MasonryPosts

Μαθήματα του ΟΦΗ και μπλεξίματα γενικώς

Fri, 21 Aug 2026 15:07:00 GMT

Ο ΟΦΗ διέλυσε την ΤΣΣΚΑ Σόφιας με 3-0 κι είναι έτοιμος να μπει στην League Phase του Europa League και να γράψει ιστορία. Η ομάδα – κομψοτέχνημα του Χρήστου Κόντη, καθοδηγούμενη από ένα εξαιρετικό Αϊτόρ κι έχοντας ηγέτη και σκόρερ τον Ταξιάρχη Φούντα πήρε μια καθαρή νίκη με 3-0 κάνοντας σωστά σχεδόν τα πάντα! Ο ΟΦΗ μπήκε πολύ καλά στο ματς και βρήκε με τον Φούντα γρήγορα το αβαντάζ, και κυρίως διορθώθηκε πολύ στο σχεδόν αψεγάδιαστο δεύτερο ημίχρονο όταν έφτασε γρήγορα στο 2-0 με τον Φούντα και δεν άφησε στην αντίπαλό της το παραμικρό. Όχι μόνο. Στο τέλος εκμεταλλεύτηκε υποδειγματικά το ότι βρέθηκε με παίκτη παραπάνω και πέτυχε με τον .. (από ασίστ του Νικολάου) το πολύτιμο 3-0, σκορ που δίνει στην ομάδα του Κόντη ένα γιγάντιο αβαντάζ. Ο ΟΦη δίνει μαθήματα σε όλους. Ξέρει να κάνει εξαιρετικά τακτικά παιγνίδια, καταλαβαίνει τι σημαίνει να παίζεις νοκ άουτ ματς (και το χθεσινό τέτοιο ήταν…) έχει δομή και πρωταγωνιστές (ο Φούντας είναι ο ηγέτης του), και έχει και αυτό που όλοι ψάχνουν, δηλαδή πολλούς Ελληνες παίκτες που καταλαβαίνουν την ειδική δυσκολία αυτών των παιγνιδιών. Κόντρα στην ΤΣΣΚΑ ήταν σαν έτοιμος από καιρός. Πράγμα που δεν μπορείς να πεις για τον ΠΑΟ και τον ΠΑΟΚ που στα play off του Conference League έχουν πλέον μπροστά τους μάχες.

Παιγνίδια με τη φωτιά συνεχώς

O Παναθηναϊκός και ο ΠΑΟΚ παίζουν με τη φωτιά σε κάθε ματς φέτος το καλοκαίρι. Εχουν πολλές διαφορές αλλά και μια ομοιότητα: δεν μπορούν να κρατήσουν το μηδέν στην άμυνα. Ο ΠΑΟΚ έχει δεχτεί γκολ στα τέσσερα από τα πέντε ματς που έχει δώσει, ο ΠΑΟ και στα πέντε. Όχι τυχαία.

Ο Παναθηναϊκός έχασε χθες τον Τσάπρα πριν την συμπλήρωση μισής ώρας παιγνιδιού – ο Γιάκομπ Νίστρουπ τον αντικατέστησε με τον Κάτρη. Στη Βουλγαρία, στο ματς με την ΤΣΣΚΑ1948, όταν δεν είχε τον Τσάπρα έπαιξε με μια άμυνα με 5 αμυντικούς, αλλά απέναντι στην Χράντετς δεν μπορούσε να το κάνει και γιατί ήταν γηπεδούχος.

Στην μεγάλη προσπάθεια για ανατροπή που κάνουν οι Τσέχοι στο τέλος του ματς χτυπάνε πολύ από τα δεξιά, αλλά το πρόβλημα του ΠΑΟ μοιάζει λίγο πιο σύνθετο. Οπως και στα προηγούμενα ματς οι επιστροφές των εξτρέμ είναι λίγες και όταν αφήνεις την μπάλα στον αντίπαλο, όπως έκανε ο ΠΑΟ χθες μετά το 80΄δεν μπορείς να αμύνεσαι με έξι μόνο παίκτες. Πόσο μάλλον όταν ο Καμαρά (κυρίως) αλλά και ο Τσιριβέγια μπορεί να είναι καλοί στις ανακτήσεις της μπάλας (όπως ήταν χθες σε ένα μεγάλο κομμάτι του παιγνιδιού) αλλά δεν αμύνονται με τον καλύτερο τρόπο παίζοντας πολύ στατικά στο χώρο τους: χρειάζεται και να φτάνεις πρώτος στη μπάλα. Αυτό βέβαια που κυρίως πλήρωσε ο ΠΑΟ στο τέλος ήταν ότι οι Τσέχοι έδειξαν πως είναι πιο έτοιμη ομάδα: μετά τις αλλαγές του προπονητή τους μάλιστα η φρεσκάδα τους φάνηκε πολύ. Ο Χόρεζς άλλαξε μετά το 70΄όλη την ομάδα μεσοεπιθετικά βγάζοντας τους Νταρίντα, Φαν Μπούρεν, Σλόντσικ και Μίχαλικ και περνώντας τους Βικανόβα, Βαλέντα, Νέτο και Ουμάρ χτύπησε όλες τις αδυναμίες του ΠΑΟ. Ο ΠΑΟ δέχτηκε δυο γκολ πολύ αργά από τον Ουμάρ που εξέθεσε τους κεντρικούς αμυντικούς στο 89΄και βρέθηκε μόνος απέναντι στον τερματοφύλακα στο 95΄ μετά από εκτέλεση φάουλ, αλλά ο ΠΑΟ μετά το 70΄μπάζει από παντού: οι φάσεις των γκολ δεν είναι μεμονωμένες. Οι δε αδυναμία του ΠΑΟ να αμυνθεί σε συνθήκες πίεσης είχε φανεί και στα ματς με την ΤΣΣΚΑ1948 όταν και στη Βουλγαρία είχε δεχτεί γκολ στο τέλος.

Η άλλη όψη του νομίσματος

Ωστόσο αυτή είναι η μία όψη του νομίσματος διότι υπάρχει κι άλλη. Μετά από ένα μάλλον ισορροπημένο πρώτο ημίχρονο, στο οποίο ο Παναθηναϊκός κράτησε πολύ την μπάλα και οι φιλοξενούμενοι είχαν ένα σουτ στο δοκάρι, έφταναν είκοσι λεπτά σπουδαίας παρουσίας του Τετέη στο δεύτερο ημίχρονο για να φτάσει ο ΠΑΟ με δυο προσωπικά γκολ του φορ του σε ένα 2-0 που πιστοποιούσε όλη την διαφορά ποιότητας από την απλά μαχητική αντίπαλό του. Αυτό το κομμάτι του παιγνιδιού πρέπει να γίνει οδηγός του στο δεύτερο ματς: ο Τετέη (κι όχι μόνο) με χώρους στην διάθεσή του μπορεί να πανικοβάλει πάλι τους Τσέχους. Βέβαια χρειάζεται καλύτερη άμυνα, αλλά και πιο μεγάλη προσοχή από τον πάγκο: χθες πχ ο Νίστρουπ παρακολουθούσε το ανέβασμα της Χράβετς μετά το 80΄χωρίς να κάνει το παραμικρό ενώ το ματς φώναζε πως ο ΠΑΟ ανασταλτικά χρειαζόταν τουλάχιστον ένα χαφ παραπάνω.

Η παρέμβαση του Λίσι

Ο Αλέσιο Λίσι αντιθέτως ήταν πολύ έτοιμος να πάρει πρωτοβουλίες όταν η Μπραν μετά από ένα εφιαλτικό πρώτο ημίχρονο που πέρασε στην Τούμπα άνοιξε το σκορ με τον Ερικσεν κι έδειχνε έτοιμη να βρει κι ένα δεύτερο γκολ και να μπλέξει πολύ τον ΠΑΟΚ. Ο Ιταλός, αφού έκανε το προφανές αντικαθιστώντας τον Μύθου με τον βαρύ αλλά κεφάτο Εντιαγέ, έκανε τρεις αλλαγές που άλλαξαν την εικόνα της ομάδας του προς το καλύτερο, χωρίς να είναι και τόσο δεδομένες. Ο Τέιλορ χρησιμοποιήθηκε πάλι ως αμυντικός χαφ και έβγαλε τον ΠΑΟΚ μπροστά. Ο Μπάμπα που μπήκε στη θέση ενός εξαιρετικού στο πρώτο ημίχρονο αλλά σβηστού στο δεύτερο Γιαννούλη, βρήκε το γκολ της ισοφάρισης μετά από μια εκτέλεση κόρνερ του Λουσέ που ήταν η τρίτη αλλαγή του Ιταλού και ίσως και η πιο απροσδόκητη αφού βγήκε ο Τάισον που ήταν από τους καλύτερους στο πρώτο ημίχρονο. Ο ΠΑΟΚ θα μπορούσε να πάρει και την νίκη αν στο 85΄ο Εντιαγέ δεν αστοχούσε ανενόχλητος από το σημείο του πέναλτι θυμίζοντας σε όλους ότι ο ΠΑΟΚ ψάχνει ένα φορ από την αρχή του καλοκαιριού.

Ο Λίσι παρουσίασε ένα εντελώς διαφορετικό ΠΑΟΚ σε σχέση με τα ματς που είχαμε δει με την Ντινάμο Κιέβου και την Αντερλεχτ. Δεν έλειψε μόνο ο Κωνσταντέλιας, αλλά και ο Ζίφκοβιτς κι ο Μιχαηλίδης, ωστόσο ειδικά στην αρχή του ματς υπήρχε πολλή διάθεση κι αρκετό επιθετικό σχέδιο. Με τις πρωτοβουλίες του Γιαννούλη και του Κένι, και με τον Καμαρά πίσω από τον Μύθου να πρεσάρει και να κερδίζει μπάλες, ο ΠΑΟΚ ήταν επιθετικά λειτουργικός αλλά άστοχος. Το κακό και στην δική του περίπτωση είναι ότι αρκούσε μια μικρή βελτίωση των Νορβηγών για να φανούν στο δεύτερο ημίχρονο αμυντικές αδυναμίες μεγάλες: η Μπραν απειλούσε με συνέπεια κυκλοφορώντας αρκετά την μπάλα. Αυτό ήταν και το απλό μυστικό του ματς: όποιος είχε την μπάλα έφτιαχνε ευκαιρίες! Ο ΠΑΟΚ πρέπει στην Νορβηγία να το έχει υπόψιν του καθώς αν θέλει να προκριθεί πρέπει να κρατήσει την μπάλα πιο πολύ. Και να το κάνει παίζοντας και με τους καλύτερους παίκτες.

Σε επτά μέρες

Δεν ήταν μια καλή βραδιά για την Ελλάδα αλλά χρειάζεται απλά ψυχραιμία. Ο ΟΦΗ στη Σόφια πρέπει να δείξει προσοχή και συγκέντρωση για να τελειώσει την δουλειά. Και ο Παναθηναϊκός και ο ΠΑΟΚ έχουν δυο τελικούς μπροστά τους. Ο ΠΑΟ πρέπει να κρατήσει από το χθεσινό ματς το ότι όλα εξαρτιόνται από την απόδοσή του. Ο ΠΑΟΚ μπορεί να παίξει με πιο καθαρό μυαλό: χθες οι αποδοκιμασίες της εξέδρας δεν βοήθησαν. Τους περιμένουν μάχες. Και ναι μεν είναι καλύτεροι από τους αντιπάλους τους, πλην όμως οι αντίπαλοι έχουν πολλά περισσότερα ματς στα πόδια τους. Κι αυτό χθες φάνηκε.

(Gazzetta.gr, Αυγουστός του 2026)

Μαθήματα του ΟΦΗ και μπλεξίματα γενικώς

Fri, 21 Aug 2026 11:42:00 GMT

Παιγνίδια με τη φωτιά συνεχώς

Η άλλη όψη του νομίσματος

Η παρέμβαση του Λίσι

Σε επτά μέρες

(Gazzetta.gr, Αυγουστός του 2026)

Ο κύριος Γουόκαπ έχει κουράσει...

Thu, 20 Aug 2026 14:17:19 GMT

Δεν το κρύβω ότι παρακολουθώ όλη αυτή την ιστορία της διένεξης του Τόμας Γουόκαπ με τον Ολυμπιακό, όχι με αγωνία για το πως θα καταλήξει, αλλά με μια μόνιμη απορία για το πως γίνεται οι οπαδοί που σχολιάζουν τα όσα συμβαίνουν να μην καταλαβαίνουν πως οι παίκτες είναι χρόνια τώρα μεγάλες επιχειρήσεις με στόχους και ατζέντα που ελάχιστα έχουν να κάνουν με το σε ποια ομάδα αγωνίζονται. Ο Γουόκαπ κατηγορείται για έλλειψη σεβασμού στον προπονητή του που τον ανέδειξε και τον στήριξε, για αντιεπαγγελματική συμπεριφορά απέναντι στην ομάδα, για προδοσία του κόσμου του Ολυμπιακού κτλ κτλ. Κι αν υποθέσουμε πως όλα αυτά ισχύουν και πάλι τα ανάθεμα μου φαίνονται απλές εκρήξεις ανωριμότητας. Διότι δεν διακρίνω κάποιο πρόβλημα του Γουόκαπ: ο Τεξανός κοιτάζει την πάρτι του. Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι πως γίνεται τόσος πολύς κόσμος να μην καταλαβαίνει ότι ο επαγγελματίας αθλητής δεν είναι οπαδός, δεν νιώθει υποχρέωση απέναντι σε κανένα και δεν αισθάνεται ότι χρωστάει. Φυσικά υπάρχουν και εξαιρέσεις. Αλλά ο κανόνας είναι άλλος.

Μάλλον θα γελούσε

Δεν χωρά αμφιβολία πως ο Ολυμπιακός βοήθησε τον Γουόκαπ να χτίσει μια καριέρα που πριν αυτός βρεθεί στον Ολυμπιακό έμοιαζε αρκετά δύσκολο να αποκτήσει τέτοια λάμψη. Αν του έλεγες του Γουόκαπ όταν έπαιζε στην Ζαλγκίρις ότι στην πορεία της καριέρας του θα κέρδιζε την Ευρωλίγκα και θα έπαιζε στο Final 4 σχεδόν κάθε χρόνο μάλλον θα γελούσε: το λέω μετά λόγου γνώσεως γιατί τον έχω γνωρίσει και ξέρω ότι έχει και χιούμορ. Κάποιος θα πει ότι το γεγονός ότι όλα αυτά συνέβησαν θα πρεπε να του δημιουργεί ένας είδος ηθικής υποχρέωσης απέναντι και στον Γιώργο Μπαρτζώκα και στον Ολυμπιακό. Οποιος το λέει δεν ξέρει τι μυαλά κουβαλάνε οι παίκτες. Ελάχιστοι παίκτες πιστεύουν ότι μια ομάδα – πόσο μάλλον ένας προπονητής – έφτιαξε την καριέρα τους. Η συντριπτική πλειοψηφία θεωρεί ότι η ομάδα τους χρωστάει. Ότι είναι η δική τους παρουσία που της επέτρεψε να κάνει βήματα μπροστά. Και σχεδόν όλοι νιώθουν, όταν η ομάδα πιάσει ένα στόχο, ότι πρέπει να τους δώσει κάτι παραπάνω. Ειδικά όταν έχουμε να κάνουμε με περιπτώσεις όπως του Γουόκαπ, που έχει γνωρίσει αποθεώσεις απλά γιατί έκανε κάποιες χαμαλίδικες δουλειές, το ότι θα σκεφτόταν ότι δεν χρωστά τίποτα και του χρωστάνε τα πάντα μου έμοιαζε δεδομένο. Απλά δεν περίμενα ότι οι Αγγελόπουλοι θα έδειχναν τέτοια ψυχραιμία και δεν θα του έδιναν τα λεφτά που απαιτεί. Γνωρίζοντας πως ίσως ο πιο βασικός λόγος για να τα πάρει είναι και το ελληνικό του διαβατήριο.

Πόσα να δώσει στον Φουρνιέ;

Διαβάζω ότι ο Γουόκαπ ήταν λέει δυσαρεστημένος γιατί ένοιωθε ότι επτά παίκτες που βρίσκονται στον Ολυμπιακό και παίρνουν πιο πολλά λεφτά από αυτόν δεν είναι καλύτεροί του. Λογικό. Ολο αυτό τον καιρό που βρίσκεται στην Ελλάδα τον πείσανε ότι είναι κάτι σπάνιο και ότι η χρησιμότητα του είναι μοναδική. Όταν συνεχώς υπερβάλεις σε κρίσεις είναι λογικό αυτός που αποθεώνεις να νομίζει αργά ή γρήγορα πως είναι πραγματικά κακοπληρωμένος και ότι αξίζει πιο πολλά. Ο Γουόκαπ λέει ότι έχει πρόταση από το Ντουμπάι της τάξης των 3,5 εκατ το χρόνο: αν ισχύει μπράβο του. Θα γίνει ο πιο ακριβοπληρωμένος χαμάλης μπασκετμπολίστας στον κόσμο. Αλλά αλίμονο αν ο Ολυμπιακός του έδινε αυτά τα χρήματα. Θα έπρεπε να δώσει 10 στον Φουρνιέ που πήρε την Ευρωλίγκα μόνος του, και 8 τουλάχιστον στον Βεζένκοφ που τον τίτλο του MVP της διοργάνωσης τον έχει κερδίσει δυο φορές. Κι έπρεπε να δώσει άλλα τόσα και στον Μιλουτίνοφ πχ γιατί είναι αναντικατάστατος. Πράγμα που δεν είναι ο Γουόκαπ. Αλίμονο αν ο Ολυμπιακός δεν μπορεί να βρει κάποιον με τις δικές του δυνατότητες. Όταν μάλιστα στην πορεία του χρόνου έχει αντικαταστήσει τον Σπανούλη, τον Πρίντεζη, τον Σλούκα, τον Χάινς – παίκτες δηλαδή που έδωσαν προκρίσεις σε Final 4 και κρίνανε τελικούς και πρωταθλήματα.

Το εγώ, η ομάδα και τα επικολυρικά

Δεν τον ακυρώνω τον Γουόκαπ: για τα χρήματα που έπαιρνε ήταν μια χαρά. Αλλά το να ζητάς περισσότερα από τα διπλά, όταν μάλιστα δεν προκύπτει από κάπου πως στην συνέχεια θα είσαι καλύτερος, δείχνει απλά έπαρση και τίποτα άλλο. Αν η ιστορία έχει ενδιαφέρον είναι γιατί για μια ακόμα φορά οι οπαδοί έχουν την δυνατότητα να καταλάβουν πως δεν υπάρχουν «ομάδες-οικογένειες», αποδυτήρια «με καλούς χαρακτήρες», παίκτες που «βάζουν το εγώ τους κάτω από την ομάδα» και άλλα τέτοια επικολυρικά.

Όταν μιλάμε για επαγγελματίες από τους οποίους περιμένεις μια καλή συμπεριφορά, σημασία έχουν άλλα και μεταξύ αυτών – όσο κι αν ακούγεται παράδοξο – δεν συμπεριλαμβάνονται ούτε καν οι επιτυχίες. Ο Ολυμπιακός πχ πέρυσι κέρδισε το πρωτάθλημα και την Ευρωλίγκα. Αν για τους παίκτες σημασία είχαν οι επιτυχίες, θα ήθελαν όλοι να μείνουν στην ομάδα για να επαναλάβουν αυτή την ωραία χρονιά. Αλλά ο Πίτερς είχε συμφωνήσει να φύγει πριν η χρονιά ολοκληρωθεί – το ίδιο και ο ΜακΚίσικ. Ο Φαλ δεν είχε κανένα πρόβλημα να πάει στον ΠΑΟ. Ο Λαρεντζάκης επίσης μετά τα πανηγύρια άρχισε να ψάχνει ομάδα. Κι ο Γουόκαπ απέδειξε πως τον ένοιαζε όχι μόνο τι συμβόλαιο έχει ο ίδιοςμ αλλά και τι λεφτά παίρνουν οι άλλοι. Τα «μέλη της οικογένειας». Οι «συμπολεμιστές». Οι συμπαίκτες με τους οποίους «περνούσε υπέροχα όχι μόνο στους αγώνες αλλά και στις προπονήσεις». Το τι έχει ειπωθεί δεν περιγράφεται. Κι ένα πρωί μετά απο όλα αυτά καταλαβαίνεις πως ο κύριος Γουόκαπ έχει κουράσει - που έλεγε και μια ψυχή.

Τι τους απασχολεί

Τι απασχολεί στην πραγματικότητα τους καλούς επαγγελματίες; Πρώτα από όλα το συμβόλαιό τους: αν τους πείσεις ότι αξίζουν πιο πολλά, θα σου ζητάνε τα διπλά. Επειτα το πόσο παίζουν: αν αισθανθούν ότι ο ρόλος τους θα μειωθεί, μουτρώνουν γιατί η μείωση του ρόλου φέρνει και μειώσεις αποδοχών μελλοντικά. Toυς απασχολεί - και πολύ - η οικογένεια τους, το πως δηλαδή δεν θα τους γκρινιάζουν για τις επιλογές τους στο σπίτι. Τέλος τους ενδιαφέρει η γενικότερη προβολή τους, τα social, οι γνώμες αυτών που μετράνε και που σπανίως είναι των οπαδών. Η γνώμη όσων μπορούν να τους βρουν μελλοντικά ομάδα πχ καμιά φορά μετρά πιο πολύ ακόμα και από την γνώμη όσων τους πληρώνουν. Και τα συμβόλαια; Αυτά είναι για να διασφαλίζουν τον αθλητή και μόνο. Το να καρφώσεις το συμβόλαιο του Γουόκαπ στον τοίχο (που δεν είναι απλό) σου επιτρέπει απλά να τον πληρώνεις για ένα χρόνο χωρίς να σου προσφέρει τίποτα. Δεν βλέπω κέρδος.

Οι δύο κόσμοι

Δεν είναι φυσικά μόνο ο Γουόκαπ μια ωραία ευκαιρία για να ωριμάσουν οι οπαδοί: φέτος υπήρξαν πολλές. Ο Τζολάκης ζήτησε να φύγει λέγοντας ότι έχει συμπληρώσει επτά ωραία χρόνια στον Ολυμπιακό, αλλά οι οπαδοί λένε ότι φταίει ο Μαρινάκης που τους πουλάει όλους. Ο Πινέδα γύρισε στο Μεξικό, ενώ οι οπαδοί της ΑΕΚ φαντάζονταν ότι μετρά τις μέρες για να παίξει στο Τσάμπιονς λιγκ. Ο Κωνσταντέλιας πήγε στην Μπορούσια Ντόρτμουντ και στον ΠΑΟΚ κάνουν καταλήψεις και τα βάζουν με τον Σαββίδη γιατί ο «Ντέλιας» μόνος του δεν θα έφευγε ποτέ. Αλλος είναι ο πραγματικός κόσμος κι άλλος ο κόσμος των οπαδών. Κανονικά θα πρεπε να προτρέπω τους οπαδούς να μάθουν να ζουν στον πραγματικό κόσμο. Αλλά ο άλλος έχει πιο μεγάλη πλάκα.

Τρία αληθινά μυστήρια

Thu, 20 Aug 2026 10:11:42 GMT

Στη συνέχεια των περιπετειών των ελληνικών ομάδων στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις θα έχουμε απόψε τρια ματς. Ο ΟΦΗ ψάχνει το πρώτο βήμα προς την πρόκριση στην League Phase του Europa League περιμένοντας την ΤΣΣΚΑ Σόφιας. Ο ΠΑΟΚ στο Conference League στο οποίο βρέθηκε αντιμετωπίζει την Μπραν που φτάνει στην Τούμπα έχοντας αποκλείσει στον προηγούμενο γύρο τον Απόλλωνα Λεμεσού. Ο ΠΑΟ θέλει να κάνει την τρίτη του καλοκαιρινή πρόκριση και να φτάσει στην League Phase του Conference League αποκλείοντας μετά την Πάκσι και την ΤΣΣΚΑ1948 την Χράντετς Κράλοβε από την Τσεχία. Δεν είναι γνωστές ομάδες οι τρεις αντίπαλοι των ελληνικών ομάδων που μάλιστα αγωνίζονται και εντός έδρας. Είναι δύσκολο να καταλάβεις ποιες είναι οι πραγματικές τους δυνατότητες: σίγουρα κουβαλάνε πιο πολλά ματς από τις δικές μας, σίγουρα δεν τρομάζουν. Αλλά το αληθινό μυστήριο απόψε είναι οι ελληνικές ομάδες.

Προσθήκες και προκρίσεις

Ο Παναθηναϊκός ήταν δεδομένο πως θα είχε προβλήματα ομοιογένειας στα καλοκαιρινά του ματς. Ξεκίνησε ωστόσο με μια χρήσιμη βεβαιότητα: γνώριζε πως χάρη στην καλή βαθμολογία που έχτισε τα προηγούμενα χρόνια δεν θα είχε κανένα αληθινά δύσκολο αντίπαλο πλην συγκλονιστικού απροόπτου. Αυτό έχει την συνέπεια που είδαμε: ο ΠΑΟ δεν χρειάστηκε να μπει στον πειρασμό να αντιμετωπίσει τους αντιπάλους που θα είχε καλοκαιριάτικα βασιζόμενος κυρίως στους παίκτες της περσινής του ομάδας – πράγμα που έκαναν και ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟΚ αλλά και η ΑΕΚ. Ετσι συνεχίζει να προσθέτει παίκτες στο ρόστερ του καθυστερώντας λίγο διαδικασίες που θα τον βοηθούσαν να βρει ομοιογένεια, αλλά αυξάνοντας τις λύσεις που ο Γιάκομπ Νίστρουπ έχει στην διάθεσή του. Η πιο ενδεικτική υπό αυτό το πρίσμα περίσταση είναι η απόκτηση του Λιβάι Γκαρσία. Αποκτήθηκε κι αγωνίστηκε αμέσως και στο ματς με την ΤΣΣΚΑ1948 ήταν καθοριστικός, όπως και ο Ντέσερς που επίσης μπήκε στην ομάδα μετά από μια επιτάχυνση της αποθεραπείας του. Ο ΠΑΟ έχει δώσει τέσσερα ματς, με τέσσερις διαφορετικές ενδεκάδες και σε αυτά είδαμε διαφορετικούς πρωταγωνιστές, διαφορετικά σχήματα, διαφορετικές αρετές αλλά και διαφορετικά προβλήματα. Ο Νίστρουπ επαναλαμβάνει σε κάθε ευκαιρία πως είναι καιρός για προκρίσεις κι όχι για θεαματικό ποδόσφαιρο αλλά αυτό το κάνει κυρίως για να κρατήσει χαμηλά τον πήχη των απαιτήσεων. Η απόφαση της ομάδας να ζητήσει αναβολή του ματς που είχε να δώσει στην πρώτη αγωνιστική του πρωταθλήματος κόντρα στην Κηφισιά δείχνει ότι από τη μια ο ΠΑΟ κατανοεί την δυσκολία της στιγμής, αλλά συγχρόνως είναι και λίγο ανασφαλής. Εχει επίσης ενδιαφέρον ότι οι τρεις ομάδες που έχει αντιμετωπίσει στα προκριματικά μοιάζουν πολύ. Η Χραντετς είναι δύσκολη στο γκολ όσο η ΤΣΣΚΑ1948, είναι μαχητική όσο η Πάκσι, αλλά μοιάζει ικανή να παίξει λίγο περισσότερο σωστή άμυνα από τις δυο.

Τι θα κάνει ο ΠΑΟ; Πρώτα από όλα πρέπει να παίξει καλύτερα από όσο μέχρι τώρα. Αλλά επειδή αυτό δεν είναι τόσο δεδομένο, αυτό που πρέπει να φροντίσει είναι να ανοίξει το σκορ νωρίς. Κυρίως για να μην μπλέξει με το κατενάτσιο των Τσέχων που απέναντι στην Μπεσίκτας παίζοντας μόνο άμυνα στάθηκαν αξιοπρεπώς. Νομίζω πως στο ΟΑΚΑ θα ξαναδούμε τον ΠΑΟ που αγωνίστηκε στο πρώτο ματς με την ΤΣΣΚΑ1948 με τον Λιβάι βασικό. Μένει να δούμε σε ποια θέση.

Η δεύτερη, πιο δύσκολη, πρεμιέρα

Ακόμα πιο μεγάλο μυστήριο ο ΠΑΟΚ. Ο νέος προπονητής του Αλέσιο Λίσι φαινόταν στην αρχή του καλοκαιριού να έχει ξεκάθαρες ιδέες: θα εμφάνισε μια επίθεση γύρω από τον Γιάννη Κωνσταντέλια κι αυτή θα έπρεπε να του δώσει προκρίσεις. Εγινε με την Ντιναμό Κιέβου, αλλά όχι και με την Αντερλεχτ: στην Τούμπα απέναντι στους Βέλγους ο ΠΑΟΚ δεν σκόραρε κι αυτό ήταν που πλήρωσε στην ρεβάνς. Στις Βρυξέλλες είδαμε και κάτι άλλο: ότι οι νεοφερμένοι του – με την εξαίρεση του Γιαννούλη που στο δεύτερο ημίχρονο μάζεψε τα ασυμμάζευτα – θέλουν χρόνο. Όμως το ματς με την Αντερλεχτ μοιάζει να έχει γίνει χρόνια πριν: απόψε ο ΠΑΟΚ είναι σαν να κάνει μια δεύτερη πρεμιέρα στην σεζόν χωρίς τον Κωνσταντέλια που βρίσκεται στο Ντόρτμουντ και τον Ζίφκοβιτς που θα λείψει και στα δύο ματς. Με δεδομένο ότι κάτι διαφορετικό χρειάζεται και στην άμυνα ο ΠΑΟΚ που θα δούμε θα είναι πολύ διαφορετικός και το καλό στην ιστορία είναι ότι η Μπραν είναι σαφώς κατώτερη ομάδα από τις δύο που μέχρι τώρα αντιμετώπισε. Αλλά όπως συχνά θυμίζω το καλοκαίρι το να είσαι ποιοτικότερος μπορεί να μην σημαίνει και τίποτα: τα τρεξίματα, η μαχητικότητα, η οργάνωση του παιγνιδιού και σε τελική ανάλυση η άμυνα παίζουν πιο μεγάλο ρόλο.

Ο ΠΑΟΚ για να μην μπει σε περιπέτειες πρέπει να είναι κυρίως αμυντικά άψογος. Και φυσικά θα χρειαστεί και μεγάλη υποστήριξη από την εξέδρα του. Οι όποιες διαφορές με την διοίκηση για την απόφαση παραχώρησης του Κωνσταντέλια πρέπει να πάνε στην άκρη. Κι ομολογώ ότι δεν το θεωρώ απολύτως δεδομένο αν η ομάδα δεν καθησυχάσει τον κόσμο της με μια καλή εμφάνιση από την αρχή. Θα κληθούν να σηκώσουν το βάρος ο Τάισον, ο Μύθου, ο Ζαφείρης: είναι βασικό να δείξουν έτοιμοι.

Οι Νορβηγοί έρχονται στην Τούμπα μετά από μια μυθιστορηματική πρόκριση. Εχασαν στην έδρα τους από τον Απόλλωνα Λεμεσού με 0-1, έχαναν στην Λεμεσσό 2-1 με γκολ που δέχτηκαν στο 92΄και βρήκαν δυο γκολ στις εναπομείναντες καθυστερήσεις (στο 94΄ και στο 96’ με τον Νόουα) για να πάνε το ματς στην παράταση και να προκριθούν με γκολ του Ερικσεν! Πιστεύω θα παίξουν για να κερδίσουν: η ισοπαλία είναι για αυτούς κάτι άγνωστο. Το λέω κι ας έχουν φέρει ισοπαλία με τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα (1-1) μόλις πέρυσι: συμπτωματικό ήταν.

Με ενθουσιασμό, αλλά χωρίς παραστάσεις

Μεγάλο μυστήριο θεωρώ και τον ΟΦΗ. Με τον Χρήστο Κόντη έχει δείξει καλά προετοιμασμένος για τέτοια νοκ άουτ ματς: το ξέρουν και ο ΠΑΟΚ και η ΑΕΚ. Το υπογραμμίζω γιατί θεωρώ το αποψινό ματς, το πρώτο από τα δύο με την ΤΣΣΚΑ, πιο σημαντικό κι όχι γιατί γίνεται στο Παγκρήτιο. Ο ΟΦΗ πρέπει να πάει στην Βουλγαρία ή με ένα αβαντάζ (που θα του δώσει την δυνατότητα να μεταφέρει άγχος και πίεση στον αντίπαλο) ή με την βεβαιότητα ότι είναι καλύτερη ομάδα. Η ΤΣΣΚΑ είναι μια τρελοομάδα που στον προηγούμενο γύρο παραλίγο να αποκλειστεί από την Μακάμπι Τελ Αβίβ μολονότι την κέρδισε 0-3 εκτός έδρας στο πρώτο ματς! Στη ρεβάνς έχανε με 0-2 στο 66΄κι έχασε τελικά με 1-3 κινδυνεύοντας. Αυτοί που την γνωρίζουν ισχυρίζονται ότι σκοράρει ευκολότερα από την ΤΣΣΚΑ1948 που απέκλεισε ο ΠΑΟ, αλλά είναι λιγότερο καλά οργανωμένη από την Λέφσκι που αντιμετώπισε η ΑΕΚ. Αλλά το θέμα είναι ο ΟΦΗ. Εχει ενθουσιασμό μετά την κατάκτηση (και) του Σούπερκαπ, έχει αρκετά έμπειρα παιδιά, αλλά λείπει από προκριματικούς ευρωπαϊκών διοργανώσεων χρόνια. Ελπίζω το ότι έχει εξασφαλίσει ό,τι και να γίνει την συμμετοχή του στο Conference League να τον βοηθήσει να διαχειριστεί το άγχος του. Κατά τα άλλα περιμένω πολλά από τον Ανδρούτσο, τον Φούντα, τον Νους, τον Αθανασίου: είναι η βραδιά τους.

Τα μεγάλα πρέπει

Ανακεφαλαιώνω. Ο ΠΑΟ πρέπει να δείξει πρόοδο. Ο ΠΑΟΚ πρέπει να κάνει μια νέα αρχή. Ο ΟΦΗ πρέπει να αποδειχτεί έτοιμος. Αυτοί είναι το θέμα. Η Χράντετς, η Μπραν και η ΤΣΣΚΑ Σόφιας είναι βολικοί αντίπαλοι. Που δεν χαρίζουν τίποτα.

Μισό βήμα για την πρόκριση

Wed, 19 Aug 2026 11:22:58 GMT

Ο Μάρκο Νίκολιτς ξέρει καλά τα προκριματικά των ευρωπαϊκών διοργανώσεων – για την ακρίβεια γνωρίζει πως σε αυτά το μόνο που έχει σημασία είναι να πάρεις την πρόκριση. Γνωρίζει επίσης πως το καλοκαίρι οι ποιοτικές διαφορές των ομάδων σπανίως φαίνονται: άλλες αρετές είναι που μετράνε.

Τι θυμόμουνα ενώ το έβλεπα

Τον Νίκολιτς τον γνωρίσαμε στην Ελλάδα χρόνια πριν ως προπονητή της Βιντεότον. Η ομάδα από την Ουγγαρία είχε συναντήσει το 2018 την ΑΕΚ του Μαρίνου Ουζουνίδη στα play off του Τσάμπιονς λιγκ. Η ΑΕΚ είχε αποκλείσει την σαφώς πιο δυνατή Σέλτικ πριν βρει τους Ούγγρους απέναντι στους οποίους ήταν φαβορί: κέρδισε μάλιστα στην Ουγγαρία με 1-2 εκμεταλλευόμενη και ότι είχε παίξει με παίκτη παραπάνω. Παρόλο αυτά στο δεύτερο ματς οι Ούγγροι την δυσκόλεψαν πολύ: το παιγνίδι είχε λήξει ισόπαλο με 1-1 αλλά και με νεύρα και αποβολές. Ο Νίκολιτς το είχε παλέψει με τον τρόπο του παρουσιάζοντας μια ομάδα έτοιμη να παίξει τα ρέστα της.

Πέρυσι λίγο πριν βγει ο Ιούλιος η ΑΕΚ είχε αντιμετωπίσει την Χάποελ Μπερσεβά. Την είχε κερδίσει δύσκολα με 1-0 στην Αθήνα χάρη σε ένα γκολ του Ρέλβας στο ντεμπούτο του. Στην ρεβάνς η Ενωση έκανε ένα πολύ προσεχτικό τακτικά παιγνίδι και κρατώντας την μπάλα έπαιξε για το 0-0 χωρίς ιδιαίτερα ρίσκα. Τα κατάφερε να προκριθεί μετά από ένα ματς που δεν θυμάται σχεδόν κανένας.

Αυτά τα δύο προηγούμενα τα θυμόμουν χθες παρακολουθώντας το ματς της πρωταθλήτρια με την Λέφσκι στη Σόφια. Η ΑΕΚ, ως κανονική ομάδα του Νίκολιτς, είχε πίστη στο αποτέλεσμα. Επαιξε για να κερδίσει χωρίς να πάρει ρίσκα, αλλά και έχοντας στο μυαλό της ότι αυγουστιάτικα κάθε αντίπαλο πρέπει να τον σέβεσαι, όσο πιο καλός κι αν είσαι στα χαρτιά. Κυρίως η ΑΕΚ, στο πρώτο ημίχρονο ειδικά, μου φάνηκε αρκετά καλά προετοιμασμένη σε όλα τα πιθανά ενδεχόμενα παιγνιδιού – όπως κάποτε η Βιντεότον του Νίκολιτς όταν την αντιμετώπισε. Και την ίδια στιγμή ήταν αρκετά προσεχτική και τετράγωνη όπως πέρυσι όταν αντιμετώπισε την Μπερσεβά. Κι αν χθες δεν κέρδισε, είναι γιατί υπήρχε στο μυαλό όλων και η ρεβάνς. Στην διαδικασία της πρόκρισης το χθεσινό 0-0 είναι μισό βήμα μπροστά.

Χωρίς ρίσκο, χωρίς κινδύνους

Πολλά φάνηκαν πολύ και στις αρχικές επιλογές. Ο Νίκολιτς ποντάρει στην περσινή άμυνα γιατί αυτό τον καιρό η ομοιογένεια της του επιτρέπει να είναι ήσυχος ότι δεν θα γίνουν μεγάλα λάθη. Ποντάρει επίσης στην εμπειρία των παικτών του – για αυτό και χρησιμοποίησε τον Πέτρο Μάνταλο στο δεύτερο ημίχρονο όταν δεν του άρεσε το νωθρό ξεκίνημα. Η δε σύσταση της επίθεσης έδειχνε ότι ο Νίκολιτς δεν ήξερε τι ακριβώς θα έκαναν οι Βούλγαροι και έπρεπε να παρουσιάσει μια ομάδα που να μην αιφνιδιαστεί σε κανένα ενδεχόμενο.

Ο Γιόβιτς ξεκίνησε για να λειτουργήσει ως συνήθως ως σημείο αναφοράς και όταν αντικαταστάθηκε από τον Βάργκα αυτό συνέβη γιατί η Λέφσκι είχε βγει κάπως πιο ψηλά μετά από 45 λεπτά που πέρασε περιμένοντας και ο Νίκολιτς είδε ότι υπήρχαν πλέον χώροι. Ο Ζίνι βρέθηκε στην αρχική ενδεκάδα για να είναι χρήσιμος σε περίπτωση που οι γηπεδούχοι επιχειρούσαν να πιέσουν ψηλά από νωρίς: ο Ισπανός προπονητής τους έχει αυτή την συνήθεια.

Η Λέφσκι είναι μια ομάδα χαμαιλέοντας. Παίζει χωρίς κλασικό φορ, αλλά έχει παίκτες ικανούς να κουβαλήσουν μπάλα όπως ο Ρεϊνάλτο και ο Μεϊκόν. Είναι μια ομάδα που μπορεί να αλλάξει τρόπο προσέγγισης του παιγνιδιού κατά την διάρκεια του αγώνα. Ο Νίκολιτς ήθελε παιγνίδι για τον Γιόβιτς, δηλαδή πάσες στον Σέρβο (σε περίπτωση που όπως στο πρώτο ημίχρονο οι αντίπαλοι περίμεναν) και αυτό ήθελε και να το υποστηρίξει ο Μέγερ τον οποίο έβαλε στην ενδεκάδα σε ένα μάλλον σύνθετο ρόλο. Η επιλογή δεν ήταν κακή: Γιόβιτς και Μέγερ θα μπορούσαν να φέρουν το γκολ του 0-1.

Αν η Λέφσκι έβγαινε πιο ψηλά ο Νίκολιτς περίμενε πρωτοβουλίες από τον Κοϊτά και βέβαια τον Ζίνι, τον οποίο αντάμειψε για το γκολ στο Παγκρήτιο κόντρα στον ΟΦΗ. Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε πως είμαστε ακόμα στον Αύγουστο και πως αυτό ήταν το μόλις δεύτερο ματς της ΑΕΚ. Που σημαίνει πως το τι θέλει ένας προπονητής και το πως η ομάδα μπορεί να λειτουργήσει καμιά φορά δεν συναντιούνται.

Στο πρώτο ημίχρονο που η ΑΕΚ έλεγξε το ματς χάθηκαν ευκαιρίες από τον Γιόβιτς που κανονικά δεν χάνονται: δεν αναφέρομαι τόσο στο δοκάρι (ο Σέρβος στην φάση κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί…) όσο στις άλλες δυο περιπτώσεις, δηλαδή στο κακό για την κλάση του τελείωμα μετά την ..ασίστ του τερματοφύλακα Βούτσοφ και στην αδυναμία συνεννόησης με τον Μουκουντί στο 31΄.

Στο δεύτερο ημίχρονο όταν ο Νίκολιτς παρεμβαίνει ανικανοποίητος από όσα έβλεπε από την ΑΕΚ έλειψαν αντεπιθέσεις και κίνηση των παικτών χωρίς την μπάλα. Ο Νίκολιτς κατσάδιασε κάποια στιγμή τον Μάριν γιατί έψαξε σουτ αντί για πάσα: τον αδίκησε. Η ΑΕΚ ήταν αρκετά στατική παρόλο που στο γήπεδο είχαν περάσει έμπειροι επιθετικοί (Βάργκα, Ζούμπκοφ) αλλά και χαφ με καλά πόδια όπως ο Μάνταλος και ο Γκατσίνοβιτς.

Τι με προβληματίζει

Στο τέλος οι παίκτες της ΑΕΚ μου φάνηκε ότι έπαιξαν για αυτό το 0-0 λίγο πιο πολύ από όσο ήθελε ο προπονητής τους. Η ΑΕΚ δεν κινδύνευσε σοβαρά και το μόνο που θα χει κάποιος να θυμάται από την Λέφσκι είναι ότι έχει πολλούς παίκτες με διάσημα επίθετα – Αλντάιρ, Μαϊκόν, Σερτζίνιο, Ρεϊνάλντο κτλ. Δεν μου φάνηκε πως αυτή η ομάδα μπορεί να μεταμορφωθεί προς το καλύτερο την άλλη Τετάρτη – αν η ΑΕΚ λίγο συμβιβάστηκε με το 0-0 αυτή αυτό το είχε στο κεφάλι της πριν καν το ματς αρχίσει.

Τι με προβληματίζει; Τα έντεκα παιγνίδια της χωρίς ήττα φέτος το καλοκαίρι. Είναι ένα σερί που γεννά πίστη και δεν μπορεί να είναι τυχαίο. Βέβαια χτίστηκε απέναντι σε αντιπάλους που λέγονται Μπάνια Λούκα, Κραϊόβα και Καϊράτ – δεν το λες και ανεξήγητο. Οτι η ΑΕΚ έτρεξε όσο η πρωταθλήτρια Βουλγαρίας που κουβαλά πολλά ματς παραπάνω είναι ενδεικτικό της προσπάθειάς της. Το ότι δεν κέρδισε, μολονότι καλύτερη για τουλάχιστον ένα ημίχρονο (και μάλιστα το πρώτο), είναι λόγος όχι ανησυχίας, αλλά κατανόησης πως στην ρεβάνς θα πρέπει να κάνει πιο πολλά και καλύτερα: ίσως σε αυτή το δίδυμο Γιόβιτς - Βάργκα στην επίθεση να είναι πιο χρήσιμο από όσα είδαμε χθες.

Σε κάθε περίπτωση χθες ξαναείδαμε ότι ο Νίκολιτς τα προκριματικά τα ξέρει. Τόσο ώστε να τρώγεται με τα ρούχα του, να μην εφησυχάζει και να πιστεύει πως η δουλειά θα γίνει…

Μάρκο το νου σου...

Tue, 18 Aug 2026 09:59:48 GMT

Η Λέφσκι Σόφιας απέναντι στην οποία θα έχουμε απόψε το βράδυ τα αποκαλυπτήρια της ΑΕΚ είναι ένας μάλλον βολικός αντίπαλος στα play off του Τσάμπιονς λιγκ. Εχει δώσει περισσότερα ματς από την ΑΕΚ φέτος το καλοκαίρι και έχει τρεις προκρίσεις στην διαδικασία των προκριματικών. Οι αντίπαλοι που απέκλεισε δεν ήταν ούτε ανυπόστατες ομάδες, ούτε μεγαθήρια. Η Μπάνια Λούκα έχει ζορίσει ελληνικές ομάδες στο πρόσφατο παρελθόν. Η Κραϊόβα δεν είναι ομάδα που τρομάζει αλλά καλοκαιριάτικα μπορεί να κάνει ζημιές. Η Καϊράτ πέρυσι έφτασε μέχρι την Legaue Phase του Τσάμπιονς λιγκ. Η πρωταθλήτρια Βουλγαρίας έδειξε συγκέντρωση, προσοχή και σοβαρότητα. Δυνάμωσε ως ομάδα σε σχέση με πέρυσι κάνοντας νωρίς τρεις τουλάχιστον σημαντικές προσθήκες: ο Σερτζίνιο, ο Ρεϊνάλντο, και ο Μαϊκόν δεν έχουν ιστορικά επίθετα που επιτρέπουν όνειρα – είναι και καλοί παίκτες. Μοιάζει καλοκαιριάτικα ένας μπελάς, αλλά προσοχή: μιλάμε για play off του Τσάμπιονς λιγκ. Οι ομάδες που φτάνουν σε αυτά έχουν σίγουρα κάποιες αρετές, ωστόσο η γενική αίσθηση είναι ότι όλα εξαρτιόνται από την ΑΕΚ. Και μένει να δούμε αν αυτό είναι ευλογία ή παγίδα.

Είναι όλα σχετικά

Δεν έχω να πω κάτι ειδικά για το παιγνίδι γιατί την ΑΕΚ την είδα μόνο στο ματς με τον ΟΦΗ και οι ματιές που έριξα στη Λέφσκι με οδηγούν στο συμπέρασμα πως οι ομάδες που απέκλεισε δεν έχουν σχέση με την πρωταθλήτρια Ελλάδος. Η Λέφσκι είναι λίγο πιο δυνατή από την ΤΣΣΚΑ1948 που απέκλεισε ο ΠΑΟ: το ματς θα γίνει μάλιστα απόψε στο ίδιο γήπεδο που έγινε και η ρεβάνς του ΠΑΟ με την ΤΣΣΚΑ1948 – η σημαντική διαφορά είναι ότι απόψε το γήπεδο θα είναι γεμάτο. Και πριν το ματς του ΠΑΟ με την ΤΣΣΚΑ1948 η κοινή πεποίθηση ήταν ότι ο Παναθηναϊκός κρατά την τύχη στα χέρια του: αποδείχτηκε πως αυτό από μόνο του δεν σήμαινε και πολλά – ο ΠΑΟ ίδρωσε. Η ΑΕΚ είναι ακριβότερη ομάδα από την Λέφσκι και πέρυσι έδωσε και πολλά ματς στο Confererence League με ομάδες ανάλογες ή και καλύτερες από την πρωταθλήτρια Βουλγαρίας. Αλλά η ποιότητα και η εμπειρία το καλοκαίρι μετράνε πολύ σχετικά. Και το είδαμε στα προκριματικά των ελληνικών ομάδων φέτος. Που μπορεί για την ΑΕΚ να αποδειχτούν διδακτικά.

Ομολογώ πως όταν ξεκίνησαν τα προκριματικά είχα άλλες προσδοκίες και ήμουν πολύ πιο αισιόδοξος. Όταν ο ΠΑΟΚ είχε κερδίσει την Ντινάμο Κιέβου στην Πολωνία και ο ΠΑΟ την Πάκσι στην Ουγγαρία είχε γράψει στην εφημερίδα πως «το πλέον παρήγορο μετά τις δύο πρώτες νίκες των ελληνικών ομάδων στις εφετινές ευρωπαϊκές διοργανώσεις είναι ότι αυτές δημιούργησαν την γενική αίσθηση ότι οι ομάδες μας σοβαρεύτηκαν. Δεν ήταν οι νίκες που μου δημιουργούσαν αυτή την αίσθηση, αλλά η καλή προσέγγιση εκείνων των παιγνιδιών από τις ελληνικές ομάδες.

Πολλές πίκρες καλοκαιριάτικα

Τα καλοκαιρινά προγραμματικά ως διαδικασία έχουν ταλαιπωρήσει πάρα πολύ τις ελληνικές ομάδες. Δεν υπάρχει καμία από αυτές που παίρνουν μέρος στην συγκεκριμένη δοκιμασία που να μην έχει να θυμάται αποκλεισμούς πάρα πολύ πικρούς τον Ιούλιο ή τον Αύγουστο. Επειδή η Λέφσκι μας έρχεται από την Βουλγαρία θέλω να θυμίσω ότι έχει αποκλείσει πρόσφατα τον ΠΑΟΚ ενώ κι ο Ολυμπιακός έχει αποκλειστεί στο Τσάμπιονς λιγκ από την Λουντογκορετς. Οι πρώτες εμφανίσεις του ΠΑΟΚ και του Παναθηναϊκού στα φετινά τους πρώτα ματς δεν ήταν άψογες και αυτό είχε κάνει στα μάτια μου εκείνες τις νίκες τους πιο σημαντικές. Οι νίκες εκείνες δεν ήρθαν γιατί είδαμε τις δυο ελληνικές ομάδες να κάνουν καταπληκτικά πράγματα: δεν θα μπορούσαν άλλωστε να τα κάνουν καθώς τα παιγνίδια είχαν γίνει στις 25 Ιουλίου και οι ομάδες δεν θα μπορούσαν να είναι έτοιμες ούτε σε ό,τι έχει να κάνει με την ένταση του παιχνιδιού ούτε σε ό,τι έχει να κάνει με τα ίδια τα ρόστερ τους. Αλλά η διαδικαστική ευκολία με την οποία είχαν πάρει εκείνα τα παιχνίδια με οδηγούσαν στο συμπέρασμα ότι είχαν καταλάβει τα προηγούμενα παθήματα. Το πιο σημαντικό ήταν ότι μου έδειχναν ότι κατάλαβαν πως δεν χρειάζεται παρά να έχεις το μυαλό σου στο γήπεδο και να κάνεις τη δουλειά σου. Και μετά ήρθε ο επόμενος γύρος και τρόμαξα. Και ο ΠΑΟΚ, και ο Ολυμπιακός που αποκλείστηκαν από την Αντερλεχτ και την Ναϊμέγκεν αντίστοιχα, αλλά και ο Παναθηναϊκός που πέρασε ιδροκοπώντας την ΤΣΣΚΑ1948, έκαναν το πλέον ασυγχώρητο λάθος καλοκαιριάτικα: προσέγγισαν τα ματς λάθος. Δηλαδή με λίγη έπαρση παραπάνω που αυτή την εποχή δεν επιτρέπεται. Κι ελπίζω αυτό το λάθος να μην το κάνει και η ΑΕΚ απόψε. Το κρατάω την τύχη στα χέρια μου» σημαίνει πως αν παίξω αυτό που ξέρω μπορώ να τα καταφέρω. Αλλά πρέπει να παίξω.

Ο Νίκολιτς νομίζω πως θα στηριχτεί λίγο πιο πολύ στους παλιούς απόψε. Το έκαναν προηγουμένως εφέτος το καλοκαίρι και ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟΚ. Με τον Ολυμπιακό το πράγμα δεν πήγε πολύ καλά. Ο ΠΑΟΚ απέκλεισε την Ντινάμο Κιέβου χάρη στην ομοιογένεια του, αλλά αυτή δεν τον βοήθησε να αποκλείσει και την Αντερλεχτ: στην Τούμπα ο δεμένος ΠΑΟΚ έχασε άδικα με 0-1 κι αυτό στην ρεβάνς πληρώθηκε. Το ότι αυτά τα ματς πρέπει να τα δίνει μια ομάδα με τους παλιούς της παίκτες είναι ένας παλιός κανόνας. Που όμως δεν συνιστά συνταγή επιτυχίας. Αυτό που χρειάζεται είναι πάνω απ’ όλα σοβαρότητα. Αυτή κάνει την διαφορά.

Γιατί αισιοδοξώ

Πριν ένα μήνα έγραφα μετά τις νίκες του ΠΑΟΚ και του ΠΑΟ ότι το πιο σημαντικό ήταν για μένα ότι το εφετινό καλοκαίρι οι ίδιες οι διοικήσεις των ομάδων σοβαρεύτηκαν και απαιτούν από προπονητές και παίκτες προκρίσεις. Σημείωνα ότι οι καιροί που άκουγες ότι ένας καλοκαιρινός αποκλεισμός από την Ευρώπη μπορεί να είναι και κάτι καλό γιατί η ομάδα θα συγκεντρωθεί στο πρωτάθλημα έχουν ευτυχώς περάσει και ότι τέτοιες σαχλαμάρες δεν λέγονται πιά. Αλλά η πορεία έδειξε πως για να τα καταφέρεις καλοκαιριάτικα χρειάζονται πιο πολλά. Ο Ολυμπιακός κι ο ΠΑΟΚ πχ βρέθηκαν εν μέσω κρίσεων γιατί δεν υπολόγισαν τι είδους ζημιά μπορεί να προκαλέσει ένας ευρωπαϊκός αποκλεισμός ακόμα κι αν αυτός δεν σημαίνει απουσία από την Ευρώπη.

Στην περίπτωση της ΑΕΚ αισιοδοξώ γιατί πιστεύω πως μετά από εκείνο το κάζο με την Νόα όλοι κατάλαβαν ότι ένας καλοκαιρινός αποκλεισμός γίνεται ένα κακό σπυρί που το κουβαλάς όλη την σεζόν. Η ΑΕΚ δεν ψάχνει απόψε το πρώτο βήμα για μια πρόκριση στην League Phase του Τσάμπιονς λιγκ (πράγμα από μόνο του σπουδαίο) αλλά και την δυνατότητα να αρχίσει την σεζόν της αποδεικνύοντας πως είναι σε καλύτερη κατάσταση από όλους στην Ελλάδα γιατί έχει δουλέψει μεθοδικότερα. Κι αυτό, ενόψει της συνέχειας, μπορεί να της δώσει μια βεβαιότητα υπεροχής που να αποδειχτεί χρησιμότατη στην σεζόν της.

Μίλα μας όμως κόουτς

Mon, 17 Aug 2026 10:30:19 GMT

Μετά το πέρασμα της μίνι κρίσης ο Ολυμπιακός που αποφάσισε να κρατήσει τον Χοσε Λουίς Μεντιλίμπαρ συνεχίζει τις μεταγραφές του: μέχρι το τέλος της μεταγραφικής περιόδου μου μοιάζει δεδομένο ότι κόσμος θα ρθει και κόσμος θα φύγει. Ας περιμένουμε την ολοκλήρωσή τους για να καταλάβουμε αρχικά το ρόστερ της ομάδας αρχικά. Τώρα που υπάρχει μια σχετική ηρεμία θέλω να πω κάτι για την περίφημη απόφαση παραμονής του κόουτς του Ολυμπιακού. Αυτή θα έχει πραγματική χρησιμότητα αν υπάρξουν τρία πράγματα. Το πρώτο και απαραίτητο είναι να αποκτήσει ο Ολυμπιακός μια νέα ομάδα – η προηγούμενη, όπως εξήγησα σε προηγούμενο κομμάτι, χάθηκε για πολλούς και διάφορους λόγους. Το δεύτερο και πολύ σημαντικό είναι να δούμε ένα Ολυμπιακό ικανό να παίξει λίγο ποδόσφαιρο της προκοπής: αν συνεχίσει να σκοράρει με το σταγονόμετρο στο Καραϊσκάκη και να μην κερδίζει ντέρμπι η ιστορία της παραμονής του προπονητή θα είναι μια ακόμα μέρα της Μαρμότας. Αλλά το τρίτο - και ίσως περισσότερο χρήσιμο - μετά την απόφαση παραμονής του προπονητή είναι να μας εξηγήσει ο Μεντιλίμπαρ τι θέλει. Κι αν μας έδινε και τα φώτα του για ότι έγινε εφέτος το καλοκαίρι ακόμα καλύτερα.

Η αξιοποίηση των παικτών

Το ξέρω ότι στην Ελλάδα μετράνε μόνο οι νίκες και ότι όταν αυτές έρχονται δεν υπάρχει λόγος προβληματισμού αλλά χωρίς ωραίο ποδόσφαιρο νίκες δεν έρχονται – τουλάχιστον σε σοβαρά ματς. Δεν έρχονται επίσης ούτε τίτλοι, διότι πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα παίζει λίγο καλύτερα: όσο κι αν η αδιαφορία για το καλό ποδόσφαιρο είναι κοινό πρόβλημα των ελληνικών ομάδων, δεν γίνεται σε ένα πρωτάθλημα να υπάρχουν μόνο ομάδες που κάνουν βαθμοθηρία: πάντα κάποιος θα παίξει και λίγο μπάλα. Μπορεί να υπάρχουν διαφωνίες για το τι είναι ωραίο ποδόσφαιρο, αλλά σε κάποια βασικά όλοι συμφωνούν: δεν γίνεται πχ να παίζεις ωραίο ποδόσφαιρο και να έχεις χειρότερη επίθεση από τον Λεβαδειακό, ούτε να παίζεις ωραίο ποδόσφαιρο και να μην μπορείς να βάλεις στην έδρα σου δυο γκολ σε ματς του ελληνικού πρωταθλήματος. Προφανώς το καλύτερο ποδόσφαιρο χρειάζεται και καλούς παίκτες. Για την ακρίβεια μια ομάδα χρειάζεται αξιοποίηση των παικτών: για μένα κακοί παίκτες δεν υπάρχουν.

Θα φέρω ένα παράδειγμα. Το καλύτερο παιγνίδι που ο Ολυμπιακός έκανε τον καιρό του Μεντιλίμπαρ στην Ελλάδα ήταν η νίκη του με 6-0 επί της ΑΕΚ στο κύπελλο Ελλάδος. Σε εκείνο το ματς αγωνίζονταν στην επίθεση ο Γιάρεμτσουκ, ο Πάλμα, ο Ροντινέι και πίσω τους ο Ορτα. Είναι αυτή η τετράδα η καλύτερη του Ολυμπιακού της τελευταίας διετίας; Δεν νομίζω. Όμως το πιο ενδιαφέρον σε αυτό δεν είναι ότι οι συγκεκριμένοι έκαναν ένα πολύ καλό ματς: είναι ότι δεν έπαιξαν ποτέ ξανά μαζί! Όχι ματς ολόκληρο. Ούτε ημίχρονο.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι η αξιοποίηση των παικτών είναι που δημιουργεί υπεραξίες. Λένε πολλοί πχ ότι έφυγε ο Κοστίνια των 11 εκατ και ήρθε ο Μαφέο που κόστισε 2,5. Πολύ σωστά. Μόνο που όταν ο Κοστίνια ήρθε δεν κόστιζε 11: ούτε 3 δεν κόστιζε! Επαιξε, προόδευσε και πήρε ένα συμβόλαιο σήμερα της τάξης των 3,5 εκατ ευρώ. Θα φέρω κι ένα άλλο παράδειγμα: τον Λουίς Πάλμα. Στον Ολυμπιακό έπαιξε ελάχιστα. Ηταν μάλλον τυχερός που βρήκε ομάδα στην Πολωνία. Πέρυσι βγήκε δεύτερος καλύτερος επιθετικός στο πολωνικό πρωτάθλημα με την Λεχ Πόζναν που τον αγόρασε από την Σέλτικ. Επαιξε 55 ματς κι έβαλε 14 γκολ. Αν συνεχίσει έτσι του χρόνου, πάλι θα κάνει μια καλή μεταγραφή, ενώ ο Ολυμπιακός πιθανότατα πάλι θα ψάχνει για εξτρέμ. Για μένα κακοί παίκτες είναι ελάχιστοι: αν σε πιστεύουν και παίζεις βελτιώνεσαι, όπως κι αν λέγεσαι. Αν δεν σε πιστεύουν, και δίνεις σε κάθε ματς εξετάσεις χωρίς ποτέ να αισθάνεσαι βασικός, δεν κάνεις τίποτα. Σε όποια ομάδα και να βρίσκεσαι.

Η παραμονή του Μεντιλίμπαρ δεν είναι ούτε κακή, ούτε καλή είδηση: η καλή δουλειά του Μεντιλίμπαρ θα ήταν είδηση. Προσωπικά περιμένω να την δω κι αν την δω, όπως κάνω με όλους τους προπονητές, θα την καταγράψω και όσο μπορώ θα την εξηγήσω. Όπως θεωρώ άδικες τις σκληρές κρίσεις και τα «φύγε» άλλο τόσο δεν καταλαβαίνω και τα πανηγύρια. Αν δω κάτι καλύτερο από πέρσι τότε ναι θα πω μπράβο στον Βαγγέλη Μαρινάκη που κράτησε τον κόουτς. Όλα αυτά που γράφτηκαν τώρα όμως τα βρίσκω υπερβολικά.

Ενας Μεντιλίμπαρ κατά παραγγελία

Δεν καταλαβαίνω επίσης την σιωπή του κόουτς και δεν καταλαβαίνω και τον Ολυμπιακό που την επιτρέπει. Ο Μεντιλίμπαρ είναι δυόμισι χρόνια στην Ελλάδα και σχεδόν δεν ξέρουμε τίποτα για αυτόν: εννοώ δεν ξέρουμε τι παίκτες θέλει, τι πιστεύει ότι χρειάζεται στον Ολυμπιακό, τι ζητά και ποια είναι η σχέση του με την διοίκηση γενικότερα. Δεν θυμάμαι καμία του συνέντευξη πέρα από τα ελάχιστα που λέει πριν και μετά τα ματς τα οποία έχουν ενδιαφέρον αλλά σπανίως αποτελούν ευκαιρία για να τον καταλάβεις.

Χρόνια τώρα προτείνω σε όσους θέλουν να τον καταλάβουν να δουν το ντοκιμαντέρ La Liga, στο Netflix. Το πρώτο επεισόδιο είναι αφιερωμένο στην δουλειά του στη Σεβίλλη: είναι μάθημα για το πως σκέφτεται. Αλλά αυτό που έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον στην παραμονή του εδώ είναι ότι προέκυψαν πολλοί που μιλάνε εκ μέρους του και μας ενημερώνουν για τις σκέψεις και τα θέλω του χωρίς να έχουν ιδέα ποιος είναι. Δεν μιλάω για δημοσιογράφους: έναν γνωρίζω που μιλάει μαζί του. Μιλάω για πολλούς άλλους που όχι μόνο δεν ενδιαφέρονται να τον καταλάβουν, αλλά έχουν φτιάξει στο μυαλό τους κι ένα Μεντιλίμπαρ στα μέτρα τους! Ένα Μεντιλίμπαρ που του αρέσει το θεαματικό ποδόσφαιρο αλλά δεν έχει παίκτες, που διδάσκει επίθεση αλλά δεν του παίρνουν εξτρέμ, που είναι λάτρης της σκληρής προπόνησης ενώ οι παίκτες του χαίρονται με τα ρεπό, που δεν βρίσκει κατανόηση από τον Ολυμπιακό ενώ μέχρι και στον Ολυμπιακό Β υπάρχουν δική του προπονητές. Ολοι αυτοί μιλάνε για ένα Μεντιλίμπαρ που συνεχώς ζητάει παίκτες που ο κακός Ολυμπιακός δεν του παίρνει, για ένα Μεντιλίμπαρ που είναι αντίθετος στις πωλήσεις, για ένα Μεντιλίμπαρ που παίρνει εγγυήσεις και μετά τον ξεχνούν. Κυρίως για ένα Μεντιλίμπαρ στρατηγό υπέροχο που δεν έχει στρατιώτες, την ώρα που τρεις παίκτες του Ολυμπιακού που στον καιρό του δεν μπορούσε να βάλει γκολ στην ΑΕΛ και να κερδίσει τον Λεβαδειακό παίζουν στην Πρέμιερ λιγκ.

Λίγο θάρρος μόνο

Ξέρετε κάτι; Δεν αποκλείω ο Μεντιλίμπαρ να είναι αυτός ακριβώς που περιγράφουν όλοι αυτοί που τον αγαπούν παράφορα. Δεν αποκλείω ο Βάσκος να έχει ένα φοβερό επιτελείο σκάουτερ που του προτείνουν παίκτες που ο ίδιος προτείνει στον Ολυμπιακό, αλλά ο Μαρινάκης προτιμάει να ακούει τον Κοβάσεβιτς και τον Χρήστο τον Ακκά. Δεν αποκλείω επίσης ο Μεντιλίμπαρ να απαίτησε όλοι οι παίκτες να είναι στην προετοιμασία και οι μεταγραφές για τον Ολυμπιακό – αγορές και πωλήσεις – να έχουν ολοκληρωθεί τέλος Ιουλίου. Δεν αποκλείω ο Μεντιλίμπαρ να έχει στο μυαλό του να παίξει 4-3-3 με ένα κόφτη, δυο δημιουργούς, τρεις κυνηγούς και την μπάλα να μην σηκώνεται ποτέ. Ακριβώς επειδή δεν αποκλείω τίποτα όμως, θέλω να ακούσω τον κόουτς να τα εξηγεί ωραία. Κι όχι να διαβάζω για το τι πιστεύει και τι κακό του κάνουν από διάφορους που δεν του έχουν πει ποτέ καλημέρα.

Ο Μεντιλίμπαρ κερδίζοντας την παραμονή του μετά τον αποκλεισμό του Ολυμπιακού από την Ναϊμέγκεν νομίζω ότι κατάλαβε ότι είναι ακλόνητος. Ο Μαρινάκης τον στηρίζει καιρό τώρα: του ανανέωσε κάποτε το συμβόλαιο μετά από μια ήττα στο Καραϊσκάκη με την Μακάμπι, δεν τον έδιωξε ούτε και τώρα μολονότι οι έγκυροι ρεπόρτερ έλεγαν πως «τελείωσε» πως «αναζητείται διάδοχος» κτλ». Αν υπάρχει κάποιος που έχει την δυνατότητα να μας εξηγήσει τι ζήτησε, τι θέλει, πως και σε ποια περίπτωση θα είναι ευχαριστημένος είναι αυτός και μόνο. Κι έχει τον τρόπο να το κάνει χωρίς να θίξει το αφεντικό του: χρειάζεται απλά λίγο θάρρος. Σε τελική ανάλυση το χρωστάει και σε όποιους (και είναι οι πολλοί πολλοί περισσότεροι) χάρηκαν για την παραμονή του. Ας πει ο άνθρωπος τι θέλει και τι δεν γίνεται. Αν δεν το κάνει, στην πρώτη στραβή πάλι όλοι θα τσακώνονται για χάρη του…

(Gazzeta, Αύγουστος του 2026)

Η ξαφνική ντρίπλα του Κωνσταντέλια

Sun, 16 Aug 2026 11:00:58 GMT

Κάποιοι φίλοι με ρώτησαν γιατί δεν έγραψα κάτι για τον αποκλεισμό του ΠΑΟΚ από την Αντερλεχτ. Δεν το έκανα για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι γιατί δεν είχα να επισημάνω κάτι για το συγκεκριμένο ματς. Συνέβησαν στις Βρυξέλλες περίπου όσα είχα σημειώσει μετά το ματς των δύο στην Τούμπα. Ο ΠΑΟΚ έκανε ένα ψυχωμένο ματς δείχνοντας επιθετικές αρετές αλλά και αμυντικές αδυναμίες. Η περιπέτεια με πρωταγωνιστή τον Γιάννη Κωνσταντέλια που δεν ταξίδεψε με την ομάδα αλλά έφτασε εκεί μια μέρα μετά δημιούργησε μια επιπλέον ένταση. Οι νεοφερμένοι διανύουν ακόμα περίοδο προσαρμογής και αυτό φάνηκε. Όμως το πιο μεγάλο πρόβλημα του ΠΑΟΚ ήταν η ίδια η Αντερλεχτ. Επαιξε άμυνα όσο χρειάστηκε κι αν αυτή την φορά δεν το έκανε όσο καλά το έκανε στην Τούμπα ήταν γιατί είχε σημαντικά αβαντάζ στο σκορ να διαχειριστεί: προηγήθηκε και πήγε στο 2-0 (συνυπολογίζοντας το υπέρ της 1-0 στο πρώτο ματς) και στη συνέχεια βρέθηκε να προηγείται με 3-1. Η Αντερλεχτ έχτισε την πρόκρισή της στη νίκη στην Τούμπα – το είχα επισημάνει ως πιθανότητα και το είδα να γίνεται πράξη. Αλλά ο δεύτερος λόγος που δεν έγραψα τίποτα είναι γιατί περίμενα το τι θα συμβεί μετά το ματς. Δηλαδή τι θα συμβεί με τον Κωνσταντέλια.

Επαναπροσδιορισμοί και νέα δεδομένα

Κάθε αποκλεισμός ελληνικής ομάδας καλοκαιριάτικα φέρνει επιπτώσεις. Δεν είναι τόσο ζήτημα γοήτρου: το θέμα είναι κυρίως οικονομικό. Ο αποκλεισμός αλλάζει τα δεδομένα και παράλληλα αλλάζει και την σεζόν. Δεν είναι απαραίτητο ότι μετά από ένα αποκλεισμό μια ομάδα θα πουλήσει παίκτες: μπορεί να συμβεί και το αντίθετο – δηλαδή να προσπαθήσει να δυναμώσει ακόμα πιο πολύ. Σχεδόν πάντα όμως κάτι συμβαίνει. Και στην περίπτωση του ΠΑΟΚ ήταν φανερό πως αυτό που θα έμπαινε στο τραπέζι ήταν η παραμονή ή όχι του Κωνσταντέλια. Γιατί όποιος περίμενε τον αποκλεισμό για να κάνει την κίνησή του θα την έκανε. Και η κίνηση που κάνει η Μπορούσια Ντόρτμουντ είναι όπως αποδεικνύεται πολύ επιθετική. Η γερμανική ομάδα διακρίνει ότι είναι η στιγμή που έχει την δυνατότητα να πάρει τον παίκτη. Και γιατί το ποσό που προσφέρει είναι μεγάλο και ο αποκλεισμός από το Europa League το κάνει να μοιάζει πολύ μεγαλύτερο. Αλλά και γιατί η πρόταση γίνεται ξαφνικά τρομερά δελεαστική και για τον ποδοσφαιριστή. Του δίνει την δυνατότητα να επαναπροσδιορίσει πολλά. Κι αυτό νομίζω πως συμβαίνει.

Στην αρχή του καλοκαιριού ο Κωνσταντέλιας δεν συζητούσε την πιθανότητα να φύγει. Είχε πάρει την γνωστή και πολυσυζητημένη απόφαση να ζητήσει από τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς να τον αφήσει για λίγο εκτός εθνικής. Ηθελε να αφιερωθεί πιο πολύ στον ΠΑΟΚ και να τον βοηθήσει να κάνει το νέο ξεκίνημα που προσπαθεί μετά το διαζύγιο του με τον Ρασβάν Λουτσέσκου. Εμοιαζε να χαίρεται με την υποχρέωση να γίνει ο ηγέτης της ομάδας και τα παιγνίδια του κόντρα στην Ντινάμο Κιέβου ήταν αποδείξεις αυτού του ενθουσιασμού του να αναλάβει ένα νέο ρόλο. Όμως αυτό ήταν η μια πλευρά της ιστορίας. Γιατί υπήρχε και μια άλλη λιγότερο γνωστή. Στον ΠΑΟΚ μετά την απόφασή του να σταματήσει από την Εθνική άρχισαν να φοβούνται μια παράξενη ψυθιρολογία που αφορά την ίδια την όρεξή του να συνεχίσει να παίζει ποδόσφαιρο. Καιρό τώρα κυκλοφορεί μια φήμη ότι ο μικρός δεν έχει σκοπό να παίξει πολλά χρόνια μπάλα ακόμα και ότι αυτή η ανάγκη αφοσίωσης στην οικογένεια που επικαλέστηκε για να φύγει από την Εθνική θα γίνει ο λόγος που μια μέρα θα μας εξηγήσει και το γιατί θα σταματήσει και το ποδόσφαιρο νέος.

Κόντρα στους καλύτερους

Πρέπει να πω πως αυτό αρνούμαι να το πιστέψω γιατί βλέπω πόσο χαίρεται όταν παίζει μπάλα: είναι ελάχιστοι οι Ελληνες παίκτες που παραμένοντας στο πρωτάθλημά μας έχουν αυτό τον ενθουσιασμό αλλά και την διάθεση να ικανοποιήσουν τον θεατή. Ποτέ δεν πίστεψα πως ο Κωνσταντέλιας θα σταματήσει νέος γιατί η θέλησή του να μας διασκεδάσει χρόνο με το χρόνο μεγάλωνε. Αλλά όλα αυτά τα έχω ακούσει, όπως τα έχουν ακούσει και πολλοί άλλοι στο χώρο. Και νομίζω πως είναι κι ο λόγος που αν και υπήρχε από την πλευρά του ΠΑΟΚ το μήνυμα πως ο Κωνσταντέλιας φέτος δεν φεύγει, την ίδια στιγμή οι σκέψεις μιας πιθανής πώλησης δεν έλειπαν: οι ομάδες ως επιχειρήσεις επιβάλλεται πολλές φορές άλλα να λένε κι άλλα να σκέφτονται. Νομίζω πως ο αποκλεισμός από το Europa League πυροδότησε την εξέλιξη. Στην ΠΑΟΚ κατάλαβαν πως έφτασε η στιγμή να ακούσουν τι προσφορές υπάρχουν. Κι από την στιγμή που τις άκουσαν ήταν και υποχρεωμένοι, αρχικά τουλάχιστον, να συζητήσουν, όπως ακριβώς συνέβη και πέρυσι. Κι αν στην Στουτγάρδη μπορείς να πεις όχι, στην Μπορούσια Ντόρτμουντ αυτό είναι κομμάτι πιο δύσκολο. Ισχύει και για τον παίκτη. Ειδικά μετά από ένα αποκλεισμό στο Europa League που ό,τι και να συμβεί στην συνέχεια κάνει την χρονιά του λιγότερο λαμπρή και ενδιαφέρουσα. Το Conference League είναι πεδίο δόξης λαμπρό για τις ελληνικές ομάδες. Όχι όμως και για ποδοσφαιριστές με φιλοδοξίες. Θέλω να πω πως κανείς δεν ονειρεύεται την ώρα και την στιγμή που θα παίξει με την Μπάνια Λούκα, το Λουγκάνο, την Χετάφε και την Νόρτσελαντ. Οι οπαδοί χαίρονται γιατί θα δουν κόντρα σε αυτές τις ομάδες νίκες. Οι ποδοσφαιριστές με φιλοδοξίες θέλουν όμως να παίζουν κόντρα στους καλύτερους.

Ποιος θα βάλει την υπογραφή

Θα ολοκληρωθεί η μεταγραφή; Η λογική λέει ναι. Από την στιγμή που ο Κωνσταντέλιας πάει στην Γερμανία κι ο ΠΑΟΚ βρέθηκε στο Conference League το πιθανότερο είναι να υπογράψει κιόλας. Αλλά όπως μου έλεγε χθες κάποιος που γνωρίζει την ιστορία του ΠΑΟΚ του Ιβάν Σαββίδη ίσως και καλύτερα από όλους υπάρχουν δυο ερωτηματικά. Το ένα είναι το ποιος από την πλευρά της διοίκησης θα βάλει την υπογραφή για την πώλησή: το βάρος είναι μεγάλο και το καταλαβαίνω. Ο ίδιος ο Σαββίδης αμφιβάλω αν έχει αυτή την διάθεση μολονότι αποκλείεται να μην προβληματίζεται από το μέγεθος της πρότασης, αλλά και τα δεδομένα της στιγμής. Όταν λέω «ποιος θα βάλει την υπογραφή» εννοώ φυσικά ότι θα χρειαστεί κάποιος να εξηγήσει το γιατί της απόφασης και κυρίως να πείσει τον κόσμο ότι τα πολλά χρήματα θα χρησιμοποιηθούν σωστά ώστε η ομάδα να δυναμώσει: αν υπήρχε ο Λουτσέσκου θα το έκανε αυτός, αλλά έφυγε κι ο διάδοχός του δεν έχει κερδίσει ακόμα τα γαλόνια που θα του το επιτρέψουν να το κάνει.

Το δεύτερο ωστόσο ερωτηματικό είναι η ίδια η στάση του παίκτη. Αυτό που μας διδάσκει η μέχρι τώρα καριέρα του είναι πως δεν έχουμε να κάνουμε με ένα συνηθισμένο επαγγελματία: άλλος στη θέση του θα είχε φύγει πέρυσι. Δεν αμφιβάλω πως οι Γερμανοί θα κάνουν ό,τι μπορούν για να του αποσπάσουν το ναι – σίγουρα τους βοηθά και η παρουσία του Κωνσταντίνου Καρέτσα. Αλλά μιλάμε για τον Κωνσταντέλια: που μπορεί να μας ντριπλάρει όλους και με χωρίς την μπάλα.

Η εξέλιξη της ιστορίας έχει κι ένα μεγάλο κερδισμένο: την Εθνική Ελλάδος. Η συνύπαρξη του Κωνσταντέλια με τον Καρέτσα σε μια τόσο δυνατή ευρωπαϊκή ομάδα χαρίζει στην Εθνική μας ένα τρομερό δίδυμο. Ναι, δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία πως αν ο Κωνσταντέλιας υπογράψει στην Ντόρτμουντ θα αλλάξει και την στάση του απέναντι στην Εθνική. Αλλά για όλα αυτά ας κάνουμε υπομονή να δούμε πως θα ολοκληρωθεί η ιστορία. Μοιάζει απλή. Αλλά όταν μιλάμε για τον Κωνσταντέλια και την αγάπη του για τις ντρίπλες τίποτα δεν είναι προβλέψιμο.

Τα δελφίνια του Βοσπόρου

Sat, 15 Aug 2026 09:50:31 GMT

Την ιστορία την είχα διαβάσει πριν από μερικά χρόνια – τα περίφημα χρόνια της πανδημίας. Η Τουρκία ήταν μια από τις τελευταίες χώρες, που συναλλάσσονται με την Ευρώπη, η κυβέρνησης της οποίας πήρε τότε περιοριστικά μέτρα. Επρεπε ο ιός να σκοτώσει κοντά 3000 ανθρώπους (700 μόνο σε ένα τριήμερο στην Κωνσταντινούπολη) για να υπάρξουν απαγορεύσεις και Lockdown. Όπως συνέβαινε τότε όποιος αργά έπαιρνε μέτρα, αργά τα άφηνε και πίσω. Όταν στην Ευρώπη είχε αρχίσει να επιτρέπεται η κυκλοφορία (και είχαν αρχίσει και οι εμβολιασμοί…) στην Τουρκία ακόμα υπήρχαν κάμποσοι περιορισμοί. Υπήρχε μάλιστα και κάτι που εδώ δεν το ζήσαμε ποτέ: ο απόλυτος περιορισμός της δραστηριότητας το Σαββατοκύριακο – και της επιχειρηματικής δραστηριότητας. Απαγορευόταν η κίνηση των φορτηγών στους αυτοκινητόδρομους, έκλειναν οι σιδηροδρομικοί σταθμοί, σταματούσε ή περιοριζόταν πολύ και για τα εντελώς απαραίτητα η λειτουργία των αεροδρομίων. Φυσικά έκλειναν και τα λιμάνια. Ολο αυτό είχε μια συνέπεια που ήταν πραγματικά δύσκολο να την φανταστεί κανείς. Επειδή περιορίστηκε η διέλευση των πλοίων προς την Κωνσταντινούπολη στα στενά του Βοσπόρου επανεμφανίστηκαν δελφίνια.

Διάβαζα τότε ότι στο Σαράι Μπουρνού, που χωρίζει τον Κεράτιο από τη θάλασσα του Μαρμαρά, είχε καταγραφεί ένα τεράστιο κοπάδι από δελφίνια να κολυμπάει ενώ από πάνω πετούσε ένα πλήθος γλάρων: ήταν σαν ξαφνικά να είχε μεταβληθεί οικολογικά ολόκληρη η περιοχή χωρίς μάλιστα να υπάρχει καμία απολύτως κρατική παρέμβαση. Για του λόγου το αληθές υπάρχει στο διαδύκτιο ένα πλήθος από φωτογραφίες που τότε είχαν κυκλοφορήσει. Μπορεί να μην υπήρχαν εκείνες τις παράξενες μέρες πολλοί ψαράδες στο Βόσπορο, αλλά τα στενά είχαν γίνει ο αγαπημένος προορισμός των φωτογράφων που είχαν την σπάνια ευκαιρία να τραβήξουν εικόνες γαλήνης σε μια περιοχή πολυσύχναστη. Σήμερα φυσικά όλα επέτρεψαν στην προ πανδημίας εποχή. Δεν υπάρχουν δελφίνια και γλάροι. Οι παλιές εικόνες, μαζί με κάποια βίντεο, υπάρχουν για να επιβεβαιώνουν εκείνο το παράξενο γεγονός. Τις βλέπεις και νομίζεις ότι έρχονται από πολύ μακρινές εποχές. Ενώ πρόκειται για εικόνες που έχουν καταγραφεί μόλις έξι χρόνια πριν.

Οταν είχα ακούσει αυτή την ιστορία πριν χρόνια αναρωτιόμουν που ήταν όλα αυτά τα δελφίνια που εμφανίστηκαν ξαφνικά στα στενά του Βοσπόρου. Δεν μπορούσα να δώσω μια απάντηση. Η υποψία μου ήταν πως πρόκειται για δελφίνια που περνούσαν τον καιρό τους γενικά στην Ανατολική Μεσόγειο και ότι τα τράβηξε προς το Βόσπορο η ξαφνική ηρεμία του. Πως επικοινώνησαν μεταξύ τους, πως ξεκίνησαν μαζί την πορεία τους προς τα εκεί, πως έφτασαν εκεί σχεδόν ταυτόχρονα, είναι πράγματα μυστηριώδη – τα μυστήρια της φύσης είναι άλλωστε τα πιο συναρπαστικά. Δεν αποκλείω πως οι ειδικοί κάποια εξήγηση θα έχουν να δώσουν, αλλά ο κόσμος μας είναι καλό να κουβαλάει και κάμποσα μυστήρια. Σε τελική ανάλυση τα δελφίνια του Βόσπορου δεν έκαναν κάτι πολύ διαφορετικό από μας που στα καλοκαίρια μας, ειδικά όταν μεγαλώνουμε, εμφανίζουμε ολοένα και πιο πολύ αυτή την παράξενη τάση αναζήτησης μιας κάποιας ησυχίας. Οτιδήποτε καλοκαιριάτικο μας μοιάζει κομμάτι ήσυχο μας τραβάει. Βέβαια εμείς δεν έχουμε ένστικτα σαν τα δελφίνια της ιστορίας μας που έσπευσαν στα ήρεμα στενά, αλλά έχουμε τον τρόπο να ψάχνουμε. Ρωτάμε φίλους. «Σκαλίζουμε» το internet. Δεν αποκλείω τελευταία να θέλουμε κατευθύνσεις και από την Τεχνητή Νοημοσύνη. Είναι σαν να βλέπω πολλούς μπροστά στον υπολογιστή να της επιβάλουν την ίδια ερώτηση. «Που είναι ήσυχα για να πάμε τον Δεκαπενταύγουστο;». Υποθέτω πως κάτι θα βρει να απαντήσει. Αν όμως όσοι ρωτήσουν πάρουν την απόφαση στα σοβαρά και σπεύσουν όπου η παντογνώστης ΑΙ τους κατευθύνει, ο τόπος ηρεμίας θα μεταβληθεί σε μέρος που γίνεται ο κακός χαμός. Όχι φυσικά πως μας χρειάζονται οι συμβουλές της Τεχνητής Νοημοσύνης για να το πετύχουμε αυτό. Καμιά φορά για να συμβεί χρειάζεται απλά να λειτουργήσει και η περίφημη διαφήμιση που γίνεται από στόμα σε στόμα. Θυμάμαι πριν από καμιά δεκαετία να λένε πολλοί μια και μόνη φράση: «εμείς πέρυσι πήγαμε στα Κουφονήσια, ήταν πάρα πολύ ήσυχα». Κάπως έτσι σήμερα το Κουφονήσι έγινε κάτι σαν τόπος λατρείας όποιου ψάχνει αρκετή φασαρία.

Η ιδέα να φεύγουμε όλοι μετά τις 5 Αυγούστου και να επιστρέφουμε σε δουλειές και υποχρεώσεις αμέσως μετά τις 15 (βαριά στις 20…) μετατρέπει για πολλούς τις διακοπές σε ένα περίεργο παιγνίδι αναζήτησης λίγης ησυχίας εν μέσω ενός γενικού χαμού. Ολοένα και περισσότεροι αναζητούν αυγουστιάτικα απόμακρες παραλίες, απλησίαστους όρμους, καθαρές θάλασσες - μέρη που δεν έχει ανακαλύψει κανείς. Ψάχνουν νησιά με παράξενα ονόματα που κάποια χρόνια πριν δεν ξέραμε ότι υπάρχουν. Οποιος τριγυρνάει στην Ελλάδα αισθάνεται τυχερός όταν αυτά που ψάχνει τόσο πολύ τα ανακαλύψει και καταλήγει να μιλάει το χειμώνα παντού για το κατόρθωμά του. Στο μεταξύ όταν κάτι δεν μένει κρυφό, δεν μπορεί να είναι και δικό σου: σε δυο, το πολύ τρία χρόνια, τα νησιά αυτά έχουν γίνει κάτι άλλο από αυτό που βρήκαμε εκεί όταν τα πρωτοεπισκεφτήκαμε.

Είναι αλήθεια πως η χώρα μας έχει μια απέραντη ακτογραμμή. Θεωρητικά πρέπει παραλίες χωρίς κόσμος να υπάρχουν παντού – ίσως να είναι κι έτσι. Ισως δίπλα σε οποιοδήποτε οργανωμένο μπιτς μπαρ να υπάρχει μια παραλία που ελάχιστοι γνωρίζουν, ίσως αν απλά πάρεις μια στροφή και μπεις σε ένα αγροτικό δρόμο να φτάσεις κάπου που όλα να είναι γαλήνια, ήσυχα, ήρεμα. Αλλά όλα αυτά είναι μάλλον θεωρίες: η πραγματικότητα λέει κάτι άλλο. Λέει πως αν θέλουμε να συνδυάσουμε διακοπές και ηρεμία, αν ψάχνουμε λίγη ησυχία δίπλα στη θάλασσα, αν θέλουμε να βρεθούμε κάπου που να μην αισθανόμαστε σαν να ψάχνουμε πάρκινγκ στην Κυψέλη μολονότι μπροστά μας δεν έχουμε την Φωκίωνος Νέγρη αλλά μια παραλία, θα πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε πως είναι καλύτερα να φεύγουμε πολύ πιο νωρίς από τον Δεκαπενταύγουστο ή πολύ πιο αργά. Περίπτωση να βρούμε γαλήνη και ησυχία αυτές τις μέρες δεν υπάρχει: απλά ματαιοπονούμε.

Τα δελφίνια του Βόσπορου ήταν σαφώς πιο έξυπνα από ματς. Όταν τους δόθηκε η ευκαιρία κατέκλεισαν τα στενά κι έβαλαν στο βιογραφικό τους το εντυπωσιακό πέρασμα από αυτά, συνοδεία γλάρων. Ηξεραν ότι το θαύμα θα κρατήσει λίγο – σήμερα ένας Θεός ξέρει που κάνουν τις βουτιές τους…

(Βημαγκαζίνο, Αύγουστος του 2026)

Ο Ολυμπιακός χρειάζεται μια νέα ομάδα

Fri, 14 Aug 2026 13:04:43 GMT

Γράφονται και λέγονται πολλά για το απογευματινό ραντεβού του Βαγγέλη Μαρινάκη με τον Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ. Οι πιο πολλοί θεωρούν πως πρόκειται για μια διαδικασία πολιτισμένου διαζυγίου, ότι θα προκύψει ένας χωρισμός με αγκαλιές και φιλιά. Λίγοι, ελάχιστοι, πιστεύουν ότι ο Μαρινάκης δεν έχει ακόμα αποφασίσει κι ότι στην συζήτηση που θα γίνει θα προσπαθήσει να πείσει τον προπονητή να ξαναδεί κάποιες από τις αρχές του – να δεχτεί πχ να δουλέψει με κάποιους παίκτες παραπάνω, να πάρει πίσω κάποιους από τους «κομμένους» κτλ. Συγχωρείστε με αλλά πιστεύω πως όλα αυτά έχουν ελάχιστη σχέση με αυτό που θα έπρεπε να είναι το βασικό ζητούμενο, δηλαδή στο πως θα προκύψει ένας καλύτερος Ολυμπιακός. Όταν ένας πρόεδρος κι ένας προπονητής ομάδας συναντιούνται αυτό που θα έπρεπε να ενδιαφέρει είναι αν η συνάντηση θα δημιουργήσει συνθήκες προόδου. Στην συγκεκριμένη περίπτωση είτε το διαζύγιο, είτε η ανανέωση των όρκων δεν είναι δεδομένο ότι αυτό θα το φέρει αυτόματα. Θα το εξηγήσω.

Καυγάς σε λάθος βάση

Ο κόσμος του Ολυμπιακού όλο το καλοκαίρι τσακώνεται κατά την γνώμη μου σε λάθος βάση. Οσο έχουν δίκιο όσοι υποστηρίζουν πως ο Ολυμπιακός δεν παίζει καιρό τώρα καλό ποδόσφαιρο (με ευθύνη του προπονητή του), άλλο τόσο δίκιο έχουν και όσοι ισχυρίζονται πως ο γενικότερος προγραμματισμός δεν ήταν ο καλύτερος (με ευθύνη της διοίκησής του). Προφανώς ο Ολυμπιακός που έχει ξεχάσει τι θα πει γκολ στο Καραϊσκάκη μέσα στο 2026) πρέπει να παίξει μπάλα που να ταιριάζει σε μεγάλη ομάδα και σίγουρα χρειάζεται και καλύτερες μεταγραφές, αλλά όλα αυτά είναι τόσο αυτονόητα που κακώς προκαλούν συζητήσεις. Αυτό που λίγοι καταλαβαίνουν – και που κατά την γνώμη μου είναι και το βασικό αυτής της ιστορίας – είναι ότι ο Ολυμπιακός χρειάζεται να φτιάξει μια καινούργια ομάδα. Όχι γιατί δεν κέρδισε πέρυσι το πρωτάθλημα ή γιατί φέτος αποκλείστηκε από την Ναϊμέγκεν. Αλλά γιατί αυτό λένε τα αγωνιστικά δεδομένα του.

Ο Ολυμπιακός ποτέ δεν έπαιξε ιδιαιτέρως ελκυστικό ποδόσφαιρο τον καιρό του Μεντιλίμπαρ. Αλλά είχε άλλα χαρακτηριστικά που αποδείχτηκαν χρήσιμα. Είχε αγωνιστική ταυτότητα, πράγμα που από τις ελληνικές ομάδες δεν συνηθίζεται. Είχε παίκτες που αποδείχτηκαν οι κατάλληλοι (κυρίως λόγω εμπειρίας- Φορτούνη, ΕλΚαμπί, Ποντένσε, Ροντινέι, Ιμπόρα) για να φέρουν ένα ευρωπαϊκό τρόπαιο σε μια χρονιά που η τεχνική καθοδήγηση της ομάδας δεν ήταν υποδειγματική: ο Ολυμπιακός είχε αλλάξει τρεις προπονητές. Εβγαλε νέα παιδιά (Τζολάκη, Μουζακίτη, Κωστούλα) που βοήθησαν την χρονιά του νταμπλ. Επαιζε ένα συχνά ψυχωμένο και προσεχτικό ποδόσφαιρο που του έδωσε την δυνατότητα να είναι αξιοπρεπής, αν όχι και θεαματικός, στο Τσάμπιονς λιγκ. Αλλά ως ομάδα η συγκεκριμένη έκανε τον κύκλο της. Δεν το λέω εγώ: το λέει η ίδια η πραγματικότητα.

Η μοναδική βεβαιότητα

Ο Ολυμπιακός μπήκε στο εφετινό καλοκαίρι με μερικές βεβαιότητες που φώναζαν ότι χρειαζόταν ένα αληθινό restart – μια νέα ομάδα δηλαδή. Ο Τζολάκης είχε ζητήσει να φύγει: έκρινε ότι έφτασε η στιγμή για το επόμενο βήμα. Ο Κοστίνια, βασικός δεξιός μπακ πέρυσι, έφερε μια τρομερή πρόταση: μεγάλη και για τον ίδιο. Ο Ορτέγκα είχε κριθεί ήδη από πέρυσι: δεν έκανε την πρόοδο που στην ομάδα περίμεναν. Ο Ποντένσε δεν θα έμενε γιατί η παρουσία του δεν δικαιολογεί ένα συμβόλαιο που φέτος έπρεπε να φτάσει τα 4 εκατ ευρώ, αλλά και μια αγορά του. Η ομάδα με όσα (δεν) έκανε πέρυσι φώναζε ότι χρειαζόταν δυο τουλάχιστον χαφ.

Για να το πω απλά ο Ολυμπιακός στην αρχή του καλοκαιριού χρειαζόταν έξι τουλάχιστον παίκτες ενδεκάδας. Και μερικούς που θα έπρεπε να μεγαλώσουν το ρόστερ αντικαθιστώντας παίκτες που δεν βγήκαν (Αντρέ Λουίς, Κλέιτον), που έφυγαν (Μπιανκόν, Καλογερόπουλος), που παραγκωνίστηκαν (Ταρέμι, Γιάρεμτσουκ) ή που απλά μεγάλωσαν (Πασχαλάκης, Ντάνι Γκαρθία). Μια ομάδα με τόσες ανάγκες (και σε επίπεδο αρχικής ενδεκάδας και σε επίπεδο ρόστερ) έπρεπε υποχρεωτικά να χτιστεί από την αρχή. Ο Μεντιλίμπαρ δεν αγαπάει αυτού του τύπου την δουλειά και το ξέρουμε, αλλά απορώ πως όλοι οι άλλοι που υπάρχουν στο Ρέντη σε διάφορους ρόλους δεν το έβλεπαν.

Χωρίς κεντρική ιδέα

Η αλήθεια είναι πως ο Ολυμπιακός δεν έμεινε άπραγος. Καλοκαιριάτικα ήρθαν δέκα παίκτες και μπορεί να ρθουν κι άλλοι. Αλλά αυτό που φαίνεται να λείπει δεν είναι οι παίκτες: είναι οι κεντρικοί ιδέα, δηλαδή το γιατί γίνονται οι μεταγραφές. Αν γίνονται για να υπάρξουν κάποιες προσθήκες στην «ομάδα του Μεντιλίμπαρ» τότε κακώς γίνονται τόσες πολλές: ο προπονητής είναι δεδομένο πως δεν αγαπάει αυτό το «πήγαινε - έλα» και το είπε και στην γνωστή του δήλωση με την οποία θεωρεί την προετοιμασία κάτι άχρηστο. Αν γίνονται για να προκύψει μια νέα ομάδα (όπως εγώ νομίζω ότι είναι απαραίτητο, διαφορά ο Ολυμπιακός θα κυνηγάει την ουρά του), τότε πρέπει να υπάρξει προβληματισμός για το τι ομάδα θα είναι αυτή. Αν πρέπει να ξαναγίνει μια «ομάδα Μεντιλίμπαρ» τότε σήμερα ο Μαρινάκης και ο Βάσκος πρέπει να συζητήσουν τι παίκτες χρειάζονται. Ο προπονητής πρέπει να το κάνει αφήνοντας στην άκρη την επιζήμια για την ομάδα βεβαιότητα ότι ο Ολυμπιακός πρέπει να βασίζεται αποκλειστικά στους εναπομείναντες «παλιούς» κι ο πρόεδρος πρέπει να του πάρει κι άλλους παίκτες σαν αυτούς που ζητάει και να ελπίζει πως αυτοί θα αξιοποιηθούν. Αν όμως το ποδόσφαιρο που η ομάδα του Μεντιλίμπαρ παίζει δεν αρέσει, δεν χρειάζονται συζητήσεις: χρειάζεται κάποιος νέος προπονητής που θα έχει τον χρόνο και τους παίκτες για να φτιάξει μια νέα και διαφορετική ομάδα. Μου μοιάζει απλό.

Λάθη και πάθη

Απλά επίσης μου μοιάζουν και πολλά άλλα που κακώς προκαλούν εντάσεις. Η άποψη ότι τρεις παίκτες από το πάνω ράφι κτλ κτλ θα βοηθούσαν τον Μεντιλίμπαρ να παρουσιάσει μια ομάδα που να παίζει τρομερή μπάλα είναι μια κουταμάρα: μια ομάδα του Μεντιλίμπαρ θα παίζει το ποδόσφαιρο που θέλει ο Βάσκος όποιοι κι αν είναι οι παίκτες της. Αν αυτό το ποδόσφαιρο αρέσει, δεν υπάρχει πρόβλημα, αλλά για να γίνει ο Ολυμπιακός δυνατός και αποτελεσματικός τρεις δεν φτάνουν κυρίως γιατί αποκλείεται να είναι ο Ντεμπελέ, ο Χακίμι και ο Ολίσε που ίσως θα τον ομόρφαιναν αν έκαναν καλές σέντρες.

Είναι επίσης λάθος η άποψη ότι αρκεί να αλλάξει ο προπονητής για να δούμε να προκύπτει μια τρομερή ομάδα από αυτό το ρόστερ: ο Ολυμπιακός έχει ευδιάκριτες «τρύπες» και πρέπει να κάνει σημαντικές προσθήκες, όποιος κι αν είναι ο προπονητής του. Αν μάλιστα αυτός είναι καινούργιος θα χρειαστεί και πολύ χρόνο. Διότι αυτό που θα κληρονομήσει πρέπει υποχρεωτικά να το φτιάξει από την αρχή. Επιβάλλοντας νέες συνθήκες και στην προπόνηση και στους τρόπους παιγνιδιού – πράγμα που δεν είναι καθόλου απλό όταν μάλιστα δεν υπάρχει χρόνος προετοιμασίας. Γίνεται; Ναι. Κάποτε ο Ερνέστο Βαλβέρδε παρέλαβε καλοκαιριάτικα από τον Λίνεν μια ομάδα αποκλεισμένη από την Ευρώπη και με καμιά εικοσαριά νέους παίκτες: την έδεσε σχετικά γρήγορα. Αλλά του το επέτρεπε ότι δεν μπορούσε να γίνει η παραμικρή σύγκριση με τον Λίνεν. Ενώ αυτός που θα αντικαταστήσει τον Βάσκο (αν αυτός φύγει) θα συγκρίνεται από πολλούς με τους θριάμβους του. Κι επειδή στην Ελλάδα όλοι αγαπούν τις νίκες πιο πολύ από το ποδόσφαιρο, η δυσκολία θα είναι μεγάλη.

Ανακεφαλαιώνω. Ο Μαρινάκης με τον Μεντιλίμπαρ έχουν ένα ραντεβού. Θα είναι χρήσιμο αν συμφωνήσουν πως ο Ολυμπιακός χρειάζεται μια καινούργια ομάδα, δηλαδή παίκτες και χρόνο. Ο Μεντιλίμπαρ δεν θέλει παίκτες. Κι ο Μαρινάκης δύσκολα δίνει χρόνο. Μπορείτε να τους κάνετε όση κριτική θέλετε. Αλλά για αυτό που συμβαίνει. Όχι γιατί θέλετε ο Μεντιλίμπαρ να παρουσιάζει θεαματικές ομάδες και γιατί ο Μαρινάκης δεν αγοράζει τον Ντεμπελέ και τον Ολίσε…

(Gazzetta.gr, Αυγουστος 2026)

Το απλό μυστικό του υπέροχου ΟΦΗ

Thu, 13 Aug 2026 11:50:40 GMT

Εβλεπα στο τέλος του Σούπερ καπ το πανηγύρι των παικτών του ΟΦΗ και σκεφτόμουν πως αν μπορούν να σωθούν και να αποκτήσουν αίγλη διοργανώσεις όπως αυτός ο ταλαιπωρημένος θεσμός, χρειάζονται τέτοιου τύπου ματς και τέτοιου τύπου κατορθώματα. Το Σούπερ καπ πέρσι έγινε χειμώνα. Φέτος έγινε κατακαλόκαιρο. Το ταλαιπωρούν στην ΕΠΟ κομμάτι. Επειδή υπάρχει χορηγός θα συνεχίσουν να το κάνουν: καλύτερα θα λεγα καλοκαιριάτικα. Για να αποκτήσει ωστόσο την αίγλη που του πρέπει χρειάζονται σε αυτό μεγάλες στιγμές όπως αυτές που μας έδωσε ο ΟΦΗ. Που το κέρδισε περίπου όπως και τον τελικό κυπέλλου με τον ΠΑΟΚ: δείχνοντας ποιότητα, αντοχές, αλλά και μια ατσάλινη πίστη.

Τρεις ιδιαίτεροι άνθρωποι

Οι άνθρωποι του ΟΦΗ αυτή την φορά δεν ήταν συγκινημένοι όπως μετά την νίκη κόντρα στον ΠΑΟΚ: έμοιαζαν μάλλον δικαιωμένοι γιατί η ομάδα απέδειξε πως μπορεί να έχει συνέχεια. Ο ιδιοκτήτης της ομάδας Μιχάλης Μπούσης είπε ότι «ο ΟΦΗ έδωσε ένα όνειρο σε όλες τις ομάδες, ώστε να παλέψουν και να δείξουν τον καλύτερό τους εαυτό». Ο αρχιτέκτονας της νίκης Χρήστος Κόντης μίλησε για υπερπροσπάθεια της ομάδας του αλλά και για δικαιοσύνη: «νιώθω μεγάλη αγάπη από όλους, ένα πολύ ωραίο συναίσθημα» τόνισε αφού γκρίνιαξε λίγο για την διαιτησία. Κι ο αφανής αλλά πολύ σημαντικός Ηλίας Πουρσανίδης συμπλήρωσε τους δύο λέγοντας ότι «η νίκη είναι σημάδι μεγάλης προόδου» και είπε πως κοιτάζει ήδη το μέλλον. «Πρέπει να διαχειριστούμε σωστά αυτές τις επιτυχίες και να αξιοποιήσουμε όπως πρέπει» επισήμανε.

Ο Μπούσης, ο Κόντης και ο Πουρσανίδης είναι πολύ ιδιαίτερες περιπτώσεις στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Ο Μπούσης ήρθε από τις ΗΠΑ το 2018 και έγινε πρόεδρος της ομάδας στις 4 Οκτωβρίου. Στις 10 Οκτωβρίου ανέλαβε τα χρέη της. Πριν αναλάβει ξέρω ότι συζήτησε πολύ με τον Γιώργο Σαμαρά και τον πατέρα του: ήθελε να καταλάβει πολλά πριν πει το μεγάλο «ναι». Οι συνεργάτες του λένε πως έχει βάλει πάνω από 15 εκατομμύρια από την τσέπη του, χρήματα που δόθηκαν για μεταγραφές, υποδομές, και αναδιοργάνωση της ίδιας της ΠΑΕ από την οποία τα τελευταία χρόνια έχουν περάσει εξαιρετικοί παράγοντες: ας μην ξεχνάμε πως εκεί βρήκε καταφύγιο ο πρώην πρόεδρος της Σουπερλίγκ Μηνάς Λυσσάνδρου όταν έφυγε από την ΑΕΚ και πριν γυρίσει σε αυτή. Ο Μπούσης παραμένει έξι χρόνια τώρα ένας έξω καρδιά Ελληνοαμερικάνος: το ζεϊμπέκικο που χόρεψε με το κύπελλο Ελλάδας αγκαλιά πέρυσι είναι η μεγάλη στιγμή του.

Ο Πουρσανίδης ξέρει ποδόσφαιρο όσο λίγοι στην Ελλάδα – και δεν μιλάω για συστήματα και διατάξεις που είναι της μόδας αλλά για ανθρώπους. Νομίζω πως πίσω από την τακτική του ΟΦΗ να μαζεύει παιδιά που έχουν περάσει από μεγάλες ομάδες βρίσκεται αυτός. Ο Πουρσανίδης ξέρει πως αυτό που μετρά είναι να προσθέτεις σε μια ομάδα όπως ο ΟΦΗ παίκτες με εμπειρίες και παραστάσεις, ικανούς να διαχειριστούν απαιτήσεις. Με την συμπεριφορά του έκανε παίκτες που εκεί βρήκαν ένα συμβόλαιο που μοιάζει με καταφύγιο να νιώθουν τρομερά σημαντικοί. Ο Ανδρούτσος, ο Πούγγουρας, ο Φούντας, τώρα ο Μπουχαλάκης και ο Αϊτόρ είδαν τον ΟΦΗ ως ευκαιρία για ένα restart. Ο Κωστούλας, ο Αθανασίου, ο Χριστόπουλος (αλλά κι ο Λίλο) ένοιωσαν εξαιρετικά σημαντικοί. Η ίδια η ζωή στην Κρήτη είναι κίνητρο: ο κόσμος ξέρει να αγαπάει – το να βρεθείς εκεί και μάλιστα σε ένα ΟΦΗ χωρίς οικονομικά προβλήματα είναι ευλογία. Το ξέρει και ο Κόντης.

Η επιλογή του Κόντη

Ο Κόντης βρέθηκε στον ΟΦΗ πέρυσι γιατί το ήθελε: η επιλογή να πάει στην Κρήτη δεν ήταν ούτε δεδομένη, ούτε απλή. Φτάνοντας να αναλάβει τον ΠΑΟ για δεύτερη φορά στην καριέρα του (έστω και προσωρινά…) ο Κόντης θα μπορούσε να ριζώσει εκεί – άλλωστε και για τους προπονητές ισχύει το «ουδέν μονιμότερο του προσωρινού», ειδικά στην Ελλάδα. Στον ΠΑΟ του πρότειναν να παραμείνει σε όποια θέση ήθελε – αυτή του βοηθού του Μπενίτεθ έμοιαζε πολύ καλή διότι δεν θα είχε και την παραμικρή ευθύνη και θα έβαζε στο βιογραφικό του μια συνεργασία με ένα προπονητή με όνομα, πράγμα που μετράει. Ο Κόντης προτίμησε τον ΟΦΗ παίρνοντας ένα ρίσκο τεράστιο: η ομάδα του Ηρακλείου είχε αρχίσει το πρωτάθλημα άσχημα, υπήρχαν απαιτήσεις και νομίζω πως κανείς δεν περίμενε πως ο ΟΦΗ θα μπορούσε να ξαναφτάσει πάλι στον τελικό κυπέλλου καθώς αυτό το πέτυχε πέρυσι μετά από 25 ολόκληρα χρόνια.

Λέγανε στον ΠΑΟ πως το πρόβλημα του ήταν οι υπερβολικά καλές σχέσεις με τους παίκτες – ειδικά τους Ελληνες: τις γνώσεις του και την εργατικότητα του δεν την αμφισβήτησε κανείς. Με αυτό το όπλο, την ικανότητα δηλαδή να μιλάει στα παιδιά του δείχνοντας πως τους καταλαβαίνει – ο Κόντης πορεύτηκε και στον ΟΦΗ και σήμερα έχει δυο κύπελλα αξιοζήλευτα.

Χθες η συνεισφορά του ήταν μεγάλη. Οι αλλαγές στο δεύτερο ημίχρονο (ο Θεοδοσουλάκης αντί του Αποστολάκη, ο Μπουχαλάκης αντί του Καραχάλιου, ο Ντίκμαν αντί του Φούντα αλλά και ο Ισάκα αντί του εξαιρετικού Αϊτόρ) μέτρησαν πολύ. Ο ΟΦΗ απέκτησε πιο πολύ κίνηση στο πλάι, ο Μπουχαλάκης ελευθέρωσε τον Ανδρούτσο από την ανασταλτική δουλειά, ο Ισάκα έδωσε στην επίθεση πνοή κι ο Ντίκμαν τρεξίματα. Η ανατροπή ήρθε με ένα καταπληκτικό γκολ του Ανδρούτσου κι ένα του Κωστούλα από καταπληκτικό χτύπημα του Αϊτόρ. Το μόνο ψεγάδι ήταν μια δυσκολία στις στημένες φάσεις –η ΑΕΚ πριν βρει το γκολ της ισοφάρισης με τον Ζίνι στο 98΄είχε και δυο ακόμα επικίνδυνες επισκέψεις. Όταν ο ΟΦΗ δέχτηκε την ισοφάριση πολλοί πίστεψαν πως αυτό το γκολ – μαχαιριά θα του στοίχιζε αλλά μιλάμε για ομάδα που ιστορικά έχει αποδείξει πως είναι επτάψυχη. Και στα πέναλτι όλοι έδειξαν πόσο καλά προετοιμασμένοι ήταν ώστε να κεφαλαιοποιήσουν την επέμβαση του Χριστογιώργου στο πέναλτι του Βάργκα.

Ομολογώ πως θαύμασα τον Ανδρούτσο στο τέλος. Του χρωστούσε η ιστορία να υπογράψει κάτι σπουδαίο. Υπήρξε μεγάλο ταλέντο, κάπου χάθηκε αδυνατώντας να αξιοποιήσει ευκαιρίες, αλλά στον ΟΦΗ βρήκε κι αυτός όπως και πολλοί άλλοι την ευκαιρία για μια νέα θεαματική αρχή. Σε κάποιους παίκτες χρειάζεται απλά να βρεθούν στις κατάλληλες ομάδες.

Η ΑΕΚ προβλημάτισε αλλά έχει χρόνο

Και η ΑΕΚ; Η ήττα σίγουρα πόνεσε, κανείς δεν χαρίζει τρόπαια. Αλλά εντός της υπάρχουν και πολλά ενθαρρυντικά. Ο Νίκολιτς εξαιτίας του κανονισμού που επιβάλει χρησιμοποίηση μικρών δεν κατάφερε να κατεβάσει την καλύτερη ενδεκάδα. Κράτησε επίσης δυο αλλαγές για το τέλος γιατί ήθελε σε περίπτωση που το πράγμα κριθεί στα πέναλτι τον έμπειρο Στρακόσια: η επιλογή δεν απέδωσε αλλά δεν ήταν λάθος. Στα καλά της βραδιάς η εμφάνιση του Γιόβιτς, που έχοντας κάνει μια καλή προετοιμασία είναι πιο αδύνατος και πιο εκρηκτικός. Στα καλά και ότι φάνηκε πως οι νεοφερμένοι θα βοηθήσουν: βέβαια θέλουν τον χρόνο τους. Πολύ καλό και ότι η ομάδα εξακολουθεί να έχει τις περσινές καλές της συνήθειες: γρήγορες μεταβάσεις πχ, αλλά και πίστη ότι θα βρει γκολ στις καθυστερήσεις – χθες σκόραρε και με τους δυο αγαπημένους της τρόπους.

Υπάρχουν και προβληματισμοί. Το 4-4-2 ενόψει play off του Τσάμπιονς λιγκ εμπεριέχει ρίσκο. Ο Ζίνι είναι μια πολυτέλεια στον πάγκο. Η απουσία του Πινέδα θα φανεί: ήταν ΜVP του πρωταθλήματος. Αλλά όπως είπε κι ο Νίκολιτς είναι χρήσιμο να βλέπεις τα προβλήματα σου μια εβδομάδα πριν τα ματς της χρονιάς με την Λέφσκι.

Σε τελική ανάλυση η πρωταθλήτρια έχασε απλά ένα τρόπαιο. Ενώ ο ΟΦΗ είχε τι κίνητρο να γράψει ιστορία. Κι έγραψε μια ιστορία υπέροχη…

Όταν χρειάστηκε ο πάγκος…

Wed, 12 Aug 2026 11:25:38 GMT

Στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου και στην δεύτερη μόλις ευκαιρία του στο ματς ο Ολυμπιακός άνοιξε το σκορ κόντρα στην Ναϊμέγκεν με γκολ, (ποιου άλλου;) του ΕλΚαμπί. Είχε προηγηθεί ένα μέτριο πρώτο ημίχρονο στο οποίο ωστόσο είχαν συμβεί πολλά. Οι γηπεδούχοι είχαν ένα δοκάρι και είχαν χάσει δυο παίκτες (τον Γουάισα και τον Σάντλερ) από μυϊκά προβλήματα. Κι ο Ολυμπιακός είχε νωρίς τον δικό του άτυχο – ο Ζότα άφησε την θέση του στον Φορτούνη μόλις στο 15΄αλλά αυτό ήταν μάλλον το μικρότερο πρόβλημα του καθώς υπήρχαν δυο μεγαλύτερα: η δυσκολία του να κρατήσει μπάλα και να γίνει απειλητικός και κυρίως η αδυναμία του να αμυνθεί στοιχειωδώς σοβαρά στα δεξιά. Ο Ροντινέι, δηλαδή ο τρίτος δεξιός μπακ που χρησιμοποίησε ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ στα ματς με την ολλανδική ομάδα περνούσε τα πάνδεινα όχι τόσο από τον βετεράνο Τάντιτς, που ήταν πάντως ορεξάτος, όσο από τους Φονβίλ και Σέρι που εμφανίζονταν συχνά στα μέρη του.

Τα δυο αυτά προβλήματα ήταν τόσο μεγάλα που μου έμοιαζε βέβαιο ότι ο Μεντιλίμπαρ κάτι θα κάνει για να τα αντιμετωπίσει. Ο Βάσκος είχε αλλάξει πολύ τον Ολυμπιακό που είχαμε δει στο Καραϊσκάκη ξεκινώντας αυτή την φορά τον Πιρόλα, τον Εσε, τον Ζέλσον, τον Σα, τον Ζότα, που αντικαταστάθηκε από τον Φορτούνη που επίσης δεν είχε αγωνιστεί στο πρώτο ματς. Η ενδεκάδα δεν είχε αγωνιστεί ποτέ προηγουμένως, είχε όμως αρκετούς παίκτες που γνώριζαν την αποστολή και ο χρόνος θα μπορούσε να της είναι σύμμαχος – τουλάχιστον στο επιθετικό κομμάτι. Κάπως έτσι κι έγινε.

Όταν ο Σα και ο Φορτούνης μπήκαν πιο πολύ στο ματς, αφενώς ήρθε το γκολ του ΕλΚαμπί και αφετέρου ο Ολυμπιακός στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου είχε γίνει πιεστικότερος, έκλεβε μπάλες ψηλά κι έμοιαζε έτοιμος να βρει το δεύτερο γκολ. Κι ίσως να είχε προκριθεί αν αντιμετώπιζε το πρόβλημα στα δεξιά της άμυνάς του. Επίθεση αν υπάρξει περισσότερη διάθεση των παικτών μπορείς να παίξεις καλύτερα. Ένα τακτικό πρόβλημα όμως δεν λύνεται χωρίς καμία παρέμβαση.

Οι διαβασμένοι Ολλανδοί

Όπως και στο Καραϊσκάκη η Ναϊμέγκεν φάνηκε πιο διαβασμένη: παρόλου που έχασε δυο παίκτες νωρίς συνέχισε να χτυπάει τον Ολυμπιακό στα δεξιά ξεπερνώντας σταδιακά το όποιο πρόβλημα δημιούργησε το 0-1: είναι ομάδα συνηθισμένη να δέχεται γκολ έτσι κι αλλιώς. Απέναντι στην πίεσή της ο Ολυμπιακός έκανε μόνο ένα πράγμα: προσπάθησε να αποφύγει το build up. Κάπως έτσι της έδωσε το γκολ του 1-1. Ο τερματοφύλακας Πόποβιτς γέμισε αντί να παίξει με τους αμυντικούς του, οι Ολλανδοί κέρδισαν την μπάλα και βρήκαν τον Ολυμπιακό κομμάτι ψηλά. Κατέβηκαν από τα αριστερά με τον Φονβίλ όπως όλο το βράδυ: ο Λίντσεϊ ισοφάρισε. Και το ματς γύρισε πολύ πριν ο Εμρέ Μορ στην παράταση βρει το δεύτερο γκολ. Ο Μορ είναι ένας επαγγελματίας γυρολόγος που έχει περάσει και από τον Ολυμπιακό χωρίς ποτέ του να κερδίσει εμπιστοσύνη. Δεν πέτυχε ένα σπουδαίο γκολ: κόντρες εκμεταλλεύτηκε και βρήκε την μπάλα στρωμένη. Αλλά η περίπτωσή του είναι χρήσιμη για όλες τις συζητήσεις που γίνονται για τα μεταγραφικά: το σημαντικότερο είναι να αξιοποιείς τους παίκτες που έχεις – κανείς δεν είναι άχρηστος.

Δυο λεπτομέρειες

Αυτή θα ήταν η σύνοψη του ματς αν δεν υπήρχαν δυο ακόμα πολύ σημαντικά. Το πρώτο έχει να κάνει με τις αλλαγές του προπονητή του Ολυμπιακού, το δεύτερο με την αποβολή του Φορτούνη στο 80΄. Η αποβολή ήταν απλά μια κακή στιγμή: ο Φορτούνης δεν έγινε ξαφνικά δολοφόνος που θέλει να κόψει την μπάλα σε αντιπάλους του. Κουρασμένος, έχασε το κοντρόλ, άπλωσε το πόδι και το κακό έγινε: τον καιρό του VAR αυτά δεν συγχωρούνται ακόμα κι αν ο διαιτητής δεν δει τι ακριβώς έγινε, όπως χθες ο Μαριάνι. Οι αλλαγές όμως σηκώνουν μεγαλύτερη συζήτηση.

Πρώτα από όλα καμία από όσες έγινε δεν βοήθησε ώστε να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα στην άμυνα στα δεξιά. Δεν ήταν απλή η λύση του, αλλά οι προπονητές χρειάζονται για τα δύσκολα. Νομίζω θα ήταν λογικότερο να μπει πιο γρήγορα ο Σιπιόνι: μέρος του προβλήματος είχε να κάνει με το ότι ο Ντάνι Γκαρθία πήρε κίτρινη κάρτα μόλις στο 10΄και δεν είχε φάουλ να ξοδέψει ώστε να μην κυκλοφορούν οι γηπεδούχοι την μπάλα όσο γρήγορα ήθελαν. Αλλά ίσως το χειρότερο της ιστορίας είναι ότι όσοι ήρθαν από τον πάγκο (και ήταν πολλοί…) δεν βοήθησαν επιθετικά καθόλου – ήταν μάλιστα τόσο μικρή η προσφορά τους που αναρωτιόσουν γιατί βγήκαν τόσο νωρίς ο Σα και ο Ζέλσον, αλλά και γιατί δεν υπήρχε στην ευρωπαϊκή λίστα ένας από τους Ταρέμι και Γιάρεμτσουκ.

Ο Μεντιλίμπαρ είπε στο τέλος ότι οι πολλές μεταγραφές ακυρώνουν την δυνατότητα να γίνει προετοιμασία – η άποψη είναι ενδιαφέρουσα, αλλά ο Ολυμπιακός είχε χθες μετά την είσοδο του Φορτούνη αντί του Ζότα 9 «παλιούς» στους 11 που ξεκίνησαν, οπότε μια εικόνα ομοιογενούς ομάδας έπρεπε να την έχει. Αυτοί που έλειψαν και θα μπορούσαν να βοηθήσουν με την εμπειρία τους δεν ήταν νεοφερμένοι που ακόμα ψάχνονται – ήταν δυο παίκτες που ακυρώθηκαν χωρίς να έχουν παραχωρηθεί. Θα έσωζαν τον Ολυμπιακό; Δεν το ξέρω. Αλλά η απόφαση ότι δεν μπορούν να βοηθήσουν μείωσε υπερβολικά τις όποιες λύσεις: χθες δεν υπήρχε κανείς φορ που να μπει στο τέλος να μεγαλώσει την όποια επικινδυνότητα.

Όλα αυτά δείχνουν πρώτα από όλα κακούς υπολογισμούς. Οι κακοί υπολογισμοί δεν βοηθάνε όταν βρίσκεσαι σε προκριματικό Τσάμπιονς λιγκ. Ο Ολυμπιακός δεν θα πάθει κάτι γιατί βρέθηκε στο Europa League. Κυρίως γιατί αυτό που μας έδειξε στα δύο ματς δεν ήταν εικόνα ομάδας που θα μπορούσε να βρεθεί στο Τσάμπιονς λιγκ. Ακόμα και η χθεσινή βελτίωσή του, σε σχέση με το ματς στο Καραϊσκάκη, αποδείχτηκε ότι δεν έφτανε. Και το γεγονός ότι μετά από δυο ματς το συμπέρασμα είναι ότι χρειάζεται μεταγραφές (πέντε λέει η διοίκησή του, την ώρα που ο προπονητής λέει ότι αυτές είναι μπλέξιμο…) δείχνει ότι σπατάλησε το καλοκαίρι του.

Είναι αλήθεια ότι χρόνος υπάρχει. Αλλά και ότι δεν γυρίζει πίσω.

Δύσκολα, αλλά η δουλειά έγινε

Ο ΠΑΟ πήρε μια πρόκριση πιο δύσκολη από όσο περίμενα. Απέναντι στην ΤΣΣΚΑ1948 πρέπει να κρατήσει αυτή και κάποια απλά συμπεράσματα. Το πιο ευχάριστο είναι ότι στο ρόστερ του υπάρχουν μεγάλες πολυτέλειες (ειδικά στην επίθεση…) κι αυτό θα παίξει εντός της σεζόν το ρόλο του: χθες τα γκολ της πρόκρισης ήρθαν από τον Λιβάι Γκαρσία (που ξεκίνησε βασικός και σκόραρε μόλις κατέβηκε από το αεροπλάνο) και τον Ντέσερς που επανεμφανίστηκε την κατάλληλη στιγμή (για να βρει το γκολ πρόκρισης στην παράταση εκμεταλλευόμενος ένα λάθος του τερματοφύλακα…. ). Το δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι ο Γιάκομπ Νίστρουπ ξέρει που βρίσκεται και έχει τους σωστούς προβληματισμούς. Ο Δανός αντίθετα από άλλους διασημότερους προκατόχους του καταλαβαίνει ότι ηρεμία και χρόνο δίνουν μόνο τα αποτελέσματα. Αλλαξε την άμυνα κι αν η προσθήκη του Κάτρη ήταν υποχρεωτική αφού ο Τσάπρας ήταν τιμωρημένος, η αλλαγή του σχήματος ήταν επιλογή: το κάτι σαν 5-2-3 που γινόταν 4-4-2 όταν ο ΠΑΟ είχε την μπάλα μαρτυρά ότι ο κόουτς καταλαβαίνει ότι κάτι πρέπει να κάνει με τα μετόπισθεν. Το τρίτο συμπέρασμα είναι ότι ο ΠΑΟ χρειάζεται δουλειά: χθες παραλίγο να πληρώσει μια χαλαρότητα στο τελευταίο δεκάλεπτο του ματς, όταν και οι γηπεδούχοι ισοφάρισαν με τον Ντβάλι μετά από εκτέλεση πλαγίου άουτ. Οι αλλαγές του Δανού μετά το γκολ βοήθησαν έστω και καθυστερημένα ώστε στην παράταση ο ΠΑΟ να ξαναπάρει τον έλεγχο του ματς – πράγμα που είχε μετά το πρώτο τέταρτο του αγώνα. Αλλά καλοκαιριάτικα το παιγνίδι με την φωτιά είναι πάντα επικίνδυνο – στο τέλος κι ο ΠΑΟ ολοκλήρωσε το ματς παίζοντας άμυνα ηρωϊκά.

Νομίζω πάντως ότι αυτή η νίκη του δίνει του ΠΑΟ και εισιτήριο εισόδου στην League Phase του Conference League. Όχι γιατί ο επόμενος αντίπαλός του θα είναι λιγότερο δυνατή ομάδα από την ΤΣΣΚΑ1948. Αλλά γιατί δεν μπορώ να φανταστώ ότι θα ξαναβρεθεί σε τόσο δύσκολη θέση όπως στα δυο ματς με την ομάδα της Σόφιας. Χωρίς γκρίνιες βλέπεις πιο καθαρά τα πράγματα. Και μαθαίνεις.

Κανείς δεν χαρίζει τίποτα

Tue, 11 Aug 2026 10:26:54 GMT

Ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟ θα ζήσουν απόψε δοκιμασίες που είναι κομμάτι μυστήριες για δυο λόγους. Ο πρώτος λόγος έχει να κάνει με το ότι θα κυνηγήσουν προκρίσεις εκτός έδρας χωρίς να έχουν αβαντάζ να υπερασπιστούν. Η λευκή ισοπαλία του Ολυμπιακού στο Καραϊσκάκη κόντρα στην Ναϊμέγκεν δυσκολεύει το δρόμο του Ολυμπιακού προς τα play off του Τσάμπιονς λιγκ καθώς χρειάζεται νίκη με κάποιο τρόπο στην Ολλανδία. Την ίδια στιγμή κι ο ΠΑΟ για να συνεχίσει την προσπάθεια του να βρεθεί στην League Phase του Conference League πρέπει να κερδίσει την ΤΣΣΚΑ1948 στη Βουλγαρία: η ισοπαλία με 1-1 στο ΟΑΚΑ τον υποχρεώνει να ψάξει νίκη και μόνο. Ο δεύτερος λόγος που κάνει παράξενα αυτά τα ματς αφορά το ότι και οι δυο ελληνικές ομάδες πρέπει να αλλάξουν πολλά από όσα είδαμε στα πρώτα ματς. Η δυσκολία των παιγνιδιών τους δεν είναι βέβαια ακριβώς ίδια. Η υποχρέωση όμως ναι. Μολονότι ο Ολυμπιακός έχει έτσι κι αλλιώς εξασφαλίσει την συμμετοχή στην League Phase του Europa League την πρόκριση την χρειάζεται για να έχει ένα ήσυχο καλοκαίρι. Για τον ΠΑΟ το πράγμα είναι πιο απαιτητικό: ένας αποκλεισμός, πέρα από γκρίνια, θα δημιουργήσει και τρύπα οικονομική, που μπορεί να μπλέξει και την επόμενη σεζόν του. Πέρα από το ότι θα του δημιουργήσει προβλήματα στο ranking της UEFA, που μόλις διόρθωσε.

Κακές προσεγγίσεις μια εβδομάδα πριν

Είναι δύσκολο να μιλήσεις για τα αποψινά ματς αν δεν θυμίσεις τι έγινε στα προηγούμενα. Και τα δυο ήταν παιγνίδια στα οποία μέτρησε η κακή προσέγγιση των ελληνικών ομάδων.

Ο Μεντιλίμπαρ εμφανώς περίμενε μια άλλη Ναϊμέγκεν. Υπάρχει μια γενική εντύπωση στην Ελλάδα ότι οι ολλανδικές ομάδες είναι αφελείς, ότι δέχονται εύκολα γκολ, ότι οι δικές μας ομάδες μπορούν να τις αντιμετωπίσουν εύκολα κτλ κτλ. Κατά καιρούς έχει συμβεί ελληνικές ομάδες να στέκονται πολύ καλά απέναντι σε ομάδες της Eredivisie. Ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟΚ είχαν πριν μερικά χρόνια πολύ καλά αποτελέσματα απέναντι στην PSV. O Ολυμπιακός πέρυσι έφερε με την ίδια ομάδα (μόνιμη πρωταθλήτρια Ολλανδίας τον τελευταίο καιρό…) μια μάλλον άδικη ισοπαλία στο Καραϊσκάκη (η PSV είχε ισοφαρίσει στις καθυστερήσεις), και είχε κερδίσει τον Αγιαξ εκτός έδρας. Τον Αγιαξ στο Αμστερνταμ είχε κερδίσει και ο ΠΑΟ προ διετίας γνωρίζοντας ένα αποκλεισμό στα πέναλτι. Αλλά και οι Ολλανδοί έχουν να θυμούνται καλά αποτελέσματα απέναντι σε ελληνικές ομάδες τελευταία. Η Φέγενορντ και η μικρομεσαία Γκο Αχέντ Ιγκλς πχ έκαναν πέρυσι δύσκολη την ζωή του ΠΑΟ. Η Τβέντε προ διετίας φρέναρε τον Ολυμπιακό στο Καραϊσκάκη (0-0). Ο ίδιος ο Αγιαξ έχει τρεις νίκες και μια ισοπαλία στα τέσσερα τελευταία του ματς με την ΑΕΚ κι έχει αποκλείσει συχνά τον ΠΑΟΚ σε play off του Τσάμπιονς λιγκ. Δεν προκύπτει από κάπου ότι η «εξυπνάδα» με την οποία οι ελληνικές ομάδες αντιμετωπίζουν τους «αφελείς» Ολλανδούς φέρνει αποτελέσματα.

Ο Ολυμπιακός πίστευε ότι θα τους αρκούσε να κρατήσει το μηδέν στην άμυνα για να πάρει μια νίκη στις αντεπιθέσεις εξού και τα γεμίσματα του Πόποβιτς στον ΕλΚαμπί και η παρουσία του Ρόκα και του Ροντινέι σαν εξτρέμ. Αλλά και η ολλανδική ομάδα σκέφτηκε το ίδιο. Παίζοντας με τρία στόπερ, χωρίς μεγάλα ρίσκα και αρκετά προσεχτικά απέσπασε την ισοπαλία που ήθελε. Το Σάββατο επιστρέφοντας στις αγαπημένες της συνήθειες έπαιξε ένα ανοιχτό ματς απέναντι στην Τέλσταρ και έχασε με 1-2 για το ολλανδικό πρωτάθλημα. Που είναι κάτι διαφορετικό από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Ο Ολυμπιακός βρήκε απέναντί του μια ομάδα που δεν του έδωσε χώρους, αγωνίστηκε με τρία στόπερ, κράτησε καλά την μπάλα και έδειξε και πολύ καλά προετοιμασμένη: όταν πχ μπήκε στο δεύτερο ημίχρονο ο Μαφέο η Ναϊμέγκεν έπαιζε συνεχώς από την μεριά του απόδειξη πως ο κόουτς Σρέντερ είχε δει και τα φιλικά.

Ο Νίστρουπ ξέρει, αλλά…

Ο ΠΑΟ απέναντι στην TΣΣΚΑ1948 ήταν σαν να ξέχασε αυτό που μπορούσε να πάθει από την Πάκσι στο ΟΑΚΑ. Την άγνωστη ομάδα από την Ουγγαρία ο ΠΑΟ την απέκλεισε βρίσκοντας ένα γκολ πέντε λεπτά πριν το τέλος με τον νεοφερμένο Ροστάντερ κι ενώ η αντίπαλός του αγωνιζόταν με παίκτη λιγότερο. Πριν από την έναρξη των περιπετειών του ΠΑΟ στα εφετινά καλοκαιρινά προκριματικά τονιζόταν ότι ο νέος προπονητής του, ο Γιάκομπ Νίστρουπ ήταν σε αυτά αήττητος έχοντας μάλιστα δώσει και πολλά ματς. Ισχύει. Όμως ο Νίστρουπ είχε την τύχη να δώσει αυτά τα ματς με την Κοπεγχάγη που ως ομάδα του ευρωπαϊκού Βορρά είναι το καλοκαίρι στην ευχάριστη θέση να αγωνίζεται στους ευρωπαϊκούς προκριματικούς σε φόρμα. Η Κοπεγχάγη και χωρίς τον Νίστρουπ κάνει και φέτος πολύ καλές εμφανίσεις καλοκαιριάτικα: την περασμένη Πέμπτη κέρδισε στην Ουγγαρία την Ντεμπρετσένι με 0-3. Η δουλειά του Νίστρουπ στον ΠΑΟ είναι εντελώς διαφορετική από αυτή που έξανε τέτοια εποχή στην Κοπεγχάγη. Όταν δούλευε στην Δανία έπαιρνε μέρος στα ευρωπαϊκά προκριματικά με μια ομάδα που ήταν έτοιμη καθώς το πρωτάθλημα της Δανίας βρισκόταν σε εξέλιξη. Τώρα, πρέπει να κάνει με τον ΠΑΟ τρεις προκρίσεις με μια νέα ομάδα, που έχει κάνει το εφετινό καλοκαίρι δέκα μεταγραφές (και ίσως κάνει κι άλλες…) ψάχνοντας συγχρόνως ομοιογένεια, ισορροπία και πρωταγωνιστές. Ο Νίστρουπ έπρεπε να σταθεί πιο πολύ στις λεπτομέρειες του παιγνιδιού με την Πακσι και να μην ξεχάσει το φιλικό με την Ραπίντ Βιέννης όπου ο ΠΑΟ υπέφερε εξαιτίας της ακάλυπτης άμυνάς του. Από την σύνθεση καταλάβαμε πως είχε προβληματιστεί: η ταυτόχρονη παρουσία των Καμαρά – Τσιριβέγια έπρεπε να φέρει καλύτερη κάλυψη. Αλλά οι δυο είναι κομμάτι στατικοί, έμεναν απλά στην ζώνη ευθύνη τους και στο πλάι οι παίκτες της ΤΣΣΚΑ1948 έβρισκαν χώρους: ο ΠΑΟ είναι τυχερός που δεν έχασε.

Με οδηγό το ματς με τον Αγιαξ

Το καλό και για τους δυο είναι ότι ξέρουν απόψε τι ομάδες έχουν απέναντι τους. Η Ναϊμέγκεν μπορεί να κυκλοφορήσει καλά την μπάλα, αλλά έδειξε στο Καραϊσκάκη ότι μπορεί να είναι και αρκετά συμπαγής. Ο Μεντιλίμπαρ χρειάζεται τον Εσε (και λογικά θα τον έχει), είναι μάλλον προτιμότερο να χρησιμοποιήσει ως δεξί μπακ τον Ροντινέι και να ξεκινήσει τον Πιρόλα, και σίγουρα χρειάζεται να ξαναδεί την επίθεση της ομάδας στην οποία νομίζω πως ο Ζέλσον είναι απαραίτητος και ο Ζότα μπορεί να δώσει πιο πολλά από τον τωρινό Τσικίνιο – αν και για το τελευταίο κρατάω μια μικρή επιφύλαξη καθώς μιλάμε για εκτός έδρας ματς. Ο Ολυμπιακός ίσως χρειαστεί δυο γκολ αφού η Ναϊμέγκεν μου μοιάζει δύσκολο να μην σκοράρει δεύτερη φορά. Κι όσο κι αν ακούγεται παράξενο είναι καλό που το ματς δεν γίνεται στο Καραϊσκάκη στο οποίο ο Ολυμπιακός όλο το 2026 σκοράρει με το σταγονόμετρο και στο ελληνικό πρωτάθλημα. Εκτός έδρας τα πάει λίγο καλύτερα: η περσινή του νίκη κόντρα στον Αγιαξ είναι οδηγός. Τότε βέβαια υπήρχε ο Ταρέμι που μπήκε και βοήθησε πολύ, αλλά ας ελπίσουμε πως κι απόψε ο Μεντιλίμπαρ κάτι θα έχει στο μυαλό του για να κρατήσει ψηλά την αγωνιστική ένταση της ομάδας του που καλοκαιριάτικα δεν είναι η καλύτερη.

Πολλές λογικές αλλαγές

Ο ΠΑΟ επίσης πρέπει απόψε να δει τι μπορεί να κάνει καλύτερα ο ίδιος κι όχι να σκέφτεται το τι μπορεί ο αντίπαλός του. Η ΤΣΣΚΑ1948 θα κάνει ό,τι και στην Αθήνα: θα παίξει άμυνα, θα ψάξει αντεπιθέσεις και θα ελπίζει να εκμεταλλευτεί λάθη της ελληνικής ομάδας. Σαν αυτά που έγιναν στο ΟΑΚΑ. Και εξαιτίας της ανετοιμότητας αλλά όχι μόνο εξαιτίας αυτής: πιο μεγάλο πρόβλημα μου φάνηκε στο ΟΑΚΑ η χαλαρότητα.

Ο Νίστρουπ δεν θα έχει τον Τσάπρα και νομίζω θα βάλει δεξιά στην άμυνα τον Κάτρη. Ανήγγειλε ότι θα χρησιμοποιήσει βασικό τον Λιβάι Γκαρσία. Ισως αλλάξει κάτι και στα χαφ: βρίσκω λογικό να ξεκινήσει ο Τσέριν. Η ΤΣΣΚΑ1948 δεν θα παίξει καν στην έδρα της: το πολύ μικρό γήπεδό της δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ούτε σε προκριματικό του Conference League. Είναι επίσης μια ομάδα που σκοράρει πολύ δύσκολα: έχει ένα μόλις γκολ σε τρια ευρωπαϊκά ματς – αυτό που πέτυχε στην Αθήνα. Νομίζω πως αν ο ΠΑΟ ανοίξει το σκορ αυτή την φορά θα κερδίσει – ίσως και εύκολα. Ο Ολυμπιακός για να προκριθεί στην Ολλανδία πρέπει να κάνει το καλύτερό του ματς μετά τον Ιανουάριο. Όχι ό,τι πιο απλό, αλλά μιλάμε για προκριματικό Τσάμπιονς λιγκ. Όταν συμμετέχεις σε αυτούς τους προκριματικούς χωρίς να έχεις κερδίσει το πρωτάθλημα εύκολα ματς δεν υπάρχουν….

Κάθε ρόλος, μια ιστορία

Mon, 10 Aug 2026 10:20:33 GMT

Αποχαιρετώ καλοκαιριάτικα με θλίψη ένα ήρωα των νεανικών μου χρόνων, τον Νίκο Καλογερόπουλο, που έφυγε σε ηλικία 74 χρονών – πολύ νέος δηλαδή. Όπως πολύ νέος ήταν πάντα.

Ρόλοι ιστορίες

Γεννημένος στα Φιλιατρά, Μεσσήνιος doc, και σπάνια περίπτωση γενικά, ο Καλογερόπουλος ήταν πολλά πέρα από πολύ καλός ηθοποιός. Έλεγε ότι σπούδασε μικρός για να γίνει αγρότης, αλλά τον κέρδισε κατά κάποιο τρόπο η υποκριτική, «αν και την έβρισκε λιγότερο χρήσιμη». Ο πατέρας του, έλεγε, τον είχε ταράξει στις φάπες όταν του είπε πως θα γίνει ηθοποιός. Έλεγε επίσης ότι τον είχα αποβάλει από όλα τα γυμνάσια της Μεσσηνίας όταν ήταν μικρός και διηγούταν ιστορίες με καθηγητές που δεν τον άντεχαν γιατί ήταν από πιτσιρικάς ατίθασος χαρακτήρας. Ηταν αλήθεια όλα αυτά; Μπορεί. Αλλά δεν είχε και μεγάλη σημασία: ο Καλογερόπουλος ήταν ένας υπέροχος αφηγητής ιστοριών – κάπως έτσι έβλεπε και την δουλειά του και ως ηθοποιός. Δεν έπαιζε απλά ρόλους: κάθε ρόλος του ήταν σαν αφήγηση μιας ιστορίας. Μας έδωσε υπέροχους «ρόλους – ιστορίες» ο Καλογερόπουλος.

Ηρθε στην Αθήνα στα μέσα της δεκαετίας του ΄70, πέρασε από διάφορες θεατρικές σχολές κι άρχισε να δουλεύει αρχικά στην τηλεόραση: στο «Χριστός ξανασταυρώνεται θα κάνει το ντεμπούτο του ενώ εξακολουθεί να δουλεύει ως μπογιατζής! Στην τηλεόραση της δεκαετίας του 80 κυρίως θα κάνει πολλά κι ενδιαφέροντα. Θα παίξει στο «Ο φωτογράφος του χωριού», μετά στο «Οι παραστρατημένοι», αλλά θα κάνει την διαφορά στο τρομερό ρόλο του «Μπε» στη «Μεθυσμένη πολιτεία», πριν ακολουθήσουν ρόλοι στους οποίους χάρισε μια μοναδική υπόσταση χωρίς να είναι απαραίτητα πρωταγωνιστής. Στο «Χαίρε Τάσο Καρατάσο», στο «Ολη η δόξα όλη η χάρη», στο «Ερασιτέχνης άνθρωπος» και φυσικά στο αξέχαστο «Κάμπινγκ» όπου έπαιξε δυο ρόλους εντυπωσιάζοντας και ως «Μήτσος» αλλά και ως «Μάιμος» είχε τραβήξει τα βλέμματα. Οι μεταμορφώσεις του (κι όχι απλά οι ερμηνείες του) ήταν στην εποχή του τηλεοπτικά μοναδικές. Αλλά χωρίς αμφιβολία ιστορία έγραψε στον κινηματογράφο. Εκεί που κάθε ρόλος του ήταν δικός του αποκλειστικά: δεν μπορούσες να φανταστείς άλλον να κάνει όσα αυτός. «Οι ρόλοι είναι άτιμο πράγμα. Μια μικρή υπερβολή να βάλεις μπορεί να εξευτελιστείς. Λίγο να φρενάρεις, δεν θα πείσεις κανένα» αγαπούσε να λέει.

Ολοι τον ήθελαν

Ο Καλογερόπουλος ήταν περσόνα κι αυτό ήταν κάτι που δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητο από τους καλούς σκηνοθέτες της εποχής: όλοι τον ήθελαν. Με τον Νίκο Περράκη θα συνεργαστεί δυο φορές. Πρώτα στο «Αρπα κόλλα» και μετά στο «Λούφα και παραλλαγή». Σε αυτό το δεύτερο έχει κουβαλήσει ως στρατιώτης Ιωάννης Παπαδόπουλος την μισή ταινία στις πλάτες του: πήρε και το πρώτο βραβείο στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Πριν από τις συνεργασίες με τον Περράκη εντυπωσιάζει στο «Μάθε παιδί μου γράμματα» του Θόδωρου Μαραγκού στο ρόλο του Σωκράτη, του γιού του συντηρητικού γυμνασιάρχη και αδερφού του Κώστα Τσάκωνα: και για αυτόν θα βραβευτεί στη Θεσσαλονίκη. Είναι μια εποχή που όλοι τον ψάχνουν. Ο ίδιος μοιράζει αρνήσεις. Λέει όχι στον Θόδωρο Αγγελόπουλο, περιορίζει όλο και πιο πολύ τις εμφανίσεις του στην τηλεόραση, πολύ νωρίς σχετικά σταματά και το σινεμά. Πριν το κάνει μας δίνει ένα μεγάλο ρόλο στο «Ρεμπέτικο» του Κώστας Φέρρη. Ο Φέρρης τον έχει για κάτι άλλο στο μυαλό του. Αυτός όταν διαβάζει το σενάριο γοητεύεται από ένα και μόνο ρόλο: αυτόν του Μπάμπη που ο Φέρρης έχει εμπνευστεί από τον Βασίλη Τσιτσάνη. Ο Καλογερόπουλος παίρνει το ρόλο με το «έτσι θέλω» και είναι καταπληκτικός. Μαθαίνει μάλιστα και μπουζούκι για τις ανάγκες της ταινίας. Και καμάρωνε για αυτό του το κατόρθωμα. «Όταν έμαθα μπουζούκι ήταν σαν να έμαθα μια νέα γλώσσα. Τώρα πια μπορούσα να τα πω όλα. Προηγουμένως μόνο με τις λέξεις δεν έβρισκα άκρη» έλεγε.

Αναγνώριση, επιτυχία κι αντίο

Ο Καλογερόπουλος είχε πετύχει ήδη από τα 80΄ς κάτι σπάνιο: απολάμβανε μιας τεράστιας αναγνώρισης από τους συναδέρφους του – ήταν περισσότερο σταρ μεταξύ των ηθοποιών, παρά σταρ ηθοποιός, όχι ότι τον ενδιέφερε κάτι από τα δύο. Οποιος συνεργαζόταν μαζί του εντυπωσιαζόταν από το πόσο μεταμορφωνόταν στο σετ, αλλά και από την άνεση με την οποία έμπαινε στο ρόλο: «ήταν σαν κάθε ρόλο του να τον έχει γράψει ο ίδιος για τον εαυτό του» μου έλεγε ο Αντώνης Καφετζόπουλος. Κανείς δεν καταλάβαινε τον τρόπο του αλλά όλοι τον θαύμαζαν. Κανείς επίσης δεν είχε απάντηση στο πως αυτό το παιδί από τα Φιλιατρά είχε αυτή την μοναδική υποκριτική ικανότητα ενώ ήταν σχεδόν αυτοδίδακτος. Και ελάχιστοι καταλάβαιναν και τα γιατί τον επαγγελματικών του επιλογών.

Στο απόγειο της δημοφιλίας του σταμάτησε να εμφανίζεται και στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο για λόγους που δεν θυμάμαι ποτέ να εξήγησε. Εκανε επιλεγμένες θεατρικές δουλειές, άρχισε να γράφει, κυκλοφόρησε και ένα δίσκο κάποια στιγμή. Το 1999 είχε μια θεαματική επιστροφή στο σινεμά με μια εμφάνιση στη «Θηλυκή Εταιρεία» του Νίκου Περάκη κι ένα χρόνο μετά, παίζοντας τον ρόλο του «Πελοπίδα» στο «Ενας κι ένας» του Νίκου Ζαπατίνα, κέρδισε ξανά το Α΄ Βραβείο Ανδρικού Ρόλου στη Θεσσαλονίκη. Κι αφού τα έκανε αυτά, σαν να έμοιαζε ευχαριστημένος γιατί θύμισε στους νεότερους το ποιος είναι και τι μπορεί να κάνει στο σινεμά, πάλι απομακρύνθηκε για να ασχοληθεί με το θέατρο παίζοντας αλλά και σκηνοθετώντας.

Θα μπορούσε να γίνει ταινία

Ο Καλογερόπουλος ήταν μέλος μιας μεγάλης παρέας που αποτελούταν από καλλιτέχνες με προσωπικότητα που δεν γοητεύονταν από τις Σειρήνες του εγχώριου σταρ σίστεμ και που ήταν εξαιρετικά επιλεκτικοί. Ηταν φίλος με τον Αρη Ρέτσο (ένα άλλο τεράστιο ταλέντο της ελληνικής υποκριτικής σκηνής), την Σωτηρία Λεονάρδου (που ποτέ δεν πούλησε την ψυχή της στο σουξέ), τον Τάκη Σπυριδάκη (που προτιμούσε να δουλεύει μπάρμαν αντί «ντε και καλά να ψάχνει ρόλους για κωλοταινίες», όπως έλεγε). Από τον Σπυριδάκη τον είχα γνωρίσει κι εγώ χρόνια πριν – έλεγε ιστορίες για τον Νίκο Ασιμο αλλά και για τον Γιώργο Μαργαρίτη, ήταν θυμωμένος με όσα συνέβαιναν στην Ελλάδα, ορκιζόταν ότι θα τα παρατήσει όλα και θα γυρίσει στην Μεσσηνία γιατί την Αθήνα δεν την άντεχε.

Μιλούσε σοβαρά. Γύρισε στην Κυπαρισσία, νοίκιασε ένα άδειο σιδηροδρομικό σταθμό κι έφτιαξε το «Τρενοτεχνείο», ένα είδος πολιτιστικού κέντρο που ήταν κάτι σαν το τελευταίο του βασίλειο. Καλούσε φίλους που έδιναν παραστάσεις, διοργάνωνε μουσικές βραδιές, μπορούσες να τον ακούς να πολιτικολογεί και να αναπτύσσει διάφορα σχέδια που όσο πιο τολμηρά και παράτολμα ακούγονταν τόσο πιο πολύ πίστευες πως θα τα κάνει πράξη. Δεν θυμάμαι να ήταν μέλος κανενός κόμματος – άλλωστε ο γενικά αντιεξουσιαστικός λόγος του θα ήταν πρόβλημα για τα κόμματα.

Πριν δυο χρόνια το Τρενοτεχνείο βανδαλίστηκε: η αστυνομία δεν βρήκε πότε ποιος το έκανε. Όταν μου το είπαν μου είχε φανεί τόσο παράλογο ως γεγονός ώστε μου έμοιαζε σαν να μου διηγούνται σενάριο ταινίας – δεν ήταν ταινία, η οργή και η απογοήτευσή του υπήρξε μεγάλη, ωστόσο το ξαναέστησε.

Η ζωή του θα μπορούσε να γίνει ταινία. Αλλά θα ήταν αδύνατον να βρεθεί ένας ηθοποιός να τον υποδυθεί. Μόνο ο Νίκος Καλογερόπουλος θα μπορούσε να παίξει τον Νίκο Καλογερόπουλο…

Ας είναι ελαφρύ το χώμα.

Το σύνδρομο του Καζμιέρσκι

Sun, 09 Aug 2026 10:51:19 GMT

Και φέτος το καλοκαίρι, όπως και όλα τα προηγούμενα, με ρωτάνε την γνώμη μου για τους νεοφερμένους παίκτες των μεγάλων ελληνικών ομάδων. Αν ξέρω κάτι για κάποιον την γνώμη μου την γράφω. Αν δεν τον ξέρω, δεν λέω τίποτα. Απλά περιμένω να τους δω όλους. Κι ελπίζω για όποιον έρχεται ο προπονητής που θα δουλέψει μαζί του να ξέρει περί τίνος πρόκειται. Αν ο προπονητής δεν τον ξέρει πρέπει ο παίκτης να έχει υπομονή, όρεξη και φυσικά και μυαλό για να τον κερδίσει: προσόντα σε αυτό το επίπεδο έχουν όλοι. Δεν αρκούν πάντα.

Δεν θα πείσω κανένα

Εχω κατά καιρούς επιχειρήσει να πείσω ότι δεν χρειάζονται υπερβολές όταν μιλάμε για μεταγραφές: υπάρχουν πολλά άλλα στις ομάδες που μετράνε πιο πολύ. Η Λίβερπουλ πρόπερσι δεν απέκτησε καλοκαιριάτικα κανένα (ο Κιέζα ήρθε ενώ η Πρέμιερ λιγκ είχε ξεκινήσει) και κέρδισε το πρωτάθλημα. Πέρυσι ξόδεψε 300 (και βάλε…) εκατομμύρια κι έκανε μια τρύπα στο νερό. Πέρυσι η Παρί Σεν Ζερμέν δεν αγόρασε κανένα και τα πήρε όλα. Αλλά δεν θα πείσω ποτέ κανένα καλοκαιριάτικα ότι υπάρχει κάτι σημαντικότερο από τις μεταγραφές. Γιατί ο κόσμος γουστάρει να κάνει όνειρα. Και οι νεοαποκτηθέντες το επιτρέπουν. Αν καλοκαιριάτικα έχεις το δικαίωμα να κάνεις όνειρα είναι γιατί τα μάτια σου έχουν δει πολλά και ωραία – ακόμα και θαύματα, που λέει ο λόγος.

Στην Ελλάδα καλοκαιριάτικα έχουν εμφανιστεί βετεράνοι μεγάλης ηλικίας όπως ο Βαλμπουενά και ο Τάισον (δεν πάω παλιότερα…) κι έχουν κάνει καταπληκτικά πράγματα. Εχουν εμφανιστεί παίκτες που κουβαλούσαν στο βιογραφικό τους χρονιές πολύ κακές εξαιτίας τραυματισμών κι εδώ βρήκαν τον εαυτό τους: ο Μάρκους Μπεργκ πχ ή πέρυσι ο Λούκα Γιόβιτς. Εχουν κάνει restart παίκτες που αισθάνθηκαν ότι εδώ τους σέβονται και τους αγαπάνε, όπως ο Ζίφκοβιτς, ο ΕλΚαμπί, ο Στρακόσια. Φυσικά υπάρχουν και πολλοί βετεράνοι με μεγάλα ονόματα (και συμβόλαια) που δεν έκαναν τίποτα, και υπάρχουν και πολλοί που κουβαλούσαν τραυματισμούς και συνέχισαν να ταλαιπωρούνται από αυτούς και εδώ και πολλοί που όχι μόνο δεν άλλαξαν προς το καλύτερο την καριέρα τους, αλλά εδώ έγιναν χειρότεροι. Ωστόσο το καλοκαίρι επιτρέπει αισιοδοξία. Οταν υπάρχουν καλά προηγούμενα, αυτά και μόνο σκέφτεσαι.

Εξαιρετικές άχρηστες πολυτέλειες

Το ελληνικό καλοκαίρι είναι ένας γιγάντιος παραμορφωτικός καθρέφτης για όλα και όλους: οι νεοφερμένοι ποδοσφαιριστές δεν θα μπορούσαν να είναι εξαίρεση. Εχω δει ποδοσφαιριστές που ξεκίνησαν την σεζόν τους καλοκαιριάτικα πολύ άσχημα και στην πορεία της χρονιάς αποδείχτηκαν μια χαρά ποδοσφαιριστές και έχω δει κι άλλους (λίγους πάντως) να ξεκινάνε πολύ καλά και να χάνονται στον δρόμο. Θυμάμαι να λέγονται ανέκδοτα για τον Ιμπόρα όταν ήρθε – στο τέλος της χρονιάς ήταν από τα μυστικά του Ολυμπιακού που κατέκτησε το Conference League. Από την άλλη θυμάμαι και ουκ ολίγους καλοκαιρινούς ήρωες που από το φθινόπωρο κιόλας χάθηκαν. Τον Μπαμπαγκίντα που θα ήταν κερδισμένο λαχείο όπως ο Τουρέ. Τον Ντραγκόφσκι που έδινε καλοκαιριάτικα στον ΠΑΟ προκρίσεις. Τον Λαμέλα που ήταν έτοιμος να δώσει άλλη ποιότητα στην μεσαία γραμμή της ΑΕΚ. Τον Μπερμπάτοφ που θα έλυνε το πρόβλημα του ΠΑΟΚ στη θέση του φορ. Τον Αλιόσα Ασλανοβιτς που ήρθε κάποτε, έδωσε μια πρόκριση για το Τσάμπιονς λιγκ στον ΠΑΟ και μετά χάθηκε περνώντας πάντως υπέροχα στην Αθήνα.

Ολοι αυτοί - κι άλλοι πολλοί - δεν είναι ότι δεν έκαναν τίποτα: είναι ότι κάτι έδειξαν καλοκαιριάτικα, σαν να ήρθαν για να μας ξεγελάσουν, και στην πορεία του χρόνου είτε χάθηκαν, είτε οι όποιες αναλαμπές τους αποδείχτηκαν εξαιρετική πολυτέλεια. Ο Σαβιόλα. Ο Μαρσιάλ. Ο Βέλντε. Ο Κρίστιαν Λεντέσμα. Ο Ούγκο Αλμέιδα.

Το σύνδρομο Καζμιέρσκι

Κι εγώ ακόμα αγαπάω να εντυπωσιάζομαι από νεοφερμένους: το αποκαλώ «σύνδρομο Καζμιέρσκι» και το κουβαλάω από μικρός. Ο συγκεκριμένος ήταν ένας τερματοφύλακας της Εθνικής Πολωνίας που είχε αποκτήσει ο Ολυμπιακός το καλοκαίρι του 1987 νομίζω. Εκανε τρομερά πράγματα στις προπονήσεις, οι ανταποκριτές έγραφαν σοβαρά ότι είναι απίθανο να δεχτεί πάνω από δέκα γκολ στο πρωτάθλημα: παραμένει ένας από τους ελάχιστους που με αυτόν βασικό ο Ολυμπιακός δεν κέρδισε ματς πρωταθλήματος – όχι ότι έπαιξε και σε πολλά. Αλλά σημασία έχει ότι ένα καλοκαίρι περάσαμε υπέροχα. Όπως και με πολλούς άλλους βέβαια που ήρθαν με βιογραφικά και διακρίσεις και αφού τους υποδέχτηκαν σε αεροδρόμια έφυγαν χωρίς να θυμόμαστε τίποτα πλην της φασαρίας που έγινε καλοκαιριάτικα.

Τι γράφαμε πέρυσι

Ένα πράγμα πάντως έμαθα: να μην δίνω καμία απολύτως σημασία σε όσα γράφονται για παίκτες που έρχονται το καλοκαίρι. Παλιά νόμιζα πως οι υπερβολές έχουν να κάνουν με τις ίδιες τις ομάδες που με τον τρόπο τους απαιτούν καλά λόγια. Επειδή κανείς ποτέ δεν μου έχει ζητήσει να γράψω κάτι καλό νομίζω πως αν όλοι καλοκαιριάτικα εμφανίζονται σαν κάτι μοναδικό και σπάνιο αυτό οφείλεται στην διάθεση όσων καλύπτουν μεταγραφικά ρεπορτάζ να μην μας χαλάσουν τις γενικότερες ψευδαισθήσεις.

Γιατί άλλωστε να το κάνουν, όταν κι αυτοί με κάτι τέτοια χαίρονται; Ετσι μου έχει μείνει απλά η κακή συνήθεια να κρατάω διάφορα αποθεωτικά ειδικά για παίκτες που έχω μεγάλες αμφιβολίες ότι θα καταφέρουν να προσφέρουν. Πέρυσι ο Ρενάτο Σάντσες, όταν ήρθε στον ΠΑΟ, ήταν «ένα γλυκό καλοκαιρινό ρίσκο» κι ο παίκτης που «θα αποδειχτεί η πιο έξυπνη κίνηση του ΠΑΟ τα τελευταία χρόνια γιατί τον απόκτησε έχοντας τον άνθρωπο που ξέρει το πως θα τον χειριστεί και θα του δώσει την δυνατότητα για το restart που ψάχνει, δηλαδή τον προπονητή Ρουί Βιτόρια». Ο Ιβάνουσετς, που είχε αποκτηθεί από τον ΠΑΟΚ ήταν ο επιθετικός που «αγαπάει να παίρνει πρωτοβουλίες και να προκαλεί ρήγματα, είτε από τα άκρα είτε κινούμενος από τον άξονα» και που παράλληλα, είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικός στο πρέσινγκ , αντιδρά γρήγορα στις αλλαγές κατοχής μπάλας, και είναι ιδανικός από τα χρόνια του στη Λοκομοτίβα , να παίζει σε ομάδες που κάνουν άμεση μετάβαση, όπως ο ΠΑΟΚ του Λουτσέσκου». Πέρυσι ο Στρεφέτσα ήταν «ένας πολυδιάστατος επιθετικός που θα ήταν άδικο να τον αποκαλούσαμε απλά εξτρέμ αφού μπορεί να αγωνιστεί άνετα και σαν εσωτερικός μέσος, και σαν δεύτερος κυνηγός και σαν «δεκάρι». Κι αν αυτά σας ακούγονται πολλά, υπήρχε, πάντα με βάση δημοσιεύματα τέτοιων ημερών ένας ακόμα πιο πολυσύνθετος: ο Πενράις. Οταν αποκτήθηκε από την ΑΕΚ, όχι μόνο θα έλυνε το πρόβλημα στα αριστερά της άμυνας «προσφέροντας με την παρουσία του μια ποιοτική αναβάθμιση», αλλά θα είχε τεράστια συνεισφορά και σε άλλους τομείς αφού «με βάση στοιχεία που είναι εύκολο να ανακαλύψεις σε ιστοσελίδες που ειδικεύονται στα στατιστικά της σκωτσέζικης λίγκας έχει αγωνιστεί σε όλες τις θέσεις εκτός από τερματοφύλακας και σέντερ φορ».

Τις προάλλες είχα προτείνει καμιά δεκαριά βιβλία για το καλοκαίρι. Ξεχνώντας πως δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από τα αναγνώσματα που έχουν σχέση με μεταγραφές.

Η καλοκαιρινή ψευδαίσθηση

Sat, 08 Aug 2026 10:11:44 GMT

Η μεγαλύτερη καλοκαιρινή ψευδαίσθηση στα αθλητικά μας δεν είναι ότι νομίζουμε πως όσοι παίκτες αποκτούνται στις μεταγραφές είναι παικταράδες, που έρχονται να κάνουν την διαφορά ακόμα και περπατώντας στο νερό: είναι ότι πιστεύουμε πως οι ελληνικές ομάδες έχουν μάθει από τα προηγούμενα παθήματα τους και θα είναι αυτό το καλοκαίρι πάρα πολύ σοβαρές.

Δεν κατηγορώ κανένα: το παθαίνω πρώτος εγώ. Όταν πριν λίγες μέρες είδα τον ΠΑΟΚ να κερδίζει την Ντινάμο Κιέβου στην Πολωνία και τον ΠΑΟ να κερδίζει την Πάκσι στην Ουγγαρία πίστευα ότι και οι δυο θα φτάσουν στους ομίλους (ο πρώτος του Europa και ο δεύτερος του Conference League) χωρίς μεγάλα καρδιοχτύπια. Εκανα λάθος: μπέρδεψα την απόδοση σε ένα ματς με τις γενικότερες ικανότητες τους που καλοκαιριάτικα είναι προς διερεύνηση – δηλαδή μπέρδεψα το δέντρο και το δάσος. Και κάτι ανάλογο, αλλά εκ του αντιθέτου, έκαναν όσοι περίμεναν μια νίκη του Ολυμπιακού με την Ναϊμέγκεν: πίστευαν ότι οι δυνατότητες της ελληνικής ομάδας, όπως τις γνωρίζουμε από πέρυσι, ήταν αρκετές για μια νίκη μόνο και μόνο γιατί η σημασία του ματς είναι μεγάλη. Δεν είναι έτσι ακριβώς. Δεν έχει ωστόσο σε αυτές τις ιστορίες καμία σημασία το τι πιστεύουν οι δημοσιογράφοι, οι οπαδοί, οι ποδοσφαιρόφιλοι κτλ. Σημασία έχει το γιατί οι ελληνικές ομάδες καλοκαιριάτικα μπερδεύονται. Τρια εντός έδρας ματς του Ολυμπιακού, του ΠΑΟ και του ΠΑΟΚ χωρίς νίκη την ίδια εβδομάδα δεν είναι κάτι τυχαίο.

Η συνηθισμένη αδυναμία

Την δυσκολία των ελληνικών ομάδων να εκμεταλλευτούν καλοκαιριάτικα τις έδρες τους την έχω επισημάνει από παλιά: έχει να κάνει με τακτικές αδυναμίες, (διαφορετικές κατά περίσταση), με καθυστερήσεις στις μεταγραφές, με συχνά θολά σχέδια, με το γεγονός ότι συνήθως οι ομάδες μας ξεκινάνε την σεζόν με νέους προπονητές, δηλαδή από την αρχή κτλ κτλ. Αλλά σχετίζεται και με κάτι απλούστερο που καλό είναι να μην ξεχνάμε: ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα των ελληνικών ομάδων καλοκαιριάτικα είναι η δυσκολία να εκτιμήσουν σωστά τις δυνάμεις τους και τους αντιπάλους τους.

Προσγειωθήκαμε απότομα

Το καλοκαιρινό αμάρτημα της υποτίμησης ομάδων που δεν γνωρίζουμε καλά είναι τόσο ριζωμένο στις αντιλήψεις μας που ούτε με εξορκισμό δεν το ξεπερνάμε. Δείτε πχ τι έγινε τις προηγούμενες μέρες. Υπήρχε μια γενικευμένη βεβαιότητα ότι ο Ολυμπιακός θα κερδίσει την Ναϊμέγκεν «γιατί οι ολλανδικές ομάδες είναι αφελείς». Οτι ο ΠΑΟ θα κάνει περίπατο με την ΤΣΣΚΑ1948 γιατί κανείς δεν ήξερε ότι υπάρχει στη Βουλγαρία τέτοια ομάδα. Ότι ο ΠΑΟΚ θα τα καταφέρει κόντρα στην Αντερλεχτ γιατί «πέρυσι την απέκλεισε η ΑΕΚ» και γιατί «σε τελική ανάλυση δεν είναι πιο δυνατή ομάδα από την Ντινάμο Κιέβου».

Θα έπρεπε για καλύτερες κρίσεις να κοιτάζουμε τις δικές μας ομάδες. Ο Ολυμπιακός τα δυο τελευταία χρόνια στο Καραϊσκάκη ολλανδική ομάδα δεν έχει κερδίσει – και μάλιστα σε παιγνίδια που έγιναν πιο αργά στην σεζόν. Επίσης από τα τέλη Ιανουαρίου και μέχρι σήμερα ο Ολυμπιακός στο Καραϊσκάκη έχει πετύχει μόλις 7 γκολ, πράγμα που από μόνο του μαρτυρά πόσο δυσκολεύεται επιθετικά.

Ο Παναθηναϊκός μόλις πριν λίγες μέρες καρδιοχτύπησε κόντρα στην Πακσι που δεν ξέρω αν είναι περισσότερο διάσημη από την ΤΣΣΚΑ1948: για ένα περίεργο τρόπο μείναμε στην καλή του εμφάνιση στο πρώτο ματς με τους Ούγγρους ξεχνώντας το δεύτερο. Ο ΠΑΟΚ επίσης μπορεί να έκανε δυο νίκες κόντρα στην Ντινάμο Κιέβου αλλά τις έκανε με ένα μόνο πρωταγωνιστή στην επίθεση (τον Γιάννη Κωνσταντέλια) και δείχνοντας αμυντικές αδυναμίες και στα δύο παιγνίδια. Ολα αυτά που αφορούν τις δικές μας ομάδες κι όχι τους αντιπάλους κρίθηκαν καλοκαιριάτικα «λεπτομέρειες». Και προφανώς προσγειωθήκαμε απότομα.

Θρίαμβοι και καταστροφές

Κι έπειτα υπάρχει και κάτι ακόμα: για λόγους που δυσκολεύομαι να εξηγήσω ξεχνάμε ότι το καλοκαίρι είναι ποδοσφαιρικά επικίνδυνο και ότι πρόκειται για εποχή που τα δεδομένα όλων των ομάδων – όχι μόνο των ελληνικών – είναι απολύτως ρευστά.

Οι ομάδες είναι ανέτοιμες. Τα πρωταθλήματα των χωρών δεν αρχίζουν ταυτόχρονα: οι ομάδες του Βορρά πχ έχουν πολλά ματς στα πόδια τους και κάπως έτσι εξηγείται ότι ο Γιάκομπ Νίστρουπ πχ, αήττητος με την Κοπεγχάγη σε όλα τα προκριματικά που έχει δώσει, είδε τον Παναθηναϊκό του να ζορίζεται στο ΟΑΚΑ με την ΤΣΣΚΑ1948 και την Πάκσι: στη Δανία θα τις φόρτωνε με γκολ.

Καλοκαιριάτικα το γεγονός ότι διανύουμε περίοδος μεταγραφών κάνει την διαχείριση των αποδυτηρίων δύσκολη: κόσμος πάει κι έρχεται – στον ΠΑΟΚ πχ υπάρχουν τέσσερεις παίκτες που παίζουν αριστερά μπακ, δύσκολα θα μείνουν όλοι κι όμως με την Αντερλεχτ έπαιξαν τρεις. Οι προπονητές είναι ή πολύ καινούργιοι (και τώρα μαθαίνουν τις ομάδες τους) ή παλιοί και κουβαλάνε γκρίνιες – ειδικά αν δεν έχουν κερδίσει ένα τίτλο την προηγούμενη σεζόν, όπως συμβαίνει με τον Μεντιλίμπαρ.

Το καλοκαίρι είναι η εποχή που η ποιότητα μιας ομάδας είναι κάτι δευτερεύον σε σχέση με άλλες αρετές. Είναι η εποχή που ομάδες λιγότερο ποιοτικές μπορούν να κάνουν σπουδαία αποτελέσματα απέναντι σε αντιπάλους με βαριές φανέλες αν είναι σοβαρές και ψυχωμένες. Μερικοί ελληνικοί θρίαμβοι καταγράφονται καλοκαιριάτικα. Δεν θέλω να πάω μακριά. Θυμίζω τα πρόσφατα. Ο ΠΑΟ καλοκαιριάτικα κέρδισε τον Αγιαξ στο Αμστερνταμ, έπαιξε δυο ματς στα ίσια την Σαχτάρ, απέκλεισε προπερσι μια καλή γαλλική ομάδα όπως είναι η Λανς και μια χρονιά πριν την Ολιμπίκ Μαρσέιγ. Η ΑΕΚ καλοκαιριάτικα απέκλεισε την Αντερλεχτ και την Βόλσφμπουργκ. Ο ΠΑΟΚ έχει δώσει επικές μάχες με τον Αγιαξ, έχει βάλει πέντε γκολ στην Ριέκα, έγινε η πρώτη ελληνική ομάδα που απέκλεισε την Ντινάμο Κιέβου. Κι ο Ολυμπιακός πέρασε κάτι καλοκαίρια πριν αήττητος τρεις γύρους για να μπει στο Τσάμπιονς λιγκ κι απέκλεισε ομάδες από την Πρέμιερ λιγκ. Κι όμως οι ίδιες ομάδες κάποια άλλα καλοκαίρια έχουν αποκλεισμούς από αντιπάλους που λέγονται Νόα, Μπερσεβά, Μακάμπι Τελ Αβίβ, Εστερσουτν, Λέφσκι, Οντένσε κτλ. Γιατί; Γιατί όταν έχουν μπροστά τους αντιπάλους δύσκολους σοβαρεύονται και θυμούνται πως το καλοκαίρι κάθε θαύμα επιτρέπεται. Ενώ όταν κρίνουν ότι οι αντίπαλοι είναι του χεριού τους μπλέκουν με τον εαυτό τους.

Ευτυχώς υπάρχουν ρεβάνς

Σε κάθε περίπτωση είναι καλό ότι το αμάρτημα της έπαρσης φέτος ο Ολυμπιακός, ο ΠΑΟ και ο ΠΑΟΚ το πλήρωσαν στα πρώτα ματς και ότι υπάρχουν και οι ρεβάνς. Ισως γλυτώσουν την ζημιά που τόσο πολύ προσπαθούν να κάνουν μόνοι τους στον εαυτό τους.

Εξακολουθώ να πιστεύω πως φέτος θα έχουμε πέντε ελληνικές ομάδες σε ευρωπαϊκούς ομίλους. Ο Ολυμπιακός, η ΑΕΚ και ο ΟΦΗ το έχουν εξασφαλίσει: μένει μόνο να δούμε που θα παίζουν. Ο ΠΑΟΚ δεν μπορεί να έχει δυο αποκλεισμούς στη σειρά και να μην αγωνιστεί έστω στο Conference League. Κι ο ΠΑΟ εξακολουθεί να μου μοιάζει αδύνατον ότι θα αποκλειστεί στη Βουλγαρία από μια ομάδα που δεν έχει καν έδρα. Αλλά μπορεί να φταίει ότι εξακολουθώ να έχω κι εγώ παραισθήσεις καλοκαιριάτικα και να μου φαίνονται όλα πιο ωραία από όσο είναι. Το ελληνικό καλοκαίρι είναι παραμορφωτικός καθρέφτης σε όλα. Τα χουμε πει αυτά…

Καλοκαιρινό παιγνίδι με την φωτιά

Fri, 07 Aug 2026 11:00:03 GMT

Μετά τις εντός έδρας ισοπαλίες του Ολυμπιακού με την Ναϊμέγκεν και του ΠΑΟ με την ΤΣΣΚΑ1948 ήρθε η ήττα του ΠΑΟΚ από την Αντερλεχτ για να ολοκληρώσει το κακό τριήμερο των ελληνικών ομάδων στα ευρωπαϊκά προκριματικά. Η ήττα του ΠΑΟΚ ήταν μάλλον το πιο πικρό αποτέλεσμα. Διότι αντίθετα από τους άλλους δυο ο ΠΑΟΚ δεν ήταν κακός. Απλά πλήρωσε ακριβά κάποιες κατασκευαστικές του ατέλειες. Ισως και το ότι δεν διάβασε το αποτέλεσμα των δυο αγώνων του με την Ντιναμό Κιέβου όπως έπρεπε.

Η γνώση της δυσκολίας

Η Αντερλεχτ ήρθε στην Θεσσαλονίκη με γνώση της δυσκολίας που την περίμενε. Θυμίζω ότι πέρυσι αποκλείστηκε στα play off του Conference League από την ΑΕΚ και το πάθημα ήταν πολύ νωπό για να μην το έχει στο μυαλό της. Η ομάδα του Βίτορ Μπρούνο έδειξε ότι κατέβηκε στην Τούμπα βασικά για να παίξει άμυνα: στο 4-3-3 του Πορτογάλου προπονητή, οι τρεις μέσοι είχαν κυρίως ανασταλτικά χαρίσματα ενώ ο πιο επιθετικός Σαλιμπά θυσιάστηκε κι έμεινε 70 λεπτά στον πάγκο. Το όλο σχέδιο ήταν να περιοριστεί από τους Λανσάνα, Κανά και Άμπρος ο Κωνσταντέλιας και όλο αυτό διευκολύνθηκε από ένα γκολ δώρο του ΠΑΟΚ μόλις 17 δευτερόλεπτα μετά την έναρξη του αγώνα. Μετά την σέντρα ο τερματοφύλακας Κούσεμανς γέμισε, ο Ζίφκοβιτς και ο Ζαφείρης δεν κατάφεραν να διώξουν και ο πολύ καλός φορ Τσβέτκοβιτς έκανε το 1-0 σε μια φάση που ο ΠΑΟΚ είχε μια κομμάτι ανεπίτρεπτη αμυντική θολούρα: αν ο ΠΑΟΚ είχε μείνει απλά ψηλά δεν θα είχε συμβεί τίποτα.

Αυτό το γρήγορο γκολ βοήθησε την βελγική ομάδα να κάνει ακόμα καλύτερα αυτό για το οποίο ήταν προετοιμασμένη, δηλαδή να παίξει άμυνα. Δεν το έκανε άριστα (αφού από τον ΠΑΟΚ δεν έλειψαν οι ευκαιρίες) αλλά το έκανε με κάμποση συνέπεια – ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο. Ενδεικτικό του πόσο πόνταραν στην άμυνα τους οι φιλοξενούμενοι είναι ότι όταν στο μισάωρο ο προπονητής τους θύμωσε με την αγωνιστική τους εικόνα τα παράπονα του είχαν να κάνουν όλα με την ανασταλτική λειτουργία κι όχι με την αδυναμία της ομάδας του να κρατήσει την μπάλα. Οι δε παρεμβάσεις του στο ματς έγιναν όλες με σκοπό την καλύτερη δυνατή άμυνα: έβγαλε στο 71΄τον Τσβέτκοβιτς για να βάλει τον Ντέγκρεφ και πριν από αυτό στο 56΄ άλλαξε τον Σέκε με τον Αντμαν – άλλαξε δηλαδή δυο κυνηγούς με δυο παίκτες που θα βοηθούσαν κυρίως ανασταλτικά.

Η Αντερλεχτ, με πολύ ψυχωμένο τον γνωστό μας Μπιανκόν, περίμενε πολύ τον ΠΑΟΚ και η άμυνα της ήταν σαν αυτές των ομάδων που είδαμε στο πρόσφατο μουντιάλ: είχε 5-6 παίκτες μπροστά από τον τερματοφύλακα και τρεις στο ύψος της περιοχής με βασικό σκοπό να κοντράρουν όσα σουτ ο ΠΑΟΚ θα έψαχνε. Και η αλήθεια είναι πως το έκαναν καλά: το μόνο καθαρό επικίνδυνο σουτ παίκτη του ΠΑΟΚ που πέρασε από αυτό το μοβ τοίχος ήταν του Ζαφείρη στο 95΄. Η μπάλα έσκασε κι ανέβηκε αλλά ο καλός τερματοφύλακας Κούσεμανς δεν αιφνιδιάστηκε. Η νίκη της Αντερλεχτ έχει την υπογραφή του: η σωτήρια επέμβασή του στο πέναλτι που χτύπησε ο Μιχαηλίδης στο μισάωρο ήταν πιθανότατα η πιο καθοριστική στιγμή στην εξέλιξη του αγώνα. Αλλά το θέμα είναι ο ΠΑΟΚ.

Παλιός ΠΑΟΚ, αλλά πιο αδύναμος

Ο ΠΑΟΚ δέχτηκε πάλι ένα γκολ νωρίς όπως στην Πολωνία από την Ντιναμό Κιέβου: μου μοιάζει σύμπτωση, ο καιρός θα δείξει. Ο Λίσι πόνταρε και σωστά στους «παλιούς» και σε αυτό το ματς, μόνο που από τον εφετινό ΠΑΟΚ έλειψαν σε επίπεδο αρχικής ενδεκάδας τέσσερις πολύ χρήσιμοι παίκτες που είχε ο περσινός ΠΑΟΚ. Ο ένας είναι ο Κεντζόρα: οι δυο παίκτες που έπαιξαν δίπλα στον Μιχαηλίδη (ο Χατζηδιάκος και ο Ελουστόντο έχουν να μάθουν πολλά – όχι τυχαία «κιτρινίστηκαν» και οι δύο, ο δε Ελληνας στόπερ παίρνει μια κίτρινη σε κάθε ματς. Ο δεύτερος είναι ο Μεϊτέ και δεν χρειάζεται να πω πόσο λείπει. Ο τρίτος είναι ο καλός Μπάμπα: όταν μπήκε στο τέλος ο ΠΑΟΚ βρήκε καλύτερη ισορροπία καθώς έπαιζε πολύ από τα δεξιά. Και ο τέταρτος είναι ο φορ που λείπει. Αυτό που βλέπουμε είναι ένας ΠΑΟΚ σαν τον περσινό, αλλά ένα σκαλί πιο κάτω. Και γιατί και ο νέος του προπονητής τώρα μαθαίνει την ομάδα.

Ο Αλέσιο Λίσι είχε την εξυπνάδα να αρχίσει την καριέρα του στον ΠΑΟΚ στήνοντας την επίθεση γύρω από τον Κωνσταντέλια: ακόμα και η μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων που έχει ο Ζαφείρης, που πατά περιοχή πιο πολύ από πέρσι, είναι αποτέλεσμα αυτής της επιλογής. Ο Κωνσταντέλιας χθες κέρδισε δυο πέναλτι: το ένα που δόθηκε (κι έχασε ο Μιχαηλίδης) και ένα που δε δόθηκε γιατί το VAR είδε φάουλ του Ζίφκοβιτς στην αρχή της φάσης. Ωστόσο η Αντερλεχτ φρόντισε να του περιορίσει το χώρο δράσης και τον υποχρέωνε να πασάρει γρήγορα: ο άσος του ΠΑΟΚ μπορεί να έχει και ιδιοφυείς πάσες αλλά την διαφορά την κάνει στα ένας εναντίον ενός.

Ο Λίσι στο δεύτερο ημίχρονο τον έστειλε για λίγο στο πλάι, αλλά αυτό πιο πολύ τον έβγαλε από το ματς παρά βοήθησε τον ΠΑΟΚ. Δεν τον βοήθησε τον ΠΑΟΚ ούτε αυτό το κάτι σαν 4-4-2 που ζήτησε στο δεύτερο ημίχρονο, όταν έβαλε τον Γερεμέγιεφ δίπλα στον Μύθου και έστειλε τον Κωνσταντέλια στη θέση του Τάισον και δεν κατάλαβε γιατί χρησιμοποιήθηκε ο Τέιλορ αντί του κομμάτι άχρωμου Σανταμαρία: το να βάζεις ένα ακραίο μπακ να κάνει τον χαφ ενώ έχεις πχ τον Καμαρά, δεν είναι και η καλύτερη ιδέα. Γενικά ο ΠΑΟΚ έχει δουλειά: με τον ερχομό του Γιαννούλη έχει τέσσερα αριστερά μπακ – το πράγμα μου μοιάζει υπερβολή. Και πρέπει να βρει ένα αντικαταστάτη του Γιακουμάκη: έπρεπε νομίζω από αυτό να ξεκινήσει. Μου περνά από το μυαλό πως αν δεν το έκανε είναι γιατί στον ΠΑΟΚ θεωρούν ότι και το να καταλήξει η ομάδα στο Conference League κακό δεν είναι: σε τελική ανάλυση μπορεί να το διεκδικήσει. Αλλά αν φτάσει να παίζει την είσοδό του σε αυτό σε δυο ματς με τον Απόλλωνα Λεμεσού καλοκαιριάτικα το παιγνίδι με την φωτιά που από χθες ξεκίνησε θα είναι μεγάλο.

Καθόλου απλή η συνέχεια

Ο ΠΑΟΚ προφανώς μπορεί να πάει στις Βρυξέλλες και να πάρει την πρόκριση: η αποστολή δεν είναι απαγορευτική – μόλις πέρυσι έκανε σπουδαία ματς εκτός έδρας με αντιπάλους πιο δυνατούς από την Αντερλεχτ. Αλλά η ομάδα από το Βέλγιο έδειξε ικανή να υπερασπιστεί αυτό το αβαντάζ που απέκτησε και δεν είναι και εντελώς αδύναμη επιθετικά. Παρά την άρνησή της να επιτεθεί, να κρατήσει μπάλα και στοιχειωδώς να πιέσει, η Αντερλεχτ είχε χθες ένα γκολ, ένα γκολ που δεν μέτρησε και τουλάχιστον δυο μεγάλες ευκαιρίες ενώ το χειρότερο είναι ότι ο Τσβέτκοβιτς έδειξε ικανός να τρέξει τα στόπερ του ΠΑΟΚ ακόμα και παίζοντας χωρίς πολλές βοήθειες. Κι ο Μπρούνο δεν θα υποτιμήσει τον ΠΑΟΚ: χθες είπε πως παρά την ήττα του αυτός είναι το φαβορί.

Η αποστολή στις Βρυξέλλες δεν είναι καθόλου απλή. Κι ο Λίσι κάτι πρέπει να αλλάξει γιατί η ομάδα του μοιάζει προβλέψιμη πολύ νωρίς. Κι αυτό είναι πιο μεγάλο πρόβλημα από την ήττα.

(Gazzetta.gr, Αυγουστος του 2026)

Κάθε νέα αρχή και μπλέξιμο

Thu, 06 Aug 2026 11:31:39 GMT

Ομολογώ πως δεν θυμάμαι προπονητή να εξηγεί τόσο καλά – και με μια μάλλον λιτή δήλωση – ένα κακό αποτέλεσμα όπως το έκανε χθες ο Τζέικομπ Νίστρομ. Μετά την ισοπαλία του ΠΑΟ (1-1) με την άγνωστη ΤΣΣΚΑ1948 κι ενώ στο ΟΑΚΑ δεν είχαν κοπάσει οι αποδοκιμασίες του μάλλον αυστηρού κόσμου που βρέθηκε εκεί ο Δανός είπε τα εξής. «Είναι εύκολο να πούμε τι έγινε σήμερα. Οταν χάναμε τη μπάλα ήμασταν πολύ ανοιχτοί. Και χάναμε και τις δεύτερες μπάλες. Είμαι πολύ ικανοποιημένος από το πρώτο 30λεπτο. Είμαι απογοητευμένος που δεν το κεφαλαιοποιήσαμε. Όταν ισοφαριστήκαμε αρχίσαμε να αγχωνόμαστε πάρα πάρα πολύ και κάναμε λάθη. Υπάρχουν πολλές αλλαγές στην ενδεκάδα. Νέος τερματοφύλακας, νέο δίδυμο στα στόπερ, αρκετοί καινούργιοι. Πρέπει να συνδεθούμε καλύτερα μεταξύ μας» είπε. Πολύ σωστά. Αλλά το θέμα είναι γιατί συμβαίνουν όλα αυτά.

Επτά στους έντεκα είναι πολλοί

Ο ΠΑΟ είναι αλήθεια πως έχει πολλούς νέους παίκτες. Χθες ξεκίνησαν στην ενδεκάδα του έξι νεοφερμένοι και ο Γιάγκουσιτς, που κι αυτός σαν νέο απόκτημα είναι. Με επτά καινούργιους παίκτες είναι πολύ δύσκολο μια ομάδα να έχει ομοιογένεια στις αρχές Αυγούστου. Γιατί ο ΠΑΟ έχει τόσους πολλούς νεοφερμένους; Γιατί αυτό ήθελαν όσοι έχουν τις τύχες του: να αλλάξει ριζικά η ομάδα.

Ο ΠΑΟ τελείωσε την περασμένη σεζόν του διώχνοντας τον Ράφα Μπενίτεθ κι ένας από τους λόγους ήταν ότι αυτός είπε πως η ομάδα χρειάζεται δέκα παίκτες: στο τέλος του καλοκαιριού θα έχει περισσότερους και όλοι θα έχουν αποκτηθεί όλοι για βασικοί. Αυτό συμβαίνει γιατί η στόχευση εξ αρχής ήταν η δημιουργία μιας καινούργιας ομάδας ικανής να κερδίσει το πρωτάθλημα, αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνει χωρίς κανένα κόστος. Η αίσθησή μου είναι ότι υποτιμήθηκε – κατά κάποιο τρόπο – η δυσκολία των προκριματικών του Conference League: πιστεύω πως όλοι στον ΠΑΟ πιστεύουν ότι θα τους περάσουν και θα φτάσουν στην League Phase, και λογικά έτσι θα συμβεί αφού οι αντίπαλοι που ο ΠΑΟ έχει είναι κομμάτι δύσκολο να τον αποκλείσουν. Να τον τρομάξουν όμως εκμεταλλευόμενοι το γεγονός ότι είναι ασύνδετος μια χαρά μπορούν να το κάνουν. Το έκανε η Πακσι στο προηγούμενο ματς και το έκανε και η ΤΣΣΚΑ1948 χθες. Με τον ίδιο τρόπο που ο Νίστρομ περιέγραψε: σπεκουλάροντας σε αμυντικές κυρίως αδυναμίες. Στις ανακτήσεις της μπάλας πχ. Αλλά και στο γεγονός ότι τα ακραία μπακ κυρίως παίζουν εντελώς ακάλυπτα. Χθες ο Πελίστρι, ο Αντίνο και ο Γιάγκουσιτς δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ τους όχι να βοηθήσουν όσους έπαιζαν πίσω τους, αλλά απλά να επιστρέψουν να δουν πως είναι να βρίσκεσαι στο δεύτερο μισό του γηπέδου.

Αποτελέσματα και όχι θέαμα

Πάμε παρακάτω. Γιατί υπάρχουν τόσα αμυντικά προβλήματα; Πρώτα από όλα γιατί η άμυνα σε σχέση με τις άλλες γραμμές είναι αυτή στην οποία υπάρχουν λιγότερες λύσεις, λιγότερος ανταγωνισμός και κατά συνέπεια και λιγότερη προσπάθεια: ενώ για τις θέσεις τις επίθεσης γίνεται χαμός, στην άμυνα υπάρχουν ήδη βασικοί που έχουν πάρει την φανέλα στο σπίτι. Ο ΠΑΟ έχει περισσότερα φορ από κεντρικούς αμυντικούς – το λες και πρωτοτυπία.

Υπάρχει όμως κι ένας άλλος λόγος πολύ φανερός: ο Νίστρομ ρίχνει το βάρος του στην επίθεση ξεχνώντας (;) ότι οι ομάδες χτίζονται από την άμυνα – οι τρόποι που ο ΠΑΟ έχει για να αμύνεται σε αυτά τα πρώτα ματς μοιάζουν λίγοι. Είναι όμως δυνατόν ένας προπονητής με πείρα πρωταθλητισμού (και ευρωπαϊκών προκριματικών) να κάνει ένα τέτοιο λάθος; Όχι φυσικά. Αυτό αποδεικνύεται από μια άλλη δήλωση που έχει κάνει ο Δανός μια μέρα πριν το ματς: «δεν υποσχέθηκα ποτέ καλό θέαμα, αλλά αποτελέσματα» είπε. Και προφανώς πιστεύει πως σε αυτή την φάση της σεζόν και με αντίπαλο τις συγκεκριμένες ομάδες τα αποτελέσματα μπορεί να τα φέρει η επιθετική αποτελεσματικότητα. Μόνο που όταν σε τρία ματς αλλάζει και η επιθετική τριάδα ούτε αυτό είναι τόσο απλό.

Αλλαγές χωρίς αλλαγή

Ο Νίστρομ ανησυχεί προφανώς για την άμυνα. Εχοντας δει τι συνέβη στο ματς με την Πακσι άλλαξε και στόπερ (με τον Φαν Ντρόγκελεν αντί του Τουμπά), αλλά και κάτι στα χαφ προτιμώντας τον Τσιριβέγια αντί του Τσέριν. Αλλά ο Ολλανδός στόπερ έκανε ντεμπούτο (με ό,τι αυτό σημαίνει) και η αλλαγή του Τσέριν δεν έδωσε τα αναμενόμενα.

Το δίδυμο Καμαρά – Τσιριβέγια μου θύμισε αυτό που έλεγε κάποτε ο Πάολο Σόουζα, ότι δηλαδή μια ομάδα δεν μπορεί να έχει δυο «χαφ υαλοκαθαριστήρες», δυο παίκτες δηλαδή που μένουν βιδωμένοι στο χώρο τους και παίζουν την μπάλα παράλληλα. Ο Νίστρομ γνωρίζοντας πως ο Γιάγκουσιτς δεν θα ασχοληθεί με ποταπές για δεκάρι δουλειές (τύπου ανακτήσεις μπάλας, πρέσινγκ κτλ) ζήτησε από τον Ραστόντερ να γυρίζει αυτός πιο πολύ και για να βοηθάει ανασταλτικά και για να παίρνει πάσες από τους δυο κόφτες, αλλά ο Ελβετός, παρά την όρεξή του δεν είναι ο Χάρι Κέιν. Ετσι οι αντίπαλοι έβρισκαν χώρους στο πλάι (ο Μασιάλ και ο Ρούσεφ έκαναν περίπου ό,τι ήθελαν αφού ο Τσάπρας και ο Κυργιακόπουλος ήταν εντελώς μόνοι – κι όχι μόνο στη φάση του γκολ της ισοφάρισης), αλλά και στον άξονα αφού ο Τσιριβέγια και ο Καμαρά δεν έφταναν.

Όταν ο Νίστρομ άλλαξε την μεσαία γραμμή με τον Τσέριν αντί του Καμαρά και τον Ταμπόρδα αντί του Πελίστρι ο ΠΑΟ είχε αγχωθεί πολύ: δεν υπήρχε πια καθαρό μυαλό. Κι αν δεν έχασε το χρωστά στον Πένια που σταμάτησε τον Ρούσεφ στο τε α τετ και στο γεγονός ότι στο 83΄ο Γκάσεβιτς σημάδεψε το δοκάρι. Ο Νίστρομ έβλεπε το κακό να πλησιάζει και με τους Κάτρη και Κοντούρη κράτησε την ισοπαλία. Σίγουρα κάπως αλλιώς περίμενε τα πράγματα.

Θα ξεχαστεί γρήγορα εκτός αν…

Αυτό που εγώ καταλαβαίνω είναι ότι ο Νίστρομ πιστεύει πως ο ΠΑΟ για να κερδίσει το πρωτάθλημα (αυτό είναι ο βασικός του στόχος) πρέπει να μπορεί να σκοράρει πιο εύκολα από τα προηγούμενα χρόνια: η βασική προσοχή του είναι σε αυτό – όπως νομίζω και η προσοχή της διοίκησης που συνεχίζει να προσθέτει παίκτες στην επίθεση. Αν δεν υπάρξει ατύχημα στα προκριματικά του Conference League ματς, όπως το χθεσινό ή αυτό με την Πάκσι στο ΟΑΚΑ θα ξεχαστούν γρήγορα: αν την επόμενη Τρίτη προκύψει αποκλεισμός θα υπάρξει γκρίνια τεράστια. Αλλά και μια δυσκολία μεγάλη για τον κόουτς: θα είναι δύσκολο να διαχειριστεί καμιά τριανταριά παίκτες που έχει τώρα ο ΠΑΟ έχοντας μόνο τα ματς του ελληνικού πρωταθλήματος.

Όλα αυτά τα επισημαίνω πιστεύοντας πως είναι μάλλον απίθανο ο ΠΑΟ να αποκλειστεί από την ΤΣΣΚΑ1948. Τα πρώτα του τριάντα λεπτά στο χθεσινό ματς δείχνουν πως είναι καλύτερος κι όχι μόνο γιατί προηγήθηκε με το δουλεμένο γκολ του Γιάγκουσιτς. Αν τα επαναλάβει σε ένα άδειο γήπεδο όπως αυτό στο οποίο θα γίνει η ρεβάνς θα βρει δυο γκολ και θα περάσει. Λέω δυο γιατί μέχρι τώρα δέχεται ένα γκολ σε κάθε ματς: χθες η ομάδα από την Βουλγαρία σκόραρε εναντίον του για πρώτη φορά εφέτος σε ευρωπαϊκό της ματς. Και δεν είναι τυχαίο.

Να λες και πάλι καλά…

Wed, 05 Aug 2026 11:25:35 GMT

Ούτε καταστροφή ήταν το χθεσινό αποτέλεσμα του Ολυμπιακού με την Ναϊμέγκεν (0-0), ούτε φυσικά τίποτα το ευχάριστο. Γενικά καμία καταστροφή δεν περιμένει τον Ολυμπιακό φέτος το καλοκαίρι: στην χειρότερη των περιπτώσεων θα βρεθεί στο Europa League. Θα του συμβεί κι αν αποκλείσει τους Ολλανδούς και αποκλειστεί στην συνέχεια, θα του συμβεί κι αν αποκλειστεί σε μια εβδομάδα στην Ολλανδία: το να φτάσει στους ομίλους του Τσάμπιονς λιγκ ήταν εξαρχής δύσκολο, αν όχι και απαγορευτικό. Οπότε συνιστώ ψυχραιμία: το αποτέλεσμα ήταν άλλωστε απολύτως συμβατό με τα προηγούμενα. Τον καιρό του Μεντιλίμπαρ ο Ολυμπιακός έχει αντιμετωπίσει στο Καραϊσκάκη τρεις ολλανδικές ομάδες: την PSV, την Τβέντε και χθες την Ναϊμέγκεν. Δεν είναι τυχαίο ότι έφερε ισοπαλία και με τις τρεις. Οι καιροί που έριχνε τέσσερα γκολ στην Αϊντχόβεν ανήκουν στο παρελθόν: αυτή η στάνη αυτό το γάλα βγάζει. Η ελπίδα είναι να πάει στην Ολλανδία και να κερδίσει, όπως συνέβη πέρυσι με τον Αγιαξ. Κι έχει ο Θεός. Ετσι κι αλλιώς στην Ελλάδα όλα κρίνονται από τον Θεό που λέγεται αποτέλεσμα. Αυτός τα καθορίζει όλα.

Και η εμφάνιση; Ούτε αυτή συνιστά κάποιου είδους λόγω για γκρίνιες αν παρακολουθείς τον Ολυμπιακό του Μεντιλίμπαρ. Ο Ολυμπιακός έφτασε στο πρώτου ευρωπαϊκό ματς στη σεζόν χωρίς να έχει ποτέ του αγωνιστεί σε φιλικό με την ομάδα που ο προπονητής είχε στο μυαλό του για να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες του αγώνα: αλλά δεν είναι περίεργο – τα ίδια έκανε και πέρυσι και πρόπερσι, η μόνη διαφορά είναι ότι τότε τα ματς αυτά ήταν στους ομίλους. Διαβάζω ότι χθες ο Ολυμπιακός είχε, λέει, τα περσινά του προβλήματα. Εχει ενδιαφέρον. Αλλά μόνο γιατί αυτό το λένε όσοι δεν τα βλέπανε. Η κάνανε ότι δεν τα βλέπανε, πράγμα χειρότερο.

Γιατί έκανε αυτές τις επιλογές

Κανένας τρόπος προπονητή δεν είναι τέλειος. Το καλό είναι ένας τρόπος να υπάρχει. Το ακόμα καλύτερο ο τρόπος αυτός να είναι συμβατός με την ομάδα, τις απαιτήσεις της διοίκησης και των οπαδών, και την περίσταση γενικά. Για το τι θέλει η διοίκηση και οι οπαδοί έχω μια ιδέα: αν κρίνω από τις επιθέσεις που δέχομαι όταν επισημαίνω ότι ο τρόπος αυτός δεν είναι πολύ συμβατός με την διάσταση της ομάδας, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι αυτό που θέλουν είναι η ομάδα να κερδίζει – τίποτα άλλο.

Το ζήτημα της περίστασης έχει πιο ενδιαφέρον. Ο Μεντιλίμπαρ έκρινε ότι για την χθεσινή περίσταση χρειαζόταν μια ομάδα από παίκτες που τις δυσκολίες των συγκεκριμένων ματς τις καταλαβαίνουν και μπορούν να ανταποκριθούν στα θέλω του. Ο Σάλιακας ξεκίνησε γιατί είναι Ελληνας παίκτης και ο προπονητής πίστεψε ότι του είναι πιο εύκολο να καταλάβει την σημασία του ματς από τον Μαφέο που μόλις ήρθε και που δεν κουβαλάει στο βιογραφικό του πολλές ευρωπαϊκές εμπειρίες. Ο Κάρμο επιλέχτηκε αντί του Πιρόλα γιατί γεμίζει καλύτερα και μπορεί να είναι και πιο επικίνδυνος στις στημένες φάσεις. Τον Ρόκα τον έστειλε στο γήπεδο για να παίξει για αυτόν αφού αυτός τον έφερε: οι Ταρέμι και Γιάρεμτσουκ που έχουν από τον κόουτς απαιτήσεις έμειναν εκτός λίστας. Το τι κάνει και τι αποφασίζει ο Βάσκος δεν είναι εκτός λογικής: το θέμα είναι συνήθως η ίδια η λογική του. Κυρίως οι μονοδιάστατοι τρόποι. Βλέπαμε πχ χθες σε ένα μεγάλο διάστημα του παιγνιδιού τον Πόποβιτς να ψάχνει τον ΕλΚαμπί συνεχώς γεμίζοντας. Ο ΕλΚαμπί στη μία ώρα που άντεξε έτρεξε πολύ τα στόπερ της Ναϊμέγκεν: δεν ήταν λάθος να τον ψάχνει ο τερματοφύλακας ειδικά σε περιπτώσεις που η άμυνα των αντιπάλων είναι ψηλά. Αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνεται τόσες φορές. Και γιατί ο αντίπαλος προσαρμόζεται.

Και μετά υπάρχει και κάτι άλλο: ότι οι προθέσεις του προπονητή και αυτό που προκύπτει στο γήπεδο είναι κάτι διαφορετικό. Ο Κάρμο πχ μπορεί να έχει καλύτερα πόδια από τον Πιρόλα αλλά το ότι πέρυσι είχε μια χρονιά χωρίς ρυθμό φάνηκε: η κάρτα που πήρε στο δεκάλεπτο έμπλεξε την άμυνα αμέσως. Ο Σάλιακας και ο Ρόκα μπορεί όντως να είχαν θέληση, αλλά δεν σημαίνει αυτό ότι είναι και έτοιμοι για προκριματικό Τσάμπιονς λιγκ – στην καλύτερη βλέπω δυο αναπληρωματικούς. Ο Ροντινέι μπορεί να είναι σοβαρός σε αυτά τα βράδια, αλλά ως εξτρέμ απλά θα σεντράρει: σε τέτοια παιγνίδια είναι δύσκολο να βρεθεί σε θέση βολής.

Ο κόσμος νομίζει ότι όλα είναι ζήτημα ποιότητας κτλ. Προφανώς κι αν έχεις τον Ντεμπελέ και τον ΕμΠαπέ κάτι παραπάνω θα σου κάνουν. Αλλά αν η μπάλα φτάνει στην αντίπαλη περιοχή από τα ελεύθερα του τερματοφύλακα, χωρίς να υπάρχει η παραμικρή διάθεση να αλλάξει η ομάδα πέντε – έξι πάσες, η εικόνα δεν θα είναι πολύ καλύτερη: ακόμα κι αν δημιουργηθούν κάποιες παραπάνω φάσεις χάρη στην ποιότητα των συγκεκριμένων το ποδόσφαιρο που η ομάδα θα παίζει θα είναι πάντα το ίδιο.

Να παίξει καλύτερα στην Ολλανδία

Είναι φυσικό εμφανίσεις αναιμικές στην επίθεση, όπως η χθεσινή, να δημιουργούν προβληματισμούς στους οποίους ο κόσμος απαντά με απλουστεύσεις του τύπου «πάρτε παίκτες κτλ κτλ»: ο κόσμος δεν έχει κανένα λόγο να προβληματίζεται. Αν για κάτι θα έπρεπε να το κάνει, είναι για να καταλάβει πως όταν ο Ολυμπιακός έριχνε τέσσερα γκολ στην PSV δεν το έκανε γιατί είχε τον Μπέλιγχαμ και τον Χάρι Κέιν, αλλά γιατί είχε ένα τρόπο παιγνιδιού που βοηθούσε τον ΕλΑραμπί, τον Μασούρα, τον βετεράνο Βαλμπόυενα, τον Χασάν να είναι παραγωγικοί ακόμα κι αν στις πλάτες τους έτρεχαν ο Μπουχαλάκης και ο Καμαρά κι όχι ο Ρόντρι και ο Ντάνι Ολμο.

Το 0-0 δεν είναι ένα καλό αποτέλεσμα, αλλά με βάση την εικόνα πρέπει να λες και πάλι καλά. Η ελπίδα του Ολυμπιακού δεν είναι στην ρεβάνς να παίξουν τρεις παικταράδες που θα ρθουν και θα λέγονται Χακίμι, Κβάρα και Ολίσε: δεν υπάρχουν τέτοιοι παίκτες που να κοστίζουν όλοι μαζί 40 εκατ ευρώ ώστε να τους αποκτήσει μια ελληνική ομάδα. Η ελπίδα είναι ο Ολυμπιακός να παίξει στη ρεβάνς καλύτερα το ποδόσφαιρο του Μεντιλίμπαρ και μπορεί να το κάνει αν ο ίδιος ο Βάσκος κάνει λίγο καλύτερες αρχικές επιλογές. Από όσα είδα χθες, και μολονότι είναι νωρίς για συμπεράσματα, ο Ροντινέι ως δεξιός μπακ είναι καλύτερος από τον Σαλιακα και τον Μαφέο, ο Πιρόλα είναι πιο σίγουρος και πιο έτοιμος από τον Κάρμο, ο Εσε είναι απαραίτητος, ο Ζότα ίσως μπορεί να δώσει πιο πολλά από τον Τσικίνιο (αν και το επόμενο ματς είναι εκτός έδρας) και ο Ζέλσον προφανώς δεν μπορεί να λείπει από την αρχική ενδεκάδα. Και σίγουρα δεν είναι δυνατόν σε αυτό τον Ολυμπιακό να γίνονται πέντε αλλαγές νωρίς νωρίς και να μην μπει στο γήπεδο ο Φορτούνης. Αλλά κι όλα αυτά να συμβούν για να αποκλείσει ο Ολυμπιακός την Ναϊμέγκεν πρέπει να παίξει με μεγαλύτερη αγωνιστική ένταση και να δείξει ακόμα πιο πολύ προσοχή στα μετόπισθεν. Να παίξει δηλαδή καλύτερα το ποδόσφαιρο του Μεντιλίμπαρ γιατί αυτόν έχει προπονητή.

Η άλλη λύση είναι να ρθουν μέχρι την άλλη Τετάρτη ο Ντεμπελέ, ο Βινίσιους, ο Χάρι Κέιν και ο Ολίσε για να υπάρχει game changer στον πάγκο. Το βρίσκω όμως κομμάτι δύσκολο. Και δεν είμαι και βέβαιος ότι κι αν έρχονταν θα έβγαζαν από την ενδεκάδα τον Τσικίνιο, τον ΕλΚαμπί, τον Ροντινέι, τον Ντάνι Γκαρθία κτλ κτλ. Οπότε ας κρατήσουμε τα θετικά. Ο Ολυμπιακός δεν έχασε. Εφερε ένα αποτέλεσμα όπως αυτά που φέρνει με τις ολλανδικές ομάδες τον καιρό του Μεντιλίμπαρ – ήταν αποτελέσματα που δεν θυμάμαι και να ενοχλούν κανένα. Και τέλος ό,τι και ν γίνει στην Ολλανδία θα παίξει στο Europa League. To λες και επιτυχία…

(Gazzeta.gr Αύγουστος 2026)

H πιο παράξενη πρεμιέρα

Tue, 04 Aug 2026 10:55:55 GMT

Ο Ολυμπιακός κάνει πρεμιέρα απόψε στο Καραϊσκάκη στον προκριματικό του Τσάμπιονς λιγκ απέναντι στην Ναϊμέγκεν κι ομολογώ ότι δεν θυμάμαι πιο παράξενη ευρωπαϊκή του πρεμιέρα τα τελευταία χρόνια. Είναι δύσκολο να καταλάβεις ποια μπορεί να είναι η πιθανή ενδεκάδα του, δεν έχει δώσει ένα φιλικό εντός έδρας, έχει απουσίες σημαντικές (ειδικά για την συγκεκριμένη στιγμή της περιόδους), μοιάζει βέβαιο ότι δεν θα έχει στο αρχικό σχήμα του πολλούς από τους νεοφερμένους ώστε να τον περιμένεις πολύ διαφορετικό. Κι έχει απέναντί του μια ολλανδική ομάδα που κουβαλάει κι αυτή μερικά ερωτηματικά. Το ματς είναι δύσκολο γιατί έρχεται πολύ νωρίς. Αλλά πριν αρχίσει μοιάζει, για όποιον αγαπάει το ποδόσφαιρο, ένα συναρπαστικό αίνιγμα. Από πολλές απόψεις.

Ας τα πάρουμε με την σειρά.

Τα προηγούμενα με τους Ολλανδούς

Στα χρόνια του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ (το τονίζω γιατί κατά την γνώμη μου τα προηγούμενα δεν έχουν και ιδιαίτερη σημασία), ο Ολυμπιακός έχει βρεθεί συχνά απέναντι σε ολλανδικές ομάδες στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Το Δεκέμβριο του 2024 είχε φέρει μια σχεδόν ανεξήγητη λευκή ισοπαλία με την Τβέντε στην League Phase του Europa League– σε ένα ματς που ήθελε νίκη για να πανηγυρίσει πρόκριση στα νοκ άουτ. Ακολούθησαν τα περσινά ματς με την PSV (εντός) και τον Αγιαξ (εκτός) στα οποία ήταν καλός. Εχασε την νίκη στο Καραϊσκάκη απέναντι στην πρωταθλήτρια Ολλανδίας εξαιτίας ενός γκολ στις καθυστερήσεις και κέρδισε τον Αγιαξ με 1-2 στο Αμστερνταμ – μετά μάλιστα από ένα πολύ καλό ματς που έκρινε και μια κίνηση του προπονητή του να βγάλει από τον ματς τον ΕλΚαμπί και να βάλει τον Τσικίνιο πίσω από τον απόντα απόψε Ταρέμι. Το παράδοξο, αλλά όχι ανεξήγητο, σε αυτά τα ματς είναι ότι ήταν τρία παιγνίδια «κλειστά» ειδικά όταν μιλάμε για ολλανδικές ομάδες. Αλλά γιατί συνέβη αυτό; Γιατί δεν χρειάζεται να δεις περισσότερες από δυο φορές τον τωρινό Ολυμπιακό για να καταλάβεις πως αν δεν του δώσεις χώρους για αντεπιθέσεις και τον περιμένεις μπορείς να τον αποδιοργανώσεις παίζοντας με την επιθετική του δυσκολία, δηλαδή με το μυαλό του. Η απορία μου είναι αν η Ναϊμέγκεν μπορεί να έχει απόψε μια ανάλογη τακτική.

Η Ναϊμέγκεν είναι ανοιχτό βιβλίο, αλλά…

Η Ναϊμέγκεν δεν έχει την γνώση των ευρωπαϊκών διοργανώσεων της PSV ή του Αγιαξ. Επίσης είχε πέρσι μια εξαιρετική σεζόν στην Ολλανδία παίζοντας και σκοράροντας κι όχι γιατί προσάρμοζε το παιγνίδι της στον αντίπαλο και τον ακύρωνε. Ο προπονητής της Ντικ Στρέντερ παρουσίασε μια ομάδα με απολύτως επιθετικές βλέψεις που ανέβαινε πολύ ψηλά στο γήπεδο, έκανε κατοχή μπάλας, γέμιζε με παίκτες την αντίπαλη περιοχή και δεν είχε κανένα πρόβλημα να δεχτεί ένα γκολ παραπάνω. Η Ναϊμέγκεν είχε την δεύτερη καλύτερη επίθεση στην Ολλανδία με 77 γκολ (περισσότερα, αλλά πολλά περισσότερα είχε μόνο η PSV που πέρασε τα 100), αλλά είχε την χειρότερη άμυνα μεταξύ των πρώτων εννέα του βαθμολογικού πίνακα έχοντας δεχτεί 53 γκολ: πέντε μόλις λιγότερα από την Μπρέντα που υποβιβάστηκε! Φυσικά μπορεί να τερμάτισε τρίτη, αλλά δεν έκανε πρωταθλητισμό. Στη θέση αυτή έφτασε μόλις την τελευταία αγωνιστική προσπερνώντας την Τβέντε στο φινάλε.

Στα γενικότερα περίεργα που την χαρακτηρίζουν είναι ότι δεν μιλάμε για ολλανδική ομάδα με εξελίξιμους μικρούς: οι καλύτεροι παίκτες της είναι μεγάλα παιδιά. Μικροί είναι ο Μαροκινός Σάμι Γουίσα, μόλις 21 χρόνων, και ο Γιαπωνέζος Κοντάι Σάνο, ο 22χρονος καλύτερος μέσος της – είναι απορίας άξιο πως δεν τον έχει αγοράσει κανείς. Αλλά υπάρχουν εκεί ο Νάιτινγκ, ο Τσέρι, ο Λίνσεν – όλοι πάνω από 35 – κι αποκτήθηκαν και ο Μοντέιρο και ο Τάντιτς που στόχο έχουν ένα αξιοπρεπές κλείσιμο καριέρας. Αλλά αυτό δεν το αναφέρω ως ντεζαβαντάζ: επισημαίνω απλά ότι υπάρχουν αρκετοί έμπειροι παίκτες ικανοί να διαβάσουν την δυσκολία ενός ματς στην εξέλιξή του. Ο κόουτς Στρέντερ μάλιστα εξέφρασε ανοιχτά τα παράπονά του για το γεγονός ότι ήθελε κι άλλους έμπειρους που δεν αποκτήθηκαν: μην σας κάνει εντύπωση, υπάρχουν και προπονητές που μιλάνε.

Δέκα μεταγραφές, λίγοι καινούργιοι

Κι ο Ολυμπιακός; Ο Ολυμπιακός ζει αυτό το παράξενο καλοκαίρι κατά την διάρκεια του οποίου έχει κάνει δέκα μεταγραφές και παρόλα αυτά πολλοί νομίζουν ότι δεν έχει κάνει καμία. Στην αρχή του καλοκαιριού ήμουν βέβαιος πως και είκοσι μεταγραφές να κάνει στον συγκεκριμένο προκριματικό θα αγωνιστεί με την περσινή του ενδεκάδα κι όχι μόνο γιατί ο προπονητής του έχει ένα ιδιαίτερο δέσιμο με τους παλιούς του παίκτες: τις καλοκαιρινές προκρίσεις πρέπει να τις πάρεις με τους «παλιούς». Το πρόβλημα εν προκειμένω είναι ότι οι παλιοί δυο χρόνια τώρα δεν αγωνίστηκαν σε καλοκαιρινά προκριματικά – χάρη στην κατάκτηση του Conference League και την καλή του ευρωπαϊκή βαθμολογία ο Ολυμπιακός αυτά τα απέφυγε. Και αυτός είναι ένας λόγος που δεν είναι εύκολο να καταλάβεις ποια ακριβώς ενδεκάδα θα διαλέξει ο Μεντιλίμπαρ απόψε αν και πιστεύω πως τα διλλήματα του είναι λίγα.

Ο Πόποβιτς θα είναι ο τερματοφύλακάς του, ο Ρέτσος κι ο Πιρόλα θα είναι τα στόπερ (εκτός αν ο αρχηγός του δεν έχει ξεπεράσει μικροενοχλήσεις που τον άφησαν έξω στα τελευταία φιλικά), ο Μπρούνο θα είναι αριστερά αφού ο Ορτέγκα φεύγει, ο Ντάνι Γκαρσία και ο Μουζακίτης θα παίξουν πίσω από τον Τσικίνιο κι ο Ζέλσον με τον ΕλΚαμπί είναι οι δύο που θα βρίσκονται μπροστά. Αν υπάρχουν διλλήματα είναι λίγα. Παίζεται μια θέση στα δεξιά που δεν αποκλείω στο τέλος να την πάρει ο Ροντινέι με τον Φορτούνη μπροστά του. Εκτός κι αν ο Βάσκος θέλει τον Βραζιλιάνο ως δεξιό εξτρέμ και χρησιμοποιήσει κάποιο νεοφερμένο (τον Σάλιακα μάλλον…) στις πλάτες του. Η απουσία του Εσε είναι μεγάλη, ο Πόποβιτς πέφτει στα βαθιά.

Όπως και να έχει, πολύ διαφορετικός ο Ολυμπιακός από πέρσι δύσκολα θα είναι: η ερώτηση του ματς δεν έχει να κάνει με την δική του τακτική προσαρμογή, αλλά σχεδόν αποκλειστικά με το τι θα κάνουν οι Ολλανδοί. Δεν είναι εύκολο να το μαντέψει κανείς.

Γνωστή και η συνέχεια

Ο Ολυμπιακός αν προκριθεί ξέρει πως θα αντιμετωπίσει ή την Ουνιόν Σεν Λουάζ ή την γνωστή του Μπόντο: ο σκόπελος είναι μεγάλος αλλά όταν δεν έχεις κερδίσει το πρωτάθλημα ο δρόμος προς το Τσάμπιονς λιγκ δεν είναι εύκολος. Ωστόσο το αποψινό ματς προηγείται και είναι ένα παιγνίδι που εκτός από το αποτέλεσμα θα μετρήσει και η εικόνα του Ολυμπιακού. Αν είναι παραγωγικός, επιθετικός, φτιάξει φάσεις και κυκλοφορήσει πολύ καλά την μπάλα θα στείλει ένα μήνυμα ότι κατάλαβε πολλά από την περσινή σεζόν του. Αν δούμε πενήντα σέντρες, τον Ζέλσον να θέλει να περάσει τρεις παίκτες κάθε φορά και τους χαφ να κερδίζουν την μπάλα και να μην ξέρουν τι να την κάνουν, θα δούμε μια ομάδα που σαν τον γάτο θα κυνηγάει πάλι την ουρά της.

Από το πρώτο επίσημο ματς της σεζόν δεν μπορεί και δεν πρέπει να βγουν συμπεράσματα. Αλλά κάθε πάθημα πρέπει να γίνεται μάθημα. Κι αυτό είναι ένα συμπέρασμα που δεν έχει να κάνει με το ποδόσφαιρο, αλλά με την ζωή (και την διοίκηση των επιχειρήσεων) γενικότερα. Από την άλλη η παρουσία της ομάδας στο Europa League είναι εξασφαλισμένη και στο ρόστερ του Ολυμπιακού θα υπάρχουν στο τέλος των μεταγραφών τουλάχιστον έξι παίκτες που μπορούν να μπουν και να τον αλλάξουν. Για αυτό συνιστώ ψυχραιμία στις κρίσεις: ο Ολυμπιακός απόψε ξεκινά την σεζόν με την μόνη βεβαιότητα ότι σε ένα μήνα θα είναι αρκετά διαφορετικός. Για την ενδεκάδα του μιλάω. Για το παιγνίδι του δεν είμαι τόσο βέβαιος.