει να δει στην οθόνη κάποιον που δεν έχει σχέση με τον ήρωα που αγάπησε.

Η σειρά του Νetflix σεβάστηκε εμάς τους αναγνώστες του Χάρι Χόλε – κυρίως μας σεβάστηκε ο Νέσμπο συμμετέχοντας. Γεγονός που με προβληματίζει. Εχει καιρό να μας δώσει ένα νέο βιβλίο με αυτόν πρωταγωνιστή. Το ότι επιμελήθηκε την τηλεοπτική του υστεροφημία μάλλον σημαίνει πως στο επόμενο ετοιμάζεται να τον σκοτώσει…

(Βημαγκαζίνο, Απρίλιος 2026)

Πένήντα πράγματα που έμαθα αυτόν τον Απρίλιο

Sat, 02 May 2026 10:10:00 GMT

Εφυγε και ο Απρίλιος. Είχε Πασχα, ημιτελικούς Τσάμπιονς λιγκ, play off στην Ευρωλίγκα, ΟΠΕΚΕΠΕ νουμ 2 η επιστροφή και ένα σωρό άλλα. Χάρη στα οποία εγώ έμαθα ακόμα πενήντα καινούργια πράγματα.

Αποκλείεται να υπάρχει ένας Τραμπ. Δυο σίγουρα. Μπορεί και τρεις.
Βομβαρδίζουν οι Αμερικάνοι το Ιραν και μαθαίνουμε Γεωγραφία – πχ που είναι τα στενά του Ορμουζ. Φαρδιά δεν υπάρχουν.
Για τρεις – τέσσερις μέρες πίστευα ότι η Κοβέσι είναι ο αρχηγός της ελληνικής κεντροαριστεράς.
Ο Λαζαρίδης αμφιβάλω κι αν λέγεται Λαζαρίδης.
Οι καμιά δεκαπενταριά βουλευτές που παραπέμπονται για τον ΟΠΕΚΕΠΕ θα μπορούσαν να φτιάξουν την δική τους κοινοβουλευτική ομάδα.
Από τότε που γεννήθηκε το ρουσφέτι πέθανε το φιλότιμο.
Τρεις χιλιάδες χρόνια περίπου χρειάστηκαν για να γίνει Φόρουμ των Δελφών, το Μαντείο των Δελφών.
Ο Μητσοτάκης θα κάνει ανασχηματισμό όταν βρει Υπουργούς.
Το ΠΑΣΟΚ αν πάρει στις μεταγραφές Φαραντούρη, Τζάκρη, θέλει και δυο στόπερ.
Ο Τσίπρας παρουσίασε το Μανιφέστο. Χωρίς Μαρξ – Εγκελς δύσκολα πουλάει.

Στον ΠΑΟΚ θα θυμούνται την χρονιά των εκατό χρόνων και θα λένε να φύγει και να μην ξανάρθει.
Μόνο η Μπάγερν Μονάχου και ο ΟΦΗ χάσανε ένα τελικό, επέστρεψαν μια χρονιά σε αυτόν και τον πήρανε.
Μην λέτε ανοησίες: ο Κόντης δεν θα μπορούσε να μείνει ποτέ στον ΠΑΟ με βοηθό τον Μπενίτεθ, κι ας μοιάζει καλή λύση.
Ο Νίκολιτς είναι καλός προπονητής, αλλά κυρίως έχει τη φάτσα του ανθρώπου που λέει «σας έπιασα όλους κορόιδο».
Χρειάστηκαν περίπου οκτώ μήνες για να συνειδητοποιήσουν πολλοί ότι το πρόβλημα του Ολυμπιακού είναι ότι δεν παίζει μπάλα..
Ο Πανσερραϊκός, αν το πρωτάθλημα ξεκινούσε τον Απρίλιο, θα το έχανε από τον Ατρόμητο.
Του χρόνου υπάρχει σοβαρή πιθανότητα με τέσσερις ελληνικές ομάδες στο Conference League ο τελικός να γίνει στο Πανθεσσαλικό.
Είναι εντυπωσιακό πως κανείς δεν πιστεύει πως θα πέσει ο Αστέρας μολονότι δεν κερδίζει ποτέ.
Αν η ΑΕΚ πάρει το πρωτάθλημα περιμένω από τον Μάριο Ηλιόπουλο στην Νέα Φιλαδέλφεια το Γουντστοκ των μπουζουκιών.
Αν στον ΠΑΟ για να κρίνουν την δουλειά ενός προπονητή ακούν τι λέγεται από διάφορους σοφούς πρώην παίκτες στα ελληνικά vidcast αλίμονό τους.

Ο Ολίσε είναι απόδειξη πως γύρισε ο Ρόμπεν σε βελτιωμένη έκδοση.
Ναι έφταιγε ο Χάρι Κέιν που η Τότεναμ δεν κέρδιζε τίτλους. Απόδειξη πως μόλις έφυγε πάει να υποβιβαστεί.
Υπάρχουν ομάδες που χάνουν πρωταθλήματα που έχουν ήδη κερδίσει και υπάρχει και η Αρσεναλ.
Αν δει κανείς τον Πεπ Γκουαρντιόλα το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να του ζητήσει νούμερα για το Τζόκερ.
Αν η Ράγιο κερδίσει το Conference League πρέπει να ζητήσει να κάνει τον γύρο του θριάμβου στην Αγια Σοφιά.
Η ατυχία του Κβαρασκέλια είναι ότι γεννήθηκε στην Γεωργία. Αν είχε γεννηθεί στο Μπουένος Αϊρες θα είχε μια Χρυσή Μπάλα ήδη.
Αρτέτα και Σιμεόνε συμφωνούν σε ένα πράγμα: ότι το Παρί – Μπάγερν 5-4 δεν είναι ποδόσφαιρο…
Αυτό με τις ανατροπές που κάνει η Μπάγερν στην Μπουντεσλίγκα μου θυμίζει τις ταινίες που στην αρχή ο κακός τους σκοτώνει όλους εκτός από ένα παιδάκι. Που μεγαλώνει και τον καθαρίζει.
Υπενθυμίζω ότι δυο μήνες μετά ο τελικός του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής συνεχίζεται…
Πλησιάζει η ώρα που ένα Παρί – Μπάγερν θα το κερδίσει όποιος βάλει πρώτος το δέκατο γκολ…

Στην πιο ισορροπημένη Ευρωλίγκα κτλ οι τέσσερις που έχουν την πιο βαριά φανέλα κερδίζουν ήδη 2-0 στα play off…
O Ολυμπιακός έβαλε 61 πόντους στην Μονακό σε ένα ημίχρονο αλλά αν ήθελε τους έβαζε και σε ένα δεκάλεπτο.
Η δήλωση του Μοντέρο «θα κερδίσουμε εννιά φορές στη σειρά τον ΠΑΟ αν χρειαστεί» πέρασε ήδη στην ιστορία…
Το σύνθημα των οπαδών του Αρη για τον Αντετοκούνμπο (Γιάννη με το ΝΒΑ, φτάνει κτλ) δικαιολογεί την ύπαρξη οργανωμένων οπαδών στα γήπεδα.
Ότι σε όλες τις διοργανώσεις μπάσκετ φτάνουν στα τελικά ελληνικές ομάδες ενώ στην Ελλάδα λέμε ότι «πρωτάθλημα μπάσκετ δεν υπάρχει» πρέπει να προβληματίσει…
Σε δυο αγωνιστικές των play off χτύπησαν ο Σλούκας, ο Γουορντ, ο Ταβάρες, ο Τάις, ο Ντόρσει και σόρυ αν ξεχνά κανένα. Πάλι καλά δεν θα πάει καμία σειρά στα πέντε ματς…
Το Βαλένθια – ΠΑΟ μοιάζει με τις αμερικάνικες σειρές που λέμε ότι έχουν αγωνία ενώ ξέρουμε ποιος θα μείνει ζωντανός στο τέλος.
Μόνο ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος διαφημίζει σε κάθε χώρα που πάει την Ελλάδα.
Γύρισε η Ζόζεφιν στον Νίνο και θα πάνε μαζί στο Final
Στo NBA κάνουν όλοι ότι γίνεται χαμός ενώ όλοι περιμένουν τον Βίκτορα εναντίον της Οκλαχόμα.

Υπάρχουμε κι εμείς που κάθε Πρωτομαγιά θυμόμαστε τον Αϊρτον Σένα…
Η ερώτηση τι καιρό θα κάνει το Πάσχα είναι 360 μέρες επίκαιρη…
Το «Μάικλ Τζάκσον» είναι το «Υπάρχω» στα αμερικάνικα.
Η «Κουζίνα» θα συνεχιστεί και του χρόνου στο θέατρο Κιβωτός. Μην την χάσεις.
Στην Ελλάδα σε γράφουν αν παρκάρεις έξω από πάρκινγκ, αλλά αν είσαι 13 χρονών μπορείς να οδηγείς ηλεκτρικό πατίνι στη Συγγρού.
Εγω στο Τhe drama ήμουν με την Ζεντάγια.
Ολη η σειρά Untold στο Netflix είναι καταπληκτική αν αγαπάς τα σπορ.
«Θα είναι πρωτομαγιά, αλλά θα νομίζετε πως είναι πρώτη Δεκέμβρη». Αγιος Παϊσιος.
Γίνονται συνέχεια σειρές τύπου Game Of Thrones γιατί είναι ακριβά τα σκηνικά και δεν θέλουν να τα πετάξουν.
Η ανηψιά μου λέει ότι στην Eurovision θα γίνει μεγαλύτερος χαμός από την Ευρωλίγκα.

Ραντεβού στην Αθήνα

Fri, 01 May 2026 10:22:25 GMT

Ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός με τις νίκες που πέτυχαν χθες βράδυ, ο πρώτος κόντρα στην Μονακό στο ΣΕΦ κι ο δεύτερος στην Βαλένθια με αντίπαλο την φιλόδοξη τοπική ομάδα, επί της ουσίας έδωσαν ραντεβού στο Final 4 της Αθήνας. Κανείς από τους δυο δεν έχει τυπικά προκριθεί αλλά και οι δυο μοιάζει σχεδόν αδύνατον να λείπουν από το πανηγύρι του ΟΑΚΑ.

Η διαφορά του Ολυμπιακού από την Μονακό είναι χαώδης: παίζουν σαφώς ρόλο και τα προβλήματα των Μονδεγάσκων που χθες έχασαν νωρίς και τον Τάις, αλλά και η φόρμα του Ολυμπιακού είναι τρομακτική. Ο Παναθηναϊκός λύγισε την Βαλένθια για δεύτερη φορά – χθες το έκανε στην παράταση μετά από ένα θρίλερ: έχει παίκτες με προσωπικότητα που σαφώς είχαν τον πρώτο λόγο στα ματς αυτά απέναντι στην άπειρη σε τέτοιες καταστάσεις ισπανική ομάδα και μόνο όποιος δεν πολυκαταλαβαίνει από μπάσκετ δεν το περίμενε. Οι δυο ελληνικές ομάδες στα play off δείχνουν πως αυτό τον καιρό ο μόνος αντίπαλός τους είναι ο κακός εαυτός τους: επειδή αυτό ισχύει και στο Final 4 μου μοιάζει σχεδόν απίθανο να μην δούμε ένα ελληνικό τελικό φέτος. Και το γιατί θα συμβεί το βλέπουμε στα play off.

Ο προπέρσινος Παναθηναϊκός

To κατόρθωμα της βραδιάς το έκανε αναμφίβολα ο ΠΑΟ. Ο Αταμάν στα δυο ματς αυτά στην Ισπανία βρήκε τον προπέρσινο Παναθηναϊκό, εκείνο που είχε κερδίσει την Ευρωλίγκα. Δεν λέω πως είναι βέβαιο πως θα το κάνει και τώρα – ποτέ και για καμία ομάδα δεν μπορείς να το πεις όταν έχουμε να κάνουμε με μια διοργάνωση που κρατά μήνες και κρίνεται σε δυο βράδια – αλλά αυτό που βλέπω είναι πως ο ΠΑΟ θυμίζει σε κάποια πράγματα αυτά που τον έκαναν πρωταθλητή Ευρώπης. Ο Αταμάν διαχειρίζεται με όλη του την προσοχή μια ομάδα που μοιάζει από ένα σημείο της σεζόν κι έπειτα καινούργια και την βλέπει να ανταποκρίνεται σε όποιο ρυθμό και όποιο τέμπο σε ένα ματς προκύπτει. Ο ΠΑΟ κέρδισε στο πρώτο παιγνίδι την Βαλένθια με την άμυνα του και στο δεύτερο πήρε την νίκη σε ένα ματς με ένταση και επιθετικότητα που θύμιζε ΝΒΑ, εξου και το τελικό …Με άλλα λόγια, όπως ακριβώς και πρόπερσι όταν και κέρδισε την διοργάνωση, μπορεί σαν χαμαιλέοντας να προσαρμοστεί και να πάρει ένα ματς επιτρέποντας στον αντίπαλο του να παίξει όπως θέλει. Διότι το πως παίζεις και το πως κερδίζεις στα ομαδικά σπορ δεν είναι το ίδιο πράγμα.

