MasonryPosts

Οι δύο τρόποι του Ιβάν Γιοβάνοβιτς

Tue, 06 Oct 2026 10:11:12 GMT

Τώρα που ολοκληρώθηκε η σειρά των τεσσάρων αγώνων της Εθνικής μας στο Nations League μπορούμε να πούμε ψύχραιμα και δυο πράγματα για τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Δεν είναι ποτέ απλό να γίνει συζήτηση για ένα ομοσπονδιακό προπονητή – πόσο μάλλον για τον Γιοβάνοβιτς για τον οποίο υπήρξε εξ αρχής ένα είδος δυσπιστίας για λόγους που είχαν να κάνουν και με το πέρασμά του από τον ΠΑΟ. Πολλοί βλέπουν στον πάγκο της Εθνικής ένα πρώην προπονητή του Παναθηναϊκού και τον αντιμετωπίζουν με προκατάληψη – είτε είναι οπαδοί του ΠΑΟ και του χρεώνουν την απώλεια ενός πρωταθλήματος, είτε είναι αντιπαναθηναϊκοί και βλέπουν στο πρόσωπο όποιου έχει περάσει από τον πάγκο του ΠΑΟ ένα αντίπαλο ακόμα κι αν αυτός κάνει πλέον άλλη δουλειά. Αφήνω στην άκρη τους ιδεοληπτικούς: με ενδιαφέρουν οι υπόλοιποι.

Ο χρόνος για να μάθει τη δουλειά

Υπάρχουν τριών ειδών ομοσπονδιακοί προπονητές που έχουν δουλέψει στην Εθνική Ελλάδος. Υπάρχουν οι Ελληνες προπονητές που είχαν την τιμή να αναλάβουν. Υπάρχουν οι ξένοι που καμία σχέση δεν είχαν με το ελληνικό ποδόσφαιρο όταν βρέθηκαν στο τιμόνι της. Και υπάρχουν και αυτοί που αν και δεν είναι Ελληνες είχαν δουλέψει στην Ελλάδα πριν τους καλέσει η ΕΠΟ: ο Γιοβάνοβιτς ανήκει στην τρίτη κατηγορία – δεν είναι Ελληνας αν και μας ξέρει, είναι πιο πολύ Σάντος παρά Ρεχάγκελ. Τι κοινό έχουν όλοι αυτοί; Ολοι χρειάστηκαν ένα διάστημα για να μάθουν την δουλειά. Διότι επάγγελμα ομοσπονδιακός προπονητής δεν υπάρχει. Θέλω να πω ότι σχεδόν όλοι ήταν πριν αναλάβουν την Εθνική καλοί ή μέτριοι, αλλά προπονητές: είχαν τους παίκτες στην διάθεσή τους καθημερινά, προσπαθούσαν να δώσουν στις ομάδες τους αγωνιστική ταυτότητα, έκαναν μεταγραφικές και άλλες επιλογές. Στην Εθνική όλα είναι αλλιώς.

Ο Γιοβάνοβιτς χρειάστηκε λίγο καιρό για να μάθει την δουλειά. Ποια είναι η δουλειά; Η προετοιμασία και η διαχείριση των αγώνων.

Η προετοιμασία δεν έχει να κάνει με προπονήσεις: ο ίδιος ο Ιβάν έχει εξηγήσει σε μια πρόσφατη συνέντευξη Τύπου πως χρόνος για αυτές δεν υπάρχει. Η προετοιμασία έχει παραδόξως να κάνει πολύ με τον ίδιο και ίσως λίγο λιγότερο με τους παίκτες: όταν μιλάω για προετοιμασία μιλάω για τον τρόπο αντιμετώπισης των παιγνιδιών και των αντιπάλων. Που αντίθετα από όσα είχαμε δει προηγουμένως, σε αυτή την τετράδα των αγώνων ήταν αρκετά διαφορετικός κατά περίσταση. Πράγμα που δεν είχε γίνει στα προκριματικά του μουντιάλ του 2026 και πληρώθηκε ακριβά. Εκεί η Εθνική μας πήγε να παίξει όλα τα ματς με περίπου τον ίδιο τρόπο: να κάνει κατοχή μπάλας, να υποστηρίξει τους κυνηγούς της, να πιέσει τους αντίπαλους – ίσως γιατί πίστευε ότι ήταν ανώτερή τους.

Ο Γιοβάνοβιτς προσπάθησε αρχικά να φτιάξει μια Εθνική ομάδα αρκετά επιθετική και αλέγκρα. Δεν είναι θέμα ούτε συστήματος, ούτε επιλογών, αλλά νοοτροπίας – προσέγγισης των αγώνων. Μπορείς να παίζεις με δυο φορ και δυο εξτρέμ και να προσέχεις τα μετόπισθεν περιμένοντας (όπως συνέβη στα ματς με την Γερμανία πχ) και μπορείς να παίζεις με ένα κυνηγό και η άμυνά σου να είναι ακάλυπτη και προβληματική (όπως στα ματς με την Δανία).

Αυτό που μετράει δεν είναι το σχήμα, αλλά το που δίνεις το βάρος: ή θα παίζεις δημιουργικά ή για να σταματήσεις τον αντίπαλο. Η Εθνική μας είναι αλήθεια πως έχει πολλούς και εξαιρετικούς κυνηγούς, πράγμα που φάνηκε με την Σερβία. Αλλά τους 4 βαθμούς με την Γερμανία τους έδωσε η ικανότητα της να υποφέρει παίζοντας άμυνα. Κάνοντας δηλαδή αυτό που απέναντι σε μια πιο δυνατή ομάδα ήταν το πρέπων.

Δυο φουνταριστοί, αλλά άμυνα

Ο Γιοβάνοβιτς στη σειρά αυτών των αγώνων κέρδισε ματς με διαφορετικούς τρόπους. Κόντρα στη Σερβία η Ελλάδα έκανε ανατροπή και γιατί ο προπονητής χρησιμοποίησε και τους πέντε φόρ του. Κόντρα στην Γερμανία η Ελλάδα κέρδισε με κατενάτσιο που οι Ιταλοί θα το ζήλευαν, αν δεν είχαν μπερδευτεί σε σημείο που να παρακολουθούν τα μουντιάλ από τον καναπέ τους.

Υιοθετώντας σταθερά ένα 4-4-2 που πρόβλεπε δυο φουνταριστούς, οι παρεμβάσεις που έκανε σε αυτή την τετράδα των αγώνων ο Γιοβάνοβιτς αφορούσαν κυρίως τον τρόπο άμυνας της Εθνικής μας. Δεν αναφέρομαι στην τοποθέτηση του Ρέτσου δίπλα στον Μαυροπάνο: αυτή οφείλεται στο ότι ο σέντερ μπακ του Ολυμπιακού έχει παίξει στην αρχή της σεζόν πολύ περισσότερα παιχνίδια από τον Κουλιεράκη, που ήταν ωστόσο χρήσιμος στο ματς με τους Γερμανούς. Ούτε στην υποχρεωτική εξαιτίας τραυματισμού αντικατάσταση του Βαγιαννίδη από τον Σάλιακα.

Υπάρχουν άλλα που χτύπησαν στο μάτι. Για παράδειγμα η εθνική μας στα ματς με τους Γερμανούς και τους Ολλανδούς περιόρισε το build up, που της είχε στοιχίσει πολύ στα προκριματικά του μουντιάλ. Ήταν επίσης φανερό ότι υπήρχε περίπου απαγόρευση επιστροφή της μπάλας στον Τζολάκη πράγμα που στην προηγούμενη διοργάνωση η ομάδα έκανε κατά κόρον όχι μόνο για να χτίσει επιθέσεις από τα μετόπισθεν, αλλά και για να κρατήσει απλά την μπάλα. Υπήρξε επίσης μια σαφέστατη πρόθεση η αμυντική γραμμή της Εθνικής μας να μείνει χαμηλά και η ομάδα να περιμένει. Σωστά με την Γερμανία και ίσως υπερβολικά στο δεύτερο ημίχρονο με την Ολλανδία αλλά σε κάθε περίπτωση συντεταγμένα.

Μέτρησαν φυσικά και δύο άλλα πράγματα. Πρώτον οι πολλές επιστροφές των τριών κυνηγών: ο Παυλίδης, ο Καρέτσας και ο Τζόλης ήταν τακτικά άψογοι στο Αουγκσμπουργκ όπως φυσικά και ο Μασούρας και ο Ιωαννίδης στα ματς στην Τούμπα. Και δεύτερον πολλές αποφάσεις του Γιοβάνοβιτς στη διάρκεια των παιγνιδιών αυτών. Στο πρώτο ματς με την Γερμανία όταν στο 55΄ έβγαλε από το παιχνίδι τον Ζαφείρη, κράτησε τον Ανδρούτσο και πέρασε δίπλα του τον Κουρμπέλη, η ομάδα ανέπνευσε. Το ίδιο και στο δεύτερο ματς με τους Γερμανούς όταν στο ημίχρονο θυσιάστηκαν ο Παυλίδης και ο Κιζιρίδης για να μπουν και να βοηθήσουν τακτικά ο Ανδρούτσος και ο Καρέτσας. Ο Γιοβάνοβιτς φώναξε παρών. Διορθώνοντας λάθη μπορεί να πει κάποιος. Ισως ναι. Αλλά και για αυτό χρειάζεται αυτοβελτίωση. Και συνεχής προβληματισμός.

Δεν χρειάζονται δόγματα

Υπάρχει μια στιγμή τις προηγούμενες μέρες που είναι ενδεικτική για το πως δουλεύει πλέον ο προπονητής. Όταν στη Γερμανία ο Ανδρούτσος ρωτήθηκε αν ο Γιοβάνοβιτς του είχε πει κάτι μιλώντας μαζί του πριν τον χρησιμοποιήσει ως βασικό απάντησε ότι ο κόουτς δεν του είπε ειδικά τίποτα και πως υπάρχει ένα πλάνο που ο ίδιος θα πρεπε να σεβαστεί όπως όλοι. Αν υπάρχει κάτι καινούργιο, κάτι που να δείχνει πως ο Ιβάν μαθαίνει τη δουλειά, είναι αυτό: υπάρχει πια ένα πλάνο για κάθε ματς και όχι μια μανιώδης προσπάθεια η ομάδα να αποκτήσει ένα, μοναδικό και συγκεκριμένο τρόπο παιγνιδιού. Δεν είναι η Ισπανία η Εθνική μας και δεν θα γίνει. Δεν είναι η Γαλλία όσο κι αν πολλοί νομίζουν ότι έχει ανάλογους παίκτες. Είναι μια ομάδα με καλό υλικό, αλλά και «τρύπες». Εχει πολυτέλειες στη θέση του φορ, έχει πολλούς πλάγιους μπακ, έχει αξιόπιστους σε γενικές γραμμές στόπερ, αλλά στις άλλες θέσεις είναι μια κανονική Εθνική Ελλάδος με λίγες αλλαγές και πολλούς μαχητές. Μια ομάδα δηλαδή ο προπονητής της οποίας πρέπει υποχρεωτικά να ασχολείται με τον αντίπαλο – δηλαδή με την ειδική δυσκολία του κάθε ματς. Και να το προετοιμάζει με τον τρόπο που είναι απαραίτητος έχοντας στο μυαλό του ότι ο τρόπος δεν είναι ένας.

Αυτή η ομάδα μπορεί να παίζει αλλιώς με τους δυνατότερούς της και αλλιώς με τους λιγότερο καλούς από την ίδια: πρέπει να αποκτήσει την ικανότητα να διαφοροποιείται αναλόγως. Και γιατί ο καλός προπονητής της μόνο δογματικός δεν είναι.

Δυο διαφορετικές ομάδες

Σε αυτή την τετράδα των αγώνων είδαμε δυο διαφορετικές Εθνικές. Με την Σερβία (αλλά και στο πρώτο ημίχρονο κόντρα στους Ολλανδούς) είδαμε την Εθνική των σπουδαίων Ελλήνων του εξωτερικού - μια ομάδα που μπορεί να σκοράρει εύκολα γιατί έχει πέντε σέντερ φορ στο δυναμικό της και παίκτες στο πλάι όπως ο Καρέτσας και ο Τζόλης που κατά τον Σβαϊνστάιγκερ η Γερμανία δεν έχει. Με τους Γερμανούς και τους Ολλανδούς είδαμε μια άλλη ομάδα, αυτή που αποτελείται από μαχητές της Σουπερλίγκ, από παιδιά που ξέρουν ότι για να πάρεις αποτέλεσμα πρέπει να δώσεις ό,τι έχεις, και συγχρόνως να είσαι και κυνικός και να πιστεύεις ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι στο μέλλον και οι δυο τρόποι θα της είναι χρήσιμοι. Αλλά κι ότι ο προπονητής της ομάδας ξέρει πιά να διαλέγει τι χρειάζεται κατά περίσταση.

(Gazzeta.gr, Oκτώβριος 2026)

Ένα βράδυ στην Τούμπα κάτι ψυχάρες…

Mon, 05 Oct 2026 10:09:56 GMT

Από όποια πλευρά κι αν το δει κανείς το πράγμα το χθεσινοβραδινό αποτέλεσμα της Εθνικής μας ομάδας με την Γερμανία είναι σημαντικότερο και από την νίκη της στο Αουγκσμπουργκ κι ας είναι μια λευκή ισοπαλία. Χάρη σε αυτή η Εθνική μας κράτησε σε απόσταση τους Γερμανούς που έπαιζαν κατά κάποιο τρόπο τα ρέστα τους ψάχνοντας μια νίκη που θα τους άνοιγε το δρόμο για τα προημιτελικά. Η ισοπαλία επιτρέπει επίσης την κατάκτηση της τρίτης θέσης και την παραμονή της ομάδας στο Α΄Γκρουπ του Nations League που θυμίζω ότι ήταν ο αρχικός στόχος. Την ίδια στιγμή αυτό το αποτέλεσμα δίνει την δυνατότητα στην Ελλάδα να είναι επικεφαλής ενός γκρουπ στα προκριματικά του Euro2028 που ακολουθούν και επί της ουσίας εξασφαλίζει στην Εθνική μας και ένα εισιτήριο σε ένα αγώνα μπαράζ, αν στα προκριματικά αυτά γίνουν όλα λάθος. Κυρίως όμως η χθεσινή ισοπαλία δίνει ακόμα μεγαλύτερη λάμψη στην νίκη κόντρα στους Γερμανούς γιατί αποδεικνύει πως δεν ήταν τυχαία. Ισα – ίσα.

Το ενδιαφέρον σε αυτή την ωραία ποδοσφαιρική ιστορία που παρακολουθήσαμε χθες βράδυ είναι πως για μια σειρά από λόγους είχαμε κατά κάποιο τρόπο την επανάληψη του πρώτου παιγνιδιού: η Γερμανία έπρεπε να αποδείξει ότι πήρε το μάθημά της (και ότι κερδίζοντας αποκατέστησε την ποδοσφαιρική τάξη ξεπλένοντας μια ντροπή…) και η Εθνική μας έπρεπε να υπερασπιστεί εκείνη την τακτική επιλογή της και να ξανακάνει αποτέλεσμα δείχνοντας πως ο τρόπο της είναι αποτελεσματικός κι όχι απλά καιροσκοπικός.

Κυρίως έπαιξε άμυνα

Η απουσία του Τζόλη, η κούραση από τα συνεχόμενα ματς, ίσως και λίγο το άγχος που δημιουργεί πάντα η ανάγκη για αποτέλεσμα δεν νομίζω πως επέτρεπαν στην ομάδα του Γιοβάνοβιτς να κάνει κάτι πολύ διαφορετικό από αυτό που τακτικά επέλεξε απέναντι σε μια Γερμανία με ελλείψεις μεν (δεν υπάρχουν στην ομάδα του Γιούργκεν Κλοπ πολλοί Μουσιάλα, Αντεγέμι και Γκνάμπρι) αλλά με μεγαλύτερη φρεσκάδα και μεγαλύτερο κίνητρο. Η Εθνική μας έκανε πολλά αλλά κυρίως έπαιξε άμυνα. Οργανωμένη, σοβαρή και προσεχτική – καλύτερη μάλιστα στο δεύτερο ημίχρονο παρά την κούραση. Και άντεξε για ένα λόγο απλό: γιατί οι παίκτες της ήταν αληθινοί μαχητές. Ψυχάρες.

Ο Γιοβάνοβιτς ήταν υποχρεωμένος από αυτά που είδε κόντρα στους Ολλανδούς να φρεσκάρει την ομάδα και το έκανε. Τον Κουλιεράκη αντί του Ρέτσου τον περίμενα, όπως και τον Ζαφείρη από την αρχή – τα είχα γράψει στο blog. H έκπληξη ήταν ο Κυζερίδης που ξεκίνησε αντί του Καρέτσα αλλά στα αριστερά – για να πάει στα δεξιά ο Μασούρας. Οι άλλοι ήταν και πάλι οι ίδιοι και έπρεπε να δώσουν τα πάντα. Ο Μαυροπάνος, ο Σάλιακας, ο Τσιμίκας στην άμυνα. Ο Κουρμπέλης στα χαφ. Ο Παυλίδης και ο Ιωαννίδης στην επίθεση. Και φυσικά ο Τζολάκης – πραγματικός MVP σε αυτή την τετράδα των σπουδαίων παιγνιδιών, κυρίως για την ψυχραιμία και την σιγουριά του.

Ο Γιοβάνοβιτς είχε κι ένα άλλο πρόβλημα: δεν ήξερε ποια Γερμανία θα βρει μπροστά του. Ο Κλοπ έστειλε άλλη ομάδα στο γήπεδο στο ματς με την Εθνική μας κι άλλη στο ματς με τους Σέρβους. Η χθεσινή έμοιαζε με αυτή που αντιμετώπισε την Σερβία αλλά και πάλι οι αλλαγές δεν έλειπαν. Ο Γιοβάνοβιτς έπρεπε να διαβάσει την Γερμανία στην εξέλιξη του ματς και να εμφανίσει μια ομάδα που έπρεπε αρχικά να την κρατήσει προβληματίζοντάς την κομμάτι. Το έκανε για ένα εικοσάλεπτο περίπου χάρη στην όρεξη του Κυζερίδη και τις γνωστές συγκλίσεις του Μασούρα που τρόμαξε τους Γερμανούς μόλις στο 2΄: η κεφαλιά του δεν έσκασε στο χόρτο κι ο τερματοφύλακας Ερμπινγκ την έβγαλε. Αλλά το πρώτο ημίχρονο ανήκε στη Γερμανία που έμοιαζε μια άλλη Ολλανδία.

Ο Βιρτζ, στα χαρτιά κυνηγός, αλλά στην πραγματικότητα χαφ, με τον Μπίσχοφ έκαναν ό,τι ήθελαν στη μεσαία γραμμή, ο Σέρχαντ και ο Τρόι ταλαιπωρούσαν τους πλάγιους μπακ της Εθνικής μας: από την Γερμανία έλειπε μόνο ένας φορ καθώς ο Μπούκχαρντ χάθηκε στις τανάλιες του Μαυροπάνου και του Κουλιεράκη αλλά όλα τα άλλα λειτουργούσαν. Όταν ένα γκολ των Γερμανών στο 32΄ ακυρώθηκε από το VAR για χέρι στο ξεκίνημα της φάσης υπήρξε στην Τούμπα κανονικό πανηγύρι – σαν η Εθνική μας να σκόραρε.

Οι διορθώσεις στο ημίχρονο

Οι Γερμανοί δεν βρήκαν γκολ και γιατί ο Τζολάκης τους υποχρέωσε να τα κάνουν όλα δύσκολα κι ο Γιοβάνοβιτς στο ημίχρονο διόρθωσε πολλά γιατί πλέον είχε δει τι κάνει ο Κλοπ: αντίθετα από ό,τι έγινε με την Ολλανδία, που δεν θέλησε να πειράξει γρήγορα μια ομάδα που ήταν μπροστά στο σκορ, ο Ιβάν με δυο κινήσεις άλλαξε πολλά. Βγήκαν ο Παυλίδης και ο Κυζερίδης και μπήκαν ο Καρέτσας κι ο Ανδρούτσος κι αυτό στην οικονομία του ματς μέτρησε πολύ ακόμα κι αν οι δυο δεν έκαναν τρομερά πράγματα που έχουμε δει σε προηγούμενα ματς. Ο Καρέτσας έγινε ο λόγος που ο Ράουμ (ίσως ο καλύτερος των Γερμανών στο πρώτο ημίχρονο) σταμάτησε να κατεβαίνει κι ο Σάλιακας ανέπνευσε: δεν του έλειψαν στην επανάληψη και επιθετικές πρωτοβουλίες. Ο Ανδρούτσος έγινε ο τρίτος χαφ που η Εθνική μας είχε μεγάλη ανάγκη. Κι ο Ιωαννίδης, μόνος στην επίθεση αλλά παίζοντας σαν καθαρό φορ ράτσας, άρχισε να βάζει δύσκολα στην γερμανική άμυνα παίζοντας ωραία με την πλάτη.

Η Γερμανία επιμηκύνθηκε, χρειάστηκε να προσέξει και στα μετόπισθεν και η πίεσή της σταμάτησε να είναι όσο μεγάλη ήταν στο δεύτερο μισό του πρώτου ημιχρόνου. Όταν ο Κλοπ χρησιμοποίησε άλλους παίκτες στην επίθεση (με πρώτο τον Βόλντεμάντε ένα κλώνο του Λάρι Μπερντ που απλά συμβαίνει να παίζει ποδόσφαιρο…) ο Γιοβάνοβιτς απάντησε με περισσότερη φρεσκάδα στη μεσαία γραμμή κι όχι με ένα τρίτο στόπερ: ο Μουζακίτης αντί του κουρασμένου ήρωα Κουρμπέλη έκανε δουλειά. Μπορεί να υπήρξε ένα μπλέξιμο στην αλλαγή του Μαυροπάνου από τον Ρέτσο (ο παίκτης της Γουεστ Χαμ βγήκε γιατί στον ελληνικό πάγκο νόμιζαν ότι χτύπησε…), αλλά όλα έγιναν τελικά όπως έπρεπε. Ακόμα κι ο Κωστούλας που μπήκε για να κρατήσει λίγο την μπάλα αντί του Ιωαννίδη στο τέλος το έκανε σωστά.

Δεν μπορώ να περιμένω

Η Εθνική μας τελείωσε το ματς με 8 νυν και πρώην παίκτες του Ολυμπιακού – σημάδι των καιρών. Επαιξε για την ισοπαλία και την πήρε. Όχι σαν ομάδα γεμάτη από παίκτες που παίζουν στα μεγάλα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα και ζηλεύει ο Σβαϊνστάιγκερ, αλλά ως ομάδα της Σουπερλίγκ που δεν έχει κανένα πρόβλημα να βάλει το πουλμανάκι στα μετόπισθεν. Όταν η περίσταση το απαιτεί ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.

Η ατομική απόδοση των παικτών ίσως δεν ήταν εντυπωσιακή: πλην του Τζολάκη και του Μαυροπάνου μάλλον κανείς άλλος δεν θα θυμάται αυτό το παιγνίδι ως ένα μεγάλο του προσωπικό ματς. Αλλά η κατάθεση ψυχής ήταν κάτι απίστευτο: να σου σηκώνεται η τρίχα. Χάρη στα ψυχικά τους αποθέματα κυρίως όλοι στο δεύτερο ημίχρονο έγιναν πολύ καλύτεροι. Ο Σάλιακας ταλαιπωρήθηκε στην αρχή από τον Σέρχαντ αλλά στην επανάληψη όταν αυτός έπαψε να έχει την υποστήριξη του Ραουμ του πήρε μέτρα. Ο Τσιμίκας ανέβηκε στο δεύτερο ημίχρονο θυμίζοντας στον Κλοπ ποιος είναι. Ο Κουλιεράκης άρχισε μουδιασμένα αλλά στο τέλος ήταν ένας γίγαντας. Ο Κουρμπέλης όσο άντεξε ήταν αληθινός αρχηγός. Ο Ζαφείρης πήρε κίτρινη για μια κουταμάρα, αλλά δεν έχασε ποτέ το μυαλό του έκτοτε. Ο Μασούρας και σαν δεξί και σαν αριστερό εξτρέμ είχε την γνωστή του προσήλωση – στο δεύτερο ημίχρονο βοηθά τον Τσιμίκα πολύ. Ο Ιωαννίδης ανάγκασε κάθε θεατή που ήταν στην Τούμπα να σηκωθεί να τον χειροκροτήσει στην αλλαγή του: καθάρισε το μυαλό του από τις δήθεν τεράστιες προσφορές των ομάδων της Πρέμιερ λιγκ, άφησε πίσω του τραυματισμούς και είναι πάλι ο γνωστός μαχητής. Παλαιψαν με τον τρόπο τους και ο Παυλίδης και ο Κυζερίδης: θυσιάστηκαν γιατί δεν γίνεται να σταματήσεις μια ομάδα που κάνει 65% κατοχή μπάλας παίζοντας με τέσσερις κυνηγούς. Και οι αλλαγές του Γιοβάνοβιτς (Καρέτσας, Ανδρούτσος, Μουζακίτης, Ρέτσος, Κωστούλας) αποδείχτηκαν τελικά κινήσεις που έπρεπε να γίνουν: αν κάποιες είχαν γίνει πιο νωρίς στο ματς με την Ολλανδία ίσως το γκολ του Ράιντερς η ομάδα αυτή δεν το είχε δεχτεί ποτέ. Ωστόσο αυτό δεν αποτελεί παρατήρηση ή παράπονο για τον Ιβάν, αλλά εκ των υστέρων διαπίστωση: ο κόουτς – σε αυτή την σειρά των τεσσάρων σπουδαίων ματς – ως προπαρασκευαστής κυρίως έκανε το χρέος του.

Οι επόμενες μάχες είναι τον Νοέμβριο. Δεν μπορώ να περιμένω, που λέγαμε κάποτε…

(Gazzeta.gr, Oκτώβριος του 2026)

Ενα πολύ δύσκολο βράδυ

Sun, 04 Oct 2026 09:35:50 GMT

Η αποστολή της Εθνικής Γερμανίας έφτασε στην Θεσσαλονίκη μάλλον θυμωμένη. Η εύκολη νίκη κόντρα στους Σέρβους δεν νομίζω ότι έχει απαλύνει την πίκρα από την ήττα στο ματς με την Εθνική μας. Ειδικά ο Γιούργκεν Κλοπ που αλλιώς περίμενε τα πράγματα, μετά το πρώτο εντός έδρας ματς της Γερμανίας με τον ίδιο στον πάγκο της, δύσκολα θα ξεχάσει το χουνέρι που του έκαναν τα παιδιά του Γιοβάνοβιτς. Δεν θα ξεχαστεί αυτό ακόμα κι αν η Γερμανία κερδίσει στην Τούμπα. Αλλά τουλάχιστον στη Γερμανία θα γράψουν ότι η τάξη αποκαταστάθηκε και άλλα ανάλογα.

Πέρασαν όλα χωρίς κριτική

Ας πάμε λίγες μέρες πίσω. Δεν είναι ακριβές αυτό που στην Ελλάδα γράφτηκε, ότι δηλαδή ο Τύπος, γερμανικός και διεθνής, χρέωσε την ήττα της Γερμανίας από την Ελλάδα στον Κλοπ. Θα έλεγα ότι πιο πολύ εκφράστηκαν απορίες για το αν η Εθνική Γερμανίας μπορεί να παίξει το ποδόσφαιρό του. «Το επιδιωκόμενο ποδόσφαιρο της υψηλής έντασης, που ο Κλοπ αγαπάει, δεν το είδαμε ποτέ. Στο εντός έδρας ντεμπούτο του κόουτς, η εθνική ομάδα της Γερμανίας δεν έκανε μια καλή εμφάνιση κόντρα στην Ελλάδα και γιατί οι παίκτες της έμοιαζαν να μην έχουν καταλάβει πως υπήρξε αλλαγή προπονητή – έπαιζαν χωρίς να χρειάζεται να του αποδείξουν τίποτα», έγραψε η «FAZ». Κατά το «Spiegel» η ήττα της Μάνσαφτ ήταν «ένα πλήγμα στην ευφορία που προκάλεσε στη χώρα η πρόσληψη του Κλοπ». «Κόπηκε το μόνιμο χαμόγελό του με όσα είδε», αναφέρεται στο κομμάτι

Ακόμα και οι παλαίμαχοι που μίλησαν για το ματς άφησαν εκτός του κάδρου της κριτικής τον προπονητή. Και στην Ελλάδα έγιναν θέμα οι γνωστές δηλώσεις του Μπάστιαν Σβαϊνστάιγκερ που είπε πως αυτό που κατάλαβε είναι ότι η Γερμανία δεν είναι πια μεταξύ των κορυφαίων ομάδων της Ευρώπης γιατί «δεν έχει παίκτες σαν τους Καρέτσα, Τζόλη ή Παυλίδη που μπορούν να αλλάξουν τη ροή ενός αγώνα». Ενας άλλος παγκόσμιος πρωταθλητής, ο Στέφαν Εφενμπεργκ έγραψε πως «από τη στιγμή που στο ματς με την Ελλάδα ο μόνος που μπορούσε να δώσει μια κάθετη πάσα είναι ο Κίμιχ το ποδοσφαιρικό μέλλον της Γερμανίας είναι δυσοίωνο». Αλλά ότι το ότι ο Κλοπ δεν βρέθηκε στο κέντρο της κριτικής δεν σημαίνει πως ο ίδιος δεν κουβαλάει λίγο άγιο θυμό μέσα του. Και γιατί το ματς παρακολούθησαν στην τηλεόραση περισσότεροι από όσους είδαν το παιγνίδι με την Ολλανδία! Σύμφωνα με τα στοιχεία της AGF Videoforschung, η τηλεθέαση έφτασε το 45,6% (55%. Στο δυναμικό κοινό) ενώ τα αντίστοιχα νούμερα του ματς Ολλανδία – Γερμανία (1-1) ήταν 43,75% και 50,6% αντίστοιχα.

