MasonryPosts

Αν κερδίσει ο καλύτερος...

Fri, 22 May 2026 08:08:33 GMT

Όταν φτάνει το Final 4 της Ευρωλίγκας ούτε με τρώει κανένα άγχος για το ποιος θα το κερδίσει, ούτε μετράω τις ώρες για να δω τα παιγνίδια του: θυμάμαι απλά πάντα πόσο το αγαπάω. Αν την έχεις ζήσει από μέσα την διοργάνωση, όπως είχα εγώ την τύχη να την ζήσω το 1997, καταλαβαίνεις πόσο περίπλοκη και μοναδική είναι. Ξέρεις την αγωνία των ομάδων να εξυπηρετήσουν όσο περισσότερο κόσμο μπορούν σε γήπεδα που όσο μεγάλα κι αν είναι, είναι πάντα μικρά. Καταλαβαίνεις τις οργανωτικές δυσκολίες που αφορούν τα πάντα: από την ασφάλεια μέχρι τις συνεντεύξεις Τύπου. Εχεις δει πόσο διαφορετικά προετοιμάζουν τα ματς οι προπονητές – ο Ντούσαν Ιβκοβιτς στη Ρώμη δεν είχε κάνει προπόνηση, αλλά είχε πάει τους παίκτες βόλτα στην Οστια. Κυρίως ξέρεις πόσο παράξενο είναι για όλους να αισθάνονται πως σε δυο βράδια κρίνεται μια χρονιά ολόκληρη. Η διοργάνωση είναι συγχρόνως συναρπαστική και άδικη. Παράδεισος και κόλαση. Τόπος θριάμβου και τόπος καταστροφής. Άλλη ανάλογη δεν υπάρχει.

Το νέο σύστημα διεξαγωγής της Ευρωλίγκας έχει μεγαλώσει τον αριθμό των αγώνων στην Ευρώπη. Αν προστεθούν και τα ματς που οι ομάδες δίνουν για τα εθνικά τους πρωταθλήματα καταλαβαίνει κανείς ότι έχουμε στην Ευρώπη πλέον μια κανονική σεζόν ΝΒΑ: οι ομάδες δίνουν κοντά εβδομήντα ματς το χρόνο – ίσως και παραπάνω. Η διαφορά από το ΝΒΑ όμως είναι αυτή η μοναδική διαδικασία νεύρων που λέγεται Final 4. Δυο βραδιές που μπορεί να συμβούν τα πάντα και τα αντίθετά τους. Και στην οποία μπορεί να τα καταφέρει αυτός που δυο βράδια στην σειρά θα πάρει τις σωστές αποφάσεις. Η που θα είναι απλά τυχερός. Η που θα βρει την δύναμη να αλλάξει τα δεδομένα ακόμα κι αν αυτά είναι συντριπτικά σε βάρος του. Δεν υπάρχει συνταγή κι αυτό είναι το πιο ωραίο.

Τι θα δούμε αυτή την φορά; Ας λάβουμε υπόψη μας τα δεδομένα. Τα δεδομένα λένε ότι τέσσερις ομάδες οι οποίες φτάνουν στο ΟΑΚΑ είναι οι τέσσερις που τερμάτισαν πρώτες στην κανονική διάρκεια της Ευρωλίγκας, πράγμα που σημαίνει ότι ήταν αυτές που είχαν την καλύτερη απόδοση από όλες τις ομάδες που βρέθηκαν στην διοργάνωση. Δεν έχουν όμως ακριβώς την ίδια διαδρομή.

Ο τρόπος του Μπαρτζώκα

ο Ολυμπιακός φτάνει στο Final 4 για πέμπτη συνεχόμενη φορά κι αυτό από μόνο του δείχνει πόσο σπουδαία ομάδα είναι. Φέτος έφτασε στην πρώτη θέση με την βελτίωσή του. Ξεκίνησε περιμένοντας πολλά από τον Έβανς τον οποίο έχασε πολύ γρήγορα. Χρειάστηκε να κάνει προσθήκες αλλά και να αφήσει παίκτες κι όλα αυτά αποδείχτηκε ότι τα έκανε καλά αφού στην πορεία της διοργάνωσης και δυνάμωσε αλλά και έπαιξε καλύτερο μπάσκετ. Η πρώτη του θέση δεν είναι τυχαία και ήρθε δια μέσου μίας σταδιακής προόδου που η ομάδα έχει κι σε σχέση με πέρσι. Για παράδειγμα δεν στηρίζεται φέτος στην επίθεση σε δύο μόνο παίκτες, όπως συνέβαινε ένα χρόνο πριν και αποδείχτηκε στο Final4 του Ντουμπάι. Εκεί που η Μονακό μπλόκαρε τον Βεζένκοφ κι ο Ολυμπιακός παρά το μεγάλο παιχνίδι του Φουρνιέ και τους 31 πόντους του δεν κατάφερε να ανταποκριθεί. Φέτος υπάρχουν πολλοί ικανοί να παίξουν τον ρόλο του ήρωα της μιας βραδιάς: από τον Γουόρντ και τον Μιλουτίνοφ μέχρι τον Τζόζεφ, τον ΜακΚίσικ και φυσικά τον Ντόρσεϊ.

Ο χειρότερος αντίπαλος

Η Φενέρ είναι ο χειρότερος αντίπαλος που μπορούσε να βρει ο Ολυμπιακός μπροστά του. Είναι πρωταθλήτρια Ευρώπης, έχει ένα προπονητή που τα τελευταία χρόνια ωρίμασε όπως είναι ο Γιασκεβίτσιους, και μολονότι έχει αλλάξει αρκετά σε σχέση με πέρσι παραμένει πολύ γεμάτη ειδικά στα γκαρντ: τα γκαρντ είναι αυτά που κάνουν τη διαφορά στα Final4. H Φενέρ ήταν για πάρα πολύ καιρό πρώτη στη βαθμολογία στην Ευρωλίγκα αλλά πλήρωσε διοικητικές αναστατώσεις, όπως και κάποιους τραυματισμούς όπως του Μέλι πχ, που παραμένει ο πλέον αξιόπιστος σέντερ της. Έχει τον Χόρτον Τάκερ που μπορεί με ένα σούπερ επιθετικό παιχνίδι σε ένα βράδυ να δημιουργήσει προβλήματα, αλλά δεν είναι γεμάτη στους ψηλούς και αυτό ο Ολυμπιακός πρέπει με κάποιο τρόπο να το εκμεταλλευτεί.

Η Βασίλισσα που δεν είναι φαβορί

Η Ρεάλ σε οποιοδήποτε άλλο Final4 θα ήταν ένα από τα φαβορί για την κατάκτηση του. Tώρα δεν είναι. Δεν έχει το Ταβάρεζ και τον Λεν και ειδικά ο πρώτος είναι κομβικός, όχι απλά στο παιχνίδι της, αλλά ειδικά σε κάθε παιχνίδι κόντρα στην Βαλένθια. Ο κόουτς Σέργιο Σκαριόλο που στην Ελλάδα δεν αρέσει σε πολλούς, χάρη στον Ταβάρες είχε βρει τρόπο να εξουδετερώνει το επιθετικό παιχνίδι της Βαλένθια απέναντι στην οποία η Ρεάλ έχει τέσσερις νίκες. Αλλά αυτές είναι οι καλές ειδήσεις γιατί υπάρχουν και κακές. Η Βασίλισσα από την αρχή της χρονιάς δεν μπορεί να κερδίσει εύκολα μακριά από τη Μαδρίτη, όπου φέτος ήττα είχε μόνο μία - ήταν αυτή από τον Παναθηναϊκό. Η δύναμη της έδρας της την οδήγησε στην Αθήνα όπου όμως θα παίξει εκτός έδρας. Και με την Βαλένθια στον ημιτελικό και στον τελικό αν υποθέσουμε ότι θα καταφέρει απόψε να προκριθεί.

Το μεγάλο αουτσάιντερ

Η Βαλένθια είναι το μεγάλο αουτσάιντερ. Έφτασε στην Αθήνα μετά από μία επική σειρά όπου χρειάστηκε πέντε ματς για να αποκλείσει τον Παναθηναϊκό επιστρέφοντας από ένα βαρύ 0-2 που είχε διαμορφωθεί με δύο ήττες στην έδρα της. Είναι μια Λερναία Ύδρα. Η σταθερή της αξία είναι Μοντέρο, που την πήρε από το χέρι στα ματς με τον Παναθηναϊκό, αλλά η αληθινή της δύναμη είναι προπονητής της. Ο Πέδρο Μαρτίνεθ που στο τελευταίο παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό δεν πήρε τάιμ-άουτ σε ολόκληρο το δεύτερο ημίχρονο, έχει μια ομάδα που σουτάρει αρκετά, τρέχει πολύ, και πιέζει αν χρειαστεί και σε όλο το γήπεδο. Είναι ομάδα τα σέντερ της οποίας παίζουν μόνο άμυνα και που στηρίζει τις τύχες της σε κάτι πολύ απλό: στην πιθανότητα να βρεθούν σε καλό βράδυ δύο παίκτες από δέκα διαφορετικούς που υπάρχουν διαθέσιμοι για αυτούς του ρόλους. Με τον Παναθηναϊκό πχ στο τελευταίο ματς βγήκε μπροστά ο Παντιό που με 20 πόντους έκανε το παιχνίδι της ζωής του στην επίθεση. Η Βαλένθια δε χαρίζει τίποτα. Για να την κερδίσεις πρέπει να είσαι άψογα προετοιμασμένος. Από την άλλη, η έλλειψη πείρας μπορεί να πληρωθεί ακριβά.

Αν το κάνουν θα το πάρουν

Υπάρχει αίσθηση ότι για τον Ολυμπιακό το πιο δύσκολο παιχνίδι είναι το αποψινό με την Φενέρ. Δεν συμφωνώ. Αν καταφέρει να κερδίσει τους Τούρκους θα είναι δύσκολος και ο τελικός. Γιατί ο Ολυμπιακός κουβαλάει λίγο περισσότερη πίεση από τις άλλες τρεις ομάδες. Η Φενέρ είναι πρωταθλήτρια Ευρώπης και δεν έχει να αποδείξει τίποτα. Η Ρεάλ μοιάζει ευτυχισμένη γιατί κατάφερε να φτάσει στην Αθήνα παρά τα προβλήματα της. Και η Βαλένθια ζει το μεγαλύτερο κεφάλαιο της ιστορίας της. Αλλά ο Ολυμπιακός έχει στα υπέρ του ότι είναι καλύτερος από όλους. Και αυτή τη φορά του αρκεί απλά να το δείξει. Για αυτό είναι φαβορί: ούτε γιατί λείπει ο ΠΑΟ, ούτε γιατί η διοργάνωση γίνεται στην Αθήνα. Δεν δέχομαι τα «τώρα ή ποτέ» και δεν ακούω ούτε τους μονίμους αισιόδοξους, ούτε τους σταθερά απαισιόδοξους: περιμένω απλά τους παίκτες του να παίξουν το μπάσκετ που ξέρουν. Κι αν το κάνουν θα πάρουν και το τρόπαιο.

Χαρείτε το Final 4. Δεν θα έχουμε πολλά προσεχώς. Αργά ή γρήγορα και ο πρωταθλητής Ευρώπης θα βγαίνει μετά από σειρά αγώνων όπως στο ΝΒΑ. Θα είναι πιο δίκαιο. Αλλά το Final 4 θα σας λείψει…

Peaky Blinder Εμερι

Thu, 21 May 2026 10:10:27 GMT

Για κάτι περισσότερο από 40 λεπτά η Φράιμπουργκ φαινόταν να έχει φέρει τον τελικό του Γιουρόπα λιγκ στα μέτρα της. Ο Σούστερ παίζοντας με επτά (!) μαν του μαν είχε δυσκολέψει την Αστον Βίλα που δεν μπορούσε να κυκλοφορήσει την μπάλα όσο καλά θα ήθελε: ο Λίντελοφ και ο Τίλεμανς είχαν βρει το μπελά τους από το κυνηγητό του Μαντζάμπι και του Μπέστε, ο Εγκενσταϊν ακολουθούσε τον Μπουεντία παντού, ο Γκίντερ δεν άφηνε από τα μάτια του τον Γουότκινς, ο Τρόι, μολονοτι είχε πάρει μια κίτρινη κάρτα πριν ξεκινήσει το ματς ήταν κολλημένος στον Μακ Γκιν και ο Χέφλερ νόμιζες ότι με τον Ρότζερς θα περάσουν όλο το βράδυ συζητώντας και στο ξενοδοχείο. Αλλά στο 41΄ο Ρότζερς χτύπησε ένα κόρνερ κι ο Τίλεμανς με ένα σπουδαίο δεξί έστειλε την μπάλα στα δίχτυα ξεκινώντας εκτός περιοχής: η κομπίνα εκτελέστηκε τέλεια. Και πριν ολοκληρωθεί το ημίχρονο ο Μπουεντία με το αριστερό σκόραρε με μια ζωγραφιά. Το 2-0 στο ημίχρονο έβαλε τέλος σε ένα τελικό που μάλλον δεν είχε αμφίβολη έκβαση ποτέ – ο Ρότζερς έδωσε στη νίκη την διάσταση της ευκολίας που είχε κάνοντας το 3-0 στο δεύτερο ημίχρονο. Η πέμπτη κούπα του Γιουνάι Εμερι ήταν και η πιο εύκολη.

Ο Εμερι είναι ο δεύτερος που κατακτά μια μεγάλη ευρωπαϊκή διοργάνωση, στην προκειμένη περίπτωση το Γιουρόπα λιγκ πέντε φορές, μετά τον Κάρλο Αντσελότι, ο οποίος κατέκτησε έχει πέντε κατακτήσεις Τσάμπιονς λιγκ με τη Μίλαν και τη Ρεάλ Μαδρίτης.

Η διαφορά είναι ότι αυτός το έχει κατακτήσει με τρεις ομάδες: τρεις φορές με την Σεβίλλη, μια με την Βιγιαρεάλ και μια χθες. Αυτή ήταν η έκτη συμμετοχή του Έμερι σε ευρωπαϊκό τελικό: ανάλογες έχουν ο Αντσελότι, ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον και ο Ζοζέ Μουρίνιο – όλοι τους είναι πίσω μόνο από τον Τζιοβάνι Τραπατόνι που έχει επτά. Είναι πλέον ο μόνος που έχει κερδίσει με τρεις διαφορετικές ομάδες. Εχει δώσει στο Γιουρόπα λιγκ 115 παιγνίδια με πέντε διαφορετικούς συλλόγους (Άρσεναλ, Βίλα, Σεβίλλη, Βαλένθια και Βιγιαρεάλ), κερδίζοντας 71 από αυτά. Το καλύτερο ποσοστό νικών του είναι το εφετινό με τη Βίλα (87,7% – 13 νίκες σε 15 παιχνίδια). Φυσικά η ερώτηση είναι ποιο είναι το μυστικό του.

Χτίζοντας μια σχέση εμπιστοσύνης

Πολλοί στέκονται στην σταθερή παρουσία της Αστον Βίλα την τελευταία τριετία στην Ευρώπη: πριν τον χθεσινό του θρίαμβο η Βίλα είχε μια συμμετοχή σε ημιτελικό του Conference League (κόντρα στον Ολυμπιακό) και μια συμμετοχή πέρσι σε προημιτελικό του Τσάμπιονς λιγκ (κόντρα στην Παρί Σεν Ζερμέν). Ο ίδιος λέει πως πιο σημαντικό από τις ευρωπαϊκές πορείες της ομάδας του είναι ένα ρεκόρ που πέτυχε την πρώτη του χρονιά στον πάγκο της Βίλα στην Πρέμιερ λιγκ. Την ανέλαβε το 2022 και ήταν μια ομάδα που στόχο είχε πρώτα από όλα την παραμονή στην κατηγορία. Λίγο περισσότερο από ένα χρόνο μετά την άφιξή του στο Μπέρμιγχαμ, ο Έμερι έγινε ο πρώτος προπονητής στην ιστορία του συλλόγου που κέρδισε 15 συνεχόμενα εντός έδρας παιχνίδια στην Πρέμιερ Λιγκ. Μόνο τέσσερις έχουν να επιδείξουν αυτό το κατόρθωμα και λέγονται Φέργκιουσον, Μαντσίνι, Κλοπ και Γκουαρδιόλα, όμως όλοι τους είχαν ομάδες που έκαναν πρωταθλητισμό – όταν το έκαναν κατέκτησαν και το πρωτάθλημα. «Εγώ απλά τότε έχτισα μια σχέση εμπιστοσύνης, δηλαδή τα πάντα» λέει ο Εμερι.

Αυτό που τον κάνει να ξεχωρίζει είναι η μανιακή του ανάλυση: αυτό δεν αφορά μόνο τον αντίπαλό, αλλά και την ίδια την ομάδα και τους παίκτες της. Λέγεται ότι όταν έφτασε στο Μπέρμιγχαμ για να συζητήσει με την Άστον Βίλα, ο Εμερι παρουσίασε στους διοικούντες της ομάδας ξεχωριστούς φακέλους με λεπτομερείς αναφορές για κάθε παίκτη της ομάδας αλλά και για το πώς θα δουλέψει με τον καθένα από αυτούς για να τον βελτιώσει. Οι παράγοντες εντυπωσιάστηκαν: ο Νταν Τζέιμσον, τότε αντιπρόεδρος είπε μετά την γνωριμία του με τον κόουτς πως δεν ήξερε ότι η ομάδα του έχει παίκτες με τέτοια προοπτική και δυνατότητες.

Η άφιξη του τεχνικού διευθυντή Μόντσι, τον ερχομό του οποίου ζήτησε ο ίδιος Εμερι αφού είχε μοιραστεί μαζί του στην Σεβίλλη μεγάλες επιτυχίες, ήταν φυσικά κάτι απαραίτητο: ο Εμερι και στην Παρί Σεν Ζερμέν αλλά και στην Αρσεναλ είχε αισθανθεί πολύ μόνος. Οι δυο έχουν μια κοινή αντίληψη για το τι είναι το ποδόσφαιρο κι αυτό είναι βασικό. Οι επιλογές των ποδοσφαιριστών πχ γίνονται στη βάση του ποδοσφαίρου που ο κόουτς αγαπάει: όταν κάποτε αποκτήθηκαν ο Πάου Τόρες και ο Γιούρι Τίλεμανς η διάγνωση των ειδικών ήταν ότι ο πρώτος ήταν ελάχιστα δυναμικός και ο δεύτερος πολύ αργός για το αγγλικό ποδόσφαιρο – ο Εμερι απάντησε πως αυτός βλέπει δυο παίκτες που με την μπάλα στα πόδια δεν παθαίνουν ποτέ κανένα πανικό κι αυτό θα είναι πολύ χρήσιμο σε ένα πρωτάθλημα που όλοι πιέζουν.

Ο μεγάλος αλχημιστής

Ο Έμερι δεν είναι ωστόσο απλά ένας καλός κατασκευαστής: είναι πολύ περισσότερο ένας αλχημιστής που δεν θέλει η ομάδα του να είναι προβλέψιμη παρά μόνο στα απολύτως απαραίτητα. Σε εποχές που η αγωνιστική ταυτότητα (δηλαδή τα απολύτως ευδιάκριτα χαρακτηριστικά) είναι το βασικό ζητούμενο οι ομάδες του παίζουν στην διάρκεια της σεζόν εντελώς διαφορετικά ματς! Η Αστον Βίλα, υπο αυτό το πρίσμα, είναι το αριστούργημά του. Μπορεί να κάνει με την ίδια ευκολία παιγνίδια μεγάλης κατοχής μπάλας, αλλά να παίξει και άμεσα. Μπορεί να μαζευτεί και να περιμένει, παίζοντας και με πέντε αμυντικούς, αλλά μπορεί εύκολα να παίξει και με τέσσερις κυνηγούς που δεν επιστρέφουν αν η περίσταση το επιτρέπει. Το σύστημα του Βάσκου προπονητή έχει γίνει λόγος αναλύσεων. Είναι συνήθως ένας μάλλον ασύμμετρος σχηματισμός που αλλάζει και στη διάρκεια του παιγνιδιού: στον τελικό της Πόλης πχ η Βίλα ξεκίνησε με ένα 4-4-2, κάποια στιγμή με την μετατόπιση του ΜακΓκικ δίπλα στον Μπουεντία έγινε κάτι σαν 4-2-2-2 (με τους Ρότζερς – Γουότκινς μαζί στην επίθεση) για να γίνει στο δεύτερο ημίχρονο κάτι σαν 4-2-3-1 όταν και έγινε προτεραιότητα η απόλυτη κάλυψη του χώρου.

Η δύναμη της Άστον Βίλα είναι βέβαια η επιθετική της μετάβαση: ο Εμερι σε όλες τις ομάδες του έχει πάντα τουλάχιστον έναν γρήγορο φορ – στην Βίλα είναι ο Γουότκινς. Αλλά αυτό που θέλει είναι αυτός να πλαισιώνεται από παίκτες στην επίθεση με διαφορετικά χαρακτηριστικά. Πρέπει πάντα να υπάρχει ένας παίκτης ικανός σε καταστάσεις ένας εναντίον ενός (όπως ο Μπουεντία), ένας που να μπορεί να αλλάζει θέσεις (εδώ είναι ο Ρότζερς), ένα τουλάχιστον εξτρέμ που να έχει το χάρισμα να φτάνει σε θέση βολής (αυτό κάνει ο κάπτεν ΜακΓκιν) ένας τουλάχιστον εξαιρετικός πασέρ (ο Τίλεμανς, αλλά και ο Ονάνα ξέρουν να μοιράζουν την μπάλα) και φυσικά χρειάζονται και αμυντικοί ικανοί στο build up (Πάου Τόρες, Λίντελοφ) που κι αυτό είναι απαραίτητο. Ο Εμερι πιστεύει στα ατομικά χαρακτηριστικά πιο πολύ από το ποδόσφαιρο των γραμμών. Οι ομάδες του είναι βέβαια πάντα συμπαγής. Αλλά το τι περιμένει από κάθε παίκτη πρέπει να του το εξηγήσει ο ίδιος. Όταν υπάρχει αδυναμία στην εξήγηση υπάρχει και δυσκολία. Στην Παρί και στην Αρσεναλ πχ δεν μπορούσε να μεταδώσει στους παίκτες του ότι ήθελε γιατί δεν μιλούσε αγγλικά. Στην Αστον Βίλα μιλάει. Και λέει ότι τα έμαθε καλά βλέποντας το Peaky Blinders. Στο οποίο με το πάντα μαύρο του κοστούμι θα μπορούσε και να παίζει.

Ολοι ξέρουν τα πάντα

Η μανιακή ανάλυση των αντιπάλων είναι βέβαια το χαρακτηριστικό του. Ο Καπού είχε πει ότι αυτός και οι συμπαίκτες του στην Βιγιαρεάλ τις τρεις μέρες της προετοιμασίας του τελικού κόντρα στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ είχαν δει επτά ματς (!) της αγγλικής ομάδας με τον Εμερι να τα εξηγεί. Εξίσου μανιακός είναι όταν αναλύει στους παίκτες του τι θέλει. «Είναι μια εγκυκλοπαίδεια του ποδοσφαίρου. Τακτικά, είναι πάντα πολλά βήματα μπροστά. Μαζί του θες να κάνεις κοπάνα (!) από μαθήματα» λέει ο Λίντελοφ που όμως παραδέχεται πως «με τον Ουνάι είναι σαν να έμαθα το ποδόσφαιρο στα 31 μου». Όταν κάποτε ρώτησαν τον Εμερι αν η ομάδα του είναι επιθετική ή μοντέρνα ή σκληρή ή απλά ομάδα που αρκείται να χάσει ο ίδιος απάντησε ότι «η Βίλα είναι μια προετοιμασμένη ομάδα». «Η Άστον Βίλα αλλάζει στρατηγική και τακτική μέσα στον ίδιο αγώνα με αφοπλιστική ευκολία, επειδή κάθε παίκτης στο γήπεδο ξέρει πώς παίζει ο αντίπαλος» εξήγησε.

Πιθανότατα αυτός είναι ο αληθινό λόγος που τα έχει καταφέρει εξαιρετικά με τους κάπως πιο μικρούς αλλά όχι το ίδιο καλά και με τους κάπως πιο μεγάλους. «Δεν θέλω να προπονήσω την καλύτερη ομάδα του κόσμου. Θέλω να την νικήσω» έχει πει ο Γιούργκεν Κλοπ. Αλλά είναι σαν να το ακούω από τον Εμερι…

Οι κακοί λογαριασμοί

Wed, 20 May 2026 09:28:00 GMT

Ακριβώς με την λήξη του πρωταθλήματος ξεκίνησε ο προβληματισμός όσων το έχασαν για την επόμενη σεζόν. Πρώτη φυσικά προτεραιότητα είναι το θέμα των προπονητών. Στον ΠΑΟΚ και στον Ολυμπιακό προβληματίζονται για το αν πρέπει να συνεχίσουν με τους ίδιους: δεν είναι εύκολο να υπάρξει απόφαση χωρισμού ούτε με τον Ρασβάν Λουτσέσκου ούτε με τον Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ. Στον Παναθηναϊκό που το πρωτάθλημα δεν το διεκδίκησε καν το πράγμα μοιάζει πιο απλό: η απόφαση διακοπής της συνεργασίας με τον Ράφα Μπενίτεθ φαίνεται πως έχει βγει καιρό τώρα. Δεν έχουν προφανώς τρελαθεί όλοι οι ρεπόρτερ του ΠΑΟ που το έχουν προαναγγείλει προετοιμάζοντας τον κόσμο.

ο πρωτάθλημα είχε χαθεί

Ας θυμηθούμε μερικά δεδομένα στην ιστορία του Μπενίτεθ. Ο ΠΑΟ ανακοίνωσε την πρόσληψή του στις 24 Οκτωβρίου. Είχαν γίνει επτά αγωνιστικές. Ο Μπενίτεθ βρήκε τον Παναθηναϊκό στην έβδομη θέση της βαθμολογίας με μόλις 9 βαθμούς, με 8 βαθμούς διαφορά από τον ΠΑΟΚ και 7 από τον Ολυμπιακό και την ΑΕΚ. Ποτέ στην ιστορία του ελληνικού πρωταθλήματος μια ομάδα δεν έχει ανατρέψει τέτοια διαφορά στην συνέχεια κερδίζοντας το πρωτάθλημα. Στον ΠΑΟ το ήξεραν και για αυτό άλλωστε η πρόσληψη του Ισπανού δεν συνοδεύτηκε από καμία εξαγγελία διεκδίκησης πρωταθλήματος κτλ. Ο ίδιος ο Μπενίτεθ είχε πει πως η σεζόν θα του είναι χρήσιμη για να μάθει την ομάδα και για να βάλει τις βάσεις ενός πρότζεκτ που θα ολοκληρωθεί όπως είχε πει σε τουλάχιστον δύο μεταγραφικές περιόδους. Κανείς δεν θυμάμαι να έφερε τότε αντίρρηση και δεν αναφέρομαι στους δημοσιογράφους (που μπορεί να φέρουν όσες αντιρρήσεις θέλουν…) αλλά στα ίδια τα στελέχη του ΠΑΟ που δεν είναι και λίγα. Είχε τότε τονιστεί ως στόχος η διάκριση στην Ευρώπη και η κατάκτηση του κυπέλλου Ελλάδος – φυσικά και η βελτίωση της βαθμολογικής θέσης του ΠΑΟ στο πρωτάθλημα. Και υπήρχε και μια άλλη ελπίδα: να γίνει χάρη στην παρουσία του καλή δουλειά στις μεταγραφές του Ιανουαρίου.

