MasonryPosts

It’s coming home

Mon, 06 Jul 2026 10:07:40 GMT

Κάπου έχω διαβάσει ότι αν υπάρχει ένα γήπεδο στον κόσμο που δικαίως θεωρείται εργοστάσιο παραγωγής ποδοσφαιρικών συγκινήσεων αυτό είναι το Στάδιο Αζτέκα – όποιος το έγραψε έχει δίκιο. Ενας αγώνας στον μαγικό αυτό ναό του ποδοσφαίρου μπορεί να αποκτήσει μια σπάνια διάσταση, πέρα από τα συνηθισμένα. Συνέβη χθες βράδυ στο ματς της φάσης των 16 μεταξύ του Μεξικού και της Αγγλίας. Μπορεί το παιγνίδι να μην είχε την επική ατμόσφαιρα του αγώνα Ιταλίας-Γερμανίας (4-3) του 1970, που θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα ματς στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλου και μπορεί σε αυτόν να μην είδαμε το χέρι του Θεού και το θαύμα του όπως στο Αργεντινή – Αγγλία (2-1) του 1986, αλλά το ματς ήταν καταπληκτικό και είχε πέντε γκολ, όπως και οι δύο τελικοί που έχουμε δει σε αυτό (Βραζιλία-Ιταλία 4-1 το ’70 και Αργεντινή-Γερμανία 3-2 το ‘86). Αλλωστε τελικός κατά κάποιο τρόπο ήταν και το συγκεκριμένο. Το Μεξικό έχασε και αποχαιρέτησε μια διοργάνωση για την οποία τα όνειρά του ήταν μεγάλα. Και η Αγγλία κέρδισε και πλέον όνειρα μπορεί να κάνει πολλά. Ρίχνεις μια ματιά στο ταμπλό όπως έχει διαμορφωθεί και για πρώτη φορά καταλαβαίνεις πόσο κοντά είναι στο να γίνει πρωταθλήτρια κόσμου. Αν έλεγαν στους Αγγλους ότι στον προημιτελικό θα παίξουν με την Νορβηγία θα έκαναν σχέδια κατάκτησης του πως θα πανηγυρίσουν το κύπελλο στους δρόμους του Λονδίνου.

Στα καλύτερα της ιστορίας

Το ματς ξεκίνησε με μία ώρα καθυστέρηση εξαιτίας μιας καταιγίδας, υπήρξαν σε αυτό δύο πέναλτι, μία αποβολή, δεκαεπτά λεπτά συνολικών καθυστερήσεων, κι ένα πλήθος από απρόβλεπτα: ο Αγκίρε τελείωσε το ματς με τρεις σέντερ φορ και ο Τούχελ έβγαλε τον Χάρι Κέιν για να σχεδιάσει μια άμυνα με πέντε παίκτες στην περιοχή και εννέα πίσω από την μπάλα. Περάσαμε καλά, παρά το ότι είδαμε την ανατολή του ήλιου ενώ οι Μεξικάνοι σέντραραν ασταμάτητα: κι αυτό είχε κάτι το ρομαντικό! Χειροκροτήματα για την Αγγλία που αποδείχτηκε ικανότατη και ανθεκτική στο υψόμετρο και δεν λύγισε από την πιο ποδοσφαιρική ατμόσφαιρα που θα μπορούσε να βρει απέναντί της ομάδα σε αυτό το μουντιάλ. Χειροκροτήματα και για το Μεξικό, που της έκανε τη ζωή δύσκολη παρότι βρέθηκε να χάνει με 0-2 και 1-3: πάλεψε καταθέτοντας θέληση και υπερηφάνεια. Για πρώτη φορά στην ιστορία του, το Στάδιο των Αζτέκα έγινε το θλιβερό φόντο μιας μεξικανικής ήττας, και σαράντα χρόνια μετά τα δύο γκολ του Μαραντόνα, οι Άγγλοι έφυγαν από αυτό χωρίς να πιστεύουν πως είναι καταραμένο. Παιζόταν μόνο μια θέση στα προημιτελικά, αλλά αυτός ο αγώνας μπήκε στην ιστορία των καλύτερων ματς όλων των εποχών.