Ο Μαρτίνεθ ήταν δεδομένο πως θα άλλαζε τρόπους και τέμπο σε σχέση με το ματς που η Βαλένθια έχασε την Τρίτη. Είχε δουλέψει καλά τις πιθανότητες και η πιο ωραία απόδειξη για αυτό είναι η επιλογή του Ντε Λα Ρέα που στο πρώτο ματς δεν αγωνίστηκε καθόλου και στο δεύτερο παραλίγο να του δώσει την νίκη. Ο μικρός που μένει 20 λεπτά στο παρκέ και βρίσκει 18 πόντους βοηθά τον Ισπανό προπονητή να έχει στο γήπεδο σταθερά κοντά και επιθετικά λειτουργικά σχήματα ικανά να βρουν στην επίθεση τα σουτ που δεν βρήκαν την Τρίτη. Δεν είναι τυχαίο ότι οι τρεις που παίζουν πιο πολύ είναι ο Μοντέρο, ο Μπαντιό και ο Κάμερον Τέϊλορ: όλοι από 30 λεπτά και πάνω. Ο κόουτς της Βαλένθια θέλει να αποφύγει τον συνωστισμό στη ρακέτα, εκεί που ο ΠΑΟ και λόγω του ΛεΣόρ και του Χέις Ντέιβις μπορεί να αμυνθεί καλύτερα και δίνει πολύ λίγο χρόνο συμμετοχής στους Πραντίγια, Κοστέλο και Σακό. Αλλά ο Αταμάν είναι έτοιμος για όλα.

Γύρω γύρω όλοι

Ο Τούρκος κόουτς σε μια από τις καλύτερες βραδιές του στον ΠΑΟ έχει από την αρχή στο μυαλό του αυτή την πιθανότητα και απαντάει στο τρέξιμο με σχήματα χαμηλά. Ο ΠΑΟ παίζει παρά την απουσία του Σλούκα και λεπτά με τρεις γκαρντ (Ναν, Γκραντ και Σορτς), αλλά κυρίως παίζει πολύ χωρίς σέντερ: οι Οσμαν, Ρογκαβόπουλος, Γκριγκόνις έχουν αρκετό χρόνο συμμετοχής κι αν για τον Τούρκο αυτό ήταν δεδομένο δεν ήταν τόσο βέβαιο ότι θα συμβεί με τους άλλους δυο. Ο Αταμάν επιστρατεύει και τον Μίτογλου για να παίξει πιο πολύ στο 5, αλλά κυρίως θέλει στην επίθεση την περιφερειακή κίνηση του Χουάντσο και του Ντέιβις που κι αυτοί μοιάζουν στην επίθεση να παίζουν φόργουορντ – σαν παλιά «τριάρια» δηλαδή που θέλουν να πάρουν την μπάλα μακριά. Κάπως έτσι, παίζοντας με τρεις φόργουορντ ένα ανελέητο γύρω γύρω όλοι, ο ΠΑΟ βρίσκει 16 τρίποντα – εκ των οποίων 8 από τον Ντέιβις και τον Χουάντσο, αν και το κρισιμότερο της βραδιάς το βρίσκει στο τελευταίο λεπτό του τέταρτου δεκάλεπτου του ματς ο Οσμαν που σκόραρε με την βοήθεια του ταμπλό ξαπλωμένος σχεδόν στο παρκέ.

Ο ΠΑΟ θα μπορούσε να κερδίσει στην κανονική διάρκεια καθώς με τον Ναν μίλησε τελευταίος, αλλά ο καλός κατά τα άλλα Αμερικάνος αστόχησε, αφήνοντας στην παράταση το ρόλο του κίλερ στον Ντέιβις που εκμεταλλεύεται ότι στην Βαλένθια όλοι περιμένουν να πάει η μπάλα στον Ναν. Ο Αταμάν πήρε το ματς έχοντας χαλάσει το μυαλό των αντιπάλων του και έχοντας φυσικά πάρει πολλά από τους πρωταγωνιστές του. Μαζί του πάντα, όποιος έχει προσωπικότητα, όχι μόνο παίζει, αλλά κάνει και την διαφορά.

Είναι πάντως αληθινά αδιανόητο το πως ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος θέλησε και πέτυχε για μια ακόμα φορά να ασχολούνται οι Ισπανοί μαζί του μην αφήνοντας παίκτες και προπονητές να πανηγυρίσουν αυτοί τον θρίαμβό τους. Δεν θυμάμαι σε διοργάνωση προπονητής να καταφέρεται εναντίον προέδρου ομάδας και αντικείμενο συζήτησης στο τέλος του ματς να είναι το αν η τοπική αστυνομία ήθελε να τον συλλάβει. Φανταστείτε δηλαδή τι έχει να γίνει στην Αθήνα που θα παίζει και εντός έδρας…

Πάρτι με την δεύτερη πεντάδα

Η επικράτηση του Ολυμπιακού ήταν όσο εύκολη δείχνει πάλι το τελικό 94-64. Η νίκη ήρθε μετά από ένα καταπληκτικό πρώτο ημίχρονο – για την ακρίβεια μετά από ένα απίστευτης έντασης δεύτερο δεκάλεπτο το οποίο ο Ολυμπιακός κέρδισε με 31-8. Ενδεικτικό της τρομερής φόρμας του Ολυμπιακού είναι ότι αυτό το δεκάλεπτο του διασυρμού των φιλοξενούμενων ήρθε όταν αγωνίστηκε με την δεύτερη πεντάδα του: ο άψογος επιθετικά Φουρνιέ, ο Νιλικίνα και ο Ζόζεφ που έβγαλαν τον Τζέιμς εκτός παιγνιδιού, ο Πίτερς που έπαιξε και πολύ καλά στην άμυνα απέναντι σε παίκτες όπως ο Αλφα Ντιαλό και ο Μπλοσονγκέιμ που θα πρεπε να τον δυσκολέψουν και ο Ντάντα Χολ που ήταν έτοιμος να σηκωθεί στα ουράνια, διέλυσαν την Μονακό απλά γιατί μπορούσαν να πατήσουν γκάζι. Ενδεικτικό της τρομερής συγκέντρωσης και της υπεροχής του Ολυμπιακού σε αυτό το κομμάτι του παιγνιδιού που του έδωσε την άνετη νίκη, είναι η παρουσία και η απόδοση του Σακίλ ΜακΚίσικ. Ηρθε από τον πάγκο για να παίξει τέσσερα λεπτά αντί του Νιλικίνα και έμοιαζε σούπερμαν με 6 πόντους, κλεψίματα και άμυνες ανθολογίας.

Ο Γιώργος Μπαρτζώκας είπε στο τέλος ότι θα έπρεπε να τον κρεμάσουν αν ο Ολυμπιακός έχανε από την Μονακό των μεγάλων προβλημάτων. Οντως η αντίπαλος του Ολυμπιακού μοιάζει να έχει πετάξει λευκή πετσέτα: η παρουσία της στα play off ήταν το μάξιμουμ των προσδοκιών της. Αλλά το ότι ο Ολυμπιακός κάνει σε αυτή την σειρά τις πιο μεγάλες και τις πιο εύκολες νίκες στην ιστορία του έχει να κάνει πολύ και με την φόρμα του. Ο Μπαρτζώκας πήρε πόντους από 11 παίκτες, ο Βεζένκοφ έβαλε πάλι 21 χωρίς να ιδρώσει. Κατά τα άλλα η απουσία του Γουόρντ υπήρξε θέμα μόνο για την στατιστική που παρέλαβε το φύλο αγώνα, ο Μιλουτίνοφ ήταν σαν να έχει πάρει ρεπό, ο Ντόρσεϊ ίσως δεν έπρεπε να αγωνιστεί καν, αλλά ο Ολυμπιακός είχε 22 ασίστ και 7 κλεψίματα και πάνω από 20 πόντους σε αιφνιδιασμούς. Δεν νομίζω ότι υπάρχει ομάδα αυτή την εποχή που σε σειρά best off 5 να μπορεί να τον πονοκεφαλήσει για πάνω από ένα ματς. Αλλά το Final4 είναι άλλου τύπου διοργάνωση και το ξέρουμε.

Το ΣΕΦ αποχαιρέτησε τον Ολυμπιακό με ένα πάρτι: είναι απίθανο η σειρά να επιτρέψει στο ΣΕΦ. O κόσμος του ΠΑΟ έχει το δικό του πάρτι μπροστά του: ο ΠΑΟ θέλει μια νίκη σε δυο εντός έδρας ματς για να τελειώνει. Και μετά οι δύο θα αρχίσουν τα σχέδια για το πως θα βρεθούν στον τελικό πράγμα που όλη η Ευρώπη περιμένει κοντά τρία χρόνια…

Ραντεβού στην Αθήνα

Fri, 01 May 2026 10:07:00 GMT

Ο προπέρσινος Παναθηναϊκός

Γύρω γύρω όλοι

Πάρτι με την δεύτερη πεντάδα

Και οι τέσσερις στο κόλπο

Thu, 30 Apr 2026 08:11:00 GMT

Οι δυο ημιτελικοί του Τσάμπιονς λιγκ ήταν δυο ολότελα διαφορετικά παιγνίδια. Το Παρί Σεν Ζερμέν – Μπάγερν Μονάχου στο Παρίσι ήταν ένα υπερθέαμα επιθετικότητας και κυρίως αποτελεσματικότητας: η γηπεδούχος πρωταθλήτρια Ευρώπης επικράτησε με 5-4 κάνοντας όλο τον κόσμο να απορεί με το τι θα γίνει στην ρεβάνς. Το Ατλέτικο Μαδρίτης – Αρσεναλ ολοκληρώθηκε ισόπαλο (1-1) και ήταν ένα ματς με κάμποση τακτική και αρκετές διαμαρτυρίες για την διαιτησία. Από τα αποτελέσματα και μόνο καταλαβαίνει κανείς πως και οι τέσσερις ομάδες έχουν ελπίδες πρόκρισης στον τελικό. Ολοι είναι στο κόλπο και θα ψάξουν προκρίσεις ο καθένας με τον τρόπο του.

Ας θυμηθούμε λίγο τι είδαμε προσπαθώντας να καταλάβουμε τι μας περιμένει.

Συνεπείς απέναντι στις προσδοκίες

Για το ματς της Παρί με την Μπάγερν επιβάλλονται δυο προσεγγίσεις. Η μια φορά το ματς το ίδιο, η άλλη έχει να κάνει με την διοργάνωση και το γεγονός ότι σε αυτή βρέχει γκολ γενικότερα. Το ματς ολοκληρώθηκε με αυτό το επιβλητικό σκορ για ένα απλό λόγο: γιατί βρέθηκαν αντιμέτωπες δυο επιθετικές μηχανές που έχουν τρόπους να απειλήσουν και να δημιουργήσουν και παίκτες στις επιθέσεις τους που έχουν τρομερές ικανότητες. Η Παρί είναι χάρη στους Κβαρασκέλια – Ντεμπελέ – Ντουέ η πιο γρήγορη ευρωπαϊκή ομάδα στις αντεπιθέσεις. Παίζει χωρίς φορ αλλά και οι τρεις αυτοί φτάνουν εύκολα απέναντι στον αντίπαλο τερματοφύλακα. Τον μηχανισμό εξυπηρετούν πολύ και οι μέσοι και φυσικά ο Χακίμι που είναι δεξιός μπακ μόνο στα χαρτιά. Η αποτελεσματικότητα της Παρί διευκολύνθηκε πάρα πολύ από τον τρόπο άμυνας της Μπάγερν: ο Κομπανί αφήνει τους αντίπαλους κυνηγούς να πηγαίνουν στο «ένας εναντίον ενός», πράγμα που την Τρίτη έκανε τους Ντέιβις, Στάνισιτς και Οπαμαεκανό και Τα να υποφέρουν. Σχεδόν σε όλα τα γκολ των γηπεδούχων η κατασκευή της φάσης είναι όμοια: ο επιθετικός που κουβαλάει μπάλα ξεφεύγει από ένα αμυντικό που προσπαθεί να τον περιορίσει χωρίς βοήθεια από συμπαίκτη. Κάπως έτσι η Παρί βρίσκει πέντε γκολ χωρίς πολλά σουτ: οι κυνηγοί της έχουν την δυνατότητα να απειλήσουν τον Νόιερ χωρίς καν πίεση, αρκεί να έχουν απαλλαγεί από τον αντίπαλο αμυντικό που στην φάση τους έχει χρεωθεί. Γιατί υπάρχει αυτός ο σχεδόν αυστοκαταστροφικός μηχανισμός; Γιατί ο σκοπός της Μπάγερν είναι να έχει πάντα παίκτες με το μυαλό στο πως θα φύγουν στην αντεπίθεση, αν βγει η άμυνα. Η Μπάγερν παίζει με το μυαλό στην επίθεσή (της) κι όταν αμύνεται!

Βέβαια η επίθεση της Μπάγερν δεν λειτουργεί μόνο με αντεπιθέσεις, αλλά είναι εξαιρετικά αποδοτική και στο σετ παιγνίδι. Παρά την απουσία του Γκνάμπρι και μολονότι ο Μουσιάλα είναι ακόμα εκτός ρυθμού η Μπάγερν έκανε κι αυτή από την μεριά της μια επίδειξη δυνατοτήτων χάρη στις μονάδες της. Ο Ολίσε και ο Ντίαζ είναι στα χαρτιά μόνο εξτρέμ: και οι δυο συγκλίνουν περισσότερο από όσο αγωνίζονται στο πλάι. Κι ο Χάρι Κέιν δεν είναι απλά ο φορ περιοχής που βλέπαμε με την Τότεναμ: έχει πλέον και δημιουργικές ικανότητες που φαίνονται.