Εκανε ο Μπενίτεθ μεταγραφές;

Πάμε παρακάτω. Ο Μπενίτεθ έφτασε με τον ΠΑΟ στο Γιουρόπα λιγκ πιο μακριά από όσο έχει πάει η ομάδα με οποιοδήποτε προπονητή στην Ευρώπη τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Στο πρωτάθλημα έτρεξε ένα σερί έντεκα αγωνιστικών χωρίς ήττα και χωρίς βέβαια κάποιου τύπου θεαματικό ποδόσφαιρο. Διόρθωσε την θέση του ΠΑΟ όσο γινόταν και τον έφερε από έβδομο τέταρτο: η απόστασή του από τους τρεις πρώτους ήταν αδύνατο να καλυφθεί. Δεν έκανε καλά play off – ο ίδιος λέει πως η ομάδα δεν είχε στόχο. Κι αποκλείστηκε στο κύπελλο από τον ΠΑΟΚ με δυο ήττες και κυρίως από μια απροσεξία: αν απλά είχε προσέξει το ματς με την Καβάλα θα είχε αποφύγει στα ημιτελικά την ομάδα του Λουτσέσκου και ο δρόμος θα ήταν πιο βατός. Δεν ξέρω αν αυτή η απροσεξία ήταν αποκλειστικά δική του κι αν κάποιο στέλεχος του είχε επισημάνει το γεγονός ότι στο κύπελλο Ελλάδος φέτος δεν υπήρχαν κληρώσεις αλλά δεν θέλω να τον υπερασπιστώ: ας πούμε ότι το λάθος είναι όλο δικό του. Αλλά από την άλλη ας δώσουμε στον Μπενίτεθ τα λάθη που είναι του Μπενίτεθ κι όχι τα λάθη όλων. Στην πολιτική των μεταγραφών του Ιανουαρίου πχ η συμμετοχή του είναι μικρή: τον ρώτησαν απλά για θέσεις. Οι Τετέι – Παντελίδης είχαν αποκτηθεί πριν έρθει. Τον Ερνάντεθ τον έφερε ο Κορώνα. Ο Αντίνο ήρθε γιατί το περασμένο καλοκαίρι τον ήθελε ο Ολυμπιακός. Αποκλείεται να ήταν υποδείξεις του Μπενίτεθ ο Κοντούρης, ο Κάτρης και ο Τσάβες. Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι ήταν και ο Γιάγκουσιτς. Πιο ήταν το αποτέλεσμα; Ότι ο Ισπανός βρέθηκε με καμιά τριανταριά ποδοσφαιριστές μεσούσης της περιόδου. Τι μπορούσε να κάνει; Θεαματική ομάδα με τόσους νεοφερμένους (αλλά και με παίκτες που στο μεταξύ χάρη σε αυτόν βγήκαν από την προηγούμενη αγωνιστική ναφθαλίνη, όπως ο Ταμπόρδα πχ) δύσκολα θα δημιουργούσε ο οποιοσδήποτε. Τον κατηγορούσαν πχ ότι άλλζε την ομάδα συχνά. Οντως το έκανε. Αλλά με τριάντα παίκτες που νοιώθουν όλοι βασικοί, τι να κάνει;

Αυτό που μπορούσε να κάνει είναι να ξεκαθαρίσει το ρόστερ. Να μπορεί σήμερα να πει ποιοι από τους πολλούς που βρήκε και τους πολλούς που του φέρανε του κάνουν για να δουλέψει το καλοκαίρι και να φτιάξει μια ομάδα ικανή να διεκδικήσει το πρωτάθλημα.

Πόσους χρειάζεται;

Απέφυγε να πάρει σε αυτό θέση; Όχι και νομίζω πως για αυτό φεύγει. Από όσο καταλαβαίνω κατηγορείται πως όταν του ζητήθηκε ένα είδος έκθεσης για την νέα σεζόν ζήτησε λένε δέκα βασικούς. Είναι πολλοί; Πιθανότατα ναι. Αλλά αν κάνει κάποιος μια τίμια και σοβαρή αξιολόγηση της σεζόν του ΠΑΟ δύσκολα θα του δώσει και άδικο. Ο ΠΑΟ θέλει τερματοφύλακα και δεν κρύβουν μάλιστα πως θέλουν τον Βλαχοδήμο. Χρειάζεται δεξί μπακ γιατί φεύγει ο Κότσιρας και λογικά αυτός που θα ρθει έρχεται και για να παίξει βασικός. Το ίδιο ισχύει νομίζω και με αυτόν που θα αποκτηθεί για την αριστερή πλευρά όπου σήμερα υπάρχει μόνο ο καλός Κυργιακόπουλος. Στα στόπερ ο καλύτερός του είναι ο Ινγκασον που όμως είναι 33 χρονών – ο Μπράουν είναι εύθραυστος μετά τον τραυματισμό, ο Κάτρης χρήσιμος αλλά μικρός, οι Τουμπά και Ερνάντεθ θα μπορούσαν να είναι χρήσιμοι αναπληρωματικοί. Το ίδιο ισχύει και με τους μέσους. Ο Τσιριβέγια ξεκίνησε καλά και ο Τσέριν τελείωσε την σεζόν καλά, αλλά κανείς από τους δυο δεν είχε τους απαραίτητους εννέα μήνες σταθερής απόδοσης. Ο Σάντσες έχει δυστυχώς μόνιμα προβλήματα. Στον Μπακασέτα και στον Σιώπη μου μοιάζει δύσκολο να στηθεί μια μεσαία γραμμή ομάδας να κάνει πρωταθλητισμό όταν υπάρχει τόση γκρίνια για τα πεπραγμένα τους. Ο ΠΑΟ τέλος έχει πολλούς κυνηγούς – πολλοί περισσότερους από όσους χρειάζεται μια ομάδα – αλλά δεν διακρίνονται μεταξύ αυτών σοβαροί σκόρερς. Μπορείς να ποντάρεις ότι του χρόνου θα ναι καλύτεροι ο Τετέι, ο Παντελίδης, ο Αντίνο, ο Ταμπόρδα, ο Ζαρουρί και ο Πελίστρι το δεδομένο όμως είναι ότι όλοι αυτοί φέτος σκόραραν ελάχιστα. Προφανώς δεν μπορεί να φύγουν όλοι αλλά ό,τι ο ΠΑΟ θα πρέπει να ψάξει κάποιους με γκολ στο βιογραφικό τους δεν νομίζω πως χωρά αμφιβολία. Επομένως ίσως ο Μπενίτεθ είπε μια υπερβολή όταν ζήτησε 10 βασικούς. Αλλά 8 τουλάχιστον για να αλλάξει επίπεδο ο ΠΑΟ τους χρειάζεται. Οποιος κι αν είναι ο επόμενος προπονητής του.

Να υπάρξει μια κάποια ιεραρχία

Η δική μου εντύπωση είναι ότι ο ΠΑΟ δεν ήταν έτοιμος για τον Μπενίτεθ: δεν κατάφερε να εξηγήσει την δουλειά του, πόνταρε στο όνομά του παρουσιάζοντάς τον ως θαυματοποιό, νομίζω πως από την στιγμή που τα αποτελέσματα δεν ήταν τα καλύτερα τα στελέχη πήραν και αποστάσεις – άλλωστε κανείς δεν τον χρεώθηκε αφού κανείς δεν τον έφερε και κατά συνέπεια νομίζω πως και κανείς δεν θέλησε να δέσει την δική του παρουσία με την δική του. Με τον Μπενίτεθ έγιναν κακοί λογαριασμοί και αυτοί δημιουργούν και κακούς φίλους ή καθόλου φίλους.

Οπότε ας ξεκινήσουμε από τα βασικά: τον επόμενο κάποιος πρέπει να τον φέρει κι ο ίδιος πρέπει να τον χρεωθεί και να κοιτάξει και να τον στηρίξει. Μου έκανε εντύπωση ομολογώ το όνομα του Γιάκομπ Νίστρουπ όταν ακούστηκε. Μου φάνηκε σαν ο ΠΑΟ να έψαχνε το αντίθετο του Μπενίτεθ. Ο Δανός είναι μόλις 37χρονών κι έχει μικρό βιογραφικό. Είχε δυο πολύ καλές σεζόν με την Κοπεγχάγη με την οποία κέρδισε το πρωτάθλημα και μπήκε και στην Legaue Phase του Τσάμπιονς λιγκ. Την τρίτη σεζόν δεν τα πήγε καλά και απολύθηκε νωρίς διαφωνώντας και με την πολιτική των πωλήσεων που ακολουθεί η διοίκηση της ομάδας. Αναρωτήθηκα πως προέκυψε. Διάβασα ότι είχε ποδοσφαιριστή τον Κάρλος Ζέκα και αρχικά ακούστηκε πως αυτός τον πρότεινε. Δυσκολεύομαι να το πιστέψω. Δεν ξέρω ποιος θα μπορούσε να έχει σκεφτεί πως ο αντικαταστάτης του Μπενίτεθ μπορεί να είναι ένας σχετικά άγνωστος Δανός, αλλά μετά θυμήθηκα ότι στην Κηφισιά είχε έρθει ένας Δανός προπονητής, ο Ντέιβιντ Νίλσεν. Εμεινε ένα μόλις μήνα αλλά ίσως ο Στέφανος Κοτσώλης να είχε εντυπωσιαστεί από την δουλειά του. Αν τον Νίστρουπ τον έφερε αυτός ο Γιάννης Αλαφούζος πρέπει κατά την γνώμη να κάνει κάτι απλό: να διώξει όλο τον υπόλοιπο κόσμο που ασχολείται με την ομάδα, τα αγωνιστικά της και τα μεταγραφικά της, και να κρατήσει αυτούς τους δυο. Μήπως και υπάρξει μια κάποια ιεραρχία. Που με τον Μπενίτεθ δεν υπήρξε ποτέ: ήταν αυτός από την μια πλευρά και όλοι οι υπόλοιποι από την άλλη…

Ο συνηθισμένος και η πρωτάρα

Wed, 20 May 2026 08:16:44 GMT

Απόψε ξεκινάει στην Κωνσταντινούπολη το πανηγύρι των ευρωπαϊκών τελικών. Για το Γιουρόπα λιγκ θα αναμετρηθούν η Αστον Βίλα που ολοκλήρωσε την League Phase του Γιουρόπα λιγκ δεύτερη (και ήταν από τα φαβορί για την κατάκτηση της διοργάνωσης από την αρχή) και η Φράιμπουργκ που για πρώτη φορά στην καριέρα της διεκδικεί ευρωπαϊκό τρόπαιο. Χωρίς να έχει κερδίσει τίποτα και στην Γερμανία.

Αν στους τελικούς μετράνε τα βιογραφικά και η προσωπικότητα των προπονητών στην Κωνσταντινούπολη δεν υπάρχει απόψε ματς. Στον πάγκο της Αστον Βίλα θα βρίσκεται ο Γιουνάι Εμερι που έχει κατακτήσει το Γιουρόπα λιγκ τρεις φορές με την Σεβίλλη και μια με την Βιγιαρεάλ και το έχει χάσει μια φορά με την Αρσεναλ. Αντίπαλός του θα είναι ο 41χρονος πρώην ποδοσφαιριστής και αρχηγός της Φράιμπουργκ Τζουλιάν Σούστερ που αντικατέστησε πριν δυο χρόνια τον Κρίστιαν Στράιζ ένα άλλο πρώην ποδοσφαιριστή της που έγινε προπονητής κι ήταν εκεί από το 2011. Αλλά μετράνε άραγε αυτά;

Η Αστον Βίλα επιστρέφει σε έναν ευρωπαϊκό τελικό μετά από περισσότερα από 40 χρόνια ενώ δεν έχει κερδίσει τρίοπαιο εδώ και 30 χρόνια. Στην Ευρώπη σήκωσε το Κύπελλο Πρωταθλητριών το 1982 κερδίζοντας σε ένα τελικό την Μπάγερν με 1-0 και κάνοντας τότε μια τεράστια έκπληξη. Ο προπονητής της, ο Βάσκος από την Ονταρίμπια, Ουνάι Έμερι στα 54 του έχει μεγαλύτερη πείρα τελικών από τους συμπαίκτες του: αυτός θα είναι ο έκτος ευρωπαϊκός τελικός της καριέρας του και στοχεύει στον πέμπτο τίτλο του Γιουρόπα λιγκ. Προφανώς είναι ο πιο επιτυχημένος προπονητή όλων των εποχών σε αυτή τη διοργάνωση, (συμπεριλαμβανομένου του πρώην Κυπέλλου UEFA). Ο Σούστερ θέλει να αρχίσει να γράφει την δική του ιστορία. Αλλά αν η Αστον Βίλα έχει 30 χρόνια να κερδίσει ένα τρόπαιο (το τελευταίο ήταν ένα Λιγκ καπ το 1996), η Φράιμπουργκ δεν έχει κερδίσει ποτέ τίποτα.

Καταπληκτική στη ρεβάνς

Οι δυο ομάδες έρχονται από δυο σπουδαία ματς στα ημιτελικά όπου προκρίθηκαν κάνοντας ανατροπές. Η Βίλα ανέκαμψε μετά την ήττα με 1-0 στον πρώτο αγώνα από την Νότιγχαμ: βρήκε ένα γκολ στο πρώτο ημίχρονο και τρια στο δεύτερο ημίχρονο: ο Γουάτκινς σκόραρε στην αρχή, και στο δεύτερο ημίχρονο έπιασαν δουλειά ο Αργεντινός Μπουεντία (από το σημείο του πέναλτι) και ο αρχηγός ΜακΓκιν που βρήκε δύο γκολ που έδωσαν στην πρόκριση διαστάσεις θριάμβου. Η Άστον Βίλα δεν είχε τον τραυματία Ονάνα στη μεσαία γραμμή, ενώ εκτός ήταν και οι Μπάρκλεϊ και Καμαρά. Ο Έμερι επέλεξε ένα μάλλον απρόβλεπτο 3-5-2 με τον πρώην παίκτη της Γιουνάιτεντ Λίντελοφ να είναι μεν ο ένας από τους κεντρικούς αμυντικούς πλην όμως να κινείται συχνά στη μεσαία γραμμή δίπλα στον Τίλεμανς. Με τον Μπουεντία να είναι ελεύθερος να κινηθεί όπου θέλει (και να αλλάζει θέσεις κυρίως στα αριστερά με τον Ρότζερς, η Αστον Βίλα όταν είχε την μπάλα έμοιαζε να παίζει ένα κανονικό 4-2-3-1 με τους Κας και Ντιν να παίρνουν πρωτοβουλίες στα πλάγια. Η Νότιγχαμ ανέβηκε να βρει γκολ για να έχει μια ελπίδα: οι αντεπιθέσεις ήταν φωτιά.

Η πρώτη φορά του Σούστερ

Σπουδαίος και ο ημιτελικός της Φράιμπουργκ απέναντι στην Μπράγκα. Οι Γερμανοί είχαν ηττηθεί με 2-1 στο πρώτο ματς έχοντας δεχτεί το καθοριστικό γκολ στις καθυστερήσεις. Οι Γερμανοί πίεσαν πολύ από την αρχή και βρέθηκαν να παίζουν με παίκτη παραπάνω στο δεκάλεπτο: η αποστολή της Μπράγκα έγινε καταπληκτικά δύσκολη και λίγα λεπτά πριν από το ημίχρονο, ο Μανζάμπι έκανε το 2-0, πετυχαίνοντας με ένα υπέροχο σουτ από μακρινή απόσταση – το πράγμα έμοιαζε να έχει τελειώσει. Αλλά η έλλειψη εξοικείωσης της Φράιμπουργκ σε αγώνες αυτού του επιπέδου και η δύναμη της απελπισίας της Μπράγκα έδωσαν σε όλους την δυνατότητα να δουν ένα ωραίο και διαφορετικό δεύτερο ημίχρονο. Οι δυο ομάδες είχαν από ένα δοκάρι και το 3-0 προέκυψε από ένα χτύπημα φάουλ του Γκρίφο και κεφαλιά του Κιούμπλερ, αλλά πριν σταματήσουν τα πανηγύρια η Μπράγκα σκόραρε αμέσως μετά με τον Βίκτορ, παρά το αριθμητικό μειονέκτημα. Οι Γερμανοί ήταν ολοένα και πιο νευρικοί, αλλά, παρά το γεγονός ότι δυσκολεύτηκαν, διατήρησαν το προβάδισμα: ο Σούστερ είπε ότι όταν θές κάτι πολύ και είναι η πρώτη φορά που έχεις την ελπίδα να το κερδίσεις είναι λογικό να έχεις άγχος. Απόψε δεν θα έχουν. Αλλά έχουν κι αντίπαλο τον Εμερι.

Όλα υπέρ των Αγγλών

Θα είναι η πρώτη φορά που θα αναμετρηθεί η Φράιμπουργκ με τη Βίλα, και η πρώτη φορά από το 2019-20 που θα διεξαχθεί τελικός Γιουρόπα λιγκ μεταξύ δύο ομάδων που δεν έχουν συναντηθεί ποτέ πριν. Οι μόνες προηγούμενες ευρωπαϊκές συναντήσεις της Φράιμπουργκ με αγγλικούς συλλόγους είναι εναντίον της Γουέστ Χαμ - και οι τέσσερις στο Γιουρόπα λιγκ 2023-24. Έχασε και τους δύο αγώνες εναντίον των «Σφυριά» στον όμιλο, κέρδισε τον πρώτο αγώνα στο νοκ άουτ των 16 με 1-0, αλλά στη συνέχεια έχασε τον επαναληπτικό με 5-0. Θα είναι ο 11ος μεγάλος ευρωπαϊκός τελικός μεταξύ αγγλικής και γερμανικής ομάδας, ο πρώτος από τον τελικό του Τσάμπιονς λιγκ του 2012 μεταξύ της Τσέλσι και της Μπάγερν Μονάχου. Οι αγγλικές ομάδες έχουν κερδίσει οκτώ από τους προηγούμενους δέκα. Οι μόνες γερμανικές νίκες είναι μια της Μπορούσια Ντόρτμουντ στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης του 1965-66 εναντίον της Λίβερπουλ και μια της Μπάγερν εναντίον της Λιντς στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών του 1974-75. Όλα δείχνουν Αστον Βίλα. Αλλά…

Περιμένει κάτι και ο Ολυμπιακός

Το ματς έχει κι ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον Ολυμπιακό. Όπως έγραφα και στην εφημερίδα στο παγκοσμιοποιημένο ματς ποδόσφαιρο όπου κάθε διοργάνωση συνδέεται με μια άλλη υπάρχει το εξής ενδιαφέρον: αν η Αστον Βίλα κερδίσει απόψε και συγχρόνως τερματίσει στην πρώτη τετράδα της Πρέμιερ λιγκ ο Ολυμπιακός κερδίζει ένα γύρο στα προκριματικά του Τσάμπιονς λιγκ. Αν μάλιστα από αυτόν προκριθεί ό,τι και να συμβεί στον επόμενο εξασφαλίζει την θέση του στην League Phase του Europa League της επόμενης σεζόν. Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτό το προνόμιο μπορεί να το έχει μόνο μια ομάδα που συμμετέχει στα προκριματικά του Τσάμπιονς λιγκ και βρίσκεται στο μονοπάτι των μη πρωταθλητών: εκτός από τον Ολυμπιακό θα έχει την ίδια τύχη και η γνωστή μας δευτεραθλήτρια Νορβηγίας Μπόντο Γκλιμτ. Ανάλογο προνόμιο δεν θα έχει ομάδα που βρίσκεται στα προκριματικά του Τσάμπιονς λιγκ στο γκρουπ των πρωταθλητών. Σε αυτό όποια ομάδα αποκλειστεί στον δεύτερο γύρο θα πάει στα play off του Γιουρόπα λιγκ για να βρει θέση στην League Phase της διοργάνωσης. Γιατί; Μην με ρωτάτε. Μπορώ να σας ενημερώνω αλλά όχι και να γνωρίζω πάντα την ιδιαίτερη λογική κάποιων αληθινά περίεργων αποφάσεων της UEFA.

Η καλύτερη ενδεκάδα του πρωταθλήματος

Tue, 19 May 2026 07:48:00 GMT

Κάθε χρόνο μετά την λήξη του πρωταθλήματος δημοσιεύω την ενδεκάδα των καλύτερων. Φυσικά αναφέρω και όποιον ανά θέση με απογοήτευσε. Δεκτή ως συνήθως κάθε ένσταση.

Η ενδεκάδα μου παίζει 4-2-3-1, αυτό που αγαπάνε όλοι σχεδόν οι προπονητές στην Ελλάδα. Έχουμε και λέμε:

Τερματοφύλακας

Ο Τσάβες (Παναιτωλικός) έκανε σπουδαίο πρώτο γύρο: πήγε στον ΠΑΟ και εξαφανίστηκε αλλά αυτός που πήρε την θέση του ο Γεβγέν Κουτσερένκο αποδείχτηκε πολύ καλός. Ο Παβλένκα (ΠΑΟΚ) αφού έκανε τον κόσμο του ΠΑΟΚ να ξεχάσει τον Κοτάρσκι χτύπησε κι έμεινε εκτός: στην επιστροφή του έδειξε πόσο καλός είναι. Ο Τζολάκης (Ολυμπιακός) πέρασε αρχικά μια κρίση λόγω των προβλημάτων του στην Εθνικής, αλλά επέστρεψε στα επίπεδά του χωρίς όμως να είναι καλύτερος από πέρσι. Ο Παπαδόπουλος (Αστέρας) που άρχισε να πιάνει και πέναλτι ήταν καθοριστικός στην σωτηρία του Αστέρα. Καλό πρωτάθλημα έκανε ο Σιαμπάνης (Βόλος) και στο δεύτερο γύρο ο Λαφόν (ΠΑΟ). Αλλά η θέση είναι του Στρακόσια (ΑΕΚ): έπιασε τρία καθοριστικά πέναλτι! Μέτρια η σεζόν του Ντραγκόφσκι (ΠΑΟ) που έχασε τη θέση του και έφυγε.

Δεξί μπακ

Ο Καλάμπρια (ΠΑΟ) είχε τα πάνω του και τα κάτω του. Ο Τσάπρας (Λεβαδειακός) ήταν και πέρυσι καλός: φέτος ήταν καλύτερος. Ο Τζότζο Κένι (ΠΑΟΚ) δεν ήταν εντυπωσιακός, αλλά τη θέση την ξέρει. Τον Ροντινέι (Ολυμπιακός) τον έχω δει καλύτερο: στο τέλος πρόσφερε ως εξτρέμ. Ο Σίμον (Κηφισιά) είναι αγέραστος και ο Μίγας (Βόλος) αφανής εργάτης. Δηλώνω εντυπωσιασμένος από τις αντοχές του Ρότα (ΑΕΚ). Απογοήτευση; Ο Κοστίνια (Ολυμπιακός). Ήταν κατώτερος από πέρυσι κι έπαιξε και πολύ.

Αριστερό μπακ

Ο Πήλιος (ΑΕΚ) πάντα προσπαθεί πολύ - ήταν καλύτερος από τον Πενράις. Ο Τέιλορ κι ο Μπάμπα (ΠΑΟΚ) έκαναν τα βασικά. Ο Ορτέγκα (Ολυμπιακός) τη θέση την ξέρει όσο λίγοι, αλλά ήταν πάλι πολύ ασταθής. Αποκάλυψη ο Λαρουσί (Κηφισιά). Εντυπωσιακή η επιστροφή του Αθανασίου (ΟΦΗ). Για τον τίτλο του καλύτερου έγινε μάχη ανάμεσα στον Βήχο (Λεβαδειακός) και στον Κυριακόπουλο (ΠΑΟ): η θέση ανήκει στον πρώτο. Η αληθινή απογοήτευση ήταν ο Μπλαντένοβιτς (ΠΑΟ). Τον πήρε από κάτω, έφυγε νωρίς.

Αριστερό στόπερ

Είχαμε λιγότερους καλούς φέτος. Ο Τουμπά (ΠΑΟ) έκανε καλύτερο πρώτο γύρο από δεύτερο. Ο γέρο Λόβερν (ΠΑΟΚ) παίζει τη θέση πιο πολύ με το μυαλό και την σκληράδα - ο Μηχαϊλίδης που έχει καλά πόδια του πήρε την θέση. Καλός ο Ρέλβας (ΑΕΚ) που ήταν και επικίνδυνος στις στημένες φάσεις κι ο Μάγκνουσον (Λεβαδειακός) που επέστρεψε. Η θέση ανήκει στον Πιρόλα (Ολυμπιακός) που και φέτος ήταν βράχος. Απογοήτευση; Ο Μάντσα (Ολυμπιακός).Πήγε δανεικός, δύσκολα θα επιστρέψει.

Δεξιό στόπερ

Ο Κεντζόρα (ΠΑΟΚ) είναι πάντα ο τίμιος εργάτης. Πολύ καλό πρωτάθλημα έκανε ο Κάργας (Βόλος) και μετά από το κακό του ξεκίνημα ο Τριανταφυλόπουλος (Αστέρας). Κατώτερος των προηγούμενων μεγάλων σεζόν ο Φαμπιάνο (Αρης). Ο Ουνάι Γκαρσία (Παναιτωλικός) την δουλειά την ξέρει. Σιγα σιγά ωριμάζει ο Κωστούλας (ΟΦΗ). Ο Πάλμερ Μπράουν (ΠΑΟ) συνήρθε αλλά έχει και τα κακά φεγγάρια του. Η θέση παίζεται ανάμεσα στον ώριμο Ρέτσο (Ολυμπιακός) και τον Μουκουντί (ΑΕΚ) αλλά ο δεύτερος πήρε το πρωτάθλημα, οπότε είναι δική του. Ακουγα πολλά δεν είδα σχεδόν τίποτα από τον Βολιάκο (ΠΑΟΚ).

Αμυντικό χαφ

Ο Τσοκάι (Λεβαδειακός) είναι μεγάλος κλέφτης. Υποφέρει τρέχοντας συχνά μόνος του ο Καραχάλιος (ΟΦΗ). Μια κατηγορία μόνος του ο Ντάνι Γκαρθία ενώ ο Σιπιόνι έχει να μάθε πολλά (Ολυμπιακός). Ωριμάζει ο Κοντούρης που βρέθηκε από τον Παναιτωλικό, στον ΠΑΟ και γνώστης της θέσης ο Κόμπα (Βόλος) που όμως μπορεί να παίξει παντού στην μεσαία γραμμή. Αλλά ο καλύτερος ήταν ο Πινέδα (ΑΕΚ) που ποτέ δεν λείπει, ενώ ο Μεϊτέ έλειψε πάνω στο καλύτερο. Αλλα περίμενα από τον Γκρούγιτς (ΑΕΚ).

Οκτάρι

Ξεκίνησε πολύ καλά, έπεσε λίγο, αλλά ανέβηκε στο δεύτερο γύρο ο Μάριν (ΑΕΚ). Πάντα χρήσιμος ο Μόνσου (Αρης): έφυγε νωρίς. Εκανε σπουδαίο πρωτάθλημα ο Κωστή (Λεβαδειακός). Μυστικό νίκης σε πολλά ματς της ΑΕΚ ο κουρασμένος στο τέλος Μάνταλος. Ο σκόρερ Οζντόεφ (ΠΑΟΚ) έκανε εντυπωσιακό πρώτο γύρο αλλά έπεσε στον δεύτερο ενώ ο Ζαφείρης δεν είχε την σταθερή απόδοση που περίμενα. Έτρεξε για όλους ο Εσε (Ολυμπιακός) – ίσως ο σταθερότερος του Ολυμπιακού. Ηταν χαμένο στοίχημα ο Ρενάτο Σάντσες (ΠΑΟ), και παραδόξως αυτό φάνηκε στα λίγα ματς που ήταν καλός.

Δεξί χαφ εξτρέμ

Δε σταμάτησε να τρέχει και να δημιουργεί ο Παλάσιος (Λεβαδειακός). Βοηθούσε κυρίως στο Καραϊσκάκη μέχρι ένα σημείο ο Ζέλσον (Ολυμπιακός). Εφτασε στην Εθνική ο Παντελίδης (Κηφισιά) και πήγε στον ΠΑΟ. Παρά τις τρέλες του βοήθησε ο Νους (ΟΦΗ) και μου άρεσε πολύ ο . Αλλά η θέση είναι του πάντα σταθερού Ζίφκοβιτς (ΠΑΟΚ) κι ας μην σκόραρε πολύ ο Τούπτα (ΑΕΛ). Πολλές οι απογοητεύσεις. Χάθηκε ο κάποτε καλός παίκτης Γουάρντα (ΑΕΛ), έφυγε ο Τετέ (ΠΑΟ) ενώ ακόμα δεν είδαμε τίποτα από τον Αντίνο (ΠΑΟ) και δεν βοήθησε όσο άλλες χρονιές ο Ελίασον.

Αριστερό χαφ εξτρέμ

Ο Ποντένσε (Ολυμπιακός) είναι πάντα σύμβολο ποιότητας: η εμφάνισή του στη Λεωφόρο είναι η καλύτερη παίκτη στο πρωτάθλημα, αλλά οι τραυματισμοί του ήταν πολλοί και η προσφορά στο τέλος μικρή. Συνήρθε εντυπωσιακά ο Λάμπρου (Βόλος). Με τα πάνω του και τα κάτω του ο Ζαρουρί (ΠΑΟ), όπως και οι Βέρμπιτς και Λαγιούς (Λεβαδειακός) και ο Σαγκάλ (ΑΕΛ). Ηρθε στον Πανσερραϊκό και έκανε πολλά ο Αλεξ Τεσέιρο. Ξεχώρισε στον Ατρόμητο ο Μποκού. Η θέση θα ήταν του αγέραστου Τάισον (ΠΑΟΚ), αλλά ο Κοιτά (ΑΕΚ) έκανε εντυπωσιακό δεύτερο γύρο. Απογοήτευση φέτος ο Τζούρισιτς (ΠΑΟ) που κάπου στις αλλαγές προπονητών χάθηκε.

Δεκάρι

Ο Πόμπο (Κηφισιά), που παίζει σε πολλές θέσεις αποδείχτηκε ένας παραγωγός μεγάλων στιγμών, όπως και ο Χουάνμπι (Βόλος). Ο Μπακασέτας (ΠΑΟ) φορτώθηκε φέτος συχνά βάρη που δεν είναι δικά του: ο Ταμπόρδα ήταν καλύτερος. Παράξενη περίπτωση αλλά ενδιαφέρουσα ο Πεντρόσο (Λεβαδειακός) – παίζει και φορ. Ο Μπαρτόλο στη μέρα του ακόμα είναι ωραίος να τον βλέπεις: έσωσε τον Αστέρα. Ο Τσικίνιο είναι συνήθως το βαρόμετρο του Ολυμπιακού. Η θέση όμως ανήκει στον Γιάννη Κωνσταντέλια (ΠΑΟΚ). Που είναι ο Γιάγκουσιτς (ΠΑΟ); Ήρθε ποτέ ή βρίσκεται στην Κροατία; Και που χάθηκε ο Καλοσκάμης (ΑΕΚ);

Σέντερ φορ

Είχαμε πολλά και καλά φορ. Ο Γιακουμάκης, ο Γερεμέγιεφ και ο Μύθου (ΠΑΟΚ) έλυσαν πολλά αλλά όχι όλα τα προβλήματα του Λουτσέσκου. Ο Οζμπολντ και ο Μπάλτσι (Λεβαδειακός) έκαναν καλή δουλειά. Ο Ζίνι αντικατέστησε τον Γιόβιτς μόλις χρειάστηκε και ο Βάργκα ήταν μια σημαντική προσθήκη: η ΑΕΚ από φορ είναι γεμάτη. Εδωσε λύσεις – ειδικά στον πρώτο γύρο - ο Ταρέμι (Ολυμπιακός). Δεν βάζουν εύκολα γκολ αλλά παίζουν για όλους ο Οζέγκοβιτς (Ατρόμητος) και ο Μακέδα (Αστέρας) που στο τέλος βέβαια έδωσε στον Αστέρα πολλά. Εδωσε τέσσερα τρομερά σόου ο Τετέι στην Κηφισιά και καθιερώθηκε στον ΠΑΟ. Σταθερός ο Σαλσίντο (ΟΦΗ) κι αγωνιστής ο Ιβάν (Πανσερραϊκός). Στο τέλος είδαμε και τον Καντεβέρε (Αρης). Η θέση ωστόσο, όσο στην Ελλάδα θα υπάρχει, θα είναι του ο ΕλΚαμπί (Ολυμπιακός) κι ας γύρισε από το Μαρόκο με προβλήματα. Εξαφανισμένος φέτος ο Μορόν (Αρης).

Σαν να βρεθήκαμε στο 1989...

Tue, 19 May 2026 07:40:21 GMT

Η ΑΕΚ πανηγυρίζει το πρωτάθλημα που μόλις κατέκτησε κι εγώ καιρό τώρα σκέφτομαι ότι αυτό μοιάζει πάρα πολύ με ένα προηγούμενο. Το κάπως μακρινό 1989 η ΑΕΚ ξεκινούσε την χρονιά με ένα πρωτοεμφανιζόμενο προπονητή στην Ελλάδα, τον Ντούσαν Μπάγεβιτς που βέβαια τον είχαμε γνωρίσει ως παίκτη. Και με τον Στράτο Γιδόπουλο στη θέση του προέδρου. Κι έκανε όπως και τώρα την έκπληξη.

Ο τίτλος που η ΑΕΚ κέρδισε το 1989 σηματοδότησε κατά κάποιο τρόπο την έναρξη μιας σπουδαίας εποχής για την Ενωση. Ηταν ο πρώτος που η ΑΕΚ κέρδισε μετά από δέκα χρόνια και ο πρώτος στην περίοδο που το ποδόσφαιρο έγινε επαγγελματικό. Με τον Ντούσαν Μπάγεβιτς να έχει επιστρέψει στην Ελλάδα από το Μόσταρ για να αναλάβει την ομάδα ως προπονητής, η ΑΕΚ είχε επιδείξει τότε μια ζηλευτή σταθερότητα και αποτελεσματικότητα. Δεν ήταν μια σούπερ επιθετική ομάδα – δεν είχε καν την καλύτερη επίθεση του πρωταθλήματος, όπως άλλωστε και η τωρινή. Αλλά είχε κερδίσει εκτός έδρας και τον ΠΑΟ και τον ΠΑΟΚ και φυσικά τον Ολυμπιακό: όλους με 0-1. Ο Μπάγεβιτς, όπως και ο Νίκολιτς, ήξερε ότι το συγκεκριμένο σκορ είναι εργαλείο. Και πως οι νίκες δεν χρειάζεται να είναι θεαματικές για να βοηθήσουν ένα γκρουπ να χτίσει αυτοπεποίθηση.

Οι πολλές ομοιότητες

Υπάρχουν πολλές άλλες ομοιότητες ανάμεσα σε εκείνο το πρωτάθλημα που κατέκτησε η ΑΕΚ και στο εφετινό - και δεν αναφέρομαι στο ό,τι και τότε και τώρα η ΑΕΚ έχει Σέρβο προπονητή, τότε τον Μπάγεβιτς τώρα τον Νίκολιτς. Η πρώτη ομοιότητα έχει να κάνει με το γεγονός ότι η Ενωση ερχόταν και τότε από μία κάπως απογοητευτική χρονιά αφού την προηγούμενη είχε μεν τερματίσει μόλις δεύτερη πλην όμως είχε χάσει το πρωτάθλημα από την ΑΕΛ: όλη η Ελλάδα θαύμαζε το κατόρθωμα των Λαρισαίων, αλλά στην ΑΕΚ αναρωτιόντουσαν πως οι ίδιοι έχασαν ένα πρωτάθλημα από μια επαρχιακή ομάδα. Η δεύτερη ομοιότητα είναι ότι όπως τώρα ήταν καθοριστικό το ματς στο οποίο κέρδισε τον Ολυμπιακό στο ξεκίνημα των play off στο Καραϊσκάκη, έτσι και τότε ήταν καθοριστικό το παιχνίδι στο οποίο η ΑΕΚ έχει κερδίσει τον Ολυμπιακό δυο αγωνιστικές πριν το τέλος του πρωταθλήματος στο ΟΑΚΑ με το περίφημο γκολ του Τάκη Καραγκιοζόπουλου. Η τρίτη ομοιότητα αφορά το ίδιο το παιχνίδι της ομάδας. Και τότε η ΑΕΚ έχει κερδίσει αρκετά ματς στο γκολ (έξι με 1-0 και τρία με 2-1), ενώ και τότε ο τερματοφύλακας της, που ήταν ο Σπύρος Οικονομόπουλος είχε πιάσει τρία καθαριστικά πέναλτι, όπως φέτος ο Θωμάς Στρακόσια. Η πιο μεγάλη ωστόσο ομοιότητα ήταν ότι και τότε η ΑΕΚ είχε υποτιμηθεί αρκετά από τον Ολυμπιακό. Μολονότι ήταν σταθερότατη σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς, στον Ολυμπιακό υπήρχε η παράξενη βεβαιότητα ότι στο τέλος αυτός θα πάρει το πρωτάθλημα. Πιθανότατα γιατί ο Ολυμπιακός ήταν μια ομάδα ακριβότερη -ας μην ξεχνάμε ότι είχε και τον Λάγιος Ντέταρι. Και όλοι πίστευαν ότι στα κρίσιμα παιχνίδια της τελικής ευθείας αυτός θα κάνει τη διαφορά. Παραμονή του ματς με την ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ ο τότε πρόεδρος του Ολυμπιακού Αργύρης Σαλιαρέλης είχε γευματίσει με την ομάδα για να γιορτάσει την κατάκτηση του πρωταθλήματος – αν είναι ποτέ δυνατόν.

Κολόνες οι παλιοί

Όπως τώρα ο Νίκολιτς έτσι και τότε ο Μπάγεβιτς είχε στηριχτεί πολύ σε κάποιους νεοφερμένους. Τότε οι πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις ήταν ο Τόνι Σαβέβσκι, ένας αληθινός εγκέφαλος γύρω από τον οποίο ο Μπάγεβιτς είχε στήσει μια μεσαία γραμμή και φυσικά ο Μίροσλαβ Οκόνσκι, στα μέτρα του οποίου είχε στηθεί μια επίθεση: ο Πολωνός ήταν σπουδαίος με την μπάλα στα πόδια, αγαπούσε τις πρωτοβουλίες και ήταν παίκτης μπροστά από την εποχή του. Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο που δένει αυτές τις δύο ομάδες: το γεγονός ότι οι προπονητές τους βοήθησαν μια σειρά από παίκτες να ξαναβρούν τον εαυτό τους και να κάνουν εξαιρετικές χρονιές. Ο Μπάγεβιτς είχε φτιάξει τότε μια νέα ομάδα ποντάροντας στους «παλιούς»: στον Μανωλά, στον Σαββίδη και στον Παύλο Παπαϊωάννου που ήταν γεμάτοι από παραστάσεις και εμπειρίες και που με τον Οικονομόπουλο αποδείχτηκαν οι «κολόνες» της ομάδας. Είχε όμως πάρει πολλά και από τον Κούτουλα, τον Χριστοδούλου, τον Πίττα, τον Χατζή, τον Βασιλόπουλο. Ο Νίκολις ομοίως φέτος βοήθησε πολύ τον Στρακόσια, επέτρεψε στον Γιόβιτς να ξανανιώσει βασικός πρωταγωνιστής, στήριξε τον Μουκουντί και τον Ρότα, πήρε πολλά από τον Μάνταλο, έκανε τον Πήλιο και τον Περέιρα να ξανααισθανθούν σημαντικοί και μας παρουσίασε τον καλύτερο Κοϊτά που έχουμε δει στην Ελλάδα. Για τον Πινέδα δεν λέω τίποτα. Αυτός είναι η περίπτωση του σπουδαίου παίκτη που δεν προδίδει ποτέ.

Ο Ντούσαν τα άλλαξε όλα

Έχει σημασία να δούμε λίγο και την εξέλιξη εκείνης της ΑΕΚ του Ντούσαν. Όπως ο ίδιος μου έχει πει μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος αποφάσισε να αλλάξει εντελώς αυτή την ομάδα που είχε γράψει ιστορία. Ο Μπάγεβιτς είχε καταλάβει ότι ένα πρωτάθλημα μπορείς να το κερδίσεις δείχνοντας σταθερότητα, κερδίζοντας στο γκολ, κάνοντας βαθμοθηρία και σπεκουλάροντας λίγο στις αδυναμίες αυτών που σε κυνηγάνε, αλλά για να πάρεις το επόμενο, ακόμα και στην Ελλάδα, πρέπει να παίξεις πολύ καλύτερο ποδόσφαιρο. Ο Μπάγεβιτς εκμεταλλεύτηκε την τεράστια δημοτικότητα που του χάρισε η κατάκτηση εκείνου του πρωταθλήματος και έφτιαξε μια ομάδα από την αρχή, η οποία χρειάστηκε δυο χρόνια για να ξανακερδίσει το πρωτάθλημα αλλά παραμένει πιθανότατα η ομάδα της ΑΕΚ που έπαιξε το θεαματικότερο ποδόσφαιρο στην ιστορία της. Το σημειώνω αυτό χωρίς να έχω την απαίτηση από τον Νίκολιτς να κάνει το ίδιο. Διότι η επόμενη αποστολή του πανέξυπνο προπονητή της ΑΕΚ είναι να βάλει την ομάδα στην League Phase του Tσάμπιονς λιγκ. Και αυτό για να τα καταφέρει δεν χρειάζεται να κάνει κάποιο τύπου επαναστατικές αλλαγές. Να ενισχυθεί με μερικούς παίκτες είναι απαραίτητο. Αλλά αυτά τα ξέρεις σίγουρα καλύτερα από όλους ο Ριμπάλτα…

Πανηγύρι και χαρακίρι

Mon, 18 May 2026 10:19:15 GMT

Η ΑΕΚ πανηγύρισε την κατάκτηση του πρωταθλήματος με πρωταγωνιστή τον πρόεδρό της Μάριο Ηλιόπουλο. Στον επίλογο φάνηκε πάλι η διαφορά της από τους δυο διώκτες της – κυρίως η διαφορά αγωνιστικής σοβαρότητας. Η ΑΕΚ κέρδισε ένα πρωτάθλημα χωρίς να έχει ούτε την καλύτερη επίθεση, ούτε την καλύτερη άμυνα και κάνοντας τους λιγότερους βαθμούς στην εποχή που υπάρχουν τα play off, αλλά το κατέκτησε δίκαια γιατί ήταν πολύ πιο σοβαρή από τους ανταγωνιστές της. Χθες αυτή, όπως δεν έχασε από τον ΠΑΟΚ, δεν έχασε και από τον Ολυμπιακό: ο κόουτς Νίκολιτς, που δικαίως αποθεώθηκε στην φιέστα, είπε ότι η ομάδα του έπαιξε και για να δείξει την εντιμότητα της. Οι αντίπαλοί της που ήθελαν νίκες για να βγουν δεύτεροι, δεν κέρδισαν παρόλο που είχαν απέναντί τους ομάδες βαθμολογικά αδιάφορες. Ο Ολυμπιακός δεν τα κατάφερε γιατί απέναντί στην ΑΕΚ δεν μπορούσε να κερδίσει μολονότι το προσπάθησε. Κι ο ΠΑΟΚ γιατί κόντρα στον ΠΑΟ αυτοκτόνησε. Το χαρακίρι του ΠΑΟΚ ήταν το τελευταίο κεφάλαιο στο συναρπαστικό μυθιστόρημα που λέγεται πρωτάθλημα Ελλάδος 2025-26.

Η ισοπαλία που έφερε ο ΠΑΟΚ με τον ΠΑΟ είναι η σύνθεση της σεζόν του. Ο ΠΑΟΚ ξεκίνησε στο ματς με τον ΠΑΟ με προβλήματα: ο γηπεδούχος στο πρώτο μισάωρο είναι καλύτερος κυρίως γιατί ο Ζαρουρί και ο Αντίνο ήταν πολύ μέσα στο ματς. Βελτιώθηκε όμως γρήγορα κι ολοκλήρωσε το ημίχρονο παίζοντας ωραίο ποδόσφαιρο. Και ολοκλήρωσε το παιγνίδι δείχνοντας αδυναμίες που κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί όταν και προηγήθηκε 0-2.

Δυο ματς σε συσκευασία ενός

Στο γήπεδο της Λεωφόρου ήταν σαν να είδαμε δυο ματς. Ο ΠΑΟΚ ήταν αποτελεσματικός και συγκεντρωμένος στο πρώτο ημίχρονο κι αγνώριστος στο δεύτερο ημίχρονο όταν είχε μια ασόβαρη άμυνα και μια επίθεση που έχασε τα απίθανα. Κι ο ΠΑΟ, που ξεκίνησε καλά, χάθηκε στην πορεία κι απλά διορθώθηκε από τον Μπενίτεθ στην επανάληψη, του έκανε μια τεράστια ζημιά.

Στο πρώτο ημίχρονο, ειδικά από το 25΄ μέχρι το 45΄ ο ΠΑΟΚ σε έκανε να αναρωτιέσαι πως έχασε το πρωτάθλημα. Ο Λουτσέσκου για το ματς αυτό διάλεξε τους πλέον υγιείς και όχι απαραίτητα τους καλύτερους παίκτες. Εμφανίστηκαν στην βασική εντεκάδα του ΠΑΟΚ ο Σάντσες (δεξιά στην άμυνα), αλλά κυρίως ο Πέλκας κι ο Μύθου στην επίθεση, ενώ στα χαφ έπαιξαν μαζί ο Οζντόεφ και ο Ζαφείρης κι όχι ο Μεϊτέ. Η σχεδόν πειραματική αυτή ενδεκάδα χρειάστηκε περίπου 25 λεπτά για να προσαρμοστεί στις ανάγκες του παιχνιδιού, αλλά όταν το έκανε φάνηκε ότι θα κερδίσει χωρίς πρόβλημα.

Τα δυο γκολ του ΠΑΟΚ ήταν από αυτά που βρίσκει όλη την σεζόν του. Το πρώτο ήρθε από μια εκτέλεση κόρνερ. Ο Οζντόεφ μόνος έκανε το 0-1 με κεφαλιά στο 30΄ βγαίνοντας από τα σκριν. Πριν στον ΠΑΟ να καταλάβουν τι έγινε, ο Μύθου στο 35΄ έκανε το 0-2: η σέντρα «πάρε βάλε» του Ζίφκοβιτς με το αριστερό και το πλασέ του μικρού ήταν για σεμινάριο. Στο 35΄πίστευες ότι δεν υπήρχε παιχνίδι καθώς ο καλός στο ξεκίνημα Παναθηναϊκός είχε εξαφανιστεί: πριν να φύγει το ημίχρονο ο Πέλκας έχασε την ευκαιρία και για τρίτο γκολ.

Ο Μπενίτεθ σ’ αυτό που αρκετοί ισχυρίζονται ότι είναι το τελευταίο του παιχνίδι στην Ελλάδα έπαιξε πάλι με τέσσερις στην άμυνα και τους Τσέριν και Κοντούρη αυτή την άμυνα να την προστατεύουν, αλλά ειδικά μετά το μισάωρο ο ΠΑΟ δεν μπορούσε να επιτεθεί: ο Ταμπόρδα και ο Σφιντέρσκι που βρέθηκε βασικός αντί του τραυματία Τετέι δεν έπαιρναν σωστά την μπάλα. Αλλά το πρόβλημα ήταν πολύ ορατό για να μην το λύσει ο Ισπανός.

Δεν υπήρχε κόσμος

Στην εξέλιξη του ματς μέτρησε πολύ ότι η Λεωφόρος ήταν άδεια λόγω τιμωρίας. Αν υπήρχε κόσμος θα γινόταν χαμός στο ημίχρονο, αλλά αυτή τη φορά όλα κύλησαν ήρεμα. Ο Μπενίτεθ ξύπνησε την ομάδα κι έκανε δυο καθοριστικές αλλαγές. Το υποχρεωτικό πέρασμα του Ερνάντεθ αντί του πανικόβλητου Πάλμερ Μπράουν που ζήτησε αλλαγή σουλούπωσε κάπως την άμυνα μολονότι σε αυτή βρέθηκαν δυο αριστεροπόδαρα στόπερ. Αλλά κυρίως άλλαξε τον ΠΑΟ το πέρασμα στο ματς τον Σάντσες αντί του Κοντούρη. Ο Πορτογάλος συμμάζεψε πολύ την μεσαία γραμμή. Ο ΠΑΟ κέρδισε μέτρα για να μειώσει στο 69′ με τον Τσέριν αφού έπειτα από εκτέλεση κόρνερ ο Ταμπόρδα και ο Σβιντέρσκι έπαιξαν βόλεϊ.

Ο Λουτσέσκου είδε ότι ο ΠΑΟ χτυπούσε πολύ από τα αριστερά όπου ο Ζαρουρί έβρισκε χώρους για να σουτάρει κι ο Κυριακόπουλος χώρους για επελάσεις κι έβαλε τον Κένι χωρίς πάντως να σταματήσει τον ΠΑΟ. Πέρασε επίσης στο ματς τους Ιβάνουσετς και Γερεμέγιεφ αντί του Πέλκα και του Μύθου – αλλά αυτό αποδείχτηκε λάθος αφού κανείς δεν βοήθησε ιδιαίτερα ενώ οι δυο που βγήκαν ήταν ειδικά στο πρώτο ημίχρονο πολύ καλοί. Οταν ο Κωνσταντέλιας σκόραρε στο 73′, αλλά το VAR είδε τράβηγμά του στον Καλάμπρια στο ξεκίνημα της φάσης και το γκολ ακυρώθηκε, ο ΠΑΟ αναθάρρησε και ισοφάρισε με τον Ταμπόρδα στο 81′. Ο Κυριακόπουλος σέντραρε, ο Παβλένκα είχε μια σωτήρια επέμβαση σε κεφαλιά του Σβιντέρσκι, και ο Ταμπόρδα που ήρθε πήρε το ριμπάουντ και εκτέλεσε με το δεξί ενώ σε όλη την φάση δεν υπήρχε άμυνα του ΠΑΟΚ! Αλλά δεν υπήρχε και επιθετικός να βάλει γκολ: ο ΠΑΟΚ είχε τρεις ευκαιρίες μέχρι το φινάλε αλλά όχι καθαρό μυαλό. Και πέταξε και την δεύτερη θέση μετά το πρωτάθλημα και το κύπελλο.

Το ίδιο παιγνίδι πάλι

Η ισοπαλία στην Λεωφόρο έβαλε σε δεύτερη μοίρα το ματς στη Νέα Φιλαδέλφεια το αποτέλεσμα του οποίου δεν θα είχε σημασία σε περίπτωση μη νίκης του ΠΑΟΚ. Εκεί ο Ολυμπιακός έκανε κι αυτός τα λάθη του: ήταν τυχερός γιατί δεν του στοίχισαν. Μπήκε πάλι δυνατά, πάλι ο ΕλΚαμπί έχασε δυο μεγάλες ευκαιρίες, πάλι ο Ποντένσε που ξεκίνησε χτύπησε και βγήκε, πάλι η απόδοση του Ολυμπιακού έπεσε στην επανάληψη γιατί οι μισοί έπαιζαν για να βρουν ένα δεύτερο γκολ (χωρίς να κάνουν ευκαιρίες) και άλλοι οι μισοί για να κρατήσουν το γκολ του Ροντινέι με το οποίο ο Ολυμπιακός προηγήθηκε (χωρίς να το κάνουν απολύτως σωστά). Η ΑΕΚ, πάλι χάρη στις αλλαγές του Νίκολιτς ανασυντάχθηκε στο δεύτερο ημίχρονο μετά από 45 λεπτά δυσκολίας απέναντι στο πρέσινγκ του Ολυμπιακού, βρήκε την ισοφάριση με ένα σουτ του Κοϊτά που εκτίμησε λάθος ο Τζολάκης και είχε και ευκαιρία τεράστια να πάρει το ματς όταν ο Πήλιος έγινε Χακίμι εκθέτοντας τον Ανδρέ Λουίς κι έδωσε στον Ζοάο Μάριο την δυνατότητα να πετύχει το ευκολότερο γκολ της ζωής του: ο Τζολάκης τον νίκησε και εξιλεώθηκε.

Ο Ολυμπιακός είχε στο δεύτερο ημίχρονο δυο σουτ που έφυγαν άουτ (του Τσικίνιο και του Αντρε Λουίς που επανεμφανίστηκε) και έκλεισε την σεζόν ανακουφισμένος, αλλά χωρίς να βρει έστω και την τελευταία αγωνιστική μια νίκη που θα έδειχνε ότι παραμένει ομάδα με χαρακτήρα. Ο Μεντιλίμπαρ πέρασε στο ματς τον Εσε ζητώντας του να σφίξει τα δόντια, φρεσκάρισε την επίθεση με τους Ταρέμι και Ζέλσον, αλλά στο δεύτερο ημίχρονο δεν είδε τίποτα. Η ειρωνική αποθέωση του προπονητή του Ολυμπιακού όταν ο Κοϊτά ισοφάρισε κι ο Ολυμπιακός βρέθηκε τρίτος μπορεί πάντως να γίνει λόγος παραμονής του: χιλιάδες οπαδοί του Ολυμπιακού του έδειξαν συμπαράσταση στα Social κι αυτά μετράνε.

Ο Αστέρας τα κατάφερε

Εντυπωσιακό είναι ότι ανάλογο ήταν και το τέλος των play out. O Aστέρας έφτασε στην παραμονή του γιατί άλλοι δεν κατάφεραν να εκμεταλλευτούν το στραβοπάτημά του. Επρεπε το Σάββατο να κερδίσει την Κηφισιά για να μείνει στην κατηγορία. Δεν τα κατάφερε κολλώντας σε μια ισοπαλία (0-0). Το ματς του Πανσερραϊκού με τον Παναιτωλικού αναβλήθηκε το Σάββατο λόγω καταιγίδας και έγινε χθες Κυριακή. Ο Πανσερραϊκός γνωρίζοντας το αποτέλεσμα του Αστέρα έπρεπε απλά να κερδίσει τον αδιάφορο Παναιτωλικό για να έχει ελπίδες παραμονής. Δεν τα κατάφερε ούτε αυτός: έφερε ισοπαλία με 1-1 και υποβιβάστηκε μολονότι μετά την ισοφάριση είχε δυο δοκάρια.

Τα ματς των play out ήταν πολύ κλειστά. Αντίθετα στην τελευταία αγωνιστική των play off για τις θέσεις 5-8 έβρεξε πάλι γκολ. Ο Άρης κέρδισε τον Λεβαδειακό με 3-0, έκανε πέντε τις συνεχόμενες νίκες του και τερμάτισε πέμπτος αλλά χωρίς ευρωπαϊκό εισιτήριο. Ο ΟΦΗ που το έχει χάρη στην κατάκτηση του κυπέλλου Ελλάδος κέρδισε με 3-1 τον Βόλο. Όταν δεν υπάρχει στρες υπάρχουν γκολ. Αλλά και ματς που δεν ενδιαφέρουν κανένα. Το Βικελίδης πχ ήταν εντελώς άδειο. Ο Αρης ολοκλήρωσε την σεζόν με πέντε νίκες. Αλλά όλες σε ματς χωρίς πίεση. Κι αυτό πρέπει να το προσέξει ενόψει της νέας του σεζόν: αν νομίζει ότι τον τελευταίο μήνα έλυσε τα προβλήματα του θα τα βρει μπροστά του.

Γενικά το πως η σεζόν ολοκληρώθηκε πρέπει να γίνει αντικείμενο μελέτης από όλους. Κι αλίμονο σε όποιον την διαβάσει λάθος.

Που θα βρουν καλύτερα;

Sun, 17 May 2026 10:08:09 GMT

Διάβαζα κάπως έκπληκτος την σχετική είδηση και φούντωνε μέσα μου η περιέργεια. «Αναφορές» λέει «ακόμη και από την Ελλάδα» συμπεριλαμβάνονται στα δεκάδες αρχεία σχετικά με UFO που έδωσε στη δημοσιότητα το Υπουργείο Πολέμου των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής στο πλαίσιο δέσμευσής του για ενημέρωση της κοινής γνώμης σχετικά με τα περίφημα «Μη Ταυτοποιημένα Ανώμαλα Φαινόμενα» («Unidentified Anomalous Phenomena» (UAP), ή αλλιώς UFO («Αγνώστου Ταυτότητας Ιπτάμενα Αντικείμενα») όπως λέγονταν παλαιότερα. Ομολογώ ότι δεν γνώριζα την δέσμευση της Αμερικάνικης Κυβέρνησης να μας ενημερώσει, αλλά το ότι υπάρχουν αναφορές στην Ελλάδα με προβλημάτισε. Σύμφωνα με τα σχετικά δημοσιεύματα οι καταγραφές UFO έχουν γίνει σε ό,τι αφορά την Ελλάδα σε δυο συγκεκριμένες ημερομηνίες: τον Οκτώβριο του 2023 και τον Ιανουάριο του 2024. Δόθηκαν στην δημοσιότητα και κάποια βίντεο – θολά είναι αλήθεια. Αλλά μικρή σημασία έχει.

Η αγάπη μου για τα μυστήρια με έχει μάθει τρία πράγματα. Στις πιο πολλές ιστορίες ο κακός είναι αυτός που έχει κίνητρο. Πολύ συχνά ο κακός είναι αυτός που έχει κέρδος. Όταν ανακαλύψεις ποιος έχει κίνητρο κι όταν δεις ποιος από μια κατάσταση είναι κερδισμένος βρίσκεις και την λύση του μυστηρίου. Στις πολύ καλοφτιαγμένες όμως ιστορίες μπορεί ούτε το κίνητρο να είναι ευδιάκριτο, ούτε το κέρδος απολύτως κατανοητό. Οπότε για να λύσεις το μυστήριο πρέπει να δεις το γενικότερο πλαίσιο της ιστορίας – να σταματάς να κοιτάζεις το δέντρο και να δεις το δάσος, να καταλάβεις δηλαδή μέσα σε ποιες συνθήκες εξελίσσεται μια ιστορία: η εξήγησή της καμιά φορά μπορεί να είναι εύκολη αν μπορείς να δεις τι ακριβώς έχει αλλάξει εντός του πλαισίου. Θυμηθείτε πχ την ιστορία του βοσκού που ειδοποιεί ότι δήθεν έρχεται ο λύκος. Δεν έχει κίνητρο και δεν έχει κέρδος. Απλά παίζει. Αλλά όταν ο λύκος έρχεται την πληρώνουν και τα πρόβατα και αυτοί που έχουν βαρεθεί τα αστεία του.

Εφάρμοσα αυτή την μέθοδο για να καταλάβω την ιστορία αυτή των περίφημων UFO. Υπάρχει κάποιο σκοτεινό κίνητρο των Αμερικάνων ώστε να μας την σερβίρουν; Δεν νομίζω. Δεν βλέπω επίσης κανένα κέρδος τους. Οπότε τι έκανα; Για να λύσω το μυστήριο, (να καταλάβω δηλαδή αν υπάρχει τίποτα το πραγματικό σε αυτές τις αναφορές που θυμίζουν ταινία του Σπίλμπεργκ…) κοίταξα να δω τι διάβολο έγινε στην Ελλάδα τον Οκτώβριο του 2023 και τον Ιανουάριο του 2024 και αν στα γεγονότα αυτών των μηνών υπάρχει κάτι που μαρτυρά πως μας επισκέφτηκαν UFO.

Τον Οκτώβριο του 2023, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Αστυνομίας, συνελήφθησαν συνολικά 1.353 ανήλικοι για διάφορα αδικήματα και σχηματίστηκαν 1.201 δικογραφίες για ισάριθμες υποθέσεις (η πλειονότητα των υποθέσεων αφορά στην Αττική). Είχαμε επίσης δημοτικές εκλογές. Το πρώτο μπορεί και να σημαίνει ότι οι εξωγήινοι κάνουν καλή δουλειά: αν θέλουν να κατακτήσουν την χώρα μας (ο πλανήτης μπορεί να τους ενδιαφέρει λιγότερο…) ο ασφαλέστερος τρόπος είναι να καταστρέψουν την νέα γενιά: 1.353 συλλήψεις ανηλίκων θα έπρεπε να έχουν σταθεί λόγος για να υπάρχει συναγερμός στην Ελλάδα για το τι ακριβώς συμβαίνει στα ενδότερα της Αγιας οικογένειας – αλλά δεν κουνήθηκε φύλλο! Αν αυτό είναι δουλειά των εξωγήινων πως να κουνηθεί; Κάποιος θα έβλεπε εξωγήινες παρεμβάσεις και στις δημοτικές εκλογές αλλά δεν χρειάζονται: μια χαρά έχουμε καταφέρει να βγάλουμε τα μάτια μας μόνοι μας λογιών λογιών εκλογικές διαδικασίες τι να τους κάνουμε τους εξωγήινους; Σιγά μην τους χρειαζόμασταν!

Τον Ιανουάριο του 2024 όταν όπως οι Αμερικάνοι ισχυρίζονται και πάλι στριφογύριζαν στους ουρανούς μας UFO είχαμε άλλα πολλά κι ενδιαφέροντα. Πρώτα από όλα να πω πως βρίσκω απολύτως λογικό, πως αν υπάρχουν εξωγήινοι και έρχονται στη γη, να αποφασίζουν να μας παρακολουθήσουν τον μήνα των γιορτών: το πιθανότερο είναι ότι όλα όσα κάνουμε πρωτοχρονιάτικα να τους φαίνονται αστεία. Δεν αποκλείω να διασκεδάζουν με την προσπάθειά μας να είμαστε πρωτοχρονιάτικα όλοι ωραίοι κι άνετοι μολονότι τον υπόλοιπο καιρό αγαπάνε την γκρίνια. Όπως δεν αποκλείω να έπαιξαν ρόλο και για την πρώτη νομοθετική πρωτοβουλία της κυβέρνησης εκείνη την όχι και τόσο μακρινή χρονιά: την απόφαση για ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων. Εδώ η δουλειά των εξωγήινων μου μοιάζει βέβαιη. Όχι γιατί εκείνη η κυβερνητική απόφαση είχε ως συνέπεια διαδηλώσεις φοιτητών και καταλήψεις σχολών (σε κάποιες από τις οποίες χάθηκε η εξεταστική περίοδος) αλλά γιατί δυο χρόνια μετά δεν έχουμε ούτε ένα μη κρατικό πανεπιστήμιο! Οπότε νομίζω το πράγμα είναι απλό: οι εξωγήινοι που μας παρακολουθούν έβαλαν την κυβέρνηση να ψηφίσει ένα νόμο που δεν έχει δημιουργήσει κανένα αποτέλεσμα, όχι τόσο για να δουν αν θα το τολμήσει, αλλά κυρίως για να διαπιστώσουν πόσα χρόνια θα χρειαστούν για να γίνει το πράγμα πράξη! Είναι αρκετά πιθανό να έχουμε να κάνουμε με χιουμορίστες εξωγήινους. Που τους διασκεδάζουμε. Σίγουρα τους διασκέδασε και κάτι άλλο: το τέταρτο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ που είχε γίνει κάπου εκεί περίπου. Τότε ο Αλέξης Τσίπρας προσπάθησε να περάσει σε αυτό κάποιες θέσεις (που ουδείς θυμάται…) θύμωσε γιατί αυτές δεν έγιναν δεκτές (για λόγους που ούτε ο ίδιος υποθέτω πως δεν μπορεί να εξηγήσει…), την στιγμή που οι σύνεδροι τάχτηκαν με τον Στέφανο Κασελάκη το πέρασμα του οποίου από την Ελλάδα πολύ φοβάμαι πως θα θυμούνται λιγότεροι και από το πέρασμα των UFO που ποτέ δεν είδαμε! Η όλη ιστορία αυτή όμως είναι τόσο σουρεάλ που δεν υπάρχουν εξωγήινοι ικανοί να την σκεφτούν, αλλά ούτε φυσικά και ικανοί να την σκηνοθετήσουν.

Τέλος ομολογώ πως όλα αυτά με κάνουν να πιστεύω κάτι πολύ συγκεκριμένο: πως αν όντως τον Οκτώβριο του 2023 και τον Ιανουάριο του 2024 μας επισκέφτηκαν εξωγήινοι μάλλον παρέμειναν εδώ και ζουν αναμεσά μας. Το λέω όχι γιατί από τότε μέχρι τώρα έχουν συμβεί πολλά που με κάνουν να απορώ και που τα θεωρώ εν πολλοίς ανεξήγητα αλλά γιατί αν όντως ήρθαν και μας παρατήρησαν και μας βρήκαν διασκεδαστικούς αποκλείεται να θέλουν να φύγουν από κοντά μας. Ούτε η ΝΑSA που κάνει όλες αυτές τις αποκαλύψεις δεν θα μπορούσε να απαντήσει στην ερώτηση που θα βρουν καλύτερα…

Πενήντα πράγματα που έμαθα απο την Eurovision

Sun, 17 May 2026 10:02:03 GMT

Το είδα όλο το πανηγύρι της Eurovision και φέτος από την αρχή μέχρι το τέλος. Και όπως κάθε χρόνο έμαθα πενήντα καινούργια πράγματα για την Eurovision που φυσικά δεν θα μου είναι χρήσιμα σε τίποτα. Και επειδή ζημιά δεν κάνουν τα μοιράζομαι μαζί σας.

1)Αν η Μπόκοτα ήταν ο Διακογιάννης της Eurovision, ο Καπουτζιδης είναι ο Μανόλο Μαυρομάτης.

2)Το κοινό που είναι στην αίθουσα το βράδυ του τελικού νομίζω είναι μεταφερόμενο και πάντα το ίδιο.

3) Ο Αυστριακός παρουσιαστής Οστροφσκι βγήκε με πιτζάμες.

4) Η ψήφος των Ελλήνων του εξωτερικού δεν είναι επιστολική ψήφος.

5) Η σκηνική παρουσία του Δανού μπορούσε να έχει τίτλο «το κλουβί με τις τρελές».

6) Οι Γερμανοί στέλνουν πάντα μελαχρινές τραγουδίστριες και ξανθιές χορεύτριες που άνετα θα δούλευαν στην παραλιακή.

7) Ο Ισραηλινός μου φάνηκε ότι τραγουδούσε τουρκικά με γαλλική προφορά.

8) Κανείς δεν ξέρει που έχασε την δεύτερη μπότα η Βελγίδα.

9) Οι Αλβανοί είναι σαν να στείλανε τον Βασίλη τον Μπισμπίκη να πει το «Δόλια Μάνα».

10) Και φέτος εκπροσώπησε την Ελλάδα ο Φωκάς Ευαγγελινός.

11) Η Ιρλανδία λείπει από την Eurovision και η Ιταλία από το μουντιάλ. Χάλασε ο κόσμος..

12) Το «καλή επιτυχία Ελλάδα» που λένε μαζί ο Καπουτζίδης και η Κοζάκου είναι το «Στον έβδομο ουρανό αδέρφια» του Βερνίκου.

13) Όταν είδα τον Ακύλα να βρίσκει κι ένα αρχαίο Έλληνα κατάλαβα ότι η δέκατη θέση είναι ταβάνι.

14) Η Ρουμάνα στο Hotel Eρμου μάζευε όλο το χαρτί.

15) H σερβική υποψηφιότητα μαρτυρά την κρίση του σερβικού μπάσκετ. Ίσως και του ποδοσφαίρου.

16) Βλέπεις τον Μαλτέζο και καταλαβαίνεις γιατί η Μάλτα δεν έχει δισκογραφικές αλλά μόνο στοιχηματικές.

17) Με τον Τσέχο με πήρε λίγο ο ύπνος γιατί τα σουβλάκια ήταν βαριά.

18) Η Βουλγαρία έστειλε μια κοντή που είχε μπει ο διάβολος μέσα της.

19) Η συμμετοχή της Κροατίας είχε τίτλο «Ο χώρος του Ζαλογγου την εποχή του Μαντ Μαξ».

20) Υπήρχαν οι Λέλεκ από την Κροατία και η Λέλεκα από την Ουκρανία κι ένα λελέκι από την Αγγλία.

21) Όταν έχεις τους Λέλεκ στέλνεις και τους Μπόλεκ.

22) Σε όλες τις διοργανώσεις η Αγγλία έχει ενδιαφέρον μόνο όταν χάνει στα πέναλτι.

23) Κάποιος να πει στην Γαλλίδα ότι όταν ο Μιχάλης Ρακιντζής έκλεινε το μάτι στο κοινό αυτή ήταν στο καρότσι.

24) Στις Σέρρες αναβλήθηκε το ματς του Πανσερραϊκού λόγω καταιγίδας αλλά για τον Ακύλλα ήταν όλοι στις πλατείες

25) Οι Μολδαβοί στείλαν τον Di Βαλεντινο να πει τον Εθνικό ύμνο.

26) Και στην Φινλανδία υπάρχει καψούρα κι ας κάνει ψοφόκρυο.

27) Είδαμε και το «Φωτιά στα Σαββατόβραδα» σε φιλανδικό.

28) Αν οι Πολωνοί θέλανε να στείλουν ένα τραγούδι με τίτλο Προσευχή ας τους δίναμε το κλασσικό του Σπύρου Ζαγοραίου (Προσευχηηηη τα χείλη μου για σένα ναι λένε…)

29) Ο Λιθουανός ήταν ο χαμένος φόργουορντ της Ζαλγκίρις Κάουνας που τραγούδησε το «ο Χάρος βγήκε παγανιά».

30) Η Σουηδέζα με τη μάσκα μας υπενθύμισε πως μετά τον κορωνοϊό έρχεται ο χανταϊός.

31) Αφού η Κύπρος έστειλε την Αντιγόνη να παίρνουν σειρά η Ηλέκτρα, η Κλυταιμνήστρα, η Ιφιγένεια η Ωραία Ελένη κτλ

32) Το «Τζιάλα» δεν ξέρω τι είναι αλλά θέλω κι εγώ.

33) Το ιταλικό ήταν ένα χαμένο τραγούδι της Ραφαέλα Καρά που στα ελληνικά θα το λέγε ο Δάκης.

34) Στο μεταξύ δεν μπορούσες να παραγγείλεις πίτσα από τις 8 το απόγευμα.

35) H Αυστρία από φόβο μήπως ξανακερδίσει έστειλε έναν που δεν τραγουδούσε.

36) Τα χασα όταν έμαθα ότι ήταν στην Βιέννη ο Αρης Πρωτοσάλτε.

36) Ο Ακύλας φαβορί ήταν μόνο στα παιδικά πάρτι.

37) Μερικές βαθμολογίες επιτροπών χωρών είναι τόσο προβλέψιμες που θα πρεπε να επέμβει η Radar που ελέγχει αν τα ματς είναι στημένα.

38) Ακούς και βλέπεις την Αυστραλέζα και λες «καλή μου τι δουλειά έχεις εσύ εκεί;».

38) H Αγγλία υποβιβάζεται στη Β’ Εθνική της Εurovision.

39) Όταν άρχισε να παίρνει τα «δωδεκάρια» η Μάλτα λέω «πάει το στήσανε».

40) Τους φίλους τους πραγματικούς μόνο στις ψηφοφορίες της Eurovision τους βλέπεις…

41) Η Φουρέιρα είναι μια κλάση ανώτερη από την Βουλγάρα αλλά μας φάγανε τα κυκλώματα.

42) Ο Κοντόπουλος που πάει και κερδίζει για άλλες χώρες είναι σαν τον Ιτούδη όταν δούλευε στην ΤΣΣΚΑ.

43) Η Βουλγαρία έλειψε τρία χρόνια και επέστρεψε και κέρδισε. Σαν την Βαλένθια στο μπάσκετ ένα πράγμα…

44) Πάλι καλά που υπήρχε επιτροπή της ΕΡΤ και ψήφισε γιατί αλλιώς θα ψήφιζε η ΔΕΑΒ.

45) Το νέο σύστημα ψηφοφορίας είναι τρομερό. Μπορεί να δίνουν όσα δωδεκάρια θέλουν οι κριτές, αλλά άμα ο Μήτσος από το Παγκράτι έχει μονάδες στο καρτοκινητό τις καθάρισε για την Βουλγαρία.

46) Αν θέλετε διάκριση για την Ελλάδα, πέστε στον Γιάννη τον Κομπότη να αναλάβει τις επιτροπές.

47) Σε όποια θέση και να τερματίσει η Ελλάδα οι παρουσιαστές θα πούνε ότι η συμμετοχή ήταν εξαιρετική και μας έκανε περήφανους.

48) Ο Guardian έγραψε ότι το Bangaranga είναι «Ένα τραγούδι που ακουγόταν σαν τρεις διαφορετικοί τραγουδιστές να τσακώνονται σε τουαλέτα νυχτερινού κέντρου». Ζήλια.

49) Όχι για το Final 4 την άλλη εβδομάδα δεν θα ψηφίσουμε.

50) Η τηλεθέαση της Eurovision ξεπέρασε κάποιες στιγμές το 80%. Να πατήσει το κουμπί ο Κιμ; Η όχι;

Το εφετινό μάθημα

Sat, 16 May 2026 09:50:16 GMT

Την περασμένη Κυριακή στο τέλος του παιχνιδιού του Oλυμπιακού με τον ΠΑΟΚ (1-1) o προπονητής των φιλοξενούμενων Ρασβάν Λουτσέσκου μιλώντας στις κάμερες, αφού έδωσε συγχαρητήρια στην ΑΕΚ για την κατάκτηση του πρωταθλήματος, έδωσε και την δική του εξήγηση γιατί αυτό τελικά συνέβη. «Η ΑΕΚ διαχειρίστηκε καλύτερα τις καταστάσεις κατά τη διάρκεια της σεζόν. Είχαν λιγότερα παιχνίδια στην Ευρώπη, τους βοήθησε και αυτό. Είχαν μια συνέπεια στην απόδοσή τους» είπε. Ο Λουτσέσκου δεν είχε μπροστά του όλα τα στοιχεία και έκανε ένα λάθος. Η ΑΕΚ έδωσε μέσα στη χρονιά περισσότερα παιχνίδια φέτος στην Ευρώπη από τον ΠΑΟΚ και τον Ολυμπιακό γιατί έδωσε έξι στα προκριματικά του περασμένου καλοκαιριού κι έφτασε μέχρι τον προημιτελικό του Conference League. Δεν ήταν ο αριθμός των αγώνων αυτό που έκανε την διαφορά. Αλλά παραδόξως ο Ρουμάνος προπονητής έχει ένα δίκιο. Αλλο είναι η συμμετοχή στο Conference League, κι άλλο στο Europa League πόσο μάλλον στο Τσάμπιονς λιγκ. Η συμμετοχή στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις δυσκόλεψε πάρα πολύ την σεζόν του Ολυμπιακού και του ΠΑΟΚ. Η διεκδίκηση του πρωταθλήματος έγινε πιο περίπλοκη υπόθεση από όσα περίμεναν. Φυσικά δύσκολη λόγω της συμμετοχής στην League Phase του Europa League έγινε και η σεζόν του Παναθηναϊκού. Αλλά αυτός από την διεκδίκηση του πρωταθλήματος παραιτήθηκε νωρίς.

Πάντοτε συμβαίνει

Αυτό που υπογράμμισε ο Λουτσέσκου δεν είναι κάτι καινούργιο για το ελληνικό πρωτάθλημα. Πάντοτε αυτοί που μπλέκουν λίγο με την Ευρώπη, δυσκολεύονται στο να κερδίσουν τον τίτλο στην Ελλάδα. Ο ίδιος ο ΠΑΟΚ είναι ένα ωραίο παράδειγμα. Την χρονιά που κέρδισε και μάλιστα αήττητος το πρώτο του πρωτάθλημα στην εποχή του Ιβάν Σαββίδη, την σεζόν 2018-19, επί της ουσίας εγκατέλειψε την συμμετοχή του στο Europa League χάνοντας παιχνίδια από ομάδες όπως η Μπάτε Μπορίσοφ και η Βίντι, που σαφώς και δεν ήταν ποιοτικότερες από εκείνον τον ΠΑΟΚ. Φέτος στην αρχή της χρονιάς κυκλοφορούσε στην Θεσσαλονίκη η πληροφορία ότι θα γίνει κάτι ανάλογο κι ότι ο Λουτσέσκου είχε πει στον Ιβάν Σαββίδη ότι αν ο ΠΑΟΚ θέλει να κατακτήσει το πρωτάθλημα για να γιορτάσει τα 100 του χρόνια θα πρέπει να αφήσει στην άκρη οτιδήποτε άλλο - με πρώτο και σημαντικότερο την ίδια του την ευρωπαΐκή παρουσία.

Νομίζω ωστόσο ότι κάτι τέτοιο δεν ειπώθηκε ποτέ μεταξύ του Λουτσέσκου και του Σαββίδη. Για έναν πολύ απλό λόγο. Γιατί με την νέα φόρμουλα διεξαγωγής των ευρωπαϊκών διοργανώσεων (και την σύσταση των περίφημων League phase) μπορείς να γλυτώσεις την καταπόνηση μόνο αν δεν προκριθείς από τα προκριματικά. Αν προκριθείς, είναι δεδομένο ότι αν αγωνίζεται στο Europa League ή στο Τσάμπιονς λιγκ (κυρίως...) σε περιμένουν οκτώ πολύ δύσκολα παιχνίδια: δεν γίνεται να γλυτώσεις την έξτρα επιβάρυνση. Αυτά τα ματς δεν μπορείς να τα αντιμετωπίσεις με τους αναπληρωματικούς σου γιατί θα γνωρίσεις απίστευτους εξευτελισμούς. Και δεν μπορείς να μην προσπαθήσεις να φτάσεις σ’ αυτές τις League Phase περνώντας προκρίσεις από τα καλοκαιρινά προκριματικά για τον απλούστατο λόγο ότι τα χρήματα που κερδίζεις με την παρουσία σου σε αυτές είναι πλέον πάρα πολλά. Δεν γίνεται να τα αγνοείς.

Θυμίζω ότι τα χρήματα που εξασφαλίζει μια ομάδα που αγωνίζεται στο Europa League είναι διπλάσια (και βάλε...) από αυτά που εισπράττει αν συμμετέχει στο Conference League. Για το τι λεφτά παίρνει μια ομάδα συμμετέχοντας στο Τσάμπιονς λιγκ δεν χρειάζεται να υπενθυμίσω το παραμικρό. Ο Ολυμπιακός φέτος είχε συνολικές εισπράξεις πάνω από 40 εκατ ευρώ. Και χάρη στους 13 βαθμούς που έκανε.

Στιγμή προβληματισμού

Η παρατήρηση του Λουτσέσκου έχει πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον αν την δούμε ως μια στιγμή προβληματισμού για τις ελληνικές ομάδες γενικότερα. Αυτό που μπορεί κανείς να καταλάβει εύκολα με βάση την δήλωση του Ρουμάνου προπονητή είναι ότι για να μπορείς πλέον να ανταπεξέλθεις σε ένα τόσο βαρύ και σκληρό πρόγραμμα, το οποίο δημιουργείται από την συμμετοχή σου σε ομίλους ευρωπαΐκών διοργανώσεων αλλά και την ανάγκη σου να διεκδικήσεις το πρωτάθλημα, θα πρέπει να έχεις πολλούς ποδοσφαιριστές διαθέσιμους να στελεχώσουν την αρχική εντεκάδα σου χωρίς να πέφτει η ποιότητά της. Παίκτες ισάξιους και όχι απλά πολλούς.

Η ομοιότητα των τριών

Στο εφετινό πρωτάθλημα πήραν μέρος διεκδικώντας το τρεις ομάδες με πολλές διαφορές, αλλά και μία μεγάλη ομοιότητα. Ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟΚ (που το έχασαν) και η ΑΕΚ (που το κατέκτησε) ήταν ομάδες που βασίστηκαν πάρα πολύ σε μία βασική ενδεκάδα. Η βασική εντεκάδα του Ολυμπιακού ήταν αυτή με τα παιδιά του Μεντιλίμπαρ που κατέκτησαν πριν από δύο χρόνια το Conference League και πέρυσι το νταμπλ. Κάποια από τους νεοφερμένους αγωνίστηκαν αρκετά (ο Ταρέμι κι ο Νασιμέντο πχ) και κάποιοι ελάχιστα (ο Σιπιόνι, ο Λουιζ, ο Κλέιτον κτλ) αλλά αυτό που κάνεις καταλαβαίνει ευκολά βλέποντας την σεζόν του Ολυμπιακού είναι ότι αν ο Βάσκος προπονητής μπορούσε να χρησιμοποιεί μόνο τα παιδιά του θα το έκανε πολύ ευχαρίστως. Το ίδιο ωστόσο ισχύει, όπως αποδείχτηκε, και για τον Λουτσέσκου και τον ΠΑΟΚ. Ο Ρουμάνος προπονητής αγαπάει το rotation περισσότερο από τον προπονητή του Ολυμπιακού. Kι αυτός όμως, όταν έχασε εξαιτίας τραυματισμών κάποιους βασικούς παίκτες, δεν κατάφερε να παρουσιάσει έναν ΠΑΟΚ εξίσου αξιόπιστο ίσως γιατί παίκτες όπως ο Κωνσταντέλιας, ο Μεϊτέ, ο Παβλένκα, ο Ζίφκοβιτς, ο Τάισον δεν είναι απλό να έχουν ισάξιους αναπληρωματικούς.

Βασικούς και αναπληρωματικούς ωστόσο είχε και ο Νικόλιτς που κέρδισε το πρωτάθλημα. Εννέα τουλάχιστον παίκτες της ΑΕΚ σπανίως έβγαιναν από την εντεκάδα: είναι ο Στρακόσια, ο Ρότα, ο Ρέλβας, ο Μουκουντί, ο Μάριν, ο Πινέδα, ο Γιόβιτς, ο Κοϊτά και ο Βάργκα. Αποτελεί σίγουρα κατόρθωμα του Σέρβου τεχνικού ότι δεκαπέντε (!) τουλάχιστον ποδοσφαιριστές περίμεναν την ευκαιρία να αγωνιστούν χωρίς να γκρινιάζουν. Αλλά το ό,τι στην ΑΕΚ υπήρχε μια εντεκάδα βασικών και πολλοί μόνιμοι αναπληρωματικοί δεν χωρά αμφιβολία. Η διαφορά του Νίκολιτς από τους άλλους δύο είναι ότι αυτός την βασική ενδεκάδα του την έψαξε στην διάρκεια της σεζόν και την βρήκε. Ενώ ο Μεντιλίμπαρ την είχε εξ αρχής στο μυαλό του. Κι ο Λουτσέσκου κατάλαβε πως δεν έχει άλλη, αλλά μια και μόνη.

Η νέα ερώτηση

Το πρακτικό αποτέλεσμα αυτού του γεγονότος είναι αυτό που λέει ο Λουτσέσκου, ότι δηλαδή ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟΚ ακριβώς επειδή στην Ευρώπη έδωσαν σκληρότερα μας από την ΑΕΚ πλήρωσαν το κόστος στο πρωτάθλημα. Κάπου εδώ γεννιέται και η πρώτη σοβαρή ερώτηση που αφορά την επόμενη χρονιά. Το καταλαβαίνουν αυτό οι ομάδες που θέλουν και πρωταθλητισμό να κάνουν και στην Ευρώπη να είναι αξιοπρεπείς και διεκδικητικές; Την απάντηση θα την έχουμε σχετικά γρήγορα. Θα δούμε αρχικά τι είδους μεταγραφές θα κάνουν. Και στη συνέχεια θα διαπιστώσουμε νωρίς και γρήγορα αν οι προπονητές που θα έχουν τις τύχες τους θα στηριχθούν σε περισσότερους από 14-15 ποδοσφαιριστές όπως συνέβη φέτος.

(Νέα Σαββατοκύριακο Μάιος του 2026)

Το χαμένο φεστιβάλ της τοξικότητας

Fri, 15 May 2026 08:15:38 GMT

Μεγάλωσαν οι πιθανότητες του Ολυμπιακού να κατακτήσει την Ευρωλίγκα μετά τον αποκλεισμό του ΠΑΟ; Σαφώς και μεγάλωσαν. Όχι γιατί αν είχε προκριθεί ο ΠΑΟ θα κέρδιζε και την διοργάνωση: κανείς δεν μπορεί να το πει αυτό. Αλλά γιατί ο αποκλεισμός του Παναθηναϊκού επιτρέπει στον Γιώργο Μπαρτζώκα -και στον Ολυμπιακό γενικότερα- να συγκεντρωθεί στην δουλειά. Και η δουλειά του στο Final 4 της Αθήνας είναι να παίξει το μπάσκετ που ξέρει. Και το οποίο φέτος περισσότερο ίσως από κάθε άλλη φορά απαιτεί το μυαλό όλων να είναι στο παιγνίδι και μόνο σε αυτό.

Λάθος η ανάθεση

Τώρα που ο Παναθηναϊκός αποκλείστηκε θέλω να επισημάνω κάτι: ότι η Ευρωλίγκα έκανε μια τεράστια κουταμάρα που έδωσε το Final 4 της διοργάνωσης στον Παναθηναϊκό και στην Αθήνα. Δεν είναι η πρώτη φορά που πάρθηκε μια τέτοια απόφαση – να φιλοξενηθεί δηλαδή το Final 4 στο γήπεδο μιας ομάδας που συμμετέχει στην διοργάνωση και που έχει και πιθανότητες την διοργάνωση να την κερδίσει. Το έχουμε δει πολλές φορές και το έχουμε δει και πρόσφατα. H Μπαρτσελόνα το 2003, η Μακάμπι το 2004, ο ΠΑΟ το 2007, η Φενέρ το 2017 υπήρξαν επί της ουσίας διοργανώτριες του Final 4 κι όταν το διοργάνωσαν το κέρδισαν κιόλας. Επίσης όταν το Final 4 δόθηκε στο Βελιγράδι ή στο Κάουνας κανείς δεν απέκλειε την πιθανότητα να βρεθούν στο Βελιγράδι η Παρτιζάν ή ο Ερυθρός Αστέρας και στο Κάουνας η Ζαλγκίρις. Αλλά αν αυτές οι αναθέσεις ήταν συζητήσιμες, η εφετινή ήταν εντελώς λάθος. Γιατί εκτός από τον ΠΑΟ που ήταν διεκδικητής, διεκδικητής είναι και ο Ολυμπιακός. Και η διοργανωτική δυσκολία θα ήταν τεράστια αν έφταναν και οι δυο σε αυτό: καμία πόλη δεν πρέπει να ζήσει μια τριήμερη αναστάτωση για την φιλοξενία μιας διοργάνωσης στην οποία μπορεί να έχουνε εμφύλιο πόλεμο. Όταν μάλιστα υπάρχουν σε όλη την Ευρώπη (κι όχι μόνο) γήπεδα και πόλεις για να την φιλοξενήσουν. Πέραν όλων των άλλων η ίδια η ανάθεση δημιουργεί κι ένα πλήθος από σενάρια συνωμοσίας, που μπορεί να ακούγονται κατά την διάρκεια της σεζόν, τα οποία είναι μεν γελοιότητες πλην όμως δεν χρειάζονται.

Διαγωνισμός καφρίλας

Ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη Μιχάλης Χρυσοχοϊδης και οι συνεργάτες του πρέπει να ανακουφίστηκαν μετά τον αποκλεισμό του ΠΑΟ – κακά τα ψέματα. Σε ένα πρώτο επιχειρησιακό σχέδιο που είχε κυκλοφορήσει είχε γίνει γνωστό ότι η αστυνομία θα μεθόδευε ένα νέο μοίρασμα των εισιτηρίων: αυτοί που τα έχουν ήδη αποκτήσει θα διαπίστωναν πως δεν μπορούν να καθίσουν στις θέσεις τους, αφού η αστυνομία ήθελε μακριά και αντικριστά τους οπαδούς των δύο ελληνικών ομάδων. Αυτό φυσικά θα αποτελούσε μάλλον την μικρότερη αναστάτωση. Αδυνατώ ειλικρινά να φανταστώ το πως θα πήγαινε και θα έφευγε από το γήπεδο όλος αυτός ο κόσμος χωρίς οι γύρω περιοχές του ΟΑΚΑ να γίνουν πεδίο μάχης. Όχι ότι τώρα δεν υπάρχει αυτός ο κίνδυνος. Αλλά με λίγη κινητοποίηση της αστυνομίας ως προς την φύλαξη των διαδρομών κάπως το πράγμα θα τσουλήσει. Σε περίπτωση παρουσίας των οπαδών και των δύο στο κλειστό του ΟΑΚΑ δεν ξέρω τι θα συνέβαινε. Η μάλλον ξέρω κάτι που είναι απολύτως βέβαιο: πλησιάζοντας στην έναρξη της διοργάνωσης η ένταση θα ξεπερνούσε οτιδήποτε έχουμε ζήσει μέχρι τώρα. Θα έβαζαν το χέρι τους και τα κανάλια που άλλο που δεν θέλουν. Θα υπήρχε διαγωνισμός καφρίλας στα Social Media. Θα ήταν αδύνατο να ασχοληθούν οι ίδιες οι ομάδες πρώτα από όλα με το μπάσκετ. Μιλάμε για μια χώρα που πέρυσι σταμάτησαν οι τελικοί της Α1 για να πάνε οι πρόεδροι των ομάδων σε συνάντηση με τον Υφυπουργό Αθλητισμού για να συμφωνήσουν πράγματα που παντού, αλλά όχι εδώ, είναι αυτονόητα.

Μίσος και μόνο μίσος

Σε μια τέτοια κατάσταση έντασης, τοξικότητας, ακραίων συμπεριφορών από όσους χαίρονται να είναι στην επικαιρότητα για οτιδήποτε άλλο εκτός από το ίδιο το παιγνίδι, θα παρακολουθούσαμε μια διοργάνωση που το μπάσκετ θα ήταν το λιγότερο σημαντικό. Θα αναρωτιόμασταν πως αυτή η διοργάνωση θα αρχίσει και πως θα τελειώσει. Θα ζούσαμε τρεις μέρες που, ενώ θα έπρεπε να είναι μέρες γιορτής, θα ήταν απλά μέρες φόβου για τα χειρότερα. Θα υπήρχε η μεγαλύτερη παραγωγή διαδικτυακής βίας στην ιστορία του κόσμου – κι ο Θεός θα έπρεπε να βάλει το χέρι του για να μην είχαμε και βία πραγματική: δύσκολα θα το έκανε γιατί κι αυτός μας έχει βαρεθεί. Σε περίπτωση παρεκτροπών θα ξεκινούσε μετά ένας δεύτερος γύρος αντιπαραθέσεων που δεν ξέρω πόσο θα κρατούσε. Όχι δεν με νοιάζει το ρεζιλίκι της χώρας: αν μια χώρα δεν μπορεί να διοργανώσει ένα Final 4 καλά να πάθει και να γίνει ρεζίλι. Αλλά όλα τα άλλα ομολογώ πως πλέον δεν τα αντέχω: απορώ μάλιστα με την όρεξη ανθρώπων μεγαλύτερων από 20 χρονών να τσακώνονται. Αλλά υπάρχουν και είναι χιλιάδες. Και θα ήταν αδύνατο να ελεγχεί το μίσος τους. Θρέφονται νομίζεις από αυτό.

Ποτέ δεν ξέρεις

Σε ένα τέτοιο σκηνικό θα ήταν δύσκολο για τον Ολυμπιακό που θέλει να παίζει μπάσκετ να το κάνει όσο καλύτερα μπορεί – όπως δηλαδή πρέπει να κάνει για να κερδίσει την διοργάνωση. Τα νεύρα του Μπαρτζώκα θα ήταν πάλι απερίγραπτα – θυμηθείτε τι έγινε πέρυσι στο Ντουμπάι. Δεν είναι απλό για καμία ομάδα να αντέξει μια τέτοια ένταση κι επειδή ο Ολυμπιακός θα ήταν και φιλοξενούμενος θα ήταν και πιο δύσκολη η αντιμετώπιση της αποστολής: ο ΠΑΟ θα έπαιζε με την πίεση που γεννά η υποχρέωση της κατάκτησης της κούπας στην έδρα σου (αυτή την κουβαλούσε φέτος από την αρχή και εν μέρει τον κατέστρεψε) και ο Ολυμπιακός θα έπαιζε με την υποχρέωση να κερδίσει για να μην κατηγορηθεί από τον κόσμο του για προδοσία ή για κάτι άλλο ανάλογο. Το μπάσκετ θα είχε πάει στην άκρη: θα μιλούσαν όλοι για πολέμους, μάχες, ιερές υποσχέσεις και άλλες τέτοιες κουταμάρες. Ευτυχώς το φολκλόρ της οπαδίλας μάλλον το γλυτώσαμε.

Δεν θα είναι απλή η διοργάνωση και τώρα. Σαφώς και ο Ολυμπιακός θα έχει τα άγχη του. Σίγουρα το βασικό ζητούμενο θα είναι και φέτος να έχει καθαρό μυαλό, προσήλωση, ενέργεια. Αλλά για να κερδίσει μια διοργάνωση. Όχι για να γυρίσει νικητής από ένα πεδίο μάχης.

Θα τα καταφέρει; Θα το δούμε. Αλλά τουλάχιστον θα πάρει μέρος σε μια διοργάνωση και όχι σε ένα φεστιβάλ τοξικότητας. Στο δρόμο για το ΟΑΚΑ θα ανεβεί στα χιτ παρέιντ η Λιόλιου και «το σπίτι που νοικιάστηκε» και μετά θα αρχίσουν τα παιγνίδια. Κι ο καλύτερος, ο πιο ψύχραιμος, ο πιο ικανός στην διαχείριση του στρες κι αυτός που έχει τους παίκτες του δυο βράδια σε καλύτερη κατάσταση θα κερδίσει. Και η Ευρωλίγκα πρέπει να προσέξει σε ποιόν θα δώσει το επόμενο Final 4. Και να έχει ένα και μόνο κριτήριο: να διεξαχθεί αυτό ως κανονική γιορτή χωρίς καμία πιθανότητα να υπάρξουν οι συνθήκες χάους που στην Αθήνα μάλλον φέτος γλυτώσαμε. Μάλλον λέω, γιατί ποτέ δεν ξέρεις…

Δεν τελειώσαμε...

Thu, 14 May 2026 10:24:33 GMT

Πρώτα τα δεδομένα. Δεν φαινόταν πολύ πιθανό να γίνει μάχη για την δεύτερη θέση ανάμεσα στον Ολυμπιακό και στον ΠΑΟΚ. Ο Ολυμπιακός είχε μπροστά του δυο ματς πιο δύσκολα: έπρεπε να παίξει με τον ΠΑΟ, που στο πρωτάθλημα στο Καραϊσκάκη δεν κέρδισε, και μετά να πάει στην Νέα Φιλαδέλφεια στην φιέστα της ΑΕΚ. Ο ΠΑΟΚ υποδεχόταν την ΑΕΚ μετά την μαθηματική κατάκτηση του πρωταθλήματος, άνετη και χαλαρή και ολοκληρώνει στην Λεωφόρο κόντρα στον ΠΑΟ σε ένα ματς που ακόμα δεν ξέρουμε αν θα γίνει με κόσμο. Η πιθανότητα ο ΠΑΟΚ να κάνει δυο νίκες (και τα αποτελέσματα του Ολυμπιακού να μην έχουν καμία σημασία) ήταν μεγάλη. Κι όμως κάτι άλλαξε. Ο Ολυμπιακός κέρδισε για δεύτερη φορά τον Παναθηναϊκό στην διαδικασία των play off και εκμεταλλευόμενος την ισοπαλία του ΠΑΟΚ με την AEK στην Τούμπα απέκτησε ένα μικρό αβαντάζ για να βγει δεύτερος δηλαδή να βρεθεί στα play off του Τσάμπιονς λιγκ με ένα αντίπαλο λογικά στα μέτρα του και την συμμετοχή στο Europa League εξασφαλισμένη. Αν ο Μύθου δεν είχε προλάβει να ισοφαρίσει για τον ΠΑΟΚ στο 88΄ο Ολυμπιακός θα πήγαινε στο παιχνίδι με την ΑΕΚ στη νέα Φιλαδέλφεια γνωρίζοντας πως θα είναι δεύτερος και με μια ισοπαλία. Τώρα αυτή μπορεί να μην του φτάνει αν ο ΠΑΟΚ κερδίσει τον Παναθηναϊκό στην Λεωφόρο. Βέβαια ο Ολυμπιακός μπορεί να τα καταφέρει να τερματίσει δεύτερος κι αν ο ΠΑΟΚ απλώς δεν κερδίσει τον ΠΑΟ. Όπως και να χει το ότι ο ΠΑΟΚ δεν κρατά την τύχη στα χέρια του απέναντι στον Ολυμπιακό από τον οποίο δεν έχει χάσει ποτέ φέτος σε πέντε ματς αποτελεί κατόρθωμα.

Αλλά ας δούμε μερικές λεπτομέρειες των χθεσινών παιγνιδιών.

Τυχερός που δεν έχασε

Αν κάτι έχει φανεί μέχρι τώρα στα play off είναι ότι ο ιός της βαθμολογικής αδιαφορίας δεν έχει προσβάλει κανένα. Κανείς δεν μπορεί να φανταστεί τι θα συμβεί την τελευταία αγωνιστική ή για να το πω διαφορετικά το τι θα συμβεί θα έχει να κάνει με την απόδοση των ομάδων και με τίποτα άλλο. Και η ΑΕΚ και ο ΠΑΟ είναι βαθμολογικά αδιάφοροι, αλλά όπως αποδεικνύεται στο μυαλό όλων δεν υπάρχει μόνο η βαθμολογία: υπάρχει και το γόητρο. Η ΑΕΚ ήταν αξιόμαχη στην Τούμπα: σίγουρα δεν θέλει να ολοκληρώσει το πρωτάθλημα με ήττα στην φιέστα. Ο Μάρκο Νίκολιτς χθες στην Τούμπα υπενθύμισε ότι η ΑΕΚ τρέχει ένα σερί θετικών αποτελεσμάτων, δήλωσε για αυτό υπερήφανος και τόνισε ότι αποτελεί κίνητρο η συνέχισή του: νομίζω πως το να αφήσει η ΑΕΚ τον Ολυμπιακό εκτός Τσάμπιονς λιγκ θα το δει σαν υποχρέωση – ένα κερασάκι στην τούρτα μιας σπουδαίας σεζόν. Κι ο ΠΑΟΚ όμως δεν είναι απίθανο να μην καταφέρει να κερδίσει τον αδιάφορο ΠΑΟ: η ομάδα του Ρασβάν Λουτσέσκου δεν είναι στα καλύτερα της. Στην διαδικασία των play off κέρδισε μόνο τον Oλυμπιακό στην Τούμπα και κανένα άλλο παιχνίδι μέχρι τώρα. Και χθες ο ΠΑΟΚ ήταν μάλλον τυχερός που δεν έχασε.

Άλλη ΑΕΚ περίμενε

Ο ΠΑΟΚ αιφνιδιάστηκε χθες από την ΑΕΚ που βρήκε μπροστά του κι αυτός ήταν ο βασικός λόγος της μέτριας εμφάνισής του: φαινόταν να περιμένει μια ΑΕΚ πιο χαλαρή. Ο Νίκολιτς έκανε μεγαλύτερο ροτέισον από το προβλεπόμενο. Επιβράβευσε τους πρωταγωνιστές της ανατροπής κόντρα στον ΠΑΟ Ζίνι και Ζοάο Μάριο και ειδικά ο πρώτος αναστάτωσε την άμυνα του ΠΑΟΚ ταλαιπωρώντας τον ακάλυπτο Μπάμπα. Ξεκίνησε τον Πενράις αντί του Πήλιου, αλλά αν αυτό ήταν προβλεπόμενο δεν μπορείς να πεις το ίδιο για την εμφάνιση στην βασική ενδεκάδα των Βίντα και Μπρινιόλι - αυτούς άλλον κανείς δεν τους περίμενε. Η ενδεκάδα της ΑΕΚ αποδείχτηκε αρκετά ισορροπημένη, είχε παίκτες που κάλυψαν καλά τις πλάγιες γραμμές και ειδικά στο πρώτο ημίχρονο σχεδόν ακύρωσε την επίθεση του ΠΑΟΚ. Και όταν όμως ο ΠΑΟΚ στο ξεκίνημα το δεύτερο ημίχρονο πίεσε, είχε ένα καλό πρώτο εικοσάλεπτο και απείλησε τον Μπρινιόλι που χρειάστηκε να κάνει δυο σπουδαίες επεμβάσεις, η ΑΕΚ είχε χώρους για καταπληκτικές αντεπιθέσεις και με τον Κοίτά και με τον Ζίνι που είχε και δοκάρι: ο ΠΑΟΚ με τους Μεϊτέ και Οζντόεφ πολύ μακριά από την φόρμα τους είχε μεγάλο πρόβλημα κάλυψης της άμυνας. Ο Νίκολιτς το είδε κι έστειλε στο γήπεδο τον Γιόβιτς και τον Κουτέσα και η πρώτη συνεργασία των δύο έφερε το γκολ του 0-1 που προέκυψε μετά από πάσα του Κουτέσα και εκτέλεση του Σέρβου φορ που η άμυνα του ΠΑΟΚ έχασε εντελώς. Προηγουμένως η ΑΕΚ είχε σκληρύνει στη μεσαία γραμμή όταν μπήκε και ο Λιούμπισιτς και θα είχε πάρει το ματς αν απλά ήταν λίγο πιο προσεχτικότερη.

Ο Λουτσέσκου κοίταξε τον πάγκο του για να βρει λύσεις, αλλά δεν είδε πολλές. Ηταν τυχερός γιατί τον γλύτωσε από ήττα ένας αναπληρωματικός, ο νεαρός Μύθου βρήκε το γκολ της ισοφάρισης στο 88΄ μετά από ένα κόρνερ του Ζίφκοβιτς στην εξέλιξη του οποίου νίκησε με κεφαλιά τον Βίντα: αυτή ήταν μια από τις ελάχιστες τελικές του ΠΑΟΚ μετά το γκολ του Γιόβιτς – ο γηπεδούχος έμοιαζε παραδομένος και γιατί οι απουσίες του Ζαφείρη, του Ντεσπότοφ και του Καμαρά στέρησαν από τον Λουτσέσκου λύσεις.

Για να κερδίσει ο ΠΑΟΚ τον Παναθηναϊκό πρέπει να διορθώσει πάρα πολλά. Και σε ό,τι έχει να κάνει με την άμυνα του αλλά κυρίως με την μεσαία γραμμή του. Η κόπωση του Μεϊτέ φαίνεται: ο ΠΑΟΚ όπως συμβαίνει καιρό τώρα στην επίθεση έχει απλά στιγμές – όλα εξαρτώνται από την διάθεση του Κωνσταντέλια και του Ζίφκοβιτς, ροή παιγνιδιού δεν υπάρχει. Βέβαια απέναντι στον ΠΑΟ ο Λουτσέσκου μπορεί να ρισκάρει πιο πολύ. Γιατί ο Παναθηναϊκός επιθετικά δεν δημιουργεί τίποτα.

Ένα γκολ ήταν αρκετό

Η ανικανότητα του ΠΑΟ να δημιουργήσει μια έστω ευκαιρία της προκοπής είναι αυτό που χαρακτήρισε το ντέρμπι στο Καραϊσκάκη. O Ροντινέι ήταν αυτός που το έκρινε σκοράροντας στις καθυστερήσεις του πρώτου ημιχρόνου. Μετά από μια προσπάθεια του Ταρέμι η μπάλα βρήκε το δοκάρι του Λαφόν και στρώθηκε στον Βραζιλιάνο που έχει πετύχει τρία γκολ στα play off και έχει δώσει στον Ολυμπιακό επτά πολύτιμους βαθμούς. Ο Ροντινέι ως εξτρέμ είναι μια από τις λίγες αλλά ουσιαστικές εμπνεύσεις του Μεντιλίμπαρ που χθες δικαιώθηκε και γιατί προτίμησε τον Ταρέμι από τον Ελκαμπί στο αρχικό σχήμα. Το γκολ του Βραζιλιάνου ήρθε ελάχιστα λεπτά έπειτα από ένα γκολ του Μπρούνο που δεν μέτρησε για φάουλ του Σιπιόνι στον Ταμπόρδα που είδε το VAR . Το Καραϊσκάκη έβραζε μετά την ακύρωση αυτού του γκολ, ο πάγκος του Ολυμπιακού διαμαρτυρόταν, αλλά στη φάση του γκολ του Μπρούνο έχει φανεί ότι αυτό που ο Ολυμπιακός χρειαζόταν για να βρει το γκολ που από την αρχή έψαχνε ήταν απλά να πατήσουν την περιοχή και κάποιοι άλλοι παίκτες εκτός από τους Ταρέμι, Τσικίνιο και Ζέλσον που το έκαναν από την αρχή χάνοντας ευκαιρίες – όχι πολλές αλλά σημαντικές. Το έκανε τελικά ο Ροντινέι, απλά ακολουθώντας μια φάση και βρήκε το γκολ της νίκης.

Χωρίς τελική στην εστία

Ο Μπενίτεθ προτίμησε αυτή τη φορά να δοκιμάσει το 4-4-2, έβαλε τον Σβιντέρσκι δίπλα στον Τετέι και κράτησε στην ενδεκάδα τους Αντίνο και Ταμπόρδα στο πλάι: το σχήμα ήταν φουλ επιθετικό κι αυτή η επιλογή του Ισπανού μάλλον οφείλεται στο ότι πίστευε πως η άμυνα του Ολυμπιακού δεν είναι στα καλύτερά της. Το αποτέλεσμα ήταν να δούμε ένα παιχνίδι στο οποίο ειδικά στο πρώτο ημίχρονο υπήρχε καλός ρυθμός, αν όχι και πολλές φάσεις. Για την ακρίβεια και στα 90 λεπτά όποιες φάσεις υπήρξαν, τις έκανε ο Ολυμπιακός: ο Λαφόν ήταν καθοριστικός σε τρεις – τέσσερις περιπτώσεις σταματώντας τους Ταρέμι και Τσικίνιο, ενώ ο Ζέλσον συνεχίζει την προσπάθεια του να αστοχήσει από κάθε πιθανή θέση. Ο Παναθηναϊκός δεν έχει σουτάρει ποτέ στην εστία του Τζολάκη ενώ στο δεύτερο ημίχρονο είναι εντελώς ακίνδυνος παρά την όρεξη του Τετέι και τις αλλαγές του Μπενίτεθ που έστειλε στο γήπεδο όποιο επιθετικό είχε διαθέσιμο. Ο Παναθηναϊκός δεν ήταν αδιάφορος, αλλά ο Ολυμπιακός ήταν καλύτερος. Αλλά δεν χωρά αμφιβολία πως για να κερδίσει την αήττητη από τον Οκτώβριο ΑΕΚ και να βγει δεύτερος θα χρειαστεί να κάνει πάρα πολλά παραπάνω.

*Gazzetta.gr, Μάιος του 2026

Χωρίς σοβαρότητα

Thu, 14 May 2026 08:20:00 GMT

Ο Παναθηναϊκός αποκλείστηκε από την Βαλένθια και βρίσκεται στην δυσάρεστη θέση να ζήσει το Final 4 ως διοργανωτής. Είναι μάλλον η χειρότερη εξέλιξη στην σεζόν του που μπορούσε να φανταστεί οπαδός του. Και γιατί ο επίλογος υπήρξε ο χειρότερος. Ο ΠΑΟ αποκλείστηκε με τρεις συνεχόμενες ήττες από μια ομάδα απέναντι στην οποία στα play off προηγήθηκε με 0-2. Χθες βράδυ μπήκε απλά η ταφόπλακα στα σχέδια του. Ο βαθμός δυσκολίας ήταν τεράστιος καθώς ποτέ στην Ευρωλίγκα δεν έχει προκριθεί από τα play off ομάδα κάνοντας τρεις νίκες εκτός έδρας. Αλλά η αποτυχία είναι αποτυχία: το πως έφτασε σε αυτή έχει ενδιαφέρον, αλλά τίποτα από όσα συνέβησαν δεν αποτελεί δικαιολογία.

Όπως πάντα σε αυτές τις ιστορίες υπάρχει το δέντρο και το δάσος. Το δέντρο είναι το χθεσινό ματς – ίσως και όλη η διαδικασία των play off. To δάσος είναι όλη η σεζόν του ΠΑΟ. Την οποία και προετοίμασε λάθος. Και τα λάθη πληρώνονται ακριβά.

Ο ΠΑΟ δεν έχασε την ευκαιρία να προκριθεί από τα play off χθες βράδυ όταν και γνώρισε μια ταπεινωτική ήττα στην Βαλένθια με 81-64 : την ευκαιρία την έχασε προφανώς στα δυο ματς στο ΟΑΚΑ γιατί υποτίμησε την δυσκολία, πίστεψε πως έχει προκριθεί μετά το αρχικό 0-2, αλλά κυρίως γιατί έμπλεξε σε περιπέτειες που δεν θα έπρεπε. Χθες επί της ουσίας δεν υπήρξε ματς. Ο ΠΑΟ, αφού ξεκίνησε μένοντας χωρίς καλάθι για περίπου πέντε λεπτά, κατάφερε να περάσει μπροστά με 16-17 στο ξεκίνημα του δευτέρου δεκαλέπτου. Εκεί ακριβώς έπαθε το δεύτερο επιθετικό του μπλακ άουτ μετά το αρχικό και έμεινε εκτός αγώνα. Η Βαλένθια, σουτάροντας επιεικώς απαράδεκτα (είχε 4 στα 20 τρίποντα στο ημίχρονο…) αλλά τρέχοντας σωστά, έφτασε την διαφορά στο +17 (35-18) λίγο πριν φύγει το ημίχρονο και ουσιαστικά έβαλε και τις βάσεις για την νίκη της: σε ένα κλειστό ματς στο οποίο ο Παναθηναϊκός πέτυχε όλους κι όλους 23 πόντους στο πρώτο ημίχρονο μια τέτοια διαφορά δεν γυρνάει. Ο ΠΑΟ είχε ένα ξέσπασμα φτάνοντας στο -6 στο τέλος του τρίτου δεκαλέπτου (56-50) με ένα τρομερό τρίποντο του Χουάντσο, αλλά η Βαλένθια που είχε αυτή την φορά τον Μπαντιό σε μεγάλη βραδιά (γιατί όλοι ασχολήθηκαν με τον Μοντέρο) πάτησε πάλι γκάζι πήγε στο +12 και η σεμνή τελετή έλαβε τέλος. Γιατί στα σπορ δεν καθορίζονται όλα από το κόστος των ομάδων, την προσωπικότητα και τα βιογραφικά των παικτών, ή τις όποιες εμπνεύσεις των προπονητών. Χρειάζονται πολλά άλλα που ο ΠΑΟ δεν είχε. Με πρώτη την σοβαρότητα.

Όπως και πέρυσι στους τελικούς

Οσα έχουν συμβεί στα ματς με την Βαλένθια θύμισαν πάρα πολύ όσα συνέβησαν πέρσι στους τελικούς της Α1. Όπως πέρυσι ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος ξύπνησε και συσπείρωσε τον Ολυμπιακό μετά την άνετη νίκη του ΠΑΟ στο πρώτο ματς των δύο στο ΟΑΚΑ, έτσι και φέτος αποφάσισε να μετατρέψει τα ματς με την Βαλένθια σε ένα είδος οne man show. Ο ΠΑΟ αντί να ασχοληθεί με το μπάσκετ άρχισε να ασχολείται με την τιμωρία του ιδιοκτήτη του, ενώ στην επικαιρότητα του υπήρχαν κάθε μέρα άλλες προβληματικές όπως το πως θα μπει αυτός στα ματς, το πως θα υπάρχουν στο ΟΑΚΑ φωτογραφίες του στις εξέδρες, το πόσο τον φοβάται η Ευρωλίγκα, το αν θα γίνει το Final 4 στο ΟΑΚΑ αν ο ΠΑΟ αποκλειστεί κτλ κτλ. Όλα αυτά αφενός θύμωσαν την Βαλένθια, που είδε στις συμπεριφορές αυτές προκλήσεις, και αφετέρου μεγάλωσαν την πίεση στον έτσι κι αλλιώς στρεσαρισμένο Παναθηναϊκό που χωρίς τον Σλούκα είχε μπροστά του κι ένα αγωνιστικό πρόβλημα που ποτέ δεν έλυσε. Αλλά το ζήτημα δεν ήταν τόσο αγωνιστικό: ήταν κυρίως ζήτημα έντασης. Όπως και πέρυσι στους τελικούς της Α1 ο ΠΑΟ βρέθηκε να παίζει όχι για να πιάσει ένα αγωνιστικό στόχο, αλλά για να δικαιώσει τον ιδιοκτήτη του. Που θα κέρδιζε την Ευρωλίγκα και θα την έβαζε σε ένα τραπεζάκι στο σπίτι του, που θα ανέβαζε τα λάβαρα και θα αντικαθιστούσε αυτά του Μποντιρόγκα, που έχει μάγκα δικηγόρο κτλ. Όταν το μπάσκετ πάει στην άκρη για να γίνουν σταυροφορίες προκύπτει αυτό το αποτέλεσμα. Το στρες γίνεται απερίγραπτο και το παραμικρό πρόβλημα γίνεται τεράστιο. Η Βαλένθια έπαιξε την σειρά για να προκριθεί. Ο ΠΑΟ έπαιζε για την δικαίωση του ιδιοκτήτη του που καταδιώκουν κάποιοι αόρατοι εχθροί που τον φοβούνται κτλ κτλ.

Ραντεβού με την ανασφάλεια

Το δεύτερο που φυσικά πληρώθηκε είναι η διαχείριση όλης της σεζόν. Ο ΠΑΟ από την ώρα που ανέλαβε το Final 4 έμοιαζε να θέλει να περάσουν μαγικά οι μήνες και να βρεθεί στον τελικό του ΟΑΚΑ να σηκώσει την κούπα. Στην πραγματικότητα ποτέ δεν δημιουργήθηκε μια ομάδα που να πάρει μέρος σε μια διοργάνωση: στο μυαλό λίγο πολύ όλων ήταν μια ομάδα που θα έχει παίκτες με προσωπικότητα ικανούς να κάνουν την διαφορά σε δυο ματς στο Final 4. Πριν το Final 4 υπάρχουν όμως ένα σωρό άλλες προτεραιότητες που όπως αποδείχτηκε δεν τις πήραν στα σοβαρά. Από την αρχή γίνονται προσθαφαιρέσεις χωρίς μεγάλη λογική. Ο ΠΑΟ πήγε από τον Βαλαντσιούνας στον Χόλμς και στον Γιούρτσεβεν, μετά έφυγαν και αυτοί για να γυρίσει ο Λεσόρ, μετά προστέθηκε ο Ντέιβις ενώ η ομάδα είχε ανάγκη από σέντερ, κι όταν ο Ναν χτύπησε φάνηκε ότι και η περιφέρεια της ομάδας έχει μετρημένες λύσεις: ο τραυματισμός του Σλούκα τις κατέδειξε, αλλά θα υπήρχε ανάλογο πρόβλημα ακόμα κι αν έλειπε ο Γκραντ ή ο Οσμαν πχ. Ο ΠΑΟ ήταν εύθραυστος αγωνιστικά κι αυτό φαινόταν από πέρυσι: πέρυσι αρκούσε ο τραυματισμός του Λεσόρ για να καταστραφεί η σεζόν του, φέτος οι απουσίες αρχικά του Ναν και στην συνέχεια του Σλούκα τον γέμισαν ανασφάλεια. Ο Παναθηναϊκός νόμιζ ότι έχει την μεικτή κόσμου απλά γιατί πλήρψσε κάποια μεγάλα συμβόλαια. Αποδείχτηκε πως έγιναν κατασκευαστικά πολλά λάθη. Ηταν τελικά πολύ ευθραυστος για να αντέξει την πίεση. Δεν έχασε. Κατέρρευσε. Η χθεσινή του ήττα έχει κάτι το συμβολικό.

Η διάλυση του Αταμάν

Το χειρότερο όμως στην διάρκεια της σεζόν ήταν η ίδια η διαχείριση του Αταμάν. Σε μια σεζόν με ένα τόσο μεγάλο στόχο όσο είναι η κατάκτηση της Ευρωλίγκας και μάλιστα στην έδρα σου ο προπονητής πρέπει να είναι ο Θεός σου – πόσο μάλλον όταν την Ευρωλίγκα την ξέρει και την έχει κερδίσει τρεις φορές σε πέντε χρόνια. Κι όμως την χρονιά που αυτό ήταν απαραίτητο ο Αταμάν έγινε το βασικό θέμα συζήτησης των οπαδών του ΠΑΟ από την αρχή της σεζόν χωρίς μάλιστα η διοίκηση της ομάδας να είναι προσπαθήσει σοβαρά αυτή την συζήτηση να την σταματήσει. Δημιουργήθηκε - και μάλιστα νωρίς - η εντύπωση πως θα τον διώξουν, κανείς δεν είπε ποτέ πως καμία ομάδα δεν φτάνει στο Final 4 αλλάζοντας προπονητές κτλ. Γιατί συνέβησαν όλα αυτά; Γιατί στον ΠΑΟ η ιεραρχία δεν προβλέπει προπονητές: πριν να ρθει ο Αταμάν στα χρόνια του Δημήτρη Γιαννακόπουλου ο ΠΑΟ άλλαζε δυο- τρεις το χρόνο. Για μια μεγάλη μερίδα του κόσμου ο προπονητής είναι κάποιος που απλά υπάρχει για να φταίει κάποιος μετά από ήττες.

Ο Αταμάν έχει κακό Τύπο από την πρώτη μέρα που ήρθε εδώ – πρώτα από όλα γιατί είναι Τούρκος, αν ήταν Σέρβος πχ θα τον αντιμετώπιζαν ως αυθεντία. Φέτος έπρεπε να δίνει εξετάσεις ικανοτήτων σχεδόν σε κάθε ματς: αποδείχτηκε ότι αυτή η πίεση στο τέλος τον κατέβαλε. Στα ματς με την Βαλένθια και μολονότι ξεκίνησε με δυο νίκες όλη η συμπεριφορά του ήταν προβληματική. Τσακώθηκε με τον Μαρτίνεθ, ακύρωσε συνεντεύξεις Τύπου, έφτασε να κάνει δηλώσεις υπεράσπισης του ιδιοκτήτη λες κι αυτό ήταν το ζητούμενο. Χθες το κερασάκι στην τούρτα ήταν η επίθεση στον Σορτς: δεν τον ήθελε ποτέ, αλλά σαφώς και το πέμπτο ματς των play off δεν είναι η καλύτερη στιγμή να το κάνει γνωστό. Αλλά τα νεύρα είναι νεύρα: όταν τα έχεις δύσκολα δεν σου θολώνουν το μυαλό. Ο Αταμάν σε μια κατάσταση που παράγει όλο και περισσότερο στρες μάλλον και πολύ άντεξε.

Ο ΠΑΟ δεν θα είναι στο Final 4. Eχει να μάθει πολλά από την αποτυχία του. Αλλά για να μάθεις πρέπει και να θες να μάθεις. Κι αν δεν μαθαίνεις από τις επιτυχίες, οι αποτυχίες απλά σε θυμώνουν περισσότερο…

Πως μεγαλώνει ένα πρόβλημα

Wed, 13 May 2026 08:08:00 GMT

Εχω μεγάλη περιέργεια για τα δύο τελευταία ματς του Ολυμπιακού στο πρωτάθλημα, όχι γιατί περιμένω να δω αν θα τα κερδίσει κι αν θα τερματίσει δεύτερος: και να τα κερδίσει η δεύτερη θέση είναι δύσκολη αφού ο ΠΑΟΚ έχει την ισοβαθμία και τα δικά του ματς είναι πιο εύκολα. Απλά θέλω να δω αν χωρίς το άγχος της κατάκτησης του πρωταθλήματος, ο Ολυμπιακός μπορεί να είναι πιο αποτελεσματικός. Ειδικά απόψε κόντρα στον εντελώς αδιάφορο, αλλά βελτιωμένο τελευταία Παναθηναϊκό.

Από την αρχή φαινόταν

Το πρόβλημα της αναποτελεσματικότητας του Ολυμπιακού φαινόταν από τα πρώτα του ματς στην εφετινή σεζόν - για να μην πω από πέρσι. Απλά τώρα συζητιέται πιο πολύ. Πέρυσι τον Ολυμπιακό έκαναν λίγο παραγωγικότερο οι μεταγραφές του δεύτερου γύρου (Πάλμα και Ορτα μεγάλωσαν τον εσωτερικό ανταγωνισμό), η πρόοδος του Κωστούλα και του Μουζακίτη, αλλά κυρίως η παραμονή και η αξιοποίηση του Γιάρεμτσουκ που ενώ ήταν να φύγει (είχε συμφωνήσει να πάει στην Ιταλία) τον έπεισαν να αλλάξει γνώμη, έμεινε και ήταν από τον Μάρτιο και μετά ένας από τους καλύτερους παίκτες της ομάδας. Φέτος οι νεοφερμένοι Κλέιτον και Αντρε Λουίς χρησιμοποιήθηκαν ελάχιστα και κανείς δεν κατάφερε να πείσει τον Ουκρανό να δώσει τόπο στην οργή και να παραμείνει. Αλλά δεν νομίζω ότι το πρόβλημα της αναποτελεσματικότητας έχει να κάνει με πρόσωπα.

Το ντεφορμάρισμα του ΕλΚαμπί

Πολλοί το πρόβλημα του γκολ το αποδίδουν στην κούραση και το ντεφορμάρισμα του ΕλΚαμπί επισημαίνοντας μάλιστα ότι μετά από την επιστροφή του από το Κύπελλο Εθνών Αφρικής δεν είναι όπως ήταν. Μόνο που ο ΕλΚαμπί παραμένει πρώτος σκόρερ, όχι απλά του Ολυμπιακού, αλλά του πρωταθλήματος. Οπότε δεν νομίζω ότι είναι αυτός το πρόβλημα. Ποιο είναι το πρόβλημα; Είναι ο απλοϊκός τρόπος ανάπτυξης. Ο Ολυμπιακός ακόμα και στα τελευταία παιχνίδια με τον ΠΑΟΚ και τον Παναθηναϊκό που έπαιξε λίγο καλύτερα επιθετικά (γιατί ήταν περισσότερο πιεστικός και γιατί κράτησε πιο πολύ την μπάλα στα πόδια του) εξακολουθεί να κάνει αυτό που κάνει από την αρχή της χρονιάς: θέλει απλά να πάει την μπάλα γρήγορα στην αντίπαλη περιοχή. Το «παίζω γρήγορα» απέναντι σε μια κλειστή άμυνα δεν είναι πάντα ο ενδεδειγμένος τρόπος: αυτός είναι η επιμονή, η συνεργασίες, η ντρίπλα, η κάθετη πάσα, η κυκλοφορία της μπάλας.

Οι χαμένοι τρόποι

Ο Ολυμπιακός δεν έχει πρόβλημα παραγωγικότητας: έχει πρόβλημα επιθετικού παιχνιδιού δηλαδή ιδεών και τρόπων. Έχει πρόβλημα απ’ την αρχή της χρονιάς και φαινόταν όταν στα πέντε πρώτα παιχνίδια του δεν είχε βάλει γκολ στο πρώτο ημίχρονο, αλλά και όταν κόντρα στην Πάφο έμεινε στο 0-0 παρά την σημαντικότητα του ματς.

Η αποτελεσματικότητα δεν έρχεται κατά παραγγελία: γίνεται συνήθεια. Και απαιτεί νοοτροπία. Αν παίζεις για να βάλεις πέντε γκολ στη Λάρισα, τρία στην Κηφισιά, τέσσερα στον Παναιτωλικό κτλ πρώτον συνηθίζεις να σκοράρεις και δεύτερον έχεις πολλούς σκόρερς. Ακόμα και ο ΕλΚαμπί δεν υπάρχει περίπτωση να βάλει 60 γκολ σε ένα χρόνο: θα βάλει αυτός 25 κι άλλα 35 όλοι οι άλλοι – τα γκολ όλων των άλλων είναι που λείπουν. Είναι αλήθεια ότι οι κυνηγοί που υπάρχουν είναι οι πιο πολλοί μάλλον μέτριοι σκόρερς. Ο Τσικίνιο πχ δύσκολα μπορεί να φτάσει τα δέκα γκολ σε ένα πρωτάθλημα. Ο Ζέλσον επίσης. Αλλά και παίκτες όπως ο Ποντένσε, ο Ταρέμι, ο Γιάρεμτσουκ που στην καριέρα τους έχουν χρονιές που σκόραραν πολύ φέτος σκόραραν λίγο.

Ξέχασαν όλοι την μπάλα; Δεν νομίζω. Απλά ο τρόπος επίθεσης έγινε υπερβολικά προβλέψιμος. Και οι αντίπαλοι τον γνωρίζουν καλά. Ολοι πχ ξέρουν πως ο Ολυμπιακός θα πιέσει ψηλά και απλά περιορίζουν το build up. Kι όλοι ξέρουν πως είναι πιθανό να κερδίσει ο Εσε όλες τις δεύτερες μπάλες σε ένα ματς, οπότε δεν βγαίνουν από την άμυνα. Μένοντας σταθερά με 7-8 παίκτες πίσω από την μπάλα είναι απλά έτοιμοι να αντιμετωπίσουν γεμίσματα και σέντρες και να χτυπήσουν σε αντεπιθέσεις. Το έκαναν φέτος στο Καραϊσκάκη στα ντέρμπι του πρωταθλήματος όλοι. Ο Ολυμπιακός ήταν σαν να παίζει πάντα στο πρωτάθλημα το ίδιο ματς.

Τουλάχιστον τρια γεμίσατα

Από την αρχή της σεζόν το πρόβλημα του Ολυμπιακού ήταν οι κλειστές άμυνες. Αλλά είναι πρόβλημα διαχρονικό και είναι πρόβλημα κάθε ομάδας που κάνει πρωταθλητισμό. Πως λύνεται; Υπάρχουν πολλοί τρόποι. Υπάρχει η αξιοποίηση του φορ. Υπάρχουν οι στημένες φάσεις. Υπάρχουν οι προσωπικές ενέργειες. Υπάρχουν πάνω από όλα όμως οι συνεργασίες στις οποίες συμμετέχουν πολλοί παίκτες. Σε μια καλή ομάδα πρέπει να γίνονται όλα γιατί όλα χρειάζονται. Αν πχ αξιοποιείς τον φορ (όπως τον καιρό του Μεντιλίμπαρ κάνει σχετικά καλά ο Ολυμπιακός εξου και τα γκολ του ΕλΚαμπί…) αλλά δεν κάνεις καλά τα υπόλοιπα, το πρόβλημα δεν λύνεται: μεγαλώνει.

Αν από όλους τους τρόπους υπάρχει κάποιος που είναι περισσότερο χρήσιμος αυτός προφανώς και είναι οι συνεργασίες και η κυκλοφορία της μπάλας. Θέλω να δείτε το γκολ με το οποίο η Άρσεναλ ξεκλείδωσε την άμυνα της Γουέστ Χαμ την τελευταία αγωνιστική της Πρέμιερ λιγκ. Το άγχος της Αρσεναλ ήταν μεγάλο και η άμυνα της Γουεστ Χαμ έμοιαζε άψογη. Αλλά στο 83΄οι παίκτες του Αρτέτα, μετά από μια εκτέλεση πλαγίου άουτ, αλλάζουν γύρω στις εικοσιπέντε πάσες σε ελάχιστα τετραγωνικά μέχρι να προκύψει το εξαιρετικό στρώσιμο στον Τροσάρ κι αυτός να σκοράρει αμαρκάριστος με σουτ μέσα από την περιοχή. Αν στη θέση της Άρσεναλ ήταν ο Ολυμπιακός θα είχαν γίνει στη φάση τουλάχιστον τρια γεμίσματα. Αν υποθέσουμε ότι στο πρώτο από αυτά η μπάλα δεν κατέληγε πλάγιο άουτ.

Θα πει κάποιος ότι η Αρσεναλ μπορεί να τα κάνει αυτά γιατί έχει τον Τροσάρ, τον Σάκα, τον Εντεγκααρντ, τον Γιόκερες κτλ. Είναι λάθος και η σκέψη. Διότι αυτούς τους παίκτες ο Αρτέτα τους χρειάζεται για να ανοίξει τις άμυνες της Πρέμιερ λιγκ. Ο Ολυμπιακός δεν έχει να αντιμετωπίσει αυτές τις άμυνες: την άμυνα της ΑΕΛ, του Λεβαδειακού και της Κηφισιάς δεν μπορούσε να ανοίξει. Και δεν χρειάζεται για να το κάνει αυτό τον Εζε και τον Κάιλ Χάβερτς. Να κάνει προπονήσεις που να το προσπαθούν αυτό οι παίκτες του χρειάζεται.

Καλοί για την Ρεάλ, αλλά όχι για την ΑΕΛ

Φέτος ζήσαμε το απίστευτο. Να είναι μια χαρά οι επιθετικοί του Ολυμπιακού για να βάλουν γκολ στην Ρεάλ Μαδρίτης, στην Λεβερκούζεν, στην PSV, στον Αγιαξ και να χρειάζεται, όπως λέγεται και γράφεται, ο Ολυμπιακό του κόσμου τις τρομερές μεταγραφές για να βάλει γκολ στην ΑΕΛ (που το μηδέν το κράτησε μόνο στο Καραϊσκάκη εδώ και τρεις μήνες), στον Λεβαδειακό, και στην Κηφισιά! Θα έπρεπε να είναι απολύτως κατανοητό ότι κάτι δεν γινόταν καλά κι ότι υπάρχουν προβλήματα επιλογών, τρόπων και νοοτροπίας. Αλλά είναι πιο εύκολο να πιστεύεις πως κάπου υπάρχουν κάποιοι μαγικοί παίκτες που θα αξιοποιούν σέντρες παρά να προσπαθείς να καταλάβεις το παιγνίδι.

Ο Ολυμπιακός μου μοιάζει δεδομένο ότι θα δυσκολευτεί πάρα πολύ και απέναντι στον αδιάφορο Παναθηναϊκό. Διότι εσχάτως δεν του είναι απλά δύσκολο να βρει γκολ - πράγμα που συμβαίνει από την αρχή της χρονιάς - αλλά ακριβώς επειδή υπάρχει περισσότερη προσπάθεια για να βρεθεί αυτό το γκολ υπάρχουν και μεγαλύτερα αμυντικά κενά. Στα play off μέχρι τώρα το μοναδικό παιχνίδι που δεν δέχτηκε γκολ είναι αυτό με τον Παναθηναϊκό. Αν ο σαφώς βελτιωμένος Παναθηναϊκός δεν βρει γκολ και σήμερα στο Καραϊσκάκη ο Ολυμπιακός μπορεί να κερδίσει. Σε κάθε άλλη περίπτωση θα ξέρουμε πιθανότητα από απόψε και τον δεύτερο του πρωταθλήματος αφού ο ΠΑΟΚ το δικό του ματς λογικά θα βρει γκολ για να το κερδίσει. Η ΑΕΚ πάει στην Τούμπα έχοντας κάνει την δουλειά. Την φιέστα σκέφτεται…

Το «παιγνίδι με παιγνίδι» του Μάρκο Νίκολιτς

Tue, 12 May 2026 10:07:19 GMT

Θυμάμαι το περασμένο καλοκαίρι όταν είχε έρθει ο Μάρκο Νίκολιτς στην συνέντευξη Τύπου της παρουσίασής του τον είχαν ρωτήσει τι θέλει να κάνει με την ΑΕΚ. «Να δουλέψω όπως ξέρω και πηγαίνοντας παιγνίδι με το παιγνίδι» είχε πει. Είχε επαναλάβει δυο φορές, χωρίς μάλιστα να του γίνει η σχετική ερώτηση, πως τον ενδιέφεραν πρώτα από όλα τα προκριματικά των ευρωπαϊκών διοργανώσεων, στα οποία η ΑΕΚ είχε τότε την υποχρέωση να πάρει μέρος και ότι με το πρωτάθλημα θα ασχολούταν αργότερα, αλλά και ότι σε αυτό η προσέγγιση θα ήταν ίδια «παιγνίδι με παιγνίδι». Οι παρόντες στη συνέντευξη Τύπου είχαν τονίζει την βεβαιότητα του πως θα η ΑΕΚ θα αρχίσει την σεζόν λίγο δύσκολα αλλά μετά τον Οκτώβριο θα «λυθεί». Είναι αλήθεια ότι αυτό έγινε. Αλλά το μυστικό ήταν εκείνη η εξαγγελία ότι ο ίδιος θα ασχολείται με κάθε παιγνίδι. Αυτό υπήρξε το μυστικό της επιτυχίας του.

Η προφητεία του καλοκαιριού

Δεν ξέρω πόσοι θυμόσαστε πως ξεκίνησε η σεζόν της ΑΕΚ. Τον περασμένο Ιούλιο, λίγο πριν το ματς με την Μπερσεβά στην Νέα Φιλαδέλφεια, που δεν ήταν καθόλου απλό αν και η ομάδα από το Ισραήλ δεν είχε έδρα, η κατάσταση στην ΑΕΚ έμοιαζε κομμάτι περίπλοκη. Στην ΑΕΚ, περισσότερο και από τις αφίξεις παικτών, συζητιούνταν οι αποφάσεις του Χαβιέ Ριμπάλτα (κυρίως): στην εσωτερική της ιεραρχία ο τεχνικός διευθυντής ήταν πολύ πιο ψηλά από τον προπονητή. Αυτός ήταν που αποφάσισε να μείνουν στην άκρη κάποιοι παίκτες που την προηγούμενη σεζόν είχαν αγωνιστεί αρκετά – κάποιοι ήταν και μεγάλες μεταγραφές της νέας διοίκησης. Ο Λαμέλα βρίσκονταν σε διαπραγματεύσεις για να λύσει το συμβόλαιό του – δεν ήταν απλές καθώς έχει προπληρωθεί μέρος της εφετινής σεζόν. Ο Μαρσιάλ έψαχνε ομάδα. Ο Μίτογλου είχε αδρανοποιηθεί γιατί δεν είχε δεχτεί την πρόταση ανανέωσης. Ο Σιμάνσκι στα φιλικά δεν ικανοποιούσε τον Νίκολιτς – παράξενο, αν όχι και ανεξήγητο. Το ίδιο είχε συμβεί και με τον Φερνάντεζ, ενώ ο Ελίασον δεν είχε δηλωθεί στην ευρωπαϊκή λίστα γιατί είχε ζητήσει πάλι να φύγει. Η ΑΕΚ δεν έμοιαζε να ανησυχεί με όλα αυτά, αλλά πολλοί – και οπαδοί της – έβλεπαν μεγάλη σύγχυση. Ο Νίκολιτς όμως είχε στο μυαλό του ένα σχέδιο. Πως θα βασίσει την ομάδα σε παίκτες που είχαν γίνει πρωταθλητές τρία χρόνια πριν. Πόνταρε αμέσως στους παλιούς και σε όσους βρήκε: στον Στρακόσια, στον Μουκουντί, στον Ρότα, στον Πήλιο, στον Μάνταλο, στον Πινέδα, στον Περέιρα, στον Γκατσίνοβιτς, στον Ζίνι, φυσικά στον Κοϊτά που αποδείχτηκε ο παίκτης του. Δεν είναι τυχαίο ότι στην πορεία δεν έχασε κανένα ματς. Και ότι χρησιμοποιήθηκε και σε διαφορετικούς ρόλους.

Τα γρήγορα αποτελέσματα

Ο Νίκολιτς είναι προπονητής με πολλές ιδέες και δεν διστάζει να δίνει σε παίκτες νέους ρόλους- το είχαμε δει ήδη το καλοκαίρι. Αλλα είναι και ο Θεός των απλών πραγμάτων. Με τις μεταγραφές κάπως να αργούν, με την ομάδα να έχει όχι την καλύτερη ψυχολογία καθώς η προηγούμενη σεζόν είχε κλείσει με τον χειρότερο τρόπο, η κομμάτι ανέτοιμη ΑΕΚ (που το καλοκαίρι ήταν πολύ μακριά από την τωρινή της εικόνα) χρειαζόταν αποτελέσματα. Ο Νίκολιτς τα πήρε με δυο τρόπους: βασιζόμενος στους παλιούς παίκτες (η ΑΕΚ και στα ματς με την Μπερσεβά είχε ξεκινήσει με ένα μόνο νεοφερμένο, τον Ρέλβας) και παρουσιάζοντας μια ομάδα με στόχο φανερό να σταθεί καλύτερα από την προηγούμενη χρονιά στην άμυνα. Όταν έλεγε ότι είναι χαρά του η ΑΕΚ να κερδίζει με 1-0 αυτό εννοούσε.

Στη λογική «παιγνίδι με παιγνίδι» τα ματς των καλοκαιρινών προκριματικών στο Conference League αποδείχτηκαν πολύτιμα. Η ΑΕΚ έσβησε το κακό φινάλε της προηγούμενης σεζόν και την ανάμνηση των καταστροφικών play off. Ειδικά η πρόκριση κόντρα στην Αντερλεχτ έδωσε μια νέα αυτοπεποίθηση.

Βρήκε αμέσως το γκρουπ

Στην πορεία προς το πρωτάθλημα η συνταγή «παιγνίδι με παιγνίδι» αποδείχτηκε η πρέπουσα. Αν θέλει κανείς να θυμηθεί την σεζόν της ΑΕΚ πρέπει να σταθεί κυρίως σε μερικά παιγνίδια που ο Νίκολιτς πήρε και με προσωπικές παρεμβάσεις από τον πάγκο. Μετά τα καλοκαιρινά ματς των προκριματικών τα σημαντικά ματς της ΑΕΚ είναι κυρίως τρία ντέρμπι. Πρώτο το ντέρμπι με τον ΠΑΟ στην Λεωφόρο, το πρώτο νικηφόρο ντέρμπι μετά από καιρό, ένα ματς εξαιρετικά προετοιμασμένο (η ΑΕΚ προηγήθηκε με 0-2) που κρίθηκε με το πέναλτι – γκολ του Γιόβιτς στο τέλος. Επειτα το νικηφόρο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό στο Καραϊσκάκη (0-1) ένα ματς που έδιωξε από το μυαλό όλων κάθε φόβο. Τέλος η νίκη της με τον ΠΑΟΚ επίσης στα play off: η ΑΕΚ είχε αποκλειστεί με οδυνηρό τρόπο από την Ράγιο Βαγιεκάνο κι έπρεπε να δείξει χαρακτήρα: το έκανε. Σε αυτά θα πρόσθετα και δύο ευρωπαϊκά παιγνίδια που βοήθησαν την πρωταθλήτρια να νιώσει έτοιμη για κάτι σπουδαίο: την νίκη κόντρα στην Φιορεντίνα και την καταπληκτική ανατροπή κόντρα στην Κραϊόβα. Αυτά είναι τα πέντε κομβικά ματς του Νίκολιτς: κομβικά γιατί σε όλα έδειξε καλύτερα προετοιμασμένος από τους αντίπαλους προπονητές. Ενας προπονητής με λύσεις στο μυαλό του.

ΟΙ βασικοί βασικοί και οι άλλοι πάντα έτοιμοι

Ο Νίκολιτς μίλησε πολύ για συστήματα, διατάξεις, ρόμβους κτλ. Στην διάρκεια της σεζόν άλλαξε και διατάξεις και ενδεκάδες – δεν είναι μονοδιάστατος και του αρέσει να αλλάζει το σχήμα (ειδικά την διάταξη της επίθεσης) στη διάρκεια των ματς. Στην πραγματικότητα όπως κάθε καλός προπονητής έχτισε κι αυτός ένα γκρουπ. Η ικανότητα του κατά την γνώμη μου δεν φαίνεται τόσο στο γεγονός ότι βρήκε ένα κορμό βασικών και τον διατήρησε (αυτό το κάνει κάθε προπονητής) αλλά στο ότι κατά την διάρκεια της σεζόν πήρε πολλά από τους μη βασικούς του, από παίκτες δηλαδή που έκαναν την δουλειά που τους ζήτησε σε ειδικές περιπτώσεις.

Ένα εξαιρετικό παράδειγμα είναι ο Περέιρα. Ξεκίνησε βασικός, τραυματίστηκε, έχασε την θέση του κι ο Νίκολιτς τον επανεμφάνισε στην τελική ευθεία για να κάνει σπουδαία πράγματα στα ματς με τον Ολυμπιακό και τον ΠΑΟΚ – τα κρισιμότερα των play off. Ο Περέιρα έπαιξε για τον κόουτς. Όπως και ο Μάριν που στο ματς με τον ΠΑΟΚ κυνηγούσε τον Κωνταντέλια σαν νεούδι. Όπως κι ο Ζίνι που μετά από περιπέτειες εμφανίστηκε για να παίξει αντί του τραυματία Γιόβιτς ίσως καλύτερα από αυτόν και βρήκε και το κρίσιμο γκολ της ισοφάρισης κόντρα στον ΠΑΟ. Όπως και ο Μάνταλος, που βρέθηκε βασικός σε ματς που η γνώση του ήταν απαραίτητη. Όπως και ο Βίντα που γύρισε το ματς με την Κραϊόβα. Όπως και ο Λιούμπισιτς που δεν δηλώθηκε στην ευρωπαϊκή λίστα αλλά όταν έγινε βασικός για ένα μήνα έδωσε γκολ και λύσεις. Το αριστούργημα του Νίκολιτς είναι φυσικά ο Γιόβιτς: τον στήριξε εξ αρχής και δικαιώθηκε. Αλλά η δική του περίπτωση ήταν εύκολη: όλα είχαν να κάνουν με τις αντοχές του παίκτη – η κλάση του δεν συζητιέται.

Πιο δύσκολο για τον Νίκολιτς ήταν να φτιάξει μια ομάδα με εννέα – δέκα βασικούς και όλους τους υπόλοιπους παίκτες να περιμένουν την ευκαιρία τους. Το ότι το κατάφερε πείθοντας πάρα πολλούς να περιμένουν την ευκαιρία τους χωρίς την παραμικρή γκρίνια μαρτυρά πόσο έξυπνος άνθρωπος είναι. Από εκεί κι έπειτα και μόνο η προσθήκη του Βάργκα τον Ιανουάριο δείχνει πως πιστεύει πως το ελληνικό πρωτάθλημα το κερδίζεις όταν σκοράρεις. Όλα τα άλλα είναι «να ‘χαμε να λέγαμε».

Τα είπε όταν ήρθε

Ο Νίκολιτς μας είχε πει τα πάντα μόλις ήρθε. Όταν στην συνέντευξη Τύπου της παρουσίασής του ρωτήθηκε για το ποδόσφαιρο που του αρέσει είπε πως στο ποδόσφαιρο όλα είναι σημαντικά, αλλά το πιο σημαντικό κι αυτό που του αρέσει πιο πολύ είναι να κερδίζει. «Αγαπάω το ποδόσφαιρο αλλά κυρίως αγαπάω τα αποτελέσματα. Θέλω το καλύτερο με βάση αυτά που έχω στη διάθεσή μου. Πρέπει να (…) δώσουμε έμφαση στις λεπτομέρειες. Πιστεύω στο δυναμικό και κάθετο ποδόσφαιρο, αλλά δεν έχω αντίρρηση και στο να έχουμε την κατοχή της μπάλας. (…) Όλα τα στοιχεία είναι σημαντικά. Το build up, η πίεση ψηλά, οι στατικές φάσεις. Αν δεν είσαι οργανωμένος σε όλα, τότε έχεις πρόβλημα» είχε πει τότε. «Εγώ ότι έκανα το έκανα με δουλειά και αυτό ήρθα να κάνω εδώ» είχε τονίσει. Κι αυτό έδειξε εδώ. Δουλειά. Και μυαλό πολύ.

Όταν έπιασε δουλειά ο Νίκολιτς

Mon, 11 May 2026 10:12:42 GMT

Η ΑΕΚ πανηγυρίζει το 14^ο πρωτάθλημα της ιστορίας της. Εφτασε στην κατάκτησή του δίκαια δυο αγωνιστικές πριν το τέλος των play off στα οποία έκανε πολλά παραπάνω από αυτά που πολλοί υπολόγιζαν. Στις τέσσερις αγωνιστικές τους έχει τρεις νίκες και μια ισοπαλία κι αυτά τα αποτελέσματα αποτελούν το μικρό καθοριστικό σερί που της έδωσε τον τίτλο: ένα τέτοιο σερί ο ΠΑΟΚ και ο Ολυμπιακός που στις τέσσερις αντίστοιχες αγωνιστικές έχουν μόνο μια νίκη δεν μπόρεσαν ούτε να το ονειρευτούν. Χθες η ΑΕΚ, για να τελειώνει, ήθελε να μην υπάρχει νικητής στο Καραϊσκάκη στο ματς του ΠΑΟΚ με τον Ολυμπιακό και νικητής δεν υπήρξε. Κυρίως όμως ήθελε να κερδίσει τον ΠΑΟ. Και το πήρε με τα εφετινά όπλα της: την πίστη της, τον μεγάλο πάγκο της και την ευστροφία του Μάρκο Νίκολιτς. Ο Νίκολιτς έβαλε την σφραγίδα του ακόμα και στο ματς – κλειδί, αυτό στο οποίο η ΑΕΚ παίρνοντας την νίκη κατέκτησε και μαθηματικά το πρωτάθλημα. Για την δουλειά του και το πως άλλαξε την ΑΕΚ υπόσχομαι ένα ειδικότερο σημείωμα αύριο. Σήμερα θα περιοριστώ σε μερικές λεπτομέρειες για τα χθεσινά ματς.

Μια ώρα δεν έφτανε

Για 65 ολόκληρα λεπτά, μέχρι δηλαδή ο Τετέι να κάνει το 0-1 παίρνοντας ένα ριμπάουντ μετά από σουτ του Τσέριν στο δοκάρι του Στρακόσια, ο ΠΑΟ ήταν αρκετά ανταγωνιστικός απέναντι στην ΑΕΚ: αρκούσε που ήταν αρκετά καλύτερος από ότι ήταν μια εβδομάδα πριν στη Λεωφόρο – δεν είναι παράξενο αφού αυτή την φορά δεν έμεινε με παίκτη λιγότερο από νωρίς. Εμοιαζε επίσης να αγωνίζεται με μια ενδεκάδα πιο πρέπουσα για την περίσταση. Η απουσία του Ινγκασόν και του Πελίστρι υποχρέωσαν τον Μπενίτεθ να αλλάξει την εντεκάδα του Παναθηναϊκού ίσως περισσότερο απ’ όσα σκόπευε: όχι ότι έχει κάποιο πρόβλημα με το να κάνει αλλαγές. Βρέθηκε βασικός ο Παντελίδης που έχει να αγωνιστεί κάμποσο καιρό, ο Τσέριν και ο Κοντούρης αποδείχτηκαν χρήσιμοι ως κόφτες, αλλά η μεγάλη διαφορά ήταν ότι ο Παναθηναϊκός παίζοντας με τέσσερις στην άμυνα μετά από μήνες έδειχνε να έχει παραπάνω παίκτες στην μεσαία γραμμή, πράγμα που σήμαινε ότι μπορούσε να κάνει και λίγο καλύτερη κυκλοφορία της μπάλας.

Η φάση που ο Τετέι ανοίγει στο σκορ στο 61΄, παίρνοντας το ριμπάουντ μετά από ένα καταπληκτικό σουτ του Τσέριν στο δοκάρι είναι ενδεικτική: η αντεπίθεση είναι οργανωμένη όσο ποτέ. Ο Παναθηναϊκός είχε ένα καλούτσικο διάστημα γιατί ο Τετέι έτρεχε την άμυνα της ΑΕΚ, (ο Μουκουντί και ο Ρέλβας χρεώθηκαν νωρίς με κίτρινες κάρτες) ο Αντίνο είχε χώρους και η κάλυψη της άμυνας από Κοντούρη και Τσέριν ήταν η καλύτερη δυνατή, αν και δεν έλειπαν ευκαιρίες και από την ΑΕΚ, που είδε ένα γκολ του Βάργκα στο 44΄να ακυρώνεται για οφσάιντ στο όριο. Αλλά όταν ο Τετέι άνοιξε το σκορ ο Νίκολιτς έπιασε δουλειά.

Πελαγώνοντας τον Τουμπά

Ο Νίκολιτς ήθελε από την ΑΕΚ το παιγνίδι που αυτή έκανε πρόσφατα κόντρα στον ΠΑΟΚ τον οποίο και είχε κερδίσει θεαματικά και εύκολα. Δεν ήθελε μεγάλα επιθετικά ρίσκα αν και έβαλε τον μάλλον ανέτοιμο όπως φάνηκε Γιόβιτς δίπλα στον Βάργκα. Κράτησε τους υπόλοιπους που παίζουν στα χαφ βασικούς (Πινέδα, Μάριν, Περέιρα, Κοϊτα) και φυσικά δεν πείραξε την άμυνα. Αλλά η επιλογή αυτή δεν αποδείχτηκε η κατάλληλη. Ο Παναθηναϊκός δεν μπήκε στη Νέα Φιλαδέλφεια για να αναλάβει την πρωτοβουλία όπως ο ΠΑΟΚ: χτυπούσε στις αντεπιθέσεις και με μια τέτοια προηγήθηκε. Η ΑΕΚ ήταν υποχρεωμένη να παίξει πιο πολύ κι ο Νίκολιτς το κατάλαβε μετά το 0-1. Αντικατέστησε τον Περέιρα με τον Ζίνι αρχικά κι αργότερα φρέσκαρε την μεσαία γραμμή και την επίθεση με τους Μάνταλο αντί του Μάριν και τον Ζοάο Μάριο αντί του Κοϊτά. Ο τρόπος χρησιμοποίησης του Ζίνι έκανε την διαφορά: τον έβαλε κοντά στους Γιόβιτς – Βάργκα ώστε να έχουν τα στόπερ του ΠΑΟ ένα μπελά παραπάνω. Ο Καλάμπρια ή ο Κυριακόπουλος θα πρεπε να κλείσουν πιο πολύ αλλά δεν το έκαναν και το αποτέλεσμα ήταν ο Τουμπά κυρίως να πελαγώσει!

Ο Ζίνι ισοφάρισε στο 73΄με ένα καταπληκτικό σουτ και πανικόβαλε την άμυνα του ΠΑΟ καθώς είχε και δοκάρι. Ο Νίκολιτς βλέποντας την κούραση των μέσων του ΠΑΟ έβαλε πίσω από την τριάδα των κυνηγών και τους Μάνταλο και Ζοάο Μάριο κι ο τελευταίος βρήκε το γκολ της ανατροπής στις καθυστερήσεις κι αφού η ΑΕΚ βάζοντας συνεχώς την μπάλα στην περιοχή του πολύ καλού Λαφόν είχε πνίξει τον ΠΑΟ κι είχε ευκαιρίες με τον Γιόβιτς, τον Ρότα, τον Ρέλβας. Ο ΠΑΟ χάθηκε στο τέλος γιατί ο Μπενίτεθ πήρε κι αυτός ρίσκα με τους Τζούρισιτς, Παντοβιτς, Γιάγκουσιτς και Ζαρουρί που μπήκαν αντί των Τετέι, Παντελίδη, Ταμπόρδα και Αντίνο. Αυτούς που μπήκαν δεν τους κατάλαβε κανείς. Ενώ οι αλλαγές του Νίκολιτς έδωσαν μια νίκη που σημαίνει ένα πρωτάθλημα.

Ο Μπενίτεθ δεν έπαιξε για να κρατήσει την ισοπαλία, αλλά για να πάρει το ματς. Την ιδέα ότι φορτώνοντας την επίθεση μπορείς να βοηθήσει την άμυνα την είχε κι ο Αρτέτα στο ματς της Αρσεναλ με την Ατλέτικο Μαδρίτης. Αλλά στην περίπτωση του ΠΑΟ αποδείχτηκε αυτοκαταστροφική: μετά τις αλλαγές του Μπενίτεθ ο ΠΑΟ αδυνατώντας να κόψει κατάρρευσε προσπαθώντας να παίξει άμυνα με παίκτες που δεν μπορούν να το κάνουν. Και η ΑΕΚ που κλείνει πολύ καλά συνήθως τα παιγνίδια της πήρε την νίκη στις καθυστερήσεις και με ανατροπή. Το πρωτάθλημα το παίρνει γιατί έκανε και ανατροπές (που ο Ολυμπιακός δεν κάνει ποτέ) και γιατί βρίσκει όλη την σεζόν γκολ στο τέλος – γκολ που από τον ΠΑΟΚ πχ δεν θυμάμαι. Αυτός στην Λάρισα και στον Βόλο στο τέλος γκολ δέχτηκε. Και είναι αυτοί οι βαθμοί που τον έστειλαν εκτός διεκδίκησης πρωταθλήματος.

Καλύτερος αλλά με μοιραίο ΕλΚαμπί

Το γνωρίζαμε όλοι ότι από την στιγμή που η ΑΕΚ κέρδιζε το ματς με τον ΠΑΟ, πρωτάθλημα θα υπήρχε αν στο παιγνίδι του Ολυμπιακού με τον ΠΑΟΚ υπήρχε και νικητής. Το ήξεραν και οι δυο αντίπαλο στο Καραϊσκάκη, αλλά έμειναν στην ισοπαλία. Αυτό από μόνο αρκεί στον επίλογο του πρωταθλήματος για να καταλάβει κανείς πόσο κακό πρωτάθλημα έκαναν και οι δυο: δεν βρήκαν ούτε χθες μια νίκη που θα τους έδινε μια τελευταία ελπίδα. Ο Ολυμπιακός την ήθελε πιο πολύ και ήταν καλύτερος. Ο Μεντιλίμπαρ συνεχίζοντας να δείχνει βασικά εμπιστοσύνη στα παιδιά του ξεκίνησε αυτή την φορά τον Ποντένσε (αλλά τον έχασε γρήγορα γιατί αυτός χτύπησε στο κεφάλι και ζαλίστηκε) αλλά και τον Μπρούνο που τα πήγε καλά στον Ζίφκοβιτς. Ωστόσο η επίθεση του Ολυμπιακού, αν και λειτουργήσει καλύτερα από άλλες φορές δεν βρήκε τα γκολ που έπρεπε γιατί ο ΕλΚαμπί έχασε τέσσερις μεγάλες ευκαιρίες, κυρίως με κακές επιλογές: δυο φορές τον νίκησε ο Παβλένκα αλλά υπήρξε και μια φάση που δεν θέλησε να πασάρει στον αμαρκάριστο Ζέλσον δείχνοντας τον εγωισμό του σκόρερ που τον διακρίνει. Βγήκε από το ματς κατάκοπος και με πολλά νεύρα κι από όλα τα παράξενα που έχουν γίνει φέτος στον Ολυμπιακό είναι να απορείς πως με δεδομένο ότι ο ΕλΚαμπί θα αγωνιζόταν στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής δόθηκε δανεικός τον Ιανουάριο ο Γιάρεμτσουκ που πέρυσι στο φινάλε του πρωταθλήματος έκανε την διαφορά.

Όταν ο Ροντινέι έκανε με κεφαλιά το 1-0 μετά από σέντρα του Εσε ο Ολυμπιακός βρέθηκε μόλις 3 πόντους πίσω από την ΑΕΚ που έχανε από τον ΠΑΟ. Αλλά δεν είχε την δύναμη ούτε να κρατήσει αυτό το γκολ: ο Κωνστανέλιας, ο μόνος από τους επιθετικούς του ΠΑΟΚ που έδειξε ζωντάνια βρήκε την ισοφάριση με ένα καταπληκτικό τελείωμα κι αφού προηγουμένως ο Κοστίνια δεν κόντραρε τον Τάισον για να σταματήσει μια φάση που φαινόταν από το ξεκίνημά της επικίνδυνη. Ο Λουτσέσκου τελείωσε το ματς έχοντας πολύ κυνικά στο μυαλό του την κατάκτηση της δεύτερης θέσης. Του την ζήτησε ο Ιβάν Σαββίδης μετά την απώλεια του κυπέλλου Ελλάδος. Δίνει εισιτήριο για τα προκριματικά του Τσάμπιονς λιγκ αλλά δεν ήταν αυτή ο στόχος την χρονιά των εκατό του χρόνων. Από την άλλη πρέπει να σωθεί ό,τι σώζεται: κι ο Ολυμπιακός αν καταφέρει και βγει δεύτερος – μου μοιάζει δύσκολο – θα είναι μάλλον ανακουφισμένος.

Αστέρας για σωτηρία

Η τελευταία εκκρεμότητα που έχει απομείνει στο πρωτάθλημα είναι τα play out. Aυτή την αγωνιστική σώθηκε και ο Παναιτωλικός με την νίκη στο Περιστέρι, εκτροχιάστηκε ο Πανσερραϊκός που έχασε από την αδιάφορη Κηφισιά και είναι ευχαριστημένος ο Αστέρας για το βαθμό που πήρε στην Λάρισα. Αν κερδίσει τον Πανσερραϊκό την επόμενη αγωνιστική φτάνει μισό βήμα από την σωτηρία…

Αγιος Μάικλ

Sun, 10 May 2026 09:38:45 GMT

To κάπως μακρινό πλέον 2009 ο Αγγλος κινηματογραφικός παραγωγός Γκράχαμ Κίνγκ είχε μια ενδιαφέρουσα ιδέα: να γυριστεί μια ταινία για το βρετανικό συγκρότημα των Queen και τον αρχηγό τους Φρέντι Μέρκιουρι. Τα γυρίσματα άρχισαν στα τέλη του 2010, με τον Σάσα Μπάιρον Κοέν να υποδύεται τον Μέρκιουρι. Προέκυψε μια καταστροφή. Οι παραγωγοί έβλεπαν στον Κοέν τον κωμικό που μας είχε δώσει τον Μπόρατ, ο ίδιος ο ηθοποιός ήθελε να κάνει στροφή στην καριέρα του για να παίξει ένα ρόλο αληθινά δραματικό: δεν υπήρξε δυνατότητα ούτε κατανόησης, ούτε συνεργασίας. Το 2014 η ταινία φαινόταν αδύνατο να γυριστεί, μέχρι που ο εμφανίστηκε για να πάρει το ρόλο του πρωταγωνιστή ο Ρέμι Μάλεκ – ανερχόμενος και έτοιμος να αρπάξει την ευκαιρία. Αλλά και πάλι η ταινία έμοιαζε καταραμένη. Ανέλαβε την σκηνοθεσία της ο Μπράιαν Σίνγκερ, που προσλήφθηκε τον Νοέμβριο του 2016. Απομακρύνθηκε τον Δεκέμβριο του 2017 λόγω συχνών συγκρούσεων με τους παραγωγούς – μεταξύ των οποίων ήταν και τα εν ζωή μέλη του ιστορικού συγκροτήματος. Ανέλαβε να την ολοκληρώσει ο Ντέξτερ Φλέτσερ, ο οποίος ήταν η αρχική επιλογή. Και με αυτόν υπήρξαν διαφωνίες. Ο Σίνγκερ επέστρεψε τα μισά του 2019 κι Φλέτσερ έμεινε ως εκτελεστικός παραγωγός. Τα γυρίσματα ολοκληρώθηκαν τον Ιανουάριο του 2018. Το Bohemian Rhapsody, όπως η ταινία βαφτίστηκε, έκανε πρεμιέρα σε μια ειδική προβολή στο Στάδιο Γουέμπλεϊ στις 23 Οκτωβρίου του 2018. Ελάχιστοι έγραψαν κάτι καλό για αυτή. Οι κριτικοί τόνισαν ότι δεν έχει σκηνοθέτη (!) καθώς άλλος την ξεκίνησε κι άλλος την τελείωσε. Οι γνώστες του συγκροτήματος δημοσιογράφοι επεσήμαναν δεκάδες ανακρίβειες. Το φινάλε της ταινίας έμοιαζε αμήχανο καθώς όλα ολοκληρώνονται με μια συναυλία του συγκροτήματος κι ενώ ο Μέρκιουρι είναι ήδη άρρωστος. Ωστόσο η επιτυχία στο box office υπήρξε μοναδική γιατί κάτι ωραίο σε αυτή υπήρχε: τουλάχιστον στα μάτια των φανς. Οι εισπράξεις έφτασαν περίπου το 1 δισεκατομμύριο δολάρια παγκοσμίως, ενώ ο προϋπολογισμό παραγωγής δεν ξεπέρασε τα 55 εκατομμύρια δολάρια!

Αυτό και μόνο έγινε σοβαρός λόγος για να γίνουν αμέσως μετά οκτώ ταινίες με ήρωες παγκόσμιους σταρ της μουσικής: είδαμε μια ωραία ταινία για τον Ελβις, και λιγότερο καλές, αλλά πάντα προσοδοφόρες, ταινίες για τον Ντίλαν, τον Σπρίγκστιν, την Έιμι Γουάινχαουζ, τον Μπομπ Μάρλεϊ. Η τάση είχε μια γενικότερη επίπτωση στην Ευρώπη. Στην Ιταλία έγινε ταινία η ζωή της Τζιάνα Νανίνι, στη Γαλλία η ζωή του Σαρλ Αζναβούρ, στην Ελλάδα έγιναν ουρές για το «Υπάρχω» - την ιστορία του Στέλιου Καζαντζίδη. Και κάπως έτσι φτάσαμε να γίνεται παγκοσμίως χαμός με το «Μάικλ», δηλαδή την κινηματογραφική βιογραφία του Μάικλ Τζάκσον. Που πατάει ακριβώς στο δρόμο που χάραξε το Bohemian Rhapsody: όχι τυχαία καθώς και σε αυτό παραγωγός είναι ο πανέξυπνος Γκράχαμ Κίνγκ.

Οι ομοιότητες στο κατασκευαστικό αποτέλεσμα είναι πολλές. Και στις δυο ταινίες υπάρχει ένας πρωταγωνιστής που μοιάζει εμφανισιακά πάρα πολύ με τον ήρωα την ιστορία του οποίου παρακολουθούμε. Και οι δυο ταινίες ολοκληρώνονται με τον ήρωα να δίνει μια συναυλία. Και στις δυο περιπτώσεις όλα όσα βλέπουμε έχουν λάβει την έγκριση κάποιων εμπλεκόμενων στην παραγωγή supervisor που έχουν προσωπικούς λόγους για το τελικό αποτέλεσμα: στην μια περίπτωση είναι οι Queen, στην άλλη ο πανίσχυρος οργανισμός διαχείρισης της κληρονομιάς του Τζάκσον. Και στις δυο ταινίες δεν υπάρχει αναφορά σε μερικές ζόρικες ιστορίες που ο ήρωας μας πρωταγωνιστεί: το «Μάικλ» είναι η απόλυτη αγιογραφία – το Bohemian Rhapsody αφήνει να φανούν τουλάχιστον και μερικές από τις σκιώδεις πλευρές του Μέρκιουρι. Αλλά και στις δύο ταινίες το κοινό που πάει στα σινεμά πάει γιατί ξέρει πως θα δει τον ήρωα που θα ήθελε να δει: όχι ένα πραγματικό άνθρωπο (με τις μεγάλες του αρετές και τα ελαττώματα του) αλλά το είδωλό του. Διασκεδάζει με τα τραγούδια του, παρακολουθεί και χαίρεται την πορεία του προς την καταξίωση, θυμάται γιατί τον αγάπησε, ενθουσιάζεται κυρίως με την μουσική και τα τραγούδια. Είναι εντυπωσιακό αλλά το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στο «Υπάρχω», το δικό μας. Που κι αυτό σταματά ακριβώς την στιγμή που πρέπει να ασχοληθεί με κάποιες πτυχές της προσωπικής ιστορίας του Καζαντζίδη που δεν είναι και οι πιο γοητευτικές. Αλλά ελάχιστους από αυτούς που έτρεξαν στα σινεμά αυτό τους ενόχλησε: ίσα ίσα.

Ομολογώ πως παρακολουθώ το πράγμα με ενδιαφέρον εστιάζοντας κυρίως στην αποδοχή που έχουν οι ταινίες αυτές από το κοινό. Έχουν πάρει μέτριες κριτικές, ξεχνιούνται μάλλον γρήγορα, δεν διακρίνονται για την δραματουργική τους βαρύτητα. Αλλά αρέσουν σε αυτούς που τρέχουν να τις δουν: κατά κάποιο τρόπο το μεγαλύτερο μέρος του κοινού τους ξέρει τι θα δει (και πως θα νιώσει) πριν τις ταινίες τις παρακολουθήσει. Ακόμα και στην Ελλάδα στην επίσημη πρεμιέρα της ταινίας «Μάικλ» εμφανίστηκαν άνθρωποι ντυμένοι όπως ο Μάικλ Τζάκσον, ενώ την ώρα που ακούγονται τα τραγούδια δεν λείπουν ρυθμικά χειροκροτήματα. Μου λένε ότι σε μερικά σινεμά ο κόσμος χορεύει κιόλας: δεν το αποκλείω. Το βέβαιο είναι ότι όποιος πάει να δει την ταινία δεν θέλει να δει ούτε αν ο Μάικλ Τζάκσον ήταν παιδόφιλος, ούτε αν κατηγορήθηκε άδικα: δεν θέλει να δει ούτε την δίκη του, ούτε την καταδίκη του – αλλωστε τίποτα από τα δύο δεν υπήρξε στη ζωή πέρα από φρικτές υποψίες. Τι θέλει να δει; Θέλει να δει τον δικό του Μάικλ: αυτόν που τον έκανε να χορεύει, να στήνεται στο MTV για να δει το βίντεο του Μπίλι Τζιν, αυτόν που κατάφερε να μαζέψει ένα βράδυ όλους τους μεγάλες Αμερικάνους αστέρες της εποχής για να ηχογραφήσουν μαζί του το «USA for Africa» - κι ας μην υπάρχει καν αυτό στην ταινία.

Το σινεμά μας έκανε να το αγαπήσουμε γιατί μας διηγήθηκε με τον τρόπο καταπληκτικές ιστορίες. Σήμερα έχουμε φτάσει μαζί του σε μια άλλου είδους σχέση: πάμε στα αίθουσες για να δούμε ιστορίες πραγματικών ειδώλων, όπως εμείς θα θέλαμε να είναι. Οι παραγωγοί, οι σκηνοθέτες, οι ηθοποιοί δουλεύουν με σκοπό να ικανοποιήσουν το δικό μας γούστο – εννοώ το γούστο των φανατικών οπαδών του ειδώλου που συμβαίνει να είναι πάρα πάρα πολλοί. Μάλιστα και η εμπορική επιτυχία αυτών των ταινιών εξαρτάται κυρίως από το πόσους οπαδούς έχει αυτός που αγιογραφείται, αλλά και από το πόσο αγιογραφείται. Ο Ντίλαν δεν έχει πάρα πολλούς πιστούς που να περιμένουν ένα άγιο. Ο Σπρίγκστιν δεν χρειάζεται αγιοποίηση. Ο Μπομ Μάρλεϊ δεν μπορεί να πουλήσει ως άγιος. Ο Πρίσλεϊ έχει αγιοποιηθεί χρόνια πριν γίνει η ταινία του. Ο Μάικλ έχει εκατομμύρια πιστούς. Που τρέχουν να χορέψουν στα σινεμά με την αγιοποίηση του. Ωραίο είναι. Αλλά δεν είναι πολύ σινεμά. Είναι κάτι άλλο.

(Βημαγκαζίνο, Μάιος τιου 2026)

To κάρο μπροστά από το άλογο

Sat, 09 May 2026 09:35:58 GMT

Μια εβδομάδα πριν στο τέλος του δεύτερου ματς του ΠΑΟ με την Βαλένθια όταν ο Χέις Ντέιβις έχει πετύχει το σουτ της νίκης και οι Πράσινοι προηγούνται πλέον με 2-0 η σειρά έχει τελειώσει. Η Βαλένθια έχει χάσει δυο ματς στις λεπτομέρειες, αλλά στην έδρα της. Τα έχει χάσει με διαφορετικό τρόπο κι αυτό από μόνο του δείχνει πως δεν έχει άλλα όπλα να χρησιμοποιήσει. Αλλά πέρα από νίκες και ήττες υπάρχουν κι άλλα πολλά. Τα αγωνιστικά δεδομένα. Η προετοιμασία των ματς. Οι δυνατότητες. Και βέβαια η πίστη.

Τα αγωνιστικά δεδομένα έλεγαν ότι η Βαλένθια δεν έχει παίξει χειρότερα σε κανένα από τα δυο ματς που είχε χάσει από τον ΠΑΟ, απλά ο Παναθηναϊκός κέρδισε γιατί έχει κάποιους παίκτες περισσότερο έμπειρους και σίγουρα καλύτερους γνώστες της διοργάνωσης. Η προετοιμασία των ματς της Αθήνας δεν ήταν απλή υπόθεση κυρίως γιατί ο ΠΑΟ αντί να ασχοληθεί με το μπάσκετ είχε ήδη αρχίσει να ασχολείται με άλλα πολλά – τις τιμωρίες του Δημήτρη Γιαννακόπουλου πχ ή το πως θα δείξει στους σχετικά άπειρους Ισπανούς τι σημαίνει έδρα κτλ. Κι όσο για τις δυνατότητες η ίδια η τελική βαθμολογία της κανονικής περιόδου έλεγε ότι η ομάδα του Μαρτίνεθ έχει μια καλύτερη σεζόν από τον ΠΑΟ. Κι ότι θα αρκούσε μια νίκη για να βρει την πίστη της. Ο ΠΑΟ έχει μπλέξει πολύ άσχημα όχι γιατί έχασε το τέταρτο ματς αλλά γιατί έχασε το τρίτο.

Στην διάρκεια μιας σεζόν υπάρχουν κάποια ματς που μια ομάδα απαγορεύεται να χάσει. Όχι γιατί δίνουν εισιτήρια πρόκρισης αλλά γιατί για αυτόν που τα κερδίζει γίνονται μπούσουλας. Θυμίζουν στον νικητή τι πρέπει να κάνει, σβήνουν τα άσχημα προηγούμενα, δίνουν πίστη. Αυτό ήταν το τρίτο ματς της σειράς στο οποίο φάνηκαν όλες οι αρετές της Βαλένθια κι όλα τα προβλήματα που ο ΠΑΟ κουβαλάει στην σεζόν του. Και που έγιναν πολύ μεγαλύτερα μετά την απουσία του Κώστα Σλούκα δηλαδή του μόνου που μπορεί να σετάρει την επίθεση του ΠΑΟ βάζοντας λίγη τάξη στο χάος. Χωρίς αυτόν ο ΠΑΟ πρέπει να κερδίσει την Βαλένθια βάζοντας την αυτή στη θέση να τον κυνηγήσει. Επειδή μιλάμε για ομάδα που τρέχει αυτό γίνεται όλο και πιο δύσκολο.

Το πρόβλημα ήταν το τρίτο ματς

Στο τρίτο ματς η Βαλένθια ήταν κυρίαρχη στο ΟΑΚΑ. Αν η διαφορά μαζεύτηκε από τον ΠΑΟ στο τέλος αυτό συνέβη γιατί οι άπειροι παίκτες του Μαρτίνεθ κόλλησαν για 5 λεπτά: χωρίς τον προπονητή τους στον πάγκο δεν υπήρχε καθοδήγηση. Αλλά τα 5 λεπτά δεν ακυρώνουν τα προηγούμενα 35 λεπτά – αρκεί αυτό να θες να το δεις. Ο ΠΑΟ που κινείται πολύ με αναγνώσεις και συμπεράσματα (κι όχι με την ανάλυση των δεδομένων) αντί να προβληματιστεί για τα 35 λεπτά της Βαλένθια στο ΟΑΚΑ στο τρίτο ματς, στάθηκε στα 5 τελευταία που ήταν τάχα μου η απόδειξη πως η Βαλένθια είναι μια ομάδα που δεν μπορεί να κερδίσει ακόμα κι ένα ματς τελειωμένο. Από την αρχή της σεζόν άλλωστε ο ΠΑΟ πορεύεται με συνθήματα και υποχρεώσεις: η φανέλα του είναι βαριά, έχει ραντεβού με ένα θρίαμβο στο ΟΑΚΑ στο Final 4, όλοι φοβούνται τους παίκτες του, τον πρόεδρό του κτλ. Αλλά αυτά είναι οπαδίστικα κηρύγματα που μικρή σχέση έχουν με το μπάσκετ. Ο ΠΑΟ τα άφησε στην άκρη πηγαίνοντας στην Ισπανία για να κάνει ένα ματς επιβίωσης, να βρει αυτή την απαραίτητη νίκη που θα τον κρατούσε ζωντανό. Επειδή έχει αρετές βρήκε δυο. Και όταν τις βρήκε επέστρεψε στην γνωστή του κατάσταση: τα γύρω γύρω έγιναν πάλι σημαντικότερα από το μπάσκετ. Στα δυο ματς με την Βαλένθια προετοιμάστηκε με την σιγουριά ότι εύκολα ή δύσκολα θα κερδίσει. Ενώ οι νίκες του στην Ισπανία φώναζαν πως αν δεν ξεπεράσει τον εαυτό του (και δεν κάνει ειδικά στην άμυνα πολλά από όσα δεν έκανε στην χρονιά) θα μπλέξει άσχημα.