Η μάχη των προπονητών

Ο Τούχελ άλλαξε τους ακραίους επιθετικούς σε σχέση με το ματς κόντρα στο Κονγκό: ο Μαντουέκε και ο Ράσφορντ εκτός, ο Σάκα και ο Γκόρντον μέσα – ο πονοκέφαλος να βρει τους κατάλληλους ακραίους τον καταδιώκει πριν από κάθε ματς. Αυτή την φορά η Αγγλία δεν είχε κάποιον στα χαρτιά υποδεέστερο απέναντί της και έπρεπε να προσαρμόζεται κατά περίσταση. Οι Αγγλοι ξεκίνησαν με κάτι που έμοιαζε με 4-4-2, όταν όμως δεν είχαν την μπάλα κι έπρεπε να αμυνθούν αυτό γινόταν 5-3-1-1 με τον Σάκα να επιστρέφει πολύ για να βοηθήσει τον Κουάνσα ώστε να μην βρίσκεται μόνος μεταξύ Γκαγιάρντο, Ρόμο και Κινιόνες.

Το ξεκίνημα ήταν όπως αναμενόταν: το Μεξικό πιο επιθετικό, η Αγγλία πιο ψύχραιμη, με στόχο να σβήσει τον ενθουσιασμό των αντιπάλων (συμπεριλαμβανομένων και των οπαδών στην εξέδρα) και να ξεπεράσει αυτό που το τεχνικό και ιατρικό επιτελείο της θεωρούσε την πιο δύσκολη περίοδο δηλαδή τα πρώτα είκοσι λεπτά – τον χρόνο εγκλιματισμού στο υψόμετρο. Ο στόχος επιτεύχθηκε: μέχρι την πρώτη διαφημιστική διακοπή (που λέγεται «διάλειμμα για ενυδάτωση»), το Μεξικό είχε μόνο μία μεγάλη ευκαιρία: μετά από μια σέντρα του Αλβαράδο, ο Χιμένες πρόλαβε τον Κόνσα και ο Πίκφορντ έκανε μια εξαιρετική επέμβαση.

Το Μεξικό εμφάνιζε σταθερά τέσσερις παίκτες πίσω από τον Χιμένεθ: όλοι είχαν ελευθερία κινήσεων και φανερά εντολή να σεντράρουν. Αλλά όταν η ομάδα του Αγκίρε ανέβηκε λίγο πιο πολύ για να τους υποστηρίξει η Αγγλία χτύπησε δύο φορές σε δύο λεπτά, ή μάλλον, σε ενενήντα οκτώ δευτερόλεπτα. Το πρώτο γκολ ξεκινά από τον Πίκφορντ, ο οποίος βρίσκει αμέσως τον Ράις, που βλέποντας ότι το Μεξικό είναι ψηλά και ανοργάνωτο σημαδεύει τον Σάκα: αυτός φτάνει στα δεξιά στο ύψος της περιοχής για να σεντράρει και ο πολύ μόνος στη περιοχή Μπέλινγκχαμ κάνει το 0-1. Το δεύτερο γκολ είναι ένα ακόμα ωραιότερο. Ο Μόρα μικρός και ίσως θαυματουργός αλλά ανέτοιμος για ένα παιγνίδι με άντρες, πέφτει στην παγίδα του Γκόρντον και του Άντερσον, το χτίσιμο της αντεπίθεσης είναι άψογο, ο Μπέλινγκχαμ έρχεται ανενόχλητος για να βρει την μπάλα και να σκοράρει σε κενή εστία.