Όλα αυτά εξηγούν και το γιατί πριν καλά κοπάσουν τα χειροκροτήματα για το καταπληκτικό ματς Μπάγερν - Ρεάλ Μαδρίτης (4-3), είδαμε την Τρίτη το Παρί Σεν Ζερμέν – Μπάγερν Μονάχου (5-4). Οι ομάδες αυτές κάνουν πρωταθλητισμό στη χώρα τους χρόνια τώρα και το κάνουν παίζοντας για να σκοράρουν διότι για να κερδίσεις ένα πρωτάθλημα αυτό πρέπει βασικά να κάνεις. Οι ομάδες αυτές μεταφέρουν στο Τσάμπιονς λιγκ τον επιθετικό τους τρόπο και την νοοτροπία τους, αυτή που τους έχει δώσει τη δυνατότητα να κυριαρχούν στα εθνικά πρωταθλήματα. Η Μπάγερν και η Παρί δεν είναι ομάδες που θα αλλάξουν τα αγωνιστικά τους χαρακτηριστικά γιατί βρίσκονται σε μια άλλη διοργάνωση: παίζουν και στο Τσάμπιονς λιγκ όπως στο πρωτάθλημά τους. Κι όταν σε μία διοργάνωση έχουμε τόσες πολλές ομάδες με νοοτροπία πρωταθλητή έχουμε και πολλά παιχνίδια στα οποία βλέπουμε πολλά γκολ. Σε κάθε φάση της πλέον κι όχι μόνο στη League Phase.

Αληθινός ημιτελικός όμως

Oι ομάδες μεταφέρουν στο Τσάμπιονς λιγκ τον χαρακτήρα τους κι αυτό έγινε και στο άλλο ματς. Μόνο που η Ατλέτικο Μαδρίτης και η Αρσεναλ δεν έχουν ανάλογα πρωταθληματική νοοτροπία: ιδρώνουν για να κάνουν νίκες και βαθμούς τα Σαββατοκύριακα. Εχουν όμως κι αυτές τις αρετές τους και δεν είναι σωστό αυτό που λέγεται, ότι δηλαδή στο μεταξύ τους ματς θα μάθουμε ποιος θα χάσει τον τελικό. Η Αρσεναλ είναι αήττητη στο Τσάμπιονς λιγκ από την αρχή της σεζόν. Η Ατλέτικο είναι πάντα στην εποχή του Σιμεόνε σκληρό καρύδι. Ο δικός τους ημιτελικός θύμιζε πιο πολύ ημιτελικό του Τσάμπιονς λιγκ. Σκόραραν και οι δυο με πέναλτι, αλλά το ματς είχε κι αλλά πολλά.

Η Ατλέτικο θέλησε να σπεκουλάρει στα τεντωμένα νεύρα της Αρσεναλ που κινδυνεύει να χάσει στην Αγγλία ένα πρωτάθλημα που φαινόταν ότι έχει κερδίσει. Ο Σιμεόνε παράταξε την ομάδα του με το αργεντίνικο 4-4-2 στο οποίο υπήρξαν συνολικά τέσσερις κυνηγοί: ο Λουκμαν αριστερά, ο γιός του δεξιά, και ο Γκριεσμάν με τον Αλβαρες που εναλλάσσονταν στη θέση του φορ. Αλλά παρά την παρουσία όλων αυτών η Ατλέτικο δυσκολευόταν στην κατοχή της μπάλας και είχε και μια άμυνα που για ομάδα του Σιμεόνε έμοιαζε λίγο επιπόλαιη – το πέναλτι που ο Χάτσκο παραχωρεί είναι η επιτομή της απροσεξίας, όλα μάλιστα ξεκινούν από ένα λάθος του Αλβαρες. Η Αρσεναλ βρίσκεται να κερδίζει με 0-1 μετά την εκτέλεση του Γιόκερες χωρίς να καταλάβει πως και νομίζει πως πάνω σε αυτό το αβαντάζ μπορεί να βάλει βάσεις νίκης απλά περιμένοντας στην άμυνα και περιμένοντας κι ένα ακόμα λάθος των γηπεδούχων. Αλλά ο Σιμεόνε ξυπνά τους δικούς του και η Ατλέτικο παίρνει κι αυτή το δικό της πέναλτι, ισοφαρίζει κι έχοντας πλέον ανεβεί πολύ στο γήπεδο αξιοποιεί καλύτερα τους κυνηγούς της. Αλλά ο Λουκμαν αστοχεί σε δυο φάσεις κι ο Γκριεζμάν σε άλλη μία και ο Αρτέτα κάνει κάτι που δείχνει, αν μην τι άλλο, καλή νοοτροπία. Δεν αλλάζει κόφτες ή αμυντικούς για να σταματήσει την πίεση, αλλά αλλάζει όλη τη επιθετική γραμμή του. Και αυτοί που έρχονται από τον πάγκο (Εζε, Τροσάρ, Σάκα, Ζεσούς) χωρίς να κάνουν κάτι τρομερό έχουν τρεξίματα και ανεβάζουν την Αρσεναλ και την επικινδυνότητα της. Κάπως έτσι προκύπτει και η φάση του ματς που κάνει στο τέλος έξαλλους τους Αγγλους. Ο διαιτητής Μάκελι δίνει πέναλτι στην Αρσεναλ γιατί ο Χάτσκο μοιάζει να πατάει τον Εζε, αλλά το VAR κρίνει ότι το μαρκάρισμα δεν προκαλεί την πτώση και ο Μάκελι το παίρνει πίσω. Και η ρεβάνς μένει ανοιχτή: αν η Αρσεναλ κέρδιζε θα είχε μεγάλο αβαντάζ.

Σαν να μην πέρασε μια μέρα

Και τώρα νομίζω πως έχει. Βέβαια το Σάββατο παίζει με την Φούλαμ και το μυαλό όλων θα είναι σε αυτό το ματς, ενώ ο Σιμεόνε μπορεί να χρησιμοποιήσει τους αναπληρωματικούς του πριν την μάχη της Τρίτης. Όπως και να χει και οι ρεβάνς λογικά θα είναι όμοιες: στο Μόναχο θα κερδίσει και θα προκριθεί όποιος πετύχει τα γκολ που θα του χρειαστούν για να τα καταφέρει. Και στο Λονδίνο θα περιμενουμε να δούμε ποιος θα πάρει λίγο άγιο ρίσκο να επιτεθεί. Η πιθανότητα μειώνεται και γιατί ο Ράγια και ο Ομπλακ είναι ικανοί και στα πέναλτι…

To πρώτο βήμα

Wed, 29 Apr 2026 14:22:32 GMT

Από τα πρώτα κιόλας παιγνίδια των ελληνικών ομάδων στα play off της Ευρωλίγκας φάνηκε αυτό που είχα επισημάνει πριν αρχίσουν οι σειρές: ότι δηλαδή τόσο ο Ολυμπιακός απέναντι στη Μονακό όσο και ο Παναθηναϊκός απέναντι στην Βαλένθια κρατάνε τις τύχες τους στα χέρια τους. Και οι δυο έκαναν το απαραίτητο πρώτο βήμα. Και ο Ολυμπιακός κάνοντας πλάκα στην Μονακό όπως άλλωστε δείχνει και το τελικό σκορ του αγώνα (91-70) και ο ΠΑΟ που πήρε με κόπο αλλά και με σούπερ άμυνα μια πολύτιμη νίκη στην Βαλένθια στις λεπτομέρειες (67-68). Καμία από τις δύο ελληνικές ομάδες δεν προκρίθηκε ακόμα. Από τα πρώτα κιόλας παιγνίδια είδαμε πως μπορεί να προκύψουν απροσδόκητες καταστάσεις όπως ο σοβαρός τραυματισμός του Κώστα Σλούκα π.χ που ήρθε να δυσκολέψει την δουλειά του Αταμάν. Αλλά ότι ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟ έχουν σε αυτές τις σειρές ως μοναδικό σοβαρό αντίπαλο τον κακό εαυτό τους δεν νομίζω πως χωρά αμφιβολία.

Πάρα πολύ εύκολα

Στο ΣΕΦ το παιγνίδι κράτησε σκάρτα 13-14 λεπτά όσο χρόνο δηλαδή χρειάστηκε ο Ολυμπιακός για να διώξει λίγο το άγχος του. Στο πρώτο δεκάλεπτο, με την Μονακό να έχει λίγο καλύτερο ρυθμό χάρη στην παρουσία της στα play in, το παιγνίδι έμοιαζε ισορροπημένο, αλλά μόλις ο Ντόρσεϊ βρήκε το χέρι του το πράγμα έγινε για την ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα τόσο απλή υπόθεση ώστε είναι να απορείς πως ο Ολυμπιακός είχε τόσο κακό σερί απέναντι σε αυτό τον αντίπαλο. Αν ο Ολυμπιακός δεν ξεκίνησε την σειρά ρίχνοντας μια επιβλητική κατοστάρα είναι γιατί απλά φρέναρε στο τελευταίο δεκάλεπτο – έπαιξε ρόλο και η απουσία του Ντόρσεϊ που αποχώρησε τραυματίας. Πριν φρενάρει πάντως ο Ολυμπιακός είχε μια συνολικά επιβλητική παρουσία παίζοντας στο τρίτο και στο τέταρτο δεκάλεπτο μπάσκετ επιπέδου υποψήφιου κατακτητή της διοργάνωσης. Διέλυσε την Μονακό χωρίς μάλιστα κάποιος από τους παίκτες του να κάνει θεαματικά πράγματα κι έχοντας εκτός εξίσωσης και μερικούς που αποδεδειγμένα μπορούν να δώσουν πολλά. Ο Ταρίκ Τζόουνς είχε ένα ρεπό ακόμα στο δρόμο της πλήρους αποθεραπείας του, ο Γουόρντ αγωνίστηκε μόλις 4 λεπτά, ο Νιλικίνα δεν χώρεσε στην δωδεκάδα ενώ κι αρκετοί από αυτούς που έπαιξαν δεν εντυπωσίασαν: ο Βεζένκοφ που έπαιξε λίγο πιο πολύ από όλους πέτυχε 20 πόντους σε 25 λεπτά με πολύ καλά ποσοστά (3/6 τρίποντα πχ), ο Ντόρσεϊ πριν αποχωρήσει ίσα που πρόλαβε να περάσει τους 10 πόντους αλλά ήταν το ξέσπασμά του, που έβαλε τέλος στο ματς, ο Φουρνιέ είχε 13 με 5/12 σουτ, ο Παπανικολάου έκανε δουλειά στην άμυνα ειδικά στο τρίτο δεκάλεπτο αλλά έμεινε άποντος στα 14 λεπτά που βρέθηκε στο παρκέ. Αλλά ο Μπαρτζώκας χτύπησε την Μονακό εκεί που πονάει, δηλαδή κοντά στο καλάθι, κι από την ώρα που ο Μιλουτίνοφ έκανε την δουλειά του πολύ καλά (με 13 πόντους και 10 ριμπάουντ σε 22 λεπτά) όλα απλοποιήθηκαν. Βοήθησε σε αυτό και η επιθετική προσφορά του Τζόζεφ: όταν ο Ολυμπιακός παίρνει 13 πόντους από τον αναπληρωματικό «άσο» του γίνεται πολύ δύσκολο να μην φτάσει τους 90 πόντους. Κι όταν τους φτάνει δεν χάνει ποτέ.

Ο Μπαρτζώκας είπε ότι το δεύτερο ματς θα είναι πιο δύσκολο: μου μοιάζει απίθανο γιατί η Μονακό όσο το ματς περνούσε τόση πιο πολλή κούραση έβγαζε. Με 4/28 τρίποντα δεν μπόρεσε να δημιουργήσει στον Ολυμπιακό την παραμικρή σκοτούρα μετά το πρώτο δεκάλεπτο. Ο Μπαρτζώκας χρησιμοποιώντας συνολικά 11 παίκτες κράτησε ψηλά την ενέργεια της ομάδας του: το δεύτερο ματς ίσως είναι λίγο διαφορετικό, η διαφορά ποιότητας ωστόσο φάνηκε.

Πολύ ξύλο, πολλή προσπάθεια

Στην Βαλένθια το πράγμα ήταν πολύ διαφορετικό και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Ο Αταμάν που ξέρει την διοργάνωση όσο λίγοι κατάλαβε πως ο ΠΑΟ είχε μπροστά του μια ευκαιρία και την άρπαξε. Η νίκη ήρθε στο τέλος, αλλά οι δυο τελευταίες φάσεις είναι πολύ ενδεικτικές της διαφοράς των δυο αντιπάλων. Στην τελευταία επίθεση του ΠΑΟ ο Ναν, που δεν έχει σκοράρει στα τελευταία 15 λεπτά ενώ έχει κουβαλήσει επιθετικά τον ΠΑΟ στο καλό του πρώτο ημίχρονο, βγαίνει παίρνει την μπάλα και παίρνει κι ένα φάουλ από τον τον οποίο αφήνει πίσω του σαν σταματημένο. Είναι νευρικός, βάζει την μια από τις δυο βολές αλλά δεν κρύβεται από την ευθύνη. Η Βαλένθια έχει 2 και κάτι δευτερόλεπτα για να κάνει έστω ένα σουτ της απελπισίας. Είναι μια από τις πιο σχηματικές και δεμένες ομάδες στην Ευρώπη: το τελευταίο της καλάθι έχει έρθει από μια σπουδαία συνεργασία του Μοντέρο με τον Ρίβερς σε μια στιγμή που η μπάλα καίει. Αλλά στην επαναφορά η μπάλα μπαίνει δύσκολα, σουτ δεν γίνεται ποτέ και ο κόσμος χειροκροτεί για την προσπάθεια – την νίκη όμως την έχει πάρει ο ΠΑΟ.

Ο Αταμάν δεν έπεσε στην παγίδα να σκεφτεί πως η ομάδα του θα παίξει καλύτερα από τους Ισπανούς: αποφάσισε να πάρει το ματς με την άμυνα και σε αυτό τον οδήγησε και η απουσία του Σλούκα – ο χρόνος για να βρεθεί τρόπος αντικατάστασης είναι ελάχιστος. Αλλά ο καλός προπονητής κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί. Ο Αταμάν έδωσε τον χρόνο του αρχηγού του ΠΑΟ στον Σορτς κυρίως, τράβηξε από το μανίκι τον άσο που λέγεται Γκριγκόνις και είδε τον ΛεΣόρ να κάνει ένα πολύ καλό παιγνίδι, ειδικά στην άμυνα, στερώντας από τους γηπεδούχους, όχι μόνο τους πόντους των σέντερ, αλλά κυρίως αυτό που είναι το αγαπημένο τους παιγνίδι, δηλαδή η έφεση στις διεισδύσεις. Ο ΠΑΟ που μπήκε πολύ δυνατά κι ανάγκασε την Βαλένθια να κυνηγάει χωρίς να μπορεί να τρέξει. Θα μπορούσε να του στοιχίσει το φρενάρισμα του Ναν στο τελευταίο δεκαπεντάλεπτο ενώ και η συμβολή στην επίθεση του Ντέιβις ήταν πολύ μικρή. Αλλά όταν είσαι ο Παναθηναϊκός και δέχεσαι μόνο 67 πόντους δεν γίνεται να μην κερδίσεις. Το δεύτερο ματς θα είναι προφανώς διαφορετικό, αλλά τώρα την πίεση την έχει η ομάδα του Μαρτίνεθ που εμφανώς άλλο ΠΑΟ περίμενε κι άλλο βρήκε. Ότι με 6/33 τρίποντα η Βαλένθια έμεινε στο ματς πρόκειται περί θαύματος.

Αλλά θαύματα έκανε κι ο ΠΑΟ. Ο Αταμάν πήρε ένα παιγνίδι με τον Οσμαν να έχει 2 πόντους από βολές, τον Γκραντ να έχει βρει ένα σουτ, τον Φαρίντ και τον Ρογκαβόπουλο άποντους, τον Σλούκα στο νοσοκομείο και τον ΠΑΟ χωρίς αυτόν να έχει μόλις 10 ασίστ. Όλα αυτά είναι λίγο καμπανάκια συναγερμού, αλλά δείχνουν και κάτι απλό: ότι ο ΠΑΟ δεν χρειάζεται το καλύτερό του ματς για να κερδίσει την Βαλένθια – μπορεί απλά να μην την αφήσει να κάνει το παιγνίδι της. Από αυτή του την ικανότητα θα κριθεί και η σειρά. Την οποία πάντως έφερε αμέσως στα μέτρα του.

Η Αρσεναλ εναντίον της Αρσεναλ

Wed, 29 Apr 2026 08:09:16 GMT

Απόψε θα δούμε τον δεύτερο ημιτελικό του Τσάμπιονς λιγκ ανάμεσα στην Ατλέτικο Μαδρίτης και την Αρσεναλ. Η Ατλέτικο επιστρέφει σε ημιτελικό μετά από δέκα χρόνια, η Αρσεναλ ήταν σε αυτόν και πέρυσι. Αλλά μην βάζετε δύσκολα στο μυαλό σας για να καταλάβετε το ματς. Η Αρσεναλ παίζει με αντίπαλο τον εαυτό της. Και δεν ξέρω πραγματικά πως το κατάφερε αυτό. Ισως γιατί σε όλη την σεζόν έψαχνε αντίπαλο και δεν έβρισκε. Στο Τσάμπιονς λιγκ είναι αήττητη, στην Πρέμιερ λιγκ ήταν μόνη πρώτη για μήνες. Κι επειδή μάλλον κουράστηκε να κάνει μια σεζόν πασαρέλα αποφάσισε να μας θυμίσει ότι μπορεί να μπερδευτεί μόνη της. Το πόσο έχει μπερδευτεί είναι η ερώτηση της βραδιάς και θα έχουμε την απάντηση το βράδυ. Η Ατλέτικο Μαδρίτης είναι ανοιχτό βιβλίο. Θα παίξει την καλύτερη δυνατή άμυνα και θα σπεκουλάρει στις αδυναμίες της αντιπάλου της. Που δεν είναι αγωνιστικές, αλλά ψυχολογικές. Η Αρσεναλ μοιάζει να υποφέρει από τον φόβο της τελικής επικράτησης. Είναι σαν να έχει συνηθίσει να τελειώνει κάθε σεζόν λάθος.

Υπάρχει μια ωραία παλιά ιστορία για το πώς ο Αρτέτα έσωσε τη δουλειά του την πρώτη του χρονιά στην Αρσεναλ. Οι Κανονιέρηδες είχαν ξοδέψει 170 εκατομμύρια ευρώ για μεταγραφές και δεν είχαν πετύχει ούτε γκολ στις τρεις πρώτες αγωνιστικές της Πρέμιερ λιγκ. Ο Αρτέτα μιλούσε συνεχώς για το «project». Η επιμονή του αυτή στάθηκε αιτία για γκρίνιες σε χρόνο ρεκόρ. Το πράγμα άλλαξε σε έναν εντός έδρας αγώνα εναντίον της Νόριτς: η Αρσεναλ έπαιξε με τεράστιο φόβο, αλλά κέρδισε με 1-0. Πριν από τον αγώνα λέγεται ότι ο Αρτέτα ζωγράφισε μια καρδιά στον μαυροπίνακα των αποδυτηρίων και έκανε μια ομιλία τόσο παράξενη που οι παίκτες του έμειναν άφωνοι. Ουσιαστικά, είπε ότι αυτό στον πίνακα ήταν η καρδιά του, ότι ο ίδιος νιώθει έτοιμος να πάθει έμφραγμα και ότι βλέπει του παίκτες του σαν ομάδα επειγόντων περιστατικών (!) που θα του σώσει τη ζωή. Από εκείνη τη στιγμή η Άρσεναλ ξεκίνησε μια σειρά θετικών αποτελεσμάτων, συμπεριλαμβανομένης μιας αποφασιστικής νίκης με 3-1 στο ντέρμπι εναντίον της Τότεναμ, που άλλαξε την σεζόν της προς το καλύτερο. Η Άρσεναλ τερμάτισε τη σεζόν πέμπτη, αλλά μετά από μια χρόνια λαθών και μέτριων αποφάσεων είχε βρει ξανά ένα προπονητή. Κι ένα project.

Πολλά χρήματα πολλές απαιτήσεις

Την επόμενη χρονιά, ο σύλλογος δαπάνησε άλλα 186 εκατομμύρια λίρες. Η ομάδα απόλαυσε μια απολύτως ειδυλλιακή σεζόν, σχεδόν τέλεια από άποψη αποτελεσμάτων και εμφανίσεων. Έπαιξε εξαιρετικό ποδόσφαιρο, παρέμεινε στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα για 248 ημέρες αλλά τελικά έχασε τον τίτλο. Τρεις συνεχόμενες ισοπαλίες και μια συντριπτική ήττα με 4-1 στην αναμέτρηση - κλειδί με τη Μάντσεστερ Σίτι αποδείχθηκαν μοιραία αποτελέσματα. «Η Άρσεναλ, η οποία είχε ξεπεράσει κάθε εμπόδιο μέχρι τον Μάρτιο, βρέθηκε, μέσα σε τρεις εβδομάδες, να χάνει παιγνίδια λόγω λίγων λεπτών έλλειψης συγκέντρωσης. Ηταν σκληρό και μαρτυρούσε δυσκολία διαχείρισης του στρες του πρωταθλητισμού. Μετά από μια ήττα από τη Νότιγχαμ Φόρεστ, στην αγωνιστική που η Σίτυ στέφθηκε πρωταθλήτρια, ο Αρτέτα εμφανίστηκε στα μικρόφωνα συντετριμμένος. Σχεδόν δακρυσμένος δήλωσε, «εξαιρετικά λυπημένος» και τόνισε ότι πονάει γιατί η ομάδα του «έχτισε την πεποίθηση ότι μπορούσε να κερδίσει τον τίτλο, αλλά στο τέλος αυτή αποδείχτηκε ψευδαίσθηση». Κι αυτή του την δήλωση την θυμούνται πάντα οι οπαδοί των Κανονιέρηδων. Πεποιθήσεις και ψευδαισθήσεις είναι πολύ κοντά.

Δεύτερη με χαρακτηριστική ευκολία

Δεν συμβαίνει μόνο στον καιρό του Αρτέτα η Άρσεναλ να τερματίζει δεύτερη. Η Αρσεναλ είναι η αγγλική ομάδα που συλλέγει δεύτερες θέσεις με μοναδική ευκολία. Οι Κανονιέρηδες έχουν τερματίσει δεύτεροι εννέα φορές στην εποχή της Premier League, και αν και φέτος δεν πάρουν το πρωτάθλημα η εφετινή τους δεύτερη θέση αυτή θα είναι η τέταρτη στις τελευταίες τέσσερις σεζόν. Ωστόσο, δεν είναι μόνο ο αριθμός των δεύτερων θέσεων που είναι εντυπωσιακός, αλλά και το πως αυτές προκύπτουν.

Το 2002, έχασαν ένα προβάδισμα οκτώ βαθμών τον Μάρτιο, φέροντας ισοπαλίες με τις τρείς από τις πέντε τελευταίες ομάδες του βαθμολογικού πίνακα. Κάτι παρόμοιο συνέβη το 2008: ακόμη και σήμερα κάποιοι αναφέρουν ότι ο τραυματισμός του Έντου στοίχισε ένα πρωτάθλημα, λες κι όλη η ομάδα είναι ένας παίκτης. Κατά τη διάρκεια των σεζόν του Βενγκέρ, η Άρσεναλ κέρδισε λιγότερα από όσα μπορούσε, χτίζοντας τη φήμη μιας «soft» ομάδας, χωρίς την απαραίτητη σκληρότητα για να «τελειώσει τη δουλειά». Υπάρχει στην Αγγλία μια παράξενη βαθμολογία στην οποία αναφέρονται ομάδες που έχουν περάσει τις περισσότερες μέρες στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα χωρίς να κερδίσουν τον τίτλο. Σε αυτή βρίσκονται τέσσερις διαφορετικές ομάδες της Αρσεναλ στις έξι πρώτες θέσεις.

Ο τελευταίος τίτλος της Άρσεναλ στην Πρέμιερ Λιγκ χρονολογείται το 2004. Το YouTube, το iPhone, το Netflix δεν υπήρχαν: ήταν αγέννητοι και κάποιοι παίκτες της σημερινής ομάδας του Αρτέτα. Το στρες μεγαλώνει από το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια της θητείας του Αρτέτα, υπάρχουν γενικά ελάχιστα κερδισμένα τρόπαια: δύο Community Shield και ένα Κύπελλο Αγγλίας πριν από έξι χρόνια. Υπήρξαν ήττες σε τελικούς, συμπεριλαμβανομένης της εφετινής στο Καραμπάο Καπ από τη Μάντσεστερ Σίτι, που δεν εντυπωσίασαν κανένα. Θεωρούνται λογικά αποτελέσματα – το παράξενο είναι η Αρσεναλ να κερδίσει κάτι. Το πως θα το χάσει δεν απασχολεί: έχει τον τρόπο της.

Προς το Βατερλό

Φέτος ο Αρτέτα κινδυνεύει να ζήσει το Βατερλό του. Οι Κανονιέρηδες κινδυνεύουν να χάσουν ένα πρωτάθλημα σε μια χρονιά όπου ο ανταγωνισμός φαινόταν σκανδαλωδώς χαμηλός, με τη Λίβερπουλ σε κρίση, την Τσέλσι μπερδεμένη, την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ μακριά από την τετράδα νωρίς και τη Μάντσεστερ Σίτι να φαινόταν να έχει μια περίπλοκη σεζόν – πιο περίπλοκη και από την περσινή: όταν αποκλείστηκε από την Ρεάλ η ομάδα του Πεπ έμοιαζε αποτέλεσμα τακτικών συμβιβασμών και η έλλειψη ισορροπίας της προκαλούσε ερωτηματικά για την όρεξη του προπονητή της. Η Άρσεναλ φαινόταν έτοιμη να μπορεί να κερδίσει ένα πρωτάθλημα που κανείς δεν θα ήθελε να κερδίσει. Και ξαφνικά έμπλεξε. Αφού κερδίζοντας την Εβερτον με ένα γκολ στις καθυστερήσεις ένα μήνα πριν είχε περίπου πανηγυρίσει την κατάκτησή του.

Τα γεγονότα μπορούν βέβαια να εξεταστούν κι από μια άλλη οπτική γωνία. Η Άρσεναλ παραμένει σταθερή. Διεκδικεί τον τίτλο στην Αγγλία και φέτος, και φτάνει για δεύτερη φορά στον ημιτελικό του Τσάμπιονς λιγκ. Είναι αήττητη σε αυτό, έχει κερδίσει την Legaue Phase, δεν δέχεται γκολ. Η λογική λέει ότι είναι φαβορί απέναντι στην Ατλέτικο Μαδρίτης του Σιμεόνε. Αλλά από πότε η λογική και η Αρσεναλ πάνε μαζί δεν το θυμάμαι.

Ο φόβος της αποτυχίας

Tue, 28 Apr 2026 10:38:03 GMT

Διάβασα χθες την εξήγηση που έδωσε ο Ρασβάν Λουτσέκου για την ήττα του ΠΑΟΚ από τον ΟΦΗ στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδος μιλώντας σε ιστοσελλίδα της πατρίδας του. Ομολογώ ότι την βρήκα αρκετά ενδιαφέρουσα αλλά και αρκετά ενδεικτική του πως ο Ρουμάνος προπονητής αντιλαμβάνεται το ποδόσφαιρο: τις αντιλήψεις τις διακρίνεις όταν τα πράγματα δεν πάνε πολύ καλά – στις νίκες ακούς εύκολες εξηγήσεις και πολλά μπράβο. Αλλά ας θυμηθούμε πρώτα τι είπε ο κόουτς.

«Είναι μια αποτυχία για εμάς. Είναι τελικά μια αποτυχία. Ελπίζεις να τα καταφέρεις, χτίζεις κάτι όλη τη χρονιά, δημιουργείς ένα όνειρο, περνάς δύσκολες στιγμές, περίπλοκες καταστάσεις, πολεμάς μέσα στο γήπεδο και εκεί που αρχίζεις να πιστεύεις ότι μπορείς να κερδίσεις έρχεται ένας αγώνας που σε ρίχνει στο έδαφος. Ο μεγάλος πόνος για μένα είναι ότι χάθηκε αυτό το όνειρο που φτιάξαμε όλοι μαζί, αλλά δεν έγινε πραγματικότητα. Δεν ήταν ο καλύτερος τρόπος που παίξαμε σε αυτό τον τελικό απέναντι σε έναν αντίπαλο όχι στο επίπεδό μας, με όλο τον σεβασμό στον ΟΦΗ. Είναι μια ομάδα σε καλή κατάσταση, έχουν τη δική τους φιλοσοφία, αλλά δεν είναι στο δικό μας επίπεδο. Ακόμα και μέσα στο παιχνίδι, το αποτέλεσμα κρίθηκε σε στιγμές. Αυτές ήταν απλά υπέρ τους και όχι υπέρ μας» τόνισε. Και πρόσθεσε: «Μπορεί να συμβεί και αυτό, αλλά στην πράξη εμείς χάσαμε όχι από τον φόβο του αντιπάλου, αλλά από τον φόβο της αποτυχίας. Δεν μιλάμε για φόβο αντιπάλου, ούτε για φόβο ενός παιχνιδιού. Χάσαμε από τον φόβο ότι δεν θα τα καταφέρουμε. Αυτό μας έκανε να χάσουμε την ασφάλεια, την ηρεμία, την εμπιστοσύνη και στο τέλος τη χημεία που είχαμε σε όλη τη διάρκεια της σεζόν. Υπήρχαν πάρα πολλές πολύπλοκες καταστάσεις. Πολλοί τραυματισμοί, πολλές αρνητικές καταστάσεις γύρω από την ομάδα που, τους τελευταίους δύο μήνες, μας έκαναν να χάσουμε όλη αυτή την καλή φόρμα που είχαμε. Πριν δύο μήνες ήμασταν σε μια κατάσταση που μας έδινε το δικαίωμα να ελπίζουμε ότι θα πάρουμε και το πρωτάθλημα και το Κύπελλο».

Δεν διαφωνώ καθόλου με τον καλό προπονητή του ΠΑΟΚ. Καθώς όμως η σεζόν σιγά σιγά ολοκληρώνεται αναρωτιέμαι πως ήταν δυνατόν να πίστευε πως θα μπορούσε ποτέ του να διαχειριστεί εντελώς μόνος του μια χρονιά τόσο δύσκολη και κυρίως τόσο απαιτητική για τον ΠΑΟΚ. Ο Λουτσέσκου έχει δίκιο όταν λέει πως η ομάδα του πλήρωσε τον φόβο της αποτυχίας. Αλλά για να μην προκύψει αυτός ο φόβος σε μια ομάδα σε μια τέτοια χρονιά, όπου η επιτυχία έμοιαζε απαραίτητη και για την γιορτή των εκατό χρόνων, χρειαζόταν να υπάρχουν στελέχη δηλαδή που πολλοί που να δουλέψουν ώστε η ομάδα να μην φορτωθεί με ένα βάρος μεγαλύτερο από αυτό που μπορούσε να αντέξει. Ενας άνθρωπος, όσο ικανός κι αν είναι ή αισθάνεται, αποδείχτηκε πως δεν θα μπορούσε να το αντέξει όλο αυτό το βάρος.

Που είναι οι αντικαταστάτες;

Κοιτάζω το οργανόγραμμα του ΠΑΟΚ και κυρίως βλέπω ότι λείπουν πολλοί που έφυγαν. Δεν ξέρω ποια ακριβώς δουλειά κάνει ως τεχνικός διευθυντής ο καλός Χρήστος Καρυπίδης, παιδί του ΠΑΟΚ και παλιός αρχηγός του, αλλά το βιογραφικό του δεν μπορεί να συγκριθεί με του Ζοζέ Μπότο πχ που είχε την θέση. Στο τιμ βλέπω πολλούς που δουλεύουν με τον Λουτσέσκου και για τον Λουτσέσκου: ο Θεοδωρίδης, ο Κωνσταντινίδης, ο Καστορίνα, οι πέντε συνολικά αναλυτές – δεν πρέπει να υπάρχει ομάδα με πιο πολλούς. Υπάρχει βέβαια και ο Βιερίνια – και πάλι καλά. Αλλά μου λείπουν από το οργανόγραμμα πολλοί που υπήρχαν και σίγουρα κάτι πρόσφεραν. Ο Μάκης Γκαγκάτσης έφυγε για να πάει στην ΕΠΟ: δεν ξέρω αν έχει ποτέ αντικατασταθεί και από ποιόν. Ο Κυργιάκος Κυργιάκος ήταν στον ΠΑΟΚ πάνω από δέκα χρόνια: πιστεύω κι αυτός ένα κενό πίσω το άφησε. Δεν ξέρω πόσο και πως ασχολείται πια και ο Γιώργος Σαββίδης με την καθημερινότητα της ομάδας. Ο Ιβάν είναι σταθερά στο εξωτερικό, αν και τελευταία έρχεται πιο πολύ. Και αν υπάρχει μια φιγούρα που δένει τις εποχές αυτή είναι η Μαρία Γκοτσάρεβα. Που όμως είναι κομμάτι δύσκολο να έχει λόγο στην διαχείριση της πίεσης. Που κατά τον Λουτσέσκου δεν υπήρξε η πρέπουσα και για αυτό γεννήθηκε κι ο φόβος της αποτυχίας.

Πολύ κακό και το ξεκίνημα

Ο ΠΑΟΚ δεν κλείνει απλά άσχημα την σεζόν – έχει τέσσερα ματς στην σειρά χωρίς νίκη, πράγμα σπανιότατο. Την ξεκίνησε και πολύ δύσκολα αλλά πολλοί δεν το θυμούνται. Απέκλεισε την άπειρη αυστριακή Βόλφσμπεργκερ με ένα γκολ του Μαντί Καμαρά στην παράταση μετά από δυο λευκές ισοπαλίες. Εχσε από την Ριέκα. Δεν κέρδισε στην Τούμπα την Μακάμπι και τον Παναιτωλικό, ενώ και τα ματς που κέρδισε (με την ΑΕΛ και τον Ατρόμητο) τα κέρδισε με τα χίλια ζόρια. Εφερε μια χορταστική ισοπαλία στην Τρίπολη με 3-3 που όμως αν κρίνουμε από τα αποτελέσματα του Αστέρα που ακολούθησαν δεν την λες και επιτυχία. Εχασε επίσης 4-1 από τον Λεβαδειακό για το κύπελλο – δεν του στοίχισε τελικά αλλά ήταν μια ήττα που έδειχνε ότι η σεζόν του θα είναι δύσκολη και πως ίσως χρειαζόταν κάτι παραπάνω για να φτάσει στους στόχους του. Σε ένα κύκλο αρχικών 13 παιγνιδιών ο ΠΑΟΚ είχε να επιδείξει μια μόνη πραγματικά πειστική εμφάνιση: το 5-0 απέναντι στην Ριέκα. Ζοριζόταν στο γήπεδό του, δεν σκόραρε εύκολα παρά την επιθετική του ποιότητα, έχανε εύκολα ματς στα οποία ήταν χειρότερος, όπως με την Θέλτα που την βρήκε στο Βίγκο με πολλά προβλήματα, αλλά κι όταν κέρδιζε δυσκολευόταν: του είχε συμβεί κι απέναντι στον ΟΦΗ στην άδεια Λεωφόρο. Φαινόταν ομάδα που κουβαλάει ένα βάρος. Και μετά ήρθε η νίκη με τον Ολυμπιακό, με ανατροπή μάλιστα. Και κάπως το πράγμα άρχισε να καλυτερεύει αφού επέστρεψε λίγη παραπάνω σιγουριά. Παραδόξως ένα άλλο αποτέλεσμα με τον Ολυμπιακό του έκανε τελικά κακό: η ισοπαλία στο Καραϊσκάκη με ένα πλήθος από ελλείψεις. Εκεί νομίζω ότι ο ΠΑΟΚ πίστεψε πως πέρασε τον μεγάλο σκόπελο κι όλα θα ήταν απλά στην συνέχεια. Εκανε λάθος γιατί κι ο Ολυμπιακός δεν ήταν στα καλά του – και φάνηκε. Τώρα τον έχει πάλι μπροστά του την Κυριακή. Αλλά στόχος είναι πια μια δεύτερη θέση που σε μια χρονιά με τόσες απαιτήσεις ακούγεται για τον ΠΑΟΚ παρηγοριά. Αλλά το θέμα δεν είναι ο Ολυμπιακός αυτή τη φορά: είναι να βγουν τα χρήσιμα συμπεράσματα για την συνέχεια.

Χρειάζεται στελέχη

Τι καταλαβαίνω εγώ; Ότι ο Λουτσέσκου κολακεύτηκε αναλαμβάνοντας πριν δυο χρόνια τα πάντα. Η ιδέα να γίνει ο Σερ Αλεξ Φέργκιουσον του ΠΑΟΚ του άρεσε πολύ. Αλλά ο ρόλος είναι πολύ δύσκολος. Η απώλεια του πατέρα του έκανε τα πάντα δυσκολότερα: η διαχείριση του στρες έγινε δύσκολη υπόθεση για τον ίδιο – πόσο μάλλον η δυσκολία του στρες της διαχείρισης της ομάδας. Το καλοκαίρι που έρχεται, ανεξάρτητα με το τι θα γίνει με τον καλό Ρουμάνο προπονητή, ο ΠΑΟΚ θα χρειαστεί και στελέχη. Ικανά να διαχειριστούν καταστάσεις και να μην αφήσουν να φωλιάσει στην καρδιά μιας σοβαρής και φιλόδοξης ομάδας ξανά ο φόβος της αποτυχίας…

Κοντσέρτο για πολυβόλα

Tue, 28 Apr 2026 08:18:36 GMT

Ακούω πολλούς που υποστηρίζουν πως το αποψινό ζευγάρι στον πρώτο ημιτελικό του Τσάμπιονς λιγκ, αυτό που συνθέτουν η Παρί Σεν Ζερμέν και η Μπάγερν Μονάχου, θα έπρεπε να είναι και το ζευγάρι του τελικού της διοργάνωσης. Δεν διαφωνώ. Λέω όμως ότι αν αυτό ισχύει είμαστε μάλλον τυχεροί που θα τις δούμε να παίζουν δυο φορές. Γιατί σε μια διαδικασία δυο απαιτητικών ματς περνά σχεδόν πάντα ο καλύτερος.

Δυο χρόνια πριν από την Παρί Σεν Ζερμέν αποχωρούσε με περιπετειώδη τρόπο ο Κίλιαν ΕμΠαπέ. Οι Κασσάνδρες προέβλεπαν πως η απόφαση του σπουδαίου αυτού κυνηγού μαρτυρά και το τέλος των ονείρων της Παρί να γίνει πρωταθλήτρια Ευρώπης. Είχαν αποχωρήσει πιο πριν ο Νεϊμάρ και ο Μέσι: ο ΕμΠαπέ έμοιαζε σαν να φεύγει τελευταίος και να κλίνει και την πόρτα. Αλλά είχε στο μεταξύ υπήρχε εκεί ο κόουτς Λουίς Ενρίκε. Που αποδείχτηκε πως είχε στο μυαλό του ένα σχέδιο. Πέρυσι η Παρί πήρε το Τσάμπιονς λιγκ που κυνηγούσε χρόνια. Και φέτος είναι ξανά στον ημιτελικό. Χάρη στο σχέδιο του προπονητή της που πιστεύει πως μια λειτουργική επίθεση κάνει την διαφορά και η λειτουργικότητα της δεν έχει να κάνει μόνο και αποκλειστικά με παίκτες, αλλά και με μηχανισμούς.

Γκολ από όλους και πολλά

Γιατί η Παρί τα καταφέρνει τόσο καλά; Γιατί παίζει πολύ καλά στα διπλά ματς ειδικά στην επίθεση: την League Phase του Τσάμπιονς λιγκ δεν την υπολογίζει και πολύ. Από την αποχώρηση του ΕμΠαπέ, που ακολούθησε αυτές των Μέσι και Νεϊμάρ, η Παρί Σεν Ζερμέν παίζει χωρίς έναν πραγματικό σέντερ φορ. Έτσι, κατέκτησε το πρώτο της Τσάμπιονς λιγκ και από εκεί που τελείωσε πέρυσι συνεχίζει και φέτος.

Ο Ενρίκε πιστεύει πως στην επίθεση χρειάζονται παίκτες που να μπορούν να τα κάνουν όλα: μετρά η διάθεση να παίξουν με την μπάλα κι όχι η διάταξή τους. Ο Ντεμπελέ, για παράδειγμα, έχει εξελιχθεί από δεξιός εξτρέμ σε ένα είδος ευέλικτου επιθετικού χωρίς θέση. Μπορεί να παίξει ως φορ, ως εξτρέμ στα άκρα, ως επιθετικός πίσω από το φορ, ή ακόμα και να πάρει την μπάλα στο κέντρο και να οργανώσει, κι όλα αυτά στον ίδιο αγώνα. Στο ευέλικτο αλλά και συνεπέστατο 4-3-3 του Λουίς Ενρίκε οι αλλαγές θέσεων των κυνηγών είναι ο μόνος κανόνας. Ο Κβαρατσκελία μπορεί να ξεκινήσει αριστερά ή δεξιά, σίγουρα θα πατήσει και τις δυο πλευρές του γηπέδου. Οι Μπάρκολα και ο Ντουέ που φέτος παίζει πολύ περισσότερο μπορούν να κάνουν το ίδιο, και μπορεί επίσης να παίξουν και φορ – ο Ντουέ το είχε κάνει πέρυσι στον τελικό του Μονάχου όταν η Παρί δυέλυσε την Ιντερ. Αυτό το οργανωμένο επιθετικό χάος έχει βοηθήσει την Παρί να αποκλείσει σχεδόν όλες τις αγγλικές ομάδες που έχουν εμφανιστεί στην διοργάνωση εδώ και δύο χρόνια: η προσαρμογή τους σε αυτό το οργανωμένο επιθετικό χάος που η πρωταθλήτρια Γαλλίας πρεσβεύει είναι πολύ δύσκολη.

Πολλοί πιστεύουν πως οι μέσοι του Ενρίκε είναι η δύναμη της ομάδας: δεν το αποκλείω, όσο κι αν το μάτι μου πέφτει πάντα στους κυνηγούς. Αλλά και οι μέσοι αυτοί κυρίως ένα επιθετικό σχέδιο εξυπηρετούν. Ο Νέβες είναι εξίσου αποτελεσματικός στα δεξιά όσο και στα αριστερά ειδικά όταν λείπει ο Ρουίθ. Και το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για τον Ζαΐρ-Έμερι, ο οποίος μπορεί να παίξει και στην επίθεση εύκολα. Φυσικά μιλώντας για μυστικά σε όλα τα μεγάλα ματς ο τίτλος του παίκτη που μεταβάλει τις ισορροπίες ανήκει δικαιωματικά στον Χακίμι: μπορεί πανεύκολα να γίνει, όχι απλά επιπλέον μέσος αλλά και επιπλέον επιθετικός, δεδομένων των επιθετικών του αρετών. Ο Μέντες κάνει λιγότερες κούρσες από το αριστερά αλλά έχει κι αυτός ανάλογες ικανότητες και όλος ο μηχανισμός υπάρχει και λειτουργεί υπό το άγρυπνο βλέμμα του Βιτίνια, ενός μάστερ στη διατήρηση της μπάλας. Η Παρί είχε φέτος προβλήματα γιατί έλειψαν ο Κβάρα, ο Ντεμπελέ κι ο Χακίμι. Οι αναπληρωματικοί δεν ήταν ανάλογοι. Αλλά δεν θα μπορούσαν και να είναι. Και όσο δουλεμένος κι αν είναι ο μηχανισμός της δεν είναι απλό να λειτουργήσει αν λείπουν όσοι τον ξέρουν καλά.

Μηχανή που σκοράρει

Η Μπάγερν ζει τις δικές της μεγάλες μέρες. Ο Κομπανί έχει δημιουργήσει μια εντυπωσιακή ομάδα. Εχοντας πετύχει 109 γκολ στους πρώτους 30 αγώνες στην Μπουντεσλίγκα (κατά μέσο όρο 3,6 γκολ ανά αγώνα), η Μπάγερν μπορεί να υπερηφανεύεται για το ότι η τωρινή της ομάδα είχε στο γερμανικό πρωτάθλημα που έχει ήδη κατακτήσει την καλύτερη επίθεση όλων των εποχών. Οι ακραίοι επιθετικοί είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακοί: ο Ντίαζ, στην Μπουντεσλίγκα έχει 15 γκολ και 16 ασίστ, ενώ ο Ολίσε έχει 12 γκολ και 20 ασίστ. Ενώ ο Κολομβιανός έχει αποδειχθεί επιθετικός, δυνατός και ικανός να προσαρμοστεί γρήγορα σε ένα νέο πρωτάθλημα, ο Ολίσε έχει γίνει ένας από τους καλύτερους ακραίους στον κόσμο. Είναι σωματικά δυνατός, γρήγορος και διαθέτει σπάνιες τεχνικές ικανότητες. Μπορεί να καθαρίσει μόνος του τους αγώνες, ακόμα και με τα χαρακτηριστικά του σουτ από μακρινή απόσταση η τις διεισδύσεις του. Και φυσικά υπάρχει επίσης ο Χάρι Κέιν: με 32 γκολ, είναι μακράν ο πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος κι όσοι τον καιρό που αγωνιζόταν στην Τότεναμ μιλούσαν για επαγγελματία looser δεν ξέρουν που να κρυφτούν.

Αυτό που είναι εντυπωσιακό, ωστόσο, είναι ότι η Μπάγερν κατάφερε να κερδίσει τον τίτλο σχεδόν χωρίς να ιδρώσει: σε 14 από τα 30 παιχνίδια της, σκόραρε τέσσερα ή περισσότερα γκολ, παρά το γεγονός ότι ο Μουσιάλα, ένας από τους ηγέτες της ομάδας ένα χρόνο πριν, επέστρεψε φέτος μόλις στα μέσα της σεζόν μετά από έναν τραυματισμό που υπέστη τον Ιούλιο: ακόμη δεν είναι εντελώς έτοιμος.

Αλλά αυτή η ομάδα της Μπάγερν είναι πλέον οδοστρωτήρας. Ακόμα και παίζοντας χωρίς ορισμένους βασικούς παίκτες μπόρεσε την περασμένη Κυριακή να γυρίσει ένα ματς απέναντι στην Μάινς το οποίο έχανε με 3-0 στο ημίχρονο. Κι αυτή η νίκη της με ανατροπή είναι η τέταρτη στη σειρά. Τον τελευταίο μόνο μήνα γύρισε τα ματς με την Φράιμπουργκ, την Στουτγάρδη, την Μάινς και φυσικά αυτό με την Ρεάλ στο οποίο έχανε τρεις φορές.

Δεν υπάρχουν φαβορί

Δεν υπάρχει φαβορί στο ζευγάρι όσο κι αν πολλοί βλέπουν την Μπάγερν στο ρόλο αυτό. Δημουργεί αυτή την εντύπωση η πρόκριση των Βαυαρών κόντρα στην Ρεάλ. Αλλά η Παρί δεν είναι Ρεάλ. Και την διοργάνωση εδώ και δυο χρόνια την γνωρίζει καλύτερα κι από την Βασίλισσα…

ΜVP στα δύσκολα

Mon, 27 Apr 2026 08:01:54 GMT

O Σάσα Βεζένκοφ ανακηρύχτηκε και φέτος ΜVP της Ευρωλίγκας. Η νίκη του προκάλεσε απορίες και συζητήσεις – δεν είναι παράξενο και συμβαίνει σχεδόν πάντα όταν ανακοινώνεται ο νικητής του συγκεκριμένου ατομικού βραβείου. Δεν θα μπορούσε να είναι και διαφορετικά καθώς το μπάσκετ είναι ομαδικό άθλημα και δεν είναι εύκολο να βρεθούν πάντα οι λόγοι που κάποιος ξεχωρίζει – εκτός αν είμαστε μπροστά σε περιπτώσεις αθλητών που έχουν κάνει καταπληκτικά πράγματα και η ανάδειξή τους είναι αυτονόητη. Αλλά όσες και όποιες κι αν είναι οι συζητήσεις νομίζω πως ο Βεζένκοφ κέρδισε γιατί πληρούσε τις προϋποθέσεις. Και θα σας πω τους λόγους.

Φάνηκε από την πεντάδα

Ότι ο Βεζένκοφ θα ήταν κατά πάσα πιθανότητα ο τελικός νικητής φάνηκε από την ανάδειξη της καλύτερης πεντάδας: δεν θα μπορούσε ποτέ MVP να είναι κάποιος εκτός αυτής. Θυμίζω ότι την πεντάδα αυτή αποτελούν οι Βεζένκοφ και Μιλουτίνοφ (Ολυμπιακός), ο Φρανσίσκο (Ζαλγκίρις), ο Μπράιαντ (Χάποελ) και ο Μοντέρο (Βαλένθια). Δεν είναι καθόλου παράξενο ότι σε αυτή υπάρχουν δυο παίκτες του Ολυμπιακού. Ο Βεζένκοφ ήταν κορυφαίος σκόρερ της διοργάνωσης με μέσο όρο 19,4 πόντους ανά αγώνα ενώ ήταν πολύ ψηλά σε μέσους όρους και στο σύστημα αξιολόγησης. Ο Μιλουτίνοφ, ήταν ο κορυφαίος ριμπάουντερ με 7,1 ανά παιχνίδι, ενώ ήταν συγχρόνως αυτός με τα πιο πολλά επιθετικά ριμπάουντ ανά ματς στη διοργάνωση – είχε μέσο όρο με 3,1. Λογικές και οι επιλογές των υπολοίπων. Ο Φρανσίσκο πήγε την Ζαλγκίρις όσο πιο ψηλά μπορούσε αυτή να τερνατίσει: η πέμπτη θέση της είναι σαν πρωτιά. Ο Μοντέρο οδήγησε στην δεύτερη θέση την Βαλένθια που κατά γενική ομολογία είναι η ομάδα που από την αρχή της περιόδου παίζει σταθερά το πιο καλό μπάσκετ. Κι ο Μπράιαντ στην Χάποελ έκανε την καλύτερη σεζόν της καριέρας του. Αλλά η διαφορά του Βεζένκοφ από τους τέσσερις άλλους συμπαίκτες του είναι απλή: κανείς από τους άλλους δεν είχε να επιδείξει τα δικά του εφετινά κατορθώματα. Ηταν όλοι καλοί, αλλά κρίθηκε τελικά πως αυτός είναι λιγάκι καλύτερος.

Γιατί όχι οι άλλοι

Ας τους πάρουμε με την σειρά. Ο σπουδαίος φέτος Μιλουτίνοφ ήταν καταλυτικός και χρήσιμος σε πολλά ματς, αλλά όχι σε τόσα πολλά ώστε να διεκδικήσει τον τίτλο του ΜVP: δεν τον βοηθάει και η θέση καθώς η Ευρωλίγκα δεν είναι η διοργάνωση των σέντερ όσο κι αν αυτοί είναι απαραίτητοι.

Ο Μοντέρο ήταν μια από τις αποκαλύψεις της σεζόν όμως δεν ήταν παρά ο κουμανταδόρος μιας καλής ομάδας. Οι επιτυχίες και η πρόοδος της Βαλένθια πιστώθηκαν στον προπονητή της: ο Μαρτίνεθ όχι τυχαία πήρε τον τίτλο του καλύτερου της χρονιάς γιατί βοήθησε την ομάδα να τρυπήσει το ταβάνι της. Στη θέση του Μοντέρου θα μπορούσαν να είναι κι άλλοι παίκτες της Βαλένθια καθώς η πρόοδος ήταν συνολική κι αυτό αδυνατίζει λίγο την υποψηφιότητα του.

Ο Μπράιαντ στην Χάποελ έκανε ένα καταπληκτικό πρώτο γύρο, όπως άλλωστε και η ομάδα του. Αλλά η απόδοσή του έπεσε στο δεύτερο γύρο και ήταν ίσως (και) αυτός ο λόγος που η Χάποελ βρέθηκε τελικά εκτός πρώτης τετράδας. Στην σχετική ψηφοφορία για τον MVP ήταν τρίτος.

Δεύτερος και κοντά σε ψήφους στον Βεζένκοφ ήταν ο Φρανσίσκο της Ζάλγκιρις που είχε πολλά από τα εχέγγυα για να βγει MVP: ομολογώ πως αν ψήφιζα σε αυτόν θα έδινα την ψήφο μου. Οδήγησε την Ζάλγκιρις στην καλύτερη δυνατή θέση που μπορούσε να πάρει, έκρινε ματς ο ίδιος (όχι μόνο με την απόδοσή του αλλά και με τις επιλογές του στο τέλος), είχε μέσα στη χρονιά μια εντυπωσιακή πρόοδο. Αλλά ο Βεζένκοφ ήταν πρώτος σκόρερ (κι αυτό μετράει πολύ) και πρώτος στην αξιολόγηση (που σημαίνει ότι η προσφορά του ήταν πολυποίκιλη – ήταν για παράδειγμα πέμπτος στα ριμπάουντ). Κι αγωνίζεται και σε μια ομάδα όπως ο Ολυμπιακός που έκλεισε την κανονική περίοδο στην πρώτη θέση της βαθμολογίας χωρίς μάλιστα να κάνει περιπάτους.

Ο Ολυμπιακός ξεκίνησε την σεζόν με δυσκολίες, ανέβηκε σταδιακά για λόγους που έχουν να κάνουν κυρίως με την πληρότητα του και έκλεισε πρώτος με ένα τελικό ντεμαράζ την ώρα που άλλες ομάδες κατέρρεαν – η Φενέρ, η Μονακό και η Χάποελ πχ, - ή δυσκολεύονταν να βρουν σταθερότητα: συνέβη φέτος όχι μόνο με την Ρεάλ Μαδρίτης που δεν μπορεί να κερδίσει εκτός έδρας, αλλά και με την ίδια την Βαλένθια που είχε σκαμπανεβάσματα και τον ΠΑΟ που μπήκε στα play off αλλά μετά κόπων και βασάνων. Το κατόρθωμα του Ολυμπιακού πιστώθηκε (και) στον Βεζένκοφ. Διότι υπήρξε ο πιο σταθερός παίκτης μιας ομάδας που ζορίστηκε στη διαδρομή και που τελικά κατάφερε να τερματίσει πρώτη.

Με χαρακτηριστική άνεση

Ο Βεζένκοφ φέτος κέρδισε το βραβείο όχι μόνο γιατί ήταν μεγάλος πρωταγωνιστής του πρώτου στην κανονική περίοδο Ολυμπιακού, αλλά και γιατί ήταν εκεί και στα δύσκολα. Εχει σε ένα και μόνο ματς κάτω από 10 πόντους: στην ήττα του Ολυμπιακού από την Αρμάνι. Σε βραδιές που ο Ολυμπιακός δεν κερδίζει (με την Μονακό στο ΣΕΦ πχ) παραδίνεται τελευταίος. Στα περισσότερα ματς ο αντίπαλος προπονητής έχει σχεδιάσει όλη την άμυνα της ομάδας πάνω του διότι τον αντιμετωπίζει ως εν δυνάμει ΜVP: όλοι ξέρουν τι μπορεί να κάνει. Ο Μοντέρο κι ο Φρανσίσκο χτίσανε φέτος κατά κάποιο τρόπο το όνομά τους. Εκαναν χρονιές καριέρας που λίγοι πραγματικά περίμεναν – για αυτό άλλωστε και οι δυο αγωνίζονταν σε ομάδες που στην αρχή τα χρονιάς λίγοι περίμεναν ότι θα είναι πρωταγωνίστριες. Ο Μπράιαντ έδειξε για πρώτη ίσως χρονιά τα δικά του ηγετικά στοιχεία: ήταν σπουδαίος στην Εφές αλλά στη σκιά του Μίσιτς και του Λάρκιν. Ο Βεζένκοφ είναι τα τρία τελευταία χρόνια σταθερότατα πρωταγωνιστής: και στα εύκολα, αλλά κυρίως στα δύσκολα. Και σαφώς δεν πέρασε απαρατήρητο ότι είχε κι ένα τραυματισμό που τον ξεπέρασε με χαρακτηριστική άνεση επιστρέφοντας πιο δυνατός.

Το ωραίο παράδοξο

Υπάρχει ένα παράδοξο την περίπτωσή του. Ο Βεζένκοφ δεν είναι ο XFactor του εφετινού Ολυμπιακού: πρόπερσι πχ έπαιξε καλύτερο μπάσκετ. Αυτός που φέτος αποδείχτηκε στην διάρκεια της σεζόν κάτι σαν παίκτης παραπάνω είναι ο Ντόρσεϊ. Η δική του χρονιά είναι που σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό, όταν σκέφτεσαι όλα όσα προηγήθηκαν. Αλλά αυτοί που ψηφίζουν για το βραβείο (προπονητές, δημοσιογράφοι και μπασκετόφιλοι – όχι ευτυχώς με τους ίδιους ψήφους) βλέπουν την μεγάλη εικόνα, δηλαδή την εικόνα της διοργάνωσης, κι όχι την μικρή εικόνα, δηλαδή την εικόνα του Ολυμπιακού. Και ξεχωρίζουν τον Σάσα για την ποιότητα, την προσωπικότητα και κυρίως την σταθερότητα. Βλέπουν κάποιον που είναι πάντα παρών. Και στις νίκες της ομάδας του που τερμάτισε πρώτη, αλλά κυρίως και στις δύσκολες βραδιές της. Κι επιβραβεύουν την επιμονή, την διάθεση που ο Βεζένκοφ έχει να βγαίνει μπροστά και την θέλησή του να ξεχωρίζει χωρίς να υπερβάλει. Κυρίως αυτό το μαγικό χάρισμα να βάζει είκοσι πόντους χωρίς να τον έχει πάρει είδηση κανείς…

Μια πράξη κρητικού ηρωισμού

Sun, 26 Apr 2026 11:01:59 GMT

Ο ΟΦΗ κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδος γιατί άντεξε: και στο χθεσινό ματς απέναντι στον ΠΑΟΚ, αλλά και γιατί άντεξε αυτά τα 39 χρόνια που είχαν προηγηθεί από τον προηγούμενο θρίαμβό του. Για αυτό στα μάτια μου ο χθεσινός του θρίαμβος δεν μοιάζει με τον προηγούμενο. Το 1987 ο ΟΦΗ δεν είχε περάσει τις περιπέτειες που τον περίμεναν μετά από εκείνο του το κατόρθωμα. Τότε είχε φτάσει στον τελικό εκμεταλλευόμενος, όπως κι ο Ηρακλής που εκεί τον περίμενε, μια μεγάλη πορεία του εκπληκτικού Πανιώνιου, που είχε πετάξει εκτός διοργάνωσης την ΑΕΚ, τον ΠΑΟΚ και τον Ολυμπιακό χωρίς να καταφέρει να φτάσει στον τελικό – δεν έχει ξαναγίνει και δύσκολα θα ξαναγίνει ποτέ. Σε εκείνο τον τελικό απέναντι στον Ηρακλή ο ΟΦΗ είχε βρει στο πρόσωπο του τερματοφύλακα Μύρωνα Σηφάκη τον κλασσικό ήρωα της μιας βραδιάς – τον άνθρωπο που πιάνοντας τα πέναλτι του Αδάμου και του Ζήφκα είχε χαρίσει την ομάδα του ένα τρόπαιο χωρίς να είναι καν ο βασικός της τερματοφύλακας, καθώς, παρά τα προσόντα του, από τον πάγκο ήρθε και στον πάγκοι επέστρεψε. Κι εκείνη η κατάκτηση είχε κάτι το περιπετειώδες και δεν θα μπορούσε να μην έχει αφού εμπλέκεται στην ιστορία ο ΟΦΗ, που δεν είναι από τις ομάδες που μπορεί να κερδίσει χωρίς υπερβάσεις και χτυποκάρδια. Αλλά ο χθεσινός θρίαμβος είναι κάτι άλλο: είναι μια μεγάλη ποδοσφαιρική ιστορία βασισμένη πολύ σε πολλά που έμοιαζαν κομμάτι απίθανο να συμβούν. Και τώρα που είδαμε την νίκη του ΟΦΗ, το γλέντι και την αποθέωσή του, θα σας παρακαλούσα αυτά να τα σκεφτείτε.

Μια μπάντα από ντεσπεράντο

Ο ΟΦΗ έφτασε πέρυσι σε ένα τελικό κυπέλλου Ελλάδος τον πρώτο του μετά το 1990. Πόσο άραγε πιθανό ήταν να ξαναφτάσει σε ένα δεύτερο μετά από μια μόλις σεζόν; Η περσινή του επιτυχία (γιατί και η παρουσία σε ένα τελικό κυπέλλου επιτυχία είναι όταν αυτό συμβαίνει σπάνια) δεν στάθηκε αφορμή για να ξεκινήσει την εφετινή σεζόν του ήσυχα και ωραία. Αρχισε την χρονιά με κάμποση γκρίνια, έφυγε ο Ράσταβατς, άλλαξαν πολλά. Ο Χρήστος Κόντης, αρχιτέκτονας πέραν πάσης αμφιβολία του χθεσινού του θριάμβου, προέκυψε σχεδόν κατά τύχη – αλλά και γιατί ο ίδιος ήθελε να πάει στον ΟΦΗ πολύ. Βρέθηκε στον πάγκο του ΠΑΟ, αδικήθηκε κομμάτι από τις γενικότερες κρίσεις, και στον ΠΑΟ θα μπορούσε να παραμείνει και να έχει μια ήσυχη επαγγελματικά σεζόν ως βοηθός του Μπενίτεθ. Αρνήθηκε την σχετική πρόταση και έπεσε στα βαθιά αναλαμβάνοντας μεσούσης της περιόδου μια ομάδα με δυσκολίες και απαιτήσεις: ό,τι χειρότερο δηλαδή για προπονητή και μάλιστα Ελληνα που κρίνεται και πολύ αυστηρά.

Η ίδια ομάδα ήταν γεμάτη από παίκτες από παίκτες σαν τον Κόντη: παίκτες που έψαχναν την ευκαιρία για να κάνουν κάτι σπουδαίο νοιώθοντας και λιγάκι αδικημένοι – ειδικά οι Ελληνες. Ο Χριστογιώργος και ο Λίλο έφυγαν από τον ΠΑΟ σε χρόνο ρεκόρ. Ο Ανδρούτσος έμεινε στο μυαλό όλων ως εκείνο το μεγάλο ταλέντο που κάποτε έκανε καταπληκτικά πράγματα στον Ολυμπιακό στο ντεμπούτο του. Ο Ταξιάρχης Φούντας από παιδί θαύμα κάποτε στην ΑΕΚ έγινε ένας γυρολόγος, που έκανε καριέρα μάλλον μικρότερη από αυτή που του άξιζε, χωρίς ωστόσο να χάσει ποτέ το κέφι του. Ο Λαμπρόπουλος το ίδιο. Ο Πούγγουρας, άψογος στον τελικό, έχει περάσει από τον ΠΑΟΚ και τον ΠΑΟ κι όμως ελάχιστοι το θυμούνται. Ο Κωστούλας βρέθηκε στον ΟΦΗ έχοντας κατακτήσει το Τσάμπιονς λιγκ των Νέων με τον Ολυμπιακό κι όμως έπρεπε και πρέπει να δίνει σε κάθε ματς εξετάσεις. Τελευταίος σε αυτή την μπάντα των ντεσπεράντο που ψάχνουν το λημέρι τους προστέθηκε ο Αθανασίου: από τον Ιανουάριο που επέστρεψε έχει πιο πολλές ασίστ από τον Ορτέγα και τον Μπρούνο μαζί κι όμως διάφοροι σοφοί έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι για τον Ολυμπιακό δεν κάνει. Δεν πειράζει: σημασία έχει πως όλοι αυτοί κάνουν για τον ΟΦΗ. Η για την ακρίβεια κάνουν για να γίνει ένα θαύμα.

Να τρίβεις τα μάτια σου

Το ίδιο το ματς είναι μια αληθινή άσκηση αντοχής. Ο ΠΑΟΚ μπαίνει πολύ καλά και τρομάζει: ο Μιχαηλίδης κάνει το 1-0 μετά από μια κομπίνα σε στημένη φάση νωρίς – αδύνατον να είσαι οπαδός του ΟΦΗ και να μην σκεφτείς ότι νιώθεις ένα déjà vu του περσινού τελικού. Αλλά όταν ο Φούντας φέρνει το πράγμα στα ίσια σουτάροντας δυο φορές στην ίδια φάση – μια με το δεξί και μια με το αριστερό - καταλαβαίνεις πως αυτή τη φορά η περιπέτεια είναι διαφορετική. Και βλέπεις πράγματα που δεν περιμένεις, τρίβοντας τα μάτια σου. Τον Νους να κάνει το 2-1 δείχνοντας πως πρέπει να συγκλίνει και να τελειώνει φάσεις ο εξτρέμ. Τον Κωστούλα να κάνει την επέμβαση του ματς βγάζοντας την μπάλα πάνω από τη γραμμή. Τον Νους να γίνεται αλλαγή και κλαίει. Τον Κόντη να υποχρεώνεται να αλλάξει ακόμα και τερματοφύλακα. Τον Καραχάλιο να έχει αποφασίσει πως θα σπάσει ρεκόρ στο μαραθώνιο. Τον επόπτη να τραυματίζεται και να γίνεται αλλαγή. Τον Γερεμέγιεφ να ισοφαρίζει δέκα λεπτά μετά το 90΄- δίκαια γιατί ο χρόνος των καθυστερήσεων υπήρξε μεγάλος – και πέντε ακριβώς λεπτά πριν την απονομή.

Σοκάρεσαι. Εχεις δει ακόμα και τη μαμά του Νους να πανηγυρίζει σαν να γεννήθηκε στην πλατεία των Λιονταριών στο Ηράκλειο: έχεις δει τα πάντα. Κι όταν ο Σενγκέλια παίρνει από τον Χαντσίδη το πέναλτι στο τελευταίο λεπτά του πρώτου ημιχρόνου της παράτασης και ο Ισέκα έχει κάνει επίδειξη ψυχραιμίας στην εκτέλεσή του, βλέπεις και τον τελικό θρίαμβο: στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά αυτής της άσκησης αντοχής που κρατά σαράντα χρόνια περίπου το καταλαβαίνεις πως πλέον δεν θα περάσει κανείς. Ο ΟΦΗ έχει πετύχει τρια γκολ κι όμως παίρνει το τρόπαιο με την άμυνα του.

Στο δεύτερο ημίχρονο της παράτασης ο ΠΑΟΚ παίζει για ένα κύπελλο, σημαντικό καθώς θέλει να γιορτάσει τα εκατό του χρόνια με τίτλο. Ο ΟΦΗ παίζει για την ιστορία του: το κίνητρο είναι πιο μεγάλο. Ο ΠΑΟΚ έχει καταθέσει στα λεπτά που έχουν προηγηθεί κάμποση από την ποιότητα του: έχει ευκαιρίες με τον Ζίφκοβιτς, τον Τάισον, τον Μεϊτέ. Αλλά ο ΟΦΗ δεν γίνεται να χάσει δεύτερη φορά ένα τρόπαιο ενώ έφτασε 5 λεπτά και 39 χρόνια πριν το σηκώσει. Ο Γερεμέγιεφ και η ισοφάρισή του απλά δοκίμασαν την αντοχή του. Τον βοήθησαν να δείξει γιατί άλλος στην Ελλάδα δεν έχει τόση. Λάμπρυναν το κατόρθωμα.

Ο ΠΑΟΚ που χάθηκε

Η εικόνα του ΠΑΟΚ είναι οι δηλώσεις του Ρασβάν Λουτσέσκου στο τέλος του ματς. Αμήχανος, απορημένος, αδυνατώντας κομμάτι να καταλάβει τι έγινε ο Ρουμάνος δηλώνει ότι αναλαμβάνει την ευθύνη αλλά είναι μάλλον δύσκολο να εξηγήσει ποια είναι αυτή. Ο ΠΑΟΚ ο εφετινός μοιάζει να χάθηκε τον περασμένο Φεβρουάριο όταν άρχισαν οι τραυματισμοί του ενώ κυνηγούσε τα πάντα: η μουσική υπόκρουση της χρονιάς του είναι εκείνο το παλιό «τα είχα όλα μια φορά μα ήθελα παραπάνω». Αυτό το παραπάνω χθες δεν του το έδωσε κανείς από τους παίκτες του, ενώ από την άλλη υπήρχαν πολλοί που έδωσαν τα πάντα για 120 λεπτά. Και στις εξέδρες κάποιοι χιλιάδες που δίνουν τα πάντα εδώ και χρόνια.

Ας κρατήσουν οι χοροί στο Ηράκλειο. Η αναμονή για το μεγάλο πάρτι είχε εξεγέρσεις, υποβιβασμούς, χρεοκοπίες, λύπες, μαράζι, επιστροφές, σωτηρίες, ήρωες. Κι όσοι χθες έκαναν την νύχτα μέρα το ξέρουν πως αυτό το κύπελλο είναι κατά βάθος μια πράξη ηρωϊσμού. Κρητικού ηρωισμού. Μια κουζουλάδα από κοπέλια.

Θα είναι αποτυχία αν...

Sat, 25 Apr 2026 10:30:00 GMT

Ο Ολυμπιακός θα αντιμετωπίσει τελικά την Μονακό στα play off της Ευρωλίγκας. Όπως συνήθως συμβαίνει η πρωτιά του στην κανονική περίοδο του έφερε κι αυτή την φορά ένα δύσκολο αντίπαλο: ας μην ξεχνάμε πως η Μονακό στην κανονική περίοδο τον έχει κερδίσει δυο φορές. Αλλά καλώς να ορίσει που λένε.

Το πάθημα της Μπαρτσελόνα

Η Μπαρτσελόνα πήγε να αντιμετωπίσει την Μονακό με την σιγουριά και την αυτοπεποίθηση που της έδινε η νίκη κόντρα στον Ερυθρό Αστέρα. Ο Πασκουάλ είχε στο βιογραφικό του ένα ωραίο παράσημο: μέχρι το χθεσινοβραδινό ματς κάθε ομάδα που είχε στην καριέρα του και έπαιρνε μέρος στην Ευρωλίγκα έφτανε στα play off. H Μονακό είχε τις γνωστές της ελλείψεις και ερχόταν από την ήττα με τον ΠΑΟ που έμοιαζε και ήταν ήττα με κάτω τα χέρια. Αλλά το ματς με την Μπαρτσελόνα το κέρδισε. Και θα είναι αυτή που τελικά θα αντιμετωπίσει και φέτος τον Ολυμπιακό. Που είναι σαν κάθε χρόνο τα τελευταία χρόνια να κάνει ό,τι καλό κάνει στην Ευρωλίγκα για να έχει ένα ραντεβού μαζί της.

Η Μπαρτσελόνα πλήρωσε πολλά. Αρχικά το κακό της ξεκίνημα. Μετά το κακό παιγνίδι του Πάντερ. Σίγουρα τις δυσκολίες του Σατοράνσκι που έπαιξε ένα σκάρτο δεκάλεπτο, και σίγουρα και την μικρή επιθετική προσφορά των ψηλών της απέναντι σε μια ομάδα που επί της ουσίας στο 5 είχε μόνο τον Τάις. Ομολογώ ότι δεν περίμενα την ήττα της, που εν τέλει δεν ήταν και τόσο δύσκολη καθώς από την αρχή κυνηγούσε το σκορ: η τιμητική αντίδραση του Κλάιμπερν και του Σενγκέλια δεν αρκούσαν για να αλλάξει η μοίρα της μολονότι όταν έφτασε στο -5 φαινόταν να έχει περισσότερες δυνάμεις – η σπουδαία άμυνά της στο τρίτο δεκάλεπτο δεν έφτανε τελικά. Οι γηπεδούχοι είχαν φανερά σημαδέψει το παιγνίδι και ίσως είχαν στο μυαλό τους και την περσινή τους πρόκριση στο Final4 που είχε προκύψει μέσω Βαρκελώνης: και πέρυσι την Μπάρτσα απέκλεισαν. Χθες βρήκαν στο πρόσωπο του Μπλόσονγκέιμ ένα πραγματικό X factor που μέτρησε καταλυτικά. Ο Ολυμπιακός είναι σαν να συνεχίζει την προσπάθεια του να κατακτήσει την Ευρωλίγκα από εκεί ακριβώς που αυτή σταμάτησε πέρυσι. Πρέπει να δει τα ματς με την Μονακό ως ευκαιρία για να δείξει πόσο πιο γεμάτος είναι φέτος.

Ολη η Μονακό και δυο ματς

Αν έβλεπε κανείς τα ματς της Μονακό στο play in θα μπορούσε να πει πως μέσα σε λίγες μέρες είχαμε ολόκληρη την εικόνα της σεζόν της, που χαρακτηρίζεται από μια ανισορροπία καθόλου ανεξήγητη ωστόσο. Η Μονακό πέρασε από την μάλλον εύκολη ήττα της από τον ΠΑΟ στο ΟΑΚΑ, στην μάλλον εύκολη επικράτηση κόντρα στην Μπαρτσελόνα που χθες βράδυ έφτασε να την κερδίζει με δεκαπέντε πόντους διαφορά. Και στα δυο ματς είχε ελλείψεις – δεν ήταν σίγουρα η μια – δυο επιστροφές που είχε με την Μπαρτσελόνα το μυστικό της βελτίωσής της. Η Μονακό, μετά την φυγή του Βασίλη Σπανούλη, είναι μια παράξενη ομάδα παικτών – είναι σαν να μην έχει προπονητή. Το ματς αυτό που κέρδισε κόντρα στην Μπαρτσελόνα δείχνει μόνο ένα πράγμα: πως οι παίκτες αυτοί, ακριβώς επειδή είναι σπουδαίοι γνώστες της διοργάνωσης, αν έχουν στοχεύσει ένα ματς μπορεί να το πάρουν – το έκαναν πιο θεαματικά με την Χάποελ Τελ Αβίβ την τελευταία αγωνιστική της κανονικής περιόδου. Ολο αυτό έχει σαφώς κάτι το ηρωϊκό (όλοι δίνουν ό,τι έχουν σε αυτές τις επικές βραδιές παίζοντας για το επόμενο συμβόλαιό τους, όμως το πράγμα δεν έχει καμία απολύτως κανονικότητα: οι τύποι μοιάζουν με πρωταγωνιστές ταινίας που δεν λυγίζουν ενώ θα πρεπε. Από την άλλη αυτή η τραμπάλα των αποτελεσμάτων στην ίδια εβδομάδα όντως αποτελεί και σύνθεση της σεζόν της Μονακό. Που ξεκίνησε εξαιρετικά, κατέρρευσε στην πορεία μετά τα διοικητικά της προβλήματα και πήρε στο τέλος τα ματς που ήθελε ενώ έμοιαζε ξεγραμμένη μόνο και μόνο γιατί έμεινε με οκτώ παίκτες. Αλλά δεν μπορώ να πιστέψω πως αυτή η ομάδα μπορεί να τα καταφέρει απέναντι στον Ολυμπιακό. Σε όλες αυτές τις διαδικασίες play off είναι νόμος πως για να τα καταφέρεις πρέπει να κρύψεις τα μειονεκτήματα σου. Η Μονακό τα έχει σε κοινή θέα – πορεύεται κυρίως με αυτά. Ο Ολυμπιακός δεν κινδυνεύει από τον Τζέιμς, τον Οκόμπο, τον Τάις, τον Στραζέλ, τον Ντιαλό, τον Μπλόσονγκέιμ: είναι όλοι τους καλοί παίκτες αλλά δεν αρκούν για μια σειρά play off. Κινδυνεύει από κάτι; Μόνο από τον κακό εαυτό του. Αν δεν μπορέσει να διαχειριστεί το ότι είναι μεγάλο φαβορί, αν παρουσιάσει για τρία ματς τα προβλήματα που είχε απέναντι στην Μονακό πέρσι στον ημιτελικό της Ευρωλίγκας μπορεί να την πατήσει. Αλλά μου μοιάζει απίθανο να χάσει τρία παιγνίδια: αν αποκλειστεί θα είναι αποτυχία μεγάλη.

H Βαλένθια και το βάρος

Αποτυχία θα είναι και ένας αποκλεισμός του ΠΑΟ από την Βαλένθια: οι δυο ελληνικές ομάδες, αν και πολύ διαφορετικές, πρέπει να σηκώσουν το βάρος των προσδοκιών ως ομάδες καλύτερες – το παράδοξο της υπόθεσης είναι ότι και οι δυο έχουν χάσει από τους αντιπάλους τους στην κανονική διάρκεια δυο φορές. Αλλά αν σύμμαχος του Ολυμπιακού είναι οι δυσκολίες της Μονακό που την έχουν απομακρύνει πολύ από την εικόνα που είχε ειδικά όταν τον κέρδισε στο ΣΕΦ με 87-92, σύμμαχος του ΠΑΟ είναι η ίδια η κανονικότητα της Βαλένθια που εναντίον του δεν είναι εύκολο να κάνει παραπάνω από όσα μας έχει δείξει. Ηταν πολλά και ωραία αυτά που έδειξε φέτος η ομάδα του Μαρτίνεθ και πρώτος το παραδέχτηκε ο Αταμάν που του έδωσε συγχαρητήρια για τον τίτλο του προπονητή της σεζόν και είπε ότι ο ίδιος στα ματς με τους Ισπανούς ήταν φέτος ντεφορμέ. Αλλά μου μοιάζει δεδομένο ότι σε μια διαδικασία play off που τα νεύρα και η διαχείρισή τους είναι βασικό ζητούμενο η Βαλένθια, που έχει παιγνίδι και τρόπους αλλά δεν έχει μεγάλες εμπειρίες, θα είναι δύσκολο να βρει τρεις νίκες. Μου θυμίζει η περίπτωσή της την περσινή Παρί. Που αφού άρεσε όλο το χρόνο για το μπάσκετ που έπαιζε, απέκλεισε την Ρεάλ στο play in (με νίκη στην Μαδρίτη μάλιστα!) και στην συνέχεια έχασε από την Φενέρ και μάλιστα με 3-0.

Γενικά τα play off έχουν φαβορί: στα ζευγάρια που δεν εμπλέκονται οι ελληνικές ομάδες θα γίνει λίγο χαμός, αλλά σίγουρα η Φενέρ έχει τον πρώτο λόγο με την Ζαλκίρις και σίγουρα η Ρεάλ που είναι πολύ δυνατή στην έδρα της ξεκινά με αβαντάζ απέναντι στην Χάποελ Τελ Αβίβ που έδρα δεν έχει. Κι αν οι ελληνικές ομάδες προκριθούν οι πιθανοί ημιτελικοί (Ολυμπιακός – Φενέρ και ΠΑΟ – Ρεάλ Μαδρίτης) μου μοιάζουν για διαφορετικούς λόγους κι αυτοί του χεριού τους. Αλλά ας δούμε πρώτα τι θα κάνουν ο Ολυμπιακός με την Μονακό και ο ΠΑΟ με την Βαλένθια και το ξανασυζητάμε το πράγμα…

Related Posts

Κύκλοι ανοίγουν και κύκλοι κλείνουν

Δυο Ισπανοί στην Βουδαπέστη

Που είσαι Σλούκα...

Αλλο πέρυσι κι άλλο φέτος

Περιμένοντας τον Ολίσε

Η φαντασίωση και η πραγματικότητα

Βήματα μπροστά και βήματα πίσω

Όλα μοιάζουν κομμάτι μυστήρια

Χάρι Χόλε ετοιμάσου

Πένήντα πράγματα που έμαθα αυτόν τον Απρίλιο

Ραντεβού στην Αθήνα

Ραντεβού στην Αθήνα

Και οι τέσσερις στο κόλπο

To πρώτο βήμα

Η Αρσεναλ εναντίον της Αρσεναλ

Ο φόβος της αποτυχίας

Κοντσέρτο για πολυβόλα

ΜVP στα δύσκολα

Μια πράξη κρητικού ηρωισμού

Θα είναι αποτυχία αν...