Καλοκαιρινό παιγνίδι με την φωτιά

Fri, 07 Aug 2026 11:00:03 GMT

Μετά τις εντός έδρας ισοπαλίες του Ολυμπιακού με την Ναϊμέγκεν και του ΠΑΟ με την ΤΣΣΚΑ1948 ήρθε η ήττα του ΠΑΟΚ από την Αντερλεχτ για να ολοκληρώσει το κακό τριήμερο των ελληνικών ομάδων στα ευρωπαϊκά προκριματικά. Η ήττα του ΠΑΟΚ ήταν μάλλον το πιο πικρό αποτέλεσμα. Διότι αντίθετα από τους άλλους δυο ο ΠΑΟΚ δεν ήταν κακός. Απλά πλήρωσε ακριβά κάποιες κατασκευαστικές του ατέλειες. Ισως και το ότι δεν διάβασε το αποτέλεσμα των δυο αγώνων του με την Ντιναμό Κιέβου όπως έπρεπε.

Η γνώση της δυσκολίας

Η Αντερλεχτ ήρθε στην Θεσσαλονίκη με γνώση της δυσκολίας που την περίμενε. Θυμίζω ότι πέρυσι αποκλείστηκε στα play off του Conference League από την ΑΕΚ και το πάθημα ήταν πολύ νωπό για να μην το έχει στο μυαλό της. Η ομάδα του Βίτορ Μπρούνο έδειξε ότι κατέβηκε στην Τούμπα βασικά για να παίξει άμυνα: στο 4-3-3 του Πορτογάλου προπονητή, οι τρεις μέσοι είχαν κυρίως ανασταλτικά χαρίσματα ενώ ο πιο επιθετικός Σαλιμπά θυσιάστηκε κι έμεινε 70 λεπτά στον πάγκο. Το όλο σχέδιο ήταν να περιοριστεί από τους Λανσάνα, Κανά και Άμπρος ο Κωνσταντέλιας και όλο αυτό διευκολύνθηκε από ένα γκολ δώρο του ΠΑΟΚ μόλις 17 δευτερόλεπτα μετά την έναρξη του αγώνα. Μετά την σέντρα ο τερματοφύλακας Κούσεμανς γέμισε, ο Ζίφκοβιτς και ο Ζαφείρης δεν κατάφεραν να διώξουν και ο πολύ καλός φορ Τσβέτκοβιτς έκανε το 1-0 σε μια φάση που ο ΠΑΟΚ είχε μια κομμάτι ανεπίτρεπτη αμυντική θολούρα: αν ο ΠΑΟΚ είχε μείνει απλά ψηλά δεν θα είχε συμβεί τίποτα.

Αυτό το γρήγορο γκολ βοήθησε την βελγική ομάδα να κάνει ακόμα καλύτερα αυτό για το οποίο ήταν προετοιμασμένη, δηλαδή να παίξει άμυνα. Δεν το έκανε άριστα (αφού από τον ΠΑΟΚ δεν έλειψαν οι ευκαιρίες) αλλά το έκανε με κάμποση συνέπεια – ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο. Ενδεικτικό του πόσο πόνταραν στην άμυνα τους οι φιλοξενούμενοι είναι ότι όταν στο μισάωρο ο προπονητής τους θύμωσε με την αγωνιστική τους εικόνα τα παράπονα του είχαν να κάνουν όλα με την ανασταλτική λειτουργία κι όχι με την αδυναμία της ομάδας του να κρατήσει την μπάλα. Οι δε παρεμβάσεις του στο ματς έγιναν όλες με σκοπό την καλύτερη δυνατή άμυνα: έβγαλε στο 71΄τον Τσβέτκοβιτς για να βάλει τον Ντέγκρεφ και πριν από αυτό στο 56΄ άλλαξε τον Σέκε με τον Αντμαν – άλλαξε δηλαδή δυο κυνηγούς με δυο παίκτες που θα βοηθούσαν κυρίως ανασταλτικά.

Η Αντερλεχτ, με πολύ ψυχωμένο τον γνωστό μας Μπιανκόν, περίμενε πολύ τον ΠΑΟΚ και η άμυνα της ήταν σαν αυτές των ομάδων που είδαμε στο πρόσφατο μουντιάλ: είχε 5-6 παίκτες μπροστά από τον τερματοφύλακα και τρεις στο ύψος της περιοχής με βασικό σκοπό να κοντράρουν όσα σουτ ο ΠΑΟΚ θα έψαχνε. Και η αλήθεια είναι πως το έκαναν καλά: το μόνο καθαρό επικίνδυνο σουτ παίκτη του ΠΑΟΚ που πέρασε από αυτό το μοβ τοίχος ήταν του Ζαφείρη στο 95΄. Η μπάλα έσκασε κι ανέβηκε αλλά ο καλός τερματοφύλακας Κούσεμανς δεν αιφνιδιάστηκε. Η νίκη της Αντερλεχτ έχει την υπογραφή του: η σωτήρια επέμβασή του στο πέναλτι που χτύπησε ο Μιχαηλίδης στο μισάωρο ήταν πιθανότατα η πιο καθοριστική στιγμή στην εξέλιξη του αγώνα. Αλλά το θέμα είναι ο ΠΑΟΚ.

Παλιός ΠΑΟΚ, αλλά πιο αδύναμος

Ο ΠΑΟΚ δέχτηκε πάλι ένα γκολ νωρίς όπως στην Πολωνία από την Ντιναμό Κιέβου: μου μοιάζει σύμπτωση, ο καιρός θα δείξει. Ο Λίσι πόνταρε και σωστά στους «παλιούς» και σε αυτό το ματς, μόνο που από τον εφετινό ΠΑΟΚ έλειψαν σε επίπεδο αρχικής ενδεκάδας τέσσερις πολύ χρήσιμοι παίκτες που είχε ο περσινός ΠΑΟΚ. Ο ένας είναι ο Κεντζόρα: οι δυο παίκτες που έπαιξαν δίπλα στον Μιχαηλίδη (ο Χατζηδιάκος και ο Ελουστόντο έχουν να μάθουν πολλά – όχι τυχαία «κιτρινίστηκαν» και οι δύο, ο δε Ελληνας στόπερ παίρνει μια κίτρινη σε κάθε ματς. Ο δεύτερος είναι ο Μεϊτέ και δεν χρειάζεται να πω πόσο λείπει. Ο τρίτος είναι ο καλός Μπάμπα: όταν μπήκε στο τέλος ο ΠΑΟΚ βρήκε καλύτερη ισορροπία καθώς έπαιζε πολύ από τα δεξιά. Και ο τέταρτος είναι ο φορ που λείπει. Αυτό που βλέπουμε είναι ένας ΠΑΟΚ σαν τον περσινό, αλλά ένα σκαλί πιο κάτω. Και γιατί και ο νέος του προπονητής τώρα μαθαίνει την ομάδα.

Ο Αλέσιο Λίσι είχε την εξυπνάδα να αρχίσει την καριέρα του στον ΠΑΟΚ στήνοντας την επίθεση γύρω από τον Κωνσταντέλια: ακόμα και η μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων που έχει ο Ζαφείρης, που πατά περιοχή πιο πολύ από πέρσι, είναι αποτέλεσμα αυτής της επιλογής. Ο Κωνσταντέλιας χθες κέρδισε δυο πέναλτι: το ένα που δόθηκε (κι έχασε ο Μιχαηλίδης) και ένα που δε δόθηκε γιατί το VAR είδε φάουλ του Ζίφκοβιτς στην αρχή της φάσης. Ωστόσο η Αντερλεχτ φρόντισε να του περιορίσει το χώρο δράσης και τον υποχρέωνε να πασάρει γρήγορα: ο άσος του ΠΑΟΚ μπορεί να έχει και ιδιοφυείς πάσες αλλά την διαφορά την κάνει στα ένας εναντίον ενός.

Ο Λίσι στο δεύτερο ημίχρονο τον έστειλε για λίγο στο πλάι, αλλά αυτό πιο πολύ τον έβγαλε από το ματς παρά βοήθησε τον ΠΑΟΚ. Δεν τον βοήθησε τον ΠΑΟΚ ούτε αυτό το κάτι σαν 4-4-2 που ζήτησε στο δεύτερο ημίχρονο, όταν έβαλε τον Γερεμέγιεφ δίπλα στον Μύθου και έστειλε τον Κωνσταντέλια στη θέση του Τάισον και δεν κατάλαβε γιατί χρησιμοποιήθηκε ο Τέιλορ αντί του κομμάτι άχρωμου Σανταμαρία: το να βάζεις ένα ακραίο μπακ να κάνει τον χαφ ενώ έχεις πχ τον Καμαρά, δεν είναι και η καλύτερη ιδέα. Γενικά ο ΠΑΟΚ έχει δουλειά: με τον ερχομό του Γιαννούλη έχει τέσσερα αριστερά μπακ – το πράγμα μου μοιάζει υπερβολή. Και πρέπει να βρει ένα αντικαταστάτη του Γιακουμάκη: έπρεπε νομίζω από αυτό να ξεκινήσει. Μου περνά από το μυαλό πως αν δεν το έκανε είναι γιατί στον ΠΑΟΚ θεωρούν ότι και το να καταλήξει η ομάδα στο Conference League κακό δεν είναι: σε τελική ανάλυση μπορεί να το διεκδικήσει. Αλλά αν φτάσει να παίζει την είσοδό του σε αυτό σε δυο ματς με τον Απόλλωνα Λεμεσού καλοκαιριάτικα το παιγνίδι με την φωτιά που από χθες ξεκίνησε θα είναι μεγάλο.

Καθόλου απλή η συνέχεια

Ο ΠΑΟΚ προφανώς μπορεί να πάει στις Βρυξέλλες και να πάρει την πρόκριση: η αποστολή δεν είναι απαγορευτική – μόλις πέρυσι έκανε σπουδαία ματς εκτός έδρας με αντιπάλους πιο δυνατούς από την Αντερλεχτ. Αλλά η ομάδα από το Βέλγιο έδειξε ικανή να υπερασπιστεί αυτό το αβαντάζ που απέκτησε και δεν είναι και εντελώς αδύναμη επιθετικά. Παρά την άρνησή της να επιτεθεί, να κρατήσει μπάλα και στοιχειωδώς να πιέσει, η Αντερλεχτ είχε χθες ένα γκολ, ένα γκολ που δεν μέτρησε και τουλάχιστον δυο μεγάλες ευκαιρίες ενώ το χειρότερο είναι ότι ο Τσβέτκοβιτς έδειξε ικανός να τρέξει τα στόπερ του ΠΑΟΚ ακόμα και παίζοντας χωρίς πολλές βοήθειες. Κι ο Μπρούνο δεν θα υποτιμήσει τον ΠΑΟΚ: χθες είπε πως παρά την ήττα του αυτός είναι το φαβορί.

Η αποστολή στις Βρυξέλλες δεν είναι καθόλου απλή. Κι ο Λίσι κάτι πρέπει να αλλάξει γιατί η ομάδα του μοιάζει προβλέψιμη πολύ νωρίς. Κι αυτό είναι πιο μεγάλο πρόβλημα από την ήττα.

(Gazzetta.gr, Αυγουστος του 2026)

Κάθε νέα αρχή και μπλέξιμο

Thu, 06 Aug 2026 11:31:39 GMT

Ομολογώ πως δεν θυμάμαι προπονητή να εξηγεί τόσο καλά – και με μια μάλλον λιτή δήλωση – ένα κακό αποτέλεσμα όπως το έκανε χθες ο Τζέικομπ Νίστρομ. Μετά την ισοπαλία του ΠΑΟ (1-1) με την άγνωστη ΤΣΣΚΑ1948 κι ενώ στο ΟΑΚΑ δεν είχαν κοπάσει οι αποδοκιμασίες του μάλλον αυστηρού κόσμου που βρέθηκε εκεί ο Δανός είπε τα εξής. «Είναι εύκολο να πούμε τι έγινε σήμερα. Οταν χάναμε τη μπάλα ήμασταν πολύ ανοιχτοί. Και χάναμε και τις δεύτερες μπάλες. Είμαι πολύ ικανοποιημένος από το πρώτο 30λεπτο. Είμαι απογοητευμένος που δεν το κεφαλαιοποιήσαμε. Όταν ισοφαριστήκαμε αρχίσαμε να αγχωνόμαστε πάρα πάρα πολύ και κάναμε λάθη. Υπάρχουν πολλές αλλαγές στην ενδεκάδα. Νέος τερματοφύλακας, νέο δίδυμο στα στόπερ, αρκετοί καινούργιοι. Πρέπει να συνδεθούμε καλύτερα μεταξύ μας» είπε. Πολύ σωστά. Αλλά το θέμα είναι γιατί συμβαίνουν όλα αυτά.

Επτά στους έντεκα είναι πολλοί

Ο ΠΑΟ είναι αλήθεια πως έχει πολλούς νέους παίκτες. Χθες ξεκίνησαν στην ενδεκάδα του έξι νεοφερμένοι και ο Γιάγκουσιτς, που κι αυτός σαν νέο απόκτημα είναι. Με επτά καινούργιους παίκτες είναι πολύ δύσκολο μια ομάδα να έχει ομοιογένεια στις αρχές Αυγούστου. Γιατί ο ΠΑΟ έχει τόσους πολλούς νεοφερμένους; Γιατί αυτό ήθελαν όσοι έχουν τις τύχες του: να αλλάξει ριζικά η ομάδα.

Ο ΠΑΟ τελείωσε την περασμένη σεζόν του διώχνοντας τον Ράφα Μπενίτεθ κι ένας από τους λόγους ήταν ότι αυτός είπε πως η ομάδα χρειάζεται δέκα παίκτες: στο τέλος του καλοκαιριού θα έχει περισσότερους και όλοι θα έχουν αποκτηθεί όλοι για βασικοί. Αυτό συμβαίνει γιατί η στόχευση εξ αρχής ήταν η δημιουργία μιας καινούργιας ομάδας ικανής να κερδίσει το πρωτάθλημα, αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνει χωρίς κανένα κόστος. Η αίσθησή μου είναι ότι υποτιμήθηκε – κατά κάποιο τρόπο – η δυσκολία των προκριματικών του Conference League: πιστεύω πως όλοι στον ΠΑΟ πιστεύουν ότι θα τους περάσουν και θα φτάσουν στην League Phase, και λογικά έτσι θα συμβεί αφού οι αντίπαλοι που ο ΠΑΟ έχει είναι κομμάτι δύσκολο να τον αποκλείσουν. Να τον τρομάξουν όμως εκμεταλλευόμενοι το γεγονός ότι είναι ασύνδετος μια χαρά μπορούν να το κάνουν. Το έκανε η Πακσι στο προηγούμενο ματς και το έκανε και η ΤΣΣΚΑ1948 χθες. Με τον ίδιο τρόπο που ο Νίστρομ περιέγραψε: σπεκουλάροντας σε αμυντικές κυρίως αδυναμίες. Στις ανακτήσεις της μπάλας πχ. Αλλά και στο γεγονός ότι τα ακραία μπακ κυρίως παίζουν εντελώς ακάλυπτα. Χθες ο Πελίστρι, ο Αντίνο και ο Γιάγκουσιτς δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ τους όχι να βοηθήσουν όσους έπαιζαν πίσω τους, αλλά απλά να επιστρέψουν να δουν πως είναι να βρίσκεσαι στο δεύτερο μισό του γηπέδου.

Αποτελέσματα και όχι θέαμα

Πάμε παρακάτω. Γιατί υπάρχουν τόσα αμυντικά προβλήματα; Πρώτα από όλα γιατί η άμυνα σε σχέση με τις άλλες γραμμές είναι αυτή στην οποία υπάρχουν λιγότερες λύσεις, λιγότερος ανταγωνισμός και κατά συνέπεια και λιγότερη προσπάθεια: ενώ για τις θέσεις τις επίθεσης γίνεται χαμός, στην άμυνα υπάρχουν ήδη βασικοί που έχουν πάρει την φανέλα στο σπίτι. Ο ΠΑΟ έχει περισσότερα φορ από κεντρικούς αμυντικούς – το λες και πρωτοτυπία.

Υπάρχει όμως κι ένας άλλος λόγος πολύ φανερός: ο Νίστρομ ρίχνει το βάρος του στην επίθεση ξεχνώντας (;) ότι οι ομάδες χτίζονται από την άμυνα – οι τρόποι που ο ΠΑΟ έχει για να αμύνεται σε αυτά τα πρώτα ματς μοιάζουν λίγοι. Είναι όμως δυνατόν ένας προπονητής με πείρα πρωταθλητισμού (και ευρωπαϊκών προκριματικών) να κάνει ένα τέτοιο λάθος; Όχι φυσικά. Αυτό αποδεικνύεται από μια άλλη δήλωση που έχει κάνει ο Δανός μια μέρα πριν το ματς: «δεν υποσχέθηκα ποτέ καλό θέαμα, αλλά αποτελέσματα» είπε. Και προφανώς πιστεύει πως σε αυτή την φάση της σεζόν και με αντίπαλο τις συγκεκριμένες ομάδες τα αποτελέσματα μπορεί να τα φέρει η επιθετική αποτελεσματικότητα. Μόνο που όταν σε τρία ματς αλλάζει και η επιθετική τριάδα ούτε αυτό είναι τόσο απλό.

Αλλαγές χωρίς αλλαγή

Ο Νίστρομ ανησυχεί προφανώς για την άμυνα. Εχοντας δει τι συνέβη στο ματς με την Πακσι άλλαξε και στόπερ (με τον Φαν Ντρόγκελεν αντί του Τουμπά), αλλά και κάτι στα χαφ προτιμώντας τον Τσιριβέγια αντί του Τσέριν. Αλλά ο Ολλανδός στόπερ έκανε ντεμπούτο (με ό,τι αυτό σημαίνει) και η αλλαγή του Τσέριν δεν έδωσε τα αναμενόμενα.

Το δίδυμο Καμαρά – Τσιριβέγια μου θύμισε αυτό που έλεγε κάποτε ο Πάολο Σόουζα, ότι δηλαδή μια ομάδα δεν μπορεί να έχει δυο «χαφ υαλοκαθαριστήρες», δυο παίκτες δηλαδή που μένουν βιδωμένοι στο χώρο τους και παίζουν την μπάλα παράλληλα. Ο Νίστρομ γνωρίζοντας πως ο Γιάγκουσιτς δεν θα ασχοληθεί με ποταπές για δεκάρι δουλειές (τύπου ανακτήσεις μπάλας, πρέσινγκ κτλ) ζήτησε από τον Ραστόντερ να γυρίζει αυτός πιο πολύ και για να βοηθάει ανασταλτικά και για να παίρνει πάσες από τους δυο κόφτες, αλλά ο Ελβετός, παρά την όρεξή του δεν είναι ο Χάρι Κέιν. Ετσι οι αντίπαλοι έβρισκαν χώρους στο πλάι (ο Μασιάλ και ο Ρούσεφ έκαναν περίπου ό,τι ήθελαν αφού ο Τσάπρας και ο Κυργιακόπουλος ήταν εντελώς μόνοι – κι όχι μόνο στη φάση του γκολ της ισοφάρισης), αλλά και στον άξονα αφού ο Τσιριβέγια και ο Καμαρά δεν έφταναν.

Όταν ο Νίστρομ άλλαξε την μεσαία γραμμή με τον Τσέριν αντί του Καμαρά και τον Ταμπόρδα αντί του Πελίστρι ο ΠΑΟ είχε αγχωθεί πολύ: δεν υπήρχε πια καθαρό μυαλό. Κι αν δεν έχασε το χρωστά στον Πένια που σταμάτησε τον Ρούσεφ στο τε α τετ και στο γεγονός ότι στο 83΄ο Γκάσεβιτς σημάδεψε το δοκάρι. Ο Νίστρομ έβλεπε το κακό να πλησιάζει και με τους Κάτρη και Κοντούρη κράτησε την ισοπαλία. Σίγουρα κάπως αλλιώς περίμενε τα πράγματα.

Θα ξεχαστεί γρήγορα εκτός αν…

Αυτό που εγώ καταλαβαίνω είναι ότι ο Νίστρομ πιστεύει πως ο ΠΑΟ για να κερδίσει το πρωτάθλημα (αυτό είναι ο βασικός του στόχος) πρέπει να μπορεί να σκοράρει πιο εύκολα από τα προηγούμενα χρόνια: η βασική προσοχή του είναι σε αυτό – όπως νομίζω και η προσοχή της διοίκησης που συνεχίζει να προσθέτει παίκτες στην επίθεση. Αν δεν υπάρξει ατύχημα στα προκριματικά του Conference League ματς, όπως το χθεσινό ή αυτό με την Πάκσι στο ΟΑΚΑ θα ξεχαστούν γρήγορα: αν την επόμενη Τρίτη προκύψει αποκλεισμός θα υπάρξει γκρίνια τεράστια. Αλλά και μια δυσκολία μεγάλη για τον κόουτς: θα είναι δύσκολο να διαχειριστεί καμιά τριανταριά παίκτες που έχει τώρα ο ΠΑΟ έχοντας μόνο τα ματς του ελληνικού πρωταθλήματος.

Όλα αυτά τα επισημαίνω πιστεύοντας πως είναι μάλλον απίθανο ο ΠΑΟ να αποκλειστεί από την ΤΣΣΚΑ1948. Τα πρώτα του τριάντα λεπτά στο χθεσινό ματς δείχνουν πως είναι καλύτερος κι όχι μόνο γιατί προηγήθηκε με το δουλεμένο γκολ του Γιάγκουσιτς. Αν τα επαναλάβει σε ένα άδειο γήπεδο όπως αυτό στο οποίο θα γίνει η ρεβάνς θα βρει δυο γκολ και θα περάσει. Λέω δυο γιατί μέχρι τώρα δέχεται ένα γκολ σε κάθε ματς: χθες η ομάδα από την Βουλγαρία σκόραρε εναντίον του για πρώτη φορά εφέτος σε ευρωπαϊκό της ματς. Και δεν είναι τυχαίο.

Να λες και πάλι καλά…

Wed, 05 Aug 2026 11:25:35 GMT

Ούτε καταστροφή ήταν το χθεσινό αποτέλεσμα του Ολυμπιακού με την Ναϊμέγκεν (0-0), ούτε φυσικά τίποτα το ευχάριστο. Γενικά καμία καταστροφή δεν περιμένει τον Ολυμπιακό φέτος το καλοκαίρι: στην χειρότερη των περιπτώσεων θα βρεθεί στο Europa League. Θα του συμβεί κι αν αποκλείσει τους Ολλανδούς και αποκλειστεί στην συνέχεια, θα του συμβεί κι αν αποκλειστεί σε μια εβδομάδα στην Ολλανδία: το να φτάσει στους ομίλους του Τσάμπιονς λιγκ ήταν εξαρχής δύσκολο, αν όχι και απαγορευτικό. Οπότε συνιστώ ψυχραιμία: το αποτέλεσμα ήταν άλλωστε απολύτως συμβατό με τα προηγούμενα. Τον καιρό του Μεντιλίμπαρ ο Ολυμπιακός έχει αντιμετωπίσει στο Καραϊσκάκη τρεις ολλανδικές ομάδες: την PSV, την Τβέντε και χθες την Ναϊμέγκεν. Δεν είναι τυχαίο ότι έφερε ισοπαλία και με τις τρεις. Οι καιροί που έριχνε τέσσερα γκολ στην Αϊντχόβεν ανήκουν στο παρελθόν: αυτή η στάνη αυτό το γάλα βγάζει. Η ελπίδα είναι να πάει στην Ολλανδία και να κερδίσει, όπως συνέβη πέρυσι με τον Αγιαξ. Κι έχει ο Θεός. Ετσι κι αλλιώς στην Ελλάδα όλα κρίνονται από τον Θεό που λέγεται αποτέλεσμα. Αυτός τα καθορίζει όλα.

Και η εμφάνιση; Ούτε αυτή συνιστά κάποιου είδους λόγω για γκρίνιες αν παρακολουθείς τον Ολυμπιακό του Μεντιλίμπαρ. Ο Ολυμπιακός έφτασε στο πρώτου ευρωπαϊκό ματς στη σεζόν χωρίς να έχει ποτέ του αγωνιστεί σε φιλικό με την ομάδα που ο προπονητής είχε στο μυαλό του για να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες του αγώνα: αλλά δεν είναι περίεργο – τα ίδια έκανε και πέρυσι και πρόπερσι, η μόνη διαφορά είναι ότι τότε τα ματς αυτά ήταν στους ομίλους. Διαβάζω ότι χθες ο Ολυμπιακός είχε, λέει, τα περσινά του προβλήματα. Εχει ενδιαφέρον. Αλλά μόνο γιατί αυτό το λένε όσοι δεν τα βλέπανε. Η κάνανε ότι δεν τα βλέπανε, πράγμα χειρότερο.

Γιατί έκανε αυτές τις επιλογές

Κανένας τρόπος προπονητή δεν είναι τέλειος. Το καλό είναι ένας τρόπος να υπάρχει. Το ακόμα καλύτερο ο τρόπος αυτός να είναι συμβατός με την ομάδα, τις απαιτήσεις της διοίκησης και των οπαδών, και την περίσταση γενικά. Για το τι θέλει η διοίκηση και οι οπαδοί έχω μια ιδέα: αν κρίνω από τις επιθέσεις που δέχομαι όταν επισημαίνω ότι ο τρόπος αυτός δεν είναι πολύ συμβατός με την διάσταση της ομάδας, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι αυτό που θέλουν είναι η ομάδα να κερδίζει – τίποτα άλλο.

Το ζήτημα της περίστασης έχει πιο ενδιαφέρον. Ο Μεντιλίμπαρ έκρινε ότι για την χθεσινή περίσταση χρειαζόταν μια ομάδα από παίκτες που τις δυσκολίες των συγκεκριμένων ματς τις καταλαβαίνουν και μπορούν να ανταποκριθούν στα θέλω του. Ο Σάλιακας ξεκίνησε γιατί είναι Ελληνας παίκτης και ο προπονητής πίστεψε ότι του είναι πιο εύκολο να καταλάβει την σημασία του ματς από τον Μαφέο που μόλις ήρθε και που δεν κουβαλάει στο βιογραφικό του πολλές ευρωπαϊκές εμπειρίες. Ο Κάρμο επιλέχτηκε αντί του Πιρόλα γιατί γεμίζει καλύτερα και μπορεί να είναι και πιο επικίνδυνος στις στημένες φάσεις. Τον Ρόκα τον έστειλε στο γήπεδο για να παίξει για αυτόν αφού αυτός τον έφερε: οι Ταρέμι και Γιάρεμτσουκ που έχουν από τον κόουτς απαιτήσεις έμειναν εκτός λίστας. Το τι κάνει και τι αποφασίζει ο Βάσκος δεν είναι εκτός λογικής: το θέμα είναι συνήθως η ίδια η λογική του. Κυρίως οι μονοδιάστατοι τρόποι. Βλέπαμε πχ χθες σε ένα μεγάλο διάστημα του παιγνιδιού τον Πόποβιτς να ψάχνει τον ΕλΚαμπί συνεχώς γεμίζοντας. Ο ΕλΚαμπί στη μία ώρα που άντεξε έτρεξε πολύ τα στόπερ της Ναϊμέγκεν: δεν ήταν λάθος να τον ψάχνει ο τερματοφύλακας ειδικά σε περιπτώσεις που η άμυνα των αντιπάλων είναι ψηλά. Αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνεται τόσες φορές. Και γιατί ο αντίπαλος προσαρμόζεται.