Οι Μεξικάνοι χάνουν τη φωνή τους, νομίζεις ότι έχει εμφανιστεί στο κέντρο του γηπέδου ο ίδιος ο ΜακΚάρτνει και τραγουδά το Hey Jude, όπως στους Ολυμπιακούς του Λονδίνου αλλά οι φαντασιώσεις τελειώνουν γρήγορα. Ο Κόνσα διώχνει άσχημα την μπάλα μετά από μια εκτέλεση φάουλ του Γκαλάρντο, ο Γκουεχί αφήνει στον Κινιόνες ένα μέτρο παραπάνω για να κινηθεί, και ο Μεξικανός επιθετικός δείχνει γιατί στη Σαουδική Αραβία σκοράρει πιο πολύ από τον Ρονάλντο:1-2. Ο ενθουσιασμός επιστρέφει, και ο Πίκφορντ κάνει εξαιρετική δουλειά σε μια κεφαλιά του Χιμένες. Αλλά η πραγματική σωτήρια επέμβαση έγινε από τον Μπέλινγχαμ, που πρόλαβε με ψυχραιμία τον Μόντες πριν αυτός μπει με την μπάλα στα δίχτυα. Το ημίχρονο τελειώνει και νομίζεις ότι έχει κρατήσει δυο ώρες!

Φινάλε γεμάτο ένταση

Νομίζω ότι κανείς δεν περίμενε ότι το δεύτερο ημίχρονο θα είναι τόσο καλό όσο το πρώτο: αποδείχτηκε διαφορετικό αλλά εξίσου όμορφο. Ξεκινά με ένα σουτ του Ο'Ράιλι στο δοκάρι και την αίσθηση ότι οι Αγγλοι είναι έτοιμοι να πατήσουν γκάζι και να μην κοιτάξουν πίσω, αλλά η αγγλική κυριαρχία σταματά όταν ο Κουάνσα σηκώνει στον αέρα τον Γκαλάρντο κι ο διαιτητής Φαγκάνι τον αποβάλει μεγαλώνοντας την δυσκολία της Αγγλίας. Ο Τούχελ περνά τον Στόουνς στη θέση του Σάκα, κι ανακουφίζεται όταν βλέπει τον Γκόρντον να κερδίζει πέναλτι, ξεπερνώντας τον τερματοφύλακας Ράνγκελ από πάσα του Κέιν: ο Χάρι δεν μπορεί να λείπει από το πανηγύρι και κάνει ψύχραιμα το 1-3. Αλλά ο Αγκίρε βγάζει τον χαφ Ρόμο και τον πιτσιρικά Μόρα, βάζοντας δυο άντρες, τους Γκουτιέρεζ και Σάντι Χιμένες, και παίζει 4-2-4 με δυο σέντερ φορ. Ο Τούχελ στήνει ένα 4-4-1, αλλά η ένταση επιστρέφει όταν ο Κέιν, προσπαθώντας να διώξει την μπάλα, χτυπάει τον Γκουτιέρεζ. Το VAR λέει πέναλτι, ο διαιτητής συμφωνεί, το πέναλτι - γκολ του Ραουλ Χιμένες, κάνει το ματς ψυχόδραμα.

Ο Τούχελ κάνει την πιο λογική επιλογή, η οποία δεν θα ευχαριστήσει ποτέ τους εστέτ, αλλά δίνει μια πρόκριση: βλέποντας την διάθεση της ομάδας του να παίξει άμυνα την στηρίζει βγάζοντας τους Άντερσον και Ο'Ράιλι και περνώντας τους Μπερν και Σπενς. Η Αγγλία ολοκληρώνει το ματς παίζοντας για πάνω από 20 λεπτά 5-3-1 με μια αμυντική γραμμή αποτελούμενη από τέσσερα στόπερ (Κόνσα, Στόουνς, Γκουέχι, Μπερν) και ένα ακραίο μπακ, τον Σπενς. Είναι κάτι πιο πέρα και από το κατενάτσιο: αλλά είναι και το σημάδι πως βρίσκεται στο μουντιάλ για να το κερδίσει. Απέναντι σε αυτό ο Αγκίρε αποφασίζει να βάλει έναν τρίτο φορ: βγάζει τον Κινιόνες και βάζει τον Μαρτίνεθ δίπλα στους Χιμένεθ και Χιμένεθ. Αλλά στα έντεκα λεπτά των καθυστερήσεων, τα οποία γίνονται δώδεκα, υπάρχουν πολλές σέντρες, ένας τραυματισμός του Μπιμπότε (διάστρεμμα στον δεξιό αστράγαλο) και μόνο ένα επικίνδυνο σουτ το οποίο κάνει ο Στόουνς που παραλίγο να πετύχει αυτογκόλ προσπαθώντας να διώξει.