Ο εξωγήινος Μοντέρο

Η Βαλένθια σε δυο ματς έκανε στο ΟΑΚΑ το κομμάτι της. Ειδικά στο χθεσινό ματς ο Μοντέρο πήρε την μπάλα και θύμισε γιατί η Ευρωλίγκα παραμένει διοργάνωση στην οποία την διαφορά κάνουν οι περιφερειακοί παίκτες. Ο Δομινικανός έμεινε πάνω από 30 λεπτά στο παρκέ και έκανε μαγικά: είναι 22 χρονών και μοιάζει με βετεράνο που έχει παίξει πέντε τελικούς τουλάχιστον. Αυτό διευκολύνθηκε και από το γεγονός ότι ο ΠΑΟ δεν μοιάζει να έχει αυτή την στιγμή παίκτη ικανό να τον περιορίσει στο ένας εναντίον ενός. Ο Σορτς έπαιξε μόλις 3 λεπτά, ο Γκραντ είχε την γνωστή μεγάλη του προσφορά σε πολλούς τομείς (7 ασίστ, 4 κλεψίματα, 2 επιθετικά ριμπάουντ) αλλά δεν μπορεί και να σταματήσει τον κινητήριο μοχλό της Βαλένθια. Ο Μαρτίνεθ κράτησε πολύ στο γήπεδο τον Παντιό (για να υπάρχει κάποιος που να ζορίζει τον Ναν τον οποίο κατά τα άλλα «χτυπούσαν» στην επίθεση) αλλά έδωσε χρόνο συμμετοχής (και σουτ) σε άλλους εννέα παίκτες. Στο τελευταίο δίλεπτο δίνει λύσεις ο Κι, στο ματς υπάρχει πάλι πολύς Τεϊλορ, ο Ντάριους Τόμσον εμφανίζεται και βοηθά στο πιο κρίσιμο κομμάτι του παιγνιδιού όταν δηλαδή ο ΠΑΟ έχει μαζέψει την εις βάρος του διαφορά, αλλά η νίκη της Βαλένθια δεν είναι θέμα παικτών. Πλην του Μοντέρο, που είναι πραγματικά εξωγήινος, όλοι οι υπόλοιποι απλά υπηρετούν το πλάνο. Που υπάρχει και φαίνεται ήδη από την αρχή: η Βαλένθια δείχνει από το ξεκίνημα ότι είναι προετοιμασμένη να παίξει μπάσκετ. Ενώ ο ΠΑΟ σκέφτεται την πρόκριση, το Final 4, τον θρίαμβο που τον περιμένει στο ΟΑΚΑ κι ένα σωρό άλλα ανάλογα με τα οποία πορεύεται εδώ κι ένα χρόνο έχοντας βάλει το κάρο (δηλαδή την τελική επιτυχία), μπροστά από το άλογο που είναι πάντα το μπάσκετ.

Η μοναδική συνταγή

Ο Αταμάν μου μοιάζει ότι άργησε κι αυτός να καταλάβει το μπλέξιμο. Δεν έκανε δηλώσεις πριν το ματς, ήταν χθες περισσότερο ήρεμος, αλλά βράζει κι αυτός μέσα του γιατί την διοργάνωση την ξέρει. Καταλαβαίνει ότι έχει παρασυρθεί από τον Μαρτίνεθ σε ένα εξ αποστάσεως καυγά που δεν τον συμφέρει, αλλά όταν μέλημα έχει γίνει να μπουν φωτογραφίες του ιδιοκτήτη της ομάδας στην εξέδρα, τι να κάνει κι αυτός; Είναι υποχρεωμένος να μιλάει για άδικες τιμωρίες και άλλα ανάλογα που καμία σχέση δεν έχουν με το παιγνίδι, δηλαδή με την ανάγκη ο ΠΑΟ να παίξει καλύτερα. Στο τέταρτο ματς είδε την ομάδα του να έχει μια καλή αντίδραση μετά το τρίτο σερί της κακό της ξεκίνημα, έψαξε τον πάγκο του ρίχνοντας στο ματς και τον Τολιόπουλο, αλλά όλα κρίθηκαν από το πόσο άσχημα ο ΠΑΟ σούταρε: με 7/30 τρίποντα είναι απίθανο να κερδίσεις ένα ματς που θα πάει στους 90 πόντους έστω κι αν έχεις πάρει 40 ριμπάουντ.

Εγραφα στην εφημερίδα πριν το ματς προβλέποντας το μπλέξιμο του ΠΑΟ ότι η συνταγή πρόκρισης ήταν μόνο μία: το περσινό πέμπτο ματς με την Εφές. Τότε ο ΠΑΟ είχε υποχρεώσει τους Τούρκους να τον κυνηγάνε και είχε αντέξει στην πίεσή τους – σημείωνα πως αν πάλι χρειάζεται αυτός να γυρίσει το ματς θα έχει πρόβλημα απλά γιατί είναι αδύνατον αυτή τη φορά η Βαλένθια να κολλήσει επιθετικά για 5 λεπτά. Ξαναδείτε τα δυο τελευταία λεπτά του ματς: το γήπεδο «βράζει», ο ΠΑΟ πιέζει, αλλά η Βαλένθια έχει αυτή τη φορά καθαρό μυαλό να χτίσει δυο φάσεις. Αρκεί. Ενώ στον ΠΑΟ δεν αρκεί να παίξουν 35 λεπτά ο Οσμαν και 32 ο Ναν κάνοντας ό,τι θέλουν. Όχι γιατί είναι λάθος, αλλά γιατί είναι προβλέψιμο.

Άλλη λύση δεν υπάρχει

Ο ΠΑΟ έχει κάποια δίκαια παράπονα από την διαιτησία: μια – δυο φάσεις ή δεν κρίθηκαν ή κρίθηκαν λάθος. Αλλά όταν ο ιδιοκτήτης της ομάδας τσακώνεται με τα ρούχα του κι όταν υπάρχει ένας γενικός φόβος ότι μπορεί να μετατρέψει το Final 4 σε παλκοσένικο για ένα προσωπικό σόου είναι δύσκολο να περιμένεις οι αμφιβολίες των διαιτητών να δίνονται υπέρ σου. Δεν μπορείς να περιμένεις τίποτα: πρέπει να παίξεις καλά. Ο ΠΑΟ θα πάει στην Βαλένθια με αυτή την βεβαιότητα πλέον. Αλλά να ποτέ ομάδα δεν έχει προκριθεί από διαδικασία play off με τρεις νίκες εκτός έδρας κάποιος λόγος θα υπάρχει. Και για τον ΠΑΟ αυτό το προηγούμενο μοιάζει καλό. Γιατί από μόνο του φωνάζει πως θα χρειαστεί για να τα καταφέρει να παίξει μπάσκετ. Δεν είναι απλό, αλλά άλλη λύση δεν υπάρχει.

Κύκλοι ανοίγουν και κύκλοι κλείνουν

Fri, 08 May 2026 08:21:17 GMT

Οι ημιτελικοί του Τσάμπιονς λιγκ είχαν δυο μεγάλους νικητές, τον Αρτέτα και τον Λουίς Ενρίκε, και δυο μεγάλους χαμένους, τον Σιμεόνε και τον Κομπανί. Για τους δυο πρώτους θα έχουμε να πούμε πολλά προσεχώς: ο τελικός της διοργάνωσης στην Βουδαπέστη θα μας δώσει αφορμές – ο Αρτέτα μέχρι τότε έχει να κατακτήσει κι ένα ιστορικό πρωτάθλημα με την Αρσεναλ στην Αγγλία. Για τους ηττημένους στους ημιτελικούς μπορούμε να πούμε κάτι σήμερα. Κυρίως γιατί είναι δυο ωραία παραδείγματα ότι στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχουν απόλυτες συνταγές.

Η συμβουλή του Πεπ

Ανεξάρτητα με το πως η σεζόν ολοκληρώνεται ο Κομπανί είναι από τα πρόσωπα που την χαρακτηρίζουν. Ο Καρλ Χάιντς Ρουμενίγκε παραδέχτηκε πρόσφατα ότι ένας από τους λόγους που η Μπάγερν Μονάχου επέλεξε τον Κομπανί ήταν μια μεγάλη συζήτησή του με τον Πεπ Γκουαρδιόλα. Ο Καταλανός προπονητής, ο οποίος δεν κέρδισε με την Μπάγερν το Τσάμπιονς λιγκ αλλά άλλαξε τον τρόπο του Ρουμενίγκε να βλέπει το ποδόσφαιρο, είχε τον Κομπανί ως παίκτη στη Σίτυ και τον συμβούλευε σε όλη την προπονητική του καριέρα. Ο Πεπ δεν είχε ποτέ αμφιβολίες για τις ικανότητες του Βέλγου και είπε στον Κάλε ότι έχει την προσωπικότητα που στην Μπάγερν είναι απαραίτητη, αλλά και τον τρόπο για να φτιάξει μια ομάδα ικανή να καταπλήξει. Ο Κομπανί έκανε πολλά και σε σύντομο διάστημα. Το επιθετικό παιγνίδι της Μπάγερν φέτος υπήρξε θεαματικότατο: η Μπάγερν εντυπωσίασε με τον τρόπο που οι τρεις μεσοκυνηγοί της, ο Ντίαζ, ο Γκάμπρι και ο Ολίσε σκόραραν, αλλά και τάιζαν τον Χάρι Κέιν. Στην Γερμανία πολλοί συγκρίναν φέτος κυρίως τον Ντίαζ και τον Ολίσε με δύο άλλα αστέρια μιας παλιάς εξίσου θεαματικής Μπάγερν: τον Ριμπερί και τον Ρόμπεν. Υπήρχαν και ουκ ολίγοι προβληματισμοί, ειδικά μετά τον αποκλεισμό της Ρεάλ για το αν αυτή η Μπάγερν είναι η καλύτερη των τελευταίων είκοσι χρόνων – η έκβαση του Τσάμπιονς λιγκ θα έδινε την απάντηση.

Η παλιά Ατλέτικο

Και τον Σιμεόνε τον συνοδεύουν πάντα συζητήσεις – για την ακρίβεια η συζήτηση για το ποδόσφαιρο που παίζει η Ατλέτικο του Σιμεόνε είναι συνήθως πιο ενδιαφέρουσα από ματς όπως αυτό της περασμένης Τρίτης που η Ατλέτικο έδωσε με την Αρσεναλ. Την Τρίτη η Ατλέτικο έπρεπε να κερδίσει για να προκριθεί. Είναι αλήθεια πως τα τελευταία χρόνια η Ατλέτικο παίζει επιθετικότερα – στους ημιτελικούς με την Αρσεναλ ξεκίνησαν στην ενδεκάδα της τέσσερις κυνηγοί: ο Αλβαρεζ και ο Γκριεζμάν αλλά και ο Λούκμαν κι ο Σιμεόνε Τζούνιορ. Αλλά όλα αυτά τα χρόνια της μετάλλαξής της προς το επιθετικότερο η Ατλέτικο δεν είχε φτάσει σε ένα ημιτελικό. Αλλά όταν έφτασε στο κρίσιμο ματς η επιθετικότητα πήγε στην άκρη. Την Τρίτη ξαναείδαμε την γνωστή παλιά Ατλέτικο, την ομάδα που ακόμα κι όταν είναι υποχρεωμένη να παίξει για να κερδίσει, αφήνει στην άκρη την υποχρέωση και παίζει για να μην χάσει. Την Τρίτη θεωρητικά κυνηγούσε την νίκη. Στην πραγματικότητα το έκανε χωρίς να πάρει καν ένα λογικό ρίσκο. Ακόμα και στο δεύτερο ημίχρονο και μετά τις αλλαγές του προπονητής της η Ατλέτικο ανέβηκε ελάχιστα. Η μόνη μεγάλη της ευκαιρία, αυτή του Σιμεόνε στο 55΄, προέκυψε από ένα λάθος της άμυνας της Αρσεναλ: το μοναδικό ίσως του Σαλιμπά. Είναι κομμάτι δύσκολο να φτάσεις σε ένα τελικό απλά σπεκουλάροντας και περιμένοντας. Η Αρσεναλ έπαιξε πιο πολύ.

Το μικρό πρόβλημα

Και η Μπάγερν απέναντι στην Παρί Σεν Ζερμέν έπαιξε πολύ. Είχε πιο πολλά σουτ στην εστία από το προηγούμενο ματς με τους πρωταθλητές Γαλλίας στο οποίο πέτυχε τέσσερα γκολ και δέχτηκε πέντε. Αλλά ξεκίνησε το ματς έχοντας δεχτεί από τον Ντεμπελέ ένα γκολ πριν καλά καλά καθίσουν όλοι οι οπαδοί της στις εξέδρες κι αυτό πληρώθηκε ακριβά. Και είναι κάτι που φέτος της συμβαίνει πάντα: στην Μπουντεσλίγκα είναι ασταμάτητα τα ματς στα οποία βρίσκεται πίσω στο σκορ και τα οποία γυρίζει. Γιατί συμβαίνει αυτό; Πρακτικά γιατί ξεκινά κάθε ματς ανεβαίνοντας πολύ ψηλά από το πρώτο κιόλας λεπτό: ο Κομπανί δεν θέλει «διάβασμα» του αντιπάλου, ούτε υπομονή στο παιγνίδι αλλά πίεση από την αρχή. Σπανίως ασχολείται και με τον αντίπαλο: τον ενδιαφέρει η κατοχή της μπάλας και το πως το παιγνίδι θα παίζεται στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου. Η Μπάγερν του Κομπανί επιτίθεται πάντα με ένα σχηματισμό που μοιάζει με 2-4-4, με τον Κέιν να μαζεύει πάνω του τα στόπερ, τους ακραίους να πατάνε περιοχή και την άμυνα ψηλά. Η υψηλή πίεση που ασκούν όλοι οι παίκτες της ακόμα κι αν βρίσκονται στην περιοχή του αντιπάλου βοηθά ώστε η Μπάγερν να στρατοπεδεύει ψηλά και η ποιοτικότατη επιθετική της τετράδα να στήνει συνεργασίες. Πρέσινγκ και συνεργασίες είναι καταστάσεις επαναλαμβανόμενες. Αλλά πριν αυτά αρχίσουν, ο αντίπαλος έχει πάντα την ευκαιρία να περάσει κάποιες αντεπιθέσεις γιατί όσο κι αν είναι καλή η Μπάγερν πρέπει και οι παίκτες της να ζεσταθούν, να μπουν στο ματς. Η Παρί ήξερε πως πάντα της παίρνει λίγο. Και το εκμεταλλεύτηκε.

Ο μόνιμος ανταγωνισμός

Ο Σιμεόνε είναι προσωπικότητα και οι προσωπικότητες πάντα δίνουν στις ομάδες τους κάτι δικό τους. Η Ατλέτικο έχει πάντα το πάθος που αυτός είχε σαν ποδοσφαιριστής. Νομίζω πως αν έχει λατρέψει την άμυνα, σε σημείο που την θυμάται ακόμα κι όταν όλα δείχνουν ότι την έχει αφήσει στην άκρη, είναι γιατί τον έχει υποχρεώσει να το κάνει αυτό η παρουσία του στο ίδιο το ισπανικό πρωτάθλημα - κυρίως ο μόνιμος ανταγωνισμός του με την Ρεάλ Μαδρίτης και την Μπάρτσα. Πριν τους ημιτελικούς με την Αρσεναλ ο Τσόλο είχε μιλήσει πολύ για τον αποκλεισμό της Μπαρτσελόνα και τον είχε χαρακτηρίσει «ιστορικό αποτέλεσμα». Η δήλωση μου ακούστηκε σαν δήλωση του τύπου «κάναμε ένα θαύμα και μην περιμένετε άλλο». Η Ατλέτικο θα πρεπε να είναι πιο συγκεντρωμένη και πιο επιθετική στα ματς με την Αρσεναλ. Αλλά πως θα μπορούσε να γίνει αυτό όταν ο προπονητής της δήλωνε πως η ομάδα του έκανε κάτι πολύ παραπάνω από την δουλειά της αποκλείοντας την Μπαρτσελόνα; Δυστυχώς ο καλός Σιμεόνε έχει τόσο συνηθίσει να σκέφτεται την Μπαρτσελόνα (και την Ρεάλ Μαδρίτης…) που τα ματς μαζί τους μοιάζουν να είναι πάντα τα σημαντικότερα για την σεζόν του. Αλλά όσο μεγάλα κι αν είναι αυτά τα ματς δεν μπορεί να είναι ποτέ σημαντικότερα από ένα ημιτελικό του Τσάμπιονς λιγκ. Η Ατλέτικο πλήρωσε την κακή της προσέγγιση. Αδειασε μετά το κατόρθωμα κόντρα στην Μπάρτσα. Όχι τυχαία έχασε και το κύπελλο Ισπανίας από την Ρεάλ Σοσιεδάδ.

Το ξερει, αλλά τι να κάνει

Η Μπάγερν ήταν φέτος όσο όμορφη και θαρραλέα τη θέλει ο Κομπανί. Εχει μόνο να λύσει ένα πρόβλημα για να πάρει το Τσάμπιονς λιγκ: το να αμυνθεί λίγο καλύτερα. Εχει σκοράρει φέτος πάνω από 160 γκολ σε 45 αγώνες: μπορεί εύκολα να το κάνει και του χρόνου κι απλά το εξαιρετικό της επιθετικό παιχνίδι πρέπει να συμπληρωθεί από μεγαλύτερη δυνατή αμυντική σταθερότητα. Το πρόβλημα είναι πως ο Κομπανί θα προβληματιστεί για αυτό όταν η ομάδα του παίρνει μέρος σε ένα πρωτάθλημα που η αμυντική σταθερότητα δεν της χρειάζεται για να το κερδίσει: δεν είναι ποτέ απλό να προβληματιστείς για ένα πρόβλημα που στο πρωτάθλημα που παίρνεις μέρος δεν σου στοιχίζει – συμβαίνει και με την Μπαρτσελόνα πχ. Ο Σιμεόνε από την μεριά του νομίζω πως πρέπει απλά να αλλάξει ομάδα. Θα είναι πάντα ένα αληθινό σύμβολο για τους οπαδούς της Ατλέτικο: ο μεγαλύτερος προπονητής της ομάδας. Αλλά ο κύκλος του έκλεισε…

Δυο Ισπανοί στην Βουδαπέστη

Thu, 07 May 2026 12:41:15 GMT

H Αρσεναλ και η Παρί Σεν Ζερμέν θα διεκδικήσουν τον τίτλο του πρωταθλητή Ευρώπης στην Βουδαπέστη στο τέλος του μηνός. Το εφετινό Τσάμπιονς λιγκ θα ολοκληρωθεί με ένα απρόβλεπτο πλην όμως λογικό τελικό. Η Αρσεναλ τερμάτισε πρώτη στην League Phase, είναι η ομάδα που έχει δεχτεί τα λιγότερα γκολ στην διοργάνωση και απέκλεισε την Τρίτη την Ατλέτικο Μαδρίτης επαναλαμβάνοντας ένα παιγνίδι που το έχει κάνει πολλές φορές φέτος: δεν είναι το θεαματικότερο στην Ευρώπη μαρτυρά όμως πως η ομάδα του Αρτέτα έχει ταυτότητα. Η Παρί Σεν Ζερμέν είναι πρωταθλήτρια Ευρώπης, έχει πετάξει εκτός διοργάνωσης την Τσέλσι, την Λίβερπουλ και την Μπάγερν Μονάχου, και τα κατάφερε την Τετάρτη το βράδυ να προκριθεί παγώνοντας το Μόναχο με ένα πολύ τακτικό παιγνίδι που δείχνει ότι ως ομάδα είναι ικανή για όλα, δηλαδή και για παραστάσεις επιθετικού ποδοσφαίρου, αλλά και για παιγνίδια στα οποία η άμυνα και ο έλεγχος της μπάλας είναι πράγματα απαραίτητα. Για πρώτη φορά φτάνουν στον τελικό δυο Ισπανοί προπονητές και παραδόξως το έκαναν και οι δύο μετά από ματς στα οποία οι ομάδες τους δεν έπαιξαν ισπανικό ποδόσφαιρο. Ο Αρτέτα και ο Λουίς Ενρίκε είναι δυο κοσμοπολίτες που έμαθαν πολλά στις χώρες που έχουν δουλέψει.

Αλλά ας δούμε μερικές λεπτομέρειες.

Ματ με δυο κινήσεις

Ο Αρτέτα απέκλεισε την Ατλέτικο Μαδρίτης επενδύοντας σε δυο κινήσεις. Η πρώτη στο παιγνίδι στο πλάι και από το πλάι. Η Ατλέτικο αμύνθηκε σε όλο το ματς με πέντε αμυντικούς και δυο τουλάχιστον κόφτες. Ο Αρτέτα το περίμενε και ξεκίνησε τους Σάκα και Εζε οι οποίοι μαζί με τον Τροσάρ κινήθηκαν στο πλάι μεγαλώνοντας το πλάτος του γηπέδου: όλες σχεδόν οι καλές ευκαιρίες της Αρσεναλ έχουν πρωταγωνιστές αυτούς – το ίδιο το γκολ που έκρινε και το ματς στο 44΄πρώτα από όλα. Ο Σάκα σκοράρει παίρνοντας το ριμπάουντ μετά από επέμβαση του Ομπλακ σε σουτ του Τροσάρ κι ενώ προηγουμένως ο Σαλιμπά με μια κάθετη πάσα 30 μέτρων έχει επιτρέψει στον Γιόκερες να φτάσει απέναντι από τον τερματοφύλακα μπαίνοντας κι αυτός από το πλάι.

Η δεύτερη κίνηση που αποδείχτηκε ματ ήταν η συνεχής άνοδο στο γήπεδο των δυο στόπερ: ο Σαλιμπά και κυρίως ο αλάνθαστος Γκάμπριελ έπαιξαν πολύ με την μπάλα – ειδικά στο πρώτο ημίχρονο που η Αρσεναλ έψαξε πιο πολύ το γκολ ήταν σαν δυο επιπλέον οργανωτές χωρίς μάλιστα να χάσουν από τα μάτια τους τους Γκριεζμάν και Αλβαρες. Ο Αρτέτα έχει μεγάλη συμμετοχή στην πρόκριση της Αρσεναλ. Αλλαξε πολύ την ομάδα που έφερε ισοπαλία στην Μαδρίτη. Η παρουσία πχ του 19χρονου Λουίς Σκέλι δίπλα στον Ντέγκλαν Ράις μέτρησε καθοριστικά: το τρέξιμο και ο δυναμισμός του μικρού βοήθησαν και για να κάνει η Αρσεναλ 60% κατοχή μπάλας στο πρώτο ημίχρονο και για να αμυνθεί καλά στο δεύτερο.

Κι ο Σιμεόνε; Νομίζω πως ο καλός αυτός προπονητής πλησιάζει η στιγμή που θα πρέπει να αλλάξει ομάδα. Πήγε στο Λονδίνο έχοντας πει προηγουμένως πως η ομάδα του το θαύμα της το έχει κάνει κι αυτό ήταν ο αποκλεισμός της Μπαρτσελόνα. Μετά από τόσα χρόνια το μυαλό του περιστρέφεται αποκλειστικά στο πως θα κάνει ζημιές στην Μπαρτσελόνα και στην Ρεάλ Μαδρίτης με τις οποίες δίνει σπουδαία ματς. Αλλά κανένα παιγνίδι με την Μπάρτσα δεν μπορεί να είναι σημαντικότερο από ένα ημιτελικό του Τσάμπιονς λιγκ. Η Ατλέτικο απέκλεισε την Μπάρτσα και αποδείχτηκε πως άδειασε. Στο Εμιρετς δεν είχε ούτε την συνηθισμένη ψυχωμένη αντίδραση όταν βρέθηκε στο 44΄πίσω στο σκορ.

Μεγάλωσε το αβαντάζ

Η Μπάγερν Μονάχου βρέθηκε πίσω στο σκορ στο ξεκίνημα του ματς με την Παρί: το γκολ του Ντεμπελέ μετά από μια κούρσα του Κβαρασκέλια σε ένα διάδρομο άδειο από παίκτες οριοθέτησε το ματς και της έδωσε τελικά την πρόκριση. Η πρωταθλήτρια Ευρώπης κατέβηκε στο Μόναχο ξέροντας τι πρέπει να κάνει για να κρατήσει το αβαντάζ που είχε από το πρώτο ματς. Ηταν μικρό, αφού το να προηγείσαι με ένα γκολ απέναντι στην εφετινή Μπάγερν δεν σημαίνει και πολλά, αλλά μεγάλωσε νωρίς με το γκολ του Ντεμπελέ.

Ο Ενρίκε αυτή τη φορά έπαιξε σκάκι με τον Κομπανί και σε αυτό είναι πολύ καλύτερος. Το βασικό του μέλημα ήταν να περιορίσει τους χώρους του Ολίσε, του Χάρι Κέιν και του Ντίαζ και η ομάδα του τα κατάφερε με τρεις διαφορετικούς τρόπους. Τον Ολίσε τον περιόρισε με τον Φαμπιάν Ρουίθ να δίνει πάντα βοήθειες στο μαρκάρισμά του: ο Γαλλος δεν είχε κανένα ένας εναντίον ενός στο δύσκολο βράδυ του. Τον Κέιν τον ανάγκασαν να βγαίνει πολύ από την περιοχή ο Μαρκίνιος και κυρίως ο Πάτσο που ψηφίστηκε και MVP του ματς γιατί έβγαινε συνεχώς πρώτος στη μπάλα. Τον Ντίαζ τον ανέλαβε παίζοντας προσωπική άμυνα ο κατά συνθήκη δεξιός μπακ Ζαϊρί Εμερί που υπέφερε σε μερικές περιπτώσεις παίζοντας ακάλυπτος αλλά δεν του άφησε παρά ελάχιστα σουτ: τον οδηγούσε συνεχώς στο να σεντράρει και να πασάρει προσέχοντας τις συγκλίσεις του. Η Μπάγερν για να φτάσει στην ανατροπή έπρεπε να βρει γκολ από άλλους. Αλλά ο Μουσιάλα δεν είναι απολύτως καλά ακόμα και οι Πάβλοβιτς και Κίμιχ δεν φτάνουν σε θέση βολής. Και υπήρχε και κάτι ακόμα καθοριστικό: η επιθετική συνέπεια της Παρί που με τον Ντουέ (κυρίως) αλλά και με τον Κβαρασκέλια απείλησε πολύ. Ο Νόγιερ είναι ο καλύτερος της Μπάγερν και κάνει τουλάχιστον τέσσερις σπουδαίες επεμβάσεις. Και κάθε φορά που αυτό συμβαίνει η ορμή των γηπεδούχων σταματούσε γιατί αν χάνεις με 0-1 από την αρχή του ματς (και είσαι και συνολικά δυο γκολ πίσω) αν δεχτείς ένα ακόμα γκολ τελειώνεις. Η Μπάγερν βρήκε το γκολ της ισοφάρισης στο 93΄στην μοναδική φάση που ο Μαρκίνιος και ο Πάτσο άφησαν τον Χάρι Κέιν να ρολάρει. Αλλά όλα είχαν κριθεί.

Μη λογική απόφαση

Οι Γερμανοί φωνάζουν για την διαιτησία και κάποια δίκια τα έχουν. Ο Πορτογάλος διαιτητής Πινέιρο δεν έβγαλε (δεύτερη) κίτρινη κάρτα στον Μεντί για χέρι στην μεσαία γραμμή βλέποντας προηγουμένως φάουλ του Λάιμερ – ας πούμε πως σε αυτή τη φάση έχει τα δίκια του. Αλλά ο μη καταλογισμός πέναλτι για χέρι του Νέβες στο μισάωρο είναι απόφαση που σηκώνει πολύ συζήτηση. Ναι η μπάλα καταλήγει στο χέρι του παίκτη της Παρί από διώξιμο συμπαίκτη του, αλλά ο Νέβες παίζει σαν τερματοφύλακας: η απόφαση είναι σχεδόν ανεξήγητη. Και μας στέρησε την πιθανότητα να δούμε ένα διαφορετικό ματς που θα ήταν ίσως κοντά στο πρώτο που θα παραμείνει πάντως κάτι μοναδικό.

Η Αρσεναλ και η Παρί Σεν Ζερμέν φτάνουν στη Βουδαπέστη έχοντας κάνει πολλά. Για να κερδίσουν το τρόπαιο κυνηγάνε υπερβάσεις. Η Αρσεναλ φτάνει σε ένα τέτοιο τελικό μετά από είκοσι χρόνια. Η Παρί θέλει να γίνει η πρώτη γαλλική ομάδα που θα κερδίσει δυο φορές το Τσάμπιονς λιγκ και δυο φορές στη σειρά. Αλλά μέχρι την Βουδαπέστη έχουν και οι δύο κι άλλα μπροστά τους. Χρειάζεται πχ να κερδίσουν τα πρωταθλήματα στην χώρα τους. Για την Παρί θα είναι άλλη μια μέρα στη δουλειά. Για την Αρσεναλ ο πρώτος εφετινός της θρίαμβος.