Και μετά υπάρχει και κάτι άλλο: ότι οι προθέσεις του προπονητή και αυτό που προκύπτει στο γήπεδο είναι κάτι διαφορετικό. Ο Κάρμο πχ μπορεί να έχει καλύτερα πόδια από τον Πιρόλα αλλά το ότι πέρυσι είχε μια χρονιά χωρίς ρυθμό φάνηκε: η κάρτα που πήρε στο δεκάλεπτο έμπλεξε την άμυνα αμέσως. Ο Σάλιακας και ο Ρόκα μπορεί όντως να είχαν θέληση, αλλά δεν σημαίνει αυτό ότι είναι και έτοιμοι για προκριματικό Τσάμπιονς λιγκ – στην καλύτερη βλέπω δυο αναπληρωματικούς. Ο Ροντινέι μπορεί να είναι σοβαρός σε αυτά τα βράδια, αλλά ως εξτρέμ απλά θα σεντράρει: σε τέτοια παιγνίδια είναι δύσκολο να βρεθεί σε θέση βολής.

Ο κόσμος νομίζει ότι όλα είναι ζήτημα ποιότητας κτλ. Προφανώς κι αν έχεις τον Ντεμπελέ και τον ΕμΠαπέ κάτι παραπάνω θα σου κάνουν. Αλλά αν η μπάλα φτάνει στην αντίπαλη περιοχή από τα ελεύθερα του τερματοφύλακα, χωρίς να υπάρχει η παραμικρή διάθεση να αλλάξει η ομάδα πέντε – έξι πάσες, η εικόνα δεν θα είναι πολύ καλύτερη: ακόμα κι αν δημιουργηθούν κάποιες παραπάνω φάσεις χάρη στην ποιότητα των συγκεκριμένων το ποδόσφαιρο που η ομάδα θα παίζει θα είναι πάντα το ίδιο.

Να παίξει καλύτερα στην Ολλανδία

Είναι φυσικό εμφανίσεις αναιμικές στην επίθεση, όπως η χθεσινή, να δημιουργούν προβληματισμούς στους οποίους ο κόσμος απαντά με απλουστεύσεις του τύπου «πάρτε παίκτες κτλ κτλ»: ο κόσμος δεν έχει κανένα λόγο να προβληματίζεται. Αν για κάτι θα έπρεπε να το κάνει, είναι για να καταλάβει πως όταν ο Ολυμπιακός έριχνε τέσσερα γκολ στην PSV δεν το έκανε γιατί είχε τον Μπέλιγχαμ και τον Χάρι Κέιν, αλλά γιατί είχε ένα τρόπο παιγνιδιού που βοηθούσε τον ΕλΑραμπί, τον Μασούρα, τον βετεράνο Βαλμπόυενα, τον Χασάν να είναι παραγωγικοί ακόμα κι αν στις πλάτες τους έτρεχαν ο Μπουχαλάκης και ο Καμαρά κι όχι ο Ρόντρι και ο Ντάνι Ολμο.

Το 0-0 δεν είναι ένα καλό αποτέλεσμα, αλλά με βάση την εικόνα πρέπει να λες και πάλι καλά. Η ελπίδα του Ολυμπιακού δεν είναι στην ρεβάνς να παίξουν τρεις παικταράδες που θα ρθουν και θα λέγονται Χακίμι, Κβάρα και Ολίσε: δεν υπάρχουν τέτοιοι παίκτες που να κοστίζουν όλοι μαζί 40 εκατ ευρώ ώστε να τους αποκτήσει μια ελληνική ομάδα. Η ελπίδα είναι ο Ολυμπιακός να παίξει στη ρεβάνς καλύτερα το ποδόσφαιρο του Μεντιλίμπαρ και μπορεί να το κάνει αν ο ίδιος ο Βάσκος κάνει λίγο καλύτερες αρχικές επιλογές. Από όσα είδα χθες, και μολονότι είναι νωρίς για συμπεράσματα, ο Ροντινέι ως δεξιός μπακ είναι καλύτερος από τον Σαλιακα και τον Μαφέο, ο Πιρόλα είναι πιο σίγουρος και πιο έτοιμος από τον Κάρμο, ο Εσε είναι απαραίτητος, ο Ζότα ίσως μπορεί να δώσει πιο πολλά από τον Τσικίνιο (αν και το επόμενο ματς είναι εκτός έδρας) και ο Ζέλσον προφανώς δεν μπορεί να λείπει από την αρχική ενδεκάδα. Και σίγουρα δεν είναι δυνατόν σε αυτό τον Ολυμπιακό να γίνονται πέντε αλλαγές νωρίς νωρίς και να μην μπει στο γήπεδο ο Φορτούνης. Αλλά κι όλα αυτά να συμβούν για να αποκλείσει ο Ολυμπιακός την Ναϊμέγκεν πρέπει να παίξει με μεγαλύτερη αγωνιστική ένταση και να δείξει ακόμα πιο πολύ προσοχή στα μετόπισθεν. Να παίξει δηλαδή καλύτερα το ποδόσφαιρο του Μεντιλίμπαρ γιατί αυτόν έχει προπονητή.

Η άλλη λύση είναι να ρθουν μέχρι την άλλη Τετάρτη ο Ντεμπελέ, ο Βινίσιους, ο Χάρι Κέιν και ο Ολίσε για να υπάρχει game changer στον πάγκο. Το βρίσκω όμως κομμάτι δύσκολο. Και δεν είμαι και βέβαιος ότι κι αν έρχονταν θα έβγαζαν από την ενδεκάδα τον Τσικίνιο, τον ΕλΚαμπί, τον Ροντινέι, τον Ντάνι Γκαρθία κτλ κτλ. Οπότε ας κρατήσουμε τα θετικά. Ο Ολυμπιακός δεν έχασε. Εφερε ένα αποτέλεσμα όπως αυτά που φέρνει με τις ολλανδικές ομάδες τον καιρό του Μεντιλίμπαρ – ήταν αποτελέσματα που δεν θυμάμαι και να ενοχλούν κανένα. Και τέλος ό,τι και ν γίνει στην Ολλανδία θα παίξει στο Europa League. To λες και επιτυχία…

(Gazzeta.gr Αύγουστος 2026)

H πιο παράξενη πρεμιέρα

Tue, 04 Aug 2026 10:55:55 GMT

Ο Ολυμπιακός κάνει πρεμιέρα απόψε στο Καραϊσκάκη στον προκριματικό του Τσάμπιονς λιγκ απέναντι στην Ναϊμέγκεν κι ομολογώ ότι δεν θυμάμαι πιο παράξενη ευρωπαϊκή του πρεμιέρα τα τελευταία χρόνια. Είναι δύσκολο να καταλάβεις ποια μπορεί να είναι η πιθανή ενδεκάδα του, δεν έχει δώσει ένα φιλικό εντός έδρας, έχει απουσίες σημαντικές (ειδικά για την συγκεκριμένη στιγμή της περιόδους), μοιάζει βέβαιο ότι δεν θα έχει στο αρχικό σχήμα του πολλούς από τους νεοφερμένους ώστε να τον περιμένεις πολύ διαφορετικό. Κι έχει απέναντί του μια ολλανδική ομάδα που κουβαλάει κι αυτή μερικά ερωτηματικά. Το ματς είναι δύσκολο γιατί έρχεται πολύ νωρίς. Αλλά πριν αρχίσει μοιάζει, για όποιον αγαπάει το ποδόσφαιρο, ένα συναρπαστικό αίνιγμα. Από πολλές απόψεις.

Ας τα πάρουμε με την σειρά.

Τα προηγούμενα με τους Ολλανδούς

Στα χρόνια του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ (το τονίζω γιατί κατά την γνώμη μου τα προηγούμενα δεν έχουν και ιδιαίτερη σημασία), ο Ολυμπιακός έχει βρεθεί συχνά απέναντι σε ολλανδικές ομάδες στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Το Δεκέμβριο του 2024 είχε φέρει μια σχεδόν ανεξήγητη λευκή ισοπαλία με την Τβέντε στην League Phase του Europa League– σε ένα ματς που ήθελε νίκη για να πανηγυρίσει πρόκριση στα νοκ άουτ. Ακολούθησαν τα περσινά ματς με την PSV (εντός) και τον Αγιαξ (εκτός) στα οποία ήταν καλός. Εχασε την νίκη στο Καραϊσκάκη απέναντι στην πρωταθλήτρια Ολλανδίας εξαιτίας ενός γκολ στις καθυστερήσεις και κέρδισε τον Αγιαξ με 1-2 στο Αμστερνταμ – μετά μάλιστα από ένα πολύ καλό ματς που έκρινε και μια κίνηση του προπονητή του να βγάλει από τον ματς τον ΕλΚαμπί και να βάλει τον Τσικίνιο πίσω από τον απόντα απόψε Ταρέμι. Το παράδοξο, αλλά όχι ανεξήγητο, σε αυτά τα ματς είναι ότι ήταν τρία παιγνίδια «κλειστά» ειδικά όταν μιλάμε για ολλανδικές ομάδες. Αλλά γιατί συνέβη αυτό; Γιατί δεν χρειάζεται να δεις περισσότερες από δυο φορές τον τωρινό Ολυμπιακό για να καταλάβεις πως αν δεν του δώσεις χώρους για αντεπιθέσεις και τον περιμένεις μπορείς να τον αποδιοργανώσεις παίζοντας με την επιθετική του δυσκολία, δηλαδή με το μυαλό του. Η απορία μου είναι αν η Ναϊμέγκεν μπορεί να έχει απόψε μια ανάλογη τακτική.

Η Ναϊμέγκεν είναι ανοιχτό βιβλίο, αλλά…

Η Ναϊμέγκεν δεν έχει την γνώση των ευρωπαϊκών διοργανώσεων της PSV ή του Αγιαξ. Επίσης είχε πέρσι μια εξαιρετική σεζόν στην Ολλανδία παίζοντας και σκοράροντας κι όχι γιατί προσάρμοζε το παιγνίδι της στον αντίπαλο και τον ακύρωνε. Ο προπονητής της Ντικ Στρέντερ παρουσίασε μια ομάδα με απολύτως επιθετικές βλέψεις που ανέβαινε πολύ ψηλά στο γήπεδο, έκανε κατοχή μπάλας, γέμιζε με παίκτες την αντίπαλη περιοχή και δεν είχε κανένα πρόβλημα να δεχτεί ένα γκολ παραπάνω. Η Ναϊμέγκεν είχε την δεύτερη καλύτερη επίθεση στην Ολλανδία με 77 γκολ (περισσότερα, αλλά πολλά περισσότερα είχε μόνο η PSV που πέρασε τα 100), αλλά είχε την χειρότερη άμυνα μεταξύ των πρώτων εννέα του βαθμολογικού πίνακα έχοντας δεχτεί 53 γκολ: πέντε μόλις λιγότερα από την Μπρέντα που υποβιβάστηκε! Φυσικά μπορεί να τερμάτισε τρίτη, αλλά δεν έκανε πρωταθλητισμό. Στη θέση αυτή έφτασε μόλις την τελευταία αγωνιστική προσπερνώντας την Τβέντε στο φινάλε.

Στα γενικότερα περίεργα που την χαρακτηρίζουν είναι ότι δεν μιλάμε για ολλανδική ομάδα με εξελίξιμους μικρούς: οι καλύτεροι παίκτες της είναι μεγάλα παιδιά. Μικροί είναι ο Μαροκινός Σάμι Γουίσα, μόλις 21 χρόνων, και ο Γιαπωνέζος Κοντάι Σάνο, ο 22χρονος καλύτερος μέσος της – είναι απορίας άξιο πως δεν τον έχει αγοράσει κανείς. Αλλά υπάρχουν εκεί ο Νάιτινγκ, ο Τσέρι, ο Λίνσεν – όλοι πάνω από 35 – κι αποκτήθηκαν και ο Μοντέιρο και ο Τάντιτς που στόχο έχουν ένα αξιοπρεπές κλείσιμο καριέρας. Αλλά αυτό δεν το αναφέρω ως ντεζαβαντάζ: επισημαίνω απλά ότι υπάρχουν αρκετοί έμπειροι παίκτες ικανοί να διαβάσουν την δυσκολία ενός ματς στην εξέλιξή του. Ο κόουτς Στρέντερ μάλιστα εξέφρασε ανοιχτά τα παράπονά του για το γεγονός ότι ήθελε κι άλλους έμπειρους που δεν αποκτήθηκαν: μην σας κάνει εντύπωση, υπάρχουν και προπονητές που μιλάνε.

Δέκα μεταγραφές, λίγοι καινούργιοι

Κι ο Ολυμπιακός; Ο Ολυμπιακός ζει αυτό το παράξενο καλοκαίρι κατά την διάρκεια του οποίου έχει κάνει δέκα μεταγραφές και παρόλα αυτά πολλοί νομίζουν ότι δεν έχει κάνει καμία. Στην αρχή του καλοκαιριού ήμουν βέβαιος πως και είκοσι μεταγραφές να κάνει στον συγκεκριμένο προκριματικό θα αγωνιστεί με την περσινή του ενδεκάδα κι όχι μόνο γιατί ο προπονητής του έχει ένα ιδιαίτερο δέσιμο με τους παλιούς του παίκτες: τις καλοκαιρινές προκρίσεις πρέπει να τις πάρεις με τους «παλιούς». Το πρόβλημα εν προκειμένω είναι ότι οι παλιοί δυο χρόνια τώρα δεν αγωνίστηκαν σε καλοκαιρινά προκριματικά – χάρη στην κατάκτηση του Conference League και την καλή του ευρωπαϊκή βαθμολογία ο Ολυμπιακός αυτά τα απέφυγε. Και αυτός είναι ένας λόγος που δεν είναι εύκολο να καταλάβεις ποια ακριβώς ενδεκάδα θα διαλέξει ο Μεντιλίμπαρ απόψε αν και πιστεύω πως τα διλλήματα του είναι λίγα.

Ο Πόποβιτς θα είναι ο τερματοφύλακάς του, ο Ρέτσος κι ο Πιρόλα θα είναι τα στόπερ (εκτός αν ο αρχηγός του δεν έχει ξεπεράσει μικροενοχλήσεις που τον άφησαν έξω στα τελευταία φιλικά), ο Μπρούνο θα είναι αριστερά αφού ο Ορτέγκα φεύγει, ο Ντάνι Γκαρσία και ο Μουζακίτης θα παίξουν πίσω από τον Τσικίνιο κι ο Ζέλσον με τον ΕλΚαμπί είναι οι δύο που θα βρίσκονται μπροστά. Αν υπάρχουν διλλήματα είναι λίγα. Παίζεται μια θέση στα δεξιά που δεν αποκλείω στο τέλος να την πάρει ο Ροντινέι με τον Φορτούνη μπροστά του. Εκτός κι αν ο Βάσκος θέλει τον Βραζιλιάνο ως δεξιό εξτρέμ και χρησιμοποιήσει κάποιο νεοφερμένο (τον Σάλιακα μάλλον…) στις πλάτες του. Η απουσία του Εσε είναι μεγάλη, ο Πόποβιτς πέφτει στα βαθιά.

Όπως και να έχει, πολύ διαφορετικός ο Ολυμπιακός από πέρσι δύσκολα θα είναι: η ερώτηση του ματς δεν έχει να κάνει με την δική του τακτική προσαρμογή, αλλά σχεδόν αποκλειστικά με το τι θα κάνουν οι Ολλανδοί. Δεν είναι εύκολο να το μαντέψει κανείς.

Γνωστή και η συνέχεια

Ο Ολυμπιακός αν προκριθεί ξέρει πως θα αντιμετωπίσει ή την Ουνιόν Σεν Λουάζ ή την γνωστή του Μπόντο: ο σκόπελος είναι μεγάλος αλλά όταν δεν έχεις κερδίσει το πρωτάθλημα ο δρόμος προς το Τσάμπιονς λιγκ δεν είναι εύκολος. Ωστόσο το αποψινό ματς προηγείται και είναι ένα παιγνίδι που εκτός από το αποτέλεσμα θα μετρήσει και η εικόνα του Ολυμπιακού. Αν είναι παραγωγικός, επιθετικός, φτιάξει φάσεις και κυκλοφορήσει πολύ καλά την μπάλα θα στείλει ένα μήνυμα ότι κατάλαβε πολλά από την περσινή σεζόν του. Αν δούμε πενήντα σέντρες, τον Ζέλσον να θέλει να περάσει τρεις παίκτες κάθε φορά και τους χαφ να κερδίζουν την μπάλα και να μην ξέρουν τι να την κάνουν, θα δούμε μια ομάδα που σαν τον γάτο θα κυνηγάει πάλι την ουρά της.

Από το πρώτο επίσημο ματς της σεζόν δεν μπορεί και δεν πρέπει να βγουν συμπεράσματα. Αλλά κάθε πάθημα πρέπει να γίνεται μάθημα. Κι αυτό είναι ένα συμπέρασμα που δεν έχει να κάνει με το ποδόσφαιρο, αλλά με την ζωή (και την διοίκηση των επιχειρήσεων) γενικότερα. Από την άλλη η παρουσία της ομάδας στο Europa League είναι εξασφαλισμένη και στο ρόστερ του Ολυμπιακού θα υπάρχουν στο τέλος των μεταγραφών τουλάχιστον έξι παίκτες που μπορούν να μπουν και να τον αλλάξουν. Για αυτό συνιστώ ψυχραιμία στις κρίσεις: ο Ολυμπιακός απόψε ξεκινά την σεζόν με την μόνη βεβαιότητα ότι σε ένα μήνα θα είναι αρκετά διαφορετικός. Για την ενδεκάδα του μιλάω. Για το παιγνίδι του δεν είμαι τόσο βέβαιος.

Δέκα βιβλία για το καλοκαίρι

Mon, 03 Aug 2026 10:48:47 GMT

Αργησα πιο πολύ από ποτέ να σας κάνω τις υποδείξεις μου για βιβλία γιατί περνάω ένα παράξενο καλοκαίρι στο οποίο δεν αισθάνομαι πολύ να κάνω υποδείξεις. Παρόλα αυτά επειδή πολλοί φίλοι μου ζητάνε με dm και mail τι προτείνω θα πω δέκα βιβλία που έχουν περάσει από τα χέρια μου πρόσφατα και που προσφέρονται για το καλοκαίρι. Δεν είναι όλα αστυνομικά γιατί η Τέχνη δεν είναι στα καλύτερά της τελευταία. Αλλά το σημαντικό είναι πως πρόκειται για βιβλία που διαβάζονται χωρίς κόπο.

Εχουμε και λέμε.

«Ανατομία ενός εγκλήματος» της Τζο Μάρει, εκδόσεις Μινωας. Στη σειρά βιβλία που γράφονται για να γίνουν όχι απλά ταινίες, αλλά σειρές με κάμποσα επεισόδια, η Αμερικάνα συγγραφέας μας δίνει ένα ωραίο θρίλερ με ανατροπές και κυρίως με χαρακτήρες. Στο επίκεντρό του η προσπάθεια μια δικηγόρου να αθωώσει ένα κατηγορούμενο που μοιάζει να μην θέλει να αθωωθεί. Με τον νεκρό της ιστορίας, ένα δικαστή, κομμάτι να την στοιχειώνει, η ιστορία που ξεκινά σαν δικαστικό δράμα, εξελίσσεται σε κάτι πιο ενδιαφέρον. Και ναι θα γίνει ωραία σειρά.
«Το μυστικό των μυστικών», του Νταν Μπράουν, εκδόσεις Ψυχογιός. Είχα παρατήσει τον Νταν Μπράουν στην περιπέτεια του ήρωά του στην Ισπανία. Είχα βαρεθεί στην σταθερά επαναλαμβανόμενη πλοκή των βιβλίων του στα οποία ο καθηγητής Λάγκτον, πάντα περιτριγυρισμένος από γυναίκες που εκτιμούν κυρίως το μυαλό (δηλαδή κάτι σπανιότερο κι από τις ιστορίες του…) τα βάζει με κακούς που είναι αδίστακτοι, τα καταφέρνει πάντα γιατί λύνει γρίφους κτλ. Αλλά άλλο κάτι να το βαριέσαι κι άλλο να το κόβεις. Παρά τους δισταγμούς μου, εξαιτίας και κάποιων υπερβολών με τις οποίες η ιστορία ξεκινά, έπεσα με τα μούτρα. Και θέλω πολύ να πάω στην Πράγα.

«Λίβανος» του Δημήτρη Κούρκουλα, εκδόσεις Ματαίχμιο. Δεν πρέπει να υπάρχει πιο περίπλοκη αλλά και βασανισμένη χώρα από τον Λίβανο τον οποίο ο Κούρκουλας γνωρίζει πολύ καλά γιατί τον έχει αγαπήσει: τίποτα δεν αγαπάμε πιο πολύ από κάτι στο οποίο αφιερώνουμε όλη την προσοχή μας. Το βιβλίο είναι μικρό, αλλά κάθε κεφάλαιο του είναι ένα μάθημα γεωπολιτικής – ίσως και κάτι παραπάνω. Είναι μια χώρα με 15ετή εμφύλιο, με 18 αναγνωρισμένες θρησκείες, με νόμους που επιτρέπουν «τον γάμο για προσωρινή απόλαυση», με κουζίνα στην οποία κατανοείς την παραξενιά της χώρας. Ένα βιβλίο μόλις 160 απολαυστικών σελίδων.
«Το βιβλιοπωλείο με τις μαύρες γάτες» του Πιερτζιόρτζιο Πούλιξι, εκδόσεις Μεταίχμιο. Βρισκόμαστε στο Κάλιαρι. Ο Μάρτσιο Μοντεκρίστο ανοίγει ένα μικρό βιβλιοπωλείο και υιοθετεί δυο μαύρες που περνούν από εκεί συχνά. Τους δίνει τα ονόματα Πουαρώ και Μις Μάρμπλ. Οι γάτες και η αγάπη για τα αστυνομικά γίνονται αιτία για να δημιουργηθεί εκεί μια λέσχη φίλων των αστυνομικών που αυτοαποκαλούνται «οι ντετέκτιβ της Τρίτης». Και σύντομα αναλαμβάνουν να λύσει ένα έγκλημα που για την τοπική αστυνομία είναι χαμένη υπόθεση. Ναι όλα θυμίζουν την σειρά του Ρίτσαρντ Οσμαν «η λέσχη φίλων της Πέμπτης». Αλλά η μεσογειακή γραφή του Πούλιξι, με την ειρωνεία και το χιούμορ της, τα κάνει όλα καλύτερα.

«13» του Χρήστου Χωμενίδη, εκδόσεις Πατάκη. Σκεφτείτε ότι μπορείτε να πάτε με ένα μαγικό τρόπο πίσω τον καιρό που ήσασταν 13 χρονών και να δείτε τον εαυτό σας από απόσταση μεν, με τρυφερότητα δε. Αυτό κάνει αυτή τη φορά ο Χωμ Χωμ. Γράφοντας μια ιστορία ενηλικίωσης, που βασίζεται όμως σε ένα αληθινά δραματικό περιστατικό κι όχι στην ανακάλυψη του έρωτα όπως συμβαίνει στις συνήθως βαρετά αυτάρεσκες ταινίες των Ελλήνων σκηνοθετών. Εδώ ο συγγραφέας σε παίρνει από το χέρι, σε πάει μια βόλτα στις ομορφιές και τις παραξενιές της δεκαετίας του ΄70 και σε κάνει να ζηλεύεις.
«Χωρίς πατρίδα και θεό. Ελ Σιντ ή μια ιστορία συνόρων» του Αρθούρ Περέθ Ρεβερτέ, εκδόσεις Πατάκη. Ισως κάτι έχετε ακούσει για τον Ελ Σιντ, ατρόμητο πολεμιστή και μεγάλο εμψυχωτή. Αλλά αποκλείεται να έχετε γνώση της πολυπλοκότητάς του και της γοητείας του. Ο Ρεβερτέ είναι μεγάλος συγγραφέας – ίσως ο καλύτερος Ισπανός της εποχής του. Η συνάντησή του με ένα πρόσωπο πραγματικό και σχεδόν μυθολογικό συγχρόνως δημιουργεί ένα συναρπαστικό βιβλίο που δεν μπορείς ποτέ να καταλάβεις αν είναι μυθιστόρημα, ιστορική αφήγηση, δοκίμιο με παραδείγματα ή απλά ένας συναρπαστικός προβληματισμός για το τι είναι η αφοσίωση, η εξουσία, η ευθύνη.

«Η υπόθεση της Αλάσκα Σάντερς» του Ζοέλ Ντίκερ, εκδόσεις Πατάκη. Μια υπόσχεση που έδωσα στον εαυτό μου (από τις πολλές που δεν κράτησα) ήταν να μην διαβάσω άλλο βιβλίο του Ζοέλ Ντίκερ: την έδωσα πριν τρία χρόνια σχεδόν απογοητευμένος από το .. Αλλά όλη την προηγούμενη χρονιά όποιος είχε μυηθεί εξαιτίας μου στην Τέχνη του Ελβετού με ρώταγε αν διάβασα την «Αλάσκα Σάντερς». Κι ευτυχώς άφησα στην άκρη τους ανόητους όρκους μου και της αφοσιώθηκα. Πλοκή πυκνή, ανατροπές υπέροχες κι όλη η παλιά φρεσκάδα στην αφήγηση. Και επιστρέφει κι ο Μάρκους Γκόλντµαν, παλιός αγαπημένος ήρωας της εµβληµατικής «Υπόθεσης Χάρρυ Κέµπερτ» που παραμένει ένα από τα ωραιότερα αστυνομικά των είκοσι τελευταίων χρόνων.
«Πως να σκοτώσεις την οικογένεια σου» της Μπέλα Μάκι, εκδόσεις Διόπτρα. Πρόκειται για αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος. Μια καλή κόρη, απογοητευμένη από την στάση του πατέρας της απέναντι στην μαμά της, αποφασίζει να κάνει χαμό – που λένε και οι πιτσιρικάδες. Πολύ βρετανικό, απίστευτα ειρωνικό και με τις σωστές ανατροπές, είναι παράξενο ότι δεν έχει γίνει σειρά ή ταινία, εκτός αν δεν την πήρα είδηση. Κλασικό βιβλίο παραλίας.
«Κρυφτό» του Κρις Κάρτερ, εκδόσεις Bell. H Σαμ Στούαρτ έχει κάνει ένα συνηθισμένο λάθος: ένα κακό γάμο. Της χρειάζεται πολύ θάρρος για να καταγγείλει τον Νέλσον, τον σύζυγό της, για κακοποιητική συμπεριφορά. Κερδίζει την δίκη αλλά αυτός της δίνει μια υπόσχεση: όσο χρόνο κι αν χρειαστεί θα γυρίσει για να την εκδικηθεί – ο χρόνος ως γνωστόν περνάει γρήγορα. Όλα αυτά αποτελούν απλά το πρώτο κεφάλαιο. Το τι ακολουθεί είναι δύσκολο να το περιγράψεις. Κάποια στιγμή νιώθεις ενοχή γιατί δεν το αφήνεις από τα χέρια σου.
«Οι Αγγελοι με τα βρόμικα πρόσωπα – η ποδοσφαιρική ιστορία της Αργεντινής του Τζόναθαν Γουίλσον, εκδόσεις MVPublocation. Τους βλέπαμε όλο το μήνα που προηγήθηκε να παιδεύονται να κερδίσουν το παγκόσμιο κύπελλο. Κάνουμε το συνηθισμένο λάθος να νομίζουμε ότι τους ξέρουμε γιατί μας φαίνονται οι Ευρωπαίοι της Λατινικής Αμερικής ή ίσως γιατί προσαρμόζονται εύκολα στα πρωταθλήματα μας ή γιατί μπορεί οι μύθοι τους να είναι και κομμάτι δικοί μας. Ο Γουίλσον που τους αγαπάει αλλά μπορεί και να τους περιγράφει αποστασιοποιημένα εξηγεί γιατί κανείς ποτέ δεν θα τους καταλάβει. Αλλά και γιατί το ποδόσφαιρό τους είναι μια αληθινή συνύπαρξη Τέχνης και αλητείας, ομορφιάς και σκοπιμότητας, ηρωισμού και μπαγαποντιάς. Το ξέρω ότι έχετε κουραστεί από το ποδόσφαιρο μετά από ένα μουντιάλ αλλά να έχετε το ωραίο αυτό βιβλίο στα υπόψιν σας.

Καλή καλοκαιριάτικη ανάγνωση

Πενήντα πράγματα που έμαθα τον Ιούλιο

Sun, 02 Aug 2026 07:30:29 GMT

Εφυγε κι ο Ιούλιος. Που είχε σχεδόν τα πάντα. Μουντιάλ με τρομερά ξενύχτια, μεταγραφές που γίνονται και κυρίως μεταγραφές που δεν γίνονται, περιπέτειες και μια πραγματική Οδύσσεια για να τσακωνόμαστε και να καταλαβαίνουμε. Εγώ ως συνήθως έμαθα πολλά καινούργια πράγματα. Τουλάχιστον πενήντα.

Επρεπε να περάσουν κανά δυο τρεις μήνες για να αρχίσουν να αναρωτιούνται στο ΠΑΣΟΚ ποιος χρηματοδοτεί το κόμμα Τσίπρα…
Το ΠΑΣΟΚ είναι απίθανο να το χρηματοδοτεί κανείς. Για ποιο λόγο άλλωστε…
Τη ΝΔ επίσης δεν την χρηματοδοτεί κανείς. Εκεί είναι όλοι αυτοδημιούργητοι…
Για πρώτη φορά από πυρκαγιές κινδύνευσε η Μαδρίτη και το Μπορντό, αλλά «δεν υπάρχει κλιματική αλλαγή, αυτά είναι σαχλαμάρες».
Η ΕΡΤ μπορεί να είναι το μόνο κανάλι στον κόσμο που με δυο τρίλεπτα διαλείμματα για διαφημίσεις στο μουντιάλ πρέπει να μπήκε μέσα.
Τα γυαλιά ηλίου του Αδωνη Γεωργιάδη θα πρέπει να μπουν στο πόθεν έσχες.
Κάθε συνταγματική αναθεώρηση μου μοιάζει περισσότερο αναθεώρηση και λιγότερο συνταγματική.
Ο Μητσοτάκης έχει πει τόσες φορές ότι θα εξαντλήσει την τετραετία που όταν πει κάποια στιγμή «πάμε για εκλογές» δεν θα τον πιστέψει κανένας.
Στο τέλος μπορεί να αποδειχτεί ότι ο Αντώνης Σαμαράς λέει ότι θα κάνει κόμμα γιατί απλά έχει χιούμορ.
Νέα επαγγέλματα: Σωκράτης Φάμελος.

Από το να λένε ότι έδωσαν στον Μέσι το μουντιάλ η FIFA, η CIA, o Τραμπ, η Μοσάντ και δεν ξέρω ποιος άλλος καλύτερα που δεν το κέρδισε.
Κανονικά όταν πλέον βλέπουμε μια ομάδα να καταρρέει στο τελευταίο τέταρτο ενός αγώνα πρέπει να λέμε «Επαθε Τούχελ».
Η Ισπανία κέρδισε το μουντιάλ γιατί ήταν η μοναδική ομάδα που σε αυτό πήρε μέρος.
Να με κάψει ο Θεός αλλά αρχίζω να πιστεύω πως ο ΕμΠαππέ είναι ο μεγαλύτερος παρτάκιας ποδοσφαιριστής όλων των εποχών.
Στο Euro που έρχεται είναι δύσκολο να τραγουδάμε its coming home γιατί έτσι κι αλλιώς θα γίνει στην Αγγλία.
Η Σακίρα έχει περισσότερες εμφανίσεις σε τελικούς μουντιάλ από τον Κριστιάνο Ρονάλντο.
Αν οι ομάδες που θα πάρουν μέρος στο μουντιάλ είναι 64, οι Ιταλοί πρέπει να κάνουν κάτι καταπληκτικό για να αποκλειστούν. Δεν θα είναι τόσο εύκολο.
Αυτό που στο Αγγλία – Νορβηγία η μπάλα βρήκε στο σύρμα είχε να συμβεί από τότε που τα παιδιά παίζανε μπάλα σε αλάνες και δίπλα είχε στύλους της ΔΕΗ.
Ο πατέρας Χααλαντ στεναχωρήθηκε για τον αποκλεισμό της Νορβηγίας πιο πολύ από τον γιο Χάαλαντ.
Αν στο επόμενο μουντιάλ υπάρχει στην ηγεσία της FIFA o Ινφαντίνο θα έχουμε και τρίλεπτο διάλειμμα για κατούρημα.

Το πιο ωραίο που άκουσα στο εφετινό ελληνικό μεταγραφικό καλοκαίρι είναι ότι «σκάει βόμβα Κομπότη από στιγμή σε στιγμή».
Ο Μπενίτεθ έφυγε γιατί είπε ότι ο ΠΑΟ χρειάζεται δέκα βασικούς και μέχρι το τέλος του καλοκαιριού ο ΠΑΟ θα πάρει έντεκα.
Είναι ωραίο να είσαι ο Ολυμπιακός, να έχεις κάνει εννιά μεταγραφές και οι οπαδοί σου να γκρινιάζουν γιατί χρειάζεσαι παίκτες.
Αν οι οπαδοί του ΠΑΟΚ είχαν πραγματικά χιούμορ μετά από κάθε γκολ του Κωνσταντέλια θα αποθέωναν τον Γιοβάνοβιτς.
Η Αρσεναλ έδωσε 40 εκατ για τον Τζόλη, η Ντόρτμουντ 33 για τον Καρέτσα, η Ρόμα 15 για τον Κουλιεράκη, αλλά αν αυτούς τους τρεις τους έπαιρνε ελληνική ομάδα κάποιος θα έβγαινε το βράδυ στον Αντύπα και θα έλεγε ότι με αυτούς δεν πάμε πουθενά.
Αν ο Παλάσιος έχει κέφι μέχρι τα 40 προλαβαίνει να παίξει σε όλες τις ελληνικές ομάδες.
Τώρα που μάθαμε ότι υπάρχει μια ομάδα που λέγεται Πάκσι ας αναρωτηθούμε σοβαρά αν υπάρχει και μια που λέγεται Αντιπακσι.
Η ΑΕΚ πρέπει να στείλει μια ανθοδέσμη (τουλάχιστον…) στην Λεχ Πόζναν.
Ολοι κάνουν προετοιμασία στην Ολλανδία γιατί βρίσκουν ομάδες που άνετα μπορεί να δεχτούν δυο – τρια γκολ.
Υπομονή. Θα φτάσει ο Ιανουάριος και θα καταλάβουμε τι είναι οι παίκτες που ήρθαν στις ελληνικές ομάδες φέτος το καλοκαίρι.

Επιτρέψαμε στις παλιές ωραίες εποχές που ο Ολυμπιακός στο μπάσκετ έψαχνε κάθε καλοκαίρι «τεσσάρι».
Είναι ενδιαφέρον ότι εδώ και τρία χρόνια ο ΠΑΟ κάθε καλοκαίρι ψάχνει ένα «τεσσάρι» να σταματήσει τον Βεζένκοφ.
Ηδη παίζονται στοιχήματα για το ποιος θα σταματήσει πρώτος ανάμεσα στον Ρονάλντο και στον ΛεΜπρόν Τζέιμς.
Η Ευρωλίγκα είναι μια διοργάνωση στην οποία λεφτά βάζουν μόνο οι ελληνικές ομάδες.
Ο Τεντόγλου που έκανε την καλύτερη επίδοση της καριέρας του και είπε «χάνω ευκαιρίες ρε γαμώτο» ή είναι τρελός ή θέλει να μας αποτρελάνει.
Να αισθάνεστε τυχεροί που βλέπετε την Εθνική Πόλο γιατί βλέπετε μια αληθινή ομάδα.
Ο Γιανίκ Σίνερ έχει αντίπαλο μόνο τον Γιανίκ Σίνερ.
Στην Ελλάδα σε λίγο θα έχουμε περισσότερες αθλητικές πλατφόρμες από γήπεδα της προκοπής.
Ο ΠΑΟΚ πήρε τον Οσμαν και ο Αρης τον Τολιόπουλο για να μπορέσει ο ΠΑΟ να πάρει 4-5 στις θέσεις τους.

Μετά την Οδύσσεια του Νόλαν χιλιάδες άνθρωποι θα διαβάσουν την Οδύσσεια του Ομήρου. Στον κόσμο. Όχι στην Ελλάδα.
Είναι ωραίο να πιστεύεις ότι ο Καποδίστριας μιλούσε με την Παναγία, αλλά όχι ότι η Ωραία Ελένη θα μπορούσε να μην είναι κατάξανθη.
Πριν δυο χρόνια είχε βγει μια άλλη ταινία για τον Οδυσσέα, αλλά δεν την είχε δει άνθρωπος γιατί δεν ήταν του Νόλαν.
Το ντοκιμαντέρ για τον Ναδάλ είναι σχεδόν όσο καλός ήταν ο Ναδάλ.
Οσοι στο μουντιάλ νοσταλγήσατε τον Μαραντόνα υπομονή και σε ένα μήνα βγαίνει το ντοκιμαντέρ για το μουντιάλ του 1986.
Τα δίχρωμα μαγιό, αυτή η μάστιγα.
Ταξίδι μεγαλύτερο από τρεις ώρες χωρίς podcast του Δημοκίδη δεν γίνεται.
Ο Γιάννης ο Φονιάς είναι του Μανώλη του Μητσιά.
Για τον νέο Σπάιντερ μαν δεν θα τσακωθεί κανένας.
Η φράση του μήνα ήταν το γουφ γουφ. Και η βεβαιότητα ότι για να συμβεί ένα κακό δεν χρειάζεται και πολύ.
Αν έχεις ανιψιά επιβάλλεται ν ακούς καλοκαιριάτικα την λίστα της στο Spotify.

Ραμμένο στο μπράτσο

Sat, 01 Aug 2026 07:30:00 GMT

H Mίλαν και ολόκληρη η ποδοσφαιρική θρηνούν για την φυγή του Φράνκο Μπαρέζι – ποδοσφαιριστή σπουδαίου και αρχηγού υπέροχου. Έχοντας υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση στον πνεύμονα το 2025, ο Μπαρέζι επέστρεψε για τελευταία φορά στο Σαν Σίρο όταν σήκωσε την Ολυμπιακή φλόγα στην τελετή έναρξης του των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του Μιλάνου τον περασμένο Ιανουάριο 2026. Αγωνίστηκε στα είκοσι χρόνια του στην Μίλαν σε 719 παιχνίδια, κερδίζοντας έξι πρωταθλήματα και τρία Τσάμπιονς Λιγκ, ενώ για την εθνική ομάδα έπαιξε 81 παιχνίδια, κερδίζοντας το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982.Αλλά ήταν πολλά παραπάνω από τους τίτλους του.

Ο Φράνκο Μπαρέζι έζησε μια ζωή γεμάτη πίστη σε μια και μόνη ομάδα. Ακόμη και οι ιστορικοί του αντίπαλοι τον αναγνώριζαν ως παράδειγμα.

Τα δυο αδέρφια

Γεννήθηκε κι έπαιξε ποδόσφαιρο στα Τραβαλιάτο, μια κωμόπολη στην επαρχία της Μπρέσια. Σε ηλικία μόλις 14 ετών έχασε και τους δυο γονείς του. Το 1974, εντάχθηκε σε μια οικογένεια που δεν εγκατέλειψε ποτέ: την Μίλαν. Εφτασε σε αυτή όταν τον απέρριψε η Ιντερ επειδή τον θεώρησε πολύ αδύνατο: ήθελε να παίξει στους Νερατζούρι γιατί ο μπαμπάς του ήταν οπαδός τους. Η μοίρα θέλησε στην Ιντερ να βρεθεί, ο αδερφός του Μπέπε. Η ωραία τους αντιπαλότητα ήταν μόνιμο θέμα συζήτησης των Ιταλών αν και για το ποιος ήταν καλύτερος δεν υπήρχε αμφιβολία: ο Φρανκίνο, με ξανθό καρέ μαζί,με καλά πόδια για αμυντικός, με μια σχεδόν εφηβική του εμφάνιση ξεγελούσαν τους αντιπάλους του, που καταλάβαιναν τι τους περιμένει μετά το πρώτο του τάκλιν. Ο μασέρ της Μίλαν Τζιοβάνι Μαρικόντι του έδωσε το παρατσούκλι «Piscinin», που σημαίνει «πιτσιρικάς» στη μιλανέζικη διάλεκτο: τον ακολουθούσε χρόνια. Ο Μπαρέζι ήταν ο πρώτος «πιτσιρικάς» αρχηγός στην ιταλική ποδοσφαιρική ιστορία. O μοναδικός που νομίζεις πως γεννήθηκε με το περιβραχιόνιο ραμμένο στο μπράτσο.

Ο Φράνκο Μπαρέζι δεν ήταν η επιτομή του Ιταλού αμυντικού. Δεν είχε την εκρηκτικότητα και το τσαγανό του Μπεπε Μπέργκομι. Δεν ήταν σκληρός όπως ο Τζεντιλε ή ο Βιέρκβουντ. Δεν ήταν ψηλός και γρήγορος όπως ο Αλεσάντρο Νεστα. Δεν ήταν elegant όπως ο Πάολο Μαλντινι ή ο Αντόνιο Καμπρινι. Αλλα είχε το αρχηγικό παράστημα που δεν είχε κανένας από αυτούς. Και μια γνώση κατεύθυνσης της άμυνας η οποία ήταν κάτι μοναδικό. Δίπλα του γίνονται όλοι καλύτεροι.

Με τις ευχές του Ριβέρα

Η πρώτη επιβράβευση έρχεται από τον Νιλς Λίντχολμ: ο Σουηδός κόουτς του δίνει την δυνατότητα να κάνει το ντεμπούτο του στη Serie A στις 23 Απριλίου 1978 στη Βερόνα. Ο αγώνας κόντρα έληξε 2-1 για τη Μίλαν. Ο Φρανκίνιο είναι 18 χρονών. Είναι γουρλής αλλά έχει κι ένα μεγάλο υποστηρικτή: τον Τζιάνι Ριβέρα, ηγέτη τότε της Μίλαν. Ο Λίντχολμ υποστηρίζει ότι ο «πιτσιρικάς» για να κάνει καριέρα πρέπει να φωνάζει και να χειρονομεί. «Ο μικρός» λέει ο Ριβέρα «είναι σιωπηλός γιατί είναι σοβαρός. Δεν υπάρχουν τόσο σοβαροί ποδοσφαιριστές. Ποτέ δεν υπήρχαν». Η σοβαρότητα επιβραβεύεται: σε ηλικία μόλις 22 ετών γίνεται αρχηγός της Μίλαν. Και μολονότι η ομάδα του έχει υποβιβαστεί για το σκάνδαλο των στημένων αγώνων ο Εντσο Μπέαρζοτ εκείνη την χρονιά που αυτός θα φορέσει το περιβραχιόνιο της Μίλαν, τον καλεί στην Εθνική και τον κάνει μέλος της Σκουάντρα Ατζούρα που κέρδισε το μουντιάλ του 82 στην Ισπανία. Είναι αναπληρωματικός του Γκαετάνο Σιρέα. Αναπληρωματικός ενός ειδώλου του. Θα τον διαδεχτεί το 1986, όταν αυτός θα πει στην Εθνική αντίο πριν φύγει, νέος κι αυτός, από την ζωή. Ο Μπαρέζι είναι σαν να ακολουθούσε ανατριχιαστικά τα βήματά του.

Η συνάντηση με τον Σάκι

Η εντυπωσιακή άνοδος της καριέρας του βέβαια έρχεται όταν συνάντησε τον Αριγκο Σακι στη Μίλαν. Ο Σακι έφερε στην ιταλική πραγματικότητα την άμυνα ζώνης δηλαδή στο χώρο και για να γίνει το σωστά χρειαζόταν ακριβώς έναν ποδοσφαιριστή όπως ο Φρανκο Μπαρέζι - ένα προπονητή στο γήπεδο ικανό να κατευθύνει συμπαίκτες να φτάνει πρώτος στην μπάλα να κρατά τη γραμμή ψηλά αλλά και να ανοίγει το παιχνίδι γρήγορα είτε με τις μεγάλες φάσεις προς το πλάι ειτε κουβαλώντας την μπάλα από τα μετόπισθεν τελειοποιώντας ευρωπαϊκό ο μεγάλος Φρανς Μπεκενμπάουερ.

Ο Μπαρεζι έγινε ο ηγέτης μιας από τις αρτιότερες αμυντικές γραμμές που γνώρισε ποτέ το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Είχε δίπλα του τον Μπιλι Κοστακουρτα και δεξιά κι αριστερά τους Τασότι και Μαλντίνι. Κανείς από τους άλλους τρεις όταν πρωτοσυναντήθηκαν δεν ήταν σταρ πράγμα παράξενο στη Μίλαν του Μπερλουσκόνι των ακριβών μεταγραφών. Ο Μαλντινι ήταν ο γιος του Τσέζαρε από τις Ακαδημίες που έκανε ντεμπούτο στα 17 του. Ο Τασοτι είχε έρθει από την Λάτσιο, χωρίς κάτι σπουδαίο στο βιογραφικό του όταν η Μίλαν είχε του κόσμου τα οικονομικά προβλήματα. Ο Κοστακουρτα – κι αυτός από τις Ακαδημίες της Μίλαν αλλά χωρίς βαρύ επίθετο- γύρισε από ένα δανεισμό στη Μόντσα κι έπρεπε να είναι ο αναπληρωματικός του Φιλίπο Γκαλι που έμοιαζε καλύτερος. Ολοι αυτοί έμαθαν δίπλα στον Μπαρεζι να σκέφτονται σαν να είναι ένας και μόνος παίκτης δημιουργώντας ένα μηχανισμό άμυνας απίστευτο: η Μίλαν έχοντας σχεδόν πάντα μέτριους τερματοφύλακες δεχόταν στο ιταλικό πρωτάθλημα της δεκαετίας του 90 το πολύ 15 γκολ το χρόνο. Και στην Ευρώπη ήταν είδηση αν δεχόταν δύο γκολ σε ένα ματς. Ο Κοστακούρτα είπε κάποτε ότι το να έχεις δίπλα σου τον Φράνκο Μπαρέζι ήταν σαν να παίζεις μπάσκετ και να έχεις συμπαίκτη τον Μάικλ Τζόρνταν.

Με όπλο κυρίως αυτή την αμυντική γραμμή η Ιταλία έπαιξε ένα ημιτελικό στο μουντιάλ του 90 κι ένα τελικό στο μουντιάλ του 94. Στο μουντιάλ του 1990 θα ψηφιστεί ως μέλος της καλύτερης ενδεκάδας. Αλλά στις ΗΠΑ το 1994 κάνει κάτι που προκαλεί ανατριχίλες. Παθαίνει ρήξη μηνίσκου στο δεύτερο ματς των Ιταλών με την Νορβηγία. Οι γιατροί λένε ότι χρειάζεται επέμβαση και απουσία δυο μηνών: γυρνά σε 20 μέρες στις προπονήσεις. Δεν έχει γίνει ποτέ. Αγωνίζεται στον τελικό κόντρα στους Βραζιλιάνους και είναι ο ηγέτης μιας άμυνας που αντέχει 120 λεπτά. Δεν κρύβεται από την ευθύνη κι αναλαμβάνει να χτυπήσει πέναλτι στην οδυνειρή για τους Ιταλούς διαδικασία του φινάλε. Αστοχεί. Αλλά ο Θεός του ποδοσφαίρου τον αγαπούσε και φρόντισε να μην το θυμάται κανείς χάρη στην αστοχία του Ρομπερτο Μπάτζιο.

Χάρισμα

Κάνεις ποτέ στην Ιταλία δεν έπαιξε τον ρόλο του λίμπερο όπως ο Φρανκο Μπαρεζι γιατί κανείς δεν είχε το χάρισμα του αρχηγού που είχε αυτός. Σήμερα στην κηδεία του το capitano mio capitano θα το πουν όλοι με δάκρια στα μάτια. Πονώντας από την ήττα του στην μάχη με τον καρκίνο αλλά και περήφανοι γιατί τον Πιτσιρικά αρχηγό τον γνώρισαν.

Αποφάσεις και παρεμβάσεις

Fri, 31 Jul 2026 12:30:25 GMT

Πίστευα πως και ο ΠΑΟΚ στον προκριματικό του Europa League όπου βρέθηκε ως αντίπαλος με την Ντιναμό Κιέβου και ο Παναθηναϊκός στον δικό του προκριματικό κόντρα στην ουγγρική Πακσι την οποία συνάντησε στο ΟΑΚΑ θα έπαιρναν άνετες προκρίσεις. Το πίστευα ότι τόσο γιατί και οι δύο είχαν κερδίσει τα πρώτα τους ματς εκτός έδρας όσο γιατί η εικόνα τους ήταν για την εποχή σε κάποια κομμάτια των πρώτων παιγνιδιών πολύ καλή. Οι δυο τα κατάφεραν κι αυτό είναι αναμφίβολα σημαντικό. Αλλά όχι όπως ακριβώς περίμενα.

Όταν ο Κωνσταντέλιας έχει κέφια

Η πρόκριση του ΠΑΟΚ που ήρθε με μια διαδικαστική και σχετικά εύκολη νίκη με 2-0 απέναντι στους Ουκρανούς έχει ονοματεπώνυμα – αυτό του Γιάννη Κωνσταντέλια. Ο παίκτης του ΠΑΟΚ έχει ξεκινήσει την σεζόν σε καταπληκτική κατάσταση και νομίζω ότι αυτό έχει και λίγο να κάνει και με κάτι άλλο πέρα από την σωστή του αγωνιστική προετοιμασία. Θα το πω όσο πιο απλά μπορώ: ο Κωνσταντέλιας κάθισε και σκέφτηκε το μέλλον του. Κάπως έτσι προέκυψαν δυο αποφάσεις πολύ σημαντικές. Η μια είναι η πρόσφατη απόφασή του να ζητήσει να μην καλείται στην Εθνική – βραχυπρόθεσμα τουλάχιστον. Η δεύτερη απόφασή του είναι να μην εμπλακεί φέτος το όνομα του σε κανένα μεταγραφικό σενάριο. Και οι δυο αποφάσεις του δείχνουν ότι ο παίκτης είναι φανερά συγκεντρωμένος στα ματς του ΠΑΟΚ - και στην ομάδα γενικότερα. Ο Κωνσταντέλιας φανερά καταλαβαίνει πως το καλοκαίρι αυτό είναι αρκετά σημαντικό για την ομάδα: ας μην ξεχνάμε ότι αυτή είναι και μια μεταβατική για την ομάδα στιγμή καθώς ο ΠΑΟΚ περνά από την εποχή του Ρασβάν Λουτσέσκου σε μια άλλη. Αυτό που είδαμε στα δυο ματς με την Ντινάμο Κιέβου, πέρα από σπουδαίες προσπάθειες και ωραία γκολ (για ανθολογία το δεύτερο χθεσινό του…) είναι δυο ηγετικές εμφανίσεις στις οποίες ο σπουδαίος αυτός παίκτης δεν μας είχε συνηθίσει.

Ο Κωνσταντέλιας εμφανίστηκε στο ποδόσφαιρό μας και πορεύτηκε σε αυτό ως καλλιτέχνης δηλαδή ως παραγωγός μεγάλων ποδοσφαιρικών στιγμών. Στα δύο ματς με την Ντινάμο Κιέβου ήταν κάτι πιο πολύ: ο παίκτης που πήρε την ομάδα από το χέρι, ένας ηγέτης δηλαδή. Θα έλεγα μάλιστα πως ήταν ένας ηγέτης με τον τρόπο του: χαμογελαστός, ξένοιαστος, με αυτό το ύφος που σε κάνει να πιστεύεις πως η ωραία ενέργεια μετρά πιο πολύ από το αποτέλεσμα του ματς, αλλά ηγέτης, δηλαδή παίκτης συγκεντρωμένος στην αποστολή τόσο ώστε να τελειώσει σκοράροντας στο πρώτο ημίχρονο και να ξεκινήσει και στο δεύτερο βρίσκοντας αμέσως γκολ – και τι γκολ! Είναι δεδομένο ότι αυτές του οι εμφανίσεις θα σταθούν λόγος να υπάρξουν κρούσεις αγοράς του από πολύ σημαντικές ομάδες (και ίσως αυτή τη φορά οι οικονομικές προτάσεις να είναι τεράστιες). Αν αυτό συμβεί θα δούμε ποια θα είναι η στάση του ΠΑΟΚ: για την στάση του Κωνσταντέλια δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία – ο τύπος θέλει να κάνει την καλύτερη χρονιά της καριέρας του όντας πιο ώριμος από ποτέ. Κι ο Αλέσιο Λίσι, ο νέος του προπονητής αυτό το κατάλαβε γρήγορα: ο πρώτος ΠΑΟΚ που έχει εμφανίσει στηρίζεται επιθετικά πάνω στον Κωνσταντέλια – η επιλογή είναι σοφή.

Η διαφορά των δύο

Η διαφορά του Λίσι με τον Γιάκομπ Νίστρομ είναι για την ώρα αυτή. Είναι και οι δυο νεοφερμένοι αλλά ο Λίσι έχει ένα παίκτη γύρω από τον οποίο μπορεί να χτίσει μια επίθεση και επιπλέον έχει παραλάβει και μια ομάδα από την οποία δεν έλειπε η σειρά και η ταυτότητα ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές της. Ενώ ο Δανός κόουτς του ΠΑΟ πρέπει να αρχίσει από την αρχή.

Τα δυο ματς του ΠΑΟ με την Πασκι είχαν κάποιες ομοιότητες. Και στο ματς του ΟΑΚΑ, όπως ακριβώς και στο πρώτο ματς, ο ΠΑΟ ξεκίνησε νευρικά και άσχημα. Και στα δυο παιγνίδια το πρόβλημα έμοιαζε να είναι ότι δεν λειτουργούσε καλά η επίθεσή του ενώ η πρόθεσή του ήταν να δείξει στον αντίπαλό του ότι ήταν ποιοτικά ανώτερος. Αυτό είχε, ειδικά στο χθεσινό ματς, μια απλή συνέπεια: αρκούσε η ουγγρική ομάδα να σπάει το υποτυπώδες πρέσινγκ για να βρεθεί στα πέριξ της περιοχής του ΠΑΟ με δυο τρεις πάσες. Ο ΠΑΟ βελτιώθηκε όταν ο Νίστρομ αποφάσισε να παίξει 4-4-2, αφενός γιατί οι παίκτες του ΠΑΟ που ήρθαν από τον πάγκο του έδωσαν πολλά (και σε όλες τις γραμμές…) και αφετέρου γιατί η παρουσία δυο παικτών περιοχής τον οδήγησε στο να ψάχνει ευκολότερα λύσεις: κάπως έτσι προέκυψε το καθοριστικό γκολ του Ραστόντερ στο 85΄ - η μπάλα πήγε απλά γρήγορα στην περιοχή και ο Ντε Φράι που είχε μείνει ψηλά μετά την εκτέλεση κόρνερ βρήκε την σωστή κεφαλιά – πάσα. Ο ΠΑΟ, που όπως και στο πρώτο ματς σκόραρε στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου αυτή τη φορά με το ωραίο σουτ του Γιάγκουσιτς (ίσως γιατί η άμυνα των Ουγγρων δεν άντεχε την έστω και ανοργάνωτη πίεση), έπαιξε αρκετά με την φωτιά γιατί δεν έχει την ικανότητα στην άμυνα που είναι απαραίτητη σε τέτοια ματς.

Πολλά δώρα και στα δύο ματς

Στα τρία γκολ που έχει δεχτεί από τους Ούγγρους γίνονται δώρα σε καταστάσεις ένας εναντίον ενός κι αυτό συμβαίνει για τρεις λόγους. Πρώτον γιατί ο Νίστρομ μόλις έχει έρθει: σίγουρα γνωρίζει ότι οι ομάδες χτίζονται από την άμυνα, αλλά βλέπει και ότι οι καλύτεροί του είναι αυτοί που αγωνίζονται στην επίθεση και πρέπει να τους αξιοποιήσει. Δεύτερον γιατί η άμυνα έχει πολλούς νεοφερμένους που δεν έχουν βρει ακόμα χημεία, πράγμα λογικό γιατί δεν έχουμε μπει καν στον Αύγουστο. Και τρίτον γιατί και στα δυο του ματς η αμυντική του γραμμή ήταν κομμάτι ακάλυπτη καθώς το μυαλό των χαφ ήταν στην επίθεση. Ειδικά στο πρώτο ημίχρονο στο ΟΑΚΑ το φιλτράρισμα ήταν ανύπαρκτο και οι χώροι που είχε ο αντίπαλος αρκετοί. Ισως υποτιμήθηκε και λιγάκι ο αντίπαλος που ήρθε γκαζωμένος: η Πακσι μετά την νίκη της στο πρωτάθλημα κόντρα στην Φερενσβάρος είχε ξεχάσει το τι έγινε στο πρώτο ματς.

Ο ΠΑΟ ήταν και τυχερός που πήρε μια πρόκριση σε ένα ματς που δεν υπήρχε VAR και που διάφορα μικρά που ήταν εναντίον του δεν κρίθηκαν όπως θα πρεπε από τους Ολλανδούς διαιτητές. Αλλά δεν χρειάζονται θεωρίες συνομωσίας: στους πρώτους προκριματικούς του Conference League δεν θα μπορούσε να υπάρχει VAR καθώς σε αυτούς συμμετέχουν ομάδες χωρών που δεν έχουν VAR στα πρωταθλήματα τους – ναι, υπάρχουν και τέτοιες. Για την ομάδα του Νίστρομ ισχύει το τέλος καλό όλα καλά. Νομίζω πως με την ΤΣΣΚΑ ο ΠΑΟ θα είναι βελτιωμένος: φανερά είναι μια καινούργια ομάδα με ανάγκη από παιγνίδια. Και χωρίς φυσικά ένα ηγέτη όπως ο Κωνσταντέλιας, που μπορεί με την ατομική του απόδοση να διορθώσει πολλά.

Χρειάζεται μεγαλύτερη προσοχή

Όπως έχει επισημάνει καιρό τώρα ο Ανδρέας Δημάτος από το τι θα κάνουν ο ΠΑΟΚ και ο ΠΑΟ εξαρτάται τι θα συμβεί με το ευρωπαϊκό ράνκινγ της χώρας μας. Ας πούμε πως μετά τις χθεσινές τους προκρίσεις η δέκατη θέση είναι πιο κοντά. Ο ΠΑΟΚ έδειξε ότι έχει ένα μπούσουλα: πριν τα ματς με την Αντερλεχτ είναι απαραίτητο. Ο ΠΑΟ έχει απλά ανάγκη χρόνου και προκρίσεων. Με την ΤΣΣΚΑ θα είναι πιο υποψιασμένος.

( Gazzetta.gr, Ιούλιος 2026)

Μια φορά κι ένα καιρό ο Πίρλο

Thu, 30 Jul 2026 09:52:00 GMT

Σε όλη την διάρκεια του μουντιάλ υπήρχε κόσμος που δήλωνε πόσο του λείπει η Ιταλία κτλ. Με όσα (δεν) έκαναν οι Ιταλοί πριν το μουντιάλ έδειξαν πως δεν άξιζαν την συμμετοχή. Με όσα όμως κάνουν μετά το τέλος του μουντιάλ όταν υποτίθεται πως θα ξεκινούσε χάρη στις αποφάσεις της ομοσπονδίας τους μια νέα εποχή, δείχνουν ότι μάλλον σε μουντιάλ δύσκολα θα ξαναπάνε. Εχω από παλιά ειδικότητα στα απίστευτα και όμως ιταλικά. Δώστε προσοχή.

Μαλντίνι και Λεονάρντο

Ας τα πάρουμε με την σειρά. Μετά τον αποκλεισμό από την Βοσνία ο πρόεδρος της ιταλικής ομοσπονδίας Τζιοβάνι Μαλαγκό ανακοίνωσε αλλαγλες στην ομοσπονδία. Στις αρχές Ιουλίου προσέλαβε δυο νέους τεχνικούς συμβούλους: τον Πάολο Μαλντίνι και τον φίλο του από τα χρόνια της Μίλαν Λεονάρντο. Οι δυο έπρεπε να φέρουν ένα νέο αέρα στην ομοσπονδία. Πρώτο μέλημα; Η επιλογή του νέου προπονητή.

Ο Μαλντίνι και ο Λεονάρτο λίγο καιρό πριν αναλάβουν και πριν την έναρξη του μουντιάλ είχαν πει ότι η καλύτερη λύση για την Σκουάντρα Ατζούρα θα ήταν ο Κάρλο Αντσελότι. Δεν το είπαν ξανά όταν είδαν την Βραζιλία του Κάρλο. Αντιθέτως έκαναν μια προσπάθεια να πείσουν τον Πεπ Γκουαρντιόλα να αναλάβει την ομάδα. Πήγαν στην Βαρκελώνη, μίλησαν μαζί του, αλλά ο Πεπ είπε ότι είναι νέος για να γίνει ομοσπονδιακός. Και όταν γύρισαν ανακοίνωσαν την πρόσληψη του Ανδρέα Πίρλο.

Το να λες ότι η καλύτερη λύση είναι ο Αντσελότι, να μιλάς με τον Γκουαρντιόλα και να ανακοινώνεις τον Πίρλο δεν βγάζει και νόημα. Ο Πίρλο από βιογραφικό δεν θα μπορούσε ούτε να το σκεφτεί να αυτοπροταθεί. Μετά από ένα ξεκίνημα στην Γιούβε (σε ρόλο παιδιού της ομάδας που αναλαμβάνει να κάνει διαχείριση κρίσης), βρέθηκε στην Τουρκία (έχοντας στόχο την παραμονή στην κατηγορία με μια ομάδα που λέγεται Φατιχ Καραγιαγκμπούρ) στην Αραβία (σε μια κάποια Ντουμπάι Γιουνάιτεντ…) και στην Σαμπντόρια που πάλευε να παραμείνει στον χάρτη.

Γιατί βρέθηκε στην Εθνική; Γιατί ανήκει στην χρυσή ομάδα των Ιταλών παικτών που κέρδισε το μουντιάλ του 2006. Όπως έχουμε εμείς τους ήρωες του 2004 έχουν και οι Ιταλοί τους δικούς τους. Πριν από τον Πίρλο άλλωστε στην Εθνική υπήρχε ο Γκατούζο. Με ίδιο βιογραφικό. Και για τον ίδιο λόγο.

Αποκαλύψεις κάθε μέρα

Η ανακοίνωση της πρόσληψης δεν προκάλεσε ενθουσιασμό. Στην Corriere della Sera δημοσιεύτηκε ένα ανυπόγραφο άρθρο με τίτλο «Ποιος Πίρλο; Σοβαρευτείτε». Η εφημερίδα είναι πολιτική - ίσως το πράγμα περνούσε αφού ο Αντρέας είναι αρκετά συμπαθής. Αλλά στις 25 Ιουλίου, δημοσιεύτηκε ένα άλλο ανυπόγραφο άρθρο σε πολιτική ιστοσελίδα («Linkiesta») με τίτλο «Πίρλο, όχι ευχαριστώ» και υπότιτλο «όσοι συνεργάζονται με την Ρωσία του Πούτιν δεν μπορούν να γίνουν προπονητές εθνικών ιταλικών ομάδων»!

Το άρθρο αναδείκνυε τους δεσμούς του Πίρλο με ρωσική εταιρία στοιχημάτων της οποίου είναι παγκόσμιος πρεσβευτής από τις 9 Οκτωβρίου 2025. Η εταιρία ιδρύθηκε από τον Σεργκέι Λομάκιν, έναν ισχυρό Ρώσο επιχειρηματία και στενό συνεργάτη του Πούτιν. Στο πλαίσιο της συνεργασίας του με την εταιρία ο Πίρλο βρέθηκε και στη Μόσχα τον Μάιο του 2026 για την εκδήλωση «Ημέρα Ποδοσφαίρου», που πραγματοποιήθηκε στο στάδιο Λουζνίκι.

Ηταν μια χορηγική συνεργασία, φυσικά και τίποτε το πιο πολύ. Αλλά οι Ρώσοι δεν παρουσίασαν τον Ιταλό κάποτε διεθνή απλώς ως εκπρόσωπο της εταιρίας του: επικοινωνώντας τη συνεργασία, η εταιρεία τόνισε το συμβολικό του πράγματος, υποστηρίζοντας ότι «η πρόσληψη ενός διεθνούς αστέρα απέδειξε πώς, παρά την απομόνωση της Ρωσίας μετά την εισβολή στην Ουκρανία, η χώρα μας είναι ακόμα ικανή στο να συνεργάζεται με κορυφαίες προσωπικότητες του παγκόσμιου αθλητισμόυ». «Είναι σωστό ένας προπονητής που λαμβάνει χρήματα από μια ρωσική εταιρεία που έχει αυτούς τους στόχους να γίνει προπονητής της εθνικής ομάδας;» Ο αρθρογράφος ρωτάει. Και με τον τρόπο του απαντάει.

Την επόμενη μέρα προέκυψαν νέα στοιχεία για τις δραστηριότητες του Πίρλο αλλά κυρίως της ρωσικής εταιρίας. Οι συγκεκριμένοι έχουν χρηματοδοτήσει πολλές εκδηλώσεις για βετεράνους της εισβολής στην Ουκρανία και ως εκ τούτου έχουν και τις καλύτερες σχέσεις με τον Πούτιν. «Ο Πίρλο δεν παρευρέθηκε σε αυτές τις εκδηλώσεις, αλλά είναι ο παγκόσμιος πρεσβευτής μιας εταιρείας που ήθελε να χρησιμοποιήσει τη διασημότητά του για να κερδίσει προσοχή και, ταυτόχρονα, να βγάλει τη Ρωσία από τη διεθνή αθλητική απομόνωση» γράφτηκε στην Corriere Della Sera. Αποκαλύφθηκε επίσης ότι χάρη στον Πίρλο τον περασμένο Απρίλιο, υπήρξε ταξίδι του Φραντσέσκο Τότι στη Μόσχα για να συμμετάσχει σε γκαλά βραβεύσεων παρόντος του Πούτιν: φέρεται να πληρώθηκε εξαψήφιο ποσό για την συμμετοχή. Πριν από τους δύο είχε ταξιδέψει επίσης στη Ρωσία ως προσκεκλημένος ενός Ρώσου χορηγού ο Μάρκο Ματεράτσι, ο οποίος παραβρέθηκε σε γιορτή στην διάρκεια της οποίας Ρώσοι αξιωματούχοι, προφανώς μεθυσμένοι κορόιδευαν Ουκρανούς αθλητές που πέθαναν στον πόλεμο. Ο Ματεράτσι αργότερα είπε ότι δεν είχε ιδέα για αυτά και ζήτησε συγγνώμη σε ένα βίντεο.

Συνεργασίες και με άλλους

Ο Πίρλο διέψευσε ότι κάλεσε συμπαίκτες του και ότι πήρε πρωτοβουλίες. Αλλά στις 26 Ιουλίου βγήκε στο φως μια άλλη αποκάλυψη αυτή τη φορά σχετικά με τη σχέση χορηγίας μεταξύ του πρώην μέσου της Γιουβέντους και της CoinW, μιας διαδικτυακής πλατφόρμας ανταλλαγής κρυπτονομισμάτων που επιτρέπει την ανταλλαγή, πώληση και αγορά bitcoin. Η εταιρεία αυτή, που διαθέτει ως πρεσβευτές και τους Λούκα Μόντριτς και Κόνορ ΜακΓκρέγκορ, αντιμετωπίζει τελευταία ορισμένα νομικά προβλήματα. Προφανώς και δεν φταίει για αυτά ο Πίρλο. Αλλά και πάλι βρέθηκε μπλεγμένος. H υποψία που υπάρχει είναι ότι όλα αυτά τα στοιχεία που προέκυψαν ξαφνικά (ο Πίρλο ποτέ δεν είχε απασχολήσει κανένα για τις διαφημιστικές του δραστηριότητες) εντοπίστηκαν από μυστικές υπηρεσίες – μάλλον αμερικάνικες. Το βέβαιο είναι ότι προέκυψε παρέμβαση στην ομοσπονδία και ο πρόσληψη του προπονητή δεν προχώρησε.

Μαντσίνι, αλλά...

Στις 27 Ιουλίου ο Πίρλο με ανάρτησή του ανακοίνωσε ότι δεν θα δεχτεί τη θέση του ομοσπονδιακού. Ενω υπέβαλαν παραιτήσεις και ο Μαλντίνι και ο Λεονάρντο προέκυψε κάτι άλλο. Η δήλωση του Πίρλο προκάλεσε παρέμβαση υποστήριξης του Ρώσου πρέσβη στην Ιταλία Αλεξέι Παραμόνοφ που κατηγόρησε τους Ιταλούς «για εξοστρακισμό ενός διάσημου αθλητή!». Και κάπως έτσι γύρισε στη Σκουάντρα Ατζούρα ο Ρομπέρτο Μαντσίνι που δεν τον θέλουν πάνω από μισές ομάδες της Serie A. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία…

Ας μείνουμε σε αυτή που τελείωσε. Τα διαβάζεις όλα αυτά και πραγματικά αναρωτιέσαι τι διάβολο γίνεται. Στοιχηματικές εταιρίες, Ρώσοι, Αμερικάνοι, μυστικές υπηρεσίες που μοιράζουν αποκαλύψεις και μια ομοσπονδία που δεν καταλαβαίνει τι της γίνεται. Και 64 να γίνουν οι ομάδες από τον Ινφαντίνο δύσκολα οι Ιταλοί θα είναι σε μουντιάλ…

Γρήγορα κι εύκολα

Thu, 30 Jul 2026 09:23:00 GMT

Σήμερα ο ΠΑΟ και ο ΠΑΟΚ έχουν τις ρεβάνς τους στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. O ΠΑΟΚ αγωνίζεται απόψε στην Τούμπα στον προκριματικό του Europa League με αντίπαλο την Ντινάμο Κιέβου που κέρδισε στη Πολωνία με 3-2. Και ο ΠΑΟ φιλοξενεί στο ΟΑΚΑ την ουγγρική Πάκσι στον προκριματικό του Conference League κι ενώ την κέρδισε στη Ουγγαρία με 2-1. Πρέπει απλά να ολοκληρώσουν ό,τι άρχισαν μια εβδομάδα πριν και να προκριθούν. Δεν χρειάζονται πολλά να πεις για τα παιγνίδια. Οι αντίπαλοι είναι αξιοσέβαστοι για διαφορετικούς λόγους. Η Ντινάμο Κιέβου έχει ιστορία και σπουδαία παράδοση με τις ελληνικές ομάδες: δεν έχει αποκλειστεί ποτέ από ομάδα της χώρας μας σε καμία διοργάνωση. Η Πάκσι είναι μια ομάδα που παράγει ποδοσφαιριστές, στηρίζεται αποκλειστικά σε γηγενείς παίκτες, έχει τον ίδιο προπονητή για χρόνια και κατορθώνει παρά το μικρό της μπάτζετ να φτάνει στα καλοκαιρινά προκριματικά και να ψάχνει υπερβάσεις – μόλις την περασμένη Κυριακή έκανε κι ένα σημαντικό αποτέλεσμα στο πρωτάθλημα κερδίζοντας την Φερενσβάρος. Αλλά η Ντινάμο Κιέβου έχει αποδυναμωθεί εξαιτίας του πολέμου, δεν μπορεί να πείσει καλούς ξένους όπως παλιά να φορέσουν την φανέλα της, και τα πολλά χρόνια που αγωνίζεται στην Ευρώπη μακριά από την έδρα της την έχουν λυγίσει. Και η Πάκσι δεν έχει ποτέ αγωνιστεί σε ευρωπαϊκούς ομίλους: τα προκριματικά είναι το ταβάνι της και είδαμε στο πρώτο ματς γιατί. Ο ΠΑΟΚ και ο ΠΑΟ κρατάνε τις τύχες τους στα χέρια τους όχι γιατί κέρδισαν εκτός έδρας τα πρώτα ματς, αλλά και γιατί έδειξαν ότι είναι πολύ καλύτερες ομάδες. Και για αυτό άλλωστε οι προπονητές του ανήγγειλαν πως θα κάνουν στις ενδεκάδες τους ελάχιστες αλλαγές.

Τα κέφια του Κωνσταντέλια

Άκουσα τι είπαν οι δυο νεοφερμένοι προπονητές όπως κάνω πάντα πριν τα ευρωπαϊκά παιγνίδια όλων των ελληνικών ομάδων. Οι δυο μου φάνηκαν πολύ σίγουροι, χωρίς ωστόσο κάποια διάθεση υποτίμησης των αντιπάλων για τους οποίους μίλησαν κολακευτικά.

Ο Αλέσιο Λίσι είπε ότι αυτό που του άρεσε στο παιγνίδι του ΠΑΟΚ στην Πολωνία ήταν οι συνεχείς ανακτήσεις μπάλας. «Μου αρέσει αρκετά όταν αντιδράμε χωρίς την μπάλα, και όταν δείχνουμε ότι είμαστε ικανοί να την ανακτήσουμε γρήγορα. Δεν είναι εύκολο αυτό στο ποδόσφαιρο και είναι πολύ σημαντικό. Θα πρέπει να εστιάσουμε σε αυτό στο μέλλον» είπε χωρίς να αποφύγει να κάνει αναφορές και σε προβλήματα. Είπε για παράδειγμα ότι και θα πρέπει να προβληματιστούμε για όσα είδαμε στο δεύτερο ημίχρονο του πρώτου ματς και για την αντίδραση της Ντινάμο σε αυτό το χρονικό σημείο. «Στο δεύτερο ημίχρονο χάσαμε έδαφος και μέτρα. Θα προσπαθήσουμε να μην το κάνουμε αυτό. Αυτός είναι ο στόχος μας για αύριο» είπε. Υποσχέθηκε επίσης ότι οι παίκτες του θα τα δώσουν όλα, μίλησε κολακευτικά για τους οπαδούς του ΠΑΟΚ που τώρα γνωρίζει κι έμπλεξε και το εγκώμιο του Κωνσταντέλια δηλώνοντας ότι είναι ξεχωριστός και διαφορετικός. Και πολύ καλά έκανε. Διότι αν υπήρξε ένα συμπέρασμα μετά το πρώτο ματς αφορά τον Κωνσταντέλια: όταν αυτός έχει κέφια και παίρνει πρωτοβουλίες όλος ο ΠΑΟΚ επιθετικά γίνεται καλύτερος. Κι αν αυτό συμβεί μπορεί να κερδίσει ένα ματς ακόμα κι αν η κάπως καινούργια κι ακόμα αμοντάριστη αμυνά του κάνει δωράκια.

Ο Γιάκομπ Νίστροπ, από την μεριά του, είπε πως αυτό που θέλει είναι ένα προσεχτικότερο ΠΑΟ στην τελική προσπάθεια και τόνισε πως οι παίκτες του πρέπει να έχουν στο μυαλό τους ότι απέναντί τους έχουν μια καλή ομάδα. «Εδειξαν τις δυνάμεις τους και κόντρα σε εμάς και στην Φερεντσβάρος. Πρεσάρουν ψηλά, είναι καλοί στις στατικές φάσεις, παλεύουν. Δεν είναι ούτε καλό ούτε κακό για εμάς το αποτέλεσμά τους (σ.σ η νίκη επί της Φερενσβάρος). Μας επιβεβαίωσαν την Κυριακή αυτά που γενικά ξέραμε» είπε ο Δανός που δέχτηκε ότι ο ΠΑΟ έχει τον πρώτο λόγο: «Είμαστε το φαβορί, αλλά δεν θα είναι εύκολο. Θα πρέπει να βρούμε τον τρόπο να πετύχουμε όσα πρέπει» τόνισε. Αυτό που φάνηκε να τον καίει είναι βέβαια οι χαμένες ευκαιρίες στο πρώτο ματς. Κι έχει δίκιο. Αν ο Γιάγκουσιτς και ο Πελίστρι ήταν προσεχτικότεροι το αποψινό παιγνίδι θα ήταν απλή διαδικασία.

Ο ΠΑΟΚ πρέπει να είναι πιο προσεκτικός στην άμυνα. Δεν τον βοηθάει και η απουσία του Μεϊτέ να δείξει πολύ διαφορετικός: το καλό είναι ότι ο Σανταμαρία έχει ένα επίσημο ματς πλέον όπως άλλωστε και ο Χατζηδιάκος – δεν θα είναι απόψε εντελώς πρωτάρηδες. Η πρόκριση θα παίξει ρόλο και στα μεταγραφικά του: κυνηγάει ένα δεξί μπακ, περιμένει τον Γιαννούλη, ψάχνει ένα έμπειρο φορ – θα αλλάξει αρκετά στην συνέχεια αλλά για να έχει την άνεση να το κάνει πρέπει το καλοκαίρι του να συνεχίσει να είναι ήσυχο.

Απλά λίγο προσοχή

Ο ΠΑΟ μπορεί να έχει μια αλλαγή, αν ο Νίστροπ προτιμήσει τον .. από τον Τουμπά ή τον Πελίστρι από τον Ζαρουρί: το πρώτο μου μοιάζει πιο λογικό από το δεύτερο. Οι υπόλοιποι θα είναι ίδιοι κι όπως είπε και ο προπονητής τους πρέπει να είναι απλά προσεχτικότεροι στη τελική προσπάθεια. Μου μοιάζει απίθανο οι δυο ελληνικές ομάδες να κινδυνέψουν. Αλλά ότι χρειάζεται προσοχή, χρειάζεται..

Κυρίως δεν επιτρέπεται να χαλαρώσουν γιατί κέρδισαν τα πρώτα ματς. Οι δυο τους, αντίθετα από τις άλλες ελληνικές ομάδες, απαγορεύεται να κάνουν λάθη στα εφετινά καλοκαιρινά προκριματικά γιατί δεν έχουν εξασφαλισμένη θέση σε ευρωπαϊκή διοργάνωση. Ο Ολυμπιακός, ακόμα κι αν δεν αποκλείσει την Ναϊμέγκεν που έχει μπροστά του στον προκριματικό του Τσάμπιονς λιγκ, θα συνεχίσει στην League Phase του Europa League. To ίδιο και η ΑΕΚ που δεν γνωρίζει ακόμα τον αντίπαλο της στα play off του Τσάμπιονς λιγκ, ξέρει ωστόσο ότι κι αν αποκλειστεί το Europa League την περιμένει. Μετά την χθεσινή εντυπωσιακή πρόκριση της Ααρχους (οι Δανοί απέκλεισαν στα πέναλτι την Λεχ Πόζναν έχοντας χάσει με 1-4 στην έδρα τους στο πρώτο ματς!) η ΑΕΚ θα είναι στο γκρουπ των ισχυρών στα play off του Τσάμπιονς λιγκ όπου δεν βλέπω ομάδες που μπορεί να την δυσκολέψουν: θα είναι και χωρίς άγχος με το Europa League εξασφαλισμένο.

Το ίδιο και ο ΟΦΗ. Γνωρίζει ότι έχει εξασφαλισμένη θέση στην League Phase του Conference League αν αποκλειστεί στα play off του Europa League όπου και βρίσκεται ως κυπελλούχος Ελλάδος . Ο ΠΑΟ αν αποκλειστεί σε κάποιο από τους καλοκαιρινούς γύρους δεν θα έχει ευρωπαϊκά ματς όλο τον χειμώνα. Κι ο ΠΑΟΚ, αν αποκλειστεί από την Ντινάμο Κιέβου, θα καταλήξει στο Conference League, αλλά αλίμονο του αν έχει δεύτερο καλοκαιρινό αποκλεισμό: σε αυτή την απευκταία περίπτωση μένει εκτός Ευρώπης. Το επισημαίνω τονίζοντας ότι η Ελλάδα είναι πολύ κοντά στο να έχει όλες τις ομάδες της σε ευρωπαϊκούς ομίλους. Από τον ΠΑΟ και τον ΠΑΟΚ εξαρτάται.

Το ρίσκο του Κωνσταντή Τζολάκη

Wed, 29 Jul 2026 07:46:43 GMT

Ενώ οι πιο πολλοί ασχολούνται καλοκαιριάτικα με τους παίκτες που έρχονται, εγώ σκέφτομαι λίγο πιο πολύ με αυτούς που φεύγουν. Γιατί το τι θα κάνουν οι νεοαποκτηθέντες θα το ξέρουμε μόνο όταν τους δούμε στο γήπεδο – και μάλιστα καλό είναι πάντα να περιμένουμε κιόλας αφού τα αρχικά συμπεράσματα είναι συνήθως επιπόλαια. Αλλά αυτούς που φεύγουν τους ξέρουμε. Ο Κωνσταντής Τζολάκης πχ που φεύγει από τον Ολυμπιακό για την Χαλ κάνει ένα σημαντικό, αλλά πολύ παράξενο στα μάτια μου βήμα καριέρας.

Τον μεγάλωσαν καλά

Τον Τζολάκη ο Ολυμπιακός τον έχει μεγαλώσει πολύ σωστά. Ο Πέδρο Μαρτίνς του έδωσε το 2020 την ευκαιρία να αγωνιστεί βασικός στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδος κόντρα στην ΑΕΚ - Σεπτέμβρη μήνα στο Πανθεσσαλικό: ήταν μεγάλο ρίσκο. Ο μικρός τα κατάφερε μια χαρά και ο Ολυμπιακός κέρδισε το κύπελλο. Στο πρωτάθλημα 2020-21 ο Τζολάκης ήταν πίσω από τον Σα, αλλά είχε χρησιμοποιηθεί περισσότερο από τον Κρίστινσον που ήταν καλός τερματοφύλακας. Είχε επίσης γίνει το αγαπημένο παιδί εντός της ομάδας: η σκηνή που οι συμπαίκτες του του επέδωσαν τιμές χειροκροτώντας τον γιατί μπήκε στο πανεπιστήμιο είναι από τις πιο ωραίες εκείνο τον καιρό. Ο Τζολάκης είχε την προσοχή όλων – και ίσως και κάτι πιο πολύ. Δούλευε σε μια ομάδα που όλοι ήξεραν πως μια μέρα θα γίνει ο βασικός της τερματοφύλακας – και σύντομα. Δεν είναι συνηθισμένο γιατί στις μεγάλες ομάδες οι τερματοφύλακες πρώτα από όλα πρέπει να έχουν εμπειρίες. Ευτυχώς ο .. που μαζί του δούλεψε πολύ θεωρεί ότι τα προσόντα είναι κάτι σημαντικότερο.

Νομίζω ότι η καριέρα του Τζολάκη αρχίζει ουσιαστικά το καλοκαίρι του 2021. Με τον Σα να έχει τότε στο μυαλό του το πως θα φύγει για την Αγγλία, ο Μαρτίνς έπρεπε να έχει ένα τερματοφύλακα ετοιμοπόλεμο για τα καλοκαιρινά προκριματικά και όχι μόνο αφού ο αντικαταστάτης του Πορτογάλου μπορεί και να χρειαζόταν χρόνο προσαρμογής. Ο Μαρτίνς εμπιστεύθηκε τον Τζολάκη και δικαιώθηκε. Ο μικρός ήταν πανέτοιμος και το χε αποδείξει σε ένα ματς με την Νέφσκι στο Μπακού, που από αναπληρωματικός βρέθηκε βασικός και ήταν άψογος.

Το πόσο δύσκολο είναι να βρεθεί κάποιος βασικός σε ευρωπαϊκό ματς θα το καταλάβει όποιος θυμάται την ιστορία του Αλεν: το καλοκαίρι του 2020, εν μέσω πανδημίας, χρειάστηκε να παίξει ένα ευρωπαϊκό παιγνίδι κόντρα στη Γούλβς. Παρά την εμπειρία του, μέχρι να βρει τα πατήματα του, είχε δεχτεί ένα γκολ (από πέναλτι που παραχώρησε ο ίδιος) το οποίο είχε στοιχίσει στον Ολυμπιακό μια πρόκριση.

Ο Τζολάκης κόντρα στην Νέφσκι ήταν πολύ καλός. Αλλά ακόμα πιο σημαντικό ήταν τα όσα ακολούθησαν.

Πάλι αναπληρωματικός

Μετά από εκείνο το παιχνίδι ο Τζολάκης ξανακάθισε στον πάγκο του Ολυμπιακού για να γίνει αναπληρωματικός του Βατσλίκ και μετά έγινε και αναπληρωματικός του Πασχαλάκη.

Οι προπονητές που διαδέχτηκαν τον Μαρτίνς δεν είχαν το κουράγιο του Πορτογάλου. Δεν νομίζω ότι ο Τζολάκης ποτέ του πίστεψε πως είναι χειρότερος τερματοφύλακας από αυτούς τους δύο με τους οποίους πάντως είχε μια χαρά σχέση. Έγινε βασικός μόνο όταν ήρθε ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ ο οποίος και τον στήριξε. Υπάρχει βέβαια κάτι που είναι μάλλον άγνωστο στην συγκεκριμένη ιστορία. Όταν ήρθε ο Μεντιλίμπαρ ο Βαγγέλης Μαρινάκης του είπε ότι θέλει από αυτόν μια χάρη προσωπική: να δώσει ευκαιρίες στον Τζολάκη - ένα παιδί από τις Ακαδημίες στο οποίο η ομάδα έχει επενδύσει. Ο Βάσκος υποσχέθηκε ότι θα τον δοκιμάσει και αν ανταποκριθεί θα τον καθιερώσει. Το έκανε. Και ο Τζολάκης ένα βράδυ στην Κωσταντινούπολη κόντρα στην Φενέρ, πιάνοντας τα πέναλτι της πρόκρισης, έδωσε στην ομάδα το μισό Conference League.

Παράξενο δεν είναι, αλλά…

Το ότι φέτος ο Τζολάκης ζήτησε να φύγει από τον Ολυμπιακό δεν μου φαίνεται παράξενο. Έχει συμπληρώσει επτά χρόνια στην ομάδα, έγινε βασικός σε αυτή, αγωνίστηκε στο Τσάμπιονς λιγκ, κέρδισε τίτλους και ατομικές διακρίσεις και είναι τα δύο τελευταία χρόνια πιθανότατα ο σταθερότερος ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού: το λέω γιατί ο άλλος που μπορεί να πεις ότι έχει αυτό το χαρακτηριστικό, ο ΕλΚαμπί δηλαδή, πέρσι μετά τη συμμετοχή του στο Κόπα Αφρικα δεν έκανε τα καλύτερά του παιχνίδια. Αν μετά από όλα αυτά δεν θέλεις να κάνεις ένα βήμα μπροστά, είσαι παίκτης χωρίς φιλοδοξίες. Ο Τζολάκης έχει - όπως πρέπει να συμβαίνει με κάθε καλό ποδοσφαιριστή. Απλά δεν καταλαβαίνω -ομολογώ - την επιλογή του να πάει στη Χαλ.

Από κάποιους κοινούς μας φίλους ήξερα ότι ο Τζολάκης ήθελε να πάει στη Μπουντεσλίγκα. Του αρέσει το συγκεκριμένο πρωτάθλημα, του αρέσει ότι στη Γερμανία οι τερματοφύλακες συμμετέχουν πολύ στο build up, πίστευε πάντοτε ότι στη Γερμανία μπορεί να γίνει ακόμα καλύτερος. Αλλά διάλεξε τη Χαλ. Που παίζει στη λαμπερή Πρέμιερ λιγκ, αλλά από του χρόνου θα έχει ως βασικό στόχο να κερδίσει τις μάχες της παραμονής στην κατηγορία. Ο Τζολάκης έχει παίξει σχεδόν αποκλειστικά σε μία ομάδα όπως ο Ολυμπιακός που κάνει πρωταθλητισμό. Θα βρεθεί σε ένα ολότελα διαφορετικό περιβάλλον. Θα πρέπει να βοηθήσει την ομάδα του να μείνει στην κατηγορία σε μια χρονιά που είναι δεδομένο ότι οι «βομβαρδισμοί», που θα δεχτεί, θα είναι κάτι που μέχρι τώρα στην καριέρα του δεν του είχαν τύχει ποτέ. Θα έχει ενδιαφέρον να παρακολουθήσουμε πως θα προσαρμοστεί σε ένα ολότελα διαφορετικό περιβάλλον. Αν τα καταφέρει έχει στοιχεία για να γίνει ένας από τους μεγαλύτερους Ελληνες τερματοφύλακες όλων των εποχών.

Από τον Ολυμπιακό στην Πρέμιερ λιγκ

Ο Τζολάκης είναι παίκτης με τεράστια αυτοπεποίθηση. Η επιλογή που κάνει είναι πραγματικά μια επιλογή με ρίσκο. Θα βρεθεί σε ένα πολύ δύσκολο πρωτάθλημα και σε μια πολύ δύσκολη αγωνιστική συνθήκη – για τον ίδιο μάλιστα και εντελώς καινούργια. Βέβαια έχει ένα αβαντάζ. Φεύγει από δω γνωρίζοντας ότι ο Ολυμπιακός είναι η οικογένειά του. Και ότι ακόμα κι αν τα πράγματα στην Αγγλία δεν εξελιχθούν όπως ακριβώς τα ονειρεύεται, πάντοτε εδώ η θέση του βασικού θα του Ολυμπιακού θα τον περιμένει.

Θα τον αντικαταστήσει εύκολα ο Ολυμπιακός; Παίρνει στη θέση του ένα εξελίξιμο νεαρό όπως ο Πόποβιτς και ένα βετεράνο γνώστη της θέσης όπως ο Ορτέγκα: θεωρητικά είναι καλυμμένος. Ωστόσο αν στην ιστορία υπάρχει μια ενδιαφέρουσα παράμετρος είναι η ευκολία με την οποία παίκτες του καταλήγουν στην Πρέμιερ λιγκ. Ο Μιραλάς, ο Χολέμπας, ο Μήτρογλου, ο Σα, ο Μιλιβόγεβιτς, ο Μαζουακού, ο Ποντένσε, ο Κωστούλας και φέτος ο Κοστίνια και ο Τζολάκης έχουν φτάσει μέσω του Ολυμπιακού στο καλύτερο πρωτάθλημα του κόσμου κι αφήνω έξω τις περιπτώσεις των παικτών που βρέθηκαν στην Νότιγχαμ. Το «αν θες να βρεθείς στην Πρέμιερ λιγκ, πέρνα από τον Ολυμπιακό» είναι το καλύτερο δέλεαρ. Και για Ελληνες μικρούς και για ταλαντούχους ξένους. Εχει μάλιστα ενδιαφέροπν ότι αυτοί που έφυγαν απο τον Ολυμπιακό και πήγαν εκεί - σχεδόν όλοι - έπαιξαν και πολύ καλά. Ενώ αυτοί που ήρθαν εδώ απο την Πρέμιερ λιγκ δεν έκαναν και ό,τι καλύτερο. Δεν είναι πάντως και παράξενο: ο Ολυμπιακός είναι δύσκολη ιστορία...

Δυο υπέροχες ιστορίες επιτυχίας

Tue, 28 Jul 2026 08:39:17 GMT

Μετά τον Χρήστο Τζόλη που υπέγραψε στην Άρσεναλ και έχει ήδη ξεκινήσει προετοιμασία μαζί της έφτασε και η στιγμή να κάνει μεγάλη μεταγραφή ο Κωνσταντίνος Καρέτσας. Ο νεαρός διεθνής υπέγραψε για την Μπορούσια Ντόρντμουντ κάνοντας κατά τη γνώμη μου μια εξαιρετική επιλογή καριέρας. Οι Γερμανοί τον αποκτήσαν από την Γκενγκ ενώ τον ήθελαν δυο αγγλικές ομάδες και η Μίλαν. Είναι σαφώς μεγάλες καλοκαιρινές ειδήσεις και οι δύο, αν και ομολογώ ότι έχει αρχίσει να με ενοχλεί ότι σ’ αυτού του τύπου τις μεταγραφές προβάλλονται τόσο πολύ τα χρήματα που δίνονται από τις ομάδες για τους παίκτες. Τι με ενοχλεί; Πολλά.

Ας μιλήσουμε για ποσά

Ας θυμηθούμε τα ποσά. Η Άρσεναλ πλήρωσε 40 εκατομμύρια για να κάνει δικό της τον Χρήστο Τζόλη. Η Μπορούσια Ντόρντμουντ έδωσε στην Γκενγκ, σύμφωνα με δημοσιεύματα, το ποσό των 33 εκατομμυρίων ευρώ. Τα χρήματα και για τους δύο Ελληνες ποδοσφαιριστές είναι σημαντικά. Αλλά δεν είναι εξωπραγματικά. Είναι τα χρήματα που πληρώνουν μεγάλες ευρωπαϊκές ομάδες για να αποκτήσουν ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται στο βελγικό πρωτάθλημα. Που μπορεί να μην είναι το καλύτερο της Ευρώπης, αλλά είναι σίγουρα σημαντικότερο από το δικό μας. Αν μια ομάδα του εξωτερικού έδινε 40 εκατ να πάρει ένα παίκτη από την Ελλάδα θα καταλάβαινα την προβολή του ποσού. Τώρα, πιο πολύ από τα ποσά, θα έπρεπε να στεκόμαστε σε άλλα πράγματα: θα έπρεπε πχ να εξηγήσουμε το πως δυο τόσο μεγάλες ομάδες απέκτησαν τους συγκεκριμένους παίκτες. Να σταθούμε και να εξηγήσουμε την επιτυχία τους κυρίως. Γιατί αυτή είναι η είδηση. Όχι τα ποσά. Τα ποσά είναι αυτά που έπρεπε να είναι από τη στιγμή που ο ένας αγωνιζόταν στην Μπριζ και ο άλλος στην Γκενγκ. Οι ομάδες που θα ήθελαν να τους αποκτήσουν αυτά τα χρήματα έπρεπε να πληρώσουν. Τόσο κοστίζουν επιθετικοί εξελίξιμοι που αγωνίζονται στο συγκεκριμένο πρωτάθλημα. Και σε ομάδες που δημιουργούν υπεραξίες.

Δεν υπάρχει κάτι εκτός λογικής

Με ενοχλεί η συνεχής αναφορά στα ποσά για δύο λόγους. Ο πρώτος γιατί δείχνει ότι είμαστε μια επαρχιακή χώρα της Ευρώπης που δεν λέει να καταλάβει τα στοιχειώδη ότι δηλαδή οι τιμές των ποδοσφαιριστών στο ευρωπαϊκό παζάρι είναι αυτές όταν μιλάμε για ποδοσφαιριστές που έχουν ξεχωρίσει σε πρωταθλήματα της Δυτικής Ευρώπης. Κάνουμε ακόμα σαν να μην καταλαβαίνουμε τι μας γίνεται. Γράφουμε ότι η Άρσεναλ δίνει 40 εκατομμύρια για τον Τζόλη σαν κάτι τέτοιο να είναι εκτός λογικής. Δεν είναι. Η Άρσεναλ έδωσε πέρσι 73 εκατομμύρια για τον Γιόκερες και 60 για τον Θουμπιθαμέντι. Από την δε Μπορούσια Ντόρντμουντ έχουν περάσει τα τελευταία χρόνια ποδοσφαιριστές όπως ο Χάλααντ και ο Μπέλιγχαμ για τον απλούστατο λόγο ότι οι Γερμανοί τους πλήρωσαν πολλά. Αλλά και γιατί είναι προσεκτικοί στο να διαλέγουν ταλαντούχους μικρούς, να τους βοηθούν να γίνουν καλύτεροι και να τους βρίσκουν και την επόμενη ομάδα τους. Δεν είναι παράξενο πως πλήρωσαν 33 εκατ ευρώ για να αποκτήσουν τον Καρέτσα: παράξενο θα ήταν να μην είχαν ασχοληθεί.

Δεν ξέρω γιατί δεν μπορούμε να καταλάβουμε ότι οι τιμές των ποδοσφαιριστών στην Ευρώπη είναι μεγάλες. Αλλά με ενοχλεί περισσότερο από την έλλειψη κατανόησης ότι αυτές οι μεταγραφές προβάλλονται σαν κάτι εκτός λογικής. Ενώ οι Ελληνες ποδοσφαιριστές τόσο αξίζουν.

Δεν έκαναν κάποιο κόλπο

Το δεύτερο που με διαολίζει είναι ότι μέσω δημοσιευμάτων δημιουργείται η εντύπωση ότι οι πωλήσεις των συγκεκριμένων παικτών αποτελούν για τους ίδιους τους παίκτες κάποιου τύπου προσωπικό κατόρθωμα- σαν τις διαπραγματεύσεις να τις έκαναν αυτοί. Διαβάζεις τι γράφεται και νομίζεις ότι ο Τζόλης και ο Καρέτσας πιάσανε κορόιδο ο ένας την Άρσεναλ και ο άλλος την Ντόρντμουντ. Η ότι τα χρήματα αυτά πληρώθηκαν διότι οι ίδιοι με κάποιο φοβερό κόλπο κατάφεραν να πείσουν τις καινούργιες τους ομάδες να κάνουν οικονομικές υπερβάσεις. Κουταμάρες.

Ο Τζόλης και ο Καρέτσας δεν κάνουν ακριβές μεταγραφές: κάνουν μεγάλες καριέρες. Αυτό είναι το βασικό που πρέπει να προβάλλουμε σ’ αυτές τις ιστορίες. Και να υπενθυμίζουμε πως τα κατάφεραν γιατί πραγματικά μιλάμε για success story προς μίμηση. Το που βρίσκονται τώρα είναι που μετράει στις δυο ιστορίες. Κι αν είχαν μείνει ελεύθεροι και πήγαιναν στην Αρσεναλ ο ένας και στην Μπορούσια Ντόρτμουντ ο άλλος παίρνοντας μόνο συμβόλαια πάλι επιτυχία θα ήταν. Τεράστια.

Μικροί και χαρισματικοί

Δεν είναι τα χρήματα που δίνουν την διάσταση της επιτυχίας: είναι η επιλογή τους από τις συγκεκριμένες ομάδες αυτό που θα πρεπε να προβάλλεται. Και φυσικά και το πως τα κατάφεραν. Ο Τζόλης έφυγε από τον ΠΑΟΚ μικρός και πήγε στην Οφενμπαχ και στην Αλεμάνια Κουνιγκστέντεν. Ξαναγύρισε τον ΠΑΟΚ, καθιερώθηκε και βρέθηκε στην Νόριτς είκοσι χρονών. Δεν έπιασε παρόλο που κάποιες ευκαιρίες πήρε. Εκανε μια πανέξυπνη επιλογή να πάει να παίξει στη Β΄ Εθνική της Γερμανίας και στην Φορτούνα Ντίσελντορφ . Εκανε μια δεύτερη εξαιρετική επιλογή όταν αποφάσισε να προτιμήσει την Μπριζ, μολονότι είχε προτάσεις και από άλλες καλές ευρωπαϊκές ομάδες. Με την απόδοσή του στην ομάδα του Βελγίου ανάγκασε την Άρσεναλ να πληρώσει τα χρήματα που πλήρωσε για να τον αποκτήσει, μολονότι μάλιστα στο πρώτο πέρασμα του από την Πρέμιερ λιγκ δεν τα πήγε καλά: δεν συνηθίζεται και τόσο στην δύσκολη Αγγλία.

Ταλέντο, μυαλό και δουλειά

Ο Καρέτσας βρέθηκε μικρός στο Βέλγιο και χάρη στην τεράστια υποστήριξη της οικογένειας του έκανε καταπληκτικά πράγματα. Νεαρότατος βρέθηκε βασικός σε μια σημαντική ομάδα και πριν καλά καλά γίνει 18 χρονών έφτασε και στην εθνική Ελλάδος. Είναι δε τόσο εξελίξιμος ώστε προκάλεσε το ενδιαφέρον μιας γερμανικής ομάδας η οποία επενδύει σε τέτοιου τύπου παίκτες με ταλέντο. Το ταλέντο του πρέπει να τονίσουμε. Οπως στην περίπτωση του Τζόλη πρέπει να τονίσουμε τις άριστες επαγγελματικές του επιλογές. Ταλέντο και μυαλό: χωρίς αυτά δεν κάνεις καριέρα.

Φυσικά σε κάθε περίπτωση αυτό που πρέπει να επισημάνουμε είναι ότι οι παίκτες αυτοί κατάφεραν να κάνουν σημαντικές μεταγραφές σε δυο μεγάλες ευρωπαϊκές ομάδες χάρη στη δουλειά τους. Με διαβολίζει που ξεχνάμε τη δουλειά που έχουν κάνει αυτά τα παιδιά και στεκόμαστε στα χρήματα που πληρώθηκαν παρουσιάζοντας μάλιστα και λεπτομέρειες για τα μπόνους για τις λεπτομέρειες των συμβολαίων τους καθώς και για τις θέσεις που πλέον καταλαμβάνουν στο χιτ παρέιντ των πιο ακριβοπληρωμένων Ελλήνων ποδοσφαιριστών κτλ κτλ. Σκοπός του ποδοσφαιριστή δεν είναι να φέρει λεφτά στα ταμεία μιας ομάδας ή να γεμίσει τις τσέπες του αντζέντη του: σκοπός του είναι να δουλεύει, να γίνεται καλύτερος, να κάνει βήματα μπροστά.

Δύσκολοι στόχοι

Ας πούμε ένα μπράβο στον Τζόλη και τον Καρέτσα. Όχι γιατί πληρώθηκαν τα χρήματα που πληρώθηκαν αλλά γιατί και οι δύο αυτό το βήμα μπροστά στην καριέρα τους φέτος το καλοκαίρι το έκαναν. Και ας τους ευχηθούμε τα επόμενο βήματά τους, βασισμένα πάντα στην δουλειά τους, να είναι ακόμα για τους ίδιους σημαντικότερα. Εχουν μπροστά τους στόχους δύσκολους. Να κερδίσουν την αγάπη των οπαδών αυτών των μεγάλων ομάδων. Να γίνουν βασικοί. Να κερδίσουν τίτλους κι ακόμα μεγαλύτερη εκτίμηση. Να συνεχίζουν να διαφημίζουν το ελληνικό ποδόσφαιρο. Αυτά μετράνε. Κι όχι τα εκατομμύρια. Εκατομμύρια έχουν δοθεί για πολλούς που χάθηκαν. Από μόνα τους μπορεί να σημαίνουν πολλά και τίποτα.

Η απλή περίπτωση Μεντιλίμπαρ

Mon, 27 Jul 2026 11:15:03 GMT

Ομολογώ ότι δεν βλέπω τα φιλικά ματς των ομάδων: δεν το κάνω για πολλούς και διάφορους λόγους. Κάποτε είχε αξία να βλέπεις το τελευταίο μιας ομάδας πριν την έναρξη των καλοκαιρινών της προκριματικών: ήταν κάτι σαν πρόβα τζενεράλε πριν το πρώτο επίσημο – οι προπονητές δοκίμαζαν την ομάδα που είχαν στο μυαλό τους. Τώρα σπανίως κάνουν ακόμα κι αυτό: ψάχνουν απλά αυτή την εποχή τους πιο φορμαρισμένους. Η φασαρία ωστόσο που γίνεται στα social, αλλά και στα ραδιόφωνα από οπαδούς του Ολυμπιακού για τις εμφανίσεις της ομάδας και οι συνεχόμενες απορίες (το λέω κομψά…) που εκφράζονται για τις μεταγραφές της ομάδας με ανάγκασαν να ρίξω μια ματιά στα τελευταία φιλικά που ο Ολυμπιακός έδωσε με την Αντβέρπ και την Αλμααρ και τα οποία τα έχασε. Και πάλι καλά. Διότι στον Ολυμπιακό ακόμα και ήττες στα φιλικά κινητοποιούν. Και μπορεί κάτι να περιμένεις. Τι όμως;

Χωρίς πρέσινγκ δεν υπάρχει άμυνα

Για να μείνω στο αγωνιστικό πρέπει να πω πως ότι είδα δεν μου έκανε καμία απολύτως εντύπωση: σε γενικές γραμμές είναι ότι περίμενα. Ο Ολυμπιακός δεν έχει ένα νέο προπονητή για να εντυπωσιαστείς ή να προβληματιστείς από τις δοκιμές του: ο Μεντιλίμπαρ κάνει και φέτος ό,τι έκανε κάθε προηγούμενο χρόνο – για παράδειγμα δίνει πολλές ευκαιρίες σε νέα παιδιά (Στουρνάρα, Φίλη, Κουτσίδη, Μπακούλα κτλ). Το έκανε και πέρυσι όταν ο Πνευμονίδης κι ο Λιατσικούρας αγωνίστηκαν ως βασικοί σε ένα σωρό παιγνίδια. Επίσης ρίχνει στα ματς αμέσως παίκτες που μόλις αποκτήθηκαν για να τους δει: ο Σάλιακας πχ έπαιξε βασικός μόλις κατέβηκε από το αεροπλάνο. Θέλει επίσης να τρίξει τα δόντια σε νεοφερμένους – ειδικά σε αυτούς που αποκτήθηκαν με εισηγήσεις του όπως πχ ο Μαφέο: στο ματς με την Αλκμααρ τον έκανε αλλαγή στην αλλαγή. Τέλος, σε ότι αφορά το αγωνιστικό, θέλω να επισημάνω κάτι απλό: το ποδόσφαιρο του Βάσκου στηρίζεται πάντα στην αγωνιστική ένταση. Αν αυτή δεν υπάρχει γιατί ένα ματς είναι φιλικό (όπως έγινε στο δεύτερο ημίχρονο των παιγνιδιών με την Αντβέρπ και την Αλκμααρ), προφανώς ο Ολυμπιακός θα δεχτεί του κόσμου τις φάσεις: αν δεν λειτουργεί ως μηχανισμός δεν τον σώνουν οι μονάδες του. Αλλά όλα αυτά είναι τόσο δεδομένα που απορώ γιατί γίνονται συζητήσεις. Η μάλλον δεν απορώ. Το ξέρω.

Η απώλεια του πρωταθλήματος

Ο Ολυμπιακός αυτό που εισπράττει φέτος το καλοκαίρι είναι την δυσθυμία μιας μεγάλης μερίδας των οπαδών του για την απώλεια του περσινού πρωταθλήματος. Πέρσι συνέβη κάτι πολύ απλό: ένα μεγάλο μέρος του κόσμου έβλεπε πολλά που δεν του άρεσαν και δεν μιλούσε. Δεν μιλούσαν ούτε οι ρεπόρτερ, ούτε οι σχολιαστές, ούτε κανένας ενώ συνέβαιναν πράγματα πρωτοφανή όπως πχ να έχει ο Ολυμπιακός χειρότερη επίθεση από τον Λεβαδειακό. Ο λόγος που αυτό συνέβαινε ήταν η εμπιστοσύνη στον προπονητή, οι αξιοπρεπείς εμφανίσεις στο Τσάμπιονς λιγκ και η ελπίδα ότι ο Ολυμπιακός θα πάρει το πρωτάθλημα γιατί η ΑΕΚ και ο ΠΑΟΚ είχαν κι αυτοί τα προβλήματά τους: ο ΠΑΟ δεν διεκδίκησε ποτέ τίποτα. Η περσινή καταπιεστική σιωπή, έχει οδηγήσει στις εφετινές κραυγές. Το πρόβλημα είναι ότι ήταν λάθος και τα δυο. Μια ομάδα δεν μπορεί να κρίνεται για την αγωνιστική της απόδοση με βάση τα όσα έχει κάνει τα προηγούμενα χρόνια: δεν είναι αχαριστία να επισημαίνεις προβλήματα – κριτική είναι κι όταν η κριτική είναι δίκαιη είναι πάντα χρήσιμη. Και φυσικά κανένα σχέδιο προπονητή δεν μπορεί να θεωρείται αποτυχημένο ή καταστροφικό για ήττες σε φιλικά προετοιμασίας. Ο Ολυμπιακός βρίσκεται μπλεγμένος ανάμεσα σε δυο υπερβολές: την υπερβολική περσινή σιωπή και την υπερβολική τωρινή φασαρία. Και οι υπερβολές είναι πάντα κακός σύμβουλος.

Ο τρόπος του Βάσκου

Υπάρχει ένα κομμάτι οπαδών που λέει ότι στηρίζει τον Μεντιλίμπαρ (και τα βάζει με τις επιλογές της διοίκησης κτλ), που πιστεύει πραγματικά ότι ο Βάσκος ζητάει κάποιους καταπληκτικούς παίκτες και δεν τους παίρνουνε. Είναι άνθρωποι που αγαπάνε τον Μεντιλίμπαρ αλλά αρνούνται πεισματικά να δεχτούν τον τρόπο που δουλεύει κι αυτό είναι παράξενο με δεδομένο ότι ο Βάσκος δουλεύει με τον ίδιο τρόπο είκοσι χρόνια τώρα!

Ποτέ δεν ήθελε πολλές μεταγραφές. Πάντα προτάσσει την ανάγκη η ομάδα να έχει μάξιμουμ 25 παίκτες («διώξτε κανένα γιατί δεν χωράμε στην αίθουσα του πρωινού» είπε πρόσφατα). Πάντα προτιμάει τα καλά παιδιά που δεν γκρινιάζουν από όσους θέλουν παίζουν: ρωτήστε τον Γιάρεμτσουκ, τον Στρεφέτσα, τον Ορτα κι άλλους πολλούς. Πάντα πιστεύει ότι η καλή σχέση που μπορεί να χτίσει με τους παίκτες του στο γήπεδο (ειδικά με τους βασικούς του) θα γίνει λόγος για να τα δίνουν όλα. Αυτή είναι η μεθοδολογία του και θα έπρεπε να είναι κατανοητη (και αγαπητή) πρώτα από όλους αυτούς που δηλώνουν ότι είναι ο καλύτερος προπονητής που ο Ολυμπιακός είχε ποτέ κτλ κτλ.

Ποιος να το ρίξει στον προπονητή;

Κυκλοφορεί επίσης πολύ η άποψη ότι «θέλουν να τα ρίξουν όλα στον προπονητή». Ειλικρινά δυσκολεύομαι να καταλάβω ποιοι είναι αυτοί που οργανώνουν ένα τέτοιο σχέδιο και με ποιο σκοπό. Ο Βαγγέλης Μαρινάκης την ανανέωση του συμβολαίου του Μεντιλίμπαρ την έκανε προσωπικά, με δική του πρωτοβουλία, χωρίς ο κόουτς να του ζητήσει τίποτα. Ήθελε να του δείξει τον περασμένο Μάρτιο ότι τον πιστεύει και το έκανε με τον τρόπο που ένας προπονητής καταλαβαίνει. Δεν του έχει δώσει απλά λόγο στις μεταγραφές, αλλά λόγο για όλα: στον Ολυμπιακό Β πχ το προπονητικό τημ είναι δικό του. Όσοι μάνατζερ, τεχνικοί διευθυντές κτλ ο Μαρινάκης προσθέτει στον διοικητικό μηχανισμό θέλουν να πάνε όλα καλά γιατί, αν τα πράγματα δεν πάνε, το πρώτο που μαθαίνουν όταν πιάνουν δουλειά είναι ότι στον Ολυμπιακό οι απολύσεις δεν περιορίζονται στους προπονητές.

Μια απλή μεταγραφική πολιτική

Θα σας και πω και την γνώμη μου για όσα συμβαίνουν με τα μεταγραφικά. Κανείς δεν θέλει να φορτώσει τίποτα στον Μεντιλίμπαρ κυρίως γιατί όλοι καταλαβαίνουν πως η ομάδα όπως είναι αυτή την στιγμή μπορεί να έχει προπονητή μόνο τον Βάσκο: αν τον άλλαζαν κι έφερναν ένα άλλο προπονητή, αν αυτός δεν ήταν κάποιος διαχειριστής, πιθανότατα θα ζητούσε χρόνο και ένα σωρό διαφορετικούς παίκτες – σε κάθε περίπτωση η σεζόν θα γινόταν αμέσως ένας Γολγοθάς.

Ο Ολυμπιακός κινείται με την λογική ότι ως ομάδα χρειάζεται λίγες προσθήκες γιατί έχει 8-9 βασικούς που έχουν την φανέλα σπίτι: είναι παίκτες τους οποίους ο προπονητής θα στηρίζει σε κάθε περίπτωση. Οι πρώτοι που ήρθαν (ο Κάρμο και ο Φορτούνης) είναι παίκτες χωρίς πρόβλημα προσαρμογής. Αναζητούνται επίσης φανερά Ελληνες: είναι αναγκαίοι και για τις λίστες. Η μεγάλη ελπίδα είναι κάποιοι που είναι στην ομάδα από πέρυσι (ο Σιπιόνι πχ) φέτος να είναι καλύτεροι. Κι όσοι θα ρθουν κάπως να βοηθήσουν – δεν είναι βέβαιο γιατί δεν είναι δεδομένο ότι θα έχουν πολλές ευκαιρίες.

Προφανώς κι εμένα μου φαίνεται παράξενο ότι μετά από όσα έβλεπα (κι εγώ τουλάχιστον έλεγα) πέρυσι, ο Ολυμπιακός ξεκίνησε τις μεταγραφές του με δυο αξιόλογα στόπερ – σίγουρα περίμενα να δω ένα σπουδαίο χαφ, κάποιο καλύτερο εξτρέμ κάποιους καλύτερους ακραίους μπακ, εννοώ παίκτες με σοβαρή συμμετοχή στο επιθετικό παιγνίδι. Αλλά ξεχνάω κι εγώ ότι προπονητής είναι ο Μεντιλίμπαρ που θέλει άλλα πράγματα, δηλαδή πίεση στην μεσαία γραμμή, αμυντικούς που να είναι αμυντικοί, και γρήγορη μεταφορά της μπάλας στην αντίπαλη περιοχή. Αυτά θα ζητάει όποιοι κι αν είναι οι παίκτες που έχει και δεν θα αλλάξει γιατί καλοκαιριάτικα κάποιοι ονειρεύονται Τζιοβάνιδες και Ριβάλντους που με τον Μεντιλίμπαρ δεν θα συνυπήρχαν ποτέ.

Ξέρουμε το ποδόσφαιρό του

Ακούω επίσης ότι ο Μεντιλίμπαρ θα κριθεί λέει με την Ναϊμέγκεν: το θεωρώ κουταμάρα και να λέγεται. Αν τον θες, τον στηρίζεις όπως και πέρυσι: αν είσαι οπαδός κάνεις πως τα παράξενά του δεν τα βλέπεις γιατί εκτιμάς τα καλά του. Αν δεν τον θες, γιατί θέλεις ο Ολυμπιακός να παίζει άλλη μπάλα, έπρεπε να του χεις πει σε ευχαριστώ και χαίρεται. Σε κάθε περίπτωση κανένα ματς με την οποιαδήποτε Ναϊμέγκεν δεν μπορεί να αποτελεί κριτήριο για κάποιον που όλοι ξέρουν πολύ καλά. Ακόμα κι αυτοί που νομίζουν ότι θέλει τους σούπερ παικταράδες και δεν του τους παίρνουν, κατά βάθος ξέρουν ποιος είναι και κυρίως τι ποδόσφαιρο παίζουν οι ομάδες του. Μπορεί καμιά φορά να κλείνουν τα μάτια, αλλά το έχουν δει…

(Gazzeta,gr, Ιούλιος 2026)

Μια επίθεση βαριά σαν ιστορία

Sun, 26 Jul 2026 10:45:36 GMT

Η ιστορία χρωστούσε ένα θρίαμβο στην Εθνική πόλο, στον Θοδωρή Βλάχο και στα παιδιά του – στους παιδαράδες του. Ηταν χρόνια τώρα ένα βήμα από την μεγάλη διάκριση και πάντα κάτι συνέβαινε την κρίσιμη τελευταία στιγμή. Ο σημερινός της θρίαμβος οφείλεται πάρα πολύ στις φοβέρες αντοχές της. Στην ικανότητα όλων αυτών που την απαρτίζουν να ξεπερνούν τον αβάστακτο πόνο όχι της αποτυχίας, αλλά της μη δικαίωσης: είναι κάτι διαφορετικό. Αποτυχίες δεν έχει αυτή η ομάδα γιατί δεν είναι αποτυχία να διεκδικείς μετάλλια σε Ολυμπιακούς αγώνες και σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα. Αλλά το να μην δικαιώνεσαι για την προσπάθεια όταν μάλιστα είσαι άψογος και τα έχεις δώσει όλα είναι κάτι που μπορεί να σε τσακίσει. Αν είσαι μια απλά καλή ομάδα. Όχι η τρομερή αυτή ομάδα του Θοδωρή Βλάχου.

Ένα μόλις χρόνο πριν

Θυμηθείτε τι είχε γίνει ένα χρόνο πριν στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα. Η ομάδα αυτή δεν κατάφερε να φτάσει στον τελικό μετά από ένα ματς σπάνιο και αληθινά απερίγραπτο. Ηττήθηκε στα πέναλτι από τους Ισπανούς – ο κανονικός αγώνας τελείωσε 7-7. Αλλά όποιος είχε δει τον δραματικό εκείνο ημιτελικό που η ομάδα έδωσε κόντρα στην Ισπανία δύσκολα θα τον ξεχάσει στη ζωή του. Οι Ισπανοί ισοφάρισαν στο τελευταίο δευτερόλεπτο του ματς έχοντας στη διάθεσή τους μόνο τέσσερα δευτερόλεπτα για να βρουν ένα σουτ και χωρίς ο προπονητής τους να έχει τάιμ άουτ για να οργανώσει μια τελευταία επίθεση. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό που πόνεσε: πόνεσε πιο πολύ ότι η Εθνική μας έχασε ένα ματς στο οποίο είχε κάνει μια απίστευτη υπέρβαση. Κράτησε τους Ισπανούς παίζοντας με παίκτη λιγότερο για τέσσερα λεπτά μετά την αποβολή του Χαλυβδόπουλου. Δέχτηκε μόλις 6 γκολ μέχρι το τελευταίο μοιραίο δευτερόλεπτο. Δεν επέτρεψε στους Ισπανούς να σκοράρουν σε όλο το δεύτερο ημίχρονο – κάτι απίστευτο. Παρά τις επιθετικές της δυσκολίες, αφού και οι αντίπαλοι έπαιξαν μια άμυνα εξαιρετική, κατάφερε να ανατρέψει το σε βάρος της 6-2 και να περάσει μπροστά. Οταν χάνεις μια νίκη σε ένα τέτοιο ματς μέσα από τα χέρια σου το μοιραίο δευτερόλεπτο που την είδες τη νίκη να χάνεται μπορεί να στοιχειώσει το μυαλό σου. Όχι όμως αν είσαι αληθινή ομάδα.

Δύο μόλις χρόνια πριν

Πρέπει να μας καταπλήξει η νίκη κόντρα στην Ουγγαρία που έδωσε ένα τίτλο ένα χρόνο μετά από ένα τρομακτικό ψυχόδραμα; Και ναι και όχι. Ναι γιατί είναι μια νίκη απέναντι σε ένα αντίπαλο που δεν αφήνει κανένα τρόπαιο και που οι ήττες του είναι μετρημένες. Κι όχι γιατί η ιστορία αυτής της ομάδας είναι μια ιστορία συνεχόμενων επιστροφών που δείχνουν το σπάνιο μεταλλό της. Η παρουσία της στο δραματικό ματς με την Ισπανία πέρυσι ήρθε μετά από ένα άλλο δράμα. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες η συγκεκριμένη ομάδα είχε χάσει μια πρόκριση στους ημιτελικούς από την Σερβία με το γκολ του Γιάκσιτς με σουτ απόγνωσης από το κέντρο της πισίνας δυο δευτερόλεπτα πριν από το τέλος του ματς (!): όποιος αυτό το έχει δει πιστεύει πραγματικά ότι τα έχει δει όλα και ψάχνει καταφύγιο σε μεταφυσικές εξηγήσεις και παρηγοριές. Σημειωτέον οι Σέρβοι που μας είχαν κερδίσει με αυτό τον τρόπο πήραν στο τέλος και το χρυσό στους Ολυμπιακούς Αγώνες: αλλά αυτό δεν αποτελεί παρηγοριά. Το ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι ότι η Εθνική μας είχε φτάσει σε αυτό το καταραμένο ματς όταν πάλι ένα χρόνο πριν, στο προηγούμενο Παγκόσμιο κύπελλο η Εθνική μας είχε χάσει πάλι στα πέναλτι – εκείνη την φορά στον τελικό από τους Ούγγρους. Τότε είχε βγει ο ομοσπονδιακός προπονητής Θοδωρής Βλάχος και είχε αναλάβει την ευθύνη λέγοντας ότι φταίει αυτός για ένα τάιμ άουτ με το οποίο έκοψε μια κόντρα επίθεση της ομάδας 30 δευτερόλεπτα πριν από το τέλος. Αλλά αν δεις όλα αυτά από ένα άλλο πρίσμα, αφήνοντας στην άκρη θεωρίες για κατάρες, καταλαβαίνεις από την παράθεση των γεγονότων πως αυτή η ομάδα έχει μια συνέπεια παρουσίας σε σπουδαία ματς που είναι μοναδική. Κι αυτή η δύναμη της συνέπειας είναι που της έδωσε τον χθεσινό τίτλο.

Τα συγχαρητήρια και το βλέμμα

Διάβαζα μετά τον χθεσινό θρίαμβο τις περσινές δηλώσεις του Βλάχου μετά το ματς με τους Ισπανούς. Αφού μίλησε για το φινάλε του ματς και αφού μας έδωσε να καταλάβουμε το πόσο το αποτέλεσμα ον πόνεσε είχε δώσει συγχαρητήρια στα παιδιά – συγχαρητήρια γεμάτα από μια ειλικρίνεια που μπορούσε να σε κάνει να δακρύσεις. «Είχαν τρομερά όλοι ψυχικά αποθέματα, έγινε τρομερή ομαδική προσπάθεια στην άμυνα, αλλά και στην επίθεση όσο μας επέτρεψε η ομάδα αυτή γιατί έχει πολύ καλά αμυντικά χαρακτηριστικά. Συγχαρητήρια στα παιδιά. Θα ήταν η μεγαλύτερη ανατροπή που έχει γίνει ποτέ σε έναν ημιτελικό και θα ήμασταν στον τελικό να διεκδικήσουμε αυτό που θέλαμε να κατακτήσουμε» είπε. Πιο πολύ από τα λόγια του μιλούσε το βλέμμα του. Είχε δει ένα «ματς – εποποιία», μια προσπάθεια της ομάδας του πέρα από τα συνηθισμένα, κι έπρεπε να σχολιάσει μια ήττα. Τότε είχα γράψει πως μόνο αυτή η στιγμή μαρτυρούσε το είδος της καταραμένης δουλειάς που ο κόουτς πρέπει να κάνει: αυτό ναι και είναι κατάρα. Αλλά ένα χρόνο μετά καταλαβαίνω πως εκείνα τα ειλικρινά συγχαρητήρια δεν ήταν λόγια παρηγοριάς: ήταν παραινέσεις για την ανάγκη η ομάδα να συνεχίσει τον δρόμο της. Γιατί η συνέπεια δεν θα μπορούσε παρά να δικαιωθεί. Κι έτσι κι έγινε.

Η ευτυχία σαν εξορκισμός

Η τελευταία επίθεση της ομάδας στον τελικό είναι όλη η ιστορία της. Η Εθνική μας έχει παίτη παραπάνω και απομένουν τριάντα δευτερόλεπτα. Αλλά στην πραγματικότητα η επίθεση αυτή διαρκεί τέσσερα μεγάλα χρόνια. Ο Βλάχος φωνάζει «όλο το χρόνο, όλο το χρόνο»: τα μάτια του έχουν δει τα πάντα και ανάποδά τους, αλλά όλα μα όλα απλά έχουν δυναμώσει την πίστη του. Η μπάλα γυρίζει βασανιστικά, τόσο ώστε όσοι αγαπάμε την ομάδα και το σπορ να θυμόμαστε τους πέντε χαμένους τελικούς που η ομάδα κουβαλάει στις πλάτες της. Και που είναι για όποιον καταλαβαίνει η μοναδική της δύναμη, η απόδειξη της συνέπειας της. Ο Αργυρόπουλος αποφασίζει το τελικό σουτ. Είναι εναντίον των Ισπανών, των Σέρβων, των ίδιων των Ούγγρων κυρίως – όχι των χθεσινών όλων όσων έχουν καταφέρει κατά καιρούς να μας πικράνουν. Δεν είναι σουτ: είναι εξορκισμός. Αλλά και πάλι έφτασα στο μεταφυσικό. Ενώ ο Βλάχος απλά ισχυρίζεται πως με δουλειά, πίστη και κυρίως συνέπεια γίνεσαι μεγάλος. Κι αν γίνεις μεγάλος θα γίνεις και παγκόσμιος πρωταθλητής. Αυτή τη φορά όταν είπε «συγχαρητήρια στα παιδιά» ήταν ένας ευτυχισμένος άνθρωπος ανάμεσα σε ευτυχισμένους παιδαράδες. Η ευτυχία είναι η απόδειξη ότι ο εξορκισμός ήταν απλή υπόθεση.

(Gazzeta.gr, Iούλιος 2026)

Ο Οδυσσέας καλοξυρισμένος

Sun, 26 Jul 2026 09:42:09 GMT

Στη σειρά «επιτέλους βρήκαμε ένα ακόμα θέμα να τσακωνόμαστε» καλωσορίζουμε τον Κρίστοφερ Νόλαν και την Οδύσσειά του. Αν δεν υπήρχε καλοκαιριάτικα, θα μας έλειπε. Φαινόταν άλλωστε από νωρίς, όταν πχ είχε κάνει γυρίσματα στην Ελλάδα, ότι το δημιούργημά του θα ήταν μια απολαυστική βάση για καυγάδες. Ο,τι ακολουθεί δεν είναι η κριτική μου για την ταινία: θα την γράψω προσεχώς. Είναι μια υπόθεση εργασίας για το πως θα ήθελαν την Οδύσσεια αυτοί που γκρινιάζουν. Πολλοί μάλιστα γκρινιάζουν χωρίς να έχουν δει την ταινία. Απλά για το γούστο του καυγά στο διαδίκτυο.

Ξέρω για καυγάδες πιο πολλά από όσα για το σινεμά. Για να υπάρχει σε αυτούς μεγάλη συμμετοχή χρειάζεται να έχουν να κάνουν με απλά πράγματα: κανείς ποτέ δεν έχει τσακωθεί με κάποιον με αφορμή την αστροφυσική πχ εκτός αν είναι αστροφυσικός και βρει ένα άλλο αστροφυσικό και κάπου για λόγους δικούς τους διαφωνήσουν – υστερία για αυτό δεν θα προκύψει. Για να το περιορίσω στο σινεμά, πιστεύω πως δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι αντικείμενο καυγάδων ο κινηματογράφος του Μπελ Ατάρ καθώς οι πιο πολλοί δεν ξέρουν ποιος είναι. Ενώ για τον Νόλαν μπορεί κάτι να έχουν ακούσει. Και σίγουρα κάτι ξέρουν για την Οδύσσεια – κυρίως γιατί ήταν στην ύλη των αρχαίων ελληνικών από μετάφραση στην Δευτέρα Γυμνασίου (ή στην πρώτη;). Όχι ότι την διδάχτηκαν. Το πρόγραμμα προέβλεπε να ασχοληθούν οι καθηγητές με τρεις – τέσσερις ραψωδίες της. Αλλά επειδή το έπος ανήκει στην κατηγορία «Action Heroes» όλο και κάτι παραπάνω ανακαλύψαμε. Σε τελική ανάλυση το πράγμα είχε Κύκλωπες, κακές μάγισσες, Σειρήνες, μνηστήρες, ένα σκύλο που αγαπούσε το αφεντικό του, ταξίδια στον κάτω κόσμο, Θεούς και λίγους δαίμονες. Και πάνω από όλα τον πολυμήχανο Οδυσσέα – έναν από τους μεγαλύτερους Ελληνες ήρωες, μια διαφήμιση της φυλής μας, ένα αιώνιο παράδειγμα ότι όταν εμείς κατακτούσαμε Τροίες όλοι μα όλοι οι άλλοι (ίσως και οι ίδιοι οι Τρώες…) ήταν πάνω στις βελανιδιές ή έτρωγαν βελανίδια – συγχωρείστε μου την άγνοια.

Η Οδύσσεια είναι ιδανικό πεδίο για να γίνουν καυγάδες. Είναι ελληνική κι αυτός που ήρθε να ασχοληθεί μαζί της είναι ένας αλλόθρησκος, που προφανώς δεν θα μπορούσε ποτέ να την καταλάβει όπως εμείς. Παραπέμπει σε στιγμές αρχαίου ελληνικού μεγαλείου – το οποίο αποτελεί κληρονομιά μας αποκλειστική. Κυρίως είναι ένα έργο που νομίζουμε πως ξέρουμε ώστε να έχουμε άποψη στο πως κάποιος οφείλει να το αφηγηθεί.

Τον φανατισμό της γνώμης (μας), δεν τον δημιουργεί η ημιμάθεια: ο ημιμαθής συνήθως αποφεύγει τις βαρύγδουπες τοποθετήσεις και τα ανάθεμα και κρύβεται πίσω από ένα «δεν μου αρέσει» που αφορά, όχι με το ίδιο το έργο, αλλά την αντίληψη που ο ίδιος είχε για αυτό. Το «δεν μου αρέσει» του ημιμαθή, μεταφράζεται συνήθως με ένα πιο γενικό «εγώ το περίμενα αλλιώς – κι ας μην το ξέρω καλά». Αυτός που τον καυγά τον φουντώνει είναι αυτός που ισχυρίζεται πως έχει ολοκληρωμένη άποψη και μπορεί να κρίνει κάθε έργο (εν προκειμένου κι αυτό του Νόλαν) με κριτήρια που εμφανίζει ως αντικειμενικά.

Στην περίπτωση της Οδύσσειας τον ενοχλεί οτιδήποτε δεν ανταποκρίνεται στο δικό του στερεότυπο για το έπος και τους ήρωές του, που ένας Θεός ξέρει πως έχει δημιουργηθεί, αλλά μικρή σημασία έχει: σημασία έχει ότι όλα τον ενοχλούν και τον θυμώνουν γιατί δεν τα βρίσκει ελληνικά. Τον ενοχλούν οι σύντροφοι του Οδυσσέα γιατί δεν μοιάζουν με Αρχαίους Ελληνες, δεν είναι ψηλοί, μάγκες και ωραίοι όπως οι 300 – εκείνη ναι και ήταν ταινιάρα! Τους ενοχλεί η Ωραία Ελένη γιατί δεν είναι ξανθιά αλλά είναι μελαμψή. Τους ενοχλεί ο Μενέλαος και η Κλυταιμνήστρα γιατί δεν μοιάζουν γεννημένοι στο κέντρο της Αθήνας ή έστω κάπου κοντά στην Τρίπολη. Τους ενοχλεί ο ίδιος ο Οδυσσέας γιατί δεν έχει αυτό το κάτι το γοητευτικό που κάνει όλους τους άλλους να ζηλεύουν την Ελλάδα μας και τους ανθρώπους της.Ο Ματ Ντέιμον έχει πατέρα αμερικάνο και μάνα Σκανδιναβή – έ κάπου ώπα.

Ολη αυτή η ενόχληση παράγει ένα θυμό, που δεν έχει να κάνει τόσο με την ταινία, αλλά με κάποιες εθνικές μας βεβαιότητες που δημιουργούν εθνικούς μύθους – δηλαδή αυτάρεσκα κομπλιμέντα που κάνουμε στον εαυτό μας. Δεν είναι κάτι αμιγώς ελληνικό: συμβαίνει παντού στον κόσμο. Η εθνική συνείδηση χτίζεται πάνω στην βεβαιότητα ότι είμαστε κάτι το ξεχωριστό και κυρίως ότι είμαστε απευθείας απόγονοι των καλύτερων. Και ότι είμαστε οι συνεχιστές της ιστορίας. Πράγμα που έχει πλάκα διότι στην προκειμένη περίπτωση μιλάμε για μυθολογία. Αλλά ποιος καταλαβαίνει την διαφορά;

Ένα από τα πιο ωραία που παρατηρεί κανείς διαβάζοντας όσα γράφονται μεταξύ όσων καυγαδίζουν είναι ότι οι επιτιθέμενοι στην ταινία του Νόλαν δείχνουν να μην καταλαβαίνουν πως η Οδύσσεια ανήκει στην μυθολογία και όχι στην ιστορία. Δεν ξέρω αν το κάνουν επίτηδες (γιατί η κατηγορία για μη σεβασμό της ελληνικής ιστορίας είναι πάντα πιασάδικη) ή αν όντως τελούν υπό σύγχυση, αλλά δεν παίζει και κανένα ρόλο. Σε κάθε περίπτωση αυτό που παρατηρείς είναι η έκφραση ενός είδους ανάγκης υπεράσπισης της ελληνικής ιστορίας από την επίθεση των αλλόθρησκων που χρόνια τώρα ξυπνάνε έχοντας ως πρώτο μέλημα την καταστροφή της εθνικής μας μνήμης που είναι άλλωστε η μεγάλη μας κληρονομιά από τους Αρχαίους. Νομίζω πως πολλοί από αυτούς που διαδικτυακά ουρλιάζουν θα ήθελαν την δημιουργία μιας άλλης Οδύσσειας με έξοδα του ελληνικού Κράτους που να αποτελούσε απάντηση στο φαύλο δυτικό Νόλαν.

Προσωπικά βρίσκω άκρως κολακευτικό για τον ελληνικό πολιτισμό ότι ένα δικό του μυθολογικό έπος μπορεί ακόμα να αποτελεί έμπνευση για δημιουργούς του καιρού μας– εξυπακούεται ότι η ίδια η φύση της μυθολογίας επιτρέπει διαφορετικές αναγνώσεις σε όποιον έχει όρεξη να ασχοληθεί καθώς δεν υπάρχει τίποτα το αληθινό στην μυθολογία πόσο μάλλον στην αναπαράστασή κεφαλαίων της. Αλλά το αληθινά αστείο είναι το τι είδους Οδύσσεια θα ήθελαν να δουν αυτοί που γκρινιάζουν. Νομίζω πως θα ήταν ευτυχισμένοι αν έβλεπαν μια Ωραία Ελένη κατάξανθη, σαν μας ήρθε από την Στοκχόλμη να κάνει διακοπές στη Ρόδο. Θα ένοιωθαν υπέροχα αν οι Αρχαίοι Ελληνες πολεμιστές ήταν σαν άντρες των ΟΙΚ και τα όπλα τους τα ευλογούσε ένας Αρχιεπίσκοπος. Θα χαιρόντουσαν αν οι κάτοικοι της Τροίας ήταν μουσουλμάνοι, μιλούσαν τούρκικα και είχαν ένα αρχηγό που να έμοιαζε με τον Ερτογάν. Πιστεύω επίσης ότι στο φαντασιακό αυτών των υπερασπιστών του ελληνικού ιδεώδους οι μνηστήρες θα ήταν Ιταλοί ή Γάλλοι και η Κίρκη θα έπρεπε να είναι κάποια σαν την Μέρκελ – αν κι αυτό είναι μάλλον λίγο passe. Οσο για τον Οδυσσέα προφανώς θα έπρεπε να είναι κάποιος σαν τον Καποδίστρια ή έστω κάποιος καλοξυρισμένος, όχι πάντως ένας με μούσι απεριποίητο, που μοιάζει να κάνει διακοπές στην Ικαρία.

Αν το εθνικό όραμα για μια Οδύσσεια ελληνική, περήφανη και - γιατί όχι- με πρωταγωνιστές με φουστανέλες, το είχε κι ο Νόλαν θα δημιουργούσε ένα αληθινό ελληνικό έπος για το οποίο θα είμασταν περήφανοι ειδικά αν οι Σειρήνες ήταν κάτι σαν την Ανδρομάχη και τραγουδούσαν το Τζιάλα που ακούσαμε στην Eurovision. Θα γελούσε βέβαια όλος ο υπόλοιπος κόσμος με όλα αυτά. Αλλά σιγά μην τα έβλεπε…

(Βημαγκαζίνο Ιούλιος του 2026)

Με ένα καραβάκι στο μουντιάλ

Sat, 25 Jul 2026 09:55:54 GMT

Θέλω να κάνω ένα επίλογο στα κείμενα για το μουντιάλ και συγχρόνως να γράψω κάτι για τα γενέθλια του blog γιατί δεν το έκανα και είναι και ιστορικά αφού είναι τα δέκατα. Δέκα χρόνια μετά το πρώτο κείμενο που εδώ δημοσιεύτηκε, Ιούνιο του 2016 πριν την έναρξη του Euro που ήταν τότε στη Γαλλίας, αυτό το blog είναι το μοναδικό ανάλογο στην Ελλάδα και δεν είναι παράξενο γιατί είναι δύσκολο να βρεθούν άνθρωποι με την ξεροκεφαλιά του δημιουργού του για να φτιάξουν ανάλογα: άλλωστε στον καιρό της κρίσης του Τύπου (σε λίγο και του ηλεκτρονικού γραπτού Τύπου), δεν υπάρχει και ιδιαίτερος λόγος κάποιος να τολμήσει κάτι ανάλογο. Αλλά ας μην ξεφύγουμε από το θέμα: το θέμα είναι ο επίλογος στο μουντιάλ.

Οι αρχικές αμφιβολίες

Είχα μεγάλες αμφιβολίες για το ενδιαφέρον που θα μπορούσε αυτό το μουντιάλ να προκαλέσει στην χώρα μας. Η Εθνική μας είχε αποκλειστεί με οδυνηρό τρόπο – το πράγμα άφησε ένα τραύμα. Οι ώρες μετάδοσης των αγώνων ήταν οι χειρότερες για να παρακολουθήσει κανείς μια τέτοια διοργάνωση και να πορωθεί. Φοβόμουν ότι οι ομάδες θα φτάσουν εκεί γεμάτες από κουρασμένους σταρ και τα πολλά ταξίδια, αλλά και τα ματς σε ζέστη και υγρασία θα τις τελειώσουν. Δεν περίμενα ούτε καν ένα τελικό ανάμεσα σε παραδοσιακά φαβορί, για να πω την αλήθεια. Από τις αρχικές μου προβλέψεις ελάχιστες βγήκαν αληθινές κι αυτό όταν συμβαίνει τον ποδοσφαιρόφιλο κάπως τον ξενερώνει: συμβαίνει και με το ποδόσφαιρο ό,τι γενικά με τα θεάματα – αν δεν ανταποκριθούν σε αυτό που έχεις στο μυαλό σου σου φαίνονται ανάξια λόγου. Και μετά η διοργάνωση ξεκίνησε. Και ομολογώ ότι χάθηκα με πολλή χαρά στο λαβύρινθο των λεπτομερειών της. Ακόμα και το να παρακολουθώ για πρώτη φορά στη ζωή μου κάτι ματς στις 5 και στις 7 το πρωί με τα μάτια μου να κλείνουν είχε πλάκα – το χω εξηγήσει.

Παράδοξα αλλά θεαματικά

Ηταν ένα ωραίο μουντιάλ αυτό γιατί είχε πολλά που περίμενες (κι έτσι δεν ξενέρωνες εντελώς) και πολλά που δεν περίμενες (κι έτσι η περιέργεια φούντωνε). Ηταν και θεαματικό καθώς είχαμε τα πιο πολλά γκολ στην ιστορία, έβγαλε και συζητήσεις για την διαιτησία (δεν συμβαίνει πάντα), είχε και πολλά παράδοξα (από νέους κανονισμούς μέχρι διαλλείματα για διαφημίσεις εντός των ημιχρόνων). Κυρίως είχε πολλές ωραίες ιστορίες που θα μείνουν. Στα μουντιάλ αυτές είναι που προσδίδουν σημαντικότητα πιο πολύ κι από το ίδιο το θέαμα πολλές φορές. Πάρτε για παράδειγμα τον τελικό του. Με κάθε κριτήριο ήταν ένα μέτριο έως κακό ματς. Η Ισπανία που πίεζε δεν μπορούσε να βρει γκολ, ούτε όμως κι έχασε του κόσμου τις τεράστιες ευκαιρίες. Η Αργεντινή που έπαιζε από την αρχή για να πάει το ματς στα πέναλτι χάλασε το παιγνίδι όσο μπορούσε γιατί στο ποδόσφαιρο ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, κι όσο κι αν δεν το επικροτούμε έτσι θα γίνεται γιατί καθόλου δεν μας χαλάει όταν το κάνει με επιτυχία η δική μας ομάδα. Αλλά ήταν μόνο αυτό ο τελικός; Όχι φυσικά.

Τα πολλά επεισόδια ενός τελικού

Ήταν ο τελικός των προειδοποιήσεων για την ποιότητα του αέρα λόγω του καπνού από τις πυρκαγιές στον Καναδά, μια ειρωνική υπενθύμιση ότι η κλιματική αλλαγή μπορεί να χαλάσει και το πιο παγκόσμιο πάρτι. Ο τελικός που άργησε να αρχίσει λόγω της παρουσίας του Τραμπ, που έκανε και την πιο κωμική απονομή τρόπαιου στην ιστορία, πριν τον πάρει στην άκρη ο Ινφαντίνο σαν να ήταν ένα κακομαθημένο μωρό. Ο τελικός που επιδεικτικά μποϊκόταραν ο Αλεξάντερ Τσέφεριν και η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Ο τελικός των 117 λεπτών χωρίς σουτ από την Αργεντινή. Ο τελικός της συλλογικής οργάνωσης έναντι της ιδιοφυΐας του ατόμου. Ο τελικός που ο πρόεδρος της Αργεντινής Χαβιέ Μιλέι, αρνήθηκε να δει ζωντανά από την εξέδρα των επισήμων γιατί είναι προληπτικός κι ας έδινε σε άλλη περίπτωση ένα νεφρό για να καθίσει δίπλα στον Τραμπ. Ηταν ο τελικός των συγκρούσεων στο Μπουένος Άιρες μετά το τέλος του. Ήταν ο τελικός των καλύτερων υποψήφιων για Οσκαρ δεύτερου ρόλου: του Φεράν Τόρες, του Νίκο Γουίλιαμς, του Μερίνο, του Κουκουρέγια, του Κουμπαρσί, του Ρόντρι, του Λαπόρτ, του Ουνάι Σιμόν που δέχτηκε σε ολο το τουρνουά ένα γκολ. Ηταν ο τελικός που ο μικρός αδερφός του Λαμίν Γιαμάλ ήταν πιο θεαματικός και πήρε στην απονομή και κεντρικό ρόλο. Ο τελικός της κούρσας του Νίκο Γουίλιαμς για να δώσει το χρυσό μετάλλιο στη μητέρα του, η οποία διέσχισε την έρημο πριν από 24 χρόνια για να φτάσει στην Ισπανία και να τον φέρει στη ζωή. Ηταν ο τελικός του Λουίς ντε λα Φουέντε, της μαθητείας του στις ομάδες νέων της Ισπανίας, του ουμανιστικού χριστιανισμού του. Ο τελικός της Ισπανίας: της καλύτερης ομάδας στον κόσμο ανάμεσα στις καλύτερες εθνικές ομάδες στον κόσμο. Και ο τελικός της Αργεντινής: μιας εθνικής ομάδας και ενός έθνους, που βρέθηκε στην υπηρεσία ενός ανθρώπου. Ήταν ο τελικός των θεωριών συνωμοσίας. Ο τελικός της φαιδρότητας με τους γελοίους καυγάδες στο τέλος. Ο τελικός του ατσαλάκωτου Λιονέλ Σκαλόνι και, φυσικά, του Μέσι. Ο τελικός της ανικανότητας του ανθρώπου μπροστά στο πεπρωμένο του, του ποδοσφαιριστή που αντιμετωπίζει το τέλος της καριέρας του σαν αυτό να είναι κάτι σαν καταδίκη – σίγουρα όχι λύτρωση. Ηταν ο τελικός που κάποιος ικανός θα μπορούσε να γράψει ένα βιβλίο για το μυστήριο ενός ανθρώπου που κλαίει στα 39 του αφού έχει κερδίσει τα πάντα: λάθος - αφού έχει κατακτήσει τα πάντα.

Ακόμα κι αυτός ο κάκιστος τελικός (που καθήλωσε εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο με τηλεθεάσεις της τάξης του 75%!) ήταν από μόνος του ένα καταπληκτικό δράμα με δεκάδες μικρές ή μεγάλες ιστορίες. Μέρος εντυπωσιακό ενός αληθινού έπους που είναι το ίδιο το μουντιάλ. Τουλάχιστον έτσι το βλέπω εγώ.

Οσο το καταλαβαίνω έτσι

Οσο υπάρχει αυτή η διάσταση του αθλητισμού, την κατανοώ και την απολαμβάνω θα έχω κι αυτό το blog. Όχι για τα χρήματα, ούτε για τα κλικ: τα χαρίζω ευχαρίστως σε άλλους. Αλλά για να συναντιόμαστε και να μοιραζόμαστε την ίδια ελπίζω όρεξη για παιγνίδια, περιπέτειες και κυρίως ιστορίες. Δεν σας κρύβω πως καιρό τώρα περνά από το μυαλό μου η ιδέα να τα παρατήσω. Παίρνω πολλά σημάδια ότι το παρακάνω με την δουλειά, ότι κάνω πολλά που δεν μου χρειάζονται, ότι θυσιάζω χρόνια στα οποία μπορούσα να ζω πιο ωραία – χρόνια που δεν γυρνάνε. Απέναντι σε αυτή την αίσθηση μιας σχεδόν καταθλιπτικής ματαιότητας που με διακρίνει το μουντιάλ ήταν κάτι σαν μεγάλη προσωπική μου θεραπεία: μπορεί να ήταν και το τελευταίο μουντιάλ της όποιας επαγγελματικής μου καριέρας – τέσσερα χρόνια είναι πολλά πια. Αλλά όσοι το περάσαμε μαζί θέλω να πιστεύω πως το ευχαριστηθήκαμε. Πολλοί ή λίγοι δεν έχει σημασία. Σημασία έχει πως αυτό το blog που κάποτε ήταν δικό μου τώρα είναι πιο πολύ δικό σας.

Αυτά ειχα να σας πω για τα γενέθλια. Ωραία ήταν αυτή η κοσμοπολίτικη αναπνοή στις ΗΠΑ, τον Μεξικό και στον Καναδά. Από αύριο τα κεφάλια μέσα. Κι όσο αντέξουμε την τοξική ασφυξία εδώ θα είμαστε. Όχι για πάρα πολύ, αλλά τουλάχιστον με καλή παρέα.

Ξέρουν πλέον την δουλειά

Fri, 24 Jul 2026 12:11:20 GMT

Ο ΠΑΟΚ και ο ΠΑΟ είναι μακριά ακόμα από την προσδοκώμενη αγωνιστική τους εικόνα, αυτοί που ελπίζουν ότι θα έχουν όταν αρχίσει το πρωτάθλημα, πλην όμως είναι ομάδες πιο δυνατές από τους αντιπάλους που είχαν χθες βράδυ στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Ο ΠΑΟΚ κέρδισε με 2-3 την Ντινάμο Κιέβου στο βροχερό Λούμπλιν της Πολωνίας στον προκριματικό του Europa League και ο ΠΑΟ κέρδισε με 1-2 την Πακσί στην Ουγγαρία κάνοντας το πρώτο από τα τρία βήματα που χρειάζεται για να φτάσει στην League Phase του Conference League.

Τα δυο ματς μοιάζουν σε κάποια πράγματα και ως προς την εικόνα τους – όχι μόνο στο τελικό νικηφόρο αποτέλεσμα. Η καλύτερη γραμμή και των δύο ήταν η επίθεση και η λιγότερο καλή άμυνα – πράγμα κομμάτι λογικό αφού εκεί και οι δυο είχαν νέους παίκτες αλλά και ελλείψεις. Αυτό ωστόσο που φαίνεται πολύ είναι ότι οι ελληνικές ομάδες έχουν πλέον βρει τον τρόπο τους να αντιμετωπίζουν τις όποιες δυσκολίες των καλοκαιρινών προκριματικών. Οι εποχές που ο ΠΑΟΚ αποκλειόταν από την Λέφσκι Σόφιας και ο ΠΑΟ από την Οντένσε ή την Σλάβια Πράγας νομίζω ότι πέρασαν. Οι ελληνικές ομάδες που συμμετέχουν κάθε χρόνο σε καλοκαιρινά ευρωπαϊκά προκριματικά (όπως ο ΠΑΟΚ και ο ΠΑΟ) έχουν αποκτήσει τεχνογνωσία. Μπορούν πάντα να κάνουν ένα λάθος ματς και να μπλέξουν την ζωή τους αλλά με δυο προϋποθέσεις. Η πρώτη να βρουν ένα αντίπαλο σε αυτές τις καλοκαιρινές περιπέτειες τουλάχιστον ισοδύναμο. Η δεύτερη να κάνουν κακή προσέγγιση των αγώνων υπερεκτιμώντας τις δυνατότητές τους. Το πρώτο είναι κομμάτι δύσκολο διότι όλες σχεδόν οι ελληνικές ομάδες που συμμετέχουν συχνά σε καλοκαιρινούς προκριματικούς έχουν πλέον βαθμούς ώστε να συγκαταλέγονται στις κληρώσεις μεταξύ των ισχυρών – τουλάχιστον μέχρι τα play off. Το δεύτερο μπορεί να συμβεί και είναι η τελευταία καλοκαιρινή παγίδα που περιμένει τις ελληνικές ομάδες. Αλλά σημαίνει και ότι όλες κρατάνε την τύχη στα χέρια τους: η σωστή προσέγγιση είναι χρέος τους.

Συμπεράσματα χρήσιμα, χωρίς υπερβολές

Τα χθεσινά ματς του ΠΑΟΚ και του ΠΑΟ επιτρέπουν κάποια πρώτα συμπεράσματα ακριβώς γιατί δεν είναι φιλικά ματς προετοιμασίας. Δεν επιτρέπουν μεγάλα και στέρεα συμπεράσματα για την ίδια την δυναμική των ομάδων με δεδομένου ότι και οι δυο έχουν και παίκτες να προσθέσουν στην εξίσωση και θα αποκτήσουν κι άλλους. Αλλά κάποιες αρετές και κάποιες αδυναμίες ήδη φαίνονται.

Το έδειξε με το καλημέρα

Ο ΠΑΟΚ έχει δύο όπλα στα οποία μπορεί να βασίσει την χρονιά του και τα έδειξε με το καλημέρα: το πρώτο είναι ο χαρακτήρας του και το δεύτερο ο Γιάννης Κωνσταντέλιας.

Ο Ρασβάν Λουτσέσκου παρέδωσε στον Αλέσιο Λίσι μια ομάδα που δεν φοβάται να δεχτεί κάποιο γκολ παραπάνω καθώς κατασκευαστικά κουβαλάει την βεβαιότητα ότι το ματς μπορεί να το γυρίσει. Εκανε στα χρόνια του Λουτσέσκου του κόσμου τις ανατροπές και με μια ανατροπή άρχισε και την νέα σεζόν. Το γκολ των εξόριστων Ουκρανών με τον Μπράτσκο στο 3΄θα μπορούσε να μπλέξει τον ΠΑΟΚ και ο τραυματισμός του Αλι στο δεκάλεπτο θα μπορούσε να προσθέσει κατήφεια και άγχος. Αλλά ο ΠΑΟΚ έχει χαρακτήρα, έχει συγκεκριμένους τρόπους να παίζει επίθεση, κι έχει και τον Κωνσταντέλια. Παρακολουθώ όλο το καλοκαίρι την αγωνία των φίλων του ΠΑΟΚ για την αντικατάσταση του Γιακουμάκη: θέλω να πω ότι αν είναι ο Κωνσταντέλιας καλά μπορεί να κάνει την επίθεση του ΠΑΟΚ να λειτουργεί τόσο υποδειγματικά ώστε στο γκολ να φτάνουν πολύ παίκτες. Ο ΠΑΟΚ δεν μετέτρεψε το σε βάρος του 1-0 σε 1-3 γιατί σκόραραν τα φορ του, αλλά γιατί βρήκε γκολ από τους Ζαφείρη και Σανταμαρία σε φάσεις στις οποίες ο Κωνσταντέλιας εμπλέκεται ποικιλοτρόπως. Η καλή λειτουργία της επίθεσης οφείλεται βέβαια και πολύ στον Ζίφκοβιτς και στην συνεχή εξέλιξη του παιγνιδιού του: χθες οι συγκλίσεις του ήταν καταπληκτικές κι αν ο Κένι μάθει να παίζει στους χώρους που ο Σέρβος δημιουργεί παίρνοντας μαζί του ακραία μπακ και στόπερ ο ΠΑΟΚ θα γίνει πολύ πιο δημιουργικός καθώς δεν λείπουν ούτε το πρέσινγκ (τα δυο από τα τρία γκολ έρχονται από συνθήκες πίεσης), αλλά ούτε και η διάθεση για συνεργασίες – διάθεση που έχει δημιουργηθεί προϊόντος του χρόνου.

Δεκαπέντε μέρες αργότερα πάρτι

Η επίθεση ήταν και η πιο καλή γραμμή του ΠΑΟ – ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο όταν μετά το αυτογκόλ του Βας που έφερε το 0-1 στο 41΄, η Πακσι ανέβηκε στο γήπεδο και ο ΠΑΟ βρήκε χώρους.

Αν το ματς αυτό είχε γίνει δεκαπέντε μέρες αργότερα με την ίδια ακριβώς σύνθεση (χωρίς δηλαδή δυο - τρεις παίκτες που υπάρχουν και προορίζονται ως βασικοί) ο ΠΑΟ θα κέρδιζε στην Ουγγαρία 0-4 τουλάχιστον κι ας έχει ο Πελίστρι την γνωστή δυσκολία στο να τελειώνει φάσεις κι ας θέλει ο Γιάγκουσιτς να δείξει ότι είναι έτοιμος να βοηθήσει και σκοράροντας.

Ο ΠΑΟ έδειξε στην επίσημη πρεμιέρα του ότι έχει πολλούς παίκτες έτοιμους να βρεθούν στην βασική του ενδεκάδα: από τον πάγκο του ήρθαν ο Πελίστρι, ο Τσιριβέγια και ο νεοαποκτηθείς Ραστόντερ που θα μπορούσαν να έχουν ξεκινήσει ενώ δεν αγωνίστηκε ο Ταμπόρδα που ήταν πολύ καλός στα φιλικά και έχει προσαρμοστεί.

Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι υπάρχουν παίκτες που κάνουν ό,τι μπορούν για να δείξουν ότι φέτος θα προσπαθήσουν να κάνουν ένα νέο ξεκίνημα δίνοντας πιο πολλά. Ο Αντίνο πρώτα από όλους. Ο Γιάγκουσιτς το ίδιο. Αλλά είχαν άλλη διάθεση και ο Κυριακόπουλος, ο Τσέριν,ο Τετέι και ο Παντελίδης, ακόμα και ο Ζουραρί και ο Πελίστρι: όλοι έμοιαζαν να καταλαβαίνουν ότι φέτος βρίσκονται σε μια ομάδα με μεγαλύτερες δυνατότητες – φάνηκαν ειδικά μετά το 20^ο λεπτό να παίζουν με λιγότερο άγχος. Για τους νεοφερμένους θα χρειαστεί λίγος χρόνος για πιο βέβαιες εκτιμήσεις είναι όμως φανερό ότι ο Τσάπρας και ο Ντε Φράι θα προσαρμοστούν πιο γρήγορα και ότι ο Καμαρά την θέση την ξέρει.

Αμυνα και κυρίως νοοτροπία

Φυσικά και οι δυο ομάδες είχαν και τα εποχιακά προβλήματά τους. Ο ΠΑΟΚ έκανε ένα καλό φινάλε αγώνα – ίσως και γιατί στον πάγκο δεν έχει πολυτέλειες. Ο Λίσι προσπάθησε να ξυπνήσει κομμάτι τους παίκτες του μετά το 70΄άλλαξε ένα παίκτη σε κάθε γραμμή, αλλά ο ΠΑΟΚ είχε χαλαρώσει πολύ και κινδύνευσε να δεχτεί την ισοφάριση από τον Γερμολένκο λίγα λεπτά μετά το 2-3 της Ντινάμο στο οποίο φάνηκε όπως και στο πρώτο γκολ των Ουκρανών η απουσία του Μεϊτέ.

Ο Λίσι πρέπει να δουλέψει πολύ στην νοοτροπία της ομάδας: αν πέρυσι ο ΠΑΟΚ κατέστρεψε την σεζόν του είναι γιατί συχνά πυκνά σταματούσε και κοίταζε τον καθρέφτη για να χαρεί πόσο ωραίος είναι – το έπαθε με τον ΠΑΟ στο τελευταίο ματς της χρονιάς όταν και έχασε την δεύτερη θέση μέσα από τα χέρια του και με αυτό το ελάττωμα ξεκίνησε και την εφετινή σεζόν.

Ο Νίστρομ από την μεριά του έχει δουλειά να κάνει με την άμυνα και την αμυντική λειτουργία του ΠΑΟ γενικότερα. Ο ΠΑΟ άφησε σε μια πεισματάρα αλλά μάλλον άπειρη ευρωπαϊκά ομάδα τέσσερις μεγάλες ευκαιρίες, την άφησε να πετύχει ένα γκολ και να έχει ένα δοκάρι (ενώ μάλιστα κυριαρχούσε) κι έπαιξε με την φωτιά στο τέλος παραχωρώντας ένα επικίνδυνο φάουλ χωρίς λόγο. Για όλα αυτά δεν μπορεί να φταίει μόνο ο Τουμπά – χρειάζεται δουλειά. Αλλά δεν έχει ακόμα βγει ο Ιούλιος. Αλίμονο αν ήταν πανέτοιμος…

Η τελευταία σχολή

Fri, 24 Jul 2026 11:58:12 GMT

Μετά το τέλος του μουντιάλ διάβασα πολλά και στον ελληνικό αλλά κυρίως στο διεθνή Τύπο για την επιτυχία των Ισπανών. Στα πολλά σχόλια των ειδικών προσθέτω φυσικά και τα ειλικρινή σχόλια θαυμασμού πολλών απλών ποδοσφαιρόφιλων που είδαν την έκβαση του τουρνουά ως μια δίκαιη έκβαση. Δεν χωρά αμφιβολία πως αν υπάρχει ισπανική συνταγή νίκης, οι Ισπανοί σε αυτό το μουντιάλ την εκτέλεσαν κατά γράμμα και γι΄αυτό κατέκτησαν μια τόσο δύσκολη διοργάνωση με παίκτες ανέτοιμους (ο Γιαμάλ πήγε στις ΗΠΑ χωρίς προπονήσεις), τραυματίες (ο Γουίλαμς που έκανε την διαφορά στον τελικό αγωνίστηκε ελάχιστα), αλλά και με κάποιους που στην αποστολή βρέθηκαν την τελευταία στιγμή (ο Μερίνο πχ πήγε στις ΗΠΑ γνωρίζοντας πως δύσκολα θα παίζει μισή ώρα σε κάθε ματς). Ο κόσμος καταλαβαίνει καλά πως η Ισπανία έχει τον τρόπο της και την σχολή της, σε μια εποχή που σχολές δεν υπάρχουν πια. Αλλά αυτό το απλό συμπέρασμα πρέπει να το αναλύσουμε λίγο πιο πολύ γιατί είναι κι ένα από τα χρήσιμα μαθήματα του μουντιάλ.

Η ιστορία του Τόρες

Ακούω διαρκώς ότι οι Ισπανοί βγάζουν παίκτες από τις Ακαδημίες των ομάδων τους κι αυτό είναι το μυστικό τους. Ο ίδιος ο σκόρερ του τελικού, ο καλός Φεράν Τόρες είναι ένα καλό παράδειγμα ποδοσφαιριστή απόφοιτου της ισπανικής σχολής. Έχει αγωνιστεί και στην U17 και στην U19 και στην U21 της Ισπανίας. Έκανε ντεμπούτο με την Βαλένθια το 2017 ως αλλαγή σε μια νίκη κόντρα στην Ρεάλ Σαραγόσα για το κύπελλο Ισπανίας. Hταν μόλις 17 χρονών πράγμα καθόλου παράξενο σε μια χώρα που τα παιδιά παίρνουν από νωρίς τις ευκαιρίες τους. Πήγε πολύ μικρός στη Μάντσεστερ Σίτι: 20 χρονών. Αντεξε εκεί μόλις δυο χρόνια και επέστρεψε στην Μπαρτσελόνα, στην ομάδα δηλαδή που ονειρεύονται να παίξουν οι περισσότεροι Ισπανοί πιτσιρικάδες γνωρίζοντας πως η πρόοδος τους εκεί είναι βέβαιη.

Ο Τόρες πέτυχε πέρσι 16 γκολ στη Λίγκα. Ένας άλλος θα απαιτούσε τη θέση του βασικού σέντερ φόρ με δεδομένο ότι αγωνίζεται και στην πρωταθλήτρια. Αποδέχτηκε το ρόλο της αλλαγής του Ογιαρθάμπαλ, μολονότι αυτός αγωνίζεται στην ταπεινότερη Ρεάλ Σοσιεδάδ. Δεν είχε πετύχει κανένα γκολ μέχρι στο μουντιάλ μέχρι την ημέρα του τελικού. Μπήκε σε αυτόν όπως συνέβαινε και στα προηγούμενα ματς. Πέτυχε το γκολ της νίκης σαν καλός στρατιώτης. Η ορθότερα σαν καλός γνώστης του παιγνιδιού.

Το μεγάλο σερί

Ίσως ακούγεται παράδοξο αλλά στο μουντιάλ που περισσότερο από ποτέ μιλήσαμε για σούπερ σταρ κέρδισε τελικά η περισσότερο ομάδα. Αλλά δεν είναι παράξενη η επικράτησή των Ισπανών: παράξενη θα ήταν η αποτυχία τους. Είναι αήττητοι εδώ και 38 παιχνίδια, και εντός αυτών των 38 παιχνιδιών υπάρχουν πολλά ματς και στο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 2024 και στο Μουντιάλ το οποίο κέρδισαν φέτος – ματς σημαντικά και δύσκολα. Έπειτα η Ισπανία είναι ομάδα που ξέρει να κερδίζει. Δεν χρειάζεται για να το κάνει αυτό έχοντας στο πάγκο της ιδιοφυείς προπονητές ή σπανιότατους σούπερ σταρ, αν και ο Γιαμάλ, ο Γουίλιαμς, ο Ολμο δεν είναι και πολύ συνηθισμένοι. Γιατί οι Ισπανοί τα καταφέρουν; Γιατί είναι η τελευταία Εθνική ομάδα στον κόσμο που προκύπτει από μία πραγματική σχολή. Αλλά τι είναι η σχολή;

Ακούω ότι οι Ισπανοί έχουν λέει χάρη στις Ακαδημίες τους μεγάλη παραγωγή ποδοσφαιριστών. Είναι οι μόνοι; Όχι φυσικά. Οι Γάλλοι βγάζουν πιο πολλούς: σε αυτό το μουντιάλ υπήρχαν 60 που έχουν πρωτοπαίξει μπάλα σε ομάδες με έδρα το Παρίσι! Οι Αργεντίνοι, οι Βραζιλιάνοι, οι Πορτογάλοι, οι Ολλανδοί, οι Βέλγοι, ακόμα και οι Αγγλοι δεν έχουν σταματήσει να βγάζουν παίκτες. Οι Ακαδημίες της Μάντσεστερ Σίτυ πχ μπορεί να είναι και οι καλύτερες στην Ευρώπη. Το θέμα δεν είναι η παραγωγή παικτών: και στην Ελλάδα βγάζουμε. Σχολή υπάρχει εκεί που υπάρχουν βασικές αρχές (και τηρούνται) και φυσικά νοοτροπία που έχει να κάνει με το ίδιο το παιγνίδι.

To σχέδιο του Αραγονιές

Οι παίκτες της Εθνικής Ισπανίας είναι απόφοιτοι ακαδημιών. Ποδοσφαιρικών ακαδημιών, αλλά ακαδημιών. Κουβαλάνε τη γνώση του παιχνιδιού. Γίνονται ποδοσφαιριστές μαθαίνοντας ότι υπάρχει ένα και μόνο ποδόσφαιρο, το οποίο πρέπει να αγαπούν και κυρίως να γνωρίζουν: το ισπανικό. Δεν χρειάζονται στις εθνικές ομάδες προπονητές αυθεντίες, που να πληρώνονται από την ομοσπονδία εκατομμύρια για να δείξουν την τακτική τους ευφυία και πότε την Εθνική τους ομάδα δεν πρόκειται να την προπονήσει κάποιος ξένος και άσχετος με το ισπανικό ποδόσφαιρο. Ο Ντε λα Φουέντε έχει κερδίσει το πανευρωπαϊκό και το μουντιάλ αλλά δεν πιστεύω πως θα τον φωνάξει ποτέ η Ρεάλ Μαδρίτης. Γιατί κι αυτός είναι μέρος μια μηχανής: ένα γρανάζι.

Υπάρχει κάτι πολύ βασικό στην ισπανική εξέλιξη. Το 2006, μετά την αποτυχία της Εθνικής Ισπανίας στο μουντιάλ της Γερμανίας με μια ομάδα ποιοτικότατη, ο Λουίς Αραγκονιές έκανε ένα σχέδιο ανάπτυξης Ακαδημιών και ποδοσφαιριστών, που όλοι έκτοτε σεβάστηκαν. Οι ομάδες Νέων των συλλόγων έπρεπε να παίζουν όλες με τον ίδιο τρόπο, αν ήθελαν οι παίκτες τους να καλούνται στις ισπανικές Εθνικές ομάδες, που θα έπαιζαν κι αυτές με τον ισπανικό τρόπο. Κατοχή μπάλας, πρέσινγκ, άμυνα ψηλά και εμπιστοσύνη στους νέους έγιναν τα στοιχεία.

Το σχέδιο οι ομάδες το κατάλαβαν. Κατάλαβαν επίσης ότι πρέπει να αλλάξουν νοοτροπία και να πουλάνε: μέχρις τις αρχές της δεκαετίας του 2010-20 αυτό ήταν ανήκουστο – απλά οι μικρότεροι πουλούσαν στην Μπαρτσελόνα και στην Ρεάλ. Ο Αραγκονιές είπε τότε κάτι πολύ έξυπνο: ότι οι ομάδες που συμμετέχουν στα επαγγελματικά πρωταθλήματα, οι ομάδες των Ανδρών για να το πω σχηματικά, μπορεί να έχουν τον δικό τους τρόπο παιγνιδιού. Οι ομάδες όμως των Ακαδημιών τους πρέπει να παίζουν όπως οι μικρές Εθνικές ισπανικές ομάδες, δηλαδή η U17, η U19 και η U21.

Αυτό είναι κάτι που αυτή την στιγμή δεν συμβαίνει πουθενά στον κόσμο. Οι Γάλλοι πχ βγάζουν του κόσμου τους παίκτες. Οι πιο πολλοί είναι καλοί αθλητές, έχουν καλή τεχνική και έχουν και προσόντα για να κάνουν καριέρα. Αλλά δεν έχουν κοινή αντίληψη για το τι είναι το ποδόσφαιρο. Είτε έχουν τις δικές τους αντιλήψεις (και κάπως έτσι ο ΕμΠαπέ και ο Ολίσε πχ κάνουν καριέρα σαν υπέροχοι σολίστες) ή στην καλύτερη ασπάζονται τα βασικά χαρακτηριστικά της ομάδας στην οποία αγωνίζονται, αν και εφόσον τους ταιριάζουν ή αν αυτή έχει τρόπο να τους αξιοποιήσει. Ο Ντεμπελέ πχ είναι άλλος παίκτης στην Παρί γιατί νοιώθει ότι η ομάδα του παίζει για αυτόν. Είναι κομμάτι δύσκολο να το νοιώσει στην Εθνική Γαλλίας.

Οι Ισπανοί πιστεύουν σε ένα ποδόσφαιρο

Το βασικό στην ιστορία αυτή είναι ότι ο τρόπος παιγνιδιού των Ισπανών υπακούει στην γενικότερη λογική της χώρας για το τι είναι τα σπορ. Δεν είναι θέμα άμυνας και επίθεσης: το μουντιάλ το πήραν παίζοντας για να μην δεχτούν γκολ, αλλά με τον τρόπο τους. Πρέσινγκ, κατοχή μπάλας και ένταση (στο μέτρο του δυνατού για την εποχή) βολεύουν και για να γίνει αυτό.

Οι Ισπανοί πιστεύουν σε ένα ποδόσφαιρο στο οποίο κερδίζει ο καλύτερος. Ούτε ο πιο έξυπνος, ούτε ο πιο πονηρός, ούτε αυτός που έχει παίκτες που κάνουν κόλπα με την μπάλα, αλλά αυτός που με τον ιδρώτα του και την προσπάθειά του τιμά το ίδιο το σπορ. Αυτή η λογική υπάρχει και στο μπάσκετ, και στο τένις (όχι τυχαία έβγαλαν τον σταρ- εργάτη Ναδάλ), και στο πόλο και στο γυναικείο ποδόσφαιρο, κι ακόμα και στο χάντμπολ: η ομάδα χάντμπολ της Μπαρτσελόνα πχ υπήρξε για τους ειδήμονες του σπορ μια από τις πιο θεαματικές ομάδες στο συγκεκριμένο σπορ.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι στην περίπτωσή τους έχουμε πολλά και σπάνια: παραγωγή ποδοσφαιριστών, ενιαίο τρόπο παιγνιδιού στις ομάδες παικτών με μικρές ηλικίες ώστε να υπάρχει γνώση της διαδικασίας, νοοτροπία σεβασμού του παιγνιδιού, ευκαιρίες σε νέους και φυσικά παρακολούθηση των ποδοσφαιριστών που δυνητικά θα τους ήθελαν όλους στο πρωτάθλημα τους μολονότι καταλαβαίνουν πλέον την ανάγκη για πωλήσεις. Αν μια ισπανική ομάδα μπορεί να επαναπατρίσει Ισπανό θα το κάνει: η Μπαρτσελόνα πήρε πίσω τον Τόρες, η Ρεάλ τον Κουκουρέγια, η Ατλέτικο θέλει τον Λαπόρτ, η Μπιλμπάο παρακολουθεί πάντα όποιον βγει από τις Ακαδημίες της με σκοπό να τον φέρει κάποια στιγμή πίσω. Η ισπανική σχολή θέλει τους απόφοιτούς της για να τους χαίρεται. Για την ώρα χάρη σε αυτούς πανηγυρίζει το δεύτερο παγκόσμιο κύπελλο σε είκοσι χρόνια. Από την ώρα δηλαδή που ο σοφός Αραγκονιές τους έπεισε να δουλέψουν όλοι μαζί για το καλό της Εθνικής τους. Που είναι και το καλό τους.

Ευτυχώς που δεν το κέρδισε

Thu, 23 Jul 2026 09:38:40 GMT

Μετά το τέλος του τελικού του μουντιάλ την περασμένη Κυριακή ομολογώ ότι σκεφτόμουν κυρίως ένα πράγμα: ότι ο Λίο Μέσι είναι τυχερός γιατί δεν κέρδισε αυτό το τρόπαιο. Αν αυτό είχε συμβεί, θα είχαν γιγαντωθεί οι θεωρίες συνομωσίες για δήθεν σκηνοθεσία του μουντιάλ από την FIFA με σκοπό τον θρίαμβο του. Και θα έπιανε τόπο και μια πολύ συστηματική προσπάθεια απαξίωσής του που είδαμε σε αυτό το μουντιάλ και που για τα ποδοσφαιρικά δεδομένα είναι κάτι το μοναδικό, αν όχι και πρωτοφανές.

Το αόρατο σύστημα

Η προσπάθεια να περάσει στην ιστορία ο Μέσι ως ένα είδος προστατευμένου σταρ από κάποιο αόρατο σύστημα έχει ξεκινήσει καιρό τώρα, αλλά μεγάλωσε στις μέρες του μουντιάλ εξαιτίας μιας σατανικής σύμπτωσης: τα δυο ματς της Αργεντινής που συζητήθηκαν πολύ για τη διαιτησία αφορούσαν παιγνίδια εναντίον δύο εκ των μεγαλύτερων αραβικών χώρών με πληθυσμούς πολύ ευαίσθητους ως προς το παλαιστινιακό ζήτημα. Αναφέρομαι στην Αίγυπτο και την Αλγερία. Ήταν προφανώς τυχαίο ότι οι συζητήσεις προέκυψαν μετά από αυτούς τους αγώνες: με την Αλγερία η Αργεντινή αγωνίστηκε την πρώτη κιόλας αγωνιστική (η όποια εύνοια της ήταν σχεδόν άχρηστη) και την Αίγυπτο σαφώς και την υποτίμησε. Αλλά η αντίδραση των εμπλεκόμενων ομάδων υπήρξε τεράστια και γιατί παντού στον κόσμο ο ρόλος του θύματος που φωνάζει για την διαιτησία είναι αγαπητός. Πόσο μάλλον όταν είμαστε στο μουντιάλ και για ό,τι συμβαίνει μπορεί να υπάρχουν και πολιτικές προεκτάσεις ήδη από το 1930.

Ο ήρωας των συνομοσιολόγων

Ολοι είδαμε, μετά τη νίκη επί της Αυστραλίας στη φάση των 32, τον προπονητή της Αιγύπτου Χοσάμ Χασάμ να περπατάει στο γήπεδο τυλιγμένος με την παλαιστινιακή σημαία, αφιερώνοντας την πρόκριση «στους ευγενικούς μαχητές της Γάζας και της Δυτικής Όχθης». Λίγες μέρες αργότερα, ο ίδιος ξεσήκωσε θύελλες για τις αδικίες της διαιτησίας που υπέστη η ομάδα του στον αγώνα εναντίον της Αργεντινής. Αρχισε να διαμαρτύρεται κατά την διάρκεια του ματς κάνοντας μάλιστα το σήμα Χ με τα χέρια του, το οποίο συνήθως χρησιμοποιείται για να επισημάνει στον διαιτητή περιστατικά ρατσισμού! Στο τέλος του ματς ο Χασάμ δήλωσε σαρκαστικά πως «ήθελαν να κρατήσουν τους παγκόσμιους πρωταθλητές στον αγώνα» και πως «θέλουν ο Μέσι να φύγει ως παγκόσμιος πρωταθλητής». Η δήλωσή του προκάλεσε την αποθέωσή του σε όλο τον κόσμο που αγαπά τη συνομοσιολογία.

Εγινε λιγότερο γνωστή αλλά ήταν εξίσου επιθετική η αντίδραση των Αλγερινών μετά την ήττα από την Αργεντινή – ήττα που για τους Αλγερινούς ήταν αποτέλεσμα της μη αποβολής του Μέσι. Η ομοσπονδία τους υπέβαλε επίσημη καταγγελία για τη διαιτησία, και ο κεντρικός τους τηλεοπτικός σχολιαστής κατηγόρησε τον Αργεντινό ότι «προστατεύεται από το εβραϊκό λόμπι που κυβερνά τον κόσμο».

Το όπιο του λαού

Η αντίδραση του Χασάμ στο όνομα της Παλαιστίνης αλλά και οι αντιεβραϊκές τοποθετήσεις του Αλγερινού σχολιαστή εκφράζουν θέσεις της πλειοψηφίας των πολιτών αυτών των χωρών. Οι χώρες αυτές – όχι πάντως μόνες - κατηγορούσαν την FIFA πριν από δύο χρόνια σε συνέδριό της ότι δεν προχώρησε σε ψηφοφορία για την έκδοση απόφασης αναστολής της συμμετοχής του Ισραήλ στα προκριματικά του μουντιάλ. Για ένα μέρος του αραβικού κόσμου, η διοργάνωση του μουντιάλ δεν είναι παρά η χρηματοδότηση της FIFA από τους Αμερικάνους με σκοπό να ξεχάσει ο κόσμος τις θηριωδίες του ισραηλινού στρατού στη Λωρίδα της Γάζας: το ποδόσφαιρο είναι πάντα το όπιο του λαού κτλ κτλ. Κυρίως για όσους το σιχαίνονται, αναγνωρίζοντας ωστόσο την επικοινωνιακή του δύναμη.

Οι πολλές κατηγορίες

Ο Μέσι μπορεί να φαίνεται εντελώς άσχετος σε αυτή τη συζήτηση, αλλά στην πραγματικότητα, αυτό ισχύει μόνο μέχρι ενός σημείου. Ο Μέσι δεν μιλάει ποτέ για πολιτικά ζητήματα, αλλά η εικόνα του και οι επιλογές του μπορούν να μιλήσουν γι' αυτόν. Ο Μέσι κατηγορείται ότι λίγο πριν το Παγκόσμιο Κύπελλο, βρέθηκε μαζί με τον πρόεδρο της Αργεντινής σε μια από τις συγκεντρώσεις του Τραμπ στον Λευκό Οίκο, παραμένοντας σιωπηλός στο πλευρό του, ενώ ο Τραμπ καυχιόταν ότι «κατέστρεψε το Ιράν». Πριν από αυτό, ο Μέσι είχε υπογράψει μια τεράστια χορηγική συμφωνία με αεροπορική εταιρία συμφερόντων της Σαουδική Αραβία, ίσως τον μεγαλύτερο σύμμαχο του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή και τον μεγαλύτερο εχθρό του Ιράν. Πηγαίνοντας ακόμη πιο πίσω ο Μέσι κατηγορήθηκε γιατί στο Κατάρ σήκωσε το Παγκόσμιο Κύπελλο φορώντας το bisht, την παραδοσιακή κάπα που φορούν οι άνδρες της εξουσίας στον Περσικό Κόλπο.

Ο Μέσι δεν έχει απαντήσει ποτέ του για αυτά. Προφανώς δεν τον ενδιαφέρει να κάνει πολιτική, αλλά και η σιωπή μπορεί να είναι πρόβλημα. Η σιωπή μπορεί να είναι η πολιτική θέση ενός απολιτικού ειδώλου.

Μεγάλωσαν ακόμα περισσότερο

Αν όλα αυτά είχαν να κάνουν αποκλειστικά με τον αραβικό κόσμο και τις αντιδράσεις δυο χωρών που αισθάνονται ότι αδικήθηκαν από την διαιτησία η ιστορία θα είχε μικρότερο ενδιαφέρον. Όμως τα τελευταία χρόνια οι θηριωδίες του Ισραήλ στη Γάζα και στο Λίβανο έχουν δημιουργήσει αντιδράσεις σε όλο σχεδόν τον Δυτικό κόσμο: δεν έχουν πολλαπλασιαστεί μόνο οι αλληλέγγυοι στην Παλαιστίνη, αλλά και όσοι δεν θέλουν οι κυβερνήσεις των χωρών τους να έχουν καλή σχέση με το Ισραήλ, τον Νετανιάχου κτλ. Σε όλο αυτό πρέπει να προστεθεί και η ταλαιπωρία του Ιράν από τους Αμερικάνους διοργανωτές, η φιλία του Ινφαντίνο με τον αόρατο αλλά πανταχού παρόντα Τραμπ, η μόνιμη αντιπάθεια πολλών για οτιδήποτε αμερικάνικο και άλλα ανάλογα: θέλω να πω ότι το μουντιάλ αυτό είχε εξ αρχής εκατομμύρια heaters και στην πορεία απέκτησε και πιο πολλούς.

Χρειαζόταν κάποιον που να γίνει πρωταγωνιστής σε θεωρίες παγκόσμιας συνομωσίας που να αμφισβητούν την ίδια την ποδοσφαιρική του συναρπαστικότητα. Και βρέθηκε αυτός που το έκανε συναρπαστικό. Δηλαδή ο Μέσι. Οσο πιο πολύ προχωρούσε καταπλήσσοντας τόσο πιο πολλά ήταν τα αρνητικά σχόλια στο πρόσωπό του. Οι κρίσεις άλλωστε δεν είχαν να κάνουν με τις ικανότητές του, αλλά με την γενικότερη πολιτική στάση του.

Το παλιό πρόβλημα με την Μπαρτσελόνα

Η αντιπάθεια για αυτή την στάση του Μέσι έρχεται βέβαια από πολύ μακριά κι αφορά και την Μπαρτσελόνα, έναν σύλλογο που έχτισε την ταυτότητά του γύρω από την αντίθεση στον Φράνκο (και επομένως την αντίθεση σε μια αυταρχική διακυβέρνηση), ωστόσο – σύμφωνα με τους επικριτές της - με τα χρόνια έχει γίνει και η ίδια προστατευόμενη ενός αόρατου συστήματος. Οι καταγγέλοντες το Ισραήλ επισημαίνουν χρόνια τώρα την άριστη σχέση της (μια σχέση ταυτότητάς…) με το ολλανδικό ποδοσφαίρου του Κρόιφ και του Άγιαξ, ενός συλλόγου που υπερηφανεύεται για τις εβραϊκές του ρίζες και του οποίου οι οπαδοί αυτοαποκαλούνται «σούπερ Εβραίοι». Μια εφημερίδα της Καϊρου μετά τον αποκλεισμό της Αιγύπτου από την Αργεντινή υπενθύμισε ότι ο γιος του Κρόιφ, ο Τζόρντι (τώρα αθλητικός διευθυντής του Άγιαξ), ήταν διευθυντικό στέλεχος της Μπαρτσελόνα μετά από μια μακρά θητεία ως αθλητικός διευθυντής στη Μακάμπι Τελ Αβίβ και ότι το 2013, ενώ ο Τζόρντι Κρόιφ βρισκόταν στο Τελ Αβίβ, η Μπαρτσελόνα πραγματοποίησε επίσημο ταξίδι στο Ισραήλ, με τους παίκτες της (και τον Μέσι) να φωτογραφίζονται μπροστά στο Δυτικό Τείχος. Τότε όλο αυτό πέρασε ασχολίαστο. Το 2026 ανασύρθηκε. Σήμερα δεν χρειάζονται πολλά για να δοθεί σε ένα τέτοιο ταξίδι πολιτική χροιά. Η ιστορία άλλωστε είχε και συνέχεια. Το 2018, μετά από διαμαρτυρία της ομοσπονδίας της Παλαιστίνης, η Αργεντινή αναγκάστηκε να ακυρώσει ένα φιλικό αγώνα με το Ισραήλ: μια μέρα πριν ο πρόεδρος της είχε καλέσει τους ποδοσφαιρόφιλους Αραβες να κάψουν τις φανέλες του Μέσι.

Οι ποδοσφαιρόφιλοι και οι άλλοι

Σε αυτό το παγκόσμιο κύπελλο όσοι αγαπάμε τον Μέσι, δηλαδή το ποδόσφαιρο, βλέπαμε ένα 39χρονο σούπερ σταρ να νικάει τον αήττητο χρόνο. Αλλά υπήρχαν και πολλοί (που με το ποδόσφαιρο δεν έχουν μεγάλη σχέση, αλλά που με την πολιτική τα πάνε υπέροχα) που περιέγραφαν παντού τον Μέσι ως συνεταίρο του Ινφαντίνο, φίλο του Τραμπ, όργανο των Εβραίων κτλ κτλ. Αμφισβητήθηκε ακόμα και η δεδομένη και γνωστή φιλανθρωπική του δράση και υπήρξε μια γιγάντια προσπάθεια αμαύρωσης του τέλους (;) της καριέρας του. Η οποία θα ήταν και ευκολότερη αν ο Μέσι κέρδιζε το τρόπαιο: με σύμμαχο το χρόνο όλοι όσοι τον μισούν θα είχαν την δυνατότητα να δημιουργήσουν μια εικόνα του που ουδεμία σχέση δεν θα είχε με τα ποδοσφαιρικά του κατορθώματα.

Νομίζω πως είναι κατανοητό γιατί λέω ευτυχώς έχασε τον τελικό…

Το πρώτο βήμα

Thu, 23 Jul 2026 09:30:19 GMT

Στο ποδόσφαιρο του καιρού μας ως γνωστόν οι διακοπές είναι ελάχιστες. Το ξέρουν αυτό πολύ καλά οι παίκτες του Παναθηναϊκού και του ΠΑΟΚ που ξεκινούν απόψε τις επίσημες υποχρεώσεις τους για τη νέα χρονιά. Ο ΠΑΟΚ αντιμετωπίζει στην Πολωνία την Ντινάμο Κιέβου στα προκριματικά του Europa League. Ο Παναθηναϊκός στην Ουγγαρία την Πακσί για τα προκριματικά του Conference League. Και οι δύο αγωνίζονται εκτός έδρας. Αλλά αυτό είναι η μοναδική ομοιότητα των παιχνιδιών τους.

Δεν έχω δει τα όσα έχουν κάνει στα φιλικά παιχνίδια ο ΠΑΟΚ και ο Παναθηναϊκός. Δεν εμπιστεύομαι τα φιλικά για συμπεράσματα διότι οι προπονητές σε αυτά κάνουν αρκετές δοκιμές και είναι δύσκολο να καταλάβεις το τι ακριβώς έχουν στο μυαλό τους. Ο ΠΑΟΚ και ο Παναθηναϊκός επιπλέον έχουν και καινούργιους προπονητές. Οπότε μιλάμε και για ομάδες με νέα και διαφορετικά δεδομένα.

Λιγότερο δυνατός από πέρυσι

Θα σας πω πως μου μοιάζουν οι δυο ομάδες πριν τα ματς υπογραμμίζοντας πως και οι δυο στην έναρξη του πρωταθλήματος (και στους επόμενους ευρωπαϊκούς γύρους) θα είναι πιο δυνατές από απόψε. O ΠΑΟ έχει ήδη παίκτες που δεν είναι έτοιμοι να ξεκινήσουν και που λογίζονται ως βασικοί, ο ΠΑΟΚ ψάχνει ενισχύσεις. Αλλά στο μεταξύ υπάρχουν τα αποψινά ματς.

Ο ΠΑΟΚ στα χαρτιά μοιάζει να είναι σήμερα λιγότερο δυνατός απ’ όσο ήταν όταν τελείωσε το πρωτάθλημα: αναφέρομαι στο ρόστερ του κι όχι στους τρόπους παιγνιδιού του – άλλωστε το πόσο κι αν άλλαξε περιμένω να το δω. Αλλά έχει φύγει ο Κεντζόρα που ήταν πέρσι σημείο αναφοράς στην άμυνα. Έχει φύγει ο Οζντοεφ που δεν ήταν θεαματικός παίκτης αλλά πέρσι είχε πετύχει του κόσμου τα γκολ. Δεν υπάρχει επίσης στην επίθεση ο Γιακουμάκης με τον οποίο πέρυσι ως βασικό ο ΠΑΟΚ είχε λειτουργήσει αρκετά καλά. Αυτοί που ήρθαν να πάρουν τις θέσεις αυτών που έλειψαν δεν μπορώ να ξέρω πόσο έτοιμοι είναι να παίξουν σήμερα. Ο Χατζηδιάκος μόλις αποκτήθηκε. Νομίζω ότι μπορεί να προσφέρει πολλά αλλά δεν ξέρω αν θα χρησιμοποιηθεί απόψε χωρίς να έχει συμμετοχή έστω σε ένα φιλικό: λογικά θα ξεκινήσει ο επίσης νέος Ελουστόντο, αν και δεν είναι και βέβαιο. Το ίδιο ισχύει και για τον Αλι. Μπορεί να αποδειχτεί μία απ’ τις καλύτερες μεταγραφές χρονιάς - ειδικά σε ένα πρωτάθλημα σαν το δικό μας που δεν υπάρχουν πολλοί εξτρέμ. Αλλά δεν ξέρω πόσο έχει προσαρμοστεί ώστε να βοηθήσει. Πιστεύω πως μπορεί να τον δούμε πάντως ως αλλαγή.

Λύσεις πάντως υπάρχουν

Το καλό για τον ΠΑΟΚ είναι ότι υπάρχουν κάποιοι περσινοί αναπληρωματικοί που μπορεί απόψε να είναι βασικοί και να δώσουν λύσεις. Στη μεσαία γραμμή θα ήταν καλό να βλέπαμε μαζί τον Μεϊτέ με το Ζαφείρη - με τον Ελληνα χαφ να παίζει περισσότερο ως «οκτάρι», αλλά ο Μεϊτέ απουσιάζει. Υπάρχει όμως ο Μαντί Καμάρα και το καλό νέο είναι ότι πάντοτε μπορεί να βοηθήσει – το κακό είναι ότι η συνύπαρξή του με τον Ζαφείρη δεν ήταν και η καλύτερη. Στην επίθεση υπάρχει ο Μύθου που ήταν βασικός πέρσι σε αρκετά σημαντικά παιχνίδια, αλλά και ο Γερεμέγιεφ που πέρυσι πέτυχε δέκα γκολ μετά τον Ιανουάριο. Με συμπαίκτες τον Κωνσταντέλια τον Τάισον και τον Ζίφκοβιτς μια χαρά μπορεί να τα καταφέρουν ώστε να μην φανεί το κενό του Γιακουμάκη.

Η Ντινάμο Κιέβου έχει κάνει μεγάλες ζημιές σε όλες τις ελληνικές ομάδες. Αλλά το ματς γίνεται στην Πολωνία και όχι στο Κίεβο. Και ο πόλεμος έχει δημιουργήσει στους Ουκρανούς μεγάλα προβλήματα και οικονομικά (κυρίως), αλλά και κόπωσης και παραγωγής παικτών.

Μια πρωτάρα με ενθουσιασμό

Ο Παναθηναϊκός δεν θα μπορούσε να είναι χειρότερος από πέρσι διότι πέρσι έκανε ένα απ’ τα χειρότερα πρωταθλήματά του τα τελευταία δέκα χρόνια. Αν κάτι καλό έχει να θυμάται από την περσινή χρονιά είναι η σοβαρότητα με την οποία αντιμετώπισε τα ευρωπαϊκά παιχνίδια. Αυτή τη σοβαρότητα πρέπει να την έχει κι απόψε κόντρα στην Πακσι, που δεν έχει ούτε εμπειρίες αλλά ούτε και ταλαντούχους ποδοσφαιριστές που μπορεί να δημιουργήσουν πρόβλημα στον Παναθηναϊκό: δεν έχει καν ξένους! Είναι απλά μια πρωτάρα που στην έδρα της δεν αποκλείεται να έχει έναν κάποιο ενθουσιασμό. Το γήπεδό της θα το γεμίσει.

Προφανώς το ζήτημα είναι πόσο έτοιμος θα εμφανιστεί ο ΠΑΟ. Το πρόβλημα του Παναθηναϊκού δεν μπορεί να είναι η άπειρη ευρωπαϊκά ομάδα από την Ουγγαρία: αν πρόβλημα υπάρξει αυτό θα έχει να κάνει με την έλλειψη ομοιογένειας της εντεκάδας του στην οποία μπορεί να υπάρχουν και αρκετοί καινούριοι παίκτες.

Αυτό που παρατήρησα στην προετοιμασία του ΠΑΟ είναι πως ειδικά επιθετικά ξεχώριζαν και σκόραραν οι παλιότεροι. Ο Τετέι, ο Αντίνο και ο Ταμπόρδα δεν έχουν χρόνια στον Παναθηναϊκό αλλά μήνες: ωστόσο σε σχέση με άλλους καινούργιους μοιάζουν βετεράνοι. Ο Γιάγκουσιτς που πέρσι δεν είχε παίξει καθόλου έδειξε καλά στοιχεία. Αν υπάρξει πρόβλημα συνοχής αυτό μπορεί να είναι στην άμυνα. Στο φιλικό με την Ραπίντ Βιέννης πχ το ανησυχητικό δεν ήταν ότι ο Παναθηναϊκός έχασε με 4-1 αλλά ότι ο ΝτεΦράι, ο Τουμπά και ο Τσάπρας έμοιαζαν να μη γνωρίζουν όχι ο ένας το παιχνίδι του άλλου αλλά έστω το όνομα του συμπαίκτη του. Η Ραπίντ έκανε ευκαιρίες με τα ελεύθερα του τερματοφύλακα.

Ρίσκα και δεδομένα

Ο Νίστροπ και ο Αλέσιο Λίσι, από αυτά που διαβάζω, θέλουν να εμφανίσουν ομάδες που να μπορούν να κάνουν κατοχή μπάλας και να παίξουν ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας. Επειδή βρισκόμαστε νωρίς στη σεζόν το να ανεβείς ψηλά στο γήπεδο εμπεριέχει ένα ρίσκο και οι προπονητές φυσικά το ξέρουν. Για τον Νίστροπ νομίζω ότι η ήττα στη Βιέννη θα αποδειχτεί διδακτική: δύσκολα θα δούμε τον Παναθηναϊκό να παίζει τόσο ψηλά και με τελείως ακάλυπτους τους Τουμπά και ΝτεΦράι. Από την άλλη το πρόβλημα του Λίσι, ειδικά στο ξεκίνημα, μπορεί να είναι οι συγκρίσεις με τον Ρασβάν Λουτσέσκου. Αν απέναντι στους Ουκρανούς υπάρξει ένα κακό αποτέλεσμα δεν αποκλείω να αρχίσουν γκρίνιες, καθώς οι νοσταλγοί του Ρουμάνου είναι προφανώς πολλοί και δικαίως. Ο Νίστροπ τουλάχιστον δεν έχει τέτοια προβλήματα. Μάλιστα θα έλεγα ότι αν υπάρχει ένας κίνδυνος για τον Παναθηναϊκό στα φετινά προκριματικά είναι, όπως περίπου και πέρσι και πρόπερσι, να υπάρξει υπερβολική αισιοδοξία για τις δυνατότητες της ομάδας λόγω των καλών αποτελεσμάτων της καλοκαιριάτικα. Αλλά από την υπεραισιοδοξία και την γκρίνια πάντα είναι καλύτερη πρώτη.

Όπως και να χει κάθε πορεία αρχίζει με ένα βήμα. Απόψε θα δούμε το πρώτο στη χρονιά του ΠΑΟ και του ΠΑΟΚ.

Related Posts