Η δύναμη της απλότητας

Η Αγγλία περνά μετά από ένα επικό ματς, υποφέροντας αλλά και αντιδρώντας με ψυχραιμία στην πίεση των γηπεδούχων: καταθέτει μια θέληση που δεν θυμάμαι σε συμμετοχή της σε παγκόσμιο κύπελλο. Κυρίως αφήνει στην άκρη κάθε διάθεση να εντυπωσιάσει ποντάροντας φανερά στην δύναμη της απλότητας: παίζει με τον Μπέλιγχαμ και τον Κέιν επίθεση, κοντρολάρει τη μεσαία γραμμή με τους Ράις και Αντερσον, έχει κόσμο να ρθει από τον πάγκο να βοηθήσει στην αντιμετώπιση της ανάγκης – όποια κι αν είναι αυτή, χθες ήταν να παίξει άμυνα. Είναι δυο βήματα από τον τελικό και τρία από το ραντεβού με την ιστορία. Και το It’s coming home ακούγεται πλέον στερεοφωνικά παγκοσμίως.

Δαγκώνοντας με σιδεράκια

Mon, 06 Jul 2026 10:01:13 GMT

Θυμάμαι μια ωραία ιστορία με τον Χάαλαντ όταν ακόμα ήταν μικρός. Το 2019, αν δεν με απατάει η μνήμη μου, είχε σκοράρει με την φανέλα της Σάλτσμπουργκ σε ένα ματς κόντρα στην Λίβερπουλ για το Τσάμπιονς λιγκ: δεν ήταν καν το πρώτο του γκολ στην διοργάνωση. Σε μια ιταλική αθλητική εκπομπή ήταν καλεσμένος ο μακαρίτης Σβεν Γκόραν Ερικσον και ο Μάρκο Ταρντέλι. Ο Ερικσον είπε πως ο Νορβηγός είναι ο καλύτερος ποδοσφαιριστής που έχει έρθει ποτέ από τον Βορρά και θα γίνει κι ο καλύτερος φορ στον κόσμο. Ο Ταρντέλι, χωρίς να διαφωνήσει, του είπε πως για τον κόσμο που αγαπάει το ποδόσφαιρο υπάρχει πρόβλημα. «Μεγαλώνουμε τα παιδιά μας λέγοντάς τους πως ο καλύτερος φορ στον κόσμο είναι κάποιος Βραζιλιάνος, κάποιος Αργεντίνος, κάποιος Γάλλος, κάποιος Αγγλος, κάποιος Γερμανός – κατά περιόδους ίσως και κάποιος Ιταλός. Πως διάβολε θα τα μεγαλώσουμε λέγοντας πως ο καλύτερος είναι ένας ψηλός ξανθός από την Νορβηγία;».

Η ερώτηση έμεινε αναπάντητη. Αλλά την θυμάμαι πάντα όταν βλέπω βραδιές του Χάαλαντ όπως η χθεσινή. Η Βραζιλία έχει προβλήματα, αλλά έχει και κάμποσες αρετές. Εχει ιστορία, έχει κόσμο που την υποστηρίζει και την κάνει αξιοσέβαστη στις μεγάλες διοργανώσεις, έχει και μερικούς καλούς παίκτες – μάλλον πιο πολλούς από όσους έχουν οι Νορβηγοί. Αλλά η Βραζιλία δεν θα μπορούσε να αποκλείσει την Νορβηγία γιατί αυτή έχει τον Χααλαντ. Ενώ η ίδια δεν έχει σέντερ φορ ούτε για δείγμα. Και κάπως έτσι εξηγείται η ήττα της με 2-0.

Η σπάνια ευκολία

Η ευκολία με την οποία φτάνει στο γκολ ο Χααλαντ είναι κάτι σπάνιο. Ο ΕμΠαπέ πχ πρέπει να ντριπλάