<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?><rss version="2.0"><channel><title>MasonryPosts</title><link>https://www.karpetshow.gr:443/Contents/Item/Display/19</link><description>MasonryPosts</description><item><title>Δυο νίκες, πολλές απαντήσεις </title><link>https://www.karpetshow.gr:443/blog/dyo-nikes-polles-apantiseis</link><description>&lt;p&gt;Τα παιγνίδια του Ολυμπιακού με την Ρεάλ Μαδρίτης και του ΠΑΟ με την Ζαλγκίρις Κάουνας στην Ευρωλίγκα ήταν αυτή την φορά χρήσιμα για να δοθούν από τις ελληνικές ομάδες κάποιες απαντήσεις. Όχι για την δυναμικότητα τους που είναι δεδομένη και φαίνεται και στην βαθμολογία αλλά για μια σειρά από ερωτήσεις που πληθαίνουν. Αν θέλετε να δείτε γιατί ο Ολυμπιακός αργεί να πάρει παίκτη (ή παίκτες όπως πολλοί νομίζουν ότι είναι απαραίτητο) κι αν αναρωτιέστε γιατί μια ομάδα με τόσους παίκτες και τόσο βάθος όπως ο ΠΑΟ έχει προβληματάκια κυρίως στην επίθεση ξαναδείτε πως ο Ολυμπιακός κέρδισε άνετα την Βασίλισσα με 92-76 και πως ο ΠΑΟ πέρασε από το Κάουνας με το επιβλητικό 72-87. Σε αυτά τα πως είναι οι απαντήσεις στα πολλά γιατί.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ποιος είναι τελικά ο Ολυμπιακός; &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Υπάρχει κόσμος που αναρωτιέται ποιος είναι τελικά ο Ολυμπιακός έτσι όπως προέκυψε μετά από τις γνωστές τελερυταίες περιπέτειες. Είναι ο Ολυμπιακός που έχασε με κάτω τα χέρια από τον Αρη; Ο Ολυμπιακός που έσωσε με μια δόση τύχης το ματς με την Μακάμπι Τελ Αβίβ; Η ο Ολυμπιακός που κονιορτοποίησε την Ρεάλ Μαδρίτης; Η απάντηση είναι ότι σε μια εβδομάδα είδαμε τον Ολυμπιακό σε κάθε εκδοχή του: και τα τρία ματς είναι δικά του.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ο Ολυμπιακός που παίζει στο ελληνικό πρωτάθλημα είναι χειρότερος από τον Ολυμπιακό που παίζει στην Ευρωλίγκα. Πάντα το ρόστερ του στις εγχώριες διοργανώσεις ήταν χειρότερο: αν τώρα το πρόβλημά του είναι μεγαλύτερο είναι γιατί οι Ελληνες που έχει παίζουν λίγο (ή και καθόλου) αλλά και γιατί κάποιοι αντίπαλοί του στο πρωτάθλημα έχουν δυναμώσει πολύ. Ο Ολυμπιακός της Ευρωλίγκας είναι άλλη ιστορία.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="https://resources.sport-fm.gr/supersportFM/images/news/26/09/30/jones-(2)_165123.jpg?w=880&amp;amp;f=bicubic" alt="https://resources.sport-fm.gr/supersportFM/images/news/26/09/30/jones-(2)_165123.jpg?w=880&amp;amp;f=bicubic" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Τα δυο ματς αυτής της εβδομάδας εξηγούν την κατάσταση της ομάδας. Με την Μακάμπι ο Ολυμπιακός έχει ένα εξαιρετικό πρώτο ημίχρονο και μετά χαλαρώνει: αυτό κυρίως ήταν το πρόβλημά του κι όχι οι ελλείψεις σε παίκτες που ναι μεν υπάρχουν πλην όμως δεν κάνουν τον Γιώργο Μπαρτζώκα να ιδρώνει κι αυτό φαίνεται. Κόντρα στην Βασίλισσα ο Ολυμπιακός κάνει ένα εξίσου σπουδαίο πρώτο ημίχρονο με μια ελάχιστα διαφορετική στόχευση καθώς σε αυτό το ματς παίζει πιο πολύ επιθετικά για τους σέντερ του: ο Τζόουνς κάνει το καλύτερό του ματς (βάζει και τρίποντο από την σέντρα) αλλά κι ο Χολ που εκνευρίζει απίστευτα τον Ταβάρεζ δεν είναι μακριά σε απόδοση. Αυτό ο Ολυμπιακός το είχε κάνει και κόντρα στην Μπεσίκτας στην Τουρκία: δεν είναι κάτι που το βλέπουμε πρώτη φορά. Το διευκόλυνε παραδόξως και η απουσία του Μιλουτίνοφ γιατί συνέβη κάτι απλό: οι δυο Αμερικάνοι έπαιξαν πολύ και το ήξεραν από πριν. Οι τρεις σεντερ σαν αυτούς που έχει ο Ολυμπιακός είναι ευλογία για το ρόστερ μιας ομάδας – όχι όμως πάντα και στα μεμονομένα ματς. Στο ρόστερ είναι τρομερά χρήσιμοι γιατί επιτρέπουν να μην υπάρχουν ελλείψεις στη γραμμή του πυρός ποτέ. Στην διάρκεια των αγώνων όμως συχνά βλέπεις ένα συνεχές μπες – βγες που οι παίκτες δεν πολυαγαπούν: όταν ξέρουν ότι ο χρόνος τους θα είναι αρκετός παίζουν πιο συγκεντρωμένα. Και η ομάδα παίζει και για αυτούς πιο πολύ.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Οταν υπάρχει ΜακΙντάιερ&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Το δεύτερο σημαντικό στο ματς με την Ρεάλ (και αρκετά ενδεικτικό για τα σκαμπανεβάσματα του Ολυμπιακού) ήταν η απόδοση του ΜακΙντάιερ. Με τις απουσίες του Ντόρσεϊ και του Μοντέρο ο Ολυμπιακός έχει τρεις παίκτες να τον κουβαλήσουν στην επίθεση, τον Φουρνιέ, τον Βεζένκοφ και τον ΜακΙντάιερ. Οι τρεις το κάνουν με διαφορετικό τρόπο. Όταν το κάνουν στο ίδιο ματς και οι τρεις ο Ολυμπιακός κάνει πάρτι: το μας που έκανε με την Ρεάλ το έκανε και με την Ντουμπάι πχ. Αν ένας από τους τρεις δεν έχει το δικό του δεκάλεπτο μεγάλης προσφοράς μπορεί να συμβεί ότι με την Μακάμπι ή με την Φενέρ ή με τον Ερυθρό Αστέρα. Χθες ο ΜακΙντάιερ, ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο, σκοράρει αλλά κυρίως πασάρει σαν μέγας δημιουργός. Κι ο Ολυμπιακός, παρά την κούραση του Βεζένκοφ και του Φουρνιέ, δεν επιτρέπει ποτέ στην Ρεάλ να πλησιάσει.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="https://www.kathimerini.gr/wp-content/uploads/2026/07/a1-1.jpg?v=1783002160" alt="https://www.kathimerini.gr/wp-content/uploads/2026/07/a1-1.jpg?v=1783002160" width="1683" height="947" class="shrinkToFit" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ο Μπαρτζώκας όταν ρωτήθηκε για τα μεταγραφικά είπε πως αυτός και οι συνεργάτες του εξετάζουν πολλούς παίκτες. Αν δεν βιάζεται είναι γιατί πιστεύει πως με αυτή την ομάδα έτσι όπως έχει προκύψει μετά τις γνωστές περιπέτειες ο Ολυμπιακός μπορεί να ανταπεξέρθει στις όποιες δυσκολίες της κανονικής περιόδου αρκεί όπως χθες να παίζει στην άμυνα στα κόκκινα και στην επίθεση με μυαλό. Η εκτίμηση αυτή σίγουρα βασίζεται και στο τι βλέπει ο κόουτς να κάνουν οι άλλοι. Η Βασίλισσα χάνει παίκτες κι αυτοί συνεχώς: χθες είχε τέσσερις απόντες και τον Μαλεντόν που μόλις επέστρεψε και χρειάζεται χρόνο. Η Φενέρ, η Ντουμπάι, η Χάποελ Τελ Αβίβ εκτός έδρας μπορεί να χάσουν από τον οποιοδήποτε. Η Μπαρτσελόνα και η Ζαλγκίρις μπορούν να χάσει από τον οποιοδήποτε και στην έδρα τους. Η Βαλένθια και η Παρί όσο εντυπωσιακά πράγματα κι αν κάνουν δεν θα πάρουν την Ευρωλίγκα. Οπότε είναι λογικό να σκέφτονται ότι χρόνος υπάρχει. Αρκεί αυτή η υπερένταση που βάζει στα ματς ο Ολυμπιακός να μην φέρει κι άλλους τραυματισμούς.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Δεν είναι αστροφυσική&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Και ο ΠΑΟ απάντησε σε απορίες: μερικές τις έχει ο ίδιος για τον εαυτό του. Πριν το ματς με την Ζαλγκίρις ο ΠΑΟ μετρούσε δυο ήττες στη σειρά (από την Μπαρτσελόνα και την Βίρτους) που είχαν πολλές ομοιότητες: πρώτα από όλα έπαιξε μέτριας παραγωγικότητας μπάσκετ. Υπήρχαν και συζητήσεις για το αν ο ΠΑΟ χρειαζόταν ένα ακόμα ψηλό ειδικά μετά το πάρτι στα επιθετικά ριμπάουντ που έκαναν ο Ντιαρά και οι συν αυτώ στην Μπολόνια. Και τα δυο νομίζω πως απαντήθηκαν στο Κάουνας.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="https://www.newsit.gr/wp-content/uploads/2026/10/nunn-sloukas-1200x675.jpg" alt="https://www.newsit.gr/wp-content/uploads/2026/10/nunn-sloukas-1200x675.jpg" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ο Ομπράντοβιτς δεν χρειάζεται κι άλλους ψηλούς: να αξιοποιήσει τον Φαλ χρειάζεται δίνοντας του χρόνο συμμετοχής και σε ματς που αυτό δεν είναι δεδομένο γιατί παίζει ο Βαλαντσιούνας. Ο Φαλ δεν είναι ο γρηγορότερος για να παίξει άμυνα με αλλαγές, αλλά έχει όγκο για να περιορίσει κόσμο που θέλει να πάει κοντά στο καλάθι. Οσο για την επίθεση η τέταρτη περίοδος του ΠΑΟ στο Κάουνας είναι η απάντηση: εντός της ομάδας υπάρχει μια εξάδα από παίκτες που ο Ζέλικο βρήκε από τον Αταμάν που μπορεί να του λύσουν την εξίσωση και με άνεση μάλιστα.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Αν το ματς με την Ζαλγκίρις κάτι διδάσκει είναι ότι η λύση στην επίθεση τουλάχιστον είναι προφανής. Ο Ομπράντοβιτς μπορεί να κάνει όσες δοκιμές θέλει και να ψάχνει πώς θα καλυτερέψει στην ομάδα. Αλλά αν θέλει να κερδίσει κλειστά ματς, η εύκολη λύση είναι μόνο μία: να στέλνει στο γήπεδο την πεντάδα του Παναθηναϊκού του Αταμάν στο τέλος. Όπως έκανε στο Κάουνας.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Η πεντάδα του Αταμάν&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ο Παναθηναϊκός έχει ένα καλό ξεκίνημα κόντρα στη Ζαλγκίρις χάρη στο καλό ματς του Φαλ πάνω στον Βαλαντσιούνας. Αλλά στην πορεία φρέναρε επιθετικά όπως του είχε συμβεί και στην Μπολόνια, αλλά και στο ματς με την Μπάρτσα στην Αθήνα. Στο τέταρτο δεκάλεπτο, με την Ζαλγκίρις να έχει κλείσει την διαφορά, ο Ομπράντοβιτς έστειλε στο γήπεδο τους Σλούκα, Λεσόρ, Ναν, Χουάντσο και Ντέιβις, δηλαδή μια περσινή πεντάδα βασικών του Αταμάν. Όχι μόνο. Η πρώτη αλλαγή του ήταν να μπει ο Γκραντ αντί του Ντέιβις και να παίξει ο ΠΑΟ με τρία γκαρντ όπως έκανε συχνά πυκνά ο Τούρκος προπονητής. Ο Ναν παίζοντας με τους συμπαίκτες που θέλει και περνώντας όλες τις κρίσιμες πρωτοβουλίες έβαλε τρία τρίποντα και ένα καλάθι και φάουλ. Ο Σλούκας μοίρασε κάνα δύο ασίστ από τις δικές του. Ο Λεσόρ γέμισε τη ρακέτα. Ο Χουάντσο έκανε αυτά τα υπέροχα μικρά τα οποία λατρεύουν οι προπονητές. Ο Γκραντ κατέθεσε ψυχραιμία και άμυνες. Και ο Παναθηναϊκός έκανε μια από τις πιο εύκολες εφετινές του νίκες. Με την περσινή ομάδα. Γιατί το μπάσκετ δεν είναι αστροφυσική. Κι αν θες να δεις ομαδικότητα και παραγωγικότητα δεν έχεις παρά να χρησιμοποιήσεις παίκτες που ξέρουν ο ένας το παιχνίδι του άλλου.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Στον ΠΑΟ αυτοί οι έξι το ξέρουν. Οι άλλοι μαθαίνουν.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;                                    &lt;/p&gt;</description><pubDate>Sat, 21 Nov 2026 10:59:59 GMT</pubDate><guid isPermaLink="true">https://www.karpetshow.gr:443/blog/dyo-nikes-polles-apantiseis</guid></item><item><title>O Στέφεν Κάρι της Ευρώπης </title><link>https://www.karpetshow.gr:443/blog/o-stefen-kari-tis-eyropis</link><description>&lt;p&gt;Για τα παιγνίδια του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού στην Ευρωλίγκα θα κάνω τις παρατηρήσεις μου αύριο, όπως κάθε Σάββατο. Αλλά καιρό τώρα ήθελα να γράψω κάτι για αυτόν που ομορφαίνει τα βράδια της Ευρωλίγκας φέτος πιο πολύ από κάθε άλλη χρονιά. Εχει το παράξενο όνομα Ναντίρ Ιφί. Και παίζει ένα μπάσκετ σχεδόν μοναδικό. Μοιάζει με παίκτη της δεκαετίας του ΄80 και του ΄90 που κινείται στις ταχύτητες του σήμερα.  &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Θέλω να πω την αμαρτία μου: όταν τον Ιφί τον είχα πρωτοδεί στην Ευρωλίγκα σε εκείνη την πυραυλοκίνητη Παρί του κόουτς Σπλίτερ πριν μερικά χρόνια νόμιζα ότι είναι Αμερικάνος – ένας από τους πολλούς που έρχονται στην Ευρώπη και διασκεδάζουν να παίζουν αυτό το δικό τους μπάσκετ που βασίζεται στις πρωτοβουλίες, στην ταχύτητα και στο γεγονός ότι μερικές φορές ξεχνάνε ότι έχουν συμπαίκτες. Τελικά ανακάλυψα ότι ο τύπος είναι Γαλλοαλγερινός κι αυτό, αν θυμηθούμε τον Ζινεντίν Ζιντάν, μοιάζει να είναι ένα καλό κοκτέιλ. Βέβαια οι δυο σαν χαρακτήρες δεν μοιάζουν: ο Ζιζού διακρίνονταν πάντα από μια παράξενη εσωστρέφεια, είχε την σκοτεινιά της ιδιοφυίας, μιλούσε πάντα λίγο. Ετούτος είναι έξω καρδιά. Τον βλέπω στο τέλος του ματς να παίρνει την ντουντούκα και να τραγουδάει συνθήματα με τους πιτσιρικάδες της εξέδρας, αφού συνήθως λίγο πριν έχει πάρει το κρίσιμο σουτ και τον χαίρομαι.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Για να είμαι ειλικρινής ζηλεύω τα γαλλάκια που τον αποθεώνουν: στην Ελλάδα τέτοιους Ελληνες παίκτες ίσως να μην ξαναδούμε ποτέ χάρη στο επιστημονικό σκεπτόμενο μπάσκετ που αγαπάμε.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt; &lt;img src="https://images.eurohoops.net/2025/10/4351e92e-nadir-hifi-signals-paris.jpg" alt="https://images.eurohoops.net/2025/10/4351e92e-nadir-hifi-signals-paris.jpg" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ενας πιτσιρικάς στο Στρασβούργο&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ποιος είναι αυτός ο διάβολος και πως μας προέκυψε; Το βιογραφικό του γράφει πως είναι γεννημένος στις 16 Ιουλίου 2002 στο Στρασβούργο και πως μεγάλωσε στο γειτονικό προάστιο Illkirch-Graffenstaden. Μην πάει το μυαλό σας σε κάτι το δραματικό: το προάστειο είναι αυτό που λέμε «μεσοαστικό» και η οικογένεια δεν είχε δώδεκα παιδιά που κοιμόντουσαν στα πατώματα. Ο Ναντίρ δεν είναι ακριβώς παιδί κάποιας γαλλικής ακαδημίας μπάσκετ από τις πολλές που υπάρχουν – προφανώς και πέρασε από αυτή που υπάρχει και στο μικρό αυτό προάστειο του Στρασβούργο αλλά δεν τον λες και παιδί που αγαπούσε τις προπονήσεις και τους δασκάλους του. Ενας πιτσιρικάς που αγαπούσε όλα τα σπορ υπήρξε και που δοκίμαζε να χαίρεται με οτιδήποτε —από το ποδόσφαιρο μέχρι το σκέιτμπορντ.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Στα τσιμεντένια γήπεδα &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ανακάλυψε το μπάσκετ μάλλον τυχαία, όταν η οικογένειά του μετακόμισε δίπλα στο τοπικό κλειστό γυμναστήριο. Αλλά του Ιφι δεν του άρεσαν τα κλειστά γήπεδα: στα ανοιχτά τσιμεντένια γήπεδα βρήκε την χαρά του. Επαιζε από τα 14 Streetball έμαθε να επιβιώνει και να ξεχωρίζει απέναντι σε μεγαλύτερους και τα έβαζε από πιτσιρικάς με σωματικά πιο δυνατούς αντιπάλους. Αυτές οι εμπειρίες του χάρισαν το θράσος και την εκρηκτικότητα που σήμερα χαρακτηρίζουν το παιχνίδι του. Νομίζω ότι ο τύπος είναι ο πιο streetball παίκτης που έχoυμε δει ποτέ στην Ευρώπη. &lt;/p&gt;
&lt;p&gt; &lt;img src="https://parisbasketball.com/wp-content/uploads/2026/11/Nadir-5.png" alt="https://parisbasketball.com/wp-content/uploads/2026/11/Nadir-5.png" width="1683" height="947" class="shrinkToFit" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Όπως συμβαίνει με αυτά τα παιδιά η οικογένεια υπήρξε το μυστικό της επιτυχίας. Η τρέλα του με το μπάσκετ είχε ως αποτέλεσμα να τον βλέπουν σπανιότατα οι καθηγητές του. Στα 16 του χρόνια τον μάζεψε από το δρόμο ο πατέρας του, δίνοντας του ένα τελεσίγραφο: ή θα έβαζε το μπάσκετ σε δεύτερη μοίρα και θα τελείωνε το σχολείο ή θα τον έδιωχνε από το σπίτι. Η πίεση αυτή έπιασε τόπο. Ο Ιφι πήρε καθυστερημένα λίγο το απολυτήριο γυμνασίου, αλλά εγκαίρως το απολυτήριο του λυκείου. Και μετά ασχολήθηκε με αυτό που ήθελε: δηλαδή το μπάσκετ. Παραμένοντας πάντως ένα πολύ χαμηλών τόνων παιδί με μια σταθερά καλή σχέση με την οικογένεια του. Παρά τη σημερινή του δημοφιλία κρατάει την προσωπική και ερωτική του ζωή ερμητικά κλειστή και μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Είναι απίθανο να βρεις κάτι για τον Ιφι που δεν έχει σχέση με το μπάσκετ – ίσως γιατί όντως μόνο αυτό υπάρχει στην ζωή του.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Χρόνο με τον χρόνο καλύτερος&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Από το καλοκαίρι του 2023, όταν άφησε τη Le Portel για να φορέσει τη φανέλα της Paris Basketball, ο Ιφι εμφανίζει μια τρομερή εξέλιξη ανεβάζοντας διαρκώς τα νούμερά του κάτω από τις οδηγίες πέντε διαφορετικών τεχνικών. Την πρώτη του σεζόν (2023–2024), ο Φινλανδός καθηγητής Τόμας Ισαλο ήταν εκείνος που του έδωσε πρωταγωνιστικό ρόλο στην Παρί έστω κι αν τον χρησιμοποιούσε σαν έκτο παίκτη: ο Χιφί του  ανταποδίδει την εμπιστοσύνη με 16.9 πόντους και 2.6 ασίστ ανά αγώνα στο EuroCup, αλλά και 15.6 πόντους στη γαλλική LNB Élite, οδηγώντας την ομάδα στην κατάκτηση του EuroCup και κερδίζοντας μια θέση στην κορυφαία πεντάδα του πρωταθλήματος. Την επόμενη χρονιά (2024–2025), στην πρώτη εμφάνισή του στη Ευρωλίγκα υπό τις οδηγίες του Βραζιλιάνου πρώην NBAer Τιάγκο Σπλίτερ, ο Ιφι κάνει το μεγάλο άλμα: κλείνει την σεζόν με μ.ο 15.1 πόντους στην κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση, κατακτώντας το βραβείο του EuroLeague Rising Star 2025, ενώ παράλληλα αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του γαλλικού πρωταθλήματος με 18.2 πόντους κατά μέσο όρο, πανηγυρίζοντας ένα ιστορικό νταμπλ, δηλαδή το πρωτάθλημα και Κύπελλο Γαλλίας.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Η ανοδική του πορεία συνεχίστηκε και τη σεζόν 2025–2026. ΟΙ δυο προπονητές του στην Παρί αρχικά ο Ιταλός Φραντσέσκο Ταμπελίνι —που διαδέχθηκε τον Σπλίτερ μετά την αποχώρηση του τελευταίου για το ΝΒΑ και το Πορτλαντ— και στη συνέχεια ο Τζούλιους Τόμας, ο 28χρονος υπηρεσιακός τεχνικός (ο νεαρότερο head coach στην ιστορία του θεσμού) σεβάστηκαν και το παιγνίδι και το ταλέντο του. Δεν ξέρω αν ήταν δική τους επιλογή (προσωπικά αμφιβάλω…) αλλά ο Ιφι καθιερώθηκε πλέον ως ο απόλυτος ηγέτης και δημιουργός της Παρί, εκτοξεύοντας τους μέσους όρους του στους 18.9 πόντους και 3.8 ασίστ στη EuroLeague, καθώς και στους 20.4 πόντους και 3.7 ασίστ στη LNB Élite, όπου αναδείχθηκε ξανά πρώτος σκόρερ και μέλος της κορυφαίας πεντάδας. Πλέον, από τον Ιούλιο του 2026, υπό τις οδηγίες του 39χρονου Γάλλου Μαξιμ Λεφέβρ (ο οποίος επέστρεψε σπίτι μετά από επτά χρόνια στο τεχνικό επιτελείο των Μινεζότα Τίμπεργουλφς), ο Ιφι πραγματοποιεί το πιο παραγωγικό ξεκίνημα της καριέρας του. Όπως είναι εύκολο να δεις αν λίγο το ψάξεις μετρά 20.9 πόντους και 4.2 ασίστ στις πρώτες δέκα αγωνιστικές της Ευρωλίγκας ενώ στο γαλλικό πρωτάθλημα σκοράρει 23.2 πόντους ανά παιχνίδι.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="https://www.lequipe.fr/_medias/img-photo-jpg/nadir-hifi-est-le-meilleur-marqueur-du-championnat-de-france-cette-saison-s-boue-l-equipe/1500000002494509/0:0,2000:1333-828-552-75/66ad5.jpg" alt="https://www.lequipe.fr/_medias/img-photo-jpg/nadir-hifi-est-le-meilleur-marqueur-du-championnat-de-france-cette-saison-s-boue-l-equipe/1500000002494509/0:0,2000:1333-828-552-75/66ad5.jpg" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Όλα μόνος του&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Παρέθεσα όλο το βιογραφικό του γιατί μόνο αυτό εξηγεί το παιγνίδι του. Ο Ιφι έμαθε μπάσκετ μόνος του και στην συνέχεια είχε την τύχη να έχει προπονητές αμερικανοσπούδαστους (Σπλίτερ, Λεφέβρ) ή με όνειρο μια δουλειά στο ΝΒΑ (Ισαλο), προπονητές δηλαδή που ενθαρρύνουν την πρωτοβουλία και την επίδειξη του ταλέντου. Ο Ιφι είναι τυχερός που δεν βρήκε στα 16 του κάποιους να του λένε να προσέχει την αδύναμη πλευρά και να βουτάει για να κλέψει μπάλες. Πιο τυχεροί ωστόσο είμαστε όσοι αγαπάμε το μπάσκετ και τον χαιρόμαστε. Κυρίως γιατί μας θυμίζει ποιος ακριβώς είναι σε αυτό το σπορ ο μεγάλος παίκτης: είναι αυτός που όλοι ξέρουν πως όταν η μπάλα καίει θα την πάρει και μολονότι όλη η αντίπαλη άμυνα τον περιμένει την μπάλα θα την πάρει. Κι είναι αυτός που όταν σκοράρει σε κάνει να πετάγεσαι από την θέση σου και να λες τι έκανε πάλι. Και πάλι και πάλι.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Η Παρί έχει έξι νίκες στην σειρά και όλες σχεδόν είναι με ένα καλάθι στο τέλος. Του Ιφι. Που καμιά φορά με κάνει να σκέφτομαι πως είναι ο πιο ωραίος λόγος για να παρακολουθώ την Ευρωλίγκα. Όχι γιατί σκοράρει πάντα, αλλά γιατί αυτός ο Στέφεν Κάρι της Ευρώπης με κάνει να θυμάμαι τα νιάτα του…     &lt;/p&gt;</description><pubDate>Fri, 20 Nov 2026 09:26:08 GMT</pubDate><guid isPermaLink="true">https://www.karpetshow.gr:443/blog/o-stefen-kari-tis-eyropis</guid></item><item><title>H αγάπη για τον ρόλο του ήρωα</title><link>https://www.karpetshow.gr:443/blog/h-agapi-gia-ton-rolo-toy-iroa</link><description>&lt;p&gt;Η Ευρωλίγκα είναι μια διοργάνωση πρόγραμμα της οποίας είναι  εξαντλητικό. Δεν υπάρχει χρόνος για να πανηγυρίσεις μια μεγάλη νίκη και έρχεται αμέσως το επόμενο παιχνίδι. Δεν υπάρχει χρόνος ούτε καν για να προβληματιστείς. Αλλά και ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός βρίσκονται σε μια φάση που πρέπει να κάνουν κυρίως αυτό. Δηλαδή να προβληματιστούν ενόψει της συνέχειας. Διότι για διαφορετικούς λόγους ότι είχαν σχεδιάσει το καλοκαίρι ο Γιώργος Μπαρτζώκας και ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς δεν υπάρχει πια. To ενδιαφέρον στην ιστορία είναι ότι μοιάζει να μην το κάνουν.  &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="https://www.sport24.gr/wp-content/uploads/2026/11/vezenkov-maccabi-1200x800.jpg" alt="https://www.sport24.gr/wp-content/uploads/2026/11/vezenkov-maccabi-1200x800.jpg" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Εξωπραγματικά πράγματα&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Το καλάθι που πέτυχε ο Σάσα Βεζένκοφ από το κέντρο του γηπέδου οδηγώντας το παιχνίδι του Ολυμπιακού με την Μακάμπι Τελ Αβίβ στην παράταση έχει προφανώς κάτι το εξωπραγματικό. Ο Σάσα σουτάρει μετά από περιστροφή. Βρίσκεται πολύ πλάγια. Δεν πετάει την μπάλα από το κέντρο του γηπέδου ενώ βλέπει κάθετα στο βάθος το καλάθι όπως συμβαίνει συνήθως στο τέλος των δεκαλέπτων. Βρίσκεται διαγώνια από τη μπασκέτα: άλλος δεν θα τολμούσε καν να πετάξει την μπάλα.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ο Βεζένκοφ στη φάση δείχνει όλο το ένστικτο του σκόρερ τον οποίο και τον χαρακτηρίζει: θα μπορούσε να σκοράρει και με κλειστά μάτια! Η αίσθηση του για το που βρίσκεται το καλάθι είναι σε αυτή την περίπτωση το μυστικό της επιτυχίας. Το ότι σκοράρει δεν είναι τυχαίο αλλά υπάρχει και κάμποση τύχη: το ότι παίκτης του Ολυμπιακού γνωρίζει που βρίσκεται το καλάθι και πως μπορεί να στείλει τη μπάλα προς αυτό από οποιοδήποτε σημείο του γηπέδου, δεν σημαίνει ότι θα σκοράρει κιόλας. Επίσης η όλη φάση γεννιέται από μια απερίγραπτα λανθασμένη απόφαση του Μαντάρ, που ενώ έχει την μπάλα στα χέρια και ο χρόνος ολοκληρώνεται, σουτάρει χωρίς λόγο για τρίποντο, χαρίζοντας στον Ολυμπιακό αυτό το τελευταίο ενάμιση δευτερόλεπτο που επέτρεψε στον Βεζένκοφ να κάνει το θαύμα του.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ζωντανός από θαύμα&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Θαύματα κάνει ο Σάσα σε όλη την διάρκεια του παιχνιδιού. Το ολοκληρώνει με 6/9 δίποντα 6/10 τρίποντα και 7/8 βολές ενώ έχει πάρει και 9 ριμπάουντ: η στατιστική του είναι πραγματικά μοναδική. Το σουτ του αυτό ανοίγει την σειρά των μεγάλων σουτ της βραδιάς που δίνουν τελικά την νίκη στην παράταση. Ο Φουρνιέ είχε 16 πόντους, είχε 5/9 τρίποντα αλλά δεν έβαλε δίποντο - κι αυτός ωστόσο βρήκε ένα μεγάλο σουτ στην παράταση κρατώντας τον Ολυμπιακό ζωντανό. Όπως μεγάλο σουτ πέραν πάσης αμφιβολίας βρήκε και ο Τζόζεφ που υπέγραψε τη νίκη στη λήξη. Οι τρεις αυτοί παίκτες πέτυχαν στο παιχνίδι αυτό συνολικά 15 τρίποντα, επίδοση που ξεπερνά τα συνηθισμένα. Αν είχαν πετύχει 10 - πράγμα που θα ήταν σε γενικές γραμμές κάτι πολύ καλό – ο Ολυμπιακός θα είχε χάσει απ’ τη Μακάμπι περίπου όπως έχασε από τον Άρη την περασμένη Κυριακή. Μολονότι μάλιστα είχε προηγηθεί με 15 πόντους στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Στο δεύτερο ημίχρονο ο Ολυμπιακός επιθετικά σχεδόν καταρρέει. Βάζει όλους κι όλους 12 πόντους στο τρίτο δεκάλεπτο και 21 χάρη στο απίστευτο τρίποντο του Βεζένκοφ στο τέταρτο. Την ίδια δυσκολία στο δεύτερο ημίχρονο είχε και σε προηγούμενα ματς (με την Φενέρ πχ) αλλά κυρίως απέναντι στον Άρη. Και δεν είναι τυχαίο. Οι παίκτες του Γιώργου Μπαρτζώκα είναι μετρημένοι: παίζουν όλοι κι όλοι 8 παίκτες. Και όταν κουράζονται στο δεύτερο ημίχρονο αυτό φαίνεται κυρίως στην επίθεση.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="https://www.sport24.gr/wp-content/uploads/2026/11/fournier-4-1200x800.jpg" alt="https://www.sport24.gr/wp-content/uploads/2026/11/fournier-4-1200x800.jpg" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Μπορούμε να γράφουμε ωραία πράγματα για αυτές τις νίκες του Ολυμπιακού που αγωνίζεται λειψός και λαβωμένος. Να τονίζουμε το ηρωικό του χαρακτήρα τους, να χρησιμοποιούμε για να τις περιγράψουμε αμερικανικούς όρους μιλώντας για μια ομάδα που αρνείται να ηττηθεί και να λέμε πολλά άλλα ωραία τέτοια τα οποία οι οπαδοί αγαπάνε να ακούν. Αλλά αν ο Ολυμπιακός συνεχίζει να παίζει κρυφτούλι με τις ανάγκες του και συνεχίσει να βασίζεται σε τόσους λίγους παίκτες, ανεξάρτητα από νίκες και ήττες, αυτό το οποίο θα συμβεί είναι πάρα πολύ απλό: θα φτάσουν στα όρια της εξασθένησης παίκτες οι οποίοι παίζουν πάρα πολύ περισσότερο απ’ όσο έχουν συνηθίσει και το πιθανότερο είναι ότι θα προκύψουν νέοι τραυματισμοί όπως αυτοί του Μοντέρο και του Μιλουτίνοφ. Στο ματς με την Μακάμπι πονούσε και δεν μπήκε στο τέλος ο Τζόουνς.  &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Η μπάλα δεν καίει&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ωραίοι είναι ηρωισμοί και πρέπει να πω ότι και οι παίκτες γουστάρουν το να παίζουν λίγο περισσότερο και να παίρνουν περισσότερες επιθετικές πρωτοβουλίες όταν υπάρχουν απουσίες. Πέρα από το ότι όλοι αγαπάνε το ρόλο του ήρωα, ο ρόλος αυτός είναι και βολικός διότι αν χάσεις υπάρχει πάντα το άλλοθι των απουσιών. Τα μεγάλα σουτ που πέτυχε ο Ολυμπιακός με την Μακάμπι Τελ Αβίβ δεν έγιναν με μια μπάλα που καίει. Τι θα έλεγε δηλαδή κάποιος στον Βεζένκοφ αν αυτός αστοχούσε σε αυτό το απίστευτο τρίποντο στο τέλος; Οτι κακώς το δοκίμασε; Και τι θα έλεγε στον Φουρνιέ και στον Τζόζεφ; Ότι μετά από τριάντα λεπτά στο παρκέ έπρεπε να σκοράρουν με κλειστά μάτια;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Δεν ξέρω τι παίκτες κυνηγά ο Ολυμπιακός και γιατί αργεί να τους βρει. Δεν είναι κακό να περιμένει λίγο παραπάνω για να πάρει ό,τι καλύτερο. Το λάθος είναι νίκες όπως αυτή με την Μακάμπι να τον οδηγήσουν στο συμπέρασμα ότι με κανά δυο ρολίστες παραπάνω δεν υπάρχει πρόβλημα. Υπάρχει. Γιατί συζητάμε όλο και πιο πολύ για ήρωες κι όλο και λιγότερο για παίκτες.       &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/11/pao-3.jpg" alt="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/11/pao-3.jpg" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Το ματς με την Ρεάλ ως εξαίρεση&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Και ο Παναθηναϊκός οφείλει να προβληματιστεί πάρα πολύ. Παιχνίδι με παιχνίδι η ομάδα του Ζέλικο Ομπράντοβιτς σβήνει κυρίως επιθετικά. Το μοναδικό παιχνίδι τον τελευταίο καιρό, όχι μόνο στην Ευρωλίγκα αλλά και στο ελληνικό πρωτάθλημα, στο οποίο ο Παναθηναϊκός είχε μια αξιοπρεπέστατα παραγωγικά επίθεση είναι αυτό απέναντι στην Ρεάλ Μαδρίτης: της έβαλε 100 πόντους στην κανονική διάρκεια και 115 μετά την παράταση και την κέρδισε χάρη σε ένα ρεσιτάλ του Ναν. Αλλά εκείνο το ματς στη Μαδρίτη είναι μια εξαίρεση στον κανόνα που θέλει τον Παναθηναϊκό, εδώ και πάρα πολύ καιρό, επιθετικά να ζορίζεται. Μετά το ματς με την Ρεάλ έβαλε 74 πόντους στην Μπαρτσελόνα και  79 στην Βίρτους και έχασε. Πριν το ματς με την Ρεάλ είχε βάλει 68 με την Εφές και φυσικά έχασε. Κέρδισε την Αρμάνι πετυχαίνοντας 80 πόντους και την Μπασκόνια πετυχαίνοντας 85 ασθμαίνοντας. Όταν έβαλε 81 στην Χάποελ έχασε.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ακούω διαρκώς για ένα Παναθηναϊκό ο όποιος θα ποντάρει στην φοβερή και τρομερή άμυνα του. Το έχουμε δει μόνο σε ένα παιχνίδι: αυτό που έδωσε στο Βελιγράδι με την Παρτιζάν. Τότε ο Παναθηναϊκός πέτυχε μόλις 72 πόντους. Αλλά είχε δεχτεί 55. Και όταν δέχεσαι 55 πόντους είναι αδύνατο να χάσεις. Αλλά το ματς εκείνο ήταν ένα πολύ ειδικό παιγνίδι για την Παρτιζάν. Που υποδέχτηκε τον Ομπράντοβιτς με τιμές και συγκίνηση – δεν ξέρω αν θα υπάρξει άλλο ματς με τόση συναισθηματική βαρύτητα για γηπεδούχο.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Αν είχαν συμβεί αυτά επί Αταμάν&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Παραθέτω τα νούμερα γιατί είναι αδυσώπητα. Μαρτυρούν ότι ο Παναθηναϊκός με την επιστροφή του Ναν, του Σλούκα, του Φαλ του Ρογκαβόπουλου, του Χέις Ντέιβις έγινε επιθετικά χειρότερος. Δεν θέλω να κάνω συγκρίσεις με αυτά που βλέπαμε τα προηγούμενα χρόνια όταν είχε προπονητή τον Αταμάν. Λέω όμως ότι αν ο Παναθηναϊκός έκανε τα παιχνίδια που κάνει φέτος με προπονητή τον Αταμάν θα είχε γίνει ο κακός χαμός. Τον Ζέλικο όλοι τον σέβονται και πολύ καλά κάνουν. Αλλά το «project Παναθηναϊκός» έχει σταματήσει να παρουσιάζει εξέλιξη εδώ και πάρα πολύ καιρό. Η ομάδα κάτι χρειάζεται. Και δεν είναι προφανώς αυτό που χρειάζεται οι νίκες: νίκες θα ‘ρθουν όπως θα ‘ρθουν και ήττες. Αυτό που λείπει είναι ξεκάθαρη αγωνιστική φυσιογνωμία. Δεν ξέρω τι είδους Παναθηναϊκό είχε στο μυαλό του ο Ζέλικο όταν ξεκίνησε η χρονιά. Αποκλείεται να είχε αυτόν που βλέπουμε.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt; &lt;/p&gt;</description><pubDate>Thu, 19 Nov 2026 09:10:10 GMT</pubDate><guid isPermaLink="true">https://www.karpetshow.gr:443/blog/h-agapi-gia-ton-rolo-toy-iroa</guid></item><item><title>Κανείς δεν είπε αυτά συμβαίνουν...</title><link>https://www.karpetshow.gr:443/blog/kaneis-den-eipe-ayta-symvainoyn</link><description>&lt;p&gt;Οι Ολλανδοί έχασαν από τους Γερμανούς 5-0 στο τελευταίο τους ματς στον όμιλο του UEFA Nations League. Μαζί έχασαν την πρωτιά στον όμιλο και ίσως και σημαντικό μέρος από τις πιθανότητες διάκρισης στη διοργάνωση. Η δεύτερη θέση σημαίνει πως θα αγωνιστούν με κάποια από τις Γαλλία, Αγγλία και Πορτογαλία στα προημιτελικά – το να φτάσουν στο Final 4 μοιάζει πλέον δύσκολο. Στην Ελλάδα την Δευτέρα το βράδυ η ήττα των Ολλανδών παρουσιάστηκε ως ένα είδος παρηγοριάς της Εθνικής μας για την επτάρα που εισέπραξαν από αυτούς στο Αμστερνταμ: όποιος μιλούσε μετά τον αγώνα της Εθνικής μας με την Σερβία επαναλάμβανε διαρκώς ότι «και η Ολλανδία δέχτηκε πέντε γκολ απόψε» προσθέτοντας πως αυτά συμβαίνουν. Οι ίδιοι οι Ολλανδοί, αν άκουγαν όσα λέγαμε εμείς, μπορεί και να γελούσαν, αν και κατά πως φάνηκε δεν είχαν καθόλου κέφι.  &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="https://www.sdna.gr/sites/default/files/styles/main/public/2026-11/oll123.png?itok=2lM91mwa" alt="https://www.sdna.gr/sites/default/files/styles/main/public/2026-11/oll123.png?itok=2lM91mwa" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Θέλω να σας κάνω γνωστά μερικά πράγματα που έγραψαν οι ολλανδικές εφημερίδες και οι ολλανδικές ιστοσελίδες στις οποίες έριξα μια ματιά από περιέργεια. Καμία δεν προσπάθησε να παρηγορήσει κανένα. Η De Volkskrant, στάθηκε στην απίστευτη μεταμόρφωση της ομάδας. «Μόλις τρεις ημέρες μετά το θριαμβευτικό 7-0 επί της Ελλάδας, η ομάδα του Τσάβι Ερνάντεθ παρουσίασε μια «εφιαλτική» και «θλιβερή» εικόνα, καταρρέοντας πλήρως στο δεύτερο ημίχρονο και δείχνοντας μια έλλειψη σοβαρότητας από την πλευρά του προπονητή και των παικτών του που είναι ανεπίτρεπτη: θα είναι ανεπίστρεπτο και για την ομοσπονδία να μην παρέμβει θυμίζοντας σε όλους με ένα πρόστιμο ποια χώρα εκπροσωπούν». Το VoetbalPrimeur και το Mee Met Oranje, έγραψαν ότι η Ολλανδία έπαιξε ένα ποδόσφαιρο που μπορεί να χαρακτηριστεί ως «ανοργάνωτο συνονθύλευμα» και ότι η εμφάνιση της θα καταγραφεί ως «ιστορικά απογοήτευτική: ένα σταθερό παράδειγμα προς αποφυγή που κάθε Εθνική ομάδα της χώρας θα πρέπει να έχει στα υπόψιν της ως ντροπιαστικό γεγονός». Η σοβαρή De Telegraaf ανέδειξε εκτενώς και τα σχόλια των ξένων (κυρίως των γερμανικών εφημερίδων), τονίζοντας ότι περιγράφουν την εμφάνιση των «Οράνιε» ως «απόλυτη δυστυχία». «Κύριε Τσάβι μας κάνατε απλά ρεζίλι στα μάτια όσων περιμένουν να γελάσουν μαζί μας» έγραψε η Brabants Dagblad, αναδεικνύοντας και ένα ιδιαίτερα ανησυχητικό στοιχείο: «η Ολλανδία συνεχίζει να «εξαφανίζεται» απέναντι στους ισχυρούς του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, καθώς μετρά πλέον 1.444 ημέρες χωρίς νίκη απέναντι σε ομάδα του Top 25 της κατάταξης της FIFA.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Η αμυνα και όχι μόνο&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Στόχος σκληρής κριτικής υπήρξαν βέβαια κυρίως οι παίκτες και όχι μόνο αυτοί της άμυνας. Στις ατομικές βαθμολογίες που δίνουν οι εφημερίδες όλοι οι αμυντικοί είναι κάτω από τη βάση. Για τον Ντούμφρις γράφτηκε πως αν θεωρεί την Εθνική ομάδα κάτι λιγότερο από την ομάδα που τον πληρώνει (δηλαδή την Ρεάλ Μαδρίτης) να μην ξαναεμφανιστεί ούτε στις εξέδρες γηπέδου. Για τον Μίκι Φαν Φεν γράφτηκε πως «κανείς συμπαίκτης δεν τον πλησίαζε γιατί μάλλον τα είχε κάνει πάνω του».&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Όχι ότι γλύτωσαν οι σταρ της ανύπαρκτης την Δευτέρα επίθεσης. Στον Κόντι Χάκπο δόθηκαν βαθμολογίες μεταξύ 4 και 4,5 (με άριστα το 10) και Voetbal International έγραψε πως αν αυτός είναι ηγέτης της ομάδας πάλι καλά που οι Γερμανοί σταμάτησαν στα 5 γκολ. Δεν γλύτωσε από την κριτική και ο τερματοφύλακας Μπαρτ Φερμπρούγκεν: «η έκρηξή του προς τους αμυντικούς του μετά το 5-0 ήταν η μοναδική καλή στιγμή του» γράφει η Mee Met Oranje «αλλά» προσθέτει «δεν τον θέλουμε για να δίνει συμβουλές σε συμπαίκτες – την καλή του απόδοση περιμένουμε».&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Τι είπε  ο Τσάβι&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Κοίταξα από περιέργεια τι είπε ο Τσάβι μετά το ματς. «Μου προκάλεσε μεγάλο σοκ ως προπονητή αυτό που είδα. Είμαι πολύ απογοητευμένος, πολύ λυπημένος. Αυτό ήταν ντροπιαστικό και δεν μπορούμε να το αποδεχθούμε», τόνισε μετά το ματς. Απέδωσε τον διασυρμό στην έλλειψη πάθους και μυαλού: «Δεν παίξαμε ποδόσφαιρο, δεν είχαμε καθόλου πάθος, καθόλου μαχητικό πνεύμα. Δεν μπορώ να το καταλάβω αυτό: ήταν σαν να έβλεπα παίκτες που δεν χρησιμοποιούσαν το μυαλό που έχουν στο κεφάλι τους. Μέχρι σήμερα ήμουν πολύ περήφανος για αυτούς τους παίκτες, ειδικά μετά το ματς με την Ελλάδα, αλλά σήμερα ήταν απίστευτο». Τι χρειάζεται στη συνέχεια: «πρώτα από όλα», είπε, «υπάρχει ανάγκη για αλλαγή νοοτροπίας». Ο Τσάβι υποστήριξε ότι η συντριβή οφείλεται «κατά 99% στην αποδοχή της κακής εμφάνισης και στο γεγονός ότι η ομάδα δεν έχει τις αξίες που πρέπει». Όταν τον ρώτησαν τι σημαίνει αυτό είπε πως μετά τη λήξη μπήκε αμέσως στα αποδυτήρια για να μιλήσει σε έντονο ύφος στους παίκτες και να τους πει «πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία και να φτιάξουμε κάτι νέο, αλλιώς δεν θα πετύχουμε τίποτα» και είδε πολλούς να τον κοιτάζουν σαν να μην έχει συμβεί τίποτα.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img width="1200" height="800" alt="" src="/Media/Default/Post%20Images/Tsavi.png" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Οι δηλώσεις αυτές του Καταλανού δεν τον γλύτωσαν από την κριτική. Ο Φαν ντε Φάρτ που είναι σήμερα σχολιαστής του αποδίδει ευθύνες για την έλλειψη σοβαρότητας της ομάδας. Είπε χαρακτηριστικά: «κοίταζα τη συμπεριφορά των παικτών. Είναι λες και όλοι στέκονταν ακίνητοι σαν τσουβάλια με πατάτες. Δεν υπήρχε καμία ένταση, καμία διάθεση να παλέψουν για την μπάλα. Ο προπονητής τους έπρεπε να εστιάσει σε ένα πράγμα: στο πως το 7-0 επί της Ελλάδας δεν θα τους οδηγούσε σε μια συμπεριφορά υπεροπτική. Τι έκανε; Τίποτα απολύτως».&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ο Φαν ντε Φάρτ υπογράμμισε πως ακόμα και η απουσία των τραυματιών Φίρτζιλ φαν Ντάικ και Φρένκι ντε Γιονγκ δεν δικαιολογεί τέτοια κατάρρευση και «έδειξε» ως υπεύθυνους τους Ντάμφρις, Φέερμαν και Ράιντερς. «Είναι καλοί, αλλά για να κερδίζουν την Ελλάδα» είπε χαρακτηριστικά.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt; Αν είχαν χιούμορ &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Η Ολλανδία έχει ένα πρωτάθλημα στο οποίο οι ομάδες ζούνε καταρρεύσεις, όσο μεγάλες κι αν είναι. Ωστόσο κανείς Ολλανδός προπονητής δεν εμφανίστηκε για να πει ότι αυτά «είναι πράγματα που συμβαίνουν στο ποδόσφαιρο του καιρού μας». Κανείς παλαίμαχος δεν είπε πως «στην εποχή μας πολλά ματς λήγουν με τέτοια σκορ και το «πολλά με λίγα είναι συνηθισμένο, το έχει πάθει και η Βραζιλία». Κανείς πρόεδρος ομοσπονδίας δεν βγήκε να πει ότι «έχει στα παιδιά εμπιστοσύνη». Κανείς δεν χαρακτήρισε επιτυχία την δεύτερη θέση στον όμιλο μολονότι αυτή έδωσε και μια πρόκριση. Κανείς δεν είπε «εντάξει βρε παιδιά και πριν τρεις μέρες η Ελλάδα επτά έφαγε». Αυτό το τελευταίο θα είχε πλάκα αν το λέγανε. Αλλά μετά από μια ήττα με πέντε γκολ θα ήταν δύσκολο να δείξουν ότι έχουν χιούμορ.    &lt;/p&gt;</description><pubDate>Wed, 18 Nov 2026 09:23:45 GMT</pubDate><guid isPermaLink="true">https://www.karpetshow.gr:443/blog/kaneis-den-eipe-ayta-symvainoyn</guid></item><item><title>Κάποιος θα πει φέρτε τους πίσω</title><link>https://www.karpetshow.gr:443/blog/kapoios-tha-pei-ferte-toys-piso</link><description>&lt;p&gt;Προφανώς και είναι τυχαίο αλλά η Αργεντινή και η Πορτογαλία ξεκίνησαν την εποχή μετά τους Μέσι και Κριστιάνο Ρονάλντο με ήττες κομμάτι σοκαριστικές. Η Αργεντινή έχασε από την Ουρουγουάη στο Μπουένος Αϊρες με 1-2. Η Πορτογαλία από την Δανία με 1-4 για το UEFA Nations League. Eίναι σίγουρα υπερβολικό να πει κανείς ότι φάνηκε αμέσως η απουσία του Μέσι από την Αργεντινή και του Κριστιάνο Ρονάλντο από την Πορτογαλία: ένα μόνο ματς έδωσαν χωρίς αυτούς - μπορεί οι ήττες τους να μην σημαίνουν τίποτα. Οι Πορτογάλοι χθες κέρδισαν την Ουαλία με 2-3 και πήραν την πρωτιά στον όμιλο τους. Αλλά οι ήττες αυτές είναι και το καλύτερο σημάδι ότι οι ομάδες αυτές θα αλλάξουν πολύ.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Εθνικό πένθος και εθνική συζήτηση&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Παρόλο που η Αργεντινή και η Πορτογαλία δεν χρειάζεται να αναγεννηθούν από τις στάχτες τους το κενό που άφησαν ο Μέσι και ο Ρονάλντο εντός και εκτός γηπέδου ήταν στο πρώτο ματς χωρίς αυτούς πολύ μεγαλύτερο από το αναμενόμενο. Μια δυσκολία ήταν αναπόφευκτη. Όχι όμως τόσο μεγάλη. Και δεν ήταν ακριβώς αγωνιστική.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Η Αργεντινή θα πρέπει να διαχειριστεί ένα είδος εθνικού «πένθους» που έχει μόνο ένα προηγούμενο: τους πρώτους μήνες μετά την απόσυρση του Μαραντόνα. Για την Πορτογαλία, αντίθετα, αυτό που συμβαίνει είναι κάτι εντελώς πρωτόγνωρο, εκτός κι αν γυρίσουμε πίσω στην εποχή του θρυλικού Εουσέμπιο πχ. Πολλοί σπουδαίοι παίκτες έχουν πει αντίο - πιο πρόσφατα ο Φίγκο πχ, ο οποίος ήταν εξαιρετικός, αλλά σίγουρα όχι συγκρίσιμος με τον CR7. Η πορτογαλική ομοσπονδία για να τιμήσει τον Ρονάλντο τροποποίησε μάλιστα τη φανέλα με το νούμερο 7, προσθέτοντας μια μικρή παύλα στον αριθμό, ώστε να ξεχωρίζει για πάντα από εκείνη που φορούσε στην πλάτη του ο Κριστιάνο: σήμερα, όμως, αυτή η συμβολική παύλα έχει ήδη μετατραπεί σε μια γραμμή από μελάνι. Κάτι σαν τρόπο επίδειξης πένθους. &lt;/p&gt;
&lt;p&gt; &lt;img src="https://www.ant1live.com/sites/default/files/styles/main/public/2022-11/%CE%BC%CE%B5%CF%83%CE%B9%20%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%B1%CE%BB%CE%BD%CF%84%CE%BF.jpg?itok=iWaRUnF5" alt="https://www.ant1live.com/sites/default/files/styles/main/public/2022-11/%CE%BC%CE%B5%CF%83%CE%B9%20%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%B1%CE%BB%CE%BD%CF%84%CE%BF.jpg?itok=iWaRUnF5" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Στην Πορτογαλία αμέσως μετά την ήττα από την Δανία ξέσπασαν συζητήσεις για τον Κριστιάνο: ακόμα και η μαμά του πήρε θέση λέγοντας ότι δεν του φέρθηκαν όπως του άξιζε. Όταν χθες βράδυ οι Πορτογάλοι βρέθηκαν να χάνουν από την Ουαλία και όταν ενώ προηγήθηκαν με 2-3 βρέθηκαν να παίζουν με παίκτη λιγότερο σκέφτηκα ότι η μάνα του Ρονάλντο εκτός από παράπονα έριξε και κατάρες – η κατάρα της μάνας είναι πανίσχυρη. Τελικά μετά κόπων και βασάνων οι Πορτογάλοι πήραν το ματς, αλλά και πάλι προβλημάτισαν.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Σε φάση ορφάνιας     &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Στην Πορτογαλία λένε πως καταλαβαίνεις πως τα παιδιά μπορεί να γίνουν άντρες όταν φεύγουν οι πατεράδες τους: μόνο όταν ορφανέψουν  καταλαβαίνεις από τι πάστα είναι φτιαγμένα. Πορτογάλοι και Αργεντινοί μπαίνουν σε φάση «ορφάνιας». Οι Αργεντίνοι θα νοσταλγούν τον Μέσι για χρόνια γιατί τον είδαν να κάνει πολλά και σπάνια. Η προσφορά του Ρονάλντο ήταν μικρότερη – αλλά για μια στιγμή: θυμάται κανείς τι έκανε η Πορτογαλία πριν τον Κριστιάνο; Στα μουντιάλ του 1990, του 1994 και του 1998 δεν προκρίθηκε. Και το 2002 τερμάτισε τελευταία στην φάση των ομίλων. Ο Κριστιάνο της έδωσε υπόσταση και της χάρισε συνεχείς παρουσίες στο μουντιάλ. Την έκανε πρωταγωνίστρια αν όχι και θριαμβεύτρια αλλά ποιος πιστεύει ότι αυτό είναι λίγο για μια χώρα χωρίς διεθνείς τίτλους πριν την εμφάνισή του;      &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Σαν να πέφτεις από το κρεβάτι&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Δεν έχουμε να κάνουμε με ιστορίες νοσταλγίας: και οι δυο παίκτες μόλις είπαν αντίο στις Εθνικές ομάδες. Όμως η πίκρα για τα αντίο αυτών των παικτών είναι κοινή στις δυο χώρες μεταξύ των ποδοσφαιρόφιλων: παράγοντες, προπονητές, σχολιαστές ακόμα και συμπαίκτες μπορεί να βλέπουν το πράγμα αλλιώς. Ο κόσμος στην Αργεντινή λέει ότι χωρίς τον Λίο, οι δευτεραθλητές του μουντιάλ ηττήθηκαν εντός έδρας από την Ουρουγουάη σε φιλικό αγώνα (1-2), ενώ στην Πορτογαλία συζητάνε πως χωρίς τον Κριστιάνο η ομάδα διασύρθηκε, επίσης εντός έδρας, από τη Δανία (1-4). Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε πως θα γυρίσει η σελίδα.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Η Κλαρίν έγραψε για το ματς της Αργεντινής ότι «αν υπήρξε ξύπνημα από ένα ωραίο όνειρο όπως ήταν η γιορτή για το αντίο του Μέσι, το ξύπνημα ήρθε με το σοκ που προκαλεί «μια πτώση από το κρεβάτι». Η Α Βolla έγραψε πως αν υπάρξει ανάγκη εξορκισμού του φαντάσματος του Ρονάλντο έρχονται για την Εθνική Πορτογαλίας δύσκολες μέρες γιατί «η ομάδα του Χεσούς δεν έχει εξορκιστές». Οι δυο παίκτες δεν είπαν αντίο με τον ίδιο τρόπο, αλλά έλειψαν με τον ίδιο τρόπο. Ο Ρονάλντο είπε αντίο κλείνοντας με νεύρα πόρτες – αποχώρησε από την προετοιμασία ενός ματς, ολοκλήρωσε την καριέρα του στην Εθνική τιμωρημένος με ένα γελοίο  πρόστιμο. Για τον Μέσι υπήρξε λαϊκή γιορτή στο Μπουένος Άιρες, ένας αγώνας-φιέστα διοργανωμένος αποκλειστικά για εκείνον. Αλλά παρά την διαφορά στο αντίο άφησαν πίσω την ίδια αίσθηση: ότι δεν έχουν διαδόχους.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt; «Βλέποντας τα ματς Αργεντινή – Ουρουγουάη (1-2) και Πορτογαλία – Δανία (1-4) έβλεπες ομάδες άδειες, χωρίς τους ηγέτες τους, αλλά και τραυματισμένες ψυχολογικά» έγραψε η ιταλική εφημερίδα Reppublica. Υπερβολή; Μπορεί. Αλλά και οι εφημερίδες της Αργεντινής και της Πορτογαλίας χρησιμοποίησαν τους ίδιους όρους, όπως «δυσαναπλήρωτο κενό», «βαριά απουσία», «έλλειψη που ήδη πονάει». Κι έγραψαν για ομάδες που φάνηκαν να υποφέρουν.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="https://i1.prth.gr/images/1168x656/2/jpg/files/2021-08-18/messi_cr_art.jpg" alt="https://i1.prth.gr/images/1168x656/2/jpg/files/2021-08-18/messi_cr_art.jpg" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Εμοιαζε ότι δεν θα σταματήσουν ποτέ&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Η αίσθηση της απουσίας προέκυψε και γιατί ο Μέσι και ο Ρονάλντο έμοιαζαν ότι δεν θα σταματήσουν ποτέ: οι τελευταίες τους εμφανίσεις με τις Εθνικές ομάδες ήταν ολόκληρα κεφάλαια στις ιστορίες τους.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Το περασμένο καλοκαίρι, στις ΗΠΑ στο τελευταίο Μουντιάλ, καταλάβαινες πως όσα σε αυτό συνέβησαν υπήρξαν για αυτούς τους δύο ο τρόπος τους για ένα μακρύ αποχαιρετισμό: αυτός του Μέσι ήταν σχεδόν νικηφόρος, αυτός του Ρονάλντο πιο περιπετειώδης. Ο Μέσι ολοκλήρωσε σχεδόν όπως του άξιζε, ο Ρονάλντο σίγουρα όχι. Με τον Μέσι πολύς κόσμος συγκινήθηκε: σίγουρα οι συμπατριώτες του. Αλλά και η αποτυχία του Ρονάλντο έγραψε στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό υποσυνείδητο: ο τύπος είχε το χάρισμα να μην περνά απαρατήρητος.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Για διαφορετικούς λόγους η απουσία τους στα ματς της Αργεντινής και της Πορτογαλίας θα είναι μεγάλη. Ο Μέσι κέρδιζε. Ο Κριστιάνο έκανε όλο τον κόσμο να ασχολείται μαζί του. Από τους συμπαίκτες του ο Μέσι έλειψε σαν σημείο αναφοράς. Ο Ρονάλντο από τους συμπαίκτες του θα λείψει κυρίως σαν αλεξικέραυνο.  Η Κλαρίν έγραψε ότι το ματς με το οποίο ο Μέσι είπε το αντίο στην Εθνική «έμοιαζε με το τελευταίο που θα δώσει ποτέ η Εθνική Αργεντινής – σαν μετά από αυτό να μην υπάρξει άλλο». Η Α Βοllα δεν έγραψε μετά την ήττα από την Δανία «διώξτε τον Χεσούς και φέρτε πίσω τον Κριστιάνο». Αλλά κοντά ήταν…&lt;/p&gt;</description><pubDate>Wed, 18 Nov 2026 09:18:41 GMT</pubDate><guid isPermaLink="true">https://www.karpetshow.gr:443/blog/kapoios-tha-pei-ferte-toys-piso</guid></item><item><title> Η Εθνική φαντασίωσή μας  </title><link>https://www.karpetshow.gr:443/blog/i-ethniki-fantasiosi-mas</link><description>&lt;p&gt;Η Εθνική μας ολοκλήρωσε την παρουσία της στο UEFA Nations League κερδίζοντας την Σερβία με 1-0. Το αποτέλεσμα αυτό της έδωσε την τρίτη θέση στον όμιλο, τον οποίο με μυθιστορηματικό τρόπο κέρδισαν οι Γερμανοί – δεύτεροι ήταν τελικά οι Ολλανδοί χάρη στην νίκη που έκαναν στο ματς με την Εθνική μας με 7-0. Η Εθνική μας χάρη στην τρίτη θέση και τους 11 βαθμούς που συγκέντρωσε, παρέμεινε στην πρώτη κατηγορία της διοργάνωσης και θα είναι επικεφαλής σε κάποιο από τα γκρουπ των προκριματικών του Euro 2028. Οπου ελπίζουμε αυτό το προνόμιο να το εκμεταλλευτεί και να πάει επιτέλους στα τελικά μιας διοργάνωσης. Σας λέω κι εγώ όλα όσα ακούστηκαν στο τέλος του ματς με τους Σέρβους για να είμαι στη μόδα και να τα λέω όπως πρέπει. Ισχύουν όλα αυτά; Απολύτως. Εχουν καμία σχέση με το ματς με την Σερβία; Καμία απολύτως. Κι αυτό είναι πρόβλημα.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="https://www.enikos.gr/wp-content/uploads/2026/11/masouras.jpg" alt="https://www.enikos.gr/wp-content/uploads/2026/11/masouras.jpg" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Καμία σχέση με την πραγματικότητα&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Για την Εθνική Ελλάδος, εδώ και τρία χρόνια τουλάχιστον, γίνονται του κόσμου οι συζητήσεις που βασίζονται στα πάντα εκτός από τα ματς που δίνει. Όταν η ομάδα χάνει για τους περισσότερους φταίει ο προπονητής, όταν κερδίζει οι παικταράδες που αποτελούν το καλύτερο γκρουπ όλων των εποχών κάνουν το χρέος τους επιβεβαιώνοντας αυτό που η χώρα πιστεύει, ότι δηλαδή πρόκειται για παίκτες που αποτελούν το καλύτερο γκρουπ όλων των εποχών στην ιστορία των Εθνικών ομάδων. Όταν δε η ομάδα διασύρεται «φταίνε οι μάνατζερ που επιβάλουν παίκτες», φταίει ότι «ο Γιοβάνοβιτς έχει παιδιά και αποπαίδια», φταίει ότι «δεν υπάρχει αξιοκρατία» και κάτι άλλα ανάλογα. Που καμία σχέση δεν έχουν ούτε με την πραγματικότητα, ούτε με το ποδόσφαιρο εντός αγωνιστικού χώρου, που είναι και το βασικό ζητούμενο.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Η ευτυχία που περιμένουμε   &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Σε μια τέτοια σουρεάλ κατάσταση φτάσαμε στον τελευταίο αγώνα της Εθνικής μας κόντρα στην Σερβία το ίδιο το ματς να μην μας απασχολεί καθόλου! Στο τέλος του ματς όλοι ήθελαν να βγάλουν και να μοιραστούν μαζί μας μεγάλα συμπεράσματα: παίκτες, προπονητές, σχολιαστές, παράγοντες μιλούσαν για την ευτυχία που περιμένουμε να ρθει και τους στόχους που κατακτήθηκαν με κόπο και είναι σημαντικοί. Ουδείς ισχυρίζεται το αντίθετο. Αλλά ενδόμυχα κανείς μας πια δεν παίρνει όρκο ότι η ομάδα αυτή θα τα καταφέρει να προκριθεί στα τελικά του Euro κι ας είναι επικεφαλής ομίλου. Όχι γιατί η σοκαριστική ήττα από την Ολλανδία γκρέμισε κάθε βεβαιότητα. Αλλά και γιατί ακόμα κι αν αφήσεις εξω από την συζήτηση το χθεσινό ματς κι ασχοληθείς με την μεγάλη εικόνα (δηλαδή και με τα έξι παιγνίδια στον όμιλο) δεν μπορείς να έχεις καμία βεβαιότητα για το τι είναι αυτή η ομάδα. Θα λεγα μάλιστα πως το χθεσινό ματς - σε εμένα τουλάχιστον - μάλλον μεγάλωσε τα όποια ερωτηματικά. Κι ας κέρδισε η Εθνική μας.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img width="1200" height="800" alt="" src="/Media/Default/Post%20Images/ivan.bmp" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ποια συμπεράσματα;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Μετά το τέλος της συμμετοχής μιας ομάδας σε μια διοργάνωση πρέπει να μπορείς να βγάζεις συμπεράσματα που να βασίζονται σε δεδομένα. Κάποια στιγμή στην πορεία της ομάδας στο UEFA Nations League αυτό πήγε να γίνει. Όμως ο τρόπος που η Εθνική μας ολοκλήρωσε την παρουσία της την πήγε πίσω. Επειδή δεν θέλουμε να συζητάμε πως το πράγμα ολοκληρώθηκε τονίζουμε όλα τα υπόλοιπα που προηγήθηκαν και μας φαίνονται ωραία γιατί υπηρετούν ένα υπέροχο εθνικό αφήγημα. Οι ξένοι γράφουν πχ ότι στο Αμστερνταμ η Ελλάδα έμοιαζε μια εκδοχή της ομάδας του Σαν Μαρίνο. Εμείς λέμε πως ό,τι έγινε εκεί ήταν μια κακιά στιγμή ή κάτι τέτοιο. Κι ενώ έχουμε γνωρίσει ένα εθνικό διασυρμό παρηγοριόμαστε μιλώντας για το μέλλον. Για το οποίο ουδείς μπορεί να φέρει αντίρρηση. Η άποψη όποιου πιστεύει ότι «τα καλύτερα έρχονται» είναι μια χαρά παρηγοριά. Για όλους μας.   &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Κανείς δεν θέλει να απαντήσει&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Θα το πω κι εγώ λοιπόν ότι τα καλύτερα έρχονται. Το να ρωτήσω γιατί τα καλύτερα δεν έχουν έρθει μέχρι τώρα δεν έχει καμία σημασία αφού κανείς δεν θέλει να απαντήσει. Κανείς επίσης δεν θέλει να απαντήσει στην ερώτηση τι ομάδα είναι αυτή και ποια είναι τα αγωνιστικά χαρακτηριστικά της. Είναι μια ομάδα με ταλέντο και σπουδαίους κυνηγούς; Πιθανότατα αλλά με την χειρότερη Σερβία που θυμάμαι αυτά τα τρομερά ταλέντα κέρδισαν με 1-0 και αν κάποιοι κάτι έδειξαν ήταν ο Τζόλης, ο Παυλίδης που έδωσε το γκολ του Μασούρα κι ο Μασούρας που σκόραρε. Είναι αυτή η ομάδα ένα σύνολο που ξέρει να παίζει ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας και να τρομοκρατεί αντιπάλους; Με την Σερβία δεν είδα τίποτα τέτοιο: αν η ομάδα κέρδισε είναι γιατί στο τέλος άντεξε στην ελάχιστη πίεση των Σέρβων που είχαν κι ένα δοκάρι. Είναι αυτή μια ομάδα με τόσες αμυντικές αρετές που αν στηθεί πίσω μπορεί να αναγκάσει ακόμα και τους πιο προικισμένους αντιπάλους της να φτύσουν αίμα για να κάνουν ευκαιρίες; Νομίζω πως αν το πεις στους παίκτες θα σκάσουν στα γέλια: οι πιο πολλοί έχουν χιούμορ. Είναι η Ελλάδα των 11 βαθμών στο Nations League μια ομάδα που ξέρει να χτυπά στις αντεπιθέσεις, που έχει πολλούς παίκτες που σκοράρουν, που η εξέλιξή της είναι δεδομένη μετά από ένα διάστημα δυσκολίας; Όχι, αυτό είναι η Γερμανία του Κλοπ, ας μην μπερδευόμαστε. Είναι αυτή μια ομάδα γεμάτη από παίκτες που σκίζονται για το εθνόσημο, θεωρούν την Εθνική την αληθινή ομάδα τους, πιστεύουν ότι αποτελεί παλκοσένικο για να τους δουν και να κάνουν καριέρα στο εξωτερικό; Ούτε αυτό το πιστεύω – άλλωστε καριέρες κάνουν οι πιο πολλοί ήδη.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Τι είναι τελικά αυτή η ομάδα; Συγνώμη αλλά δεν έχω απάντηση. Και νομίζω δεν έχουν ούτε οι προπονητές της, ούτε οι παίκτες της, ούτε οι παράγοντες που έχουν την εποπτεία της. Για αυτό πετάνε την μπάλα στην εξέδρα και δεν τολμάνε ούτε καν να μιλάνε για ευθύνες για το διασυρμό στο Αμστερνταμ.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="https://www.novasports.gr/wp-content/uploads/2026/11/greece-sevia-game-960x640.jpg" alt="https://www.novasports.gr/wp-content/uploads/2026/11/greece-sevia-game-960x640.jpg" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Δεν υπάρχει τίποτα ξεκάθαρο&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Από όσα είδα σε αυτή την διαδικασία που λέγεται «συμμετοχή σε όμιλο του Nations League» αυτή η ομάδα δεν έχει ούτε ξεκάθαρο παιγνίδι, ούτε συγκεκριμένες αγωνιστικές προτεραιότητες, ούτε φυσικά το πλούσιο ρόστερ που πιστεύουμε. Εχει πολλούς και διαφορετικού τύπου κυνηγούς, έχει κάποια παιδιά με ταλέντο κι έχει και κάποια περισσότερα που μοιάζουν να γουστάρουν να παίζουν μπάλα. Αν αυτά τα παιδιά βρουν μέσα τους το κίνητρο μπορεί να κερδίσουν τους Γερμανούς που πειραματίζονται: δεν είναι λίγο. Αν επιμείνουν στην προσπάθεια μπορούν να κερδίσουν και τους Σέρβους ή όποια άλλη ομάδα ανάλογη: το έκαναν και χθες βρίσκοντας ένα γκολ σε μια στιγμή που στο γήπεδο υπήρχε μόνο επιμονή και τίποτα άλλο. Αν το μυαλό των παιδιών λειτουργεί, αν σεβαστούν τα θέλω του προπονητή που υπάρχει για να τους νταντεύει, τότε τα παιδιά περνάνε ωραία κι αυτό φαίνεται. Αλλά αν κάτι στραβώσει είναι εύκολη η αυτοκαταστροφή. Αυτό είναι το δικό μου συμπέρασμα από όσα είδα από την Εθνική μας στο Nations League – και ήταν δυστυχώς το ίδιο συμπέρασμα που είχα βγάλει και μετά το τέλος των προκριματικών του μουντιάλ. Σαν να μην πέρασε μια μέρα.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Περίμενα ένα ξέσπασμα&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Αν αυτή η ομάδα αποτύχει και στα προκριματικά του Euro θα έχει κάνει κάτι που μοιάζει αδύνατο. Αλλά στο μεταξύ άλλα περιμένω κι αλλα βλέπω. Ακόμα και χθες. Περίμενα κόντρα στην γεμάτη ελλείψεις Σερβία ένα ξέσπασμα. Δεν το είδα. Περίμενα μια εμφάνιση που να πείθει πως αυτό που έγινε στην Ολλανδία ήταν πραγματικά μια κακή στιγμή που δεν θα ξανατύχει γιατί η ομάδα έχει δυνατότητες. Δεν είδα τίποτα από αυτά. Είδα μια νίκη χάρη στην εξυπνάδα του Μασούρα και την ικανότητα του να κυνηγά αυτή την μπάλα στο δεύτερο δεκάρι. Είδα τον εγωισμό του Τζόλη και λιγότερο του Παυλίδη. Είδα και λίγη αμυντική σοβαρότητα. Λίγα είναι όμως αυτά. Και το χειρότερο είναι πως δεν είναι δεδομένο πως θα τα ξαναδούμε στο επόμενο κρίσιμο ματς. Ωστόσο αν συμφωνήσουμε πως το μέλλον ανήκει σε αυτή την ομάδα, κανένα ματς δεν θα είναι ποτέ κρίσιμο. Οπότε δεν υπάρχει και πρόβλημα. Η φαντασία μας να είναι καλά. Η καλύτερα η φαντασίωσή μας.    &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Gazzeta.gr, Νοέμβριος του 2026     &lt;/p&gt;</description><pubDate>Tue, 17 Nov 2026 11:15:14 GMT</pubDate><guid isPermaLink="true">https://www.karpetshow.gr:443/blog/i-ethniki-fantasiosi-mas</guid></item><item><title>Η τέχνη της αναμόρφωσης </title><link>https://www.karpetshow.gr:443/blog/i-texni-tis-anamorfosis</link><description>&lt;p&gt;Μετά τον Παναθηναϊκό ο Αρης κέρδισε και τον Ολυμπιακό και το ελληνικό πρωτάθλημα του μπάσκετ αποκτά αληθινό ενδιαφέρον. Διαβάζω ότι είχε να τους κερδίσει και τους δυο χρόνια ολόκληρα: το βρίσκω λογικό να γίνεται η επισήμανση. Αλλά από την στιγμή που στον πάγκο του βρίσκεται ο Βασίλης Σπανούλης το πράγμα δεν αποτελεί είδηση: ο Σπανούλης τον Ολυμπιακό και τον ΠΑΟ τους έχει κερδίσει και τους δυο και ίσως για αυτό είπε μετά την εύκολη νίκη κόντρα στον Ολυμπιακό ότι δεν αποτελούν όνειρα αυτές οι νίκες. Τίποτα δεν είναι όνειρο όταν είναι αποτέλεσμα δουλειάς.  &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Όλα αυτά συμβαίνουν στον Αρη ενώ παράλληλα ο ΠΑΟΚ συλλέγει νίκες που τον καθιστούν αυτή την στιγμή πρώτο στη βαθμολογία: το επικείμενο μεταξύ τους ντέρμπι θα είναι ένα είδος σπουδαίας επιστροφής στο παρελθόν. Και θα δικαιολογήσει την μεγάλη αναμονή για τους δυο. Που γυρίζουν σελίδα με διαφορετικούς αλλά εξίσου αποτελεσματικούς τρόπους.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Η αληθινή απόδειξη     &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Το περασμένο καλοκαίρι είχα γράψει ότι η επιστροφή του Βασίλη Σπανούλη στο ελληνικό πρωτάθλημα ήταν όχι απλά μια σημαντική είδηση, αλλά και η αληθινή απόδειξη ότι στον Αρη πάει να δημιουργηθεί κάτι σημαντικό. Ενώ ο ΠΑΟΚ προχωρούσε κι αυτός στη δημιουργία μιας ολότελα διαφορετικής ομάδας, ο Αρης έκανε το περίφημο δεύτερο βήμα: το πρώτο το είχε κάνει ένα χρόνο πριν αλλάζοντας διοίκηση με τον ερχομό του Σιάο και την στελέχωση της ομάδας από όσους τον έπεισαν να την αποκτήσει.   &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="https://resources.sport-fm.gr/supersportFM/images/news/26/11/15/7167502_194836.jpg?w=880&amp;amp;f=bicubic" alt="https://resources.sport-fm.gr/supersportFM/images/news/26/11/15/7167502_194836.jpg?w=880&amp;amp;f=bicubic" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Το γεγονός ότι ο ομοσπονδιακός προπονητής - και μέχρι πέρυσι προπονητής της Μονακό - ανέλαβε τον Άρη μαρτυρούσε από πέρυσι το καλοκαίρι ότι στην κιτρινόμαυρη ΚΑΕ υπήρχε πλέον μια αληθινή διάθεση για επενδύσεις. Αν κάτι τέτοιο δεν υπήρχε, παρά την άριστη σχέση που έχει ο Σπανούλης με τον Νίκο Ζήση, δεν νομίζω ότι θα πήγαινε στη Θεσσαλονίκη. Στην προκειμένη περίπτωση οι επενδύσεις δεν αφορούσαν απλά παίκτες και χρήματα αλλά αφορούσαν και ιδέες: ο Σπανούλης ως προπονητής με τέτοιες πορεύεται. Παρά τα όσα καλά μας έχει δείξει στην Εθνική (οι τύχες της οποίας ωστόσο περιστρέφονται αποκλειστικά γύρω από τον Γιάννη Αντετοκούνμπο) η βασική δουλειά του Σπανούλη δεν είναι η διαχείριση παικτών αλλά η δημιουργία ομάδων. Το έδειξε ως ρούκι προπονητής στο Περιστέρι. Το έκανε στην Μονακό που την οδήγησε στον τελικό της Ευρωλίγκας στην πρώτη του χρονιά στην διοργάνωση. Το κάνει και στον Αρη.      &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Η σύνεση του ονόματος&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ο Σπανούλης έχει αποδείξει ότι είναι τρομερά εργατικός, αλλά και πολύ φιλόδοξος. Από τη Μονακό έφυγε πέρυσι μεσούσης της περιόδου όταν κατάλαβε ότι δεν υπάρχουν πλέον τα χρήματα που θα μπορούσαν να υποστηρίξουν το project το οποίο έτρεχε. Θα μπορούσε να μείνει εκεί και να παίρνει τα ωραία του χρήματα προσπαθώντας να φρενάρει την κατρακύλα της ομάδας, αλλά δεν νομίζω ότι ο ρόλος αυτός του αρέσει. Τι του αρέσει; Αυτό που κάνει τώρα στον Αρη όπου ο στόχος του είναι να συνδέσει το όνομα του με μια ομάδα η οποία θα κάνει το μεγάλο βήμα μπροστά. Γι’ αυτό το λόγο πιστεύω ότι είπε το ναι στον Άρη το καλοκαίρι: γιατί διακρίνει εκεί μια μεγάλη προοπτική. Δεν έκανε μια συναισθηματική επιλογή, αλλά έκανε μια επαγγελματική επιλογή: υπάρχει διαφορά.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Χρήματα υπάρχουν και φαίνονται&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Το ενδιαφέρον στην επιστροφή του Αρη και του ΠΑΟΚ είναι ότι και ο Τέλης Μυστακίδης στην αντίπερα όχθη το ίδιο ακριβώς θέλει: κι αυτός θέλει να πιστωθεί την επιστροφή του ΠΑΟΚ. Απλά αυτός δεν είναι προπονητής, είναι ιδιοκτήτης ομάδας και κάνει ό,τι κάνει με τον δικό του τρόπο. Ο ΠΑΟΚ του χρόνου θα βρίσκεται στην Ευρωλίγκα και κάνει από το καλοκαίρι κινήσεις που εντυπωσιάζουν: η προσθήκη του Καλάθη, ο ερχομός του Τρινκέρι, η αγορά του Οσμάν, το ανοιχτό φλερτ με τον Ντόρσεϊ – όλα (και πολλά που ακολουθούν) γίνονται γιατί χρήματα προς διάθεση υπάρχουν και φαίνονται.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="https://resources.sport-fm.gr/supersportFM/images/news/26/09/17/6943639_184022.jpg?w=880&amp;amp;f=bicubic" alt="https://resources.sport-fm.gr/supersportFM/images/news/26/09/17/6943639_184022.jpg?w=880&amp;amp;f=bicubic" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Αν οι δυο κατοστάρες που έριξε ο Αρης στον ΠΑΟ και στον Ολυμπιακό μαρτυρούν την διάθεση του Αρη να κάνει πραγματικά πρωταθλητισμό το σημάδι της επιστροφής της Θεσσαλονίκης το έβαλε ο ΠΑΟΚ με τον αποκλεισμό του Παναθηναϊκού από τον τελικό του Σούπερ καπ, αλλά και με το τεράστιο ματς κόντρα στον Ολυμπιακό στον τελικό εκείνης της διοργάνωσης – ένα Ολυμπιακό πολύ πιο δυνατό από την αποδεκατισμένη ομάδα που χθες έχασε από τον Αρη με κατεβασμένα χέρια.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Η διαφορά στον τρόπο επιστροφής καθιστά αυτό που συμβαίνει στην Θεσσαλονίκη πολύ εντυπωσιακό. Μιλάμε για δυο διαφορετικούς τρόπους δημιουργίας μιας ομάδας – τρόπους ωστόσο αποδοτικούς και βασισμένους στα ίδια θέλω.       &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Μέρες ενθουσιασμού, μέρες προβληματισμού&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ο Σπανούλης είδε το καλοκαίρι ότι υπήρχαν προϋποθέσεις για να γίνει κάτι σπουδαίο και γι’ αυτό δέχτηκε την πρόταση του Αρη. Ο Μυστακίδης πείστηκε ότι αξίζει να ασχοληθεί με την ΚΑΕ ΠΑΟΚ: χωρίς να έχει κρύψει ποτέ ότι ο στόχος του είναι να αποκτήσει κάποια στιγμή την ποδοσφαιρική ομάδα, κάνει κινήσεις που προκαλούν ακόμα πιο μεγάλη προσμονή για κάτι σπουδαίο.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ο Αρης και ο ΠΑΟΚ έχουν ομάδες που δείχνουν ότι ο στόχος τους είναι αρχικά το ελληνικό πρωτάθλημα κι αυτή είναι για την ώρα η διαφορά τους από τον Ολυμπιακό και τον ΠΑΟ. Ο ΠΑΟ θέλει την Ευρωλίγκα για να απαντήσει στην περσινή επιτυχία του Ολυμπιακού: το μυαλό του είναι κυρίως σε αυτή αν και το απαραίτητο για την διεκδίκηση του πρωταθλήματος ελληνικό στοιχείο δεν του λείπει – η φλόγα κυρίως του λείπει στο πρωτάθλημα. Ο Ολυμπιακός από την μεριά του ήταν δεδομένο και πριν τις τελευταίες του περιπέτειες ότι θα έχει στην Ευρωλίγκα μια ομάδα πιο δυνατή από αυτή με την οποία θα αγωνιζόταν στο ελληνικό πρωτάθλημα. Δεν λέω ότι οι Αιώνιοι είναι φέτος στο πρωτάθλημα χαμένοι από χέρι (ποτέ δεν μπορείς να το πεις γιατί και οι δυο έχουν μεγαλύτερη γνώση τελικών από τον ΠΑΟΚ και τον Αρη και στο μπάσκετ όλα κρίνονται στο τέλος). Αλλά αυτή την στιγμή οι δυο ομάδες της Θεσσαλονίκης ζουν μέρες ενθουσιασμού. Ενώ στον ΠΑΟ και στον Ολυμπιακό προβληματίζονται.   &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img width="1200" height="801" alt="" src="/Media/Default/Post%20Images/Bartzo-4.png" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Όλα βήμα βήμα&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Η διαφορά της προσέγγισης της σεζόν από τον Αρη και τον ΠΑΟΚ φάνηκε το καλοκαίρι όταν και οι δυο ψώνισαν από τον ΠΑΟ. Ο ΠΑΟΚ πήρε τον Οσμάν για να βρει ένα ηγέτη. Ο Σπανούλης τον Τολιόπουλο για να έχει πίσω τον τελευταίο Ελληνα παίκτη που ενθουσίασε το κοινό του Αρη, αλλά και που του ήταν απαραίτητος για να φτιάξει μια ομάδα που θα αναστάτωνε γρήγορα το ελληνικό πρωτάθλημα. Το τι θα γίνει βέβαια θα το δούμε προσεχώς. Ο ΠΑΟΚ δίνει την εντύπωση πως θα κάνει κι άλλη μια μεγάλη προσθήκη – και δεν μιλάω για τον Ντόρσεϊ που μοιάζει απλά να τον περιμένει αλλά για κάποιον σπουδαίο Αμερικάνο ακόμα. Ο Αρης από την μεριά του μοιάζει πιο έτοιμος γιατί δεν βιάστηκε να κόψει δρόμο: πάει βήμα βήμα. Πέρσι η νέα διοίκηση του Άρη απάλλαξε τον σύλλογο από τα πολλά του χρέη. Φέτος ο Σπανούλης έχει φτιάξει μια ομάδα ικανή να ανταποκριθεί στους δυο στόχους της, δηλαδή στο Eurocap και κυρίως στο πρωτάθλημα. Ο Αρης έχει ελληνικό στοιχείο καλύτερο από αυτό του Ολυμπιακού και γιατί ο προπονητής του διάλεξε Ελληνες που ξέρει καλά: με τον Τολιόπουλο έκανε μεγάλη δουλειά στην Εθνική, με τον Θανάση και τον Kώστα Αντετοκούνμπο του ήταν εύκολο να τα βρει, τον ΜήτρουΛονγκ ήξερε πως θα τον κάνει χρήσιμο. Οι ξένοι του Αρη είναι πρωταγωνιστές, αλλά ήρθαν να συμπληρώσουν το παζλ στο κέντρο του οποίου υπάρχει το απαραίτητο για το πρωτάθλημα ελληνικό στοιχείο.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ο ΠΑΟΚ χτίζεται ακόμα, ο Αρης μοιάζει να είναι λίγο πιο έτοιμος. Και οι δυο ήρθαν για να μείνουν και για να δείξουν τρόπους επιστροφής. Που όμως δεν είναι καθόλου απλοί. Γιατί ακόμα κι αν βρεθεί ένας Μυστακίδης (που κι αυτό δεν είναι καθόλου απλό….) Σπανούλης είναι μόνο ένας…     &lt;/p&gt;</description><pubDate>Mon, 16 Nov 2026 09:19:00 GMT</pubDate><guid isPermaLink="true">https://www.karpetshow.gr:443/blog/i-texni-tis-anamorfosis</guid></item><item><title>Το αληθινό πρόβλημα με τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς</title><link>https://www.karpetshow.gr:443/blog/to-alithino-provlima-me-ton-ivan-giovanovits</link><description>&lt;p&gt;Ηθελα να καταθέσω σήμερα κάποιους προβληματισμούς για την Εθνική και το μέλλον της γιατί φοβάμαι πως μετά το ματς με την Σερβία η φασαρία που θα υπάρξει δεν θα αφήσει και πολλά περιθώρια για ψύχραιμες τοποθετήσεις – το αποτέλεσμα του ματς θα βάλει την όποια συζήτηση σε άλλη βάση. Αν η Εθνική μας με κάποιο τρόπο προκριθεί στα προημιτελικά (μέσω Ολλανδίας – αφού για να συμβεί αυτό πρέπει οι Γερμανοί να μην κερδίσουν) είναι δεδομένο ότι η επτάρα στο Αμστερνταμ θα θεωρηθεί μια κακή στιγμή κτλ κτλ. Αν η Εθνική μας αποκλειστεί, πάλι οι συζητήσεις θα είναι δύσκολες αφού θα αφορούν αποτελέσματα. Ενώ πολύ φοβάμαι πως το πρόβλημα αυτής της ομάδας είναι πιο σύνθετο.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Να το δεχτούμε πρώτα&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Υπάρχει πρόβλημα με την Εθνική; Αν δεν το παραδεχτούμε είναι δύσκολο να το προσεγγίσουμε. Αντίθετα από αυτούς που λένε πως «η Εθνική αυτή έχει μέλλον», πως έχει «μια καταπληκτική φουρνιά παικτών που δεν είχε ποτέ» κτλ εγώ ακούω μόνο καμπανάκια συναγερμού μετά το Αμστερνταμ. Και διαβάζω και τον ξένο Τύπο που πραγματικά μας έκανε πλάκα. Δεν μας μισούν οι ξένοι όταν γράφουν ότι στην Γιόχαν Κρόιφ Αρένα κατέβηκε η Ελλάδα μεταμφιεσμένη σε Σαν Μαρίνο: την αλήθεια γράφουν. Και το ματς αυτό δεν είναι ένα στραβοπάτημα που βασίζεται σε συμπτώσεις: είναι ενδεικτικό κάποιων ορίων. Όταν πας στην Ολλανδία με στόχο τρία αποτελέσματα και γυρνάς με ένα διασυρμό δεν επιτρέπεται να κάνεις ότι δεν έγινε τίποτα. Γιατί το κακό θα το βρεις πάλι μπροστά σου.   &lt;/p&gt;
&lt;p&gt; &lt;img src="https://creta24.gr/wp-content/uploads/2026/11/5442410-800x500.jpg?v=1794605810" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Μετά το ματς με την Ολλανδία η εικόνα της ομάδας ήταν τόσο αποκαρδιωτική που εγώ τουλάχιστον δεν είχα και μεγάλη όρεξη να μιλήσω για ποδόσφαιρο – δηλαδή για το τι έγινε. Επειδή όμως γράφτηκαν και ακούστηκαν πολλά θέλω να κάνω μια – δυο επισημάνσεις για να μην κερδίσουν οι φαντασιώσεις την πραγματικότητα.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Η Εθνική μας δεν έχασε στην Ολλανδία γιατί έπαιξε ανοιχτά και επιθετικά: πριν ανοιχτεί και κάνεις τρεις – τέσσερις ευκαιρίες ήταν ήδη εκτός ματς. Βρέθηκε να χάνει με 3-0 όχι στο 75΄αλλά στο 18΄που σημαίνει πως στο παιγνίδι δεν μπήκε ποτέ. Όταν αυτό συμβαίνει, συμβαίνει γιατί μια ομάδα είναι απροετοίμαστη αλλά και γιατί η απόδοση των παικτών της δεν είναι η πρέπουσα: ούτε το Σαν Μαρίνο με το οποίο κοροϊδευτικά μας σύγκριναν δεν χάνει με 3-0 στο 18΄.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Η Εθνική μας προφανώς και εμφανίστηκε με μια ενδεκάδα που ήταν δύσκολο να υπερασπιστεί το αρχικό σχέδιο, αλλά το αρχικό σχέδιο δεν ήταν να παίξει επιθετικά: ήταν να παίξει άμυνα, όπως στην Γερμανία πχ. Μόνο που η άμυνα απαιτεί συγκέντρωση, κατάθεση ενέργειας, θέληση. Η Εθνική μας έχει δεχτεί 6 από τα συνολικά 7 γκολ μέσα από την μικρή περιοχή και το 7&lt;sup&gt;ο&lt;/sup&gt; , το γκολ του Μάλεν που ολοκλήρωσε τον διασυρμό, έχει μπει με ένα σουτ εντός περιοχής από πλάι. Η Εθνική μας δεν έχει δεχτεί γκολ από αντεπιθέσεις γιατί ήταν άδεια στο χώρο της μεσαίας γραμμής: πληρώνει ατομικά λάθη, από παίκτες που δεν είχαν την απόδοση που η περίσταση απαιτούσε.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/11/71641531.jpg" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Δεν είναι θέμα επιλογών&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Η βασική ερώτηση είναι για μένα γιατί συνέβη αυτό, καθώς αυτό δεν συμβαίνει για πρώτη φορά. Η ομάδα αυτή όταν βρίσκει μια δυσκολία που δεν έχει ζυγίσει σωστά καταρρέει. Το έπαθε με την Δανία στο Καραϊσκάκη και την Σκοτία εκτός έδρας στα προκριματικά του μουντιάλ και το έπαθε και την Παρασκευή το βράδυ. Το πρόβλημα της δεν σχετίζεται με τακτικές, αλλά με το μυαλό των παικτών της. Και οι συζητήσεις για το αν έπρεπε να παίξουν άλλοι είναι άτοπες: το πρόβλημα της Εθνικής στο Αμστερνταμ δεν ήταν ότι δεν ξεκίνησε ο Κωστούλας ή ο Δουβίκας ή δεν ξέρω ποιος άλλος: ήταν ότι οι Ολλανδοί έβαλαν έξι γκολ από πέντε μέτρα γιατί έφταναν απέναντι από τον Τζολάκη ανενόχλητοι κι ενώ απέναντί τους υπήρχε μια ομάδα που τους περίμενε. Δεν βρήκαν κενούς χώρους: την έλλειψη αντίστασης εκμεταλλεύτηκαν. Διέλυσαν μια ομάδα που στο μυαλό της είχε άλλα ενδεχόμενα για όσα θα συνέβαιναν στο γήπεδο -  μια ομάδα που πίστευε πως θα την φοβηθούν οι Ολλανδοί έχοντας ξεχάσει εντελώς το δεύτερο ημίχρονο στο ματς της Τούμπας. Μια ομάδα που είχε την ίδια συμπεριφορά και στο ματς με την Δανία στο Καραϊσκάκη: απλά τότε η κατάρρευση ήρθε στο τέλος.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Τα όρια του Ιβάν Γιοβάνοβιτς&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Πολύ φοβάμαι πως το ματς αυτό είναι αποκαλυπτικό και για τα όρια του Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Είναι κωμικό να σταυρώνουμε τον Ιβάν κάθε φορά που η Εθνική μας χάνει και να αποδίδουμε τις νίκες της ομάδας στους παίκτες της όταν αυτή κερδίζει. Δεν είναι ο Γιοβάνοβιτς ένα είδος αιώνιου φταίχτη: το πρόβλημα είναι ότι προφανώς αυτά τα παιδιά δεν χρειάζονται ένα καλό πατερούλη που τους εμπιστεύεται, αλλά κάποιον που κομμάτι να τον φοβούνται. Ακούω πχ πολλούς να αναρωτιούνται γιατί δεν έγιναν δυο αλλαγές στο ημίχρονο – έτσι για τα μάτια του κόσμου. Μα δεν έγιναν γιατί στο ημίχρονο ο Γιοβάνοβιτς προφανώς προσπαθούσε να υπενθυμίσει στους παίκτες του το πόσο τους στηρίζει και τους εμπιστεύεται: βάζω στοίχημα πως αυτό που προσπαθούσε στα αποδυτήρια είναι να κεντρίσει το φιλότιμό τους λέγοντάς τους να θυμηθούν πόσο καλοί παίκτες είναι. Πολύ φοβάμαι όμως ότι αυτή η πρακτική με τα συγκεκριμένα παιδιά δεν αποδίδει. Η Εθνική αυτή, και γιατί έχει πολλούς παίκτες που αισθάνονται φτασμένοι, πρέπει να έχει ένα προπονητή που να είναι σταρ ο ίδιος ή έτσι να νοιώθει. Κάποιον που να τους κοιτάζει τους παίκτες κι αυτοί να χαμηλώνουν τα μάτια τους. Όχι να τον χτυπάνε στοργικά στην πλάτη και να του ζητάνε συγνώμη ή να τον παρηγορούν.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Κάποτε ο Ρεχάγκελ&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Όταν κάποτε ήρθε ο Οτο Ρεχάγκελ η Εθνική του ομάδα στο πρώτο ματς έχασε 5-1 από την Φιλανδία: ο διασυρμός ήταν ανάλογος. Η ομάδα που είχε κατεβάσει ο Γερμανός (με τον Γρηγόρη Γεωργάτο στόπερ πχ) ήταν πραγματικά χωρίς λογική. Αλλά ο Ρεχάγκελ προτίμησε να δείξει το θυμό του κι αντί να κάνει αυτοκριτική έδιωξε μερικούς πολύ καλούς παίκτες. Και οι εναπομείναντες τρόμαξαν γιατί κατάλαβαν πως ο Οτο δεν μετρά τίποτα πέρα από την απόδοση. Και μέχρι να γίνουν παιδιά του και να παίζουν για να του ανταποδώσουν την εμπιστοσύνη, σκιζόντουσαν σε κάθε ματς από φόβο μήπως αυτό θα είναι το τελευταίο τους. Και παίζανε και σε θέσεις που δεν παίζανε στις ομάδες τους: ο Γιαννακόπουλος πχ για να είναι στην Εθνική έπαιζε αριστερό χαφ. Αναρωτιέμαι τι από αυτά θα μπορούσε να κάνει ο καλός Γιοβάνοβιτς και πολύ φοβάμαι πως δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτα.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img width="1280" height="768" alt="" src="/Media/Default/Post%20Images/εικόνα_2026-11-14_114311949.png" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Είναι οι τρόποι αποδοτικοί;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Να τον διώξουμε λοιπόν; Δεν λέω απαραίτητα αυτό. Αλλά πρέπει λίγο να προβληματιστούμε. Μπορεί ένας προπονητής με τους τρόπους του Γιοβάνοβιτς να κάνει τους συγκεκριμένους παίκτες να καταλάβουν ότι σε κάθε ματς πρέπει να δίνουν τα πάντα; Μπορεί να γίνει σκληρός με κάποιους που είναι ήδη φτασμένοι χωρίς στο βιογραφικό τους να έχουν τίτλους; Μπορεί να είναι τόσο ακριβοδίκαιος ώστε να μετατρέπει κάθε ματς σε σκληρή διαδικασία κρίσης;  Μπορεί και να αδικήσει κάποιους, αλλά να το κάνει για να τρομάξει τους υπόλοιπους; Εχω αμφιβολίες.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Δεν ξέρω τι θα κάνει η Εθνική μας με την Σερβία. Μπορεί να κερδίσει και να προκριθεί, μπορεί να αντιδράσει θεαματικά και να κάνει ένα σπουδαίο ματς και να μην προκριθεί. Αλλά αυτό δεν έχει και τόση σημασία και είναι το παράδοξο της υπόθεσης. Η Εθνική μας είχε δεχτεί επτά γκολ και το 1989 από την Δανία. Σε εκείνη την ομάδα παίζανε θρύλοι του ποδοσφαίρου μας. Ο Μανωλάς. Ο Σαραβάκος. Ο Αποστολάκης. Ο Τάσος Μητρόπουλος. Αλλά τον Αντώνη Γεωργιάδη που ήταν προπονητής τον φωνάζανε «πασά» γιατί έτσι τους αποκαλούσε κι αυτός. Και η Εθνική εκείνη, όπως και καμία στον κόσμο, δεν είχε ανάγκη από «πασά», ούτε από πασάδες παίκτες. Τον Ιβάν τον σέβονται – κανείς δεν τον αποκαλεί «πασά». Αλλά δεν βλέπω και να τον φοβούνται: ο Κωνσταντέλιας πχ είπε πολύ εύκολα φεύγω γιατί ο προπονητής δεν μου κάνει. Κι αυτό είναι πρόβλημα. Που δεν ξέρω πως ο Γιοβάνοβιτς μπορεί να το λύσει…      &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Gazzeta.gr, Νοέμβριος του 2026&lt;/p&gt;</description><pubDate>Sun, 15 Nov 2026 11:30:54 GMT</pubDate><guid isPermaLink="true">https://www.karpetshow.gr:443/blog/to-alithino-provlima-me-ton-ivan-giovanovits</guid></item><item><title>Γυμνοί βασιλιάδες</title><link>https://www.karpetshow.gr:443/blog/gymnoi-vasiliades</link><description>&lt;p&gt;Το να γράψει κάποιος για μια ήττα της Εθνικής Ελλάδος με 7-0 δεν είναι απλά άβολο: είναι κάτι σαν νεκροψία. Τι λέξεις να βρεις;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ακόμα κι αν η ήττα αυτή είναι από μια ομάδα εμφανώς ανώτερη όπως η Ολλανδία και δεν συνιστά κάποιου τύπου τρομακτική έκπληξη με βάση τα προηγούμενα παραμένει κάτι σοκαριστικό – τόσο που είναι μάλλον προτιμότερο να την ξεχάσεις παρά να σταθείς σε αυτή. Κάθε αναφορά οδηγεί μοιραία σε (αυτό)μαστίγωμα: είναι τόσο βαρύ το σκορ (και τόσο σπάνιο) που δεν μπορείς να σταθείς στις αναμφίβολα υπαρκτές αρετές του αντιπάλου. Η ευθύνη για αυτό το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να είναι της Εθνικής ομάδας – δηλαδή δική μας. Και δεν εξαιρώ από αυτή την διαδικασία ευθυνών κανένα: ούτε την ομοσπονδία, ούτε τους δημοσιογράφους που ασχολούμαστε με την ομάδα και γράφουμε για αυτή, ούτε καν τους οπαδούς της ομάδας – αν υποθέσουμε πως η Εθνική έχεις τέτοιους. Για να δούμε αυτό το αποκαρδιωτικό πρόσωπο της ομάδας του Ιβάν Γιοβάνοβιτς όλοι βάλαμε το λιθαράκι μας. Και για αυτό όσο κι αν το πράγμα είναι μια πληγή που θα πονάει για καιρό θα ήταν λάθος να παριστάνουμε πως δεν έγινε κάτι.   &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="https://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/article_main_image_1200_16_9/public/2026-11/5442417.jpg?itok=-NtN280_" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Οι πρώτοι υπεύθυνοι&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Βέβαια οι πρώτοι υπεύθυνοι για αυτό που έγινε είναι ο προπονητής και οι παίκτες του.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Όλα άρχισαν στο προηγούμενο ματς με την Ολλανδία στην Θεσσαλονίκη: το χθεσινό ήταν απλά η συνέχεια του. Η Εθνική μας τότε βρέθηκε να κερδίζει με 2-0 στο ημίχρονο. Η Ολλανδία γύρισε το ματς στην επανάληψη κι αυτό ολοκληρώθηκε με ένα 2-2 μάλλον κολακευτικό όμως για την Εθνική μας ομάδα που σε ένα ημίχρονο γκολ είχε δεχτεί τέσσερα κι απλά δύο δεν μέτρησαν χάρη στο VAR – σε άλλες εποχές μια χαρά θα μετρούσαν.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Αυτή η διαφορετική εικόνα ανάμεσα στα δυο ημίχρονα δεν ήταν τυχαία: ο κόουτς των Ολλανδών είχε αλλάξει τρεις παίκτες στο ημίχρονο – ο Τσάβι είχε πει στο τέλος του ματς ότι αυτό δεν το είχε κάνει ποτέ στην καριέρα του. Κι αυτό πέρασε στα ψιλά. Ενώ ήταν το πιο μεγάλο σημάδι ότι οι Ολλανδοί θα φρόντιζαν να ασχοληθούν με την Εθνική μας πολύ: σε τελική ανάλυση έπαιζαν μια πρόκριση. Κι όντως ασχολήθηκαν κι αυτό το καταλάβαινες από την αρχική ενδεκάδα τους: παρόλο που η Ολλανδία στην Τούμπα βρήκε στο ημίχρονο δυο γκολ σε 45 λεπτά (συν δυο που δεν μέτρησαν) ήταν αλλαγμένη χθες μεσοεπιθετικά και γιατί γύρισαν στο μεταξύ κάποιοι απόντες (Χάπκο, Μάλεν) αλλά και γιατί ο Τσάβι είχε φανερά αναλύσει την Εθνική μας. Ενώ η Εθνική μας δεν φάνηκε να έχει ασχοληθεί με τους Ολλανδούς: ο Γιοβάνοβιτς επιβράβευσε όσους ξεκίνησαν στο πρώτο ματς (έλειπε απλά ο Σάλιακας για να μπει στην θέση του ο Ρότα ενώ κι ο Κουρμπέλης ήταν να ξεκινήσει και απλά πόνεσε στο ζέσταμα) και το έκανε σαν το εφιαλτικό της δεύτερο ημίχρονο να μην υπήρξε ποτέ.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Καταστροφική η απόφαση, αλλά…&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ο Γιοβάνοβιτς πήρε την καταστροφική όπως αποδείχτηκε απόφαση να παίξει στο Αμστερνταμ με τέσσερις κυνηγούς (Τζόλη, Ιωαννίδη, Παυλίδη και Καρέτσα) χωρίς να μετρήσει σωστά τις ανάγκες του αγώνα. Αλλά δεν είναι ο αποκλειστικός υπεύθυνος για να τον σταυρώσουμε και να του φορτώσουμε τις αμαρτίες μας.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="https://www.tanea.gr/app/uploads/2026/11/7164153-1-1440x960-c.jpg?v=1794606018" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Οι παίκτες του Γιοβάνοβιτς έκαναν μια εμφάνιση που δεν την χωρά ο νους του ανθρώπου και πολλά από τα λάθη τους δεν έχουν να κάνουν καθόλου με το τακτικό κομμάτι. Το ματς ξεκινά με ένα τεράστιο λάθος του Ρέτσου που δεν πληρώνεται απλά γιατί οι Ολλανδοί κυνηγοί δεν μπορούσαν να το φανταστούν. Συνεχίζει αμέσως μετά το Μαυροπάνος που χαρίζει το 1-0 στους γηπεδούχους πριν το πεντάλεπτο. Στο 18΄το ματς είναι 3-0 κι ο Τζολάκης έχει βγάλει και δυο γκολ ακόμα. Δεν υπάρχει κανείς που να μην δείχνει τις αδυναμίες του – τακτικές αλλά και αδυναμίες χαρακτήρα. Οι εξτρέμ δεν γυρνάνε και απλά θέλουν την μπάλα για να δείξουν πόσο καλοί παίκτες είναι. Οι μέσοι μοιάζουν να έχουν βρεθεί τυχαία στο γήπεδο: ο Τριάντης  και ο Ανδρούτσος δεν μοιάζουν καν συμπαίκτες. Ουδείς ασχολείται με τον Ράιντερς που κάνει ό,τι θέλει. Η άμυνα μετά τα απανωτά χαστούκια στα πρώτα λεπτά καταρρέει: οι αμυντικοί της Εθνικής μας επιδεικνύουν ένα πανικό που είναι εκτός λογικής ακόμα κι αν είναι όντως εκτεθειμένοι από συμπαίκτες που αδιαφορούν για το τι συμβαίνει στα μετόπισθεν. Ολο αυτό μοιάζει ανεξήγητο (αν σκεφτείς ότι τα τέσσερα ματς χωρίς ήττα που έχουν προηγηθεί ήταν παιγνίδια στα οποία η Εθνική μας βασίστηκε κυρίως στην άμυνα της) αλλά δεν είναι τόσο παράξενο αν θυμηθείς εμφανίσεις εξίσου προβληματικές σαν αυτές που η ομάδα αυτή έκανε με την Δανία πχ στα προκριματικά του μουντιάλ. Αλλά κυρίως αν σκεφτείς το δεύτερο ημίχρονο κόντρα στους Ολλανδούς στη Θεσσαλονίκη. Που ο προπονητής και οι παίκτες του απλά το διέγραψαν ενθουσιασμένοι μάλλον από ένα τελικό αποτέλεσμα (2-2) που δεν ήταν ακριβώς απόδειξη της ποιοτικής διαφοράς των δύο ομάδων.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Τεράστιο πρόβλημα νοοτροπίας&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Υπάρχει ένα πρόβλημα νοοτροπίας σε αυτή την ομάδα και είναι λάθος να μην το επισημαίνουμε και να μην το παραδεχόμαστε: αυτή είναι μια ομάδα που πορεύεται με «ωσανά» και «μπράβο» και «συγχαρητήρια» χωρίς να έχει πετύχει τίποτα σχεδόν το αληθινά σημαντικό. Υπάρχει τόση ανάγκη για μια Εθνική που να επιστρέψει στις μέρες πριν το 2014 που αρκεί να βλέπεις παιδιά με ταλέντο για να πείσεις τον εαυτό σου ότι έρχονται τα καλύτερα κτλ. Το κακό είναι ότι αυτά όλα κάνουν εν τέλει ζημιά στο μυαλό των παικτών. Που αν τα πράγματα πάνε καλά μπορεί να τα κάνουν όλα να μοιάζουν καλύτερα. Αλλά που αν τα πράγματα στραβώσουν χάνονται, απλά γιατί δεν υπάρχουν προηγούμενα για να πιαστούν. Στις καλές βραδιές διασκεδάζουν. Στις κακές απλά καταρρέουν αβοήθητοι. Και από τον πάγκο (ο Γιοβάνοβιτς χθες δεν έκανε μια αλλαγή στο ημίχρονο όταν αυτό τελείωσε με 5-0) αλλά κυρίως από τον ίδιο τον εαυτό τους. Αλλο είναι να είσαι καλός παίκτης, άλλο να είσαι πρωταθλητής. Η Εθνική μας είναι γεμάτοι από πρωταθλητές που δεν έχουν κερδίσει κανένα τίτλο παρά μόνο αυτόν που τους αποδίδουμε με βάση το φαντασιακό μας: συμφωνήσαμε μεταξύ μας ότι αυτή είναι η ομάδα με το καλύτερο υλικό που είχαμε ποτέ και πιστεύουμε πως επειδή το λέμε ισχύει και απαραίτητα. Δεν ισχύει. Για την ώρα ισχύει ότι έχουμε απλά γυμνούς βασιλιάδες, όπως στο παραμύθι, όπου ο βασιλιάς είναι μεν πραγματικός, αλλά τα ρούχα του είναι ανύπαρκτα. Και οι Ολλανδοί μας το έδειξαν.   &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="https://www.ertsports.gr/wp-content/uploads/2026/11/5442369-e1794605911683-1024x576.jpg" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ευτυχώς σταμάτησαν&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Το ματς δεν αντέχει σε καμία κριτική. Οι Ολλανδοί εμφανώς σταμάτησαν  στο δεύτερο ημίχρονο και το έκαναν μάλλον κόντρα στον προπονητή τους: ο Τσάβι έπαιζε σε μια Μπαρτσελόνα που δεν σταματούσε ποτέ. Αλλά αυτά είναι δικά τους θέματα – τα δικά μας είναι άλλα.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Θα ήταν λάθος να παριστάνουμε πως αυτή η καταστροφή δεν υπήρξε ποτέ – διότι περί ποδοσφαιρικής καταστροφής πρόκειται. Το χειρότερο είναι να συζητάμε σοβαρά για το αν η Εθνική μας θα ήταν καλύτερη αν πχ ξεκινούσαν ο Κωστούλας και ο Δουβίκας ή δεν ξέρω ποιος άλλος. Αυτή ψευδαίσθηση ότι υπάρχει στην ομάδα αυτή τόσο επιθετικό ταλέντο ώστε αυτό αρκεί για όλα, μας οδήγησε στο να δούμε την χειρότερη εμφάνιση και το χειρότερο αποτέλεσμα της Εθνικής μας τις τελευταίες δεκαετίες. Κι επειδή ήδη ακούγονται πολλά για τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς θέλω και για αυτόν να γράψω μερικά πράγματα, αλλά θα το κάνω αύριο. Να καθαρίσω πρώτα λίγο κι εγώ το μυαλό μου που παραμένει θολωμένο από το σοκ. Ναι, έγραφα χθες ότι ήταν Παρασκευή και 13 και αυτό δεν ήταν καλό σημάδι. Αλλά κάτι τέτοιο σαν αυτό που συνέβη δεν μπορούσα να το φανταστώ…&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Gazzeta, Νοέμβριος  2026&lt;/p&gt;</description><pubDate>Sat, 14 Nov 2026 11:15:49 GMT</pubDate><guid isPermaLink="true">https://www.karpetshow.gr:443/blog/gymnoi-vasiliades</guid></item><item><title>Τόσο διαφορετικοί, τόσο θρύλοι </title><link>https://www.karpetshow.gr:443/blog/toso-diaforetikoi-toso-thryloi</link><description>&lt;p&gt;Σε μια βραδιά στην Ευρωλίγκα που ο Ολυμπιακός τσάκισε με την άμυνά του την Ντουμπάι των πολλών εκατομμυρίων ο Σάσα Βεζένκοφ έγινε ο πρώτος σκόρερ του στην ιστορία της διοργάνωσης ξεπερνώντας και τον Βασίλη Σπανούλη. Εφτασε μάλιστα σε αυτή την πρωτιά δίνοντας λιγότερα ματς από τον κάποτε αρχηγό του Ολυμπιακού και σήμερα προπονητή του Αρη.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ολοι ασχολούνται μαζί τους&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Σκεφτόμουν πόσο διαφορετικές περιπτώσεις είναι ο Σπανούλης, που το όνομά του είναι συνώνυμο της ηγεσίας και της παραγωγικότητας και ο Βεζένκοφ που τον διαδέχτηκε στον θρόνο του πρώτου σκόρερ της ομάδας στην Ευρωλίγκα. Πρώτα από όλα δεν έχει καμία σχέση το παιγνίδι των δυο. Ο Σπανούλης ήταν περιφερειακός, ήθελε την μπάλα αλλά και κάτι περισσότερο: ήθελε όλη η ομάδα να περιστρέφεται γύρω του. Στον Ολυμπιακό η καριέρα του άρχισε όταν ο Ντούσαν Ιβκοβιτς του έκανε αυτό το χατίρι: τον έχρισε ηγέτη και πρώτο βιολί σε μια ομάδα που διακρινόταν πρώτα από όλα για  την εσωτερική της ιεραρχία. Ο Βεζένκοφ από την άλλη δεν χρειάζεται παρά ελάχιστα την μπάλα και γιατί παίζει σε άλλη θέση. Δεν χρειάζεται επίσης μια ομάδα γύρω του αλλά χρειάζεται μια ομάδα που να τον ψάχνει και να μην τον ξεχνάει. Οι πόντοι του Σπανούλη έρχονταν συνήθως με αίμα: όλοι ήξεραν ότι θα πάρει τη μπάλα, όλοι τον κυνηγούσαν για να του κάνουν την ζωή δύσκολη κι αυτός αυτά τα «ένας εναντίον όλων» παιγνίδια του σχεδόν πάντα τα απολάμβανε. Και τον Βεζένκοφ παιδεύονται να τον περιορίσουν με τρόπους σύνθετους, αλλά στην περίπτωσή του αυτό που προσπαθούν είναι να μην πάρει την μπάλα ή να την πάρει πολύ μακριά από τη ρακέτα.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="https://www.novasports.gr/wp-content/uploads/2026/11/vezenkov-2-960x640.jpg" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Αντίθετα από τον Σπανούλη ο Βεζένκοφ δεν χαίρεται με το κυνηγητό: πανηγυρίζει όταν με την απόδοσή του κάνει αμυντικά συστήματα να καταρρέουν. Ο Σπανούλης ήταν μαχητής και καταστροφέας της αντίπαλης άμυνας χάρη στην αντοχή του. Ο Βεζένκοφ είναι μάγος που εξαφανίζεται και εμφανίζεται για να βάλει το καλάθι. Οι πόντοι του Σπανούλη ήταν «μαχαιριές» στον αντίπαλο. Τους πόντους του Βεζένκοφ καμιά φορά δεν τους καταλαβαίνεις – ειδικά στο γήπεδο. Το ματς ολοκληρώνεται, ο Σάσα είναι πρώτος σκόρερ κι εσύ νομίζεις πως έπαιξε λίγο. Αυτή είναι και η μεγαλύτερη ικανότητα του: ο Βεζένκοφ είναι κόμπρα που χτυπάει ακαριαία. Ο Σπανούλης δεν σε άφηνε να πάρεις τα μάτια σου από πάνω του.   &lt;/p&gt;
&lt;p&gt; Τελείως διαφορετικοί χαρακτήρες&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Οι δυο μοιάζουν να έχουν και τεράστιες διαφορές στο χαρακτήρα. Ο Σπανούλης μιλούσε στις κάμερες μια φορά τον χρόνο, συνήθως πάντα με κατεβασμένο το κεφάλι σαν να ντρεπόταν. Δεν τον θυμάμαι να χαμογελάει ποτέ: το μπάσκετ ήταν (είναι) για αυτόν πάντα μια τρομερά σοβαρή δουλειά. Την ηγεσία του στην ομάδα την ένιωθες – δεν ήταν μια από τις υπερβολές των δημοσιογράφων: και λίγα λέγανε. Τον κοιτούσες και καταλάβαινες ότι στα αποδυτήρια ο τύπος αρκούσε να σηκώσει τα μάτια για να τους βάλει όλους ενώπιον των ευθυνών τους. Ο Σπανούλης σου φώναζε πως θα γίνει προπονητής ακόμα κι όταν έπαιζε – δεν ήθελε να φύγει ποτέ από το γήπεδο του μπάσκετ και η προπονητική ήταν ο τρόπος του να μείνει σε αυτό κι αφού είπε το αντίο ως παίκτης. Εξω από το γήπεδο υπήρχε πάντα η οικογένεια δηλαδή η γυναίκα του και τα πολλά παιδιά του και σχεδόν τίποτα άλλο. Ο κόσμος του είναι περιχαρακωμένος – μάλλον είναι για αυτόν κάτι σαν καταφύγιο για να αντλεί δύναμη για την δουλειά, δηλαδή για το μπάσκετ. Ο Σπανούλης θα ήταν επιτυχημένος μάλλον σε ό,τι κι αν έκανε επαγγελματικά στην ζωή του για αυτόν ακριβώς τον λόγο: γιατί η δουλειά είναι προορισμός και όλα τα υπόλοιπα είναι το απαραίτητο καύσιμο. Στο μυαλό του οι ρόλοι του είναι προσωπικοί. Ηγέτης σκόρερ. Ηγέτης προπονητής. Οικογενειάρχης. Μπαμπάς. Ποτέ ένας από όλους.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="https://www.newsit.gr/wp-content/uploads/2023/06/spanoulis-vezenkov.jpg" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ο Βεζένκοφ μοιάζει από την πλευρά του κάτι εντελώς διαφορετικό: είναι η χαρά της ζωής για τους φίλους του, αλλά και την ίδια στιγμή ψάχνει την χαρά της ζωής κι ο ίδιος. Μιλάει στους δημοσιογράφους με την άνεση που το κάνει κάποιος που θα μπορούσε να είναι στην θέση τους ως παρουσιαστής εκπομπής. Αστειεύεται με τον εαυτό του όχι παριστάνοντας τον καλαμπουρτζή, αλλά γιατί είναι χαρούμενος με την δουλειά που κάνει στο δεδομένο περιβάλλον. Την παίρνει στα σοβαρά, αλλά καταλαβαίνεις πως στο μυαλό του έχει ότι υπάρχουν στην ζωή κι άλλα σοβαρότερα. Δεν νομίζω πως υπάρχει άνθρωπος που να μπορεί να τον φανταστεί προπονητή τον Σάσα. Είναι κατανοητό ότι οι συμπαίκτες του δεν τον φοβούνται – ίσως να μην έχει σηκώσει ποτέ την φωνή του. Μοιάζει επίσης συναισθηματικός, έχει και βραδιές που στρεσάρεται και το καταλαβαίνεις. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν έχει ηγετικά χαρίσματα. Απλά για αυτόν ηγεσία είναι να πάρει την μπάλα στα δύσκολα. Και να πάρει πρωτοβουλίες όπως κάνει φέτος από την στιγμή που ο Ολυμπιακός άρχισε να έχει προβλήματα που κανείς δεν περίμενε. Όταν ο Γιώργος Μπαρτζώκας χάνοντας τον Μοντέρο και τον Ντόρσεϊ ζήτησε από τους παλιούς να βγουν μπροστά ο Βεζένκοφ είναι ο πρώτος που δήλωσε παρών. Χωρίς να φωνάζει. Αλλά παίρνοντας την μπάλα πιο πολύ. Και ο Σπανούλης και ο Βεζένκοφ δεν στέριωσαν στο ΝΒΑ γιατί το περιβάλλον τους ήταν ξένο. Ο Σπανούλης δεν θα μπορούσε να έχει εκεί τον ηγετικό ρόλο που είχε στον Ολυμπιακό: ήταν ένας από όλους κι αυτό δεν του ταιριάζει. Κι ο Βεζένκοφ δεν θα μπορούσε ποτέ να βρει εκεί την «ομάδα-μεγάλη-παρέα» που είναι ο Ολυμπιακός.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Θα γούσταρε τα προβλήματα &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ο Σπανούλης θα γούσταρε να παίζει σε αυτό τον Ολυμπιακό των προβλημάτων: είμαι βέβαιος. Θα μάζευε τους συμπαίκτες του στα αποδυτήρια και μακριά από τις κάμερες και θα έλεγε τα δικά του και μετά μέσα στο γήπεδο θα έπαιζε και για τους απόντες με εκείνο το πάθος που έμοιαζε με ιερή υποχρέωση απέναντι στο σύλλογο. Ο Βεζένκοφ στα τελευταία ματς είναι πιο συγκεντρωμένος, πιο σκληρός στην άμυνα, πιο μαχητικός και πάντα έτοιμος βέβαια να δώσει στα πράγματα την σωστή τους διάσταση μιλώντας στο τέλος του ματς. Πρώτοι και οι δυο. Ο καθένας με τον τρόπο του.       &lt;/p&gt;</description><pubDate>Sat, 14 Nov 2026 09:49:39 GMT</pubDate><guid isPermaLink="true">https://www.karpetshow.gr:443/blog/toso-diaforetikoi-toso-thryloi</guid></item><item><title>Είναι και Παρασκευή και 13</title><link>https://www.karpetshow.gr:443/blog/einai-kai-paraskeyi-kai-13</link><description>&lt;p&gt;Ξαναβρίσκουμε την Εθνική μας ομάδα που παίρνει μέρος UEFA Nations League στο Αμστερνταμ. Η Εθνική μας δεν έχει κερδίσει ποτέ στην Ολλανδία σε επίσημο ματς. Αλλά λίγες ώρες πριν το ματς με την ομάδα του Τσάβι αρχίσει, προτιμώ να σταθώ σε δυο άλλα πράγματα. Το πρώτο ότι η Εθνική μας κάθε φορά που σκοράρει με τους Ολλανδούς κάνει αποτέλεσμα: συνέβη και στο προηγούμενο παιγνίδι μαζί τους στην Θεσσαλονίκη. Το δεύτερο ότι αυτή η ομάδα με προπονητή τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς σπάει παραδόσεις: ρωτήστε τους Αγγλους, τους Γερμανούς, τους Σέρβους – με όλους αυτή η ομάδα πέτυχε νίκες που δεν είχε μέχρι τώρα. Τα επισημάνω αυτά για να παρακολουθήσουμε το ματς με λίγη αισιοδοξία. Διότι κατά τα άλλα η υπεροχή των Ολλανδών είναι δεδομένη.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Tι προσπαθούν οι Ολλανδοί&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Οι Ολλανδοί μπήκαν στο εφετινό UEFA Nations League ψάχνοντας ένα restart μετά την κακή παρουσία της ομάδας τους στο μουντιάλ των ΗΠΑ. Πήραν την γενναία απόφαση να προσλάβουν ένα ξένο προπονητή μετά από δεκαετίες. Ο μεγαλωμένος στην Μπαρτσελόνα με απόλυτη πίστη στο ποδόσφαιρο του Γιοχάν Κρόιφ μίστερ Τσάβι μέχρι να πει ναι στην δελεαστική πρόταση της ολλανδικής ομοσπονδίας μετρούσε αποτυχίες.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="https://www.kathimerini.gr/wp-content/uploads/2026/10/5361439-scaled-1.jpg?v=1790887540" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Το να περιμένουν όλοι από τον καιρό που έπαιζες ποδόσφαιρο στην ομάδα που αγαπάς ότι θα γίνεις κάποια στιγμή προπονητής της μπορεί να είναι και βάρος. Ο Τσάβι ανέλαβε προπονητής στην Μπάρτσα όπως ήταν το πεπρωμένο του. Αλλά στο πεπρωμένο δεν υπάρχουν πάντα ευτυχισμένες μέρες. Οι απαιτήσεις τον καταπλάκωσαν και δεν τα κατάφερε. Κι όταν ο διάδοχός του, ο Γερμανός Χανς Φλικ μεταμόρφωσε την Μπάρτσα προς το καλύτερο ο Τσάβι βρέθηκε σε δύσκολη θέση: στην Καταλονία λένε πως για να φτάσει στον πάγκο της Μπαρτσελόνα έκοψε δρόμο. Κι αυτό είχε ως αποτέλεσμα να υπάρχουν ερωτηματικά για την δυνατότητα προσφοράς του. Θέλω να πω πως αν ένα restart είχε ανάγκη η Ολλανδία, ένα restart είχε ανάγκη κι αυτός.  &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Οι Ολλανδοί τον δέχτηκαν με μεγάλες απορίες αλλά στα μέχρι τώρα ματς ο Τσάβι έχει δείξει πολλές αρετές. Δεν είναι δογματικός και αλλάζει σχήματα απαιτώντας από την ομάδα του να κάνει πρώτα από όλα σωστά αυτό που ξέρει, δηλαδή κατοχή μπάλας. Στην μικρή πορεία των τεσσάρων ματς που η Ολλανδία του έχει δώσει μέχρι τώρα στο UEFA Nations League o Tσάβι μετέτρεψε σε αβαντάζ το μεγάλο πρόβλημα των τραυματισμών και των ελλείψεων.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Στην Θεσσαλονίκη η Ολλανδία ήρθε χωρίς τους κυνηγούς της: είχε εκτός αποστολής τον Χάπκο, τον Μάλεν και τον Μπρόμπεϊ – ουδείς το κατάλαβε. Τι είδαν όλοι; Τον Τσάβι να κάνει τρεις αλλαγές στο ημίχρονο και να γυρίζει το ματς. Με τον Ράιντερς αντί του Τιλ και τον Χράφενμπεργκ αντί του Τίμπερ πρόσθεσε ποιότητα στη μεσαία γραμμή ενώ με τον Νόα Λανγκ αντί του Φαν Μπόμελ έδωσε στην επίθεση της ομάδας του το απαραίτητο πλάτος. Μετά από κάποια στιγμή δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει και τον Φαν Ντάικ ως φορ. Οι Ολλανδοί στην Τούμπα πέτυχαν τέσσερα γκολ και χάρη στο VAR ευτυχώς μέτρησαν μόνο δύο. Ο Τζολάκης ήταν ο καλύτερος του γηπέδου και τα στόπερ του Γιοβάνοβιτς άψογα: ούτε αυτό τους σταμάτησε. Το σε βάρος τους 2-0 στο πρώτο ημίχρονο αντί να τους τρομάξει, τους πείσμωσε. Κι ο Τσάβι είναι και λίγο τυχερός: η Ολλανδία του έχει σκοράρει σε δυο ματς στο τέλος των αγώνων της κι έχει πάρει ισοπαλίες που την κρατάνε πρώτη στον όμιλο. Με τους Γερμανούς ισοφάρισε ο Χάπκο στις καθυστερήσεις και κόντρα στην Εθνική μας ο Ράιντερς στο 88΄. Αλλά σε κάθε περίπτωση οι Οράνιε δεν έκλεψαν τίποτα.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img width="1200" height="800" alt="" src="/Media/Default/Post%20Images/Tsavi.png" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Άλλο οι σύλλογοι, άλλο η Εθνική&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Η Ολλανδία μοιάζει στην Εθνική μας μόνο σε ένα πράγμα: δίνει την εντύπωση ότι ως ομάδα είναι πιο ποιοτική και σίγουρα πιο σταθερή από τους ολλανδικούς συλλόγους. Αυτοί ζουν μάλλον δύσκολες μέρες. Η PSV και η Φέγενορντ ζορίζονται στο Τσάμπιονς λιγκ. Ο Αγιαξ επιχειρεί μια (ακόμα) νέα αρχή στο Conference League. Ομάδες που στο ολλανδικό πρωτάθλημα κάνουν αξιόλογα πράγματα στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις δεν εντυπωσιάζουν: η Ναϊμέγκεν, η Τβέντε, η Αλκμααρ περισσότερο ζορίζονται παρά καταπλήσσουν. Ούτε η Εθνική Ολλανδίας καταπλήσσει. Αλλά αργά αλλά σταθερά μοιάζει να βρίσκει τον εαυτό της, ίσως γιατί βασίζεται κατά βάση σε ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται στο εξωτερικό. Από τους 25 παίκτες που στελέχωσαν την ομάδα αυτή στο μουντιάλ μόλις 4 έπαιζαν στην Ολλανδία – οι Γιαπωνέζοι είχαν πιο πολλούς παίκτες στην Εθνική τους που παίζουν στην Ολλανδία. Σε αυτό η ομοιότητα με την Εθνική μας είναι μεγάλη, αλλά μόνο σε αυτό.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Εμείς και αυτοί&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Πάντα πίστευα ότι η διαφορά του δικού μας ποδοσφαίρου με το ολλανδικό είναι τεράστια. Εμείς αγαπάμε το «αποτέλεσμα», την σκοπιμότητα, την άμυνα, τον κλεφτοπόλεμο, τους ηρωϊσμούς. Οι Ολλανδοί παραδοσιακά θέλουν να κερδίζουν μόνο όταν είναι καλύτεροι – το δόγμα του Κρόιφ που έλεγε ότι «αν δεν είσαι καλύτερος και να κερδίσεις δεν χαίρεσαι», χαρακτηρίζει το ποδόσφαιρό τους. Αυτοί το ποδόσφαιρο το εξέλιξαν και για αυτό είναι περήφανοι – εμείς το τι ποδόσφαιρο παίζει μια ομάδα σπανίως μας απασχολεί. Για το ποδόσφαιρό τους λέμε υποτιμητικά πως στερείται τακτικής – το περιγράφουμε λέγοντας πως «οι Ολλανδοί παίζουν ένα ποδόσφαιρο του τύπου όσα πάνε κι όσα έρθουν». Αυτό έχει ένα καλό: σε συλλογικό επίπεδο εδώ και χρόνια δεν τους φοβόμαστε. Αλλά την Εθνική τους δεν την κερδίζουμε ποτέ. Ούτε κι όταν η ομάδα μας προηγήθηκε με 2-0 στην Τούμπα δεν μας έμοιαζε πιθανή η νίκη της. Κι όχι γιατί είχε χτυπήσει ο Τζόλης που στο πρώτο εικοσάλεπτο είχε αναστατώσει την ολλανδική άμυνα τρεις φορές.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img width="880" height="528" alt="" src="/Media/Default/Post%20Images/Ivan2.jpg" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Το ακόμα περισσότερο παράδοξο είναι ότι ποτέ δεν δίνουμε με αυτούς ματς στα οποία να είναι κομμάτι αδιάφοροι ώστε να έχουν την συμπεριφορά που είχαν το 2017 σε εκείνο το φιλικό που χάρη σε ένα μεγάλο ματς του Μήτρογλου η Εθνική μας τους κέρδισε με 2-1. Σχεδόν πάντα τα ματς με την Ολλανδία κάτι κρίνουν: αυτοί κυνηγάνε πρωτιές και εμείς παίζουμε τα ρέστα μας. Ακόμα και το αποψινό ματς μόνο αδιάφορο δεν είναι. Αυτοί κλείνουν τον όμιλο με ένα παιγνίδι στην Γερμανία, εμείς με τους αδιάφορους βαθμολογικά Σέρβους: θα πρεπε να έχουμε κάποιο αβαντάζ. Καραδοκεί όμως μια τριπλή ισοβαθμία και ούτε αυτοί, ούτε και η Εθνική μας είναι δεδομένο ότι θα έχουν καλύτερα γκολ από την ομάδα του Κλοπ: οι βαθμοί θα είναι ίδιοι.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς είναι δύσκολο να πάρει το ρίσκο να αφήσει έξω τους βασικούς του για να χτυπήσει με αυτούς το ματς με τους Σέρβους. Όπως είναι το πράγμα σήμερα η Εθνική μας θα πάρει αυτή την ιστορική πρόκριση που κυνηγάει αν κάνει νίκη ή ισοπαλία ή αν έστω χάσει με ένα γκολ και κερδίσει τους Σέρβους με δυο τουλάχιστον στο τελευταίο ματς. Πάει στο Αμστερνταμ για τρια αποτελέσματα δηλαδή. Πράγμα που όταν παίζεις με τους Ολλανδούς που υπολογισμούς δεν κάνουν είναι συνήθως ό,τι χειρότερο. Το καλό είναι ότι σήμερα είναι Παγκόσμια Ημέρα καλοσύνης. Το κακό ότι είναι Παρασκευή και 13.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt; Gazzetta.gr, Νοέμβριος του 2026            &lt;/p&gt;</description><pubDate>Fri, 13 Nov 2026 11:15:21 GMT</pubDate><guid isPermaLink="true">https://www.karpetshow.gr:443/blog/einai-kai-paraskeyi-kai-13</guid></item><item><title>Ενα μήνα πριν ήταν όλα αλλιώς</title><link>https://www.karpetshow.gr:443/blog/ena-mina-meta-ola-einai-allios</link><description>&lt;p&gt;Πριν από ένα μήνα ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός στην Ευρωλίγκα έμοιαζαν πολύ μπροστά από σχεδόν όλες τις υπόλοιπες ομάδες. Τους παρακολουθούσες και σκεφτόσουν ότι μπορεί να φτάσουν στο Final 4 χωρίς κανένα χτυποκάρδι: ήταν ανώτεροι όλων θεαματικά. Ένα μήνα μετά έχουν και οι δύο τα θεματάκια τους. Μικρά σχετικά αυτά του Παναθηναϊκού που είναι και πρώτος. Σοβαρότερα αυτά του Ολυμπιακού.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSDhUT_eRQMYjnZxD5FejJGm00CyXGCnHtoaTOIjTRKf5P9T9KZYMsoUeU&amp;amp;s=10" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Κάποιοι πονοκέφαλοι&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Στην περίπτωση του Παναθηναϊκού τα ερωτηματικά είναι μόνο αγωνιστικά: οι παίκτες που έλειπαν γύρισαν. Υπάρχει μια απορία για το πως ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς θα τους διαχειριστεί – η όποια συζήτηση γίνεται κυρίως για τον Κέντρικ Ναν, αλλά και ο Κώστας Σλούκας και ο Μουσταφά Φαλ θέλουν τον τρόπο τους.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Μιλάμε για τρεις διαφορετικές περιπτώσεις. Ο Ομπράντοβιτς που είναι εξαιρετικά έξυπνος και το ξέρουμε δεν έχει δεχτεί σε καμία περίπτωση ότι μπορεί να είναι κάποιου είδους πρόβλημα ο Ναν. Μετά την τρομερή εμφάνιση του Αμερικανού κόντρα στην Ρεάλ Μαδρίτης είπε μάλιστα ότι ο παίκτης έχει δώσει περισσότερα παιχνίδια από όσες προπονήσεις έχει κάνει και ότι με βάση αυτό η απόδοσή του είναι εξαιρετική. Τον Σλούκα δεν θέλει να τον κουράσει και νομίζω θέλει να του δώσει χρόνο για την καλύτερη δυνατή αποθεραπεία: τον χρειάζεται πολύ και στο ελληνικό πρωτάθλημα.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Εγώ πιστεύω ότι αν Ομπράντοβιτς έχει στο μυαλό του κάποιο προβληματισμό, αυτός δεν αφορά τον Ναν, αλλά τον Φαλ. Δεν έχω καταλάβει ακόμα αν και πόσο ο Ζέλικο υπολογίζει το Γάλλο. Τα λεπτά που του δίνει είναι εξαιρετικά λίγα. Ο Γάλλος έχει αγωνιστεί σε 9 ματς συνολικά 33 λεπτά – τα πιο πολλά (13 συγκεκριμένα) κόντρα στην Παρτιζάν.  Δεν μπορώ να γνωρίζω όμως αν αυτό οφείλεται στο ότι ο παίκτης προέρχεται από ένα δύσκολο τραυματισμό. Αν ισχύει αυτό θα παίξει περισσότερο στην συνέχεια. Αν δεν ισχύει αυτό ίσως ο Παναθηναϊκός χρειάζεται ένα ακόμα σέντερ. Μολονότι ο Ομπράντοβιτς μοιάζει να έχει στο μυαλό του σχήματα χωρίς καθαρό πεντάρι όταν ο Λεσόρτ κάθεται στον πάγκο. Αν πρέπει πάντως να γίνει μια κίνηση είναι φανερό ότι ο ΠΑΟ δεν θα βιαστεί. Τα ματς που η ομάδα έχει δώσει χωρίς απουσίες είναι λίγα. Και η νίκη στη Μαδρίτη κόντρα στην Ρεάλ έσβησε την ήττα από την Χάποελ Τελ Αβίβ στην Αθήνα. Η όποια γκρίνια για την απόδοση στα ματς με την Αρμάνι, την Μπασκόνια, την Εφές και τον Αρη είναι μια γκρίνια πολυτελείας. Τα δυο από αυτά άλλωστε ο ΠΑΟ τα κέρδισε.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;  &lt;img width="1120" height="746" alt="" src="/Media/Default/Post%20Images/Teiler2.png" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ξανά από την αρχή&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Του Ολυμπιακού τα προβλήματα είναι πιο απλά και γι’ αυτό πιο δύσκολο να λυθούν. Ο Ολυμπιακός δεν έχει προχωρήσει ακόμα στην αντικατάσταση του Μοντέρο. Υπάρχει επίσης η εκκρεμότητα του Ντόρσεϊ. Ο ελληνοαμερικανός πρέπει να επιστρέψει στην ομάδα σε τρεις μέρες καθώς λήγει η τιμωρία του. Στο μεταξύ όμως ο Ολυμπιακός πρέπει να αποφασίσει τι ακριβώς θέλει μαζί του. Αν θέλει να τον πουλήσει και να πάρει κάτι πρέπει να το κάνει τώρα. Αν πρέπει να ενσωματωθεί στην ομάδα και να χρησιμοποιηθεί πρέπει και να προστατευθεί από την κριτική που θα είναι σκληρή. Πολύς κόσμος έχει θυμώσει με την συμπεριφορά του.  &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Η εντύπωση που έχω εγώ είναι ότι ο Γιώργος Μπαρτζώκας θα προτιμούσε να πάρει τον Ντόρσεϊ πίσω, παρά να ψάχνει να βρει και αντικαταστάτη για τον Ντόρσεϊ. Στις τελευταίες του δηλώσεις ο κόουτς ήταν πάρα πολύ προσεκτικός. «Ο Ντόρσεϊ δεν θα είναι αύριο με την ομάδα. Όλα με το χρόνο τους» είπε χθες χαρακτηριστικά. Δεν του έκλεισε την πόρτα, αλλά δεν ξεκαθάρισε και τι μέλει γενέσθαι. Είναι λογικό αυτό γιατί ο παίκτης είναι ακόμα στον Ολυμπιακό αλλά και γιατί είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρεθεί ένας παίκτης στη θέση του. Όπως δύσκολο είναι και να βρεθεί κάποιος για την θέση του Μοντέρο.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Είναι δύσκολο για πολλούς λόγους. Πρώτα απ’ όλα γιατί δεν είναι απλό να βρεθεί ένας παίκτης με ανάλογα χαρακτηριστικά μεσούσης της περιόδου – ο Μπαρτζώκας είπε πως όποιος έχει καλούς παίκτες τους κρατάει. Έπειτα δεν είναι δυνατόν να αποκτήσει ο Ολυμπιακός κάποιον να του δώσει το δικαίωμα να κουμαντάρει την ομάδα και όταν επιστρέψει ο Μοντέρο να του πει «ευχαριστώ πολύ και χαίρεται». Κάτι τέτοιο δεν είναι λογικό και γιατί στο μεταξύ η ομάδα θα έχει μάθει να παίζει με κουμανταδόρο αυτόν. Τέλος δεν πρέπει να ξεχνάμε μια λεπτομέρεια: το σύνολο των παικτών που μπορεί μια ομάδα να δηλώσει στην Ευρωλίγκα είναι είκοσι και ο Ολυμπιακός αυτή τη στιγμή έχει δηλώσει δεκαοκτώ. Έχει ανοιχτές δύο θέσεις ακόμα. Και πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός στην επιλογή τους.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ο Ολυμπιακός θα ήταν λογικό να ψάξει κάποιον που να παίζει και στον άσσο και στο δύο – κάποιον που θα ήταν χρήσιμος ακόμα κι αν επιστρέψει ο Μοντέρο και ακόμα κι αν μείνει ο Ντόρσεϊ. Στην Ευρωλίγκα ο μόνος που βλέπω είναι ο Χίφι. Νομίζω πως ο Ολυμπιακός είχε μιλήσει για αυτόν με την Παρί και πέρυσι. Δεν θα είναι απλό να τον αποκτήσει, αλλά μου μοιάζει ο μόνος που μπαίνει, παίζει και μένει χωρίς κανένα πρόβλημα. Eίναι σκόρερ, έχει προσωπικότητα και ξέρει την Ευρωλίγκα: χθες βράδυ στο χειρότερο εφετινό παιγνίδι του έκρινε το ματς στο τελευταίο δευτερόλεπτο της παράτασης δίνοντας στην Παρί την πρώτη της νίκη κόντρα στην Φενέρ.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="https://www.sport24.gr/wp-content/uploads/2025/10/hifi-3-1200x800.jpg" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Να μην γίνει λάθος εκτίμηση&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Οι δύο ελληνικές ομάδες αυτή την αγωνιστική παίζουν εντός έδρας. Ο Ολυμπιακός υποδέχεται την Ντουμπάι και ο Παναθηναϊκός την Μπαρτσελόνα. Ο Παναθηναϊκός δεν πρέπει να έχει πρόβλημα με τους Καταλανούς που έρχονται χωρίς τον Πάντερ. Δεν πρέπει όμως και να υπερτιμήσει μία πιθανή νίκη του διότι η Μπαρτσελόνα χωρίς τον Πάντερ δεν προσφέρεται για συμπεράσματα. Ο Ολυμπιακός από την άλλη πρέπει να βιαστεί να προσθέσει ένα παίκτη στο ρόστερ του ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα που θα φέρει με την δυνατή Ντουμπάι. Είτε την κερδίσει είτε δεν την κερδίσει οι ανάγκες του παραμένουν μεγάλες. Οι δυο ελληνικές ομάδες έχουν μια καλή βαθμολογία: ο ΠΑΟ πχ τρέχει με 8 νίκες στα 10 ματς. Πλην όμως έχει πίσω του 6 ομάδες με 7 νίκες σε 10 ματς – μια από αυτές είναι και ο Ολυμπιακός. Που δεν έχει πια την ομάδα με την οποία ξεκίνησε την σεζόν και κανείς δεν ξέρει με ποιους θα την συνεχίσει.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt; &lt;/p&gt;</description><pubDate>Thu, 12 Nov 2026 05:49:00 GMT</pubDate><guid isPermaLink="true">https://www.karpetshow.gr:443/blog/ena-mina-meta-ola-einai-allios</guid></item><item><title>Η απόλυτη τρέλα που λέγεται Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ </title><link>https://www.karpetshow.gr:443/blog/i-apolyti-trela-poy-legetai-mantsester-gioynaitent</link><description>&lt;p&gt;Διαβάζω παντού ότι η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ σκέφτεται να αλλάξει προπονητή και ότι θα το κάνει ίσως και σήμερα. Η αλήθεια είναι ότι η είδηση κυκλοφορεί πολύ καιρό τώρα.  Η αγγλική ομάδα κινήθηκε καιρό τώρα εντός ενός απόλυτου παράδοξου: μετά από κάθε ματς, το ενδεχόμενο απόλυσης του Μάικλ Κάρικ φάνταζε όλο και πιο άδικο, αλλά ταυτόχρονα και όλο και πιο αναπόφευκτο. Η ιστορία έχει πολύ ενδιαφέρον. Είναι από αυτές που ξεπερνούν την επικαιρότητα και δεν έχουν απλά να κάνουν με μια ομάδα και τις δύσκολες στιγμές της.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Τρεις διευθυντές, τρεις προπονητές&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Οσο πληθαίνουν οι συζητήσεις για την κρίση της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ  τόσο πιο κραυγαλέες γίνονται οι ευθύνες της διοίκησης της ομάδας. Η κατάσταση δεν είναι εύκολα διαχερίσιμη. Η Γιουνάιτεντ ζει την γνωστή κατάσταση που προκύπτει όταν μεγάλες ομάδες δεν κερδίζουν τίτλους. Κάποια στιγμή στο στόχο των οπαδών μπαίνει η διοίκηση. Πράγμα αναπόφευκτο, πλην όμως και επιζήμιο διότι σταματά οποιαδήποτε αξιολόγηση για πιθανά λάθη που κάνουν παίκτες και κυρίως προπονητές. Ο κόσμος νομίζει πως αν φύγει μια διοίκηση όλα θα γίνουν αυτομάτως καλύτερα ενώ τίποτα τέτοιο δεν ισχύει. Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έχει μια προβληματική διοικητική λειτουργία και το καταλαβαίνεις διαβάζοντας τι έχει συμβεί αυτές τις μέρες που ψάχνει προπονητή.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="https://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/article_main_image_1200_16_9/public/2026-11/carrick_michael.jpg?itok=kPw2enOo" alt="https://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/article_main_image_1200_16_9/public/2026-11/carrick_michael.jpg?itok=kPw2enOo" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Τρεις (!) διαφορετικοί παράγοντες έχουν μιλήσει με τρεις διαφορετικούς προπονητές. Ο τεχνικός διευθυντής Τζέισον Γουίλκοξ έχει μιλήσει με τον Εντι Χάου. Ο διευθυντής προσλήψεων (ωραία θέση!) Κρίστοφερ Βίβελ συναντήθηκε με τον Γιουλιάν Νάιγκελσμαν. Ο διευθύνων σύμβουλος Ομάρ Μπεράντα τηλεφώνησε στον Μαουρίσιο Ποκετίνο ζητώντας του να αφήσει της ΗΠΑ και να επιστρέψει στην Πρέμιερ λιγκ – αυτός είναι και το φαβορί να διαδεχτεί τον Κάρικ και πιθανότατα να βρεθεί εντός ολίγου στην ίδια θέση που είναι αυτός. Δεν υπάρχει στον κόσμο διοίκηση που τόσοι πολλοί να έχουν λόγο για τον προπονητή μιας ομάδας. Αλλα αυτό δεν σημαίνει ότι και ο Κάρικ δεν έχει τις ευθύνες του.  Ένας προπονητής που ελέγχει τα αποδυτήρια και θέλει να δηλώνει αφεντικό, δείχνει τις ικανότητές του ακόμη και στην πιο βαθιά κρίση. Ο προπονητής της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, όμως, απέχει έτη φωτός από το να μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Από το κακό στο χειρότερο&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ μοιάζει σαν να μην έχει προπονητή. Πολλοί το λένε αυτό από την μέρα που έφυγε ο Σερ Αλεξ. Δεν μου αρέσουν οι ιστορίες νοσταλγίας: βλέπω τα τωρινά. Εχω δει από περιέργεια τα τέσσερα τελευταία της ματς, αυτά με την Κόμο και την Ρόμα για το Τσάμπιονς λιγκ κι αυτά κόντρα στην Τσέλσι και στην Αστον Βίλα για την Πρέμιερ λιγκ. Το ματς με την Κόμο το αφήνω στην άκρη: η ομάδα του Κάρικ δεν εμφανίστηκε ποτέ. Με την Τσέλσι το ματς εκτυλίχθηκε κάπως έτσι: στο πρώτο ημίχρονο η Γιουνάιτεντ ήταν καλύτερη, αλλά φάνηκε αναποτελεσματική στις κλασικές ευκαιρίες που δημιούργησε. Με το που δέχεται γκολ σε μια από τις πρώτες φάσεις του δευτέρου ημιχρόνου, η ομάδα απλά καταρρέει πνευματικά. Λίγα λεπτά μετά, ο Λισάνδρο Μαρτίνες κάνει ένα αχρείαστο φάουλ εκνευρισμένος και παίρνει κίτρινη. Στην εξέλιξη της στημένης φάσης, βρίσκει αντίπαλο με τον αγκώνα: δεύτερη κίτρινη και πέναλτι. Μετά από μια «αυτοκτονική» σειρά φάσεων, η Γιουνάιτεντ μένει με δέκα παίκτες και πίσω στο σκορ με 2-0. Εκεί το ματς έσβησε οριστικά, με την πρώτη τελική της Γιουνάιτεντ στο δεύτερο μέρος να καταγράφεται μόλις στο 85ο λεπτό. Αυτή είναι εικόνα μιας ομάδας ψυχολογικά άδειας, που «θολώνει» με την πρώτη αναποδιά και πετάει λευκή πετσέτα. Μια ομάδα στην οποία ο προπονητής αδυνατεί να πείσει τους παίκτες να καταθέσουν τον αγωνιστικό τους εγωισμό. Ίσως γιατί τον έχασε πρώτος ο ίδιος.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="https://www.kathimerini.gr/wp-content/uploads/2026/11/AP26307784264613_1_-660x370.jpg?v=1793790349" alt="https://www.kathimerini.gr/wp-content/uploads/2026/11/AP26307784264613_1_-660x370.jpg?v=1793790349" width="831" height="466" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ανατροπές και συμπτώσεις&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Δεν θα ήταν ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος που παρασύρθηκε σε μια δίνη κακών αποτελεσμάτων. Αλλά στα δυο τελευταία ματς βλέπεις κάτι άλλο: τρομερές αντιδράσεις! Η Μάνστεστερ Γιουνάιτεντ χάνει από την Ρόμα με 0-2 και στο γήπεδο πέφτουν κι αντικείμενα. Την παίρνουν από το χέρι ο Κούνια και ο Φερνάντεζ και το ματς γυρνάει. Ιδια ακριβώς η ιστορία του ματς με την Αστον Βίλα. Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ χάνει 0-2 και το γήπεδο βράζει. Ισοφαρίζει σε 2-2. Η Αστον Βίλα δεν είναι Ρόμα και δεν φοβάται. Ανασυντάσσεται και κάνει το ματς 2-4. Ωστόσο εν μέσω αποδοκιμασιών η Γιουνάιτεντ πάλι ισοφαρίζει. Ο Εμερι στο τέλος δηλώνει έξαλλος με την διαιτησία, αλλά το ματς λήγει 4-4. Η σβηστή Γιουνάιτεντ με την Κόμο και την Τσέσλι, έχει στα ματς με την Ρόμα και την Αστον Βίλα φλόγα και βγάζει αντίδραση. Αλλά και πάλι τίποτα δεν σε πείθει πως σε αυτές τις αντιδράσεις έχει κάποιο μερίδιο επιτυχίας ο προπονητής της. Στο ματς με την Ρόμα στο 51΄χτύπησε ο Μπαλεμπά και μπήκε ο Τίλεμανς: οι μη υποχρεωτικές αλλαγές του Κάρικ έγιναν μετά το 3-2 και δυο από αυτές στο 90΄. Στο ματς με την Αστον Βίλα ο Κάρικ κάνει τρεις αλλαγές στο 66΄όμως τα δυο γκολ με τα οποία η ομάδα του ισοφαρίζει μπαίνουν στις καθυστερήσεις μετά από μια σειρά απερίγραπτων συμπτώσεων.    &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Στην ουρά, αλλά&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Η Γιουνάιτεντ πραγματοποιεί το χειρότερο ξεκίνημα σε σεζόν από το μακρινό 1988. Η νίκη αγνοείται από τις 10 Σεπτεμβρίου, έχοντας έκτοτε 6 ήττες σε 10 αναμετρήσεις. Πριν την ισοπαλία με την Αστον Βίλα μετρούσε στο πρωτάθλημα τρεις διαδοχικές ήττες με παθητικό 9 γκολ και μόλις 1 υπέρ, ενώ το πιο εφιαλτικό είναι πως αυτή την στιγμή βρίσκεται στην ουρά της βαθμολογίας και αν το πρωτάθλημα τελείωνε θα υποβιβαζόταν. Με τέτοια «σκληρή» γλώσσα των αριθμών, η όποια υπερασπιστική γραμμή για τον Κάρικ καταρρέει, παρά τα δεδομένα διοικητικά λάθη. Αλλά ο κόσμος είναι με τον κόουτς. Και αποθεώνει τον Λισάντρο Μαρτίνες που μετά την ανόητη αποβολή του στο ματς με την Τσέλσι αντί να ζητήσει συγνώμη έκανε επίθεση στην διοίκηση για λάθη στον σχεδιασμό. Η απόλυτη τρέλα.  &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="https://cdn.onsmd.gr/img/1280/max/90/2026/11/10/bfb330fe-ap26188079299259.jpg?t=wQA8ikJijYyhgT2h6gNQGA" alt="https://cdn.onsmd.gr/img/1280/max/90/2026/11/10/bfb330fe-ap26188079299259.jpg?t=wQA8ikJijYyhgT2h6gNQGA" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Καμένα χαρτιά&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Θα μπορούσε ένας νέος τεχνικός να φέρει το απαραίτητο ηλεκτροσόκ; Θα μπορούσε να αφυπνίσει ένα ρόστερ που μοιάζει να έχει ξεμείνει από κίνητρα; Πιθανόν ναι, αλλά η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ είναι μια εντελώς ιδιαίτερη περίπτωση: δεν έχει πλέον το περιθώριο να ποντάρει απλώς σε αυτό που οι Αγγλοι λένε «new manager bounce» — στο ξύπνημα δηλαδή που φέρνει ένας νέος προπονητής – για το λόγο ότι αυτή την πρακτική την ακολουθεί διαρκώς τα τελευταία χρόνια και η ομάδα γίνεται χειρότερη. Ο κόσμος πιστεύει πως κι αυτό να συμβεί η ομάδα θα κυλήσει ξανά στο ίδιο τέλμα την επόμενη σεζόν γιατί το πρόβλημα είναι διοικητικό. Το να βγει «διαζύγιο» με τον Κάρικ είναι απλό, αλλά ο κόσμος βλέπει μια διοίκηση ανίκανη να εγγυηθεί πως μπορεί να βάλει τις βάσεις ενός σοβαρού ποδοσφαιρικού πρότζεκτ. Ολοι συμφωνούν πως υπάρχει ένα πρόβλημα και όλοι ότι δεν είναι η λύση ούτε ένας προπονητής ούτε κάποιοι καλύτεροι παίκτες. Ειλικρινά δεν θυμάμαι πιο μεγάλο τέλμα.  &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Κι ο επόμενος τα ίδια&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Η ιστορία είναι τρομερή. Ο κόσμος της ομάδας καιρό τώρα αποθεώνει τον Κάρικ χωρίς αυτός να προσφέρει το παραμικρό. Οι αποδοκιμασίες είναι όλες προς την διοίκηση και την ιδιοκτησία. Η μόνη είδηση που λαχταρούν πραγματικά οι οπαδοί είναι να ακούσουν ότι οι ιδιοκτήτες φεύγουν. Κάπως έτσι ο Κάρικ έμεινε στη θέση του χωρίς να προσφέρει τίποτα και είναι πιθανό κάτι ανάλογο να συμβεί και με τον επόμενο. Γιατί; Γιατί αν έχεις εξασφαλίσει την στήριξη του κόσμου, όχι επειδή δουλεύεις καλά, αλλά επειδή δεν περιμένει κανείς τίποτα από σένα, είναι δεδομένο ότι δεν θα προσφέρεις τίποτα. Κι αν ακόμα η παρουσία σου βοηθήσει, ώστε κάποια πράγματα κάπως να βελτιωθούν, είναι βέβαιο πως σύντομα, στα πρώτα άσχημα αποτελέσματα, πάλι θα βρέχει αποδοκιμασίες. Που μάλιστα δεν αγγίζουν κανένα εντός ομάδας (ούτε προπονητές, ούτε παίκτες) παρά μόνο όποιον έχει λίγο φιλότιμο.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Όταν οι ρόλοι χάνονται προκύπτει χάος. Αυτό είναι η περίπτωση της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.  &lt;/p&gt;
&lt;p&gt; &lt;/p&gt;</description><pubDate>Wed, 11 Nov 2026 09:16:00 GMT</pubDate><guid isPermaLink="true">https://www.karpetshow.gr:443/blog/i-apolyti-trela-poy-legetai-mantsester-gioynaitent</guid></item><item><title>Αν γυρνούσε ο χρόνος πίσω...</title><link>https://www.karpetshow.gr:443/blog/an-gyrnoyse-o-xronos-piso</link><description>&lt;p&gt;Είναι πραγματικά τρομερό αυτό που συμβαίνει με τον Αντρέα Ζίφκοβιτς όταν συναντά τον Ολυμπιακό. Ο παίκτης του ΠΑΟΚ κάνει ό,τι μπορεί για να αποδείξει στους Ερυθρόλευκος ότι όταν κάποτε δεν τον απέκτησαν έκαναν ένα από τα μεγαλύτερα λάθη που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Το καλοκαίρι του 2020 ο Ολυμπιακός έψαχνε ως συνήθως για εξτρέμ. Ο Ζίφκοβιτς ερχόταν από μία παράξενη χρονιά στην Πορτογαλία καθώς είχε αγωνιστεί μόνο σε τρία ματς της Μπενφίκα, δεν είχε πετύχει γκολ και είχε μείνει τελικά ελεύθερος μετά από μεγάλους καυγάδες με την διοίκηση της ομάδας που είχε πληρώσει 6 εκατομμύρια στην Παρτιζάν για να τον αποκτήσει αλλά δεν ήταν ικανοποιημένη από την προσφορά του. Πριν υπογράψει στην Μπενφίκα ο Ζίκοβιτς είχε τον άτυπο τίτλο του πιο ταλαντούχου νεαρού εξτρέμ της Σερβίας. Είχε κάνει ωραία πράγματα με την Παρτιζάν και κυρίως  ήταν πρωταγωνιστής στην Εθνική Σερβίας που κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο U21. Οι προσδοκίες της Μπενφίκα ήταν τεράστιες, ο Ζίφκοβιτς είχε αγωνιστεί αρκετά τα δυο πρώτα χρόνια που βρέθηκε εκεί αλλά δεν είχε κάνει την διαφορά. Και η Μπενφίκα δεν τον περίμενε άλλο. Όταν μετά την φυγή του από εκεί την βρήκε με τον ΠΑΟΚ στα προκριματικά του Τσάμπιονς λιγκ και την απέκλεισε οι Λουζιτάνοι κατάλαβαν ότι έκαναν λάθος  μαζί του. Αλλά αυτό είναι μια ιστορία που ενδιαφέρει τους ίδιους.    &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="https://assets.voria.gr/cdn/ff/Z6U7gOLWyo2ZHp-uthkFxG-UXuD46fIiyob6JxT83hs/1692910401/public/2023-08/zivkovic.jpg" alt="https://assets.voria.gr/cdn/ff/Z6U7gOLWyo2ZHp-uthkFxG-UXuD46fIiyob6JxT83hs/1692910401/public/2023-08/zivkovic.jpg" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Προσφορά και ζήτηση&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Πάμε παρακάτω. Ο Πέδρο Μαρτίνς που ήταν τότε προπονητής στον Ολυμπιακό και που εμπιστευόταν φίλους του από την Πορτογαλία είχε ζητήσει την απόκτηση του παίκτη λέγοντας ότι δεν έχει πρόβλημα με τους δύσκολους χαρακτήρες: είχε τον Σεμέδο άλλωστε. Ήρθε στην Αθήνα και συναντήθηκε με τον Ολυμπιακό ο πατέρας του που συνέβαινε να είναι και ο μάνατζερ του.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ο πατέρας του καταλαβαίνοντας  τα ερωτηματικά που είχε ο Ολυμπιακός για τις δυνατότητες προσφοράς του γιου του, είχε δεχτεί να υπογράψει ο γιος του ένα μονοετές συμβόλαιο σαν να κάνει κάποιου είδους δοκιμαστικό. Ο πατέρας Ζίφκοβιτς ήταν τόσο σίγουρος για το γιο του που έλεγε ότι μπορεί μεν να υπογράψει για ένα χρόνο, πλην όμως ο ίδιος θεωρούσε σίγουρο ότι μετά από τρεις μήνες η ομάδα θα τον φώναζε να κάνει αναπροσαρμογή. Αυτή και μόνο η πρόταση του Σέρβου δημιούργησε πολλά ερωτηματικά σε συνεργάτες του Βαγγέλη Μαρινάκη που θεωρούσαν ότι για να προτείνει κάποιος κάτι τέτοιο κάτι δεν πάει καλά. Στον Ολυμπιακό είχαν επίσης κάποιες ενστάσεις για τις εκτελεστικές ικανότητες του Ζίφκοβιτς αλλά και για το μπόι του. Κι έτσι διάλεξαν τον Μπρούμα. Που επίσης ερχόταν από μία σεζόν με προβληματάκια αλλά τους φαινόταν πιο δυνατό όνομα για τον κόσμο. Διότι αυτό είναι πάντα κάτι σημαντικό στα μεταγραφικά καλοκαίρια του Ολυμπιακού.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Κάπως έτσι ο Ζίφκοβιτς βρέθηκε στον ΠΑΟΚ και από τότε σχεδόν σε κάθε παιχνίδι που συναντά τον Ολυμπιακό του υπενθυμίζει και πόσο λάθος έκανε που δεν τον απέκτησε.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Πάνω από είκοσι εξτρέμ&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Το ακόμα πιο σατανικό αυτής της ιστορίας είναι ότι ο Ολυμπιακός δυσκολεύεται έκτοτε να βρει ένα εξτρέμ και σχεδόν ψάχνει ένα τέτοιο σε κάθε μεταγραφική περίοδο. Από το 2020 μέχρι σήμερα έχουν εξεταστεί πάνω από 50 παίκτες (!) που αγωνίζονται ως εξτρέμ και έχουν υπογράψει πάνω από 20. Μερικοί είχαν ονόματα (ο Μπρούμα, ο Σολμπάκεν, ο Ρόνι Λόπεζ, ο Ζέλσον, ο Κανός, ο Μπέιλι κτλ) άλλοι έμοιαζαν να έχουν προοπτική (ο Στρεφέτσα, ο Ονιεκούρου, ο Ζίγκελνάγκερ), άλλοι ήξεραν το πρωτάθλημα και για αυτό επέστρεψαν (ο Πάλμα, ο Γκάρι Ροντρίγκεζ, ο ίδιος ο Ποντένσε, που ήταν μάλλον ο καλύτερος όλων), άλλοι ήταν ταλαντούχοι (ο Μπρίνιτς κι ο Ρότα πχ) κι άλλοι απλά πέρασαν και δεν ακούμπησαν (ποιος θυμάται τον Μπατούτσι ή τον Μπόουλερ;). Κανείς δεν είχε ποτέ την σταθερή απόδοση του Ζίβκοβιτς και μάλλον αυτοί που είχαν την πιο μεγάλη προσφορά ήταν ο Γιώργος Μασούρας και ο Ματιέ Βαλμπουενά που πρόσφερε όμως παίζοντας και σε άλλη θέση.  &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="https://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/amp_1200x675_16_9/public/2026-10/zivkovic_michailidis.jpg?itok=KaNxMBSw" alt="https://www.gazzetta.gr/sites/default/files/styles/amp_1200x675_16_9/public/2026-10/zivkovic_michailidis.jpg?itok=KaNxMBSw" /&gt;  &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Εχει επίσης ενδιαφέρον ότι στο ίδιο διάστημα (δηλαδή από το 2020 και έπειτα) ο Ολυμπιακός δεν είχε και ποτέ του ένα σουπερ αριστερό μπακ ικανό να σταματήσει τον Ζίφκοβιτς. Μετά την πώληση του Κώστα Τσιμίκα ο Ολυμπιακός για την αριστερή πλευρά της άμυνας του πόνταρε σε πολλούς διαφορετικούς παίκτες. Έπαιξαν σε αυτή ο βετεράνος Χολέμπας που όμως ο Μαρτίνς βλέποντας ότι δεν έχει την έκρηξη που είχε κάποτε τον χρησιμοποιούσε περισσότερο σαν αριστερό στόπερ, ο Ρέαμτσουκ που έπαιξε για χρόνια βασικός χωρίς να ενθουσιάζει για κάτι άλλο πέρα από το πάθος του, ο Βινάγκρε που σχεδόν κανείς δε θυμάται, ο Ορτέγκα που έπεσε πολλές φορές θύμα του Ζίφκοβιτς, ο Μπρούνο και τώρα ο Τικνιζιάν για τον οποίο πριν αρχίσει το τελευταίο παιχνίδι του Ολυμπιακού με τον ΠΑΟΚ όλοι αναρωτιόμασταν πως μπορεί να σταματήσει τον Σέρβο.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Πολλές ανάλογες περιπτώσεις&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ο Ζίφκοβιτς δεν είναι μια μοναδική περίπτωση παίκτη που ταλαιπωρεί πολύ μια ομάδα. Κατά καιρούς έχουν υπάρξει ποδοσφαιριστές που σκοράρουν κόντρα σε συγκεκριμένες ομάδες. Ο Θωμάς Μαύρος έβαζε στον Ολυμπιακό γκολ για μια δεκαετία ως παίκτης της ΑΕΚ. Τον διαδέχτηκε βάζοντας γκολ στον Ολυμπιακό ο Ντέμης Νικολαΐδης συχνά πυκνά. Το έκανε κι ο Κριστόφ Βαζέχα με τη φανέλα του ΠΑΟ. Ο Νίκος Αναστόπουλος έβαζε κυρίως γκολ στον ΠΑΟ (έχει κάνει και την γνωστή δήλωση «τους είχα πελάτες και σαν παίκτης και σαν προπονητής»). Ο Κώστας Μήτρογλου πριν να φύγει από την Ελλάδα έβαζε γκολ στον Παναθηναϊκό αλλά και στην ΑΕΚ. Η ΑΕΚ ήταν αγαπημένο θύμα και το ΕλΚαμπί ενώ στην ίδια ομάδα γκολ πολλά έχει βάλει και ο Κώστας Φορτούνης.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Δεν μιλάμε για περιπτώσεις παικτών που αγωνίζονταν σε ομάδες που είχαν έναν μόνο επιθετικό αξίας οπότε και αυτός μονοπωλούσε τις απειλές στην αντίπαλη εστία καθώς όλοι τον έψαχναν. Ο Ζίφκοβιτς δεν είναι για παράδειγμα η περίπτωση του Μάρκους Μπέργκ που όταν ήταν στον Παναθηναϊκό έμοιαζε να μπορεί μόνο αυτός να βάλει γκολ. Δίπλα του στον ΠΑΟΚ ο Ζίφκοβιτς έχει κατά καιρούς σπουδαίους επιθετικούς ως συμπαίκτες - από τον Τάισον και τον Γιάννη Κωνσταντέλια μέχρι τον Ντεσπότοφ και τον Γιακουμάκη. Κι όμως το γκολ στον Ολυμπιακό φαίνεται ότι είναι σχεδόν αποκλειστικά δική του δουλειά. Έχει βάλει 9 και όλα σχεδόν έχουν δώσει βαθμούς. Και όταν δε βάζει γκολ δίνει ασίστ, δέκα συνολικά, που πονάνε εξίσου.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="https://www.novasports.gr/wp-content/uploads/2026/06/lucescu-zivkovic-960x640.jpg" alt="https://www.novasports.gr/wp-content/uploads/2026/06/lucescu-zivkovic-960x640.jpg" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Οποιοι προτείνονται εδώ καταλήγουν&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Δεν είναι τυχαίο ότι το 2020 κατέληξε στον ΠΑΟΚ: αν ένας καλός παίκτης προταθεί σε μια ελληνική ομάδα ακόμα κι αν αυτή δεν τον αποκτήσει είναι πιθανό να βρεθεί σε μια άλλη. Κάθε καλοκαίρι πρέπει να πω ότι οι ατζέντηδες (όχι μόνο οι Ελληνες) προτείνουν στις μεγάλες ελληνικές ομάδες περίπου τους ίδιους παίκτες. Πριν κάποτε ο Ουναί υπογράψει για τον Παναθηναϊκό είχε περάσει τα γραφεία του Ολυμπιακού. Ο Αντίνο ήταν να συμφωνήσει με τον Ολυμπιακό και κατέληξε στον ΠΑΟ. Ο Κάνγκουα  ήταν να έρθει στην ΑΕΚ και βρέθηκε στον Παναθηναϊκό όπως και ο Ντέσερς. Ο Λιβάι Γκαρσία ήταν να πάει στον Ολυμπιακό και βρέθηκε στην ΑΕΚ. Ο Ντεσπότοφ είχε συμφωνήσει σχεδόν με τον Ολυμπιακό και βρέθηκε στον ΠΑΟΚ. Όλα αυτά – και πολλά άλλα αντίστοιχα - είναι λογικό να συμβαίνουν. Πιστεύω όμως ότι αν Ολυμπιακός μπορούσε να πάει το χρόνο πίσω και να ξαναβρεθεί ως διά μαγείας στο καλοκαίρι του 2020 το πρώτο πράγμα που θα έκανε ήταν να υπογράψει τον Ζίφκοβιτς. Και θα είχε γλυτώσει καμιά πενηνταριά εκατομμύρια που έχουν στοιχίσει είκοσι που αποκτήθηκαν στη θέση του και δεν θα είχε τόσους πονοκέφαλους οι προπονητές του πριν η ομάδα τους αντιμετωπίσει τον ΠΑΟΚ...&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;/p&gt;</description><pubDate>Tue, 10 Nov 2026 09:13:38 GMT</pubDate><guid isPermaLink="true">https://www.karpetshow.gr:443/blog/an-gyrnoyse-o-xronos-piso</guid></item><item><title>Λάθη, πάθη και ανατροπές </title><link>https://www.karpetshow.gr:443/blog/lathi-pathi-kai-anatropes</link><description>&lt;p&gt;Στην προσπάθειά του να ξεφύγει από τους διώκτες του και να χτίσει τεράστιες διαφορές από αυτούς μέχρι το τέλος του πρώτου γύρου χάρη στο πολύ βολικό του πρόγραμμα ο ΠΑΟ πέρασε από το Καυτατζόγλειο κερδίζοντας και τον Ηρακλή με 2-1. Δεν έχασε βαθμούς στο κυνήγι του η ΑΕΚ που κέρδισε τον Λεβαδειακό, ενώ αντίθετα έχασαν έδαφος και ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟΚ μετά την μεταξύ τους ισοπαλία στο Καραϊσκάκη. Στην οικονομία του πρωταθλήματος η δέκατη αγωνιστική μπορεί να αποδειχτεί μελλοντικά πολύ σημαντική.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ας τα πάρουμε με την σειρά.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Άλλο εντός κι άλλο εκτός έδρας&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Καιρό τώρα (για την ακρίβεια μετά την νίκη του ΠΑΟ με την Καλαμάτα στο ουδέτερο γήπεδο της Νίκαιας) έχω επισημάνει πως ο πρωτοπόρος Παναθηναϊκός έχει συνήθως μια διαφορετική συμπεριφορά εντός και εκτός έδρας, μοιάζει δηλαδή σε αυτό με την ΑΕΚ χωρίς όμως να έχει τις ίδιες βαθμολογικές απώλειες. Στο ματς με τον Ηρακλή φάνηκε πάλι αυτό για ένα γενικό και για ένα ειδικό λόγο.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="https://www.newsit.gr/wp-content/uploads/2026/11/calabria-panathinaikos-1200x675.jpg" alt="https://www.newsit.gr/wp-content/uploads/2026/11/calabria-panathinaikos-1200x675.jpg" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ο γενικός λόγος είναι η απόδοση των δύο Αργεντινών του που είναι άλλοι στο ΟΑΚΑ και άλλοι εκτός. Ο Αντίνο στο ΟΑΚΑ είναι ένας ωραίος εξτρέμ που παίρνει πρωτοβουλίες. Εκτός έδρας δείχνει ότι είναι ακόμα 21 χρονών: χθες έπαιζε σαν να θέλει να αποβληθεί κάνοντας ανόητα πράγματα – ο κόουτς Νίστρουπ τον έβγαλε την δεύτερη φορά που ο διαιτητής Ευαγγέλου του χάρισε κάρτα, αλλά τον κάλυψε στην συνέντευξη Τύπου. Ο Ταμπόρδα επίσης είναι άλλος παίκτης στο ΟΑΚΑ κι άλλος εκτός κυρίως γιατί εκτός έδρας δεν σκοράρει με την άνεση που το κάνει εντός έδρας. Χθες ήταν αόρατος στο πρώτο ημίχρονο όταν χρησιμοποιήθηκε στα δεξιά, και ήταν καλύτερος στην επανάληψη όταν έπαιξε πίσω από τον Ντέσερς δίνοντάς του και το γκολ της ισοφάρισης, όμως για να έχει καλύψεις στη μεσαία γραμμή ο ΠΑΟ, μετά την αλλαγή θέσης του Ταμπόρδα, ο Νίστρουπ άλλαξε και όλη η μεσαία γραμμή όχι ως προς το ποιοτικότερο: ο ΠΑΟ, ακόμα και στο δεύτερο ημίχρονο που μετά το πέρασμα του Λιβάι Γκαρσία έγινε αποδοτικότερος στο πλάι, έμοιαζε αρκετά με τον περσινό.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ο πιο ειδικός λόγος ήταν η απουσία των δυο χαφ που τον κουβαλάνε: του Ουναϊ που θα λείψει καιρό και του Κάνγκουα που έλειπε χθες. Ο Ηρακλής φωνάζει για την διαιτησία του Ευαγγέλου κι έχει κάποια δίκια, αλλά αν έχασε την ισοπαλία είναι γιατί ο Ζούλιεβιτς που μπήκε στο ματς στο 85΄έκανε πέντε λεπτά αργότερα ένα ανόητο πέναλτι. Ο Βάλτερ Ματζάρι δεν πήγε πάλι στην συνέντευξη Τύπου, έφυγε από το γήπεδο με ταξί πριν δει τους παίκτες του και τα έχει με τους διαιτητές. Στην πραγματικότητα μια ευθύνη για την ήττα την έχει κι αυτός: έστησε την ομάδα πολύ καλά, αλλά τελείωσε το ματς άσχημα. H ιδέα να βγάλει όλους τους κυνηγούς του στο τέλος (Μάρκες, Λόπεθ και Σίλβα έφυγαν από το ματς άνευ λόγου) δεν ήταν και η καλύτερη. Ο ΠΑΟ κέρδισε μέτρα χωρίς κόπο.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="https://www.sport24.gr/wp-content/uploads/2026/06/gacinovic-full.jpg" alt="https://www.sport24.gr/wp-content/uploads/2026/06/gacinovic-full.jpg" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Η είσοδος του Γκατσίνοβιτς&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ο ΠΑΟ κέρδισε πρώτη φορά με ανατροπή και με ανατροπή και πέναλτι κέρδισε και η ΑΕΚ. Ο Νίκολιτς κράτησε στην ενδεκάδα επτά παίκτες από αυτούς που ξεκίνησαν στο ματς με την Ρεάλ Μαδρίτης, αλλά την νίκη του την έδωσε ένας όγδοος: ο Γκατσίνοβιτς που χρησιμοποιήθηκε ως δεξιός μπακ στη θέση του νεαρού Χριστακόπουλου στο δεύτερο ημίχρονο. Ο Λεβαδειακός είχε σημαδέψει τον μικρό και παίζοντας από την μεριά του προηγήθηκε με 0-1 με ένα υπέροχο γκολ του Κόμπναν, αλλά ο Γκατσίνοβιτς που μπήκε στο 46΄έδωσε ισορροπία (και λύσεις στην επίθεση) και η κουρασμένη κυρίως στο μυαλό ΑΕΚ γύρισε το ματς με το πέναλτι – γκολ του Γιόβιτς και μια κεφαλιά του Βάργκα σε πέντε λεπτά στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου. Ο Λεβαδειακός με πρωταγωνιστή τον Πουπέσκου προσπάθησε να εκμεταλλευτεί το ότι έπαιζε με παίκτη παραπάνω στο τέλος, ζήτησε ένα πέναλτι στις καθυστερήσεις και έδωσε στην δημοσιότητα ένα ειδικό βίντεο με τέσσερις φάσεις που αδικήθηκε. Αυτή με τους δύο παίκτες της ΑΕΚ που συγκρούονται και ο διαιτητής Μόσχου δίνει φάουλ υπέρ της γηπεδούχου έχει κάτι το ιστορικό. Κατά τα άλλα είναι να απορείς πως ο συγκεκριμένος διαιτητής, όχι μόνο υπάρχει στους πίνακες αλλά έχει προταθεί και για διεθνής.       &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Σοβαρά και άλλα λάθη&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Για ένα πέναλτι που θεωρεί ότι δεν του δόθηκε γκρίνιαξε στο ματς με τον ΠΑΟΚ και ο Ολυμπιακός. Η αλήθεια είναι πως σε ματς λεπτομερειών αυτές οι αποφάσεις μετράνε όσο και ένα λάθος όπως αυτό που κάνει ο τερματοφύλακας Ορτέγκα προκαλώντας την ισοφάριση του Ζίφκοβιτς. Ο Ολυμπιακός, επιθετικά αόρατος στο πρώτο ημίχρονο, άνοιξε το σκορ με γκολ του Γκονζάλες (έχω χάσει το μέτρημα των παικτών του Ιμανόλ που έρχονται από τον πάγκο και σκοράρουν…) αλλά αντί να χτίσει πάνω σε αυτό μπερδεύτηκε: οι μισοί του παίκτες έπαιζαν για να βάλουν δεύτερο μένοντας μπροστά και οι μισοί έμειναν πίσω για να προστατέψουν το αβαντάζ και η απουσία του Εσε που χτύπησε και βγήκε φάνηκε παρόλο που ο Πουέρτα που μπήκε στην θέση του ήταν από τους καλύτερους. Το λάθος του Ορτέγκα είναι σοβαρό, αλλά ένα λεπτό πριν ο Χατζηδιάκος έχει καταφέρει να μην σκοράρει σε χτύπημα κόρνερ του Ζίφκοβιτς χάνοντας την δεύτερη μεγαλύτερη ευκαιρία του ΠΑΟΚ στο ματς – την πρώτη την έχασε ο Ζαφείρης στο μισάωρο όταν πάλι ο Ζίφκοβιτς του έδωσε μια πάσα «πάρε βάλε». Ο Σέρβος τρέλανε σε ένα ακόμα ματς την άμυνα του Ολυμπιακού, ειδικά μετά την είσοδο του Τέιλορ που τον απαλλάξε από την υποχρέωση να επιστρέφει για να βοηθά τον Ελιστόντο.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="https://www.sport24.gr/wp-content/uploads/2026/11/FASARA-1200x800.jpg" alt="https://www.sport24.gr/wp-content/uploads/2026/11/FASARA-1200x800.jpg" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ο ΠΑΟΚ έχει πάρει τον αέρα του Ολυμπιακού. Με δέκα απόντες, χάνοντας τον Γιάκιτς και παίζοντας με τερματοφύλακα τον ταλαντούχο Μοναστηρλή άφησε στον Ολυμπιακό όλα κι όλα τρία – τέσσερα σουτ από καλή θέση. Ο Λίσι με το πέρασμα του Τέιλορ δίπλα στους Ζαφείρη και Σανταμαρία βρήκε τρία χαφ ικανά να τρέξουν για τους Ζίφκοβιτς, Εντιαγέ, Μπάντζα και αν είχε ένα κυνηγό να στείλει στα αριστερά πάνω στον Σάλιακα ίσως είχε προκαλέσει και άλλα μεγαλύτερα προβλήματα. Τον Ολυμπιακό βαραίνει πολύ η απώλεια πέντε βαθμών στα ματς με τον Βόλο και τον ΟΦΗ. Το πρόγραμμά του (με Ηρακλή, Αρη εκτός και ΑΕΚ συν τα ευρωπαϊκά ματς) είναι πολύ δύσκολο μέχρι τα Χριστούγεννα. Και στο πρόβλημα του γκολ προστίθεται και ένα πρόβλημα άμυνας: σε πολλούς παίκτες το σερί δημιούργησε μια βεβαιότητα ότι η ομάδα μπορεί να κερδίζει όλα τα ματς με 1-0. Κάτι που απλά δεν γίνεται.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Χωρίς εκπλήξεις              &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Κατά τα άλλα δεν υπήρξαν εκπλήξεις. Ο Αρης κέρδισε το Σάββατο με 3-0 με χαρακτηριστική ευκολία τον Παναιτωλικό και με μεγάλους πρωταγωνιστές τον Καντεβέρε και τον Ράστιτς που φάνηκε πόσο έλειψε στο ματς με τον Λεβαδειακό μια βδομάδα πριν όταν ο Αρης έχασε με το ίδιο σκορ. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τίποτα ανεξήγητο. Και ο Άρης συγκαταλέγεται μεταξύ των ομάδων που ξέρουν να παίζουν καλύτερα εντός έδρας, πιθανότατα γιατί πολλοί από τους παίκτες του αποκτήθηκαν αργά και ο Μιχάλης Γρηγορίου έχει ρίξει το βάρος στο να τους μάθει να ανοίγουν κλειστές άμυνες, σαν αυτές δηλαδή που η ομάδα του συναντά συνήθως στο Βικελίδης.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Μιλώντας για κλειστές άμυνες ο Χρήστος Κόντης χαρακτήρισε τέτοια την άμυνα του Ατρομήτου στο ματς με τον ΟΦΗ, αλλά το πρόβλημα της ομάδας του ήταν κυρίως η κόπωση: η ισοπαλία είναι ένα πολύ καλό αποτέλεσμα για τους Περιστεριώτες που ανακάμπτουν. Το πήραν και γιατί ένα γκολ του Κόντρα που βρήκε ο ΟΦΗ στο 68’ δεν μέτρησε χάρη στο VAR. Ισοπαλία είχαμε και στο στα χαρτιά ντέρμπι της Πελοποννήσου ανάμεσα στον Αστέρα Τρίπολης και την Καλαμάτα αλλά όχι και τόσο ηθελημένο: η Καλαμάτα αν και βρέθηκε πίσω στο σκορ έπαιξε για να κερδίσει και αδικείται από το αποτέλεσμα αφού ειδικά στο τέλος είχε του κόσμου τις ευκαιρίες. Το τελικό 1-1 ήρθε χάρη σε ένα εκπληκτικό γκολ του Μπολιβάρ. Ακόμα κι αν δεν ήθελε να το κάνει αυτό που έκανε ο κυνηγός της Καλαμάτας όσες φορές το βλέπεις τόσο περισσότερο απίστευτο σου φαίνεται.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Δεν είναι απίστευτο αντιθέτως ότι η Κηφισιά πέρασε με νίκη από το Βόλο το Σάββατο. Παρότι βρέθηκε πίσω στο σκορ, γύρισε το ματς με χαρακτηριστική άνεση, πράγμα που είχε κάνει και με τον Ηρακλή αλλά και με τον Ολυμπιακό στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας πριν το γκολ του Ζέλσον. Η ομάδα του Λέτο ξέρει την τέχνη της ανατροπής γιατί σκοράρει έχοντας βρει στο πρόσωπο του Σαγκάλ τον διάδοχο του Τετέι. Σκοράροντας έχει μια πολύ ήσυχη χρονιά σε σχέση με από πολλές άλλες ομάδες που έχουν ίδιους στόχους.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt; &lt;/p&gt;</description><pubDate>Mon, 09 Nov 2026 11:11:05 GMT</pubDate><guid isPermaLink="true">https://www.karpetshow.gr:443/blog/lathi-pathi-kai-anatropes</guid></item><item><title>Να γελάς κι όταν πονάς </title><link>https://www.karpetshow.gr:443/blog/na-gelas-ki-otan-ponas</link><description>&lt;p&gt;Σε μια μετριότατη για την ώρα κινηματογραφική σεζόν ο Θεός του σινεμά άκουσε τις προσευχές όλων όσων θέλουν να βρίσκουν γαλήνη, χαρά και απόλαυση σε μια σκοτεινή αίθουσα και μας έστειλε το «Wild Horse Nine» που δεν είναι κάποιο αριστούργημα, αλλά είναι κάτι περισσότερο: μια ωραία ταινία που ανανεώνει την αγάπη σου για τον κινηματογράφο ως Τέχνη στην οποία οι άνθρωποι κι όχι τα εφέ κάνουν την διαφορά. Η ταινία δεν είναι μια εμπειρία ζωής, αλλά βασίζεται σε μια ωραία ιστορία, από αυτές που έχουμε ανάγκη. Μια ιστορία χωρίς ήρωες (αφού όλοι οι άντρες πρωταγωνιστές που εμφανίζονται είναι τομάρια), χωρίς συνηθισμένους ανθρώπους (αφού τίποτα συνηθισμένο δεν κάνουν οι πρωταγωνιστές της) αλλά ικανή να ξυπνήσει το ενδιαφέρον σου παίζοντας και λιγάκι με τις ανοχές σου αφού σε υποχρεώνει – κατά κάποιο τρόπο – να αναρωτηθείς αν η φιλία μπορεί να είναι το μοναδικό καταπραϋντικό που υπάρχει εκεί έξω.           &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Αλλά ας τα πάρουμε με την σειρά.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="https://filmfestival.cdn.amplifydigital.be/https%3A%2F%2Fwww.filmfestival.be%2Fvolumes%2Ffiona%2Ff73f5b1a-690c-4f77-b351-2ae3cda08c26.jpg%3Fv%3D1789115298%252C0.5924%252C0.4012?auto=compress%2Cformat&amp;amp;crop=focalpoint&amp;amp;fit=crop&amp;amp;fp-x=0.5924&amp;amp;fp-y=0.4012&amp;amp;h=598&amp;amp;q=80&amp;amp;w=1282&amp;amp;s=10e0b39dd343a539c8c4d2bbd5c452e9" alt="https://filmfestival.cdn.amplifydigital.be/https%3A%2F%2Fwww.filmfestival.be%2Fvolumes%2Ffiona%2Ff73f5b1a-690c-4f77-b351-2ae3cda08c26.jpg%3Fv%3D1789115298%252C0.5924%252C0.4012?auto=compress%2Cformat&amp;amp;crop=focalpoint&amp;amp;fit=crop&amp;amp;fp-x=0.5924&amp;amp;fp-y=0.4012&amp;amp;h=598&amp;amp;q=80&amp;amp;w=1282&amp;amp;s=10e0b39dd343a539c8c4d2bbd5c452e9" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ο σεναριογράφος σκηνοθέτης&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Βλέποντας το Wild Horse Nine σκεφτόμουν τον ΜακΝτόνα να το γράφει και να γελάει. Ο ΜακΝτόνα είναι βασικά σεναριογράφος. Στο σινεμά πάντα πίστευα ότι ο σεναριογράφος θέλει να γίνει σκηνοθέτης δηλαδή να είναι ο ίδιος υπεύθυνος για τις εικόνες με βάση τις οποίες θα αποκτήσει υπόσταση η δουλειά του. Ομοίως ο σκηνοθέτης θέλει να είναι ηθοποιός (γιατί ξέρει πως πρέπει οι ηθοποιοί που δεν τον ακούν να παίζουν), ο ηθοποιός θέλει να είναι παραγωγός (γιατί ο παραγωγός πάντα πιστεύουν πως κερδίζει πολλά που δεν του αξίζουν) και ο παραγωγός θα ήθελε να είναι ηθοποιός ή σκηνοθέτης για να πληρώνεται αυτός χωρίς το άγχος αν η ταινία θα φέρει πίσω τα λεφτά της. Ο ΜακΝτόνα έιναι από τους λίγους που κατάφερε να κάνει το όνειρο του σεναριογράφου πραγματικότητα: έγινε σκηνοθέτης. Ισως οι εικόνες του να μην είναι ό,τι πιο πρωτότυπο (το Wild Horse Nine είναι γεμάτο από κοντινά πλάνα των πρωταγωνιστών και τουριστικά καρτ ποστάλ από τα νησιά του Πάσχα), αλλά υπάρχει σε αυτές ένας εσωτερικός ρυθμός που απογειώνει τους διαλόγους. Που είναι υπέροχοι. Και σπάνιοι για τα μέτρα της εποχής μας.      &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Μπορεί να φαίνεται απίστευτο βλέποντας κάποιες από τις ταινίες του ΜακΝτόνα (όπως το «Οι τρεις πινακίδες έξω από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι»), αλλά ο Μάρτιν ΜακΝτόνα είναι Ιρλανδός γεννημένος μάλιστα στο Λονδίνο: το βλέπω γατί ο τύπος γνωρίζει καλά, αγαπά και μισεί την Αμερική τόσο ώστε το ότι δεν είναι Αμερικάνος μοιάζει απίθανο. Η ιστορία που μας διηγείται είναι πέρα για πέρα αμερικάνικη (ως προς το πλαίσιο) αλλά και πέρα για πέρα παγκόσμια (ως προς το υπόβαθρο της).&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Καλύτερα να μην ξέρεις πολλά&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Θα προσπαθήσω να σας πω μερικά πράγματα χωρίς κανένα spoiler γιατί η απόλαυση της ταινίας (ακριβώς επειδή βασίζεται στο σενάριο) είναι μεγαλύτερη αν την δεις χωρίς να ξέρεις πολλά. Πρωταγωνιστής στην ταινία είναι ο Κρις, ένας πράκτορα της CIA που έχει μεγαλώσει κι όπως όλοι οι άνθρωποι που έχοντας μεγαλώσει αποδέχονται ότι έρχεται το τέλος της ζωής τους έχει αφήσει στην άκρη κάθε προσπάθεια να είναι συμπαθητικός, να κρατά μυστικά, να αισθάνεται χρήσιμος. Ο συνάδελφός του, ο Λι, είναι όπως θα μας αποκαλύψει κάποια στιγμή ο μόνος φίλος του: ένας φίλος που έχει ανάγκη στην τελευταία φάση της ζωής του και που συγχρόνως δεν εμπιστεύεται γιατί τα μάτια του έχουν δει πολλά. Οι δυο τους υπηρετούν στο Σαντιάγο το καλοκαίρι του 1973 και δουλεύουν στον μηχανισμό που προετοιμάζει την ανατροπή της κυβέρνησης του Σαλβαδόρ Αλιέντε. Ωστόσο, ο τοπικός σταθμάρχης της CIA (που υποδύεται ο Στιβ Μπουσέμι παίζοντας για άλλη μια φορά τον εαυτό του) έχει απηυδήσει τόσο πολύ με τις τρέλες του Κρις —ο οποίος μιλάει δημόσια και ακατάσχετα, αποκαλύπτοντας στον καθένα το επικείμενο πραξικόπημα— ώστε στέλνει τους δυο τους για διακοπές στο Νησί του Πάσχα, κάνοντας δεκτό ένα είδος τελευταίο αιτήματος του γέρο πράκτορα Κρις πριν αυτός πει αντίο. Όλα αρχίζουν μόλις οι δυο φτάνουν στο νησί, αλλά αλίμονο αν σας αποκαλύψω το παραμικρό: θα σας κατέστρεφα την μισή απόλαυση. Η ταινία είναι εξαιρετικά γραμμένη, οι διάλογοι είναι αστραπιαίοι και οι ηθοποιοί δίνουν όλοι τον καλύτερό τους εαυτό. Αλλά πίσω από την επιφανειακή του ιστορία το Wild Horse Nine έχει ένα δεύτερο επίπεδο υπέροχο.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="https://www.moma.org/d/assets/W1siZiIsIjIwMjYvMTAvMDYvNTJxc3g5amU4YV9XaWxkX0hvcnNlX05pbmUuanBnIl0sWyJwIiwiY29udmVydCIsIi1xdWFsaXR5IDkwIC1yZXNpemUgMjAwMHgyMDAwXHUwMDNlIl1d/Wild%20Horse%20Nine.jpg?sha=a76852272e49383d" alt="https://www.moma.org/d/assets/W1siZiIsIjIwMjYvMTAvMDYvNTJxc3g5amU4YV9XaWxkX0hvcnNlX05pbmUuanBnIl0sWyJwIiwiY29udmVydCIsIi1xdWFsaXR5IDkwIC1yZXNpemUgMjAwMHgyMDAwXHUwMDNlIl1d/Wild%20Horse%20Nine.jpg?sha=a76852272e49383d" width="1419" height="947" class="shrinkToFit" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Η πληγή και το γέλιο&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ακόμα και μια πληγή μπορεί να σε κάνει να γελάσεις – φαίνεται να λέει ο ΜακΝτονα. Από την άλλη υπάρχουν και γέλια που αφήνουν πληγές. Προκύπτουν αυτά τα γέλια όταν αποκαλύψεις γίνονται από ένα γέρο άνθρωπο με συνηθισμένο πρόσωπο κι όταν ο τόνος μιας συζήτησης μεταξύ φίλων μοιάζει με καμπανάκι συναγερμού. Στην ταινία παρακολουθούμε κυρίως την κούραση εκείνου που έχει κάνει ένα κακό επάγγελμα παραμένοντας αμήχανος για την επιλογή του ακόμα και την στιγμή που κάνει την αποτίμηση της ζωής του. Το Wild Horse Nine μας μεταφέρει σε ένα παράξενο σημείο: αρχικά μας κάνει λίγο να γελάμε κι αφού γελάσουμε, τώρα πρέπει να καταλάβουμε με ποιον. Οι ήρωες κουβαλούν μυστικά, υποψίες, ψέματα που δεν είναι απλά συνήθεια αλλά εργαλείο δουλειάς. Και ένα φόβο να εμπιστευτούν που πραγματικά τους καταδιώκει.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ο ΜακΝτόνα, μας διηγείται έναν άνθρωπο στη δύση του, που δεν θα έπρεπε να έχει τίποτα το γοητευτικό. Δεν είναι καν ο γοητευτικός κατάσκοπος, δεν είναι καν ο κατά συρροή δολοφόνος με την άδεια του κράτους. Είναι μάλλον ένας φουκαράς που κουβαλάει μυστικά που τον κουράζουν κι έχουν γίνει η Πέτρα του Σίσυφου μιας ζωής που έζησε έντονα (πέραν πάσης αμφιβολίας…) αλλά όχι όπως θα την ήθελε:  ο ΜακΝτόνα μας κάνει να νιώσουμε μια τεράστια ενσυναίσθηση γι' αυτόν. Τον παρακολουθούμε (αν και θα ήταν σωστότερο να πω τον συνοδεύουμε) στο τελευταίο του παιχνίδι με τη ζωή, εκεί όπου η ειρωνεία αφήνει να διαφανεί ο φόβος και κάθε εξομολόγηση κινδυνεύει να είναι η τελευταία για αυτό πρέπει να είναι και μεγαλοπρεπής. Νιώθουμε τη μοναξιά του, την επιθυμία του να εκμυστηρευτεί, την κούρασή του. Κι όλο αυτό θα ήταν κομμάτι αδιάφορο αν δεν υπήρχε μια ωραία επισήμανση: ότι το μόνο που σε βοηθά να μεταφέρεις το βάρος, το κάθε βάρος, είναι τελικά η φιλία. Η υπέροχη ανδρική φιλία, η χωρίς καμία εξήγηση καμιά φορά, γίνεται το μοναδικό καταφύγιο για να ξεφύγεις ακόμα και από τον εαυτό σου.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="https://cdn-cabinet.ua.news/uploads/images/wild_horse_nine_malkovich_rockwell_venic_1788487080993.webp" alt="https://cdn-cabinet.ua.news/uploads/images/wild_horse_nine_malkovich_rockwell_venic_1788487080993.webp" width="1420" height="947" class="shrinkToFit" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Στην περίπτωση του γέρο Κρις, η δουλειά του (στην συγκεκριμένη περίπτωση η CIA…) έχει εισχωρήσει μέσα του ως το μεδούλι: δεν υπάρχει τίποτα στην ζωή του στο οποίο να μην υπάρχουν τα αποτυπώματά της. Αλλά ο τύπος ζει αυτό το βάρος χάρη στην παρουσία του φίλου του με μια θαυμαστή άνεση ακόμα και στην συμπεριφορά του. Οι παύσεις του ενώ μιλάει, οι μεταβολές της διάθεσής του, οι ατάκες του που τον προστατεύουν από έναν πόνο και αμέσως μετά τον εκθέτουν μοιάζουν προμελετημένες κινήσεις. Αλλά, λέει ο ΜακΝτόνα δεν είναι τέτοιες: είναι απλά ένας τρόπος για να αντέξει ανάμεσα στη θηριωδία (που έχει ζήσει) και στην ευθραυστότητα που έρχεται αναπόφευκτα στο τέλος της ηλικίας. Το σενάριο είναι ένα απόλυτο αριστούργημα γραφής, ένα παράδειγμα μαύρης κωμωδία, ένας ύμνος για το πως ανακαλύπτεις την χαρά της αλήθειας των πραγμάτων απλά γιατί οδεύεις προς το τέλος και θες να εξομολογηθείς σε ένα φίλο. Γύρω από τους δυο φίλους υπάρχει η απόμακρη ομορφιά του νησιού. Πίσω από αυτούς τους δύο υπάρχουν οι καταδικασμένες ζωές τους για τις οποίες άλλοι αποφάσισαν. Μια φιλία δεν μας απαλλάσσει από το βάρος, αλλά τουλάχιστον μπορεί να μας προσφέρει την ανακούφιση για να αντέξουμε λάθη. Δεν ξέρω αν απαραίτητα ισχύει, αλλά το βρήκα πανέμορφο.  &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ρεσιτάλ ηθοποιών&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ο Τζον Μάλκοβιτς είναι μοναδικός. Μας κάνει να νιώσουμε τον πόνο του τέλους του, μαζί με το βάρος των ευθυνών του. Ο,τι στην ταινία εμφανίζεται γύρω του (η ομορφιά και η φύση του νησιού, η ελευθερία ενός άγριου αλόγου, μια νεαρή φοιτήτρια κτλ), φωτίζονται από δαύτον. Ο Σαμ Ρόκγουελ, ως υποβολέας του με προσωπικά προβλήματα, είναι άψογος. Και οι δυο θα είναι στα Οσκαρ, αλλά μικρή σημασία έχει. Σημασί έχει η ταινία. Η ταινία δείχνει ότι η φιλία είναι αντίδοτο στο δηλητήριο της ζωής ίσως και στην ίδια την βία της εξουσίας. Είναι λίγο υπερβολικό. Αλλά είναι ωραίο να αγαπάς τους φίλους σου. Και να το δείχνεις με πράξεις…&lt;/p&gt;</description><pubDate>Sun, 08 Nov 2026 11:15:00 GMT</pubDate><guid isPermaLink="true">https://www.karpetshow.gr:443/blog/na-gelas-ki-otan-ponas</guid></item><item><title>Ξαναείδα τον Πάσπαλιε...</title><link>https://www.karpetshow.gr:443/blog/ksanaeida-ton-paspalie</link><description>&lt;p&gt;Εχω καθιερώσει τι να γράφω το Σάββατο για τον Ολυμπιακό και τον ΠΑΟ και τις περιπέτειες τους στην Ευρωλίγκα γιατί με βολεύει: το γεγονός ότι γράφω συνήθως αφού ολοκληρώνονται και διπλές αγωνιστικές με βοηθά, γιατί τα σημειώματα μου ξεφεύγουν από αυστηρές επισημάνσεις που έχουν να κάνουν με τα ματς και αφορούν γενικότερα πράγματα που έχουν συμβεί μέσα στην εβδομάδα. Τα πολύ ειδικά (στα οποία γενικά στα σπορ δεν πιστεύω πολύ, γιατί είναι απλά φωτογραφίες της στιγμής, «δέντρα κι όχι δάση») τα αφήνω σε άλλους. Προτιμώ τα πιο μεγάλα συμπεράσματα: το συμπέρασμα πχ αυτής της εβδομάδας είναι ότι γύρισε ο Ναν. Και ότι χάθηκε νομίζω κάθε πιθανότητα να ξαναδούμε τον Ολυμπιακό του ξεκινήματος της σεζόν, την σπάνια για τα δεδομένα του ελληνικού μας μπάσκετ ομάδα, που έβαζε 100 πόντους ακόμα κι εκτός έδρας, κι αναδείκνυε την ομορφιά του σπορ. Θα προκύψει κάποια στιγμή ένας Ολυμπιακός που θα είναι πάλι μια καλή ομάδα. Αλλά θα είναι κάτι άλλο.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Αλλα ας τα πάρουμε με την σειρά.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="https://www.superbasket.gr/images/2026/Euroleague/Panathinaikos/44o68.jpg" alt="https://www.superbasket.gr/images/2026/Euroleague/Panathinaikos/44o68.jpg" width="1683" height="947" class="shrinkToFit" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ο Αταμάν το ήξερε&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Πάντα γελούσα με την αμηχανία όσων δεν μπορούν να καταλάβουν ότι όσο ο Ναν παίζει στον ΠΑΟ θα είναι ο πιο καθοριστικός παίκτης του, όχι απλά γιατί είναι ο πιο προικισμένος επιθετικά από όλους, αλλά γιατί έχει το αμερικάνικο ένστικτο του σκόρερ και δεν κρύβεται από την ευθύνη. Ο Αταμάν το ήξερε, το καταλάβαινε και σε αυτόν στήριξε την τύχη του. Με τον Ναν τα πήρε όλα και με τον Ναν τα έχασε, ειδικά όταν τραυματισμοί και δυσκολίες στα αποδυτήρια δεν του επέτρεψαν να έχει την ομάδα στην κατάσταση που θα ήθελε στο τέλος της περσινής σεζόν.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ο Ομπράντοβιτς χρειάστηκε λίγο καιρό για να καταλάβει ότι έχοντας τον Ναν πρέπει κι αυτός να του αφήσει την μπάλα – ειδικά όταν αυτή «καίει». Με τον Ναν να κάνει τον Ναν ο ΠΑΟ κέρδισε την Ρεάλ Μαδρίτης φτάνοντας τους 101 πόντους στην κανονική διάρκεια και τους 115 μετά από την παράταση.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Το δήθεν ψαγμένο μπάσκετ&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Γιατί υπάρχει γκρίνια για τον Ναν; Πρώτα από όλα δεν υπάρχει γκρίνια από όλους: υπάρχει από κάμποσους σχολιαστές και από κάποιους οπαδούς – όλοι αυτοί είναι οπαδοί ενός δήθεν ψαγμένου μπάσκετ στο οποίο η μπάλα μοιράζεται, ο προπονητής υπάρχει για να επιβάλει τα θέλω του, οι παίκτες πρέπει στην επίθεση να παίζουν όλοι, οι μηχανισμοί πρέπει να φαίνονται κτλ κτλ. Ωραία είναι όλα αυτά και πιθανότατα να είναι και αποδοτικά – είδαμε πχ τον ΠΑΟ χωρίς τον Ναν φέτος να κερδίζει. Αλλά δεν έχουν καμία σχέση με τον Ναν κι όποιος δεν το καταλαβαίνει ας σκεφτεί αυτή την ωραία αμερικάνικη παροιμία που λέει ότι «δεν μπορείς να  μάθεις σε ένα γουρούνι να τραγουδάει, χάνεις τον χρόνο σου και ταλαιπωρείς και το γουρούνι». Στο μεταξύ με 33 πόντους ο χωρίς ασίστ Ναν ταλαιπώρησε την Βασίλισσα και ειδικά στο τέταρτο δεκάλεπτο έκανε όλο τον κόσμο να παραμιλάει. Ο Ομπράντοβιτς πρώτος του έβγαλε το καπέλο λέγοντας πως έχει παίξει περισσότερα ματς από τις προπονήσεις που έχει κάνει.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="https://www.ertsports.gr/wp-content/uploads/2026/11/obradovic.png" alt="https://www.ertsports.gr/wp-content/uploads/2026/11/obradovic.png" class="transparent" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ο ΠΑΟ έχει προβλήματα, αλλά το πρόβλημά του δεν είναι ο Ναν. Κι αν εξαιτίας του Αμερικάνου κάποιοι συνηθισμένοι να σκοράρουν πιο πολύ σουτάρουν λιγότερο (στη Μαδρίτη ο Χέις Ντέιβις έκανε 3 σουτ και ο Γιαμπουζέλε 4), ας μάθουν να είναι χρήσιμοι αλλιώς. Ο Ομπράντοβιτς προφανώς πρέπει να ξαναμοιράσει ρόλους. Και να αφήσει στον Αμερικάνο την δυνατότητα να κάνει αυτό που ξέρει. Και γιατί αυτό που κάνει αυτός δεν το κάνει κανείς άλλος και γιατί όσο υπάρχει ο Ναν οι αποφάσεις θα είναι δικές του.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Που είναι ο Ολυμπιακός;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Στο μεταξύ ενώ γύρισε ο Ναν ο Ολυμπιακός αγνοείται – και δεν το λέω γιατί έχασε από τον φορμαρισμένο και σκληρό Ερυθρό Αστέρα με ένα σκορ (57-62) που σε κάνει να πιστεύεις πως θα πάνε σήμερα να παίξουν το δεύτερο ημίχρονο. Οι Σέρβοι χρόνια τώρα εκμεταλλεύονται ότι στην Ελλάδα τα ματς με τον Ολυμπιακό είναι κάτι σαν εορταστικά φιλικά και τον κερδίζουν συχνά πυκνά. Αλλά το θέμα δεν είναι το χθεσινό ματς: είναι ότι μάλλον έχει προκύψει η απόφαση μετά τον τραυματισμό του Μοντέρο και τον παραγκωνισμό του Ντόρσεϊ να δημιουργηθεί μια άλλη ομάδα που καμία σχέση δεν θα έχει με τον Ολυμπιακό που ξεκίνησε την σεζόν. Γεγονός που δεν κρύβω ότι με παραξενεύει.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ο Ολυμπιακός που είδαμε στην αρχή της σεζόν να μοιράζει κατοστάρες εντός κι εκτός έδρας ήταν πρώτα από όλα μια ομάδα γρήγορη. Ο Μοντέρο, ο Ντόρσεϊ, ο Φουρνιέ και δευτερεύοντος ο ΜακΙντάιερ και ο Γουόρντ του έδιναν ταχύτητα γιατί ο σκοπός ήταν φανερά να πάει το ματς σε πολλές κατοχές, να βρεθεί η άμυνα των αντιπάλων άδεια, να χτυπάει ο Ολυμπιακός με τον όποιο χειριστή της μπάλας γρήγορα. Δεν ήταν τα σουτ που έδιναν τα μεγάλα σκορ: ο Ολυμπιακός και με τον Μοντέρο και τον Ντόρσεϊ (που ήταν οι μόνοι που χθες έλειπαν) δεν είχε το καλύτερο τρίποντο και γινόταν και συζήτηση (μολονότι η ομάδα είχε την καλύτερη επίθεση στην Ευρωλίγκα) να βρεθεί ένα τριάρι με καλό σουτ – πολλοί περίμεναν τον Χεζόνια.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Η απουσία αρχικά του Ντόρσεϊ και στην συνέχεια του Μοντέρο (σε συνδυασμό και με τον τραυματισμό του Φουρνιέ και τα μικροπροβλήματα του Μιλουτίνοφ) χάλασαν εκείνη την ομάδα. Αλλά η ερώτηση δεν είναι τι συνέβη (αυτό το ξέρουμε) – η ερώτηση είναι τι ομάδα θες. Αν θες εκείνο τον Ολυμπιακό που παρουσίασες αρχικά πρέπει να βρεις νέους Μοντέρο και Ντόρσεϊ. Είναι δύσκολο; Πιθανόν. Πιθανόν επίσης να ρθουν δυο και να αποδειχτούν κατώτεροι από αυτούς που πρέπει να αντικαταστήσουν. Αλλά όλο και περισσότερο μοιάζει η απόφαση του Μπαρτζώκα να είναι άλλη.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="https://www.novasports.gr/wp-content/uploads/2026/11/konchar-960x640.jpg" alt="https://www.novasports.gr/wp-content/uploads/2026/11/konchar-960x640.jpg" /&gt;Επιτέλους παίζει άμυνα ;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ενας τερματοφύλακας&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ο κόουτς φαίνεται να θέλει μεσούσης της περιόδου να φτιάξει ένα άλλο Ολυμπιακό. Μια ομάδα πιο ελληνική (ως προς την λογική και το παιγνίδι της), πιο οικεία και κατανοητή σε όσους εδώ μπάσκετ παρακολουθούν, πιο εύκολη για τους σχολιαστές που γράφουν καλά λόγια για προπονητές κτλ και ίσως και πιο απλή στην διαχείρισή της από τον ίδιο. Δείγματα γραφής ήδη βλέπουμε. Η άμυνα είναι σπουδαία και σε αυτή προστέθηκε κι ένας τερματοφύλακας όπως ο Κόντσαρ που έκανε ντεμπούτο ρίχνοντας τρεις τάπες – δεν το θυμάμαι από παίκτη που είναι περιφερειακός. Τα χέρια όλων πάνε σε κάθε μπάλα: χθες έγιναν τρία τζάμπολ. Κάθε μάχη για επιθετικό ριμπάουντ είναι μοναδική: χθες ο Ολυμπιακός κέρδισε 18 (!). Κάθε αντίπαλος που θέλει να πλησιάσει το καλάθι δεινοπαθεί από τον Εντζάι, τον Χόλ, τον Γουορντ, τον Τζόουνς όταν δεν τσακώνεται με αντιπάλους ή προπονητές. Αλλά από την άλλη όλα στην επίθεση γίνονται αργά και τα σουτ προκύπτουν σαν αναγκαίο κακό γιατί δεν έχει βρεθεί η κατάλληλη πάσα: το ματς στην επίθεση χθες ήταν μια επαναλαμβανόμενη λούπα με τον Φουρνιέ να κάνει ό,τι μπορεί, τον Βεζένκοφ να ζητά μπάλα στο χαμηλό post ή να σουτάρει από το σπίτι του και τον Τζόζεφ και τον ΜακΙνταιερ να αρχίζουν επιθέσεις μετά τα 15 δευτερόλεπτα λες και το να γίνει ένα σουτ πιο πριν απαγορεύεται.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Με τον Βεζένκοφ να κάνει τον Πάσπαλιε&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Δεν είναι μόνο θέμα απουσιών το μπάσκετ που έπαιξε χθες ο Ολυμπιακός: και η Ρεάλ δεν είχε Καμπάτσο, Μαλεντόν, Ντεκ και με τον ΠΑΟ έβαλε 101 πόντους κι έχασε γιατί ο Ταβάρες αστόχησε αντί να καρφώσει. Το να παίζεις έτσι είναι επιλογή. Χθες κάποια στιγμή ήταν σαν να βλέπω τον πρώτο Ολυμπιακό του Ιωαννίδη με τον Βεζένκοφ να κάνει τον Πάσπαλιε, τον Τζόζεφ τον Τόμιτς και τον Γουορντ τον Σιγάλα. Δεν είναι ότι παίζοντας έτσι δεν υπάρχουν αποτελέσματα: ακόμα και χθες ο Ολυμπιακός που είχε 20 πόντους στο πρώτο ημίχρονο με 1/16 τρίποντα έφτασε ένα σουτ από το να προσπεράσει κι έχασε γιατί ο Χολ κοιμήθηκε και δέχτηκε καλάθι από τον Κολόκο σε μια στιγμή που ο Αστέρας ήταν πελαγωμένος – ακόμα κι ο ίδιος ο σκόρερ. Αλλά όλο αυτό που βλέπουμε μετά τον τραυματισμό του Μοντέρο είναι ένα μπάσκετ μιας εποχής που έχει περάσει. Κι αν ξαναγίνει μόδα, όποιος το σπορ το αγαπάει αυτό που θα θυμάται θα είναι τον Ολυμπιακό που γύριζε ματς από το -18 χωρίς προπονητή στον πάγκο, αλλά βάζοντας πάνω από 100 πόντους στη Βαλένθια. Έναν Ολυμπιακό που περίμενες να δεις, όχι για τις βουτιές στο παρκέ, αλλά για τον τρόμο που προκαλούσε στους αντιπάλους του.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Δεν ξέρω εσάς. Εμένα μου λείπει ήδη…             &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;   &lt;/p&gt;</description><pubDate>Sat, 07 Nov 2026 11:09:21 GMT</pubDate><guid isPermaLink="true">https://www.karpetshow.gr:443/blog/ksanaeida-ton-paspalie</guid></item><item><title>Η μεγάλη ιστορία και η απλή δουλειά</title><link>https://www.karpetshow.gr:443/blog/i-megali-istoria-kai-i-apli-doyleia</link><description>&lt;p class="yiv0282206381ydpa19ad6e1MsoNormal"&gt;&lt;span&gt;Μετά τις δύσκολες βραδιές που υπήρχαν στο πρόγραμμα της ΑΕΚ στο Τσάμπιονς λιγκ και του Ολυμπιακού στο &lt;/span&gt;&lt;span lang="EN-US"&gt;Europa&lt;/span&gt;&lt;span lang="EN-US"&gt; &lt;/span&gt;&lt;span lang="EN-US"&gt;League&lt;/span&gt;&lt;span lang="EN-US"&gt; &lt;span&gt; &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span&gt;έπρεπε να ‘ρθουν δυο νίκες στα χθεσινά παιχνίδια των ελληνικών ομάδων στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις και δυο νίκες τελικά ήρθαν. Ο ΟΦΗ κέρδισε με 0-2 στο Βελιγράδι την Χάποελ Μπερ Σεβά και ο Παναθηναϊκός έκανε την δουλειά του κερδίζοντας στο ΟΑΚΑ την ΤΣΣΚΑ Σόφιας.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p class="yiv0282206381ydpa19ad6e1MsoNormal"&gt;&lt;span&gt;Ας δούμε μερικές λεπτομέρειες που δεν αφορούν μόνο τα παιγνίδια αλλά και την συνέχεια των δύο ομάδων στις διοργανώσεις που παίρνουν μέρος.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p class="yiv0282206381ydpa19ad6e1MsoNormal"&gt;&lt;img src="https://www.sport24.gr/wp-content/uploads/2026/11/FOUNTAS1-1200x800.jpg" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p class="yiv0282206381ydpa19ad6e1MsoNormal"&gt;&lt;span&gt;Χωρίς μυστικά, αλλά με μεγάλη συγκέντρωση &lt;span&gt; &lt;/span&gt;&lt;span&gt; &lt;/span&gt;&lt;span&gt; &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p class="yiv0282206381ydpa19ad6e1MsoNormal"&gt;&lt;span lang="EN-US"&gt;O&lt;/span&gt;&lt;span lang="EN-US"&gt; &lt;/span&gt;&lt;span&gt;ΟΦ&lt;/span&gt;&lt;span lang="EN-US"&gt;H&lt;/span&gt;&lt;span lang="EN-US"&gt; &lt;/span&gt;&lt;span&gt;φανερά πλέον δεν μπήκε στο &lt;/span&gt;&lt;span lang="EN-US"&gt;Europa&lt;/span&gt;&lt;span lang="EN-US"&gt; &lt;/span&gt;&lt;span lang="EN-US"&gt;League&lt;/span&gt;&lt;span lang="EN-US"&gt; &lt;/span&gt;&lt;span&gt;για να χαρεί την συμμετοχή του αλλά για να γράψει ιστορία. Η ομάδα του Χριστού Κόντη επιβεβαιώνοντας την αίσθηση ότι παίζει ίσως λίγο καλύτερα εκτός έδρας από ότι στο Παγκρήτιο πήρε μια πολύτιμη νίκη απέναντι στην Χάποελ Μπερ Σεβά στο Βουκουρέστι που θυμίζω μάλιστα ότι είναι και πρωταθλήτρια Ισραήλ ενώ μετά το μάλλον νωθρό της ξεκίνημα στην διοργάνωση (μια ισοπαλία και δύο ήττες σε τρία ματς) έπαιζε χθες βράδυ τα ρέστα της. Ο ΟΦΗ είχε μεν κάποιες στιγμές που πιέστηκε και χρειάστηκε να αμυνθεί αλλά το έκανε τόσο καλά ώστε απονεύρωσε την αντίπαλό του παίζοντας ειδικά στο πρώτο ημίχρονο πολύ και με το άγχος της.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p class="yiv0282206381ydpa19ad6e1MsoNormal"&gt;&lt;span&gt;Ο ΟΦΗ δεν έχει τακτικά μυστικά: η πρόοδός του έχει να κάνει με την ομοιογένεια και το «δέσιμό» του και όχι με διαβολιές που προκύπτουν από παιγνίδι σε παιγνίδι. Παίζει καλύτερα από οποιαδήποτε ελληνική ομάδα το 5-3-2 με τις όποιες παραλλαγές του (χθες έμοιαζε πιο πολύ με 3-4-3 γιατί στην επίθεση ξεκίνησαν ο Νους, ο Κόντρο και ο Φούντας) και αν υπάρχει κάτι πολύ ενδιαφέρον είναι το πως χρησιμοποιούνται οι ακραίοι μπακ: ο δεξιός μπακ Ντίκμαν μένει πιο πολύ πίσω (ώστε οι τρεις στόπερ να γίνονται με την προσθήκη του τετράδα, όποτε απαιτείται) και από την άλλη πλευρά ο Αθανασίου παίζει πιο πολύ σαν χαφ γιατί είναι και πιο δημιουργικός. Χθες ο αμυντικός μηχανισμός του ΟΦΗ (με τον Μπουχαλάκη σταθερά μπροστά από την άμυνα) ήταν υποδειγματικός: οι τυπικά γηπεδούχοι προσπαθούσαν με μεγάλες διαγώνιες μπαλιές να βρουν χώρους στο πλάι και σήκωναν την μπάλα πράγμα που διευκόλυνε πολύ το έργο του Πούγγουρα και του Νικολάου. Και οι δυο είναι στην κατηγορία Ελληνων παικτών που αφού έκαναν την διαδρομή τους βρήκαν στο Ηράκλειο μια ομάδα που τους δίνει ρόλους πρωταγωνιστών: υπάρχουν κι άλλοι πολλοί. &lt;span&gt; &lt;/span&gt;&lt;span&gt; &lt;/span&gt;&lt;span&gt; &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p class="yiv0282206381ydpa19ad6e1MsoNormal"&gt;&lt;span&gt;Αν η άμυνα του ΟΦΗ έχει οργάνωση και μηχανισμούς που ο Κόντης έχτισε αξιοποιώντας τον χρόνο, η επίθεση βασίζεται πολύ στην αξιοποίηση των στιγμών: υπάρχει συγκέντρωση ώστε η ομάδα να εκμεταλλευτεί τις ευκαιρίες ξέροντας ότι δεν θα είναι πάρα πολλές. Ο ΟΦΗ έχει πάντα επιθετικούς που αν βρουν χώρους μπορούν να τιμωρήσουν όποιος κάνει το λάθος να τους δώσει το δικαίωμα να τρέξουν – ο Νους, ο Αϊτόρ (που χθες μπήκε αλλαγή), ο Φούντας δεν κάνουν άλλο. Μπορεί όμως και να σκοράρει από στημένες φάσεις κι αυτό έκανε χθες. Χωρίς να έχει πανικοβάλει πολλές φορές την άμυνα των τυπικά γηπεδούχων ο ΟΦΗ άνοιξε το σκορ στη λήξη του πρώτου ημιχρόνου με τον Πούγγουρα μετά από γέμισμα του Αθανασίου και διπλασίασε τα τέρματα του στο 56΄με τον Φούντα πάλι μετά από χτύπημα φάουλ: ο Φούντας είναι ηγέτης και σκόρερ της ομάδας του Κόντη σ’ αυτή την καταπληκτική πορεία αλλά ο Αθανασίου έχει αυτή την στιγμή ένα &lt;/span&gt;&lt;span lang="EN-US"&gt;magic&lt;/span&gt;&lt;span lang="EN-US"&gt; &lt;/span&gt;&lt;span lang="EN-US"&gt;touch&lt;/span&gt;&lt;span lang="EN-US"&gt; &lt;/span&gt;&lt;span&gt;μοναδικό. Εχει χτυπήσει το φάουλ που έχει προκαλέσει το 1-0 κι έχει ακουμπήσει την μπάλα για να την στρώσει στον Φούντα πριν την εκτέλεση που έφερε το 2-0. Ο,τι ακουμπάει γίνεται ασίστ!&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p class="yiv0282206381ydpa19ad6e1MsoNormal"&gt;&lt;span&gt;Τι περιμένει τον ΟΦΗ στην συνέχεια; Μια ακόμα δοκιμασία αυτή την φορά με την Αντερλεχτ στο Παγκρήτιο. Αν πάρει αυτό το ματς προκρίθηκε, αλλά δεν μιλάμε για τελικό: αν εξαιρέσει κανείς το παιγνίδι με την Μπενφίκα (πρωτοπόρο στην διοργάνωση) και στα ματς με την Στουρμ Γκρατς και την Λεχ Πόζναν η ομάδα του Κόντη μόνο χαμένη από χέρι δεν είναι. Τους Πολωνούς μάλιστα μπορεί να τους βρει στο Παγκρήτιο εντελώς αδιάφορους την τελευταία αγωνιστική. &lt;span&gt; &lt;/span&gt;&lt;span&gt; &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p class="yiv0282206381ydpa19ad6e1MsoNormal"&gt;&lt;span&gt;&lt;span&gt; &lt;img src="https://www.sport24.gr/wp-content/uploads/2026/11/tamporda-1200x800.jpg" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p class="yiv0282206381ydpa19ad6e1MsoNormal"&gt;&lt;span&gt;Η δουλειά έγινε εύκολα&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p class="yiv0282206381ydpa19ad6e1MsoNormal"&gt;&lt;span&gt;Ο ΠΑΟ διασκεδάζει στο &lt;/span&gt;&lt;span lang="EN-US"&gt;Conference&lt;/span&gt;&lt;span lang="EN-US"&gt; &lt;/span&gt;&lt;span lang="EN-US"&gt;League&lt;/span&gt;&lt;span lang="EN-US"&gt; &lt;/span&gt;&lt;span&gt;κάνοντας κυρίως την δουλειά του. Η χθεσινή νίκη του απέναντι στην ΤΣΣΚΑ Σόφιας είναι πιο εύκολη απ’ όσο δείχνει το τελικό σκορ (2-1) αν και η ομάδα από την Βουλγαρία δικαίωσε τον κόουτς Νίστρουπ και εμφανίστηκε &lt;span&gt; &lt;/span&gt;στην αρχή του παιγνιδιού τουλάχιστον λίγο καλύτερη από αυτό που μας είχε δείξει στα ματς του Αυγούστου με τον ΟΦΗ. Αν ο ΠΑΟ ζορίστηκε λίγο είναι γιατί μετά από ένα μικρό διάστημα που είχε αφήσει στην άκρη αυτό το πρόβλημά του ο Παναθηναϊκός έδειξε ξανά ένα από τα ελαττωματάκια που έχει από την αρχή της χρονιάς: να χαρίζει στον αντίπαλό του ένα γκολ και μάλιστα εντός έδρας. Αυτό συνέβη στο 41΄ όταν οι φιλοξενούμενοι έφτασαν μάλλον αναπάντεχα στην ισοφάριση με τον Αλμέιδα μετά από μια εκτέλεση κόρνερ: ο σκόρερ βρέθηκε εντελώς μόνος στο ύψος της μικρής περιοχής. Ο Παναθηναϊκός χρειάστηκε λίγο για να πάρει μπροστά (κυρίως γιατί ο Λούζα έμοιαζε μόνος στην μεσαία γραμμή με τους Κάνγκουα και Ταμπόρδα να έχουν το μυαλό στην επίθεση) αλλά &lt;span&gt; &lt;/span&gt;προηγήθηκε με τον Καλάμπρια στο 37΄ τον οποίο έβγαλε μόνο απέναντι από τον πολύ καλό τερματοφύλακα των Βούλγαρων με τακουνάκι ο Ταμπόρδα. Μια σωρεία χαμένων ευκαιριών δημιούργησε κάποια ανησυχία στο ΟΑΚΑ για το αν ο ΠΑΟ θα φτάσει σε μία ακόμα νίκη αλλά αυτή τελείωσε όταν στο 68΄ο Ταμπόρδα μετά την ασίστ του Τετέι έκανε το 2-1 . Ο Νίστρουπ έκανε ένα μάλλον μικρό &lt;/span&gt;&lt;span lang="EN-US"&gt;rotation&lt;/span&gt;&lt;span lang="EN-US"&gt; &lt;/span&gt;&lt;span&gt;κρατώντας στον πάγκο τους Καμαρά, Τετέι και Ντέσερς χάρηκε σίγουρα για μια ακόμα πολύ καλή εμφάνιση του Αντίνο και ο ΠΑΟ έσβησε το ματς μετά το γκολ του Ταμπόρδα παίζοντας προσεχτικά. Γκολ που να του χρειαστούν σε πιθανές ισοβαθμίες κουβαλά από το 1-5 με την Καϊράτ, που χθες πήρε ισοπαλία στο Μπέργκαμο από την Αταλάντα: από αυτό και μόνο καταλαβαίνει κανείς ότι ο ΠΑΟ έχει τεράστια ευκαιρία όχι διάκρισης στο &lt;/span&gt;&lt;span lang="EN-US"&gt;Conference&lt;/span&gt;&lt;span lang="EN-US"&gt; &lt;/span&gt;&lt;span lang="EN-US"&gt;League&lt;/span&gt;&lt;span lang="EN-US"&gt; &lt;/span&gt;&lt;span&gt;αλλά ακόμα και κατάκτησής του.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p class="yiv0282206381ydpa19ad6e1MsoNormal"&gt;&lt;span&gt;Σήμερα είναι εκτός των πρώτων εικοσιτεσσάρων που θα συνεχίσουν η Χετάφε, η Μίντιλαντ και η Νόρτσελαντ που θεωρούνται και από τις καλές ομάδες στην διοργάνωσης. Με την τελευταία ο μεταξύ των πρώτων ΠΑΟ θα παίξει στην επόμενη αγωνιστική για να κλειδώσει την συμμετοχή του στην οκτάδα. &lt;span&gt; &lt;/span&gt;&lt;span&gt; &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;</description><pubDate>Fri, 06 Nov 2026 11:28:00 GMT</pubDate><guid isPermaLink="true">https://www.karpetshow.gr:443/blog/i-megali-istoria-kai-i-apli-doyleia</guid></item><item><title>Δουβίκα εσύ σούπερ σταρ</title><link>https://www.karpetshow.gr:443/blog/doyvika-esy-soyper-star</link><description>&lt;p&gt;Εμείς ασχοληθήκαμε με το παιχνίδι της AEK με την Ρεάλ Μαδρίτης και λογικά. Αλλά στην τέταρτη αγωνιστική της League Phase του Τσάμπιονς λιγκ έγιναν σωρό άλλα εξίσου περιπετειώδη και επίσης πολύ ενδιαφέροντα. Και είχαμε και γκολ του Δουβίκα που έγραψε ιστορία κάνοντας χατ τρικ στη νίκη της Κόμο με την Λανς, αλλά και του Καρέτσα που άνοιξε λογαριασμό με την Μπορούσια Ντόρτμουντ στο ματς με την Μπέτις. Επανεμφανίστηκε κι ο Τζόλης στην διοργάνωση που του έδωσε την δυνατότητα να λάμψει: μετά την χρησιμοποίησή του στο ματς της Αρσεναλ με την Λίβερπουλ στην Πρέμιερ λιγκ, ο Αρτέτα τον έστειλε στο γήπεδο και στην Πράγα σημάδι του πόσο τον υπολογίζει. Επαιξε βασικός και ο Ιωαννίδης μετά από καιρό και η Σπορτινγκ κέρδισε.&lt;br /&gt;Αλλά στο ημερολόγιο που κρατάω προς τον τελικό της Μαδρίτης ας βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="https://www.sport24.gr/wp-content/uploads/2026/11/cunha-1200x800.jpg" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Το Μάντσεστερ των ανατροπών&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Αντίθετα από αυτό που είχε συμβεί στις προηγούμενες αγωνιστικές αυτή τη φορά δεν είχαμε εκπροσώπους μίας χώρας οι οποίοι κέρδισαν όλοι η έχασαν όλοι. Οι αγγλικές ομάδες ήταν πρωταγωνίστριες στα πιο ενδιαφέροντα παιχνίδια. Η Μάντσεστερ Σίτι χρειάστηκε ένα γκολ του Χααλαντ (που για μια ώρα δεν υπήρχε στο ματς) για να λυγίσει τελικά την Λειψία που ήταν για μια ακόμα φορά εξαιρετική, αλλά λίγο απρόσεκτη στην άμυνα. Η Άρσεναλ προηγήθηκε με 2-0 στην Πράγα απέναντι στην Σλαβια και μετά σταμάτησε να παίζει: στο τέλος ίδρωσε και να κερδίσει κιόλας. Εντυπωσιακά τα δυο σερί των συγκεκριμένων ομάδων: η Αρσεναλ τρέχει χωρίς ήττα σε 18 ματς, η Σλάβια χωρίς νίκη σε 19!&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έκανε την νίκη της αγωνιστικής. Έχανε 0-2 από τη Ρόμα στο Ολντ Τράφορντ που «έβραζε» (σε σημείο μάλιστα που έπεσαν και αντικείμενα στον αγωνιστικό χώρο), αλλά ο Ματέο Κούνια και ο Πάολο Φερνάντες κατάφεραν στο δεύτερο ημίχρονο να γυρίσουν το παιχνίδι και να κάνουν το γήπεδο να χειροκροτήσει την ομάδα για την προσπάθεια. Η εφετινή ιστορία της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (μια ιστορία σύγχυσης και παρακμής) είναι αρκετά ενδιαφέρουσα και θα την γράψω προσεχώς: είναι η ιστορία μιας ομάδας της οποίας ο προπονητής (ο καλός Κάριγκ) αντέχει στον πάγκο γιατί οι οπαδοί τα έχουν με την διοίκηση – το ότι αντέχει δεν σημαίνει και ότι προσφέρει και κάτι. Καθόλου κολακευτικό για τη Ρόμα ότι χάνει δεύτερο ματς στα τέσσερα που έχει δώσει ενώ ήταν με δύο γκολ μπροστά αλλά, για τη Ρόμα μιλάμε: ακόμα στην Ρώμη οι οπαδοί της συζητάνε για το ότι είναι άδικο που ο Τότε δεν πήρε την Χρυσή Μπάλα.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Δεν τα πήγαν καλά οι άλλες αγγλικές ομάδες. Ο Ιραόλα έκανε ακατανόητα πράγματα στο παιχνίδι της Λίβερπουλ με την Φενέρ και το πλήρωσε. Ο Βάσκος άφησε στον πάγκο τους Χάπκο, Βιρτζ και Ισαακ, όχι για να τους ξεκουράσει αλλά για να τους χρησιμοποιήσει στο δεύτερο ημίχρονο. Αυτή η ακατανόητη απόφαση μπέρδεψε την Λίβερπουλ και στα δύο ημίχρονα κι έδωσε στους Τούρκους τη δυνατότητα να πετύχουν τρία γκολ και να κερδίσουν με 3-2: ο πρώην παίκτης της Λίβερπουλ Ντέρεκ Κάουτ που ήταν στο πάγκο της Φενέρ έζησε την μεγάλη στιγμή του. Έχασε και η Αστον Βίλα για πρώτη φορά φέτος αλλά από την Μπαρτσελόνα στο Καμπ Νου κι αυτό δικαιολογείται. Η Μπαρτσα μετά την ήττα από την Ρεάλ έχει μόνο νίκες παντού και εύκολες παρα τις απουσίες: Ολμο, Κουντέ, Γκαρθία, Εσπαρτ φυσικά και ο Ρόδρι έβλεπαν τον Ραφίνια και τον Γιαμάλ να σκοράρουν από τις εξέδρες.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="https://platform.bavarianfootballworks.com/wp-content/uploads/sites/24/2026/11/gettyimages-2303380265.jpg?quality=90&amp;amp;strip=all&amp;amp;crop=0%2C0.012919896640831%2C100%2C99.974160206718&amp;amp;w=2400" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Τραυματισμοί αλλά και πολλά γκολ&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Σε αυτή την αγωνιστική ομάδες που θέλουν να τερματίσουν στην πρώτη οκτάδα έδειξαν τα δόντια τους. Εκτός από την Μπαρτσελόνα μεγάλη νίκη πήρε η Μπάγερν Μονάχου που κέρδισε την Ατλετικο στη Μαδρίτη με 2-0 επίσης έχοντας πολλούς απόντες. Στην Ισπανία άρχισε πάλι μια συζήτηση για το αν έκανε καλά η Ατλέτικο που κράτησε τον Σιμεόνε. Η Μπάγερν κέρδισε το ματς κυριαρχώντας στην μεσαία γραμμή και παίζοντας προσεχτική άμυνα: δεν έκανε το συνηθισμένο της ματς αλλά κάτι που το Κίκερ χαρακτήρισε «πρόβα για τα νοκ άουτ ματς που θα έχει μπροστά της». Ήταν φυσικά φανταστική και η Παρί Σεν Ζερμέν που διέλυσε την Βιγιαρεαλ με 6-0 χωρίς την μισή της επίθεση ενώ τα τέσσερα γκολ στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά είναι ένα ρεκόρ που δύσκολα θα καταρριφθεί. Η Εκιπ προβλέπει νέο τελικό και αντιπαραβάλει την εμφάνιση των πρωταθλητών με αυτή της Ρεάλ Μαδρίτης που όπως γράφει ίδρωσε για να κερδίσει το ματς με την ΑΕΚ.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Αλλά τα μάτια όλων ήταν στην απίθανη ομάδα της Κόμο, που πέτυχε εννέα γκολ στη Λάνς κάνοντας όλη την Ευρώπη να αναρωτιέται πως μπορεί να έχει συμβεί αυτό. Χρωστάω ένα κομμάτι για την Κόμο και θα το γράψω πριν η ομάδα του Φαμπεργκας πριν παίξει με την AEK. Η παραγωγικότητα της τετράδας Παζ, Ντα Κούνια, Κακερέ, Μπατούρινα είναι κάτι σπάνιο: θα βγάλουν τον υπέροχο Δουβίκα πρώτο σκόρερ στην διοργάνωση. Οι παίκτες του Φάμπεργκας ψάρωσαν την υπο διάλυση Λανς με την εμφάνισή τους πριν καν το ματς αρχίσει: μπήκαν στο γήπεδο με καμπαρντίνες σαν να έχουν πάει βόλτα να δουν τα αξιοθέατα της πόλης.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Στα αξιοσημείωτα της αγωνιστικής το πέρασμα της Ιντερ από την Ολλανδία (το 3-0 με την Φέγενορντ χωρίς τον Λαουτάρο ήταν απρόβλεπτο) και το γκολ του Καρετσα με το οποίο η Μπορούσια Ντορτμουντ λύγισε την μαχητική Μπέτις που έχασε για πρώτη φορά φέτος. Ο προπονητής του Καρετσα ο πολύς Κόβατς είχε πει ότι ο μικρός δεν είναι ο παίκτης που υπέγραψε στην ομάδα μετά το πρόσφατο λοιποθυμικό επεισόδιο: ο μικρος με το γκολ και την απόδοση του του απάντησε.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="https://cdn.skai.gr/sites/default/files/styles/style_800x600/public/2025-09/ioannides.jpg.webp?itok=jpU2kiRP" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Εβρεξε τεσσάρες&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Είχαμε κι άλλα ωραία. Η Γαλατα που με τον Οσιμεν είναι άλλη ομάδα κέρδισε την Στουτγκαρδη με δυο γκολ στο εικοσάλεπτο από ένα μάλλον απρόβλεπτο σκόρερ τον Ρώσο Μπατράκοφ. Η Σπορτινγκ Λισαβόνας πήρε μια μεγάλη νίκη με την Σαχτάρ στο Λονδίνο με βασικό τον Ιωαννίδη που δεν ήταν όμως πολύ καλός.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Κατά τα άλλα έβρεξε τεσσάρες! Η Πόρτο έφτασε στην πρώτη της νίκη διαλύοντας την χωρίς άμυνα Νάπολη με 4-1. Η Βίκινγκ έβαλε κι αυτή τέσσερα γκολ στην Σαμπάχ κλέβοντας τη δόξα από την Μπόντο που έμεινε στο 0-0 με την Λιλ. Η Λασκ απέδειξε ότι η προηγούμενη νίκη της κόντρα στην Σπορτινγκ δεν ήταν τυχαία και κέρδισε με 400 την Σλόβαν. Δεν έβαλε τέσσερα γκολ αλλά κέρδισε και η Κλαμπ Μπριζ την PSV Αϊτχόβεν. Που είναι απίστευτο αλλά στο Τσαμπιονς λιγκ δεν μπορεί να βάλει δεύτερο γκολ στο ματς ενώ στην Ολλανδία βάζει δυο στο πρώτο ημίχρονο.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Πόσοι βαθμοί χρειάζονται&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Η ερώτηση είναι πόσοι βαθμοί θα χρειαστούν στην ΑΕΚ για να μπει στις πρώτες 24 και να συνεχίσει. Είναι δύσκολο να το υπολογίσεις. Σήμερα οι ομάδες που βρίσκονται στην 24η θέση έχουν τέσσερις βαθμούς σε τέσσερις αγωνιστικές. Η λογική λέει ότι οκτώ θα έπρεπε να φτάνουν. Αλλά δεν είναι έτσι ακριβώς γιατί στο τέλος όποιοι έχουν ελπίδες κερδίζουν όποιους δεν έχουν ελπίδες. Κι ο σκοπός δεν είναι να φτάσεις τους 9 ή τους 10 ή τους 11 βαθμούς αλλά να αφήσεις δώδεκα ομάδες πίσω σου.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Δύσκολο να το πεις&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Είναι δύσκολο να υπολογίσεις πόσοι βαθμοί χρειάζονται για να βρίσκεσαι στις πρώτες 24 ομάδες και να συνεχίσεις . Σήμερα οι ομάδες που βρίσκονται στην 24η θέση έχουν τέσσερις βαθμούς σε τέσσερις αγωνιστικές. Η λογική λέει ότι οκτώ βαθμοι θα έπρεπε να φτάνουν καθώς είναι πιθανό να συνεχίσουν όλοι με την ιδία συγκομιδή. Αλλά δεν είναι έτσι ακριβώς γιατί στο τέλος όποιοι έχουν ελπίδες κερδίζουν όποιους δεν έχουν ελπίδες. Και μαζί με την ΑΕΚ υπάρχουν πολλές ομάδες στους 3 βαθμούς - το λέω γιατί το θέμα δεν είναι μόνο πόσους βαθμούς θα κάνεις αλλά και πόσες ομάδες θα αφήσει πίσω.&lt;/p&gt;</description><pubDate>Fri, 06 Nov 2026 09:59:00 GMT</pubDate><guid isPermaLink="true">https://www.karpetshow.gr:443/blog/doyvika-esy-soyper-star</guid></item><item><title>Της Ρεάλ το φόβητρο, αλλά...</title><link>https://www.karpetshow.gr:443/blog/tis-real-to-fovitro-alla</link><description>&lt;p&gt;Δεν υπήρξε νομίζω άνθρωπος που να είδε το ματς της ΑΕΚ με την Ρεάλ Μαδρίτης, να αγαπάει το ποδόσφαιρο και να μην σκέφτηκε στο τέλος του αυθόρμητα πως το αποτέλεσμά του υπήρξε άδικο. Η ΑΕΚ έχασε από την Βασίλισσα εξαιτίας ενός καταπληκτικού γκολ του Βαλβέρδε στις καθυστερήσεις – με ένα buzzer bitter απέναντι στο οποίο δεν μπορούσε κανείς να κάνει τίποτα. Το σουτ είναι από μακριά, δεν είναι καθαρό αφού κάποιος πέφτει στην μπάλα (νομίζω ο Ρότα), ο Μπρινιόλι κάνει ό,τι μπορεί αλλά δεν γίνεται να το βγάλει. Μια τέτοια επιπέδου ομάδα όπως η Ρεάλ Μαδρίτης έχει παίκτες που μπορεί να βάλουν ένα τέτοιο γκολ και το κακό ήταν ότι γκολ ανάλογης ομορφιάς έβαλε δυο: κι αυτό με το οποίο φτάνει στην πρώτη ισοφάριση με τον Μπέλιγχαμ είναι ένα γκολ σπάνιας ομορφιάς – ένα τακουνάκι σε κίνηση που σε κάνει να απορείς πως ο διάβολος το σκέφτηκε και το τόλμησε. Αλλά αυτή είναι η Ρεάλ Μαδρίτης. Το καλό στην ιστορία της αναμέτρησής της με την ΑΕΚ είναι ότι είδαμε σε όλη της την ομορφιά και την ΑΕΚ.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="https://www.newsit.gr/wp-content/uploads/2026/11/aek-1-1200x675.jpg" alt="https://www.newsit.gr/wp-content/uploads/2026/11/aek-1-1200x675.jpg" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Η πρώτη φορά&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Μετά το ματς της ΑΕΚ με την Μάντσεστερ Σίτυ είχα κρίνει πολύ αυστηρά την πρωταθλήτρια Ελλάδος και ο λόγος είναι το ματς που έκανε χθες. Η ΑΕΚ και στο ματς με την Σίτυ αλλά και στο ματς με την Σαχτάρ δεν έδειξε τις πραγματικές της δυνατότητες για μια σειρά από λόγους που τότε είχα εξηγήσει: ειδικά με την Σίτυ η απάντηση στην κριτική μου ήταν το «μπάτζετ», η διαφορά κλάσης του ρόστερ κι άλλα ανάλογα. Χθες απέναντι στην Ρεάλ η ΑΕΚ έδειξε πως όλα είναι σχετικά: αν η απόδοση είναι αυτή που πρέπει όλα μπορεί να συμβούν. Η ΑΕΚ προηγήθηκε δυο φορές, έφτασε δυο λεπτά από το να πάρει αποτέλεσμα, πλήρωσε τελικά λεπτομέρειες που έχουν να κάνουν με την ποιότητα των παικτών του Μουρίνιο, αλλά για την δική της απόδοση κανείς δεν μπορεί να της προσάψει το παραμικρό. Η όποια κριτική μπορεί να γίνει αφορά αποκλειστικά διαχειριστικές λεπτομέρειες – πρόκειται για κρίσεις εκ των υστέρων που μπορεί να υπάρξουν στα πλαίσια της ανάγνωσης του ματς μετά το τέλος του. Στη διάρκεια του παιγνιδιού η ΑΕΚ υπήρξε άριστη. Πρώτα από όλα γιατί το σχήμα και η στρατηγική του προπονητή της αποδείχτηκαν επιλογές ορθές και παράλληλα γιατί όποιος αγωνίστηκε έκανε κατάθεση ψυχής. Αυτό είναι το Τσάμπιονς λιγκ: έτσι επιβάλλεται να σκέφτεσαι και να παίζεις. Κατά κάποιο τρόπο η ΑΕΚ έδωσε χθες το πρώτο της ματς σε αυτή την διοργάνωση. Δεν έπαιξε σε μια ουδέτερη έδρα όπως με την Σαχτάρ. Δεν ψάρωσε όπως με την Σίτυ. Και η Ρεάλ δεν είναι η Λασκ, αλλά η ομάδα που τιμά την διοργάνωση πιο πολύ από όλες.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="https://www.leparisien.fr/resizer/5yzLNuoDGu-HSrhevXkNtWzhRkU=/932x582/cloudfront-eu-central-1.images.arcpublishing.com/leparisien/D5PHCKUB3JCUPG3FJB4RQIIPPY.jpg" alt="https://www.leparisien.fr/resizer/5yzLNuoDGu-HSrhevXkNtWzhRkU=/932x582/cloudfront-eu-central-1.images.arcpublishing.com/leparisien/D5PHCKUB3JCUPG3FJB4RQIIPPY.jpg" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Η πρέπουσα ενδεκάδα&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ο Μάρκο Νίκολιτς, αφήνοντας κατά μέρους δογματισμούς, παρουσίασε μια ΑΕΚ που δεν είχαμε ξαναδεί και που κατά την γνώμη μου είναι η πρέπουσα όχι μόνο για το χθεσινό ματς αλλά και για άλλα ματς στην συγκεκριμένη διοργάνωση: αν μάλιστα είχαμε δει το συγκεκριμένο σχήμα στην Αγγλία μπορεί και τα αποτελέσματα της ΑΕΚ να ήταν καλύτερα. Η γνωστή άμυνα προστατεύθηκε από τους Καϊρίνεν και Αριάνγκα, ο Κοϊτά ξεκινούσε από πιο πίσω για να εκμεταλλευτεί την ταχύτητα του, ο Μάγερ έβαζε τις πινελιές του και ο Γκατσίνοβιτς είχε εντολή να βοηθά κάθε συμπαίκτη στην άμυνα στην μπάλα. Ολοι τους έπαιξαν πίσω από τον Γιόβιτς που ήθελε να δείξει στην παλιά του ομάδα γιατί κάποτε φόρεσε την φανέλα της. Με καλή κάλυψη του γηπέδου, ταχύτητα στην ανάπτυξη και τρέξιμο που έκανε δύσκολη την δουλειά των μέσων του Μουρίνιο η ΑΕΚ προηγήθηκε με τον Κοϊτα, είδε τον Κουρτουά να της στερεί τουλάχιστον ένα γκολ ακόμα κι αν δεν πήγε με το 1-0 στα αποδυτήρια αυτό οφείλεται στην ιδιοφυία του Μπέλιγχαμ. Στο δεύτερο ημίχρονο, μετά από ένα μικρό διάστημα αναμονής ώστε να δει τι μπορεί να έχει αλλάξει η Ρεάλ, ο Νίκολιτς «άνοιξε» το ματς πιο πολύ με τον Ζίνι αντί του Μάγερ αρχικά, και τους Βάργκα και Μάριν (αντί του Γκατσίνοβιτς και του Καϊρίνεν) για να πάει στο αγαπημένο του 4-4-2 και να δει τον Πήλιο να δίνει στην ΑΕΚ ένα νέο προβάδισμα.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="https://www.newsbeast.gr/files/1/2026/11/5425189-1.jpg" alt="https://www.newsbeast.gr/files/1/2026/11/5425189-1.jpg" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ο Μουρίνιο βέβαια είχε κι αυτός τις ιδέες του. Κλείνει το ματς με τον ΕμΠαπέ ελεύθερο, τους Εντρικ και Εσπι να γεμίζουν την περιοχή του Μπρινιόλι και τους Βαλβέρδε, Καρέρας και Μπραχίμ Ντίαζ να συνθέτουν μια άλλη μεσαία γραμμή. Και παίρνει το ματς με μια ομάδα που κάνει στο τέλος μεγάλη κατοχή μπάλας γιατί αυτό ξέρει. Μόνο ανησυχητικό για την ΑΕΚ ότι όπως και στην Αγγλία το χειρότερό της διάστημα στο ματς είναι το τέλος του παιγνιδιού: δέχεται δυο γκολ ενώ ο ΕμΠαπέ έχει και σουτ στο δοκάρι – ίσως σε αυτό το διάστημα θα ήταν χρησιμότερος ο Βιτάλις από τον Ζούμπκοφ ή έστω ένας τρίτος στόπερ. Αλλά και πάλι δεν ξέρω τι είδους καλύτερη άμυνα θα μπορούσε να προκύψει απέναντι σε φάσεις όπως αυτή που η Ρεάλ έφτιαξε για να ισοφαρίσει με τον ΕμΠαπέ. Και το σουτ του Βαλβέρδε είναι απλά απόδειξη σιγουριάς και αυτοπεποίθησης μεγάλου παίκτη.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ο Πορτογάλος προπονητής είπε τα καλύτερα για την ΑΕΚ στο τέλος του παιγνιδιού εκθειάζοντας και τους παίκτες και τον προπονητή της αλλά  και τον τεχνικό διευθυντή της: αυτό το τελευταίο μαρτυρά ότι είδε παίκτες να κάνουν πολλά που δεν περίμενε. Οι παίκτες της ΑΕΚ, σχεδόν όλοι, έδωσαν πραγματικά τα πάντα. Αυτός είναι ο τρόπος να κάνεις μεγάλα ματς στο Τσάμπιονς λιγκ. Αν σκέφτεσαι τα μπάτζετ και άλλα ανάλογα δεν κάνεις τίποτα.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Μεγάλο συνωστισμός&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Η ΑΕΚ είχε χθες μια ήττα, ας πούμε, εντός προγράμματος. Αλλά ο βαθμός θα της ήταν πολύ χρήσιμος. Ο μεγάλος συνωστισμός ομάδων με 4 και 3 βαθμούς μαρτυρά ότι το όριο πρόκρισης μπορεί φέτος να είναι και οι 12 βαθμοί. Για να τους φτάσει θέλει 3 νίκες σε 4 ματς: δεν είναι απλό. Από την άλλη με εμφανίσεις σαν την χθεσινή είναι δεδομένο πως θα προσφέρει δυο μεγάλες βραδιές στο κοινό της που την υποστήριξε χθες καταπληκτικά. Το Τσάμπιονς λιγκ σου δίνει και άλλα πέρα από χρήματα: με τέτοια ματς κάνεις τον κόσμο να σε λατρεύει, αποκτάς βεβαιότητες και αυτοπεποίθηση, δημιουργείς κάτι σαν βάση δεδομένων που είναι πάντα χρήσιμα στην πορεία της σεζόν. Νομίζω πως πλέον σε κάθε κρίσιμο ματς που η ΑΕΚ έχει μπροστά της όλοι θα σκέφτονται πως «αν παίξει όπως με την Ρεάλ Μαδρίτης μπορεί τα πάντα». Κι αν μπορεί να παίξει έτσι κι εκτός έδρας αυτό δεν θα είναι απλή εκτίμηση, αλλά μεγάλη αλήθεια.      &lt;/p&gt;
&lt;p&gt; &lt;/p&gt;</description><pubDate>Thu, 05 Nov 2026 10:34:24 GMT</pubDate><guid isPermaLink="true">https://www.karpetshow.gr:443/blog/tis-real-to-fovitro-alla</guid></item></channel></rss>