Η παρηγοριά του Κλοπ

Όχι μόνο δεν επιτέθηκαν στον Κλοπ αλλά προσπάθησαν και να τον παρηγορήσουν. Του επισήμαναν πχ ότι στο παρελθόν δύο μόνο Γερμανοί ομοσπονδιακοί έμειναν χωρίς νίκη στα πρώτα δύο ματς αλλά δεν είχαν καταφέρει να χάσουν κιόλας. Ο πρώτος ήταν ο Ζεπ Χέρμπεργκερ το 1937, ο οποίος οδήγησε τελικά τη Γερμανία στον πρώτο παγκόσμιο τίτλο της το 1954 και ο δεύτερος ο Χέλμουτ Σεν το 1965 που κι αυτός κέρδισε τίτλους: η Γερμανία αναδείχτηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης το 1972 και δύο χρόνια αργότερα κατέκτησε τον μουντιάλ με αυτόν στον πάγκο της. Κάπως χάρηκε. «Προτιμώ ένα κακό ξεκίνημα παρά ένα κακό τέλος», είπε ανάμεσα σε πολλά άλλα στη συνέντευξη μετά το ματς με την Σερβία. Το οποίο προετοίμασε είναι αλήθεια καλά.

Μετά την ήττα από την Ελλάδα αλλά άλλαξε εντελώς την σύνθεση της Γερμανίας. Με την Ελλάδα είχε αγωνιστεί ο Νούμπελ κάτω από την εστία, αμυντικοί ήταν οι Μπράουν, Τα, Βάγκνομαν, και Μπίσεκ, στα χαφ έπαιξαν οι Κίμιχ, Φέλιξ Ενμέτσα και Κόντε και στην επίθεση οι Αντεγιέμι, Σάντε, και Εμπνουνταλίμπ. Με την Σερβία τερματοφύλακας ήταν ο Γιόνας Έρμπιγκ, στην άμυνα οι Τρόι, Άντον, Μαλίκ Τίαου, και Μίτελστατ, στα χαφ είδαμε τους Μπίσχοφ, Πάβλοβιτς και Βιρτς και στην επίθεση τους Σέρχαντ, Νικ Βόλτεμαντε, και Γκνάμπρι. Η εντελώς διαφορετική Εθνική Γερμανίας έκανε κόντρα στους Σέρβους περίπατο. Αλλά αμφιβάλω αν εκτόνωσε τον θυμό της παρά την νίκη. Αυτό πάντως το εκτεταμένο rotation δίνει την δυνατότητα στον Κλοπ απόψε την ευκαιρία να παρουσιάσει μια ομάδα με αθλητική φρεσκάδα. Κι αυτό μεγαλώνει την δυσκολία της Εθνικής μας.

Οι δοκιμές που έγιναν αβαντάζ

Ο Κλοπ κάλεσε πριν από τα πρώτα του ματς συνολικά 44 παίκτες. Υπάρχουν τόσοι πολλοί παίκτες ικανοί να γίνουν βασικοί στην Εθνική Γερμανίας; Δεν το πιστεύω. Ο Κλοπ φανερά χρησιμοποίησε αυτά τα ματς για να δει το σύνολο των παικτών και να διαλέξει σε ποιους μπορεί να ποντάρει. Κι επειδή είναι έξυπνος άνθρωπος μετέτρεψε αυτή του την επιλογή σε ένα είδος αβαντάζ. Είπε στους παίκτες ότι αυτά τα ματς είναι κριτήρια για την μελλοντική παραμονή τους στην Εθνική. Στην Τούμπα θα εμφανιστεί μια Γερμανία ξεκούραστη και με παίκτες με μεγάλο κίνητρο. Μπορεί να είναι αυτοί που έχασαν το προηγούμενο ματς: ο Κλοπ δεν αποκλείεται να τους δώσει την ευκαιρία να πάρουν το αίμα τους πίσω. Μπορεί όμως να είναι άλλοι.

Οι Γερμανοί θέλουν σίγουρα την ρεβάνς. Αυτό που έγραψε η Μπίλντ (ότι η ομάδα του Κλοπ έχασε από μια «ομάδα – νάνο» της Ευρώπης) είναι μια αθλιότητα που όμως απηχεί αρκετά το γενικότερο συναίσθημα της χώρας: έτσι μας βλέπουν. Στο Αουγκσμπουργκ ήθελαν να μας κερδίσουν κάνοντας την δουλειά τους. Αν ξαναχάσουν η ήττα τους θα είναι μια τεράστια στιγμή ντροπής. Ο Γιοβάνοβιτς και οι παίκτες του πρέπει λίγο να παίξουν με τα νεύρα τους. Η ερώτηση είναι αν ο Ιβάν θα βρει παίκτες με ενέργεια, ικανούς να το κάνουν.

Τι μπορεί να κάνει ο Ιβάν

Στην τελευταία συνέντευξη Τύπου ο κόουτς είπε πως η απόφαση της UEFA να γίνουν τέσσερα σερί ματς σε δυο εβδομάδες δυσκολεύει τις πιο μικρές χώρες καθώς οι καλοί τους παίκτες είναι λιγότεροι από αυτούς που έχουν οι μεγάλες χώρες. Είναι μια αλήθεια. Η ενδεκάδα της Εθνικής μας χρειάζεται ένα φρεσκάρισμα: το είδαμε στο δεύτερο ημίχρονο με την Ολλανδία. Αλλά με ποιους θα μπορούσε να το κάνει; Ο Κουλιεράκης είναι ένας υποψήφιος. Ο Ζαφείρης λογικά θα ξεκινήσει. Ο Ιβάν μπορεί να αλλάξει τα ακραία μπακ (με Τσάπρα και Κυριακόπουλο), αλλά δύσκολα θα αλλάξει και τους δυο. Μπορεί επίσης να βρει δυο κυνηγούς για την αρχική ενδεκάδα που δεν ξεκίνησαν με την Ολλανδία: υπάρχουν ο Κωστούλας, ο Τετέι, ο Δουβίκας. Αλλά στα χαφ και στα εξτρέμ οι λύσεις είναι λίγες: η απουσία του Τζόλη είναι τεράστια και η κόπωση του Καρέτσα μεγάλη. Όχι τυχαία ο Γιοβάνοβιτς φώναξε τελευταία στιγμή και τον Πέλκα.

Οποιος αγωνιστεί είμαι βέβαιος ότι θα δώσει την ψυχή του. Η Εθνική μας για να κάνει αποτέλεσμα δεν πρέπει να βρεθεί πίσω στο σκορ. Θα πρέπει να προσέξει πάλι πολύ την άμυνα της αλλά να μην είναι μονοδιάστατη και κυρίως να απειλήσει ώστε να μην αφήσει τους Γερμανούς να την πνίξουν όπως οι Ολλανδοί στο δεύτερο ημίχρονο. Ολα αυτά όμως χρειάζονται τρέξιμο, κερδισμένες δεύτερες μπάλες, καθαρό μυαλό. Είναι απλά μόνο να τα λες. Η Εθνική μας θα έχει απέναντί της μια Γερμανία με φρεσκάδα, θυμωμένη και εντελώς άγνωστη αφού κανείς δεν ξέρει με ποιους θα παίξει - νομίζω πως η ομάδα της θα μοιάζει με αυτή που κέρδισε την Σερβία (Βίρτζ, Γκνάμπρι, Μπίσχοφ, Παύλοβιτς λογικά θα είναι παρόντες) αλλά θα υπάρχουν τουλάχιστον 4-5 αλλαγές σε κάθε γραμμή.

Από τις τέσσερις δοκιμασίες τις οποίες είχε μπροστά της στο Nations League η αποψινή είναι η μεγαλύτερη.

Δεν παίζουμε μόνοι μας…

Fri, 02 Oct 2026 10:18:27 GMT

Πότε μια ομάδα ανεβαίνει επίπεδο; Όχι όταν κερδίζει κάποια – ιστορικά – πιο δυνατή από την ίδια: αυτά στο ποδόσφαιρο συμβαίνουν και μάλιστα συχνά. Επίπεδο ανεβαίνει όταν δημιουργεί στον κόσμο που την παρακολουθεί την βεβαιότητα ότι κάθε νίκη της είναι πιθανή, ακόμα και κόντρα σε αντιπάλους που ποτέ δεν κέρδιζε. Αλλά κι όταν ένα αποτέλεσμα που σε άλλες εποχές θα θεωρούταν καλό, μια ισοπαλία πχ, αφήνει πλέον λίγη στεναχώρια, αν όχι και πίκρα ή πόσο μάλλον απογοήτευση. Είναι η ιστορία της ισοπαλίας της Εθνικής μας με τους Ολλανδούς χθες βράδυ στην Τούμπα. Η στεναχώρια προέκυψε γιατί η Εθνική μας προηγήθηκε με 2-0 και δέχτηκε την ισοφάριση στο φινάλε. Που βέβαια δεν ήταν άδικη, αλλά όταν έρχεται με ένα γκολ στο 88΄όπως αυτό που πέτυχε ο Ράιντερς πονάει λίγο.

Αλλά ας τα πάρουμε με την σειρά.

Οι δύο τρόποι

Η Εθνική μας έφτασε στο ματς με τους Ολλανδούς με δυο νίκες ολότελα διαφορετικές. Κέρδισε την Σερβία με ανατροπή – κι ένα γκολ του Δουβίκα στις καθυστερήσεις – έχοντας βρεθεί από νωρίς πίσω στο σκορ και κέρδισε και την Γερμανία με 0-1 παίζοντας άμυνα σε όλο το ματς. Κατά κάποιο τρόπο σε αυτά τα δύο παιγνίδια φάνηκαν οι δυο τρόποι της, οι καινούργιοι και οι παλιοί.

Την Σερβία την κέρδισε η νέα Εθνική Ελλάδος, αυτή των παικτών του εξωτερικού που παίζουν σε μεγάλα πρωταθλήματα και σοβαρές ομάδες και που είναι η ραχοκοκαλιά μιας ομάδας που αγαπάει το να παίρνει την πρωτοβουλία και να δημιουργεί. Την Γερμανία την κέρδισε μια παραδοσιακή ελληνική Εθνική ομάδα που στην καλή βραδιά της μπορεί να παίξει άμυνα που θα ζήλευαν και οι Ιταλοί παλιά που άμυνα έπαιζαν πριν χαθούν σε υπαρξιακές αναζητήσεις που τους έχουν οδηγήσει στο πουθενά. Ισως όχι τυχαία τα γκολ με τους Σέρβους βρήκαν ο Τζόλης και ο Δουβίκας (δυο σταρ στο εξωτερικό) ενώ το γκολ κόντρα στη Γερμανία το σημείωσε ο Κουρμπέλης που έρχεται από τα παλιά κουβαλώντας πενήντα και πλέον συμμετοχές.

Πλάνο και μυαλό

Απέναντι στην Ολλανδία η Εθνική μας έκανε το πλέον ισορροπημένο και σωστά οργανωμένο παιγνίδι της στο εφετινό Nations League. Ηταν θαρραλέα και πρέσαρε ψηλά, έτοιμη να επιτεθεί (ξεκινά το ματς με τρεις επικίνδυνες επισκέψεις στην περιοχή του Φερμπούχεν στο πρώτο δεκάλεπτο), τρομερά αποτελεσματική και την ίδια στιγμή οργανωμένη στα μετόπισθεν, ικανότατη στο αμυντικό transition (δηλαδή στο μάζεμα στα μετόπισθεν χάρη στις γρήγορες επιστροφές), και κυνική τόσο όσο χρειαζόταν, δηλαδή προετοιμασμένη να περιμένει για να χτυπήσει στην κόντρα μια ομάδα που ήταν βέβαιο πως θα της έδινε χώρους.

Όλα αυτά προέκυψαν και γιατί ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς είχε στο γήπεδο την καταλληλότερη για την περίσταση ενδεκάδα. Κράτησε την άμυνα του Αουγκσμπουργκ (με τους Σάλιακα, Τσιμίκα, Ρέτσο και Μαυροπάνο μπροστά από τον Τζολάκη), ξεκίνησε τον Κουρμπέλη διατηρώντας τον Ανδρούτσο, κι έβαλε τον Ιωαννίδη δίπλα στον Παυλίδη με τους Τζόλη και Καρέτσα στο πλάι. Το πλάνο παρέμεινε ίδιο κι όταν ο Τζόλης που είχε αναστατώσει αρκετά την ολλανδική άμυνα τραυματίστηκε και βγήκε: στα συνεχόμενα ματς οι θλάσεις παραμονεύουν – στην Αρσεναλ σίγουρα δεν χάρηκαν. Ο Μασούρας που τον αντικατέστησε τοποθετήθηκε στα αριστερά για να μην χαλάσει η χημεία της ενδεκάδας έστω κι αν αυτός καριέρα έκανε από την άλλη πλευρά.

Η εκτέλεση του πλάνου έφερε και τα δυο γκολ. Ο Μασούρας με την μαχητικότητα του βρήκε με κεφαλιά μετά από γέμισμα του Τζολάκη τον Ιωαννίδη στο 23΄ κι αυτός ολοκλήρωσε υποδειγματικά. Και στο 47΄ο Ιωαννίδης, αφού έκλεψε την μπάλα, βρήκε τον Μασούρα μόνο στην περιοχή των Ολλανδών κι αυτός μπήκε με την μπάλα στα δίχτυα.

Κι όλα θα ήταν υπέροχα αν οι Ολλανδοί δεν είχαν την γνωστή νοοτροπία τους, με βάση την οποία το να παίζεις και να δημιουργείς δεν έχει σχέση με το πόσο είναι το σκορ, αλλά με το πόσο το θες πραγματικά. Κι αν στον πάγκο τους δεν είχαν τον Τσάβι ένα κύριο μεγαλωμένο στην Μπαρτσελόνα και πιστό της θρησκείας του Κρόιφ που πρεσβεύει πως για να κάνεις αποτέλεσμα χρειάζεται πρώτα από όλα να είσαι καλύτερος. Η θεαματική τους μεταμόρφωση στο δεύτερο ημίχρονο δεν ήταν τυχαία.

Ο Τσάβι πήρε το όπλο του

Εγραφα ότι η Εθνική μας έκανε το πλέον ισορροπημένο της και σωστά οργανωμένο παιγνίδι της στην εφετινή διοργάνωση του Nations League (και στην ιστορία της με προπονητή τον Γιοβάνοβιτς ίσως) αλλά για ένα ημίχρονο: το πρώτο. Στο δεύτερο αυτό που είδαμε ήταν τους Ολλανδούς, το πείσμα τους, την επιθετική τους ικανότητα, και τον τρόπο που έχουν να ξεκλειδώνουν μια κλειστή άμυνα. Τίποτα δεν έγινε τυχαία. Ο Τσάβι στο ημίχρονο έκανε τρεις αλλαγές: με τον Ράιντερς αντί του Τιλ και τον Χράφενμπεργκ αντί του Τίμπερ πρόσθεσε ποιότητα στη μεσαία γραμμή ενώ με τον Νόα Λανγκ αντί του Φαν Μπόμελ έδωσε στην ομάδα του πλάτος.

Όλα αυτά βοήθησαν τους Ολλανδούς αρχικά στο να κρατήσουν την μπάλα άκοπα και να την ανακτούν εύκολα: το έκαναν χωρίς να κάνουν ένα φάουλ σε όλο το δεύτερο ημίχρονο, μοιάζει απίστευτο. Με τον Ζίρχιελ μετά το 78΄, τον Ζέχιελ μετά το 70΄και με τον Φαν Ντάικ να παίζει πιο πολύ φορ παρά στόπερ στο δεύτερο ημίχρονο ο Τσάβι πρόσθεσε ύψος στην επίθεση – και οι τρεις είναι πάνω από 1,80. Οι σέντρες των Ολλανδών απέκτησαν νόημα, οι στημένες φάσεις έγιναν δύσκολα αντιμετωπίσιμες και η πίεση ανάγκασε την Εθνική μας να κάνει βήματα πίσω: οι Ολλανδοί πέτυχαν τέσσερα γκολ κι ευτυχώς χάρη στο VAR δύο δεν μέτρησαν. Ο Φαν Ντάικ τους έδωσε την δυνατότητα να επιστρέψουν στο ματς νωρίς και ο Ράιντερς τους έδωσε τον βαθμό της ισοφάρισης στο τέλος: στη φάση εμπλέκονται τρεις αλλαγές του Τσάβι αφού πλην του σκόρερ, ο Λανγκ σεντράρει κι ο Ζέχιελ πασάρει με κεφαλιά. Είχε προηγηθεί μια μεγάλη επέμβαση του Τζολάκη και αρκετός ηρωϊσμός στην άμυνα – κυρίως του Μαυροπάνου. Αλλά και μια τεράστια αδυναμία της ομάδας του Γιοβάνοβιτς να κρατήσει τη μπάλα.

Ισως υπήρχε κάτι άλλο

Γιατί συνέβη αυτό; Για μια σειρά από λόγους. Στο Αουγκσμπουργκ στην αντίστοιχη στιγμή πίεσης των Γερμανών μπήκε ο Κουρμπέλης στο 55΄και συμμάζεψε πολλά, αλλά και ο Ιωαννίδης που σε δυο φάσεις τρόμαξε την γερμανική άμυνα – το είχα γράψει ότι είναι καλά και πως τα γκολ θα έρθουν. Τώρα Κουρμπέλης στον πάγκο δεν υπήρχε. Ο Ζαφείρης που κλήθηκε να κάνει το ίδιο μπαίνοντας στη θέση του Παυλίδη στο 71΄έχει άλλα χαρακτηριστικά: είναι καλός και χρήσιμος σε μια ομάδα που έχει την μπάλα. Ο Τετέι που στο ίδιο λεπτό μπήκε στη θέση του Ιωαννίδη ήταν πολύ μόνος. Και δεν υπήρχαν αυτή τη φορά οι επιστροφές του Τζόλη (που είχε τραυματιστεί) και του Καρέτσα (που κουράστηκε). Η τετράδα της άμυνας βρέθηκε πολλές φορές σε καταστάσεις ένας εναντίον ενός: οι Ολλανδοί έπαιζαν και με κοντινές πάσες και με σέντρες – καθόλου μονότονα δηλαδή.

Ο Γιοβάνοβιτς πίστεψε ότι με τρεις χαφ θα υπήρχαν τουλάχιστον πάσες στους κυνηγούς, αλλά δεν τις είδε. Στη σύγχυση του τέλους κάνει κάτι που δεν του βγαίνει: βγάζει τον Ανδρούτσο για να βάλει τον Δουβίκα και προσθέτει τον Μιχαηλίδη αντί του Καρέτσα. Απέναντι σε μια ομάδα που κρατά μπάλα και κάνει συνεχείς ανακτήσεις αυτά δεν έχουν νόημα: χαφ χρειαζόταν γιατί η Εθνική είχε εξαντληθεί από το τρέξιμο πίσω από τη μπάλα, αλλά πλην του Κουρμπέλη κόφτης δεν υπάρχει. Ισως ο Κωστούλας και ο Μουζακίτης να ήταν πιο χρήσιμοι – αλλά κι αυτό είναι μια υπόθεση. Ο Ιβάν πιθανότατα περίμενε ότι οι Ολλανδοί θα έβγαιναν ακόμα πιο μπροστά και για τον Δουβίκα θα υπήρχαν χώροι. Η αλήθεια είναι πως βγήκαν. Και ισοφάρισαν. Ο Μιχαηλίδης δεν μπορούσε να κόψει ούτε τις ολλανδικές σέντρες, ούτε τις πάσες.

Το πιο ανησυχητικό σημάδι είναι ότι η Εθνική μας έδειξε κατάκοπη. Τα τρία σερί ματς τέτοιου επιπέδου είναι σκληρά κι ακολουθεί ένα τέταρτο με την Γερμανία του Κλοπ που κάλεσε 44 παίκτες και που με την Σερβία άλλαξε τους πέντε από αυτούς που ξεκίνησαν στο ματς με την Εθνική μας. Την Κυριακή χρειάζεται κατάθεση ψυχής κι όχι μόνο πλάνο. Μόνο με υπερβάσεις ανεβαίνεις επίπεδο.

(Gazzetta.gr, Οκτώβριος 2026)

To τελευταίο σήριαλ του Κριστιάνο Ρονάλντο

Fri, 02 Oct 2026 07:30:00 GMT

H Γαλλία έφερε χθες βράδυ ισοπαλία με την Ιταλία. Οι Ολλανδοί σώθηκαν απο ήττα στο ματς με την Εθνική μας. Οι Αγγλοι μετά την ήττα από την ασταμάτητη Ισπανία κέρδισαν τους Τσέχους εκτός έδρας. Μικρή σημασία έχουν όλα αυτά: ο κόσμος του ποδοσφαίρου πάλι ασχολείται με τον Κριστιάνο Ρονάλντο. Αλλά πολύ πιθανόν για τελευταία φορά.

Απολαυστικές αποκαλύψεις

Οι αποκαλύψεις που συνόδευσαν την ιστορία του τέλους (;) της σχέσης του Κριστιάνο με την Εθνική Πορτογαλίας είναι απολαυστικές. Την παραμονή της αναμέτρησης με τη Δανία ο κόουτς Ζόρζε Ζεσούς και ο πρόεδρος της ομοσπονδίας Πέδρο Προένσα προσπάθησαν να σταματήσουν τον Κριστιάνο Ρονάλντο μέχρι την τελευταία στιγμή, καταδιώκοντάς τον μέχρι το αεροδρόμιο της Κοπεγχάγης με την ελπίδα να τον πείσουν να μην φύγει. Εριξαν τον εγωισμό τους σε μια ύστατη προσπάθεια να γεφυρωθεί το χάσμα που δημιουργήθηκε τις προηγούμενες ώρες, μετά τον δεύτερο σερί αποκλεισμό του παίκτη από την αρχική ενδεκάδα. Ο Ζεσούς αποφάσισε να χρησιμοποιήσει κόντρα τους Δανούς την ενδεκάδα που κέρδισε στη Νορβηγία και στις επίμονες ερωτήσεις των δημοσιογράφων για τον Κριστιάνο είπε πως αυτός αποφασίζει ποιος θα παίξει. Κάπως έτσι βρέθηκε στο αεροδρόμιο να τον παρακαλάει να γυρίσει. Όμως ο Ρονάλντο δεν άλλαξε γνώμη: επιβιβάστηκε στο ιδιωτικό του τζετ και πέταξε για τη Μαδρίτη.

Όπως έγινε γνωστό πιο πολύ και από τον αποκλεισμό στον Ρονάλντο δεν άρεσαν οι δηλώσεις του προπονητή. «Του έχω ξεκαθαρίσει ότι δεν θα του δώσω το δικαίωμα να πιστεύει ότι είναι διαφορετικός από τους άλλους» φέρεται να έχει πει ο προπονητής μετά το ματς με τους Νορβηγούς. Ο Ρονάλντο του ζήτησε εξηγήσεις, δεν πήρε μέρος στην τελευταία προπόνηση και μετά την ανακοίνωση της ενδεκάδας εγκατέλειψε την αποστολή.

Σύμφωνα με τον Έντου Αγκίρε, Ισπανό δημοσιογράφο γνωστό για τη στενή του σχέση με τον ποδοσφαιριστή, ο Κριστιάνο «ένιωσε προδομένος από τον Ζόρζε Ζεσούς και εξερράγη». «Το βράδυ της Τρίτης έγινε μια συνάντηση μεταξύ του προέδρου της Ομοσπονδίας, του Ζόρζε Ζεσούς και του Κριστιάνο Ρονάλντο. Ο Ζόρζε Ζεσούς ζήτησε συγγνώμη που στη Νορβηγία έβαλε τον Κριστιάνο να κάνει προθέρμανση για 30 λεπτά χωρίς να τον περάσει στο παιχνίδι», αποκάλυψε ο Αγκίρε. «Και όχι μόνο ζήτησε συγγνώμη κατ' ιδίαν, αλλά είπε επίσης ότι θα ζητούσε συγγνώμη και δημόσια. Αυτή ήταν η υπόσχεση του Ζόρζε Ζεσούς στον Κριστιάνο Ρονάλντο» τονίζει ο δημοσιογράφος και φίλος. Μια δέσμευση που δεν τηρήθηκε.

Λάδι στη φωτιά

Αν όλα αυτά ισχύουν, που είναι και το πιθανότερο, δεν βγαίνει νόημα. Ο Ζεσούς είναι πολύ έμπειρος για να κάνει τέτοιες δηλώσεις και κυρίως για να δίνει υποσχέσεις και να μην τις τηρεί. Ακόμα πιο παράξενη είναι η στάση του προέδρου της Πορτογαλικής Ομοσπονδίας. Ο Προένσα είχε προγραμματίσει να παρακολουθήσει το ματς της ομάδας των Ελπίδων και να μην πάει στην Κοπεγχάγη. Εμφανίστηκε εκεί ξαφνικά δυο μέρες πριν το ματς. Η απουσία του από την αποστολή κάνει τους Πορτογάλους να πιστεύουν πως κάτι περίεργο έγινε. Η εντύπωση που υπάρχει είναι ότι η ένταση σκηνοθετήθηκε. Ο Ζεσούς ήξερε ότι ο αποκλεισμός του Ρονάλντο θα τον θύμωνε. Θέλησε απλά να ρίξει λάδι στη φωτιά βέβαιος ότι ο παίκτης θα φύγει.

Σύμφωνα με όσα αναφέρει η επίσης καλά πληροφορημένη ισπανική Diario AS, η ομοσπονδία της Πορτογαλίας περίμενε έναν πιθανό αποχαιρετισμό του Κριστιάνο ήδη μετά το Μουντιάλ του 2026. Κατά τη διάρκεια της αναζήτησης του προπονητή που θα διαδεχόταν τον Ρομπέρτο Μαρτίνεθ οι Πορτογάλοι είχαν μιλήσει με τον Ζοσέ Μουρίνιο που φέρεται να είχε θέσει μάλιστα την αποχώρηση του Ρονάλντο ως έναν από τους όρους για την ενδεχόμενη ανάληψη των καθηκόντων του. Του είπαν ότι κανείς δεν μπορεί να πει στον Ρονάλντο να φύγει. Αλλά στην συνέχεια μάλλον σκέφτηκαν πως η μόνη λύση ήταν να τον αναγκάσουν να το κάνει. Αυτό μόνο εξηγεί την συμπεριφορά του Ζεσούς. Που όταν ανέλαβε την Εθνική είπε πως ένας από τους βασικούς λόγους που δέχτηκε την πρόταση ήταν ότι ήθελε να ξαναδουλέψει με τον Κριστιάνο. Είχε μάλιστα χαρακτηρίσει τον Ρονάλντο ως ένα σημαντικό κομμάτι του πρότζεκτ. Πρότζεκτ φαίνεται πως υπήρξε. Αλλά για να φύγει ο Ρονάλντο.

Κι ο πρόεδρος; Ο πρόεδρος φαίνεται ότι έδωσε στον Ζεσούς την συγκατάθεσή του να δημιουργήσει ένα καυγά, αλλά μάλλον στην πορεία άλλαξε γνώμη κι έτρεχε στο αεροδρόμιο! Ομως το κακό είχε γίνει. Οι Πορτογάλοι δημοσιογράφοι, που μάλλον έχουν χιούμορ, ζήτησαν από τον πρόεδρο να τους ξεκαθαρίσει αν ο παίκτης θα τιμωρηθεί με πρόστιμο με βάση τον εσωτερικό κανονισμό της ομάδας: ο Προένσα λογικά απάντησε στα γαλλικά. Στο μεταξύ χρειάστηκε να εξηγήσει τι έγινε στο πρωθυπουργό της Πορτογαλίας (!) που ζήτησε να ενημερωθεί προσωπικά και μάλλον τρέμει μετά την δήλωση του Ρονάλντο ότι σύντομα θα εξηγήσει στους Πορτογάλους τους λόγους της επιλογής του να αποχωρήσει. Ο,τι συμβαίνει με τον πρόεδρο, συμβαίνει και με τον Ζεσούς. Όταν κατάλαβε τι ξεφωνητό τον περιμένει έτρεχε στο αεροδρόμιο για να τον μεταπείσει.

Τι άλλο θα δούμε

Πρέπει να παίζει ο Ρονάλντο στην Εθνική; Όχι πια. Αλλά το να του πεις «φύγε» δεν είναι απλό. Το πόσο εμφανές είναι το αντίκτυπο της ρήξης φάνηκε και από την αντανάκλαση της ιστορίας στα social media. Από τη στιγμή που ο Ρονάλντο έφυγε από την εθνική, το επίσημο προφίλ της Πορτογαλίας στο Instagram έχασε πάνω από 400 χιλιάδες followers, πέφτοντας από τα 24,94 στα 24,50 εκατομμύρια περίπου. «Δεν ακολουθούσαμε την Πορτογαλία, ακολουθούσαμε τον Κριστιάνο Ρονάλντο» και «Τώρα δεν χρειάζεται πλέον να προσποιούμαι ότι μου αρέσει η Πορτογαλία χάρη στον Κριστιάνο. Ήσουν ο μόνος αξιόλογος παίκτης σε αυτή την ομάδα» είναι μερικά μόνο από τα σχόλια που κοινοποιήθηκαν. Το θέμα αναπαράχθηκε στα social media και από την Έλμα Αβέιρο, αδερφή του Ρονάλντο, η οποία υπογράμμισε με ικανοποίηση τη μείωση των ακολούθων σε σχετική ανάρτηση. Το επόμενο επεισόδιο θα είναι σίγουρα πιο θεαματικό. Εκτός αν η παρέμβαση του πρωθυπουργού της Πορτογαλίας τον πείσει να αφήσει την οργή του κατά μέρους και να δεχτεί να του διοργανώσουν ένα ωραίο φιλικό για να πει αντίο. Μοιάζει δύσκολο.

Σκεφτόμουν ότι είναι πολύ άδοξο ένα τέτοιο αντίο για τον Ρονάλντο των 234 συμμετοχών και των 146 γκολ με την Εθνική. Ωστόσο όσο διαβάζω τις λεπτομέρειες αυτής της ιστορίας τόσο πιο πολύ ιδανικό για αντίο του Κριστιάνο μου μοιάζει όλο αυτό που έγινε στην Κοπεγχάγη. Εχει καυγάδες, καταπληκτικές σκηνές, ίντριγκα, απόδραση με τζετ, παρεμβάσεις πρωθυπουργού κτλ. Για τον Κριστιάνο μιλάμε: όλο αυτό είναι απολύτως συμβατό με την προσωπικότητα του. Πως θα μπορούσε άραγε να τραβήξει την προσοχή όλης της οικουμένης ως μεγάλος νάρκισσος αν απλά έλεγε αντίο σεμνά και ταπεινά με μια ανάρτηση ή μετά από ένα φιλικό ματς;

Στο μεταξύ η Πορτογαλία κέρδισε και δεύτερο σερί ματς χωρίς αυτόν. Στη νίκη της με την Δανία με 2-4 ήταν επιθετικά απολαυστική. Ε και; Μπροστά σε ένα τέτοιο σήριαλ ποιος ενδιαφέρεται;

Πενήντα πράγματα που έμαθα αυτόν τον Σεπτέμβρη

Thu, 01 Oct 2026 08:38:00 GMT

Έφυγε κι ο Σεπτέμβρης. Που ήταν μήνας κατά βάση καλοκαιρινός μέχρι που ξαφνικά μας έφερε το φθινόπωρο. Που είχε κάμποση γκρίνια και κάμποση φασαρία. Αλλά κι ένα σωρό πράγματα που θα θυμόμαστε. Εγω πενήντα ακόμα. Ας τα δούμε.

Αυτή η είδηση ότι η Γκιλφόιλ έφαγε με κυβερνητικούς αξιωματούχους και τους είπε ότι αν θέλει ρίχνει την Κυβέρνηση θα ήταν πραγματική αν μετά το γεύμα τραγουδούσε ο Αργυρός.
Το να υιοθετείς προτάσεις του Ανδρουλάκη με πέντε μήνες καθυστέρηση δείχνει πως εκτός από το ότι δεν έχεις δικές σου δεν έχεις και μυαλό.
Που είναι ο Παύλος Γερουλάνος; Τον αναζητούν οι φίλοι του.
«Ταβάνιασε» λένε ο Αλέξης Τσίπρας και «είναι ώρα να τρυπήσει το ταβάνι του». Ναι, και οι δημοσκόποι μεγάλωσαν διαβάζοντας αθλητικές εφημερίδες.
Κανείς δεν θυμάται καμιά εξαγγελία που έγινε στη ΔΕΘ.
Ο Ανδρουλάκης πάει στο μπάσκετ, ο Τσίπρας στο ποδόσφαιρο. Αν η Κωνσταντοπούλου θέλει ψήφους από Παναθηναϊκούς να μπει στον Ερασιτέχνη.
Τα ειδικά δικαστήρια δεν είναι για ειδικούς.
Μετά το κόμμα Σαμαρά ένα νέο υπαρκτό αόρατο κόμμα είναι κι αυτό του Κασιδιάρη.
Ωραία ταινία θα γίνει το επεισόδιο με το αεροπλάνο από το Ντουμπάι του οποίο ο κυβερνήτης μαχαίρωσε τον συγκυβερνήτη και ήθελε να το ρίξει.
Οι ψεύτικες θεραπείες είναι το πιο μοντέρνο εμπόριο ελπίδας.

Είναι κρίμα που μεταγραφές δεν γίνονται όλο το χρόνο ώστε να υπάρχει στις εφημερίδες και στα πρωινάδικα η στήλη «η μεταγραφή της ημέρας».
Είναι αδύνατον να βγάλεις μια πραγματικά σημαντική είδηση για τον Ολυμπιακό και να μην πιστεύουν ότι σου την έδωσε ο Μαρινάκης προσωπικά τηλεφωνώντας τα χαράματα.
Το «απολύθηκε ο Μεντιλίμπαρ» και το «γλύτωσε ο Μεντιλίμπαρ» δεν είναι τόσο μακριά.
Οι Βάσκοι παράγουν περισσότερους προπονητές από όσους μπορεί να καταναλώσει το ελληνικό πρωτάθλημα.
Τον Γιάρεμτσουκ μια μέρα για κάτι θα τον τιμήσει η Ακαδημία Αθηνών.
Οι επιστροφές του Κορδόν στον Ολυμπιακό είναι αυτό που λέμε το πράγμα πάει «σχοινί κορδόν(ι)».
Κανείς ποτέ δεν θα μπορέσει να απαντήσει στην ερώτηση πόσους παίκτες πήρε φέτος το καλοκαίρι ο Λεβαδειακός. Ούτε ο Κομπότης.
Η μοναδική απορία που υπάρχει στο πρωτάθλημα είναι πως είναι δυνατόν να το χάσει ο ΠΑΟ.
Κανείς δεν ξέρει αν θα τα καταφέρει ο Λίσι. Το βιβλίο όμως που θα γράψει για τον ΠΑΟΚ θα είναι πολύ ενδιαφέρον.
Η εκτίμηση ότι η ΑΕΚ θα χάσει βαθμούς λόγω Τσάμπιονς λιγκ δικαιώθηκε πριν το Τσάμπιονς λιγκ αρχίσει.

Άλλος παίρνει το καπέλο του και φεύγει κι άλλος το αεροπλάνο και φεύγει γιατί λέγεται Κριστιάνο Ρονάλντο.
Οσα κάνει ο Τάσος Δουβίκας είναι απόδειξη πως στην Ελλάδα δεν υπάρχει σοβαρό σκάουτινγκ.
Η σωστή απάντηση στην ερώτηση «που να πάμε μωρέ με τον Κουρμπέλη;» είναι στο Αουγκσπουργκ.
Ο Κλοπ είδε πως έχασε η Χόφενχάιμ από τον ΟΦΗ και δοκίμασε να το κάνει με την Γερμανία κόντρα στην Ελλάδα. Και πέτυχε! Να τα λέμε και να τα γράφουμε.
Η Μάντσεστερ Σίτυ καταδικάστηκε για 114 παραβάσεις και αθωώθηκε για μια. Για το «ξεκάρφωμα».
Αν μείνουν ελεύθεροι όλοι οι παίκτες της Σίτυ το επόμενο καλοκαίρι έναν θα πάρει ο Καρυπίδης.
Ο Κωνσταντέλιας σίγουρα δεν φορούσε ούτε φυλαχτό, ούτε κομποσκίνι.
Οι Ισπανοί έχουν 40 ματς να χάσουν αλλά «το τίκι τάκα είναι κουραστικό κτλ».
Χτυπάει ο ΕμΠαπέ, πονάει η Ρεάλ, βρίσκει δικαιολογία ο Μουρίνιο. Η εφαρμογή της θεωρίας του χάους στο ποδόσφαιρο.
Η Μπάγερν Μονάχου είναι πολύ πιο δυνατή από την Εθνική Γερμανίας. Κι αυτό είναι για τον Κλοπ πρόβλημα.

Η αμήχανη στιγμή που ανακαλύπτεις ότι ο ΠΑΟΚ είναι πολύ πιο δυνατή ομάδα από πολλές που υπάρχουν στην Ευρωλίγκα.
Για να μεγαλώσει τον βαθμό δυσκολίας ο Ολυμπιακός θα μπορούσε να ζητήσει να παίξει στον πρώτο γύρο της Ευρωλίγκας όλα τα ματς εκτός έδρας.
Τι ωραία που δυνάμωσαν στο μπάσκετ ο ΠΑΟΚ και ο Αρης και θα μπορούμε να έχουμε ακόμα μεγαλύτερους καυγάδες για την διαιτησία….
Ο Μοντέρο έχει το πιο ποδοσφαιρικό όνομα μπασκετμπολίτσα.
Αν παίζει ακόμα μπάσκετ ο Βαλαντσιούνας γιατί να μην έχει ένα ωραίο δεκάλεπτο κι ο Σακίλ Ο Νίλ;
Η Ρεάλ Μαδρίτης πήρε το ευρωπαϊκό σουπερ καπ για να μην λείπει κανένα τρόπαιο από το μουσείο της.
Νέα επαγγέλματα ΕνΤζάι.
Διαβάζεις για τις απουσίες του ΠΑΟ και αισθάνεσαι πως όταν γυρίσουν ο Ναν, ο Σλούκας, ο Χέις Ντέιβις, ο Φαλ και ο Χουάντσο ο ΠΑΟ θα έχει πεντάδα με δέκα παίκτες.
Ο Τρινκέρι είναι κάτι σαν τον Μουρίνιο του μπάσκετ. Καλός προπαρασκευαστής αγώνων, με αγάπη στην άμυνα και ειδικός σε θέματα διαιτησίας.
Ακουσα ότι ο Αρης παίζει με την Λε Μαν κι άνοιξα να την τηλεόραση να δω αν έχει τη Λάσι.

Ο Μαζωνάκης τα είχε πει πριν φύγει: ανήκε στον ίδιο και στα όνειρά του.
Ένα ιατρείο στην Καρνεάδου ακούγεται από μόνο του σαν σκηνικό για θρίλερ.
Κι αν κάνεις υπνοθεραπείες, τα όνειρα σου μπορεί να γίνουν εφιάλτες.
Ο Σούλης Μαρκόπουλος για μένα θα είναι πάντα στον ΠΑΟΚ.
Το σινεμά ζει μια τεράστια κρίση. Η Οδύσσεια έκανε μόνο 1 εκατ εισιτήρια, ο τελευταίος Σπάιντερ μαν μόνο 500 χιλιάδες…
Η ερώτηση του μήνα ήταν αν θα μείνει ο Μεντιλίμπαρ και αν θα ξανακάνετε το «Σινεμά στη Σέντρα» με τον Ζουμπουλάκη.
Είναι ωραίο ότι οι Νύχτες Πρεμιέρας γίνονται πάντα Σεπτέμβρη ενώ μεγάλες πρεμιέρες έχουμε πια μέσα στο καλοκαίρι.
Με ό,τι έχω απαυδήσει το χει πει η Βίσση.
Κράτα ρε φίλε γερά, ακόμα λίγο.
Η ανιψιά μου μου είπε ότι όλη η οικογένεια θα μπορούσαμε να παίζουμε στο «Σόι μου»…

Η τρίτη ευκαιρία

Thu, 01 Oct 2026 08:32:04 GMT

Μετά τις εκτός έδρας νίκες με την Σερβία και την Γερμανία η Εθνική μας ομάδα αντιμετωπίζει απόψε την Ολλανδία στη Θεσσαλονίκη. Όπως και με τους Σέρβους και τους Γερμανούς, έτσι και με τους Ολλανδούς η Εθνική μας δεν έχει νίκη μαζί τους σε επίσημο ματς. Αλλά τα πρόσφατα προηγούμενα λένε πως οι παραδόσεις υπάρχουν για να σπάνε.H Eθνική μας έχει μπροστά της μια τρίτη ευκαιρία.

Το στοίχημα που λέγεται Τσάβι

Η Ολλανδία επιχειρεί κι αυτή όπως και η Γερμανία μετά από ένα αποτυχημένο μουντιάλ ένα νέο ξεκίνημα. Ανέλαβε την αποστολή του restart o Tσάβι Ερνάντεθ που ακόμα και τον καιρό που αγωνιζόταν στην Μπάρτσα όλοι έλεγαν πως θα γίνει προπονητής της. Εγινε. Αλλά δεν τα κατάφερε και τόσο καλά. Το χειρότερο για αυτόν είναι ότι ο αντικαταστάτης του εκεί, ο Γερμανός Χάνσι Φλικ, τα κατάφερε πολύ καλύτερα. Κάπως έτσι και παρά το μεγάλο του ποδοσφαιρικό όνομα ο Τσάβι είχε μείνει εκτός για δύο ολόκληρα χρόνια. Τώρα θα πρέπει να αδράξει την ευκαιρία σε μια ομάδα που έχει την ίδια ακριβώς ανάγκη με αυτόν, δηλαδή μια επανεκκίνηση. Η Εθνική Ολλανδίας είναι μια δελεαστική πρόκληση για τον Καταλανό. Κάποιος σαν αυτόν, που στην εικοσαετή καριέρα του στη Μπαρτσελόνα έζησε το ποδόσφαιρο του Κρόιφ, σαν ένα είδος θρησκείας μπορεί και να αποδειχτεί καλή επιλογή. Αλλά στην ιστορία υπάρχει κάτι ενδιαφέρον: κανένας ξένος προπονητής δεν έχει εμφανιστεί στον πάγκο της Ολλανδίας εδώ και 48 χρόνια.

Απορίες που έμειναν στην άκρη

Πως τον δέχτηκαν οι Ολλανδοί τον Τσάβι; Με κάποιες απορίες – στην καλύτερη των περιπτώσεων. Η πρόσληψή του αντιμετωπίστηκε σαν επιβεβαίωση προβλημάτων του ποδοσφαίρου τους: σαν παραδοχή πως δεν υπάρχουν αξιόπιστοι Ολλανδοί προπονητές. Μετά όμως από την ισοπαλία με την Γερμανία, και την νίκη με την Σερβία το ενδιαφέρον τους για τον νέο κόουτς μεγάλωσε: κυρίως γιατί φάνηκε πως ο Τσάβι έχει άστρο. Η Ολλανδία του ισοφάρισε στο ματς με την Γερμανία στο τελευταίο λεπτό μετά από λάθος των Γερμανών. Και στην Σερβία κέρδισε το ματς με δυο γκολ του Μέρντινκ που μπήκε στο παιγνίδι γιατί τραυματίστηκε ο αναντικατάστατος Χάπκο.

Ποια είναι η πρώτη προτεραιότητα του Τσάβι; Να βοηθήσει την Ολλανδία να αποκτήσει εσωτερική ιεραρχία, δηλαδή βασικούς και αναπληρωματικούς - κάτι που με τον Κούμαν δεν είχε καθώς ειδικά στην γραμμή της επίθεσης άλλαζε πολύ. Αν δείτε τις συνθέσεις στα δυο ματς που έδωσε μαζί του θα το καταλάβετε. Με την Γερμανία ξεκίνησαν ο Φερμπρούγκεν στην εστία, οι Ντένζελ Ντάμφρις, Γιαν Πολ βαν Χέκε, Φίρχιλ φαν Ντάικ, και Μίκι βαν ντε Φεν στην άμυνα, ο Ράιαν Χράφενμπερχ, ο Κίντεν Τίμπερ, ο Τίτζανι Ράιντερς στην μεσαία γραμμή και οι Κρισένσιο Σάμερβιλ, Μπράιαν Μπρόμπι, Κόντι Χάκπο στην επίθεση. Μπήκαν ο Μεξ Μέρντινκ (στο 34' αντί του Μπρόμπι που χτύπησε), ο Τζόυ Βέερμαν (στο 56' αντί του Τίμπερ), ο Γκους Τιλ (στο 82' αντί του Ράιντερς) και Ρούμπεν βαν Μπόμελ (στο 82' αντί του Σάμερβιλ). Με την Σερβία οι μόνες αλλαγές στη βασική ενδεκάδα ήταν ο Μέρντινκ (αναγκαστικά αντί του Μπρόμπι) και ο Βέερμαν αντί του Τιλ.

Απουσίες και υποχρεώσεις

Για νέος προπονητής ο Τσάβι μοιάζει να έχει πολύ ξεκάθαρες ιδέες. Βέβαια η απόλυτη απουσία rotation οφείλεται και στις απουσίες που υπάρχουν αυτό τον καιρό – ειδικά στην επίθεση. Ο Καταλανός δεν έχει τον Σίμονς, τον Μάλεν, του χτύπησαν ο Μπρόνμπι και ο Χάπκο, ενώ στη Θεσσαλονίκη δεν ταξίδεψε και ο Φαν Χέκε, που κι αυτός απέκτησε ένα πρόβλημα της τελευταίας στιγμής. Αλλά ο Τσάβι δείχνει ψύχραιμος. Και προσπαθεί να δείχνει και διαφορετικός από τον Κούμαν: για παράδειγμα μιλάει πιο πολύ. «Ο Μέες είναι ένας πολύ εργατικός παίκτης και κατανοεί απόλυτα τον τρόπο παιχνιδιού μας. Πρόσφερε στην ομάδα περισσότερα από τα γκολ του, παρότι αυτά ήταν αναμφίβολα πολύτιμα. Η συνολική παρουσία του ήταν εξαιρετική», είπε για τον Μεεντρικ, αντικαταστάτη του Χαπκο και σκόρερ των δυο γκολ κόντρα στους Σέρβους. Ο Κούμαν απέφευγε αναφορές ειδικά σε παίκτες και περιοριζόταν πάντα σε γενικότητες. Επίσης ο Τσάβι κάνει κανονικές αναλύσεις αγώνων στις τοποθετήσεις του μετά τα ματς, αλλά και εξηγεί τι θα κάνει στα επόμενα. «Κόντρα στους Σέρβους υπήρχαν πολλές στιγμές στις οποίες έπρεπε να εκμεταλλευτούμε τους χώρους, αλλά δεν το κάναμε. Αυτό είναι κάτι που χρειάζεται να βελτιώσουμε, μαζί με άλλα ζητήματα, όπως το να δίνουμε περισσότερο πλάτος στο παιχνίδι μας και να κυκλοφορούμε την μπάλα πιο γρήγορα: κατοχή μπάλας χωρίς κίνηση χωρίς αυτή δεν έχει νόημα» είπε μετά το ματς με τους Σέρβους και προανήγγειλε τι θέλει απέναντι στην Ελλάδα. «Το πιο σημαντικό στο επόμενο ματς είναι να δημιουργήσουμε πιο πολλές ευκαιρίες. Αυτό πρέπει να κάνουμε και κόντρα στους Ελληνες. Οι παίκτες αισθάνονται άνετα στο γήπεδο με το πλάνο που ακολουθούμε, επομένως πολλά πράγματα πηγαίνουν καλά. Υπάρχει μια φανερή διάθεση όλων να κυνηγήσουν το γκολ κι αυτό είναι που με χαροποιεί. Αλλά χρειάζεται περισσότερη ένταση – θέλω εκτός έδρας να παίζουμε όπως στο γήπεδό μας» είπε.

Όλα γίνονται, αλλά…

Η Ολλανδία του Τσάβι, αν και καινούργια ομάδα, δεν έχει μυστικά. Ερχεται στην Τούμπα με ηθικό, παρά τις απουσίες. Εχει ένα προπονητή που δεν θα παρουσιάσει μια κλασική ολλανδική ομάδα. Δεν θα παίξει κατενάτσιο: κατοχή μπάλας θα κάνει και θα επιτεθεί αλλά χωρίς να ξεχνά την άμυνα. Απέναντι σε αυτή την ομάδα η Εθνική μας θα χρειαστεί πολύ μυαλό. Λογικά θα υπάρχουν αλλαγές στην ενδεκάδα της Εθνικής μας που κέρδισε τους Γερμανούς. Αν και ο Ανδρούσος ήταν πολύ καλός δεν αποκλείω να ξεκινήσει δίπλα στον Ζαφείρη ο Κουρμπέλης, σκόρερ στο Αουγκσμπουργκ. Σίγουρα ο Γιοβάνοβιτς μπορεί να αλλάξει πάλι τον παρτενέρ του Παυλίδη: με την Σερβία ήταν ο Κωστούλας και με την Γερμανία ο Τετέι, αλλά κανείς από τους δυο δεν πήρε άριστα στο ρόλο του μολονότι και οι δυο προσπάθησαν. Ο σκοπός πάντως είναι η Εθνική μας να έχει την ίδια συγκέντρωση και την ίδια πίστη. Κυρίως να ανταποκριθεί σε μια παραδοσιακή δυσκολία που έχει στα ματς με αυτές τις – στα χαρτιά – καλύτερες της ομάδες: με όλες παίζει συνήθως καλύτερα εκτός έδρας (όταν πολλές φορές δεν έχει τίποτα να χάσει) παρά εντός έδρας (όταν καμιά φορά πιέζεται και από την ανάγκη να ευχαριστήσει τον κόσμο που έχει απαιτήσεις). Δεν θα είναι τίποτα εύκολο στην Τούμπα. Η Εθνική μας έχει 9 ήττες σε 11 ματς με τους Ολλανδούς και σε αυτές τις ήττες δεν έχει βάλει γκολ! Αλλά τα πρόσφατα προηγούμενα με Σέρβους και Γερμανούς δείχνουν ότι όλα γίνονται.

O διάδοχος του Σπανούλη

Wed, 30 Sep 2026 08:26:46 GMT

Για να είμαι ειλικρινής δεν ήθελα να αρχίσω να γράφω για τον Ολυμπιακό και τον ΠΑΟ και τα παιγνίδια τους στην Ευρωλίγκα από τώρα. Για δύο λόγους. Ο πρώτος λόγος είναι γιατί θέλω να τους δω σε κάμποσα παιγνίδια – να δω την προσαρμογή των νέων παικτών τους πρώτα από όλα γιατί από αυτή θα εξαρτηθεί, όχι η ποιότητά τους που είναι έτσι κι αλλιώς υπαρκτή, αλλά το μέγεθός της. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι τα πρώτα ματς της κανονικής περιόδου δεν προσφέρονται για στέρεα συμπεράσματα. Όχι μόνο γιατί οι ομάδες καμιά φορά στην πορεία αλλάζουν (και ο ΠΑΟ και ο Ολυμπιακός πήραν πέρυσι πολλούς παίκτες μετά το ξεκίνημα), αλλά και γιατί σήμερα έχουν απουσίες που τις καθιστούν ασχημάτιστες. Ο ΠΑΟ σήμερα παίζει με την Βιλερμπάν έχοντας έξω μια πεντάδα παικτών που είναι όλοι σημαντικοί: ό,τι και να γράψεις δεν θα ισχύει μετά από ένα μήνα. Ο Ολυμπιακός ακόμα δεν έχει τον Μιλουτίνοφ, ένα από τους σημαντικότερους παίκτες του: χθες στο Κάουνας πήρε από τους σέντερ του 6 πόντους. Αλλά για το σόου του Φουρνιέ στο Κάουνας δεν θα μπορούσα να μην γράψω κάτι. Οποιος αγαπάει το μπάσκετ, το χει αγαπήσει συνήθως γιατί τέτοιοι παίκτες κάνουν τέτοια ματς. Παιγνίδια που μένουν στο χρόνο.

Μια παλιά γνωριμία

Ο Φουρνιέ είναι η περίπτωση του ξένου επαγγελματία αθλητή που πρέπει να ψάχνει κάθε ελληνική ομάδα. Τον Ολυμπιακό (και κυρίως τον κόσμο του) τον γνώρισε το 2010. Ηταν μικρός τότε και είχε δει την ομάδα του Ολυμπιακού που είχε χάσει ένα τελικό από την Μπαρτσελόνα στο Παρίσι έχοντας αποκλείσει στον ημιτελικό την Παρτιζάν Βελιγραδίου χάρη από ένα καλάθι του Τσίλντερς στην εκπνοή του ματς. Ο Φουρνιέ είχε ενθουσιαστεί από το πάθος της ερυθρόλευκης εξέδρας κι άρχισε να παρακολουθεί τον Ολυμπιακό και να στέλνει μηνύματα αγάπης. Όταν τον ξαναείδε στο Βελιγράδι, πάλι να χάνει ένα Final 4 παρά την χωρίς προηγούμενο εκστρατεία του κόσμου του στην πρωτεύουσα της Σερβίας, δήλωσε διαθέσιμος να υπογράψει για την ομάδα. Ηρθε με καθυστέρηση ενός χρόνου μετά το χαμένο Final 4 στο Βερολίνο.

Την πρώτη χρονιά έκανε ένα απίθανο ματς κόντρα στην Μονακό του Βασίλη Σπανούλη στον ημιτελικό της Ευρωλίγκας αλλά οι 31 πόντοι που σημείωσε δεν αρκούσαν. Το κλάμα του στο φινάλε εκείνου του ματς πέρασε στην ιστορία της διοργάνωσης. Πέρυσι στο Final 4 ήταν εξαιρετικός στο τέταρτο δεκάλεπτο του ημιτελικού του Ολυμπιακού κόντρα στην Φενέρ, ωστόσο όχι μόνο δεν πανηγύρισε αλλά έκανε και νεύματα στους οπαδούς να μην το παρακάνουν θυμίζοντας ότι υπήρχε ένας τελικός. Κι ο Φουρνιέ ήξερε πως τα πανηγύρια μετράνε, μόνο όταν γίνονται μετά από αυτόν.

Το μανιφέστο του Γάλλου

Πολλοί θυμούνται το μεγάλο του ματς στον τελικό με την Ρεάλ Μαδρίτης, λίγοι τις δηλώσεις που έκανε μετά. Ηταν κάτι σαν μανιφέστο.

Όταν ακούγονταν μόνο τα συνθήματα αποθέωσης από τον κόσμο ο Φουρνιέ είχε πει τα εξής: «Δεν μπορώ καν να το περιγράψω το πώς νιώθω με αυτούς τους οπαδούς δίπλα μου. Από την πρώτη ημέρα, η αγάπη που μου έδειξαν, ήταν μοναδική – πέρα από κάθε λογική. Για εμένα απόψε δεν υπήρχε περίπτωση να χάσουμε. Καμία απολύτως περίπτωση. Την είχα ονειρευτεί 100% αυτή την νίκη. Δεν την βλέπω σαν λύτρωση, αλλά σαν επιτυχία. Από την άλλη το να κερδίσεις την Ευρωλίγκα μέσα στο ΟΑΚΑ, στην έδρα των αντιπάλων μας… τι περισσότερο μπορείς να ζητήσεις;» είπε. Στην δε Εκίπ που μίλησε περισσότερο τόνισε πως σκέφτεται σοβαρά να ολοκληρώσει κάποια στιγμή την καριέρα του στην Ελλάδα. «Εχω μείνει πολύ στο Ορλάντο, αλλά εδώ είναι πιο όμορφα. Νοιώθω σαν να βρήκα το δεύτερο σπίτι μου» είπε.

Πρώτα από όλα γιατί το ήθελε

Εκανα την περίληψη προηγουμένων για να θυμίσω ότι ο Φουρνιέ δεν ήρθε στον Ολυμπιακό τυχαία: ήρθε πρώτα από όλα γιατί το ήθελε. Και θυμήθηκα τι είπε μετά τον τελικό γιατί αυτά τα λόγια εξηγούν και εμφανίσεις σαν αυτή που έκανε στο Κάουνας: ο Φουρνιέ απολαμβάνει την παρουσία του στον Ολυμπιακό γιατί τον αισθάνεται ομάδα του. Οσοι καλοί παίκτες κι αν έρθουν, όσο κι αν η ομάδα αλλάξει, όσο κι αν το μπάσκετ της διαφοροποιηθεί ο Φουρνιέ θέλει να είναι ο ηγέτης που θα πάρει τα τελευταία σουτ, ο παίκτης που για κανένα λόγο δεν θα κρυφτεί, αυτός που στο μυαλό του οφείλει να πάρει την ευθύνη γιατί νοιώθει κατά κάποιο τρόπο μια τεράστια υποχρέωση απέναντι στον κόσμο με τον οποίο έχει υπογράψει μια σύμβαση αμοιβαίας αγάπης.

Ο Φουρνιέ είχε χθες στο 93-91 του Ολυμπιακού κόντρα στην Ζαλγκίρις 19 πόντους με 4/7 δίποντα, 2/5 τρίποντα, 5/6 βολές. Δεν είχε την καλύτερη στατιστική: δεν είχε πχ ασίστ και έκανε και δυο λάθη. Ο Βεζένκοφ με 8/10 σουτ και ο Μοντέρο με 15 πόντους, 7 ασίστ και 3 ριμπάουντ, έχουν καλύτερα νούμερα. Αλλά τα δυο τρίποντα του Γάλλου είναι στη λήξη του ματς και τα έχει βρει σε ένα βράδυ που έχει τρία άστοχα και που ο Ολυμπιακός δεν σουτάρει καλά από μακριά.

Ηταν αυτός το μυστικό μιας δύσκολης αλλά σημαντικής νίκης απέναντι σε μια δυνατή ομάδα καλά καλά χωρίς υστερήσαντες; Ίσως όχι. Η πεντάδα χωρίς σέντερ του Μπαρτζώκα, οι ηρωϊκές προσπάθειες στην άμυνα του Χολ και του Εντζάι απέναντι στο θηρίο που λέγεται Βαλαντσιούνας, το καθαρό μυαλό του Βεζένκοφ που δεν εκβίασε τίποτα, η πολυποίκιλη προσφορά του Γουόρντ ίσως να ήταν πιο καθοριστικά. Αλλά ο ενθουσιασμός που προκαλεί σε όποιον βλέπει το ματς ο Φουρνιέ είναι κάτι μοναδικό: για αυτό αγαπάς το μπάσκετ.

Ισως ο Ολυμπιακός κέρδιζε την Ζαλγκίρις και χωρίς τον Φουρνιέ (κομμάτι αμφιβάλω, αλλά δεν το αποκλείω) ωστόσο δεν θα την κέρδιζε ποτέ με τον τρόπο που το έκανε χθες. Κι είναι ο τρόπος του Φουρνιέ που κάνει το ματς αξέχαστο.

Το τρομερό μυαλό του

Μην διαβάζετε ποτέ την στατιστική του Φουρνιέ: το πιο σημαντικό στην περίπτωση του είναι το μυαλό του, δηλαδή το πόσο γρήγορα προσαρμόστηκε στην Ελλάδα, και το πως αντιλαμβάνεται αυτό τον ηγετικό ρόλο του – χθες μάζευε συνεχώς τους παίκτες σε κάθε ευκαιρία σαν να παίρνει αυτός τα τάιμ άουτ! Όποιος τον ακολουθεί στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης ξέρει το πόσο απολαμβάνει την ζωή του εδώ. Ζητά από όσους τον ακολουθούν να του πουν που θα φάει τα καλύτερα μπέργκερ (η ακόμα και παϊδάκια…), ρωτά γνώμες για αποδράσεις στα ελάχιστα ελεύθερα σαββατοκύριακα, ρωτάει τι ακριβώς σημαίνουν συνθήματα που ακούει συχνά: αν μείνει άλλο ένα χρόνο εδώ θα αρχίσει να μιλάει και ελληνικά. Το μυαλό του φαίνεται και στις στοχευμένες αναφορές του μετά τα ματς. Πέρυσι εκθείαζε σε κάθε ευκαιρία τον αρχηγό Κώστα Παπανικολάου γιατί «αυτός είναι ο πάντα παρών σε όλες τις περιπέτειες του Ολυμπιακού τα τελευταία χρόνια». Μιλούσε πάντα με ειλικρινή θαυμασμό για τον Βεζένκοφ. Ελεγε πως ο Ντόρσει δίκαια έπαιζε πιο πολύ από αυτόν. Και πάντα λέει ό,τι καλύτερο μπορεί για τον κόουτς Μπαρτζώκα γιατί ξέρει ότι για την μεγάλη πλειοψηφία των οπαδών του Ολυμπιακού είναι ο άνθρωπος – κλειδί της ομάδας. «Είμαι πολύ ευχαριστημένος που τον γνώρισα κι αγαπάω πολύ και το μπάσκετ που του αρέσει» έχει πει ο Φουρνιέ. Κι ας παίρνει όταν είναι στο παρκέ μια σειρά από πρωτοβουλίες που ελάχιστα έχουν να κάνουν με αυτό που είναι το μπάσκετ του Μπαρτζώκα: ο σεβασμός σε ένα προπονητή δεν καταργεί την δυνατότητα ενός παίκτη να δείχνει και την προσωπικότητά του.

Αυτός είναι πάντα το μυστικό

Μιλήσαμε πολύ για παίκτες που ήρθαν και παίκτες που έφυγαν. Αλλά το σημαντικό για τον Ολυμπιακό είναι πάντα ο Φουρνιέ, αυτός τον έκανε πέρυσι πρωταθλητή Ευρώπης. Είναι ένας Γάλλος που αγάπησε την Ελλάδα ως προορισμό ζωής, τον Ολυμπιακό ως ομάδα που του δίνει την δυνατότητα να χτίσει μια δεύτερη (ή μήπως τρίτη;) καριέρα και την τρέλα των οπαδών του που δεν έχει ξαναδεί. Όταν κάποτε πει αντίο οι ιστορίες που θα αφήσει πίσω του θα είναι τεράστιες κι όλες γεμάτες μπάσκετ.

Για την ώρα ας τον αντιμετωπίζουμε για αυτό που είναι: είναι ο διάδοχος του Βασίλη Σπανούλη στην ιστορία του Ολυμπιακού.

To λάθος της Μάντσεστερ Σίτυ

Wed, 30 Sep 2026 08:12:48 GMT

Με μια λεπτομερέστατη ανακοίνωση η Πρέμιερ λιγκ έκανε χθες κατανοητή την ιστορία της καταδίκης της Μάντσεστερ Σίτυ από την αρμόδια πειθαρχική επιτροπή που η ίδια η Λίγκα σύστησε. Αν διαβάσει κανείς την μακροσκελέστατη ανακοίνωση δεν θα έχει την παραμικρή απορία για την εξέλιξη. Και θα καταλάβει πως η Σίτυ κινδυνεύει πραγματικά: οι όποιες ποινές θα είναι μεγάλες. Και για παραδειγματισμό.

Από την στιγμή που η ιστορία αυτή ξεκίνησε οι Αραβες παράγοντες της Μάντσεστερ Σίτυ έκαναν δύο λάθη. Το πρώτο είναι ότι πίστεψαν πως ακόμα κι αν υπάρξει ενοχή της ομάδας για οικονομικές παραβάσεις η όποια ποινή θα είναι απλά ένα πρόστιμό. Στο μυαλό των Αράβων όποιο πρόβλημα έχει να κάνει με χρήματα με χρήματα αντιμετωπίζεται. Το δεύτερο λάθος τους ήταν ότι νόμιζαν πως η διαίνεξή τους έχει να κάνει με την UEFA και πως πληρώνουν το ότι πρωτοστάτησαν για την δημιουργία της Σουπερ Λιγκ. Δεν ισχύει: η Ρεάλ Μαδρίτης, η Γιουβέντους και η Μπαρτσελόνα είχαν πιο σημαντικό ρόλο και δεν έχουν κανένα πρόβλημα με την ευρωπαϊκή συνομοσπονδία. Οι Αραβες δεν κατάλαβαν τι σημαίνει η Αγγλία και οι παραδόσεις της. Οι Αγγλοι υποχρέωσαν τον Ρομάν Αμπράμοβιτς να φύγει από την Τσέλσι. Δεν καταλαβαίνουν τίποτα.

Θα ήταν καλύτερη η τιμωρία της UEFA

Η δικαστική περιπέτεια της Μάντσεστερ Σίτυ ξεκίνησε όντως ως διένεξη με την UEFA. H UEFA είχε εντοπίσει στα πλαίσια των ετήσιων ελέγχων της ότι κάτι δεν πάει καλά με τα οικονομικά της συγκεκριμένης ομάδας. Απλοποιώντας το πράγμα θα πω ότι η Σίτυ είχε βρει διάφορους τρόπους ώστε να κρύβει τα αληθινά έξοδά της και κυρίως να βάζει χρήματα στο ταμείο της δια μέσου χορηγιών που δεν ήταν υπαρκτές – οι χορηγοί της ήταν αραβικές εταιρίες που ανήκουν στους ιδιοκτήτες της. Αυτό απαγορεύεται για ένα απλό λόγο: διότι με αυτό τον τρόπο όποιος το κάνει μπορεί να προχωρά σε αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου χωρίς να πληρώνει τους προβλεπόμενους δασμούς – ντοπάρει οικονομικά την ομάδα του. Η απόφαση που μόλις βγήκε αναφέρει πως η Σίτυ εικονικά μείωσε τα έξοδα της κατά 900 εκατ ευρώ, ενώ το ποσό που μπήκε στο ταμείο της με πλάγιους τρόπους είναι ανυπολόγιστο! Τα λογιστικά τρικ δούλεψαν καλά. Φυσικά υπάρχουν κι ένα πλήθος από άλλες παραβάσεις: παρεμπόδιση των ελέγχων, εικονικοί ισολογισμοί, παράνομες πληρωμές αμοιβών στο εξωτερικό κτλ. Το πόρισμα που έδωσε χθες στην δημοσιότητα η Πρέμιερ λιγκ, αν και περιληπτικό, είναι αναλυτικότατο.

Απλά τα επόμενα βήματα

Ο χρόνος ανακοίνωσης της ποινής είναι ασαφής, αλλά τα επόμενα βήματα για την αθλητική δικαιοσύνη είναι απλά. Η ετυμηγορία έχει ανακοινωθεί, και απομένουν οι κυρώσεις. Η ειδική επιτροπή που συστάθηκε από την Πρέμιερ λιγκ έχει κάθε ευχέρεια: μπορεί να επιβάλει ένα βαρύ πρόστιμο έως και να διατάξει την αποβολή της ομάδας από την Πρέμιερ Λιγκ. Οποιαδήποτε κύρωση υπόκειται σε έφεση, την οποία η Σίτυ έχει ήδη ανακοινώσει ότι θα καταθέσει. Η Πρέμιερ λιγκ με την ανακοίνωση της δεσμεύτηκε ότι οι κυρώσεις θα ανακοινωθούν "το συντομότερο δυνατό". Κινδυνεύει με αφαιρέσεις τροπαίων; Νομίζω όχι. Σίγουρα δεν κινδυνεύει να της αφαιρεθεί το Τσάμπιονς λιγκ που κέρδισε στην Κωνσταντινούπολη. Το δράμα είναι απολύτως αγγλικό.

Αρκετοί περιμένουν στη γωνία

Ωστόσο η περιπέτεια της Σίτυ αρχίζει τώρα. Αρκετοί σύλλογοι της Πρέμιερ Λιγκ φέρονται να εξετάζουν το ενδεχόμενο νομικής αγωγής για να ζητήσουν αποζημίωση από τους Αραβες ιδιοκτήτες της. Υπάρχει ένα σημαντικό προηγούμενο: τον περασμένο Ιούνιο, ένα δικαστήριο επέβαλε στην Έβερτον να καταβάλει στην Μπέρνλι 40,6 εκατομμυρίων ευρώ για ζημίες που σχετίζονται με τον υποβιβασμό της το 2022 και την παραβίαση των Κανόνων Κερδοφορίας και Βιωσιμότητας της Πρέμιερ Λιγκ, για τους οποίους η Εβερτον κρίθηκε ένοχη και τιμωρήθηκε με αφαίρεση βαθμών.

Το επιχείρημα της Μπέρνλι είναι ότι η παραβίαση των οικονομικών κανόνων έδωσε στην Έβερτον ένα αγωνιστιό πλεονέκτημα, το οποίο της επέτρεψε να μείνει στην κατηγορία, οδηγώντας την ίδια στον υποβιβασμό. Το προηγούμενο ανοίγει την πόρτα σε πιθανές αξιώσεις αποζημίωσης από συλλόγους που πιστεύουν ότι έχουν υποστεί ζημιές λόγω των παραβιάσεων της Σίτι, δεδομένου ότι οι 115 κατηγορίες για τις οποίες επίκειται η καταδίκη αφορούν οικονομικές παρατυπίες που διαπράχθηκαν για την παράκαμψη των κανόνων και, στην πραγματικότητα, διευκόλυναν την άνοδο του συλλόγου στην κορυφή του πρωταθλήματος. Αν κάτι τέτοιο συμβεί θα έχει προβλήματα και η ίδια η Πρέμιερ Λιγκ: είναι θέμα χρόνου να προκύψει ζήτημα ενοχής της λόγω αναξιοπιστίας των ελέγχων της.

Δεν ήταν αθώωση

Γιατί έμπλεξε τελικά η Σίτυ; Διότι νόμιζε ότι στο CAS αθωώθηκε όταν προσέφυγε σε αυτό το 2020 κατορθώνοντας να σβήσει την ποινή που η UEFA της είχε επιβάλει μετά την πρώτη δημοσίευση του πορίσματος του ελέγχου που είχε κάνει η Πρέμιερ λιγκ στα οικονομικά της για την περίοδο 2010-19. Το CAS όντως δεν άφησε την UEFA να αποκλείσει την Σίτυ, το σκεπτικό της απόφασής εκείνης όμως δεν μιλούσε για αθώωση της αγγλικής ομάδας, αλλά για ανάγκη περεταίρω διερεύνηση των κατηγοριών. Το CAS είχε πει ότι αρμόδια για την τιμωρία της Σίτυ είναι η Πρέμιερ λιγκ που έκανε τον σχετικό έλεγχο.

Υπήρξε επίσης ένα γιγάντιο νομικό λάθος ως προς την υπερασπιστική της γραμμή. Οι νομικοί της Σίτυ διακινούσαν καιρό τώρα την βεβαιότητα ότι από τις 115 κατηγορίες η ομάδα έχει ήδη γλυτώσει τις 80 λόγω παραγραφής. Αλλά η αγγλική δικαιοσύνη είναι αρκετά ιδιαίτερη γιατί δεν βασίζεται σε κώδικες. Στην συγκεκριμένη περίπτωση κρίθηκε από την αρμόδια πειθαρχική επιτροπή (που συστήθηκε ειδικά για την διερεύνηση του συγκεκριμένου σκανδάλου) ότι από την στιγμή που η Σίτυ εξακολουθεί να παίρνει μέρος στο πρωτάθλημα δεν υπάρχει παραγραφή γιατί δεν υπήρξε χρονική περίοδος που έκλεισε: κρίθηκε ότι επειδή ποδόσφαιρο παίζεται πάντα, η ομάδα κεφαλαιοποιεί και σήμερα στο πρωτάθλημα εκείνα τα κέρδη της ποικιλοτρόπως. Χάρη στις παρανομίες της έχτισε όνομα και χαρακτήρα, έγινε τόπος προορισμού μεγάλων παικτών και με απλά λόγια μεγάλωσε. Αρα το αδίκημα είναι συνεχές, λέει η απόφαση.

Η παλιά εκείνη συζήτηση περί διαφοροποίησης του αθλητικού δίκιου από το αστικό και το ποινικό είναι στην Αγγλία πιο επίκαιρη από ποτέ. Θα έχει ενδιαφέρον η τελική ποινή: ότι παρακολουθούμε είναι πρωτοφανές.

Μια μόνο απορία έχω περιμένοντας την ποινή. Για ποια μια από τις 115 κατηγορίες η Σίτυ αθωώθηκε…

Αλλη μια μέρα στην δουλειά...

Tue, 29 Sep 2026 08:06:11 GMT

O Ολυμπιακός κέρδισε το Σούπερ καπ του μπάσκετ για πέμπτη συνεχόμενη σεζόν. Μπορεί σε κάποιες από αυτές τις σεζόν να μην κατάφερε να κερδίσει κάτι άλλο, πλην όμως και στις πέντε ήταν άκρως ανταγωνιστικός και κοντά στους στόχους του. Για αυτό και η κατάκτηση του Σούπερ καπ έχει την σημασία της: είναι ένα σημάδι ετοιμότητας και σταθερότητας. Αλλά η διοργάνωση είχε κι άλλα σημάδια.

Αλλά ας τα πάρουμε με την σειρά.

Η γνωστή επιτυχημένη συνταγή

Ο νέος Ολυμπιακός δεν έχει μυστικά. Σε γενικές γραμμές ότι είχαμε δει στην πρώτη επίσημη διοργάνωση που τον είδαμε, στο Ευρωπαϊκό Σούπερ καπ του Ντουμπάι, το είδαμε και στο γήπεδο του Περιστερίου στο διήμερο. Είναι μια ομάδα που επιθετικά θα στηριχθεί στους πολύ παραγωγικούς γκαρντ που ο Γιώργος Μπαρτζώκας διαθέτει και φυσικά στον Βεζένκοφ που συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε πέρυσι. Επιπλέον, σε σχέση με τα ματς στο Ντουμπάι, είδαμε και κάτι άλλο: ότι είναι αρκετά πιθανό από την τετράδα Ντόρσεϊ, Μοντέρο, Φουρνιέ και ΜακΙνάιερ ο Μπαρτζώκας να βρίσκει σταθερά τουλάχιστον δυο ήρωες της κάθε βραδιάς, δηλαδή μίνιμουμ δυο παίκτες να τραβήξουν το σκορ. Δεν χρειάζεται για να κερδίσει ο Ολυμπιακός να είναι άψογοι και οι τέσσερεις. Στον ημιτελικό με την ΑΕΚ ο Φουρνιέ είχε μόλις 5 πόντους: το γεγονός δεν έπαιξε κανένα ρόλο. Στον τελικό με τον ΠΑΟΚ ο Ντόρσεϊ είχε μόλις 8, αλλά ο Ολυμπιακός πέρασε τους 100. Που σημαίνει πως δεν θα μπορούσε να χάσει ποτέ κι ο πρώτος που το γνωρίζει είναι ο Αντρέα Τρινκέρι.

Φάνηκαν επίσης στα δυο ματς που ο Ολυμπιακός έδωσε στο Σούπερ καπ και δυο άλλα πράγματα. Το πρώτο ότι η επιθετική προσφορά του ΜακΙντάιερ έχει να κάνει κυρίως με ασίστ: αν αυτές είναι κοντά στις 10 στο ματς αυτή η προσφορά θα είναι μεγάλη, αν όχι δεν θα είναι. Το δεύτερο φυσικά που χτυπά στο μάτι είναι οι εμφανίσεις του Μοντέρο. Παίζει σαν στον Ολυμπιακό να είναι χρόνια τώρα, δεν έχει κανένα πρόβλημα προσαρμογής και την ίδια στιγμή δίνει την εντύπωση πως τα περιθώρια βελτίωσής του είναι μεγάλα. Εντυπωσιάζει ενώ είναι ακόμα στο 60% της φόρμας του για ένα πολύ απλό λόγο: γιατί τέτοιο παίκτη στον «άσσο» ο Ολυμπιακός δεν είχε εδώ και χρόνια.

Υπήρξαν προβλήματα στις τάξεις του τροπαιούχο; Φυσικά και υπήρξαν και είναι λογικό γιατί βρισκόμαστε και στην αρχή της σεζόν. Η απουσία του Μιλουτίνοφ δεν έχει επιτρέψει στον Μπαρτζώκα να δει όπως θέλει και έχει σχεδιάσει την γραμμή των σέντερ. Η άμυνα δεν ήταν η καλύτερη: για την ακρίβεια ο Ολυμπιακός είχε και με την ΑΕΚ και με τον ΠΑΟΚ διαστήματα χαλαρότητας. Κάποιες επιλογές, όπως το να αφήσουν στον τελικό τόσα ανοιχτά σουτ στον Καλάθη και στον ΜήτρουΛόνγκ, ήταν κομμάτι απλοϊκές. Αλλά βέβαια αυτό που φάνηκε στο Σούπερκαπ και συνιστά λόγο προβληματισμού για την συνέχεια είναι ότι ο Ολυμπιακός της Ελλάδας είναι πολύ πιο αδύναμος από τον Ολυμπιακό της Ευρωλίγκας γιατί οι Ελληνες παίκτες του είναι λίγοι και παίζουν λίγο. Ο Μπαρτζώκας έχει μια δύσκολη δουλειά μπροστά του: να βοηθήσει, δια μέσου του ελληνικού πρωταθλήματος, παιδιά όπως ο Νετζήπογλου, ο Καραγιαννίδης και ο Πλώτας να αποκτήσουν μια κάποια χρησιμότητα παίζοντας πολύ παραπάνω με όποιο κόστος. Στο μεταξύ πρόσθεσε τον Πάπας και τον Ντάνστον ελπίζοντας ότι ο τελευταίος θα πάρει ελληνικό διαβατήριο.

Η ψαλίδα κλείνει, αλλά…

Ο ΠΑΟΚ δεν έχει τέτοια προβλήματα γιατί οι Ελληνες παίκτες του και παίζουν και έχουν σημαντική προσφορά: Καλάθης, ΜήτρουΛονγκ, Περσίδης, Χουγκάζ είναι στην ομάδα του Τρινκέρι κανονικά ενταγμένοι και με ρόλους. Εκλεισε ο ΠΑΟΚ την ψαλίδα από τον Ολυμπιακό και τον ΠΑΟ, όπως φάνηκε σε αυτό το τουρνουά στο οποίο υπήρξε πρωταγωνιστής; Ναι, αλλά όχι τόσο πολύ όσο θα πίστευε κανείς αν έβλεπε τα σκορ και όχι τα παιγνίδια.

Ο ΠΑΟΚ έκανε ένα σπουδαίο ματς κόντρα στον ΠΑΟ τον οποίο κέρδισε δίκαια, πλην όμως κάνοντας δύσκολη την ζωή του στο τέλος. Ο ΠΑΟΚ έλεγχε το ματς με τον ΠΑΟ για το μεγαλύτερο διάστημα του παιγνιδιού, κυριάρχησε στα ριμπάουντ, είχε πολλές παραπάνω κατοχές κι όμως πήρε τη νίκη χάρη στο καταπληκτικό σουτ του Οσμάν στο τελευταίο δευτερόλεπτο μετά μάλιστα από μια μάλλον κακή τελευταία επίθεση. Στον δε τελικό στο πρώτο ημίχρονο απέναντι στον Ολυμπιακό μόνο ομάδα που ήθελε να κερδίσει το τρόπαιο δεν θύμιζε αφού έμεινε πίσω στο σκορ με είκοσι πόντους: η χαλαρότητα του Ολυμπιακού και μια βροχή από τρίποντα του έδωσε την δυνατότητα να επιστρέψει στο ματς, αλλά δεν μπορεί να περιμένεις ότι σε τέτοιου είδους παιγνίδια θα έχεις 50% στο τρίποντο για να είσαι διεκδικητής τρόπαιων, όπως είναι ο σκοπός σου. Ολοι θέλουν την επιστροφή του ΠΑΟΚ για να δυναμώσει το πρωτάθλημα, αλλά δεν χρειάζεται να λέγονται υπερβολές γιατί αυτές κάνουν κακό.

Από την άλλη είναι δεδομένο πως εφέτος ο ΠΑΟΚ θα ζορίσει πολύ και τον Ολυμπιακό και τον ΠΑΟ γιατί είναι ομάδα με πολλούς έμπειρους παίκτες. Ο Τρινκέρι βλέποντας αυτά τα ματς πήρε και τον Μοντεγιούνας, αλλά του λείπει πολύ ένας παίκτης πίσω από τον Καλάθη που θα είναι δύσκολο να βγάλει σχεδόν μόνος μια τόσο απαιτητική σεζόν. Αναμφίβολα πάντως ο ΠΑΟΚ είναι σε καλό δρόμο: αν ο Ολυμπιακός κατέκτησε το τουρνουά, αυτός κέρδισε τις εντυπώσεις.

Πολλές υπερβολές, κάμποσα προβλήματα

Φυσικά αυτό που συζητήθηκε πιο πολύ ήταν η ήττα του ΠΑΟ στον ημιτελικό. Μετά την νίκη στην πρεμιέρα της Ευρωλίγκας κόντρα στην Παρί δημιουργήθηκε χάρη σε μια επικοινωνιακή καταιγίδα ότι ο Παναθηναϊκός είναι πανέτοιμος, ότι η άμυνα του είναι κάτι το εξωπραγματικό, ότι το βάθος του πάγκου του είναι τόσο μεγάλο ώστε οι απουσίες του δεν φαίνονται, ότι τρέμει η Ευρώπη με αυτά που βλέπει κτλ. Οι υπερβολές πληρώθηκαν. Ο Ομπράντοβιτς έχει πολύ δουλειά μπροστά του γιατί προσπαθεί να φτιάξει μια ομάδα από την αρχή χωρίς να φαίνεται πως έχει κρατήσει κάτι από τον περσινό ΠΑΟ, που προφανώς δεν του άρεσε. Η απόφασή του πχ να κόψει τον Γκραντ (εμβληματικό παίκτη του ΠΑΟ στα χρόνια του Αταμάν) δείχνει πως έχει στο μυαλό του το πως θα φτιάξει μια ομάδα ολότελα διαφορετική και δεν είναι παράξενο: ο Ζοτς δεν είναι «συνεχιστής», είναι κατασκευαστής και το ξέρουμε. Αλλά η κατασκευή θέλει χρόνο κι έχει και κόστος.

Οι απουσίες του Φαλ, του Σλούκα, του Χέιζ Ντέιβις και του Ναν αποδείχτηκαν πολύ σημαντικές, αλλά αν οι δυο Αμερικάνοι ήταν παρόντες πάλι δυο σημαντικοί παίκτες θα έλειπαν: ισχύει ό,τι και στην περίπτωση του Ολυμπιακού – το ρόστερ του ΠΑΟ είναι πιο δυνατό στην Ευρωλίγκα. Πέρα πάντως από αυτό φάνηκε στο ματς με τον ΠΑΟΚ (που είναι πιο δυνατός από την Παρί και ίσως και από την Βιλερμπάν που ο ΠΑΟ αντιμετωπίζει στη δεύτερη αγωνιστική της Ευρωλίγκας στο ΟΑΚΑ) ότι υπάρχουν και μερικά άλλα ζητήματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν. Ο ΛεΣόρ πχ είναι νομίζω φανερό πως δύσκολα μπορεί να παίζει 35 λεπτά και με την ένταση που έπαιζε πριν το μεγάλο τραυματισμό του. Ο Γιαμπουζέλε πρέπει επίσης να βρει φόρμα: ακόμα είναι βαρύς. Κι ο Φρανσίσκο χρειάζεται να ενθαρρυνθεί να παίρνει πιο πολλές πρωτοβουλίες απόντος του Ναν. Φάνηκε και ότι ο Οσμαν είναι τρομερός παίκτης και κακώς έφυγε, αλλά νομίζω αυτό όλοι το ήξεραν.

Δεν χρειάζεται υπερβάσεις

Ο ΠΑΟΚ έρχεται για να αναστατώσει ευχάριστα το ελληνικό πρωτάθλημα και περιμένουμε να δούμε και τον Αρη. Ο ΠΑΟ ψάχνεται και για να τον δούμε είναι απαραίτητο να επιστρέψουν οι τραυματίες: μετά και τον τραυματισμό του Χουάντσο ο Ομπράντοβιτς είναι σαν να δουλεύει με μια πεντάδα λιγότερη! Ο Ολυμπιακός, παρόλο που χρειάζεται μια ενίσχυση στο 3 ή στο 4 (δηλαδή ένα παίκτη με σουτ ικανό να ανοίγει το γήπεδο στα σπουδαία γκαρντ του), είναι πιο ψημένος και πιο παραγωγικός. Στα δυο ματς που έδωσε του χρειάστηκε να παίξει 20 με 25 λεπτά κανονικού μπάσκετ για να κερδίσει. Ενώ οι αντίπαλοι έψαχναν υπερβάσεις για αυτόν η κατάκτηση του Σουπερ καπ, παρά τις απουσίες που είχε, ήταν μια μέρα στην δουλειά. Όχι η πιο εύκολη, αλλά ούτε και η πιο δύσκολη.

Και κάπως έτσι γράφεται ιστορία…

Mon, 28 Sep 2026 08:15:00 GMT

Ο τρόπος που τελειώνει το ματς της Εθνικής Ελλάδος με την Εθνική Γερμανίας είναι κατά κάποιο τρόπο η σύνθεση όλου του αγώνα που έχει προηγηθεί. Ο Βιρτζ έχει την μπάλα περίπου δεκαπέντε μέτρα πιο μακριά από την ελληνική περιοχή. Θέλει να πλησιάσει και να γίνει απειλητικός αλλά η ελληνική άμυνα δεν τον αφήνει να κερδίσει μέτρο. Επιχειρεί, όπως έχει μάθει, να παίξει κάθετα. Η μπάλα διασχίζει όλη την μεγάλη περιοχή του Τζολάκη χωρίς να υπάρχει παίκτης κοντά της μολονότι όλη η Γερμανία είναι στην επίθεση. Κάνει μια κίνηση προς αυτή ο Μπέρενς, αλλά τον καλύπτουν και ο Σάλιακας και ο Ρέτσος τόσο όσο να μην του επιτρέψουν ούτε καν να πλησιάσει. Ακούγεται το σφύριγμα της λήξης. Ο αμείλικτος τηλεοπτικός φακός εστιάζει αρχικά στον Βιρτς που κρύβει το πρόσωπό του από απόγνωση και μετά στον προπονητή Γιούργκεν Κλοπ που γελάει: δεν υπάρχει μεγαλύτερο σημάδι αμηχανίας από αυτό το χαμόγελο. Σε μια φάση βλέπεις όσα έχουν προηγηθεί: την αδυναμία των Γερμανών να βρουν πάσες, την υπέροχη ελληνική άμυνα που δεν αφήνει τίποτα ακάλυπτο, την σύγχυση του έκπληκτου Κλοπ. Και εν τέλει την γερμανική παράδοση απέναντι σε μια ομάδα σωστά στημένη για να παίξει το ποδόσφαιρο που ήθελε. Με σκοπό να κερδίσει.

Το τέλος του παράδοξου

Η νίκη της Εθνικής μας κόντρα στους Γερμανούς την δεύτερη αγωνιστική του Nations League βάζει τέλος στο παράδοξο που ήθελε την Εθνική μας να μην τους έχει κερδίσει ποτέ – ούτε καν σε φιλικό ματς. Τους είχε τρομάξει στο ακριβώς προηγούμενο παιγνίδι, τον Ιούνιο του 2024 στο γήπεδο της Γκλάντμπαχ, όταν και είχε προηγηθεί με γκολ του Μασούρα, αλλά νίκη δεν υπήρχε, ενώ απέναντι σε γερμανικές ομάδες και οι μικρότερες Εθνικές μας και οι ελληνικοί σύλλογοι έχουν γράψει σελίδες ιστορίας.

Ηταν έτοιμη και η μεγάλη Εθνική μας να γράψει την δική της: στο Αουγκσμπουργκ πήγε μια ελληνική Εθνική ομάδα με σιγουριά και ηθικό στα ύψη μετά την επίσης πρώτη νίκη στην Σερβία. Ηξερε ότι θα βρει μια Γερμανία μπλεγμένη με ένα νέο προπονητή που για να την φτιάξει πρέπει να την καταλάβει κι ακόμα την αγνοεί. Ο Κλοπ κάλεσε 44 παίκτες και μεγαλύτερο σημάδι άγνοιας υλικού από μια τέτοια κίνηση δεν υπάρχει. Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς από την πλευρά του είχε ξεκάθαρες ιδέες γιατί αυτό του το επιτρέπει η πιο σωστή από τις επιλογές του: να ποντάρει στους πιο φορμαρισμένους. Και όπως αποδείχτηκε και χθες τέτοιους έχει πάρα πολλούς.

Η φόρμα, δηλαδή η καλή αγωνιστική κατάσταση, είναι το όπλο κάθε ποδοσφαιριστή: η δύναμη του και η πανοπλία του για κάθε μάχη. Και το άλλο είναι το μυαλό του: ίσως ό,τι σημαντικότερο όταν μιλάμε για εθνικές ομάδες.

Δεν τους άφησαν να τρέξουν

Η Ελλάδα στο Αουγκσμπουργκ ήταν περισσότερο μυαλωμένη από ποτέ: είχε γνώση της αποστολής, κατανόηση της δυσκολίας και μια τακτική που ήταν η πρέπουσα για την περίπτωση και υπηρετήθηκε από όλους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Μια ομάδα υπο κατασκευή όπως είναι η τωρινή Γερμανία, πιεσμένη από το όνομα και την ιστορία της και συγχρόνως πρωτάρα, δεν την αφήνει να παίξει με την άνεση που θα ήθελε και κυρίως δεν την αφήνεις να τρέξει: δεν είναι τυχαίο ότι η μοναδική αληθινά επικίνδυνη φάση των Γερμανών στο ματς ήρθε μετά από μια κούρσα του Αντεγέμι στο μισάωρο – ο Τσιμίκας τον περιόρισε, ο Τζολάκης βγήκε γρήγορα, ο έγχρωμός Γερμανός που κάνει θραύση στην Μπαρτσελόνα σούταρε άουτ. Ηταν η μόνη φορά που η Γερμανία βρήκε χώρους. Ο Τζολάκης έκανε τρεις επεμβάσεις που δείχνουν την κλάση του και σίγουρα είναι ο κορυφαίος για την ψυχραιμία του και την σιγουριά που μεταφέρει στην άμυνα του, αλλά οι μόνο τρεις αυτές επεμβάσεις από μόνες της μαρτυρούν την άμυνα που έπαιξε η Εθνική μας.

Η άμυνα στο χώρο, σοβαρή, προσεχτική, ενίοτε σκληρή αλλά πάντα οργανωμένη έφερε τελικά την νίκη καθώς αποδιοργάνωσε τελείως την γερμανική επίθεση. Η τωρινή Γερμανία δεν τρομάζει, αλλά μόλις πριν λίγες μέρες έφερε εκτός έδρας ισοπαλία με την Ολλανδία κι αν δεν την κέρδισε είναι γιατί ήταν απρόσεκτη στο φινάλε. Η απονεύρωση της δεν είχε να κάνει με τις ελλείψεις της, αλλά με την προσπάθεια της Εθνικής μας. Με το πλάνο αναμονής που εκτελέστηκε υποδειγματικά, με τις ασταμάτητες επιστροφές του Καρέτσα, του Τζόλη και του Παυλίδη, με την απόφαση του Γιοβάνοβιτς να ξεκινήσει με δυο τρεχαλιτζήδες όπως είναι ο Ανδρούτσος και ο Ζαφείρης, με τις σωστές αλλαγές του προπονητή και πάνω από όλα με την εξαιρετική απόδοση όλων όσων χρησιμοποιήθηκαν στην άμυνα.

Οι σταρ του εξωτερικού και οι μαχητές της Σουπερλίγκ

Η Ελλάδα κέρδισε για πρώτη φορά την Γερμανία στην ιστορία της (και μάλιστα εκτός έδρας) γιατί δεν είχε υστερήσαντες. Μια σειρά από παιδιά που αγωνίζονται σε μεγάλα πρωταθλήματα του εξωτερικού έδειξαν γιατί αυτό συμβαίνει: δεν είναι θέμα τύχης. Ο Τζολάκης έχει ήδη τραβήξει πάνω του την προσοχή της Πρέμιερ λιγκ παίζοντας στην Χαλ. Ο Τσιμίκας και ο Βαγιαννίδης (που ήταν αρκετά καλός και βγήκε γιατί είχε ενοχλήσεις) παίζοντας πιο κοντά από ποτέ στους δυο στόπερ έδειξαν μια ικανότητα τακτικής προσαρμογής που έμαθαν στις ομάδες που βρίσκονται. Στο εξωτερικό πριν αποκτήσεις την λάμψη του σταρ γίνεσαι ποδοσφαιριστής: μαθαίνεις τι θα πει υποχρέωση και τι θα πει πλάνο – αν δεν μάθεις δεν παίζεις. Ο Μαυροπάνος το ξέρει και για αυτό μπορεί να παίξει σε όλες τις ομάδες της Αγγλίας – κακώς έμεινε στην Γουεστ Χαμ. Ο Τζόλης είναι παίκτης της Αρσεναλ κι αυτό από μόνο του τα λέει όλα. Ο Παυλίδης δεν είναι απλά κάποιος που βάζει γκολ στην Μπενφίκα: η παρουσία του στην επίθεση της Εθνικής είναι ηγετική καθώς έχει ενορχηστρώσει χθες μόνος του τρεις τουλάχιστον σπουδαίες επιθέσεις. Ο Ιωαννίδης, τώρα που πήγαν στην άκρη οι ιστορίες των 30 και των 40 εκατομμυρίων που παραλίγο να του κάψουν το μυαλό είναι και πάλι ο σπουδαίος φορ που είδαμε να ξεχωρίζει για την δουλειά του στο γήπεδο: έχασε δυο γκολ, αλλά αυτά θα ρθουν. Ο Καρέτσας είναι ευρωπαίος σταρ: μπορεί να ομορφύνει ένα ματς κάθε φορά που ακουμπάει την μπάλα.

Όμως αυτή ειδικά η νίκη ίσως ανήκει λίγο πιο πολύ σε κάποια παιδιά που παίζοντας στο ελληνικό πρωτάθλημα ξέρουν τι θα πει πίεση και δυσκολία. Ο Παναγιώτης Ρέτσος στο δεύτερο παιγνίδι του σαν αριστερός στόπερ (μέχρι να μπει για λίγο ο Μιχαηλίδης στο τέλος) ήταν άψογος. Ο Σάλιακας μπήκε στο ματς σαν βετεράνος και κράτησε τη θέση χωρίς πρόβλημα. Ο Ζαφείρης έτρεξε για όλους: θέλει να παίζει πιο ψηλά, αλλά τα «θέλω» απαγορεύονται. Για τον Τετέι φώναζα πέρσι μόνος μου ότι πρέπει να κληθεί στην Εθνική και το έκανα όταν έπαιζε στην Κηφισιά γιατί τα προσόντα του είναι σπάνια. Ο Ανδρούτσος ήταν στο τέλος συγκινημένος: έζησε την δικαίωση μιας καριέρας που υπήρξε (για την ώρα…) λίγο κατώτερη από αυτή που του άξιζε μόνο και μόνο γιατί είναι ένα καλό παιδί που έβαζε πάντα την ομάδα πιο ψηλά από την προσωπική του αντζέντα. Τέλος στον Δημήτρη Κουρμπέλη άξιζε να υπογράψει αυτή την ιστορική νίκη. Το γκολ του, που έρχεται μετά από δυο κόντρες (η πρώτη γίνεται στο γύρισμα του Τζόλη μετά το υπέροχο άνοιγμα του Παυλίδη, η δεύτερη μετά το σουτ του), είναι το μόλις τέταρτο στην Εθνική, αλλά είναι ένα γκολ που τον βάζει δίκαια στην ιστορία αυτής της ομάδας για πάντα. Γιατί ο Κουρμπέλης είναι πρώτα από όλα παιδί των Εθνικών ομάδων: πρωταγωνιστής από τον καιρό της Εθνικής Νέων του Κώστα Τσάνα που πήγε στο Παγκόσμιο Κύπελλο.

Υπογραφή Ιβάν

Φυσικά η νίκη έχει την υπογραφή του Ιβάν Γιοβάνοβιτς, αλλά αυτός αξίζει ένα ειδικό σημείωμα. Ανέλαβε την Εθνική ως καλός προπονητής. Επρεπε να γίνει ένας καλός ομοσπονδιακός προπονητής. Οι δυο δουλειές δεν είναι ακριβώς ίδιες. Ο Ιβάν το έχει καταλάβει. Κι αυτό είναι το πιο ευχάριστο σε μια βραδιά που υπενθύμισε στον κόσμο ότι δεν είναι απλό να γράφεις ιστορία, αλλά είναι τελικά το μόνο που μετράει.

Μια Γερμανία που δεν φοβίζει

Sun, 27 Sep 2026 09:27:38 GMT

Μετά την νίκη με αντίπαλο την Σερβία η Εθνική μας βρίσκεται σήμερα στο Αουγκσμπουργκ για το δεύτερο ματς στο Nations League αυτή την φορά για να συναντήσει την Γερμανία του Γιούργκεν Κλοπ. Η ομάδα του Ιβάν Γιοβάνοβιτς είναι πρώτη στην βαθμολογία μετά την ισοπαλία των Γερμανών με την Ολλανδία στη δική τους πρεμιέρα. Προφανώς για την Εθνική μας ομάδα η δεύτερη δοκιμασία είναι πιο δύσκολη.

Αν ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες, μερικές φορές για να καταλάβεις τα προβλήματα μιας ομάδας πρέπει να κοιτάζεις πράγματα όπως οι πρώτες αποφάσεις ενός προπονητή, αυτές που παίρνει για να δείξει στους παίκτες του ότι κάτι άλλαξε. Με βάση τα πρόσφατα ρεπορτάζ ο πρώην τεχνικός της Λίβερπουλ έχει θέσει τέσσερις απαράβατους κανόνες στις αποστολές. Ο πρώτος ότι η ομάδα πρέπει τρώει όλη μαζί. Τον καιρό τού Νάγκελσμαν, οι παίκτες έτρωγαν όποτε ήθελαν μεταξύ 19:00 και 20:00. Ο Κλοπ ανακοίνωσε ότι οι ποδοσφαιριστές είναι πλέον αναγκασμένοι να τρώνε ή στις 19:00 ή στις 20:00 αλλά όλοι μαζί. Ο δεύτερος αφορά τα κινητά τηλέφωνα. Ο Κλοπ έχει απαγορεύσει τη χρήση τους πριν από τους αγώνες. Ο τρίτος κανόνας αφορά τις επισκέψεις των κομμωτών στο ξενοδοχείο πριν από τους αγώνες: δεν επιτρέπονται πια. Ο τέταρτος κανόνας αφορά επισκέψεις συγγενών και φίλων των παικτών: θα γίνονται πλέον κατόπιν συνεννόησης.

Επισκέψεις. τηλέφωνα, κομμωτές

Τι δείχνουν αυτά τα μικρά που αποφασίστηκαν; Κατά την γνώμη μου το γιατί ο Νάιγκελσμαν απέτυχε στην Εθνική. Ενας προπονητής που επιτρέπει στους παίκτες να τρώνε όποτε θέλουν, να χρησιμοποιούν τα κινητά τους όποτε γουστάρουν, να ασχολούνται πριν τα ματς με την περιποίηση των μαλλιών τους και να δέχονται στα ξενοδοχεία επισκέψεις από γνωστούς και φίλους επιδιώκει βασικά ένα πράγμα: να τα έχει καλά μαζί τους. Αυτού του τύπου οι παραχωρήσεις κατέστρεψαν την εσωτερική ιεραρχία: οι παίκτες ένιωθαν πιο σημαντικοί από τον προπονητή τους. Αυτό είναι το πρώτο που θέλησε να διορθώσει ο Κλοπ. Το ζήτημα δεν είναι τα κινητά και οι κομμωτές: είναι να περάσει το μήνυμα πως η Εθνική Γερμανίας οφείλει να ξαναγίνει κάτι που χρόνια τώρα δεν είναι. Δηλαδή σοβαρή ομάδα.

Οι Γερμανοί μετά τον θρίαμβο στην Βραζιλία το 2014 ζουν μόνο αποτυχίες. Οι γερμανικές αποτυχίες βέβαια δεν είναι σαν τις ιταλικές, ούτε σαν τις εγγλέζικες. Οι Γερμανοί δεν λείπουν από τα τελικά των μεγάλων διοργανώσεων όπως οι Ιταλοί και δεν λιποθυμούν μπροστά στην πιθανότητα κάτι να κερδίσουν όπως οι Αγγλοι. Αλλά μολονότι δεν λείπουν ποτέ, δεν διακρίνονται και δεν διακρίνονται γιατί οι αντίπαλοί τους δεν τους φοβούνται. Αυτό πιο πολύ και από τις αποτυχίες τους στα μουντιάλ φάνηκε στην αποτυχία τους ως διοργανωτές του Euro2024. Τους απέκλεισαν οι τελικά νικητές Ισπανοί σε ένα ματς που οι Γερμανοί έχουν και τα δικαιολογημένα τους παράπονα. Αλλά στην διάρκεια εκείνου του τουρνουά δεν είχαν δείξει ποτέ πραγματικά γερμανική ομάδα. Οι δυο ηγέτες τους, ο Μουσλέρα και ο Βιρτζ ήταν πολύ μικροί για να σηκώσουν την ομάδα στις πλάτες τους. Υπήρχε πρόβλημα στο γκολ (πράγμα εκτός λογικής όταν μιλάμε για την Γερμανία…) και υπήρχε μια διαρκής αναζήτηση του ήρωα της μιας βραδιάς – δηλαδή του ανθρώπου που θα σκοράρει. Αλλά το μεγάλο πρόβλημα ήταν η άμυνα. Εδώ και καιρό όποιος αγωνίζεται με την Γερμανία ξεκινά με την πίστη ότι στους διάφορους Τα, Σλότεμπεργκ, Μπράουν, θα βάλει γκολ. Με αυτή την πίστη τους πήραν την ισοπαλία και οι Ολλανδοί την Πέμπτη: βρήκαν γκολ με τον Χάπκο στις καθυστερήσεις.

Ο ΟΦΗ κι όχι μόνο

Αυτή η Γερμανία, η κάπως προβληματική στα μετόπισθεν, είναι ένα εξαιρετικό δεύτερο τέστ για την Εθνική του Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Η ελληνική ομάδα δεν έχει νίκη με τους Γερμανούς στην ιστορία της: ούτε σε φιλικό ματς. Η πρόκληση η ομάδα μας να τα καταφέρει να σπάσει αυτή την αρνητική παράδοση είναι μεγάλη. Είναι μάλιστα και λίγο παράδοξο αυτό αφού σε επίπεδο συλλόγων τις γερμανικές ομάδες οι δικές μας ομάδες στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις τους έχουν κάνει κατά καιρούς πολλά: τελευταίο παράδειγμα είναι η νίκη του ΟΦΗ με την Χόφενχαίμ. Μόνη εξαίρεση στον κανόνα είναι η Μπάγερν Μονάχου που στο Τσάμπιονς λιγκ τους δικούς μας εκπροσώπους τους τρομοκρατεί. Αλλά η Μπάγερν Μονάχου είναι πιο δυνατή από την Γερμανία κι ας μην έχει τον Κλοπ προπονητή.

Δεν μπορείς να φοβάσαι

Στην πρεμιέρα του στον πάγκο της Γερμανίας ο Κλοπ δεν κέρδισε και είχε και ξαφνικά προβλήματα. Ο Τζαμάλ Μουσιάλα αισθάνθηκε ενοχλήσεις στην προθέρμανση και τέθηκε εκτός: προτίμησε στη θέση του τον Ναντιέμ Αμίρι. Στην πορεία του ματς έχασε και τον Χάβερτς. Πριν το ματς είχε διαλέξει 44 παίκτες στην προεπιλογή: τελικά ο μόνος που έκανε ντεμπούτο με τη «Μάνσαφτ» ήταν ο Φίλιπ Τρόι. Ο Κλοπ χρησιμοποίησε βασικό τον Τερ Στέγκεν, είχε στην άμυνα τους Τρόι, Τα, Σλότερμπεκ, Μπράουν, έβαλε στην μεσαία γραμμή τους Κίμιχ, Αμίρι, Νμετσά και στην επίθεση ξεκίνησε τους Χάβερτς, Σανέ και Αντεγέμι, ενώ στη διάρκεια τους ματς βρήκε λεπτά συμμετοχής και στους Γκνάμπρι και Εμπνουταλίμπ. Οι κυνηγοί του είναι καλοί. Τους άλλους δεν μπορείς να τους φοβάσαι.

Την τελευταία φορά που η Εθνική μας συνάντησε τους Γερμανούς τους τρόμαξε με ένα γκολ του Γιώργου Μασούρα, αλλά τελικά ηττήθηκε: εκείνο ήταν ένα φιλικό ματς. Δεν χωράει αμφιβολία πως η Γερμανία, με τον Κλοπ να κάνει ντεμπούτο μπροστά στο κοινό της χώρας, θα είναι αρκετά παθιασμένη και αρκετά επιθετική. Η Εθνική μας πρέπει απόψε, σε σχέση με το ματς με την Σερβία να παίξει καλύτερη άμυνα. Ισως ο Γιοβάνοβιτς κάτι πρέπει να ξαναδεί σε επίπεδο αρχικής ενδεκάδας. Ο Ρέτσος ως αριστερό στόπερ πχ δεν ξέρω αν είναι καλή ιδέα όταν υπάρχει ο Κουλιεράκης. Το 4-4-2 επίσης εμπεριέχει μεγάλο ρίσκο. Αλλά το βασικό είναι η ομάδα μας να δει πάλι το ματς ως μια μεγάλη ευκαιρία. Αν όχι για νίκη, όπως με τους Σέρβους, αλλά για μια καλή εμφάνιση. Από αυτές που χτίζουν σιγουριά και αυτοπεποίθηση πέρα από το αποτέλεσμα.

Παρεμπόριο ματαιοδοξίας

Sun, 27 Sep 2026 08:25:34 GMT

Κέντρα ευεξίας που υπόσχονται να σταματήσουν τον χρόνο και να σου χαρίσουν κάτι σαν αιώνια νεότητα με θεραπείες με παράξενα ονόματα. Υπνωθεραπευτές που μπορεί να αντιμετωπίσουν ακόμα και καρδιακά προβλήματα αν δουν μια φωτογραφία. Γιατροί με πτυχία από την Χονολουλού. Κύριοι με βλοσυρά βλέμματα και κυρίες που πλημμυρίζοντας σοβαρότητα δηλώνοντας ότι ασκούν το επάγγελμα του Life coach και βγάζουν λεφτά προσφέροντας συμβουλές για κάτι τόσο σοβαρό όσο η ψυχική υγεία. Ολοι περήφανα μέλη μιας επαγγελματικής κοινότητας που είναι δύσκολο να την χαρακτηρίσεις «επιστημονική», αλλά που η πελατεία δεν της λείπει. Ισα ίσα.

Διαβάζω ότι ο πρόσφατος θάνατος του τραγουδιστή Γιώργου Μαζωνάκη έβγαλε λέει στην επιφάνεια μια Ελλάδα που δεν ξέραμε ότι υπάρχει - επαγγελματίες θεραπευτές που υπόσχονται σπάνιες υπηρεσίες που αφορούν την σωματική και ψυχική υγεία μας, αν και θα ήταν πιο σωστό να λέγεται πως αφορούν την ματαιοδοξία μας. Οποιος το λέει αυτό, όποιος δηλαδή εκπλήσσεται για την ύπαρξη τόσων «σαμάνων» που έχουν έδρα στο Κολωνάκι, δηλαδή στο κέντρο του κάποτε life style της πρωτεύουσας, απλά δεν ξέρει τι είναι το Istagram και δεν μπαίνει σε αυτό. Αν περνούσε μια βόλτα από εκεί «σκοράλοντας» θα γνώριζε πως υπάρχουν εκατοντάδες (δήθεν) ειδικοί που μπορεί να προσφέρουν τις πιο απίθανες υπηρεσίες για να ικανοποιήσουν κάθε επιθυμία μας ζητώντας τα χρήματα μας και την ολόψυχη συνεργασία μας. Υπάρχουν (δήθεν) διατροφολόγοι που μπορεί να σε κάνουν να αδυνατίσεις ακολουθώντας τις συμβουλές τους, δηλαδή πίνοντας ένα χυμό που οι ίδιοι θα σου στείλουν σπίτι: δεν χρειάζεται ούτε δίαιτα, ούτε γυμναστική. Υπάρχουν (δήθεν) μασέρ που πουλάνε μαγικούς κορσέδες και σφιχτά μπλουζάκια και άλλα ανάλογα που θεραπεύουν πόνους στη μέση και στην ωμοπλάτη χωρίς να χρειάζεται να επισκεφτείς ορθοπεδικούς. Υπάρχουν (δήθεν) ουρολόγοι που αντιμετωπίζουν τα όποια σεξουαλικά προβλήματα πουλώντας πανίσχυρα φυτικά χάπια σε τιμή ευκαιρίας. Υπάρχουν του κόσμου οι προτάσεις για εργαστήρια όπου ειδικοί με laser (που νομίζεις ότι το έσκασαν από κάποιο επεισόδιο του Πολέμου των Αστρων) διορθώνουν κάθε τύπου ατέλεια. Υπάρχουν δήθεν θεραπευτές για ό,τι μπορεί να βάλει ο νους του ανθρώπου που υπόσχονται την δυνατότητα μιας ευεξίας που σε χαρακτηρίζει όταν είσαι εικοσιπέντε χρονών. Κι όλη αυτή η ασταμάτητη διαφήμιση σε εθίζει στην ύπαρξη μιας άλλης ιατρικής. Για αντισυμβατικούς ανοιχτόμυαλους.

Δεν εκπλήσσομαι καθόλου. Από τα χρόνια του Δόκτωρος Φάουστ η αγωνία του ανθρώπου για να παραμείνει νέος οδηγούσε σε επιλογές που αποδεικνύονταν στην πορεία επικίνδυνες. Αλλά ποτέ δεν υπήρχε αυτή η ανεξέλεκτη υπερπροσφορά επικίνδυνων ουσιών, επικίνδυνων θεραπειών και όπως η περίπτωση του Μαζωνάκη έβγαλε στο φως και επικίνδυνων ανεξέλεγκτων κλινικών. Ολος αυτός ο μικρός στρατών των μη συμβατικών θεραπευτών υπήρχε πάντα. Κατά κάποιο τρόπο όλοι τους έρχονταν να καλύψουν την ανάγκη κάποιων ανθρώπων να πετάξουν τα ωραία τους χρήματα για να εξασφαλίσουν άκοπα ό,τι είδους ιατρική υπηρεσία ήθελαν χωρίς να καταφύγουν σε κανονικούς γιατρούς. Οι ανάγκες δεν λείπουν από τους ανθρώπους ποτέ, όπως δεν λείπει και η επιθυμία αυτές να αντιμετωπιστούν με γιατροσόφια, μαγικά χάπια και όπως μάθαμε και καταπληκτικά κι αδήλωτα μηχανήματα. Η πελατεία δεν λείπει γιατί υπάρχουν ακόρεστες βουλιμίες. Άλλος θέλει να τρώει και να πίνει ασταμάτητα χωρίς να παχαίνει και ψάχνει ένα μαγικό ρόφημα. Άλλος θέλει να ξαναβρεί τις χαμένες του σεξουαλικές επιδόσεις χωρίς να χρειαστεί να επισκεφτεί ένα κανονικό γιατρό (ίσως γιατί κακώς ντρέπεται…) και πιστεύει πως εκεί έξω υπάρχει κάποιος που μοιράζει μαγικά χάπια και τον περιμένει. Άλλος θέλει να μείνει νέος για πάντα και πιστεύει πως κάποιο μυστικό θα υπάρχει για αυτό κι απλά το κρύβουν από τους απλούς ανθρώπους. Αυτή η πίστη ότι υπάρχουν εναλλακτικές δυνατότητες θεραπειών (που προορίζονται για λίγους και εκλεκτούς) έρχεται πραγματικά από πολύ μακριά – πριν καν προκύψει η συμπαθέστατη κατηγορία των «ψεκασμένων» που είναι απολύτως βέβαιοι ότι είμαστε όλοι θύματα παγκόσμιων συνομωσιών. Πρόκειται για την πίστη ενός κόσμου που θεωρεί τον εαυτό του εξαιρετικά «ψαγμένο» και σίγουρα έξυπνο πέρα από τα συνηθισμένα, τόσο ώστε να ξέρει (ένας Θεός ξέρει πως) ότι με κάποια χρήματα μπορείς να τα έχεις όλα, αρκεί να έχεις τις σωστές διασυνδέσεις. δηλαδή να γνωρίζεις τους κατάλληλους σαμάνους που δουλεύουν για μια ελίτ που κρατά τα μυστικά για τον εαυτό της.

Οποιοι αυτά τα πιστεύουν (και δεν είναι λίγοι…) είναι λογικό να θεωρούν ότι όλα τα μυστικά της Ελλάδος κρύβονται στο Κολωνάκι γιατί μόνο αυτό μπορεί να είναι η έδρα ειδικών κέντρων στα οποία έχουν πρόσβαση λίγοι – το Κολωνάκι δεν ήταν ποτέ για όλους. Κοντά σε αυτούς να προσθέσουμε και όσους πιστεύουν σε θεραπείες θεόσταλτες στις οποίες επίσης έχουν πρόσβαση κάποιοι εκλεκτοί– όταν η επιστήμη και ο θρησκευτικός φανατισμός ενώνονται προκύπτει πάντα μια τερατογένεση που κοστίζει και ανθρώπινες ζωές.

Δεν υπάρχει τίποτα καινούργιο: αυτές οι αντιλήψεις πάντα υπήρχαν. Το καινούργιο είναι η εύκολη διαφήμισή τους. Η τηλεόραση, με όλα της τα ελαττώματα, δεν είχε ποτέ πουλήσει την ψυχή της στους σαμάνους: σε τσαρλατάνους, διασκεδαστές, «νούμερα» για την τηλεθέαση ναι το έκανε, σε κομπογιαννίτες όχι. Κανένα κανάλι δεν θα δεχόταν να προβάλει υπνοθεραπευτές, εργαστήρια μάγων της κβαντικής ιατρικής, και διακινητές χαπιών που θεραπεύουν πάσα νόσο. Το Instagram όμως δεν έχει τέτοια προβλήματα: δίπλα στις ιστορίες καθημερινής ευτυχίας που αναρτώνται από όποιον θέλει να μας κάνει να ζηλέψουμε για την ομορφιά του, τα πλούτη και την ευτυχία του, μια χαρά χωράνε και οι μάγοι και οι παλιάτσοι με τα κέντρα στο Κολωνάκι.

Αν σοβαρά το Κράτος θέλει να κάνει ελέγχους σε αυτό το επικίνδυνο παρεμπόριο ικανοποίησης της ματαιοδοξίας ας ασχοληθεί με την διαφήμιση στα social media.To πως γίνεται, το πως λειτουργεί, το πως «καίει» τα μυαλά όλων – και όσων έχουν και όσων δεν έχουν. Αυτός είναι ο πρώτος και πιο σοβαρός έλεγχος που πρέπει να γίνει. Οχι τόσο για να αλλάξουν οι αντιλήψεις: οι άνθρωποι πάντα θα πιστεύουν πως υπάρχουν εναλλακτικοί θεραπευτές που δρουν κόντρα στο αόρατο σύστημα. Αλλά για να σωθεί ο επόμενος Μαζωνάκης. Που επειδή δεν θα είναι διάσημος μπορεί να μην μάθουμε και ποτέ το όνομά του.

(Βημαγκαζίνο, Σεπτέμβριος 2026)

Ο Γιούργκεν Κλοπ, ένας αριστερός

Sat, 26 Sep 2026 08:43:55 GMT

Η συνάντηση της Εθνικής ομάδας μας με την Εθνική Γερμανίας για το Nations League φέρνει στην επικαιρότητα και την περίπτωση του Γιούργκεν Κλοπ. Ο πρώην προπονητής της Λίβερπουλ ανέλαβε την Γερμανία με σκοπό να αλλάξει την μοίρα της καθώς μετά την κατάκτηση του Παγκοσμίου κυπέλλου του 2014 οι Γερμανοί συλλέγουν μόνο αποτυχίες: μεγαλύτερη κι από αυτές στα τρία τελευταία παγκόσμια κύπελλα ο πρόωρος (για Γερμανούς…) αποκλεισμός τους στο Euro2024. Αλλά σήμερα δεν θέλω να γράψω κάτι για τις δυσκολίες του γερμανικού ποδοσφαίρου. Προτιμώ να φωτίσω λίγο την πολιτική διάσταση του Κλοπ. Με τις δημόσιες παρεμβάσεις του ο κόουτς έχει αναδειχθεί τον τελευταίο καιρό και σε ένα είδος ειδώλου της γερμανικής Κεντροαριστεράς: σε χρονιές ανόδου του ΑfD αυτό έχει την σημασία του.

Πάντα ήταν ιδιαίτερη περίπτωση

Ο Κλοπ είναι μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Δεν είναι απλώς ένας προπονητής που κερδίζει τίτλους ή που φτιάχνει ομάδες που παίζουν αυτό το κατά τον ίδιο «heavy metal ποδόσφαιρο» που αρέσει στην εξέδρα. Είναι ένας τύπος που, αντίθετα με τη συντριπτική πλειονότητα των συναδέλφων του, δεν φοβάται πάρει θέση και να πει χωρίς φιοριτούρες τι πιστεύει για τον κόσμο έξω από τις τέσσερις γραμμές του γηπέδου. Συμφωνείς η διαφωνείς δεν προσπερνάς το θάρρος του.

Ο Κλοπ δηλώνει αριστερός. Το κάνει χωρίς τις γνωστές διπλωματικές ντρίμπλες που συνηθίζουν οι άνθρωποι του αθλητισμού για να μην κακοκαρδίσουν τους χορηγούς ή και μέρος των οπαδών των ομάδων τους. «Βρίσκομαι πιο αριστερά από το κέντρο», συνηθίζει να τονίζει. Για αυτόν η πολιτική ιδεολογία είναι στάση ζωής και εντός των αγωνιστικών χώρων: ο Κλοπ μιλούσε από τα χρόνια που δούλευε στην Μάινς για την «εντός γηπέδου συνεργασία και την αλληλεγγύη» ως αρχές για να χτιστεί και να λειτουργεί μια ομάδα.

Πλούσιος είμαι κι εγώ…

Ο Κλοπ υποστηρίζει με πάθος το κοινωνικό κράτος, γι' αυτό και δηλώνει ότι δεν θα ψήφιζε ποτέ ένα κόμμα που υπόσχεται να μειώσει τους φόρους στους πλούσιους, έστω κι αν όπως λέει πλούσιος είναι κι ο ίδιος. Όμως, το πραγματικά ενδιαφέρον με τον Κλοπ δεν είναι τόσο η οικονομική του προσέγγιση, όσο η στάση του απέναντι στην ακροδεξιά. Πολλοί πίστευαν πως από την στιγμή που ανέλαβε τον ρόλο του ομοσπονδιακού τεχνικού της Γερμανίας θα απέφυγε τις πολιτικές τοποθετήσεις: συνέβη το αντίθετο. Σε μια εποχή που το AfD ανεβαίνει επικίνδυνα και οι ακροδεξιοί προσπαθούν να καπηλευτούν τα εθνικά σύμβολα, ο Κλοπ μιλάει για έναν «θετικό πατριωτισμό». Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι για τον Κλοπ, το να είσαι περήφανος Γερμανός δεν σημαίνει να κλείνεις τα σύνορα ή να μισείς τον ξένο, αλλά να είσαι ανοιχτός, ανεκτικός και να σέβεσαι τη διαφορετικότητα. Θέλει, όπως λέει, να «πάρει πίσω τη σημαία από τα χέρια των εθνικιστών».

Ο Κλοπ θεωρούσε πάντα υποχρεωτική και απαραίτητη την πολιτική τοποθέτηση των δημόσιων προσώπων. Όταν δούλευε στην Λίβερπουλ, δεν δίστασε να χαρακτηρίσει το Brexit ως το μεγαλύτερο «αυτογκόλ» στην ιστορία της Αγγλίας», ενώ έχει ουκ ολίγες φορές δείξει την αντίθεσή τους για πολιτικούς όπως ο Ντόναλντ Τραμπ ή ο Μπόρις Τζόνσον, κατηγορώντας τους ότι παίζουν με τους φόβους του κόσμου για να κερδίσουν ψήφους. Ο ίδιος δεν θέλει να ασχοληθεί ενεργά με την πολιτική. Εχει πει, οπλισμένος με το χαρακτηριστικό, πλατύ του χαμόγελο πως χρησιμοποιεί πάρα πολύ την κοινή λογική του για να επιβιώσει σε αυτό το περιβάλλον. Και μεταξύ μας, μάλλον έχει δίκιο. Ο Κλοπ είναι γεννημένος για να καθοδηγεί ομάδες, να εμπνέει παίκτες και να ηλεκτρίζει κερκίδες. Στην πολιτική σκηνή, οι κανόνες του παιχνιδιού είναι πολύ διαφορετικοί – σχεδόν δεν υπάρχουν. Κι ο Κλοπ είναι άνθρωπος των κανόνων.

Ιδέες και δουλειά

Οι υποστηρικτές του Κλοπ υποστηρίζουν πως πολλές από τις αριστερές γενικότερα σοσιαλιστικές ιδέες του έχουν επηρεάσει και τον τρόπο δουλειά του. Ακούγεται λίγο υπερβολικό αλλά στον ίδιο αυτές οι παρατηρήσεις αρέσουν σίγουρα. Το γερμανικό περιοδικό Kicker έχει γράψει ότι Γερμανός προπονητής, με τον δικό του μοναδικό τρόπο, έχει καταφέρει το ποδοσφαιρικό του πλάνο να αποτελεί μια καθαρή αντανάκλαση των κοινωνικών του πιστεύω. «Το αγαπημένο του «Gegenpressing» η άμεση πίεση δηλαδή που ζητά από τους ποδοσφαιριστές του στον αντίπαλο αν και εφόσον χαθεί η μπάλα, δεν είναι απλώς μια ποδοσφαιρική θεωρία: είναι η απόλυτη εφαρμογή της σοσιαλιστικής αλληλεγγύης στο χορτάρι. Ο Κλοπ το έχει πει ξεκάθαρα: «κανένας παίκτης, όσο μεγάλος σταρ κι αν είναι, δεν δικαιούται να περπατάει στο γήπεδο» έχει γράψει το γερμανικό περιοδικό.

Όταν ο Κλοπ ήταν στην Λίβερπουλ είχε πει πως αν ο Σαλάχ ή ο Μανέ έχαναν τη μπάλα και η εντολή του ήταν όλη η ομάδα έπρεπε να τρέξει για να καλύψει το λάθος τους το γεγονός αυτό θα συνιστούσε «ένα είδος ταξικής διαφοροποίησης εντός του αγωνιστικού χώρου» και για αυτό οι πρώτοι που έπρεπε να τρέξουν είναι αυτοί! Μια αγαπημένη φράση του Γερμανού είναι το «δεν υπάρχει «δικός σου» και «δικός μου» χώρος ευθύνης». Στο ποδόσφαιρο του Κλοπ, η κοινή προσπάθεια όλων είναι αυτό που αναδεικνύει τις αρετές του καθενός.

Πρόσημο

Ο Κλοπ δεν υπακούει σε εντολές αφεντικών – κι αυτό είναι σίγουρα στάση ζωής με αριστερό πρόσημο. Το πιο τρανταχτό παράδειγμα ήταν η στάση του απέναντι στο σχέδιο για την δημιουργία της Ευρωπαϊκής Σουπερλίγκας. Το τελευταίο από τα πολλά τέτοια βγήκε στο φως τον Απρίλιο του 2021 όταν οι «μεγιστάνες» του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, φέρονταν να έχουν συμφωνήσει στην δημιουργία της. Μεταξύ αυτών ήταν και οι ιδιοκτήτες της Λίβερπουλ. Ο Κλοπ δεν φοβήθηκε τους Αμερικανούς εργοδότες του. Τάχθηκε ανοιχτά κατά του εγχειρήματος, υπερασπιζόμενος το «ποδόσφαιρο των οπαδών» και την αξιοκρατία των ευρωπαϊκών διοργανώσεων στις οποίες όλες οι ομάδες έχουν πρόσβαση. Για τον Κλοπ, το να κλειδώνεις την πόρτα στους «μικρούς» και να μοιράζεις τα κέρδη μεταξύ των λίγων και ισχυρών είναι η επιτομή του άκρατου καπιταλισμού, τον οποίο απεχθάνεται.

Στη Λίβερπουλ, ο Κλοπ επέβαλε κάτι που στους Αγγλους είχε φανεί πρωτοποριακό: είχε απαιτήσει όλοι οι εργαζόμενοι στο προπονητικό κέντρο του Μέλγουντ –από τις μαγείρισσές και τους φροντιστές μέχρι τους κηπουρούς– να πριμοδοτούνται όταν η Λίβερπουλ κέρδιζε τίτλους! Ο Κλοπ έλεγε ότι η επιτυχία δεν ανήκει μόνο σε όσους είναι κάτω από τα φώτα των προβολέων. Μάλιστα, είχε ζητήσει από τους παίκτες του να μάθουν τα μικρά ονόματα όλων των υπαλλήλων του συλλόγου. Τέλος ας θυμηθούμε τη στάση του τον καιρό της πανδημίας. Όταν στην Αγγλία η Πρέμιερ λιγκ πιέζε να ξεκινήσει άρον-άρον το πρωτάθλημα υπενθυμίζοντας τις ρήτρες των τηλεοπτικών συμβολαίων, ο Κλοπ ήταν ο πρώτος που βγήκε και είπε το αυτονόητο: «Η ζωή έχει πιο σημαντικά πράγματα από το ποδόσφαιρο». Όλα αυτά ενώ η ομάδα του κάλπαζε προς το πρώτο της πρωτάθλημα μετά από 30 χρόνια και η διακοπή μπορούσε να της στερήσει τον τίτλο.

Θα τα καταφέρει στην Εθνική Γερμανίας; Είναι πολύ προπονητής για να δουλέψει καλά ως ομοσπονδιακός. Αλλά θα πει πολλά σε μια εποχή που λίγοι μιλάνε. Και για αυτό είναι χρήσιμος.

(Nέα Σαββατοκύριακο Σεπτέμβριος 2026)

Το διπλό στοίχημα του Ιβαν Γιοβάνοβιτς

Fri, 25 Sep 2026 10:05:07 GMT

Το ματς της Εθνικής μας με την Σερβία στο Βελιγράδι για το Nations League, το πρώτο επίσημο μετά τα προκριματικά του μουντιάλ του 2026, έμοιαζε μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να κάνει αποτέλεσμα η ομάδα του Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Οι Σέρβοι τελούν υπό σύγχυση και μολονότι οι καλοί παίκτες δεν τους λείπουν έχουν απλά μια μπερδεμένη ομάδα. Η εκτίμηση αποδείχτηκε σωστή. Η Εθνική μας έφυγε από το Βελιγραδι με την νίκη, αλλά και με το τεράστιο ηθικό που δημιουργεί κάθε νίκη με ανατροπή - με δυο γκολ μάλιστα στο τελευταίο τέταρτο του παιγνιδιού! Συγχρόνως η Εθνική μας μοιάζει να ξαναβρήκε το κέφι της αυτό που δεν φαινόταν στα φιλικά ματς που έγιναν μετά τον αποκλεισμό από το μουντιάλ και που ήταν όλα μέτρια παιγνίδια. Αλλά ας τα πάρουμε με την σειρά.

Μπροστόβαρη ενδεκάδα ροκ ματς

Η Εθνική μας δεν αγχώθηκε από το γρήγορο γκολ των γηπεδούχων κι αυτός ήταν ο βασικός λόγος της νίκης της. Ενας άλλος ήταν οι ξεκάθαρες πλέον ιδέες του Ιβάν Γιοβάνοβιτς.

Ο ομοσπονδιακός προπονητής άφησε στην άκρη δοκιμές που έγιναν στα φιλικά του περασμένου καλοκαιριού και παρουσίασε μια ενδεκάδα που βασιζόταν στη φόρμα των παικτών την συγκεκριμένη στιγμή. Ξεκίνησε τον Τζολακη κάτω από τα δοκάρια, γιατί χάρη στο καλό του ξεκίνημα στην Χαλ έχει ηθικό στα ύψη κι αυτό φάνηκε. Οι επιλογές των Βαγιαννίδη, Τσιμίκα,και Μαυροπάνου στην άμυνα ήταν δεδομένες (και γιατί απουσιάζουν ο Ρότα και ο Γιαννούλης). Η έκπληξη ήταν ο δεύτερος στόπερ: ο Γιοβάνοβιτς έδωσε φανέλα βασικού στον Ρέτσο που έχει αγωνιστεί πιο πολύ από τον Κουλιεράκη στο ξεκίνημα της σεζόν.

Δεδομένες και οι επιλογές στην επίθεση. Μπορεί να υπάρχουν πολλά σέντερ φορ αλλά ο Παυλίδης έχει αρχίσει την σεζόν καλύτερα από όλους. Κι ο Τζόλης κι ο Καρέτσας είναι για την συγκεκριμένη ομάδα δυο πολυτέλειες.

Οι προβληματισμοί του Ιβάν καιρό τώρα αφορούν τους παίκτες που θα πλαισιώσουν τον Ζαφείρη στη μεσαία γραμμή. Διάλεξε τελικά τον έμπειρο Κουρμπέλη και τον Μπάμπη Κωστούλα, τον οποίο όμως έστειλε να παίξει κοντά στον Παυλίδη.

Κάπως έτσι προέκυψε μια Εθνική μπροστόβαρη, με κάποιες αμυντικές αδυναμίες που όμως στην πορεία του ματς αποδείχτηκε μάλλον κατάλληλη για την περίσταση. Η οποία περίσταση έγινε εξαρχής περίπλοκη: οι Σέρβοι, που τελικώς εμφανίστηκαν με τους βετεράνους τους και όχι με τους νέους τους, έχασαν μια ευκαιρία στο 2΄κι άνοιξαν το σκορ μόλις στο 4’. Ο Τάντιτς γυρισε την μπάλα από τα αριστερά και ο Ζίβκοβιτς που είχε κάνει το κόψιμο από τα δεξιά χωρίς κανείς να ασχοληθεί μαζί του πλάσαρε αμαρκάριστος και έστειλε την μπάλα στα δίχτυα σε μια φάση που νομίζεις πως δεν υπάρχει ελληνική άμυνα.

Το γκολ αυτό, και η μπροστόβαρη ενδεκάδα του Γιοβάνοβιτς, έγινε ο λόγος για να ακολουθήσει ένα ροκ ματς που η Εθνική μας έπαιξε σε τεντωμένο σχοινί, μολονότι καλύτερη από τους γηπεδούχους.

Η Εθνική μας είχε, στο πρώτο ημίχρονο ειδικά, ένα πλήθος από τελικές προσπάθειες μεταξύ των οποίων κι ένα δοκάρι με τον Καρέτσα, αλλά και Σέρβοι είχαν την τεράστια ευκαιρία τους με τον Γιόβιτς για ένα δεύτερο γκολ στο μισάωρο - γκολ που θα μεγάλωνε κι άλλο την δυσκολία του παιγνιδιού.

Επαιξαν και οι πέντε

Στον Γιοβάνοβιτς δεν άρεσε το χωρίς μεγάλες ευκαιρίες (παρά την κατοχή της μπάλας) ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου και με τον Ιωαννίδη αντί του Κωστούλα προσπάθησε να κάνει την ομάδα επιθετικότερη: το καθαρό 4-4-2 (με δυο φορ περιοχής) ήταν υποχρεωτικό και απέδωσε. Στο 74’ ο Τζολης ισοφάρισε από ασίστ του Παυλίδη σε μια φάση που δεν φαίνεται καθόλου ότι οι Σέρβοι παίζουν με τρεις κεντρικούς αμυντικούς. Η άμυνα τους έχει απλωθεί κι ο Τζόλης την τιμωρεί.

Σε άλλες ίσως εποχές το ματς θα τελείωνε έτσι αλλά ο Γιοβάνοβιτς ήταν αποφασισμένος να πάρει ρίσκα και αυτό είχε φανεί από τις κλήσεις: αφού είχε καλέσει πέντε παίκτες ικανούς να παίξουν στην κορυφή της επίθεσης είχε και σκοπό να τους χρησιμοποιήσει όλους! Μετά το πέρασμα στο ματς του Ιωαννίδη, έριξε σε αυτό και τους Τετέι, που πήγε στα αριστερά, και Δουβίκα που μπήκε στην περιοχή, αλλάζοντας όλη την επίθεση και δίνοντας το σύνθημα ότι η ομάδα πρέπει να τελειώσει το ματς ψάχνοντας το δεύτερο γκολ. Το βρήκε στις καθυστερήσεις, όταν ο Τσιμίκας έκανε μια φοβερή κούρσα και μια καταπληκτική σέντρα: η κεφαλιά του Δουβίκα (στην κίνηση…) απέδωσε δικαιοσύνη γιατί η Εθνική μας ήταν καλύτερη, αλλά το χτυποκάρδι που προηγήθηκε ήταν κι αυτό από τα απερίγραπτα.

Οι Σέρβοι βρίσκοντας χώρους, έγιναν επικίνδυνοι μετά τις αλλαγές του Παούνοβιτς, είχαν δοκάρι με τον Γέλετιτς που εκτός από αυτό υποχρέωσε και τον Τζολάκη σε μια μεγάλη επέμβαση! Φαινόταν ότι το ματς δεν θα έληγε ισόπαλο: οι ομάδες, με τους παίκτες και τον τρόπο που έπαιξαν, κυνήγησαν την νίκη – η Εθνική μας βέβαια πολύ περισσότερο στα τρία τέταρτα του παιγνιδιού τουλάχιστον.

Ποιότητα και ανασφάλεια

Η νίκη είναι μεγάλη αλλά δεν μας έκανε σε κάτι σοφότερους: αυτό που θέλω να πω είναι ότι γνωρίζουμε πολύ καλά πως η ομάδα αυτή έχει ποιότητα και πολλούς παίκτες στην επίθεση, μετρημένους παίκτες στη μεσαία γραμμή και μια άμυνα που ίσως επειδή είναι και λίγο ακάλυπτη θα αφήνει πάντα στον όποιο αντίπαλο ευκαιρίες. Ο Γιοβάνοβιτς στα φιλικά που ακολούθησαν τον αποκλεισμό από το μουντιάλ δοκίμασε πολλά και στην μεσαία γραμμή και στην άμυνα. Στο ματς με την Σερβία έδειξε να πιστεύει πως η ομάδα του θα προοδεύσει μόνο αν καταφέρει να πάρει πολλά από τους κυνηγούς της, αν δηλαδή σταματήσει να φοβάται ότι ο αντίπαλος μπορεί να σκοράρει και να έχει και τις ευκαιρίες του και ποντάρει στην πιθανότητα να πετύχει ένα γκολ παραπάνω. Προφανώς το στοίχημα είναι μεγάλο και διπλό: αφορά και τους τρόπους (δηλαδή την αξιοποίηση των κυνηγών), αλλά και την δημιουργία μιας νέας νοοτροπίας. Χθες, σε ένα ματς που η Εθνική μας ήταν καλύτερη έφτασε κοντά στο να βρεθεί πίσω στο σκορ με δυο γκολ από το μισάωρο και χρειάστηκε τον τερματοφύλακά της (και λίγη τύχη) στο τέλος: αυτό προφανώς και προβληματίζει. Αλλά με τους συγκεκριμένους παίκτες δύσκολα θα υπάρξει άλλος δρόμος και γιατί δεν υπάρχουν περιθώρια για δοκιμές, προπονήσεις και φιλικά ματς.

Απλή η προσέγγιση αλλά…

Η κριτική στην Εθνική είναι εύκολη. Ο καθένας μας μπορεί να έχει στο μυαλό του λύσεις που μπορεί να κάνουν κάπως σκληρότερη την μεσαία της γραμμή (εγώ πχ θα ήθελα να δω τον Ρέτσο κόφτη) ή μπορεί να πιστεύει πως παίζοντας με ένα χαφ παραπάνω η ομάδα μπορεί να έχει καλύτερη κάλυψη. Αλλά το ότι οι παίκτες αυτής της ομάδας που κάνουν την διαφορά βρίσκονται στην επίθεση δεν το αμφισβητεί κανείς.

Το να έχει στο μυαλό του ο Γιοβάνοβιτς και τους πέντε φουνταριστούς του (και να τους χρησιμοποιεί και όλους) είναι εύκολο να το λες: στο ποδόσφαιρο των πέντε αλλαγών γίνεται. Αλλά το θέμα είναι πόσο αυτή η ομάδα μπορεί να αγκαλιάσει την λογική ότι για να κερδίσει χρειάζεται να βάλει ένα γκολ παραπάνω: δεν είναι καθόλου απλό.

Υπο αυτό το πρίσμα τα ματς με τους Γερμανούς και τους Ολλανδούς που ακολουθούν έχουν κάτι της το συμβολικό: αυτή την συγκεκριμένη ποδοσφαιρική προσέγγιση την έχουν χρόνια τώρα…

(Gazzeta.gr, Σεπτέμβριος του 2026)

Η ομελέτα των Σέρβων

Thu, 24 Sep 2026 07:21:00 GMT

Η Σερβία, πρώτος αντίπαλος απόψε της Εθνικής μας στο Nations League, μου μοιάζει για την ομάδα του Γιοβάνοβιτς ως ευκαιρία για να κάνει αποτέλεσμα. Είναι μια ασχημάτιστη ακόμα ομάδα που δεν έχει ξεπεράσει τον αποκλεισμό της από το μουντιάλ των ΗΠΑ στα προκριματικά του οποίου έζησε τεράστιες πίκρες τεράστιες: η ήττα από την Αγγλία με 0-5 στο Βελιγράδι, αλλά και η ήττα από την Αλβανία υπήρξαν για τους Σέρβους σοκαριστικά αποτελέσματα. Το σοκ άφησε σημάδια: στα φιλικά που ακολούθησαν (με Μεξικό, Πράσινο Ακρωτήρι, Ισπανία) οι Σέρβοι υπέφεραν.

Αλλιώς το είχε φανταστεί

Ο Βέλικο Παούνοβιτς που ετοιμάζεται για την αυριανή πρεμιέρα του UEFA Nations League απέναντι στην Εθνική μας στο Βελιγράδι κάπως αλλιώς είχε φανταστεί την δουλειά του στην Εθνική Σερβίας όταν και διαδέχτηκε τον Ντράγκαν Στοΐκοβιτς. Οι Σέρβοι συζητάνε ακόμα τα γιατί του αποκλεισμού από τα μπαράζ που έδιναν εισιτήρια για το παγκόσμιο κύπελλο αλλά νομίζω πως ο Παούνοβιτς έχει άλλα μπλεξίματα στο μυαλό του. Στα φιλικά του περασμένου καλοκαιριού μάλλον τρόμαξε από αυτό που είδε.

Αν δεις τα αποτελέσματα της Σερβίας σε αυτά τα ματς (που είναι τα παιγνίδια που προηγήθηκαν του αποψινού ραντεβού με την Εθνική μας) το πρώτο πράγμα που θα σκεφτείς είναι ότι ο Παούνοβιτς αποφάσισε να κάνει ένα μεγαλοπρεπές restart, αδιαφορώντας πλήρως για το αν οι συμπατριώτες του θα πάθαιναν νευρικό κλονισμό βλέποντας και τα ματς και τα σκορ. Το να χάνεις 5-1 από το Μεξικό και να τρως μια ξεγυρισμένη τριάρα από το Πράσινο Ακρωτήρι δεν είναι απλώς αποτελέσματα για να προβληματιστείς: είναι, όταν είσαι η Σερβία, ένα μεγάλο ποδοσφαιρικό κάζο.

Κάποτε εθνικός ήρωας

Ο Παούνοβιτς δεν είναι χθεσινός. Είναι ένας προπονητής που κουβαλά την ετικέτα του μεγάλου παιδαγωγού, ο άνθρωπος που το 2025 κατέκτησε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο με την Κ-20 της χώρας του κερδίζοντας την Βραζιλία στη Νέα Ζηλανδία. Ξέρει ότι για να φτιάξεις ομελέτα, πρέπει να σπάσεις αυγά. Αλλά επιβάλλεται η ομελέτα να τρώγεται.

Στα φιλικά του καλοκαιριού άφησε στην άκρη όσους απέτυχαν στα προκριματικά του μουντιάλ, και στηρίχθηκε τυφλά σε μια σειρά από πιτσιρικάδες που τους ξέρει από την καλή και από την ανάποδη. Ο Φίλιπ Στάνκοβιτς βρέθηκε κάτω από τα δοκάρια: στα 24 του, ο τερματοφύλακας της Βενέτσια δεν πήρε απλώς χρόνο συμμετοχής· πήρε το μήνυμα ότι ο Παούνοβιτς τον υπολογίζει για να διαδεχτεί τους Ράικοβιτς και Σάβιτς που για χρόνια υπερασπίστηκαν την εστία της Σερβίας. Αν απόψε αγωνιστεί αυτός, σημαίνει ότι έγινε βασικός. Στην άμυνα δοκιμάστηκε ο Ερακόβιτς της Σάμσονσπορτ: με τον Μιλένκοβιτς στα πιτς, ο 25χρονος στόπερ έκανε ένα βήμα μπροστά. Οπως και ο Βέλικο Μπιρμάντσεβιτς στα φτερά: ήταν από τους ελάχιστους που διασώθηκαν από το ναυάγιο των φιλικών, κι έδειξε ότι έχει την προσωπικότητα να σταθεί ως βασικός στο αριστερό άκρο, εκεί που η Σερβία ψάχνει απεγνωσμένα κάποιον να της δώσει φρεσκάδα και τρεξίματα. Πήρε επίσης χρόνο συμμετοχής ο Μιχάιλο Ιβάνοβιτς: απόψε θα είναι στον πάγκο ως αναπληρωματικός φορ. Αλλά οι ενθαρρυντικές αυτές συμμετοχές των συγκεκριμένων πρωτάρηδων δεν έκρυψαν τα προβλήματα: η Σερβία βρίσκεται σε κατάσταση παρατεταμένης κρίσης. Και το να ρίξεις στα βαθιά τους μικρούς δεν είναι και η καλύτερη ιδέα.

Ανανέωση αλλά με μέτρο

Πριν το ματς με την Εθνική μας ο Παούνοβιτς κάλεσε 29 ποδοσφαιριστές! Θέλει να κάνει ανανέωση στην Σερβία, αλλά το περασμένο καλοκαίρι κατάλαβε πως αυτή πρέπει να γίνει σταδιακά. Τώρα ψάχνει μια ομάδα κράμα νέων και παλιών, αλλά στο μεταξύ έχει απόψε μπροστά του κάμποσες αναποδιές. Δεν θα έχει τον Ράικοβιτς, τον βασικό του τερματοφύλακα. Σίγουρα θα έχει μια άμυνα νέων, ταλαντούχων, αλλά κομμάτι άπειρων βασικών. Ο Παύλοβιτς της Μίλαν και ο Ερακόβιτς της Σάμσουνσπορ αποτελούν το κεντρικό δίδυμο, με τον Νεντέλκοβιτς της Άστον Βίλα στα δεξιά και τον Τέρζιτς της Σάλτσμπουργκ αριστερά. Το πρόβλημα είναι ότι αυτοί έχουν παίξει ελάχιστα μαζί. Η πραγματική δύναμη της Σερβίας, όπως παραδοσιακά συμβαίνει, κρύβεται στη μεσαία γραμμή και στην επίθεση. Ο Παούνοβιτς αναμένεται αφήνοντας στην άκρη τα καλοκαιρινά πειράματα μάλλον θα βάλει στον άξονα τον Λούκιτς της Φούλαμ ή τον γνωστό μας από το σήριαλ της πιθανής απόκτησής του από τον Ολυμπιακό Στάνιτς της Λουντογκόρετς. Οποιος κι αν ξεκινήσει θα έχει δίπλα του παίκτες που ξέρουν το ελληνικό ποδόσφαιρο. Υπάρχει ο γνωστό μας Νεμάνια Μακσίμοβιτς, πρώην του ΠΑΟ, ενώ δεξιά, πιο πολύ ως χαφ παρά ως εξτρέμ, θα κινείται ο Αντρίγια Ζίβκοβιτς του ΠΑΟΚ - αριστερά λογικά θα είναι ο Μπιρμάντσεβιτς. Ο τρίτος δικός μας που αναμένεται στην ενδεκάδα είναι ο Λούκα Γιόβιτς της ΑΕΚ, ο οποίος ζει τις δικές του μέρες δόξας: με τον Βλάχοβιτς τραυματία και τον Μίροτις να μην καλείται πλέον η μεγάλη περιοχή είναι το βασίλειο του. Υπάρχει και μια μεγάλη επιστροφή: ο Ντούσαν Τάντιτς. Γύρισε για να προσθέσει πείρα και προσωπικότητα. Στην Ναϊμέγκεν δεν διασκεδάζει, αφού τα αποτελέσματα δεν είναι τα καλύτερα. Η Εθνική Σερβίας όμως είναι τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια η ομάδα του.

Μόνο δυο θέσεις

Ο Παούνοβιτς ήταν στην Σερβία πάντα ένα είδος χρυσής εφεδρείας: από το 2025 που κατέκτησε το μουντιάλ με την Κ20 όλοι περίμεναν να τον δουν στην Εθνική. Αλλά αν στο Nations League που ξεκινά τα «παιδιά» του Παούνοβιτς δεν γίνουν άντρες δεν ξέρω αν θα μακροημερεύσει. Ξέρω όμως δυο άλλα πράγματα: το πρώτο πως όποιες κι αν είναι οι αποφάσεις του η Σερβία θα έχει μια ενδεκάδα-στοίχημα. Και ξέρω πως μια τέτοια ομάδα, που λόγω τιμωρίας δεν θα έχει γεμάτο το γήπεδό της, ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς πρέπει να τη διαβάσει σωστά και να την παιδέψει απο την αρχή: αν την αφήσεις να βρει ενθουσιασμό, θα σε πνίξει. Αν την τρομάξεις νωρίς θα τις ξυπνήσεις πρόσφατους εφιάλτες και θα αρχίσει να ψάχνεται με κλονισμένη αυτοπεποίθηση. Ο Γιοβάνοβιτς έχει ένα αβαντάζ: η ενδεκάδα της δικής του ομάδας (και εξαιτίας κάποιων ελλείψεων…) είναι δεδομένη. Λογικά τερματοφύλακας θα είναι ο Τζολάκης, δεξιά ο Βαγιαννίδης, αριστερά ο Τσιμίκας, στόπερ ο Μαυροπάνος και ο Ζαφείρης στα χαφ. Αριστερά θα είναι ο Τζόλης και δεξιά ο Καρέτσας με φορ τον Παυλίδη. Ολες κι όλες οι θέσεις που παίζονται είναι δυο: ο παίκτης δίπλα στον Ζαφείρη και ο παίκτης πίσω από τον Παυλίδη – συμβαίνει να λείπουν και ο Κωνσταντέλιας και ο Μπακασέτας και ο Κωνσταντέλιας που έχουν αγωνιστεί εκεί. Μπορεί αυτοί να είναι ο Μουζακίτης και ο Κωστούλας, μπορεί ο ένας από τους δυο να είναι ο Κουρμπέλης, μπορεί ο Γιοβάνοβιτς να παίξει 4-4-2 και για αυτό να πήρε πέντε φορ. Σπαζοκεφαλιά είναι, αλλά μπροστά στους πονοκεφάλους του Παούνοβιτς αυτό δεν είναι τίποτα.

Τα υπόλοιπα στο χορτάρι..

Ολυμπιακός και ΠΑΟ αναζητούν αντίπαλο

Thu, 24 Sep 2026 06:45:59 GMT

Στην ιστορία των ευρωπαϊκών διοργανώσεων - σε όλα τα ομαδικά σπορ - δεν υπάρχει καμία άλλη την οποία ελληνικές ομάδες να έχουν κερδίσει δύο φορές στα τρία τελευταία χρόνια. Και μόνο γι’ αυτό καταλαβαίνει κανείς γιατί η Ευρωλίγκα που αρχίζει αυτή την εβδομάδα είναι η αγαπημένη ευρωπαϊκή διοργάνωση των οπαδών του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού. Είναι η μοναδική της οποίας η έναρξη συνδυάζεται με τεράστια αισιοδοξία για την κατάκτησής της και από τους δυο Αιώνιους. Πριν αυτή αρχίσει οι δύο ελληνικές ομάδες, όχι απλά αισθάνονται ικανές για να την (ξανα)κερδίσουν, αλλά θεωρούνται από όλους όσους την παρακολουθούν τα μεγάλα φαβορί για την κατάκτηση της. Για ένα βασικό λόγο. Γιατί, πέρα από την απαραίτητη τεχνογνωσία που έχουν, και οι δύο ξοδεύουν πάρα πολλά χρήματα. Ίσως και τα περισσότερα από όλους όσους σε αυτή συμμετέχουν.

Η Ευρωλίγκα λειτουργεί λίγο ως απόδειξη ότι οι Ελληνες ξέρουν να φτιάχνουν ομάδες ικανές να πρωταγωνιστήσουν στα σπορ σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Αρκεί τα χρήματα που χρειάζονται για να φτιάξεις ανταγωνιστικές ομάδες να μην είναι πέρα από την λογική όπως πχ στο ποδόσφαιρο. Σε μια διοργάνωση που οι καλές ομάδες προκύπτουν από καλές επιλογές παικτών (κυρίως ξένων) ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟ δείχνουν την γνώση του αντικειμένου. Γνώση που λίγοι έχουν.

Αφού έχουμε πρεμιέρα ας δούμε πως συναντάμε πρωταγωνιστές της διοργάνωσης και όχι μόνο.

Αλλαξε και δεν άλλαξε

Ο Ολυμπιακός που πέρσι κατέκτησε την διοργάνωση και άλλαξε και δεν άλλαξε. Αλλαξε γιατί κάποιοι από τους παίκτες που είχε τα τελευταία χρόνια αποφάσισαν να φύγουν για άλλες πολιτείες. Ο Γουόκαπ δελεάστηκε από τα χρήματα των Αράβων και θα συνεχίσει στο Ντουμπάι. Ο Πίτερς ήθελε περισσότερο χρόνο συμμετοχής και θα τον βρει στο Μιλάνο παίζοντας για την Αρμάνι. Ο ΜάκΚίσικ μεγάλωσε και γι’ αυτό θα συνεχίσει στην Τουρκία. Ο Μουσταφά Φαλ απλά δεν χωρούσε στο ρόστερ διότι ο Ολυμπιακός τον καιρό που αυτός ήταν τραυματίας στηρίχθηκε σε τρία σέντερ (τον Μιλουτίνοφ, τον Ταρίκ Τζόουνς και τον Ντάντα Χολ) που υπάρχουν ακόμα στο δυναμικό του. Ο Λαρεντζάκης που έψαχνε ένα restart θα συνεχίσει στην ΑΕΚ. Εφυγαν και οι Νιλικίνα και Μόρις, που δεν τους θυμάται ήδη κανείς. Κι όμως ο Ολυμπιακός παρότι αποχαιρέτησε επτά παίκτες, ενώ πρόσθεσε στις τάξεις του μόλις τρεις με θέση στην δωδεκάδα του (τον πλέι μέικερ Μακιντάιερ, τον φόργουρντ Εντζάι και την περσινη αποκάλυψη της Ευρωλίγκας Μοντέρο) μοιάζει πάντα γεμάτος λύσεις. Υπάρχουν πέρα από τα σέντερ του ο MVP του Final4 Φουρνιέ, ο Ντόρσεϊ, ο Παπανικολάου, ο Γουόρντ, ο Τζόζεφ, και φυσικά ο MVP Σάσα Βεζένκοφ.

Η παρουσία του Γιώργου Μπαρτζώκα εγγυάται ότι παρά τις αρκετές αποχωρήσεις η ομάδα είναι και πάλι πλήρως ανταγωνιστική. Άλλωστε πλην του Γουόκαπ, στη θέση το οποίο όμως αποκτήθηκαν οι Μοντέρο και Μακιντάιερ, όλοι όσοι έφυγαν ήταν ρολίστες. Ο μόνος που ίσως λείψει για την απαράμιλλη ψυχραιμία του και το πολύ καλό του σουτ είναι ο Πίτερς. Αλλά υπάρχει πάντα η πιθανότητα στη θέση του κάποιος με όνομα βαρύ και γνώση της διοργάνωσης να αποκτηθεί.

Πολλές και ακριβές προσθήκες

Ο Παναθηναϊκός από τη μεριά του για να σβήσει την περσινή κακή σεζόν του έκανε μια φαραωνική μεταγραφική καμπάνια. Ο κ. Δημήτρης Γιαννακόπουλος έπεισε τον προπονητή Ζέλικο Ομπράντοβιτς να επιστρέψει στην Αθήνα μετά από μια ντουζίνα χρόνια κι αυτός έδειξε αμέσως ότι θέλει να φτιάξει μια καινούργια ομάδα, διότι πιθανότατα - παρά τους επαίνους που αυτή αποσπούσε πέρσι στο ξεκίνημα της χρονιάς για την πληρότητα της - η περσινή ομάδα του Παναθηναϊκού δεν του άρεσε. Εφυγαν ο Σόρτς, ο Φαρίντ, ο Οσμάν που πωλήθηκε στον ΠΑΟΚ, ο Τολιόπουλος που θα ηγηθεί του Αρη, αλλά προστέθηκαν, πλην του Φαλ που ήρθε από τον Ολυμπιακό, ο πλέι μέικερ Φρανσίσκο, που πολλές ευρωπαϊκές ομάδες ήθελαν, ο Μπαντιό για να υπάρχει ένας ακόμα γκαρντ που να παίζει άμυνα, ο Γιαμπουζελέ που γυρίζει από τις ΗΠΑ και γνωρίζει πολύ καλά την Ευρωλίγκα αφού αγωνίστηκε σε αυτή για χρόνια ως πρωταγωνιστής με την Ρεάλ Μαδρίτης, ο πολύπειρος Μπόνγκα που ο Σέρβος προπονητής είχε μαζί του και στην Παρτιζάν. Όλοι αυτοί σε συνδυασμό με την παραμονή παικτών που πέρσι πρόσφεραν πολλά (Γκράντ, Σλούκας, Χέις Ντέιβις, Χουάντσο, Μήτογλου Λεσόρ, Ναν) θα δώσουν τη δυνατότητα στον Ομπράντοβιτς να φτιάξει μια ομάδα από την αρχή. Διαφορετική σίγουρα – πράγμα που έχει το ενδιαφέρον του.

Αναζητούν ταυτότητα

Όλα αυτά είναι μια μικρή περίληψη του καλοκαιριού: το βασικό που κάποιος πρέπει να επισημάνει στην πρεμιέρα είναι ότι οι δύο ελληνικές ομάδες αναζητούν ανταγωνιστές. Το ενδιαφέρον της φετινής διοργάνωσης είναι ότι ακόμα δεν ξέρουμε ποιοι μπορεί να είναι αυτοί. Σίγουρα θα είναι δυνατοί οι Τούρκοι: η Φενέρ του κόουτς Γιασκεβίτσιους και η Εφές του γνωστού μας Μάικ Τζέιμς μοιάζουν να έχουν ρόστερ γεμάτα από παίκτες που ξέρουν τη διοργάνωση, ενώ και η Μπεσίκτας έχει ενδιαφέρον. Δυνάμωσαν σίγουρα η Ντουμπάι και η Χάποελ Τελ Αβίβ: και οι δυο ποντάρουν σε μεγάλα ρόστερ. Μοιάζει πιο δυνατή από πέρυσι η Ζαλγκίρις Κάουνας που θα έχει τον Βλαντσιούνας αλλά και τον Κάρσεν Εντουάρτς. Και η Ρεάλ Μαδρίτης έδειξε ήδη κατακτώντας το Σουπερκαπ πως χάρη στις ιδέες του κόουτς Μαρτίνεθ θα είναι σκληρό καρύδι. Αλλά αν υπάρχει μια βεβαιότητα πριν το ξεκίνημα της φετινής Ευρωλίγκας είναι ότι πολλές από τις ομάδες που είχαμε συνηθίσει να πρωταγωνιστούν τα προηγούμενα χρόνια είτε έχουν εξαφανιστεί (Μονακό) είτε έχασαν τους καλούς τους παίκτες (Βαλένθια), είτε δεν μοιάζουν να έχουν δυναμώσει καθώς τα χρήματα που ξόδεψαν στο μεταγραφικό παζάρι είναι λίγα: η Ρεάλ Μαδρίτης και η Μπαρτσελόνα πχ έκαναν φέτος περικοπές.

Πολλά μυστήρια

Κάπως έτσι προκύπτει μία διοργάνωση γεμάτη από μυστήρια που λέγονται Μπανταλόνα, Παρτιζάν, Ερυθρός Αστέρας, Παρί, Βιλερμπάν, Μπάγερν, Μπολόνια κτλ. Στην οποία μία και μόνη βεβαιότητα υπάρχει: ότι ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός είναι φαβορί για την κατάκτησή της. Το ποιοι άλλοι θα είναι του επιπέδου τους απομένει να το δούμε.

Εχουν οι ελληνικές ομάδες προβλήματα; Ποτέ δεν λείπουν αυτά από καμία ομάδα. Ο Ολυμπιακός αρχικά δεν θα έχει στην διάθεσή του την φυσική του έδρα. Το ΣΕΦ ανακαινίζεται και η επιστροφή του σε αυτό υπολογίζεται ότι θα συμβεί την ερχόμενη άνοιξη. Ο Ολυμπιακός, που στο μεταξύ θα φιλοξενηθεί στο γήπεδο της ΑΕΚ στα Λιόσια, ζήτησε για αυτό να ξεκινήσει δίνοντας στον πρώτο γύρο πολλά ματς εκτός έδρας: θα παίξει μακριά από την Ελλάδα τα έξι από τα πρώτα του επτά – με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Αλλά κι ο ΠΑΟ έχει κάποιες αρχικές δυσκολίες: οι τραυματισμοί του Ναν και του Χέις Ντέιβις (αλλά και του Ρογκαβόπουλου) δεν επέτρεψαν στον Ομπράντοβιτς να κάνει την προετοιμασία που θα ήθελε. Ο Σέρβος τεχνικός ωστόσο πιστεύει ότι ο χρόνος δουλεύει υπέρ του και ότι ο Παναθηναϊκός θα κάνει μια μεγάλη σεζόν γιατί είναι λιγότερο προβλέψιμος από πέρσι όταν παρά την πληθώρα πολλών παικτών εξαρτιόταν πάρα πολύ από τα κέφια του Ναν. Η σχέση του Ζέλικο με τον Αμερικανό σκόρερ είναι πάντως ένα από τα αινίγματα της σεζόν. Πολλά θα εξαρτηθούν από το αν και κατά πόσο ο Ομπράντοβιτς θα καταφέρει να καλουπώσει τον κάπως αδέσποτο Αμερικανό.

Θα είναι αποτυχία

Μα σημειώσω και κάτι: και οι δυο ελληνικές ομάδες έχουν αποδείξει πως αν χρειαστούν ενισχύσεις μεσούσης της περιόδου αυτές θα γίνουν. Πέρυσι ο Ολυμπιακός απέκτησε μετά το ξεκίνημα της σεζόν τέσσερεις παίκτες (τους Μόρις, Τζόζεφ, Ταρίκ Τζόουνς και Νιλικίνα) και ο ΠΑΟ χρυσοπλήρωσε τους Φαρίντ και Χέις Ντέιβις για να έχει τις υπηρεσίες τους. Πρόκειται για κινήσεις που οι ανταγωνιστές τους δεν μπορούν ούτε να φανταστούν. Είναι κι αυτό κάτι που οφείλουμε να έχουμε στα υπόψιν μας περιμένοντας τις δυο ελληνικές ομάδες στο Final4. Οτιδήποτε άλλο θα είναι αποτυχία…

Οι ασπρόμαυρες μνήμες

Wed, 23 Sep 2026 08:05:00 GMT

Την Δευτέρα έφυγε από την ζωή σε ηλικία 80 ετών ο Μίλτον Βιέρα, ένας από τους πρώτους ξένους που αγωνίστηκαν στο ελληνικό πρωτάθλημα – ήρθε κάποτε στον Ολυμπιακό του Γουλανδρή. Τρεις μέρες πριν οι Ιταλοί αποχαιρέτησαν ένα δικό τους θρύλο, τον μεγάλο Σάντρο Ματσόλα. Οι δυο δεν έχουν τίποτα κοινό, ίσως ούτε καν γνωρίζονταν. Το μόνο που τους συνδέει είναι ότι πρόκειται για ήρωες της δεκαετίας του ‘70΄, ήρωες την μεγαλοσύνη των οποίων είναι δύσκολο να περιγράψεις.

Αέρα αέρα

Διάβασα διάφορα που γράφτηκαν για τον Βιέρα και καταλάβαινα όσο τα διάβαζα ότι γράφτηκαν από παιδιά που δεν τον έχουν δει να αγωνίζονται. Πολλά ήταν κείμενα καλογραμμένα και με κάμποσο σεβασμό στην μνήμη του. Υπήρχαν αναφορές για το που γεννήθηκε (στο Μπουένος Άιρες), που μεγάλωσε (στο Μοντεβιδέο), τι κέρδισε στην Ελλάδα (τέσσερα πρωταθλήματα με τον Ολυμπιακό και ένα με την ΑΕΚ), τι συνθήματα ακούγονταν όταν αγωνιζόταν εδώ («αέρα, αέρα έρχεται ο Βιέρα»), τι τύπος ήταν (χαμογελαστός εκτός αλλά σκληρός στο γήπεδο), πως τον αποκαλούσαν (το «καλά, καλά» ήταν από τα πιο σπάνια προσωνύμια).

Πολλοί τόνισαν την κλήση του στην μεικτή Κόσμου (μαζί με τον Γιώργο Δεληκάρη), άλλοι ότι ήταν ο πρώτος ξένος ποδοσφαιριστής που ήρθε στην Ελλάδα έχοντας αγωνιστεί σε μουντιάλ. Αλλά όσο κι αν διάβαζες αυτά τα ωραία δεν μπορούσες να καταλάβεις τι παίκτης ήταν ο Βιέρα, ποιο ήταν το στυλ του, τι ποδόσφαιρο έπαιζε και γιατί εν τέλει ήταν εντός γηπέδου σημαντικός.

Ο Ματσόλα ήταν σούπερ σταρ

Κάτι ανάλογο διέκρινα και στα ιταλικά αφιερώματα για τον μεγάλο Σάντρο Ματσόλα. Για αυτόν γράφτηκαν βέβαια πιο πολλά και πιο εντυπωσιακά. Ότι έχασε τον μπαμπά Βαλεντίνο - επίσης ποδοσφαιριστή - στο τραγικό αεροπορικό δυστύχημα της ομάδας του Τορίνο στη Σουπέργκα. Ότι μικρός έπαιζε μπάσκετ – πλέι μέικερ. Ότι δέκα χρονών είχε πέσει θύμα απαγωγής. Ότι τον πήγε στην Ιντερ με τον αδερφό του ο Μπενίτο Λορέντσι, συμπαίκτης του μπαμπά του στην Εθνική Ιταλίας. Ότι μικρός έβαλε τις φωνές στον ίδιο τον Μεάτσα γιατί δεν του έδωσε την μπάλα κι ο θρύλος του ιταλικού ποδοσφαίρου τον έδιωξε από την προπόνηση. Ότι ήταν βαθιά θρησκευόμενος και γνώρισε πολλούς από τους τελευταίους Πάπες. Ότι η μαμά Εμίλια δεν τον άφησε το 1967 να πάει στη Γιούβε παρά την τεράστια προσφορά των Ανιέλι λέγοντας πως ο γιός του Βαλεντίνο που σκοτώθηκε με την φανέλα της Τορίνο δεν μπορεί να πάει στην Κυρία. Γράφτηκαν πολλά για την δυσκολία συνύπαρξης στην Εθνική με τον επίσης τεράστιο Ριβέρα, για το γεγονός ότι απαίτησε κάποτε να φύγει από την Ιντερ ο Μπονισένια για να ρθει ο Αναστάζι, για την αγάπη του για την τηλεόραση στην οποία δούλεψε χρόνια ως σχολιαστής και για την λατρεία του για το Μιλάνο: έζησε και πέθανε σε ένα σπίτι δίπλα στο Ντουόμο, μια από τις λίγες πολυτέλειες που είχε στη ζωή του.

Αλλά αν τα διάβαζες όλα αυτά ενώ ήταν εύκολο να καταλάβεις γιατί ήταν μεγάλη προσωπικότητα ο Ματσόλα, ήταν κομμάτι δύσκολο να καταλάβεις τι παίκτης ήταν.

Οι Ιταλοί που καταλαβαίνουν πόσο σημαντικό είναι στο αντίο ενός μεγάλου παίκτη να γίνει κατανοητό στους νεότερους γιατί ήταν μεγάλος κάλυψαν το δημοσιογραφικό κενό με μια σειρά από συνεντεύξεις παικτών που μίλησαν για αυτόν. O ίδιος ο Ριβέρα είπε πως κλαίει για το αντίο ενός φίλου και πως ο περίφημος ανταγωνισμός τους στην Εθνική Ιταλίας ήταν ένα υπερβολικό δημιοσιογραφικό μύθευμα. Αλλά όλα τα συμπαθητικά γεροντάκια που πέρασαν από τις κάμερες, νιώθοντας ειλικρινή συγκίνηση γιατί έχασαν ένα μεγάλο συμπαίκτη τους, ήταν δύσκολο να κάνουν κατανοητό το τι παίκτης ήταν ο Ματσόλα.

Μόνο μνήμες

Πριν λίγους μήνες η Ιταλία αποχαιρέτησε τον Φράνκο Μπαρέζι. Ακόμα κι αν δεν τον είχες δει ποτέ να παίζει διαβάζοντας όσα γράφτηκαν και παρακολουθώντας τα αφιερώματα ήταν σαν να έχεις δει όλη του την καριέρα. Με τον Ματσόλα και τον δικό μας Βιέρα αυτό δεν συμβαίνει: έφυγαν ως μεγάλοι, παραμένοντας στους νεότερους κομμάτι άγνωστοι ως ποδοσφαιριστές.

Αναρωτιόμουν γιατί συμβαίνει αυτό. Είναι σχετικά απλό: αυτοί που τους έχουν χαρεί νιώθουν λίγο μεγάλοι για να περιγράψουν τα ποδοσφαιρικά χαρακτηριστικά τους και προτιμούν να μιλάνε για τα ανθρώπινα στοιχεία τους. Είναι σαν τα ποδοσφαιρικά τους χαρακτηριστικά να μην έχουν καμία σημασία πια. Τι έχει σημασία; Οι μνήμες. Οι μνήμες αυτές για όσους τους είδαν μετράνε σήμερα πάρα πολύ. Αλλά οι μνήμες έχουν να κάνουν με τα δικά τους συναισθήματα. Με νίκες και ήττες. Με ιστορίες που έζησαν. Με χαρές και απογοητεύσεις. Το ποδόσφαιρο είναι κάτι άλλο. Είναι δύσκολο να διηγηθείς αυτό των 70’ς: δεν έχει σχέση με το σημερινό. Οπότε προτιμάς στους νεότερους να μιλάς για τις μνήμες σου. Που όταν αφορούν την δεκαετία του 70 γίνονται κάπως ασπρόμαυρες. Οχι γιατί ξεθωριάζουν, αλλά γιατί είναι ή καλές ή πικρές. Τις πρώτες τις κρατάς και τις μοιράζεσαι. Τις άλλες όχι.

Μαχητές και οι δύο

Για την ιστορία ο Βιέρα ήρθε από την Ουουγουάη με την παράξενη φήμη του «δεκαριού» γιατί εκείνα τα χρόνια όποιος ερχόταν από την Λατινική Αμερική έπρεπε να προβάλλεται ως σούπερ τεχνίτης. Δεν ήταν τίποτα τέτοιο: ήταν πιο πολύ κόφτης από οργανωτής, πιο πολύ εξάρι από οκτάρι, αλλά ακουμπούσε δεκάδες φορές την μπάλα μάρκαρε πάντα τον καλύτερο των αντιπάλων και ήταν μπροστά από την εποχή του – οι μονομαχίες του με τον Δομάζο και τον Κούδα, τους οποίους εκτιμούσε απεριόριστα ήταν επικές.

Ο Σάντρο Ματσόλα ήταν «δεκάρι» από αυτά που δεν υπάρχουν πια όμως. Παίκτης που γυρνούσε πολύ στη μεσαία γραμμή, που ζητούσε συνεχώς την μπάλα, που δεν την ήθελε απλά στα τελευταία μέτρα για να φτάσει σε θέση βολής, αλλά ήθελε αυτή να περνάει πάντα από τα πόδια του. Ο Ματσόλα λάτρευε τις ασίστ πιο πολύ από το γκολ κι ας μην τις λέγανε τότε έτσι. Και ποτέ δεν κατάλαβα γιατί δεν μπορούσε να παίξει με τον Ριβέρα στην Σκουάντρα Ατζούρα: σήμερα οι δυο τους θα ήταν αρμονικότατοι αφού ο Ματσόλα ήθελε την μπάλα μακριά από την περιοχή κι ο άλλος κοντά. Πιθανότατα η αγάπη των ομοσπονδιακών προπονητών της Ιταλίας για την άμυνα τους στερούσε την δυνατότητα να προβληματιστούν για το πως θα χρησιμοποιήσουν μαζί και τους δυο. Κι αυτό ήταν που κατά συνέπεια δημιουργούσε κι ανταγωνισμούς και διαιρέσεις. Οι παίκτες θέλουν πάντα να παίζουν.

Ελαφρύ το χώμα

Παρότι «δεκάρι» ήταν μεγάλος μαχητής ο Ματσόλα, όπως άλλωστε κι ο Βιέρα που το ποδόσφαιρο το αντιλαμβανόταν σαν πόλεμο κι όχι σαν επίδειξη: κι αυτή η αντίληψη λατινοαμερικάνικη είναι. Ας είναι ελαφρύ το χώμα και για τους δυο.

Το νέο τοπίο

Tue, 22 Sep 2026 07:57:00 GMT

Η διακοπή επιτρέπει και μια πρώτη αναφορά στις διαιτησίες που βλέπουμε στο πρωτάθλημα. Που δεν είναι ούτε καλές, ούτε κακές, αλλά κομμάτι προβλέψιμες. Κι αυτό είναι το χειρότερο όταν μιλάμε για την ελληνική διαιτησία. Όταν βλέπεις πράγματα που περιμένεις είναι δεδομένο ότι η ένταση θα μεγαλώσει στη συνέχεια: όλες οι ενδείξεις συνηγορούν στο ότι τα χειρότερα έρχονται.

Δεν μπορώ να ξέρω τι ακριβώς θα συμβεί προσεχώς. Σε ένα πρωτάθλημα που είναι αρκετά πιθανό να κριθεί στα ντέρμπι καθώς οι πλην των τεσσάρων διεκδικητών του τίτλου ομάδες δεν μοιάζουν καλύτερες από πέρυσι (με ελάχιστες εξαιρέσεις όπως είναι ο ΟΦΗ) η παρουσία ξένων διαιτητών σε αυτά επιτρέπει μια κάποια αισιοδοξία – πλην όμως στο πρώτο ντέρμπι της χρονιάς (ΠΑΟ- ΠΑΟΚ 3-1) ο Γερμανός Τσβάιερ ξεσήκωσε θύελλες. Αυτό που βλέπω είναι ότι από νωρίς υπάρχει μια διαφορετική προσέγγιση των ομάδων στα διαιτητικά. Ο ΠΑΟΚ και ο Ολυμπιακός δεν έχουν πλέον τις καλές σχέσεις που είχαν μέχρι πέρυσι πλην όμως συμφωνούν ότι υπάρχει πρόβλημα. Ενώ ο Παναθηναϊκός και η ΑΕΚ ακολουθούν για την ώρα το δρόμο της σιωπής.

Αλλά ας τα πάρουμε με την σειρά κι ας δούμε γιατί γκρινιάζουν όσοι γκρινιάζουν και γιατί δεν μιλάνε όσοι σιωπούν. Το τι κάνουν οι ομάδες και γιατί το κάνουν είναι εύκολο να το δεις.

Η πρακτική των μηνύσεων

Ο Αχιλλέας Μπέος μετά το ματς της ΑΕΚ με τον Βόλο ανακοίνωσε πως θα κάνει μήνυση στον διαιτητή Πολυχρόνη που ήταν στο γήπεδο και στον διαιτητή Τζήλο που ήταν στο VAR. Ο Μπέος είναι έμπειρος παράγοντας κι ελπίζει πως με αυτή του την κίνηση θα τους γλυτώσει και τους δυο στη συνέχεια: λογικά πιστεύει πως ο αρχιδιαιτητής Λανουά δεν θα τους ορίσει ξανά σε ματς της ομάδας του. Αν αυτό συμβεί προβλέπω την πρακτική του να την ακολουθήσουν κι άλλοι. Μετά από μόλις πέντε αγωνιστικές φωνάζουν κάμποσες ομάδες. Και οι μηνύσεις σε διαιτητές, που παλιά δεν επιτρέπονταν από τους κανονισμούς, τώρα επιτρέπονται και είναι εύκολες.

Ο ΠΑΟΚ είναι ο πρώτος που γκρίνιαξε

Εφέτος τις πρώτες σοβαρές γκρίνιες για την διαιτησία τις είχαμε μετά το ΠΑΟ- ΠΑΟΚ (3-1). Ο ΠΑΟΚ με ανακοίνωση ζήτησε να δοθούν στην δημοσιότητα οι διάλογοι ανάμεσα στον Γερμανό διαιτητή Τσβάιερ και στους συμπατριώτες του στο VAR στη φάση που ο ΕνΝτιαγέ ζητάει πέναλτι μετά την ανατροπή του από τον Φαν Ντρόνγκελεν. Δόθηκαν οι διάλογοι. Από όσο έμαθα οι Γερμανοί διαιτητές ισχυρίζονται πως δεν έχουν καθαρή τηλεοπτική λήψη για να κρίνουν την φάση. Είναι ο πιο εύκολος τρόπος για να μην πάρεις θέση. Στην διαιτησία θέση δεν παίρνεις όταν δεν θες.

Η οργή του ΠΑΟΚ υπήρξε μεγάλη αλλά όπως είχα γράψει και τότε δυσκολεύομαι να καταλάβω εναντίον ποιου στρεφόταν. Το να τα βάλεις με τους Γερμανούς διαιτητές είναι εύκολο, αλλά δεν σημαίνει και τίποτα: αν δεν ξαναρθούν οι ίδιοι, θα ρθουν άλλοι. Το να τα βάλεις με τον αρχιδιαιτητή Λανουά είναι πιο ενδιαφέρον. Ομως ο ίδιος ο ΠΑΟΚ τον ψήφισε τον Γάλλο δίνοντας του την δυνατότητα το περασμένο καλοκαίρι να συνεχίσει στην θέση του. Μου φαίνεται επίσης κουτό όταν είσαι ο ΠΑΟΚ να τα βάλεις με τον Παναθηναϊκό. Ο ΠΑΟΚ με τον ΠΑΟ έχουν πολύ καλές σχέσεις καθώς όχι μόνο έχουν τον ίδιο χορηγό, αλλά οι άνθρωποι του ΠΑΟΚ ψήφισαν και τον κ. Γιάννη Αλαφούζο για πρόεδρο της Σουπερλίγκας πρόσφατα.

Οσα έγιναν στο ΠΑΟ – ΠΑΟΚ (3-1) ξύπνησαν πάντως τον ΠΑΟΚ που έκτοτε δείχνει μια συνέπεια ως προς την διαμαρτυρία. Μετά το ντέρμπι της Θεσσαλονίκης απάντησε στα παράπονα του Αρη. Την Κυριακή το βράδυ απάντησε στον Γιάννη Αναστασίου που διαμαρτυρήθηκε για την διαιτησία στο Παναιτωλικός – ΠΑΟΚ (1-3) λέγοντας μέσω διαρροής πως υπάρχει πέναλτι στον ΕνΝτιαγιέ. Κυρίως όμως χαρακτήρισε «πέναλτι ουρακοτάγκο» το πέναλτι με το οποίο ο Γιόβιτς άνοιξε το σκορ στο Βόλο για την ΑΕΚ.

Οι αναρτήσεις και οι σιωπές

Για την διαιτησία γκρινιάζει και ο Ολυμπιακός κυρίως με αναρτήσεις του Κώστα Καραπαππά. Τον Ολυμπιακό έχουν ενοχλήσει σφυρίγματα που έχουν πάρει ο ΠΑΟ και η ΑΕΚ αλλά κυρίως τον ενοχλεί η διαφορετική αξιολόγηση ίδιων φάσεων στα παιγνίδια των άλλων και στα δικά του. Μετά το Βόλος – ΑΕΚ στον Ολυμπιακό έλεγαν πως στο δικό του ματς στο Βόλο υπήρξαν δυο σοβαρά τραυματίες (ο Ρόκα και φυσικά ο ΕλΚαμπί), αλλά οι γηπεδούχοι τελείωσαν το ματς με έντεκα παίκτες ενώ στο ματς του Βόλου με την ΑΕΚ οι γηπεδούχοι τελείωσαν με εννέα!

Ο Ολυμπιακός γκρινιάζει και για την διαιτησία του Τσιμεντερίδη στο ματς με τον Λεβαδειακό (όπου όντως υπάρχει πέναλτι του Φρόιλερ) αλλά και για την διαιτησία του Κατσικογιάννη στο ματς με τον Αστέρα, όταν, όπως υποστηρίζει υπήρξαν και τότε στις κρίσεις δυο μέτρα και δυο σταθμά.

Δεν μιλάνε η ΑΕΚ και ο ΠΑΟ. Η ΑΕΚ δεν έχει λόγο να το κάνει, αν και ο Νίκολιτς τα είχε με τους διαιτητές μετά το ματς με την Κηφισιά γιατί δεν άφησαν τον Ζίνι να μπει στο γήπεδο: κατανοητό αλλά ήταν οι ίδιοι που χάρισαν την αποβολή στον Κοϊτά στο μισάωρο.

Το λάθος που έγινε

Υπάρχει κάτι που δυστυχώς θα δημιουργήσει πολλά προβλήματα στο εφετινό πρωτάθλημα και φαίνεται από νωρίς: αναφέρομαι στην απόφαση της ΕΠΟ να κρατήσει τον Γάλλο αρχιδιαιτητή παρόλο που δεν υπήρχε η σύμφωνη γνώμη και των τεσσάρων ομάδων που ρωτήθηκαν, δηλαδή του ΠΑΟΚ, της ΑΕΚ, του ΠΑΟ και του Ολυμπιακού - οι τρεις πρώτοι συμφώνησαν ο τέταρτος διαφώνησε. Η εξέλιξη αυτή πολύ φοβάμαι πως θα έχει μια απλή συνέπεια: θα δημιουργηθεί η υποψία ότι οι συνεργάτες του Λανουά (περισσότερο και από τον ίδιο τον Λανουά…) δουλεύουν και συμπεριφέρονται σαν να χρωστάνε χάρη σε κάποιους για την παραμονή τους. Αν αυτό υπάρχει όλοι αυτοί θα φροντίσουν οι διαιτητές να πάρουν και το μήνυμα ότι υπάρχουν οι κακοί που είναι εναντίον των διαιτητών (ο Ολυμπιακός δηλαδή…) και οι καλοί που τους αγαπάνε – Η ΚΕΔ και οι διαιτητές είναι συνήθως ένα πράγμα.

Ας μην ξεχνάμε και κάτι άλλο σημαντικό: η χρονιά υποτίθεται πως είναι δοκιμαστική – θα κριθεί στο τέλος της αν μπορεί από του χρόνου να έχουμε Ελληνες διαιτητές στα ντέρμπι του πρωταθλήματος και αν θα σταματήσουν να έρχονται ξένοι. Αυτό σημαίνει ότι η σχέση της ΚΕΔ με τους διαιτητές θα είναι εφέτος πιο στενή από ποτέ. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Πολλοί απορούν γιατί ο ΠΑΟΚ που ψήφισε υπέρ της παραμονής του Λανουά και έχει πάντα τον κ. Μάκη Γκαγκάτση στην ΕΠΟ δεν συγκαταλέγεται μεταξύ αυτών που δεν έχουν προβλήματα. Υπάρχει ένας απλός λόγος: εξαιτίας της παρουσίας του Μάκη Γκαγκάτση στην ΕΠΟ, η συγκατάθεσή του ΠΑΟΚ για την παραμονή του Λανουά και των συνεργατών του θεωρούταν δεδομένη. Δεν ήταν καθόλου δεδομένη η συγκατάθεση της ΑΕΚ και του ΠΑΟ που την έδωσαν και την πιστώνονται. Ο ΠΑΟΚ αυτά έπρεπε να τα σταθμίσει το περασμένο καλοκαίρι: τώρα είναι αργά. Μπορεί να φωνάζει. Αλλά, όπως λέμε κι όλοι ξέρουμε, έπειτα από την απομάκρυνση από το ταμείο ουδέν λάθος αναγνωρίζεται…

Μια τέτοια εξέλιξη βολεύει την ΑΕΚ και φυσικά και τον ΠΑΟ που από τότε που ο Γιάννης Αλαφούζος έγινε πρόεδρος της Λίγκας (και αντιπρόεδρος της ΕΠΟ) είναι και δύσκολο να κάνει θεσμικό αντάρτικο. Αν η συνεπαγωγή στέκει ό,τι βλέπουμε είναι απολύτως λογικό. Ο ΠΑΟ από την στιγμή που αποκατέστησε την σχέση του με την ΕΠΟ (ας μην ξεχνάμε και την αγορά των τηλεοπτικών δικαιωμάτων του κυπέλλου Ελλάδος από την νέα πλατφόρμα…) είναι λογικό να είναι ήσυχος. Η ΑΕΚ, μετά την κατάκτηση του περσινού πρωταθλήματος σταμάτησε να δημιουργεί εντάσεις και συντάχθηκε με την ομοσπονδία. Ο ΠΑΟΚ θα γκρινιάζει γιατί αργά διαπίστωσε ότι απέκτησε συνεταίρους στην νομή της εξουσίας του. Κι έτσι θα χει παρέα ο Ολυμπιακός που από το καλοκαίρι γνωρίζει πως είναι μόνος του απέναντι σε όλους…

Εβγήκαν όλοι νικητες...

Mon, 21 Sep 2026 10:34:06 GMT

Η αγωνιστική μου θύμισε το «εβγήκαν όλοι νικητές και χασαν όλοι οι άλλοι» που έλεγε παλιά ο Χάρι Κλιν. Για να δούμε στο περσινό πρωτάθλημα τους τέσσερις διεκδικητές του τίτλου (την ΑΕΚ, τον Ολυμπιακό, τον ΠΑΟΚ, και τον ΠΑΟ) να κερδίζουν όλοι στην ίδια αγωνιστική χρειάστηκε να περιμένουμε μήνες. Φέτος στις πέντε πρώτες αγωνιστικές αυτό έχει γίνει ήδη δύο φορές. Έγινε την πρώτη και έγινε και την πέμπτη, παρότι μάλιστα σε αυτή όλοι αγωνίζονταν εκτός έδρας. Οι δύσκολες νίκες τους δείχνουν ότι η ψαλίδα ανάμεσα σε αυτούς και τους υπόλοιπους έχει ανοίξει. Θα φανεί και προσεχώς ακόμα πιο πολύ.

Μερικές παρατηρήσεις για τα ματς της αγωνιστικής κάνουν αυτή την παρατήρηση πιο κατανοητή.

Ο Νίστροπ δεν θέλει μια βασική ενδεκάδα

Ο πρωτοπόρος ΠΑΟ συνεχίζει χωρίς απώλειες. Δεν ενθουσίασε στο ματς με την Καλαμάτα στην Νίκαια αλλά πήρε την πέμπτη νίκη του στο πρωτάθλημα με ένα πολύ επαγγελματικό 0-1 που διαμορφώθηκε στο 31΄μετά από ένα καταπληκτικό γκολ του Τετέι σε ένα διάστημα του παιγνιδιού που ο ΠΑΟ ήταν καλύτερος. Ο Νίστροπ ξεκίνησε με την γνωστή τετράδα της άμυνας (Καλάμπρια, Ντε Φράι, Φαν Ντρόγκελεν, Κυριακόπουλο) και τους Καμαρά, Κάνγκουα, Ουναΐ, Αντίνο, Γκαρσία, Τεττέη σε ένα πολύ ευμετάβλητο 4-2-3-1. Ο ΠΑΟ είχε τον έλεγχο του ματς στο πρώτο ημίχρονο, αλλά όταν ο Χριστοφιλέας άλλαξε το σχήμα των τυπικά γηπεδούχων προσθέτοντας ένα χαφ στην επανάληψη ο ΠΑΟ φάνηκε να μπλέκει και για να φύγει με νίκη από την Νίκαια χρειάστηκε ο τερματοφύλακας του Πένια να δείξει ψυχραιμία όταν ο Χάμζα βρέθηκε μόνος απέναντι του.

Ο Νίστροπ για να δει τον ΠΑΟ να παίζει κάτι σαν 4-4-2 έβγαλε τους Κάνγκουα και Ουνάι στο 65΄για να βάλει τους Λουζα και Ντέσερς και πόνταρε πολύ στον Λιβάι Γκαρσία που έκανε μάλλον το καλύτερό του ματς στο πρωτάθλημα. Η εικόνα δεν διορθώθηκε πολύ και το πράγμα δεν άλλαξε ούτε όταν μπήκε ο Τσάπρας για να παίξει δεξιός εξτρέμ: οι αλλαγές δεν του έδωσαν τίποτα. Από την άλλη όλες έμοιαζαν κάπως προγραμματισμένες. Ο Νίστροπ θέλει να μοιράζει τον χρόνο των μεσοεπιθετικών και να τους χρησιμοποιεί όλους γιατί όλοι έχουν αποκτηθεί για να παίζουν βασικοί. Θα είναι δύσκολο στην διάρκεια της σεζόν να προκύψει μια ενδεκάδα βασικών κι αυτό δημιουργεί και μια δυσκολία σε ό,τι έχει να κάνει με την ομοιογένεια, τους αυτοματισμούς κτλ. Ο ΠΑΟ πρέπει επιθετικά να βασιστεί στις ατομικές ενέργειες των κυνηγών του. Αυτό κάνει και για την ώρα του πάει καλά.

Ο Γιόβιτς έπαιξε και για τον Βάργκα

Εντελώς αντίθετη είναι η πρακτική του Μάρκο Νίκολιτς. Ο Σέρβος προπονητής μοιάζει να έχει βρει μια ενδεκάδα της ΑΕΚ: αν και εφόσον αυτή αλλάξει υπάρχουν προβλήματα. Η ΑΕΚ επίσης λύγισε τον Βόλο στο τέλος μετά από ένα πολύ κακό πρώτο ημίχρονο αποτέλεσμα αλλαγών στην ενδεκάδα της. Ολοι ανησυχούσαν καιρό τώρα για το τι θα γίνει αν λείψει ο χωρίς αναπληρωματικό Ρότα. Ελειψε. Ο Νίκολιτς έβαλε τον Γκατσίνοβιτς δεξί μπακ δείχνοντας ότι πιστεύει πως στο ελληνικό πρωτάθλημα όλα γίνονται κι ο Βόλος αυτό το εκμεταλλεύτηκε χτυπώντας πολύ από την μεριά του: ξεκίνησε το πρώτο ημίχρονο με δυο μεγάλες ευκαιρίες και το τελείωσε με ένα γκολ του Φουρτάδο που ακυρώθηκε από το VAR.

Ωστόσο πιο πολύ ίσως και από την απουσία του Ρότα φάνηκε η απουσία του Βάργκα. Η ιδέα να αντικατασταθεί από τον Μάνταλο (και να παίξει η ΑΕΚ κάτι σαν 4-5-1 στο πρώτο ημίχρονο ήταν κακή – με τον Ζίνι στο δεύτερο ημίχρονο η ΑΕΚ ήταν κάπως καλύτερη αλλά την νίκη την χρωστά στον Γιόβιτς που κέρδισε ένα πέναλτι (και άνοιξε το σκορ στο 61΄) και βρήκε και το γκολ της νίκης στο 89΄μετά από καταπληκτική σέντρα του Ζοάο Μάριο και μια «κεφαλιά – πινελιά». Ο Βόλος που είχε ισοφαρίσει με τον νεαρό Χαραλαμπόγλου φωνάζει για την διαιτησία: για το πέναλτι που κέρδισε ο Γιόβιτς έχει τα δίκια του – για πολλά άλλα όχι.

Για τον Νίκολιτς η νίκη ήταν ανακουφιστική, αλλά δεν έκρυψε το γενικότερο πρόβλημα της ΑΕΚ στα εκτός έδρας ματς. Χρειάζεται προβληματισμός.

Πρόλαβε την έκρηξη μουρμούρας ο Σάλιακας

Το ίδιο και στον Ολυμπιακό που πέρασε από την Λειβαδιά χάρη σε δυο Μανώληδες, τον Ιμανόλ και τον Μανώλη Σάλιακα. Ο Ιμανόλ εμφάνισε ένα Ολυμπιακό που έμοιαζε πολύ με αυτόν που έχασε με τον ΟΦΗ και λίγο με αυτόν που κέρδισε την Γιαγκελόνια. Η συνύπαρξη των Τσικίνιο, Φορτούνη, Πουέρτα, Ζότα ήταν πάλι προβληματική γιατί όλοι αυτοί (με διαφορετικό τρόπο) παίζουν ή καταλήγουν πίσω από το φορ. Ο Ολυμπιακός κρατούσε την μπάλα πολύ (η κατοχή έφτασε στο β ημίχρονο το 78%!) αλλά δεν δημιουργούσε παρά ελάχιστες φάσεις και χρωστά το ότι δεν βρέθηκε πίσω στο σκορ στον Ορτέγκα. Ο Ιμανόλ έκανε ωστόσο σωστές παρεμβάσεις γεμίζοντας την περιοχή με τους Γκονζάλες και Μάριους και κυρίως περνώντας στο γήπεδο δυο εξτρέμ που έδωσαν πλάτος: ο Ζέλσον και ο Ρόκα δεν είχαν τελικές αλλά έδωσαν στην επίθεση του μια λογική εικόνα. Τελικά την λύση έδωσε μια αλλαγή που έγινε υποχρεωτικά: ο Σάλιακας μπήκε στη θέση του Πέτερσεν που ζήτησε να βγει και ήταν αυτός που με κεφαλιά έκανε το 0-1 στο 93΄! Η σέντρα ασίστ ήταν όπως και κόντρα στην Γιαγκελόνια του καθηγητή Φρόιλερ που ο Ιμανόλ κράτησε στο ματς παρά την κόπωσή του από το παιγνίδι της Τετάρτης και μολονότι είναι 34 χρόνων. Μερικές φορές μετρά όχι μόνο ποιόν βάζεις στο γήπεδο αλλά και ποιόν κρατάς στο γήπεδο.

Ο Ολυμπιακός πήρε μια νίκη ανακούφισης αλλά όσο έχει τέτοιο πρόβλημα στο γκολ δεν μπορεί να ελπίζει πως θα κάνει σοβαρά πρωταθλητισμό. Και το ότι ο νέος προπονητής του θα δουλέψει και θα τον αλλάξει στην διακοπή είναι απλά μια ωραία επιθυμία. Θα λείψουν 15-16 παίκτες.

Ο τρίτος ΠΑΟΚ μοιάζει ο πιο καλός

Ο ΠΑΟΚ έβαλε στο Αγρίνιο σχεδόν όσα γκολ έχει βάλει ο Ολυμπιακός σε πέντε αγωνιστικές. Το κακό είναι ότι σε ένα ματς που κυριάρχησε στο πρώτο ημίχρονο έκανε την ζωή του δύσκολη στην εανάληψη. Ο Λίσι παρουσίασε όπως προβλεπόταν τον τρίτο ΠΑΟΚ που υποχρεώθηκε να φτιάξει σε τρεις μήνες που είναι στην Ελλάδα: μοιάζει μάλλον ο καλύτερος κι ας μην έχει τον Κωνσταντέλια στον οποίο βασιζόταν ο πρώτος ΠΑΟΚ του Λίσι, αυτός που έπαιξε τα ματς με την Δυναμό Κιέβου και την Αντερλεχτ και πιο γεμάτος από αυτόν που είδαμε μετά την πώληση του χαρισματικού του «δεκαριού». Με μια χαρά τετράδα στα μετόπισθεν, τον Γιάκιτς εξαιρετικό δίπλα στον Ζαφείρη και τον Αλι να κάνει ό,τι θέλει, ο ΠΑΟΚ φαινόταν να καθαρίζει το ματς πριν βγει το ημίχρονο. Ο Αλι ολοκλήρωσε εξαιρετικά μια αντεπίθεση στο μισάωρο και ο ΕνΝτιαγιέ βρήκε το δεύτερο γκολ μετά από ένα κόρνερ λίγο αργότερα. Αλλά όπως συνηθίζει ο ΠΑΟΚ σταμάτησε και κοιταζόταν στον καθρέφτη. Ο Παναιτωλικός μείωσε στο 50΄ με τον Εστέμπαν, που μπήκε στο ματς και τον άλλαξε και ο ΠΑΟΚ τα χρειάστηκε. Και γιατί ο Σορετίρε το γκολ του τελικού 3-1 το βρήκε στο τελευταίο λεπτό του ματς.

Ο Αθανασίου έτοιμος για Εθνική

Κατά τα άλλα ο ΟΦΗ κατάλαβε πόσο σκληρό είναι το πρόγραμμα όταν παίζεις Πέμπτη – Κυριακή. Ζορίστηκε απέναντι στον Αστέρα Τρίπολης μετά την νίκη επί της Χοφενχάιμ, όπως είχε συμβεί και στο ματς με τον Αρη μετά την νίκη στη Σόφια. Η ομάδα του Κόντη που προηγήθηκε με τον Αποστολάκη (ένα από τους λίγους ξεκούραστους) δέχτηκε γρήγορα την ισοφάριση από τον Μαρέσκα και βρέθηκε πίσω στο σκορ με γκολ του Κετού. Ο Αστέρας είχε ευκαιρίες στην κόντρα για να τελειώσει το ματς δεν το έκανε κι ο ΟΦΗ έσωσε ένα σπουδαίο για το ηθικό του βαθμό με ένα σπουδαίο γκολ του Αθανασίου στο 95΄. Με τον Γιαννούλη απόντα ο αριστερός μπακ του ΟΦΗ άξιζε μια κλήση στην Εθνική.

Πιο θεαματικές οι δηλώσεις

Το Σάββατο σε ένα μάλλον απογοητευτικό ντέρμπι ο Αρης και ο Ηρακλής μοιράστηκαν τους βαθμούς (0-0). Ο Γρηγορίου ξεκίνησε τον Μορόν για να του λύσει το πρόβλημα του γκολ, ο Αρης μπήκε δυνατά, είχε μερικές καλές προϋποθέσεις για γκολ στην αρχή, αλλά ο Ηρακλής ισορρόπησε σχετικά γρήγορα και πήρε την ισοπαλία άκοπα. Εντυπωσιακές οι δηλώσεις των προπονητών. Ο Γρηγορίου παραδέχτηκε ότι οι αλλαγές του δεν βοήθησαν, ενώ ο γίγαντας Ματζάρι είπε ότι δεν αφήνει την ομάδα παρά τις προτάσεις που έχει και ξεφώνισε δημοσίως τους υπεύθυνους των μεταγραφών λέγοντας πως όχι μόνο δεν του πήραν κάποιους παίκτες που θεωρούσε χρήσιμους αλλά του έφτιαξαν και μια ομάδα που έχει τέσσερις παίκτες στην ίδια θέση! Τέτοια προβλήματα δεν έχει ο Λέτο που είδε την Κηφισιά να περνά από το Περιστέρι κερδίζοντας με 1-2. Ο σκόρερ Πόμπο είναι ο καλύτερός της παίκτης και ένας από τους καλύτερους χαφ του πρωταθλήματος.

Η διακοπή που ακολουθεί είναι μεγάλη. Πράγμα κακό για τους προπονητές που δεν ξεκίνησαν καλά. Κάμποσοι στις δηλώσεις τους είχαν φάτσες απολυμένων. Συνιστώ ψυχραιμία…

(Gazzetta.gr Σεπτέμβριος 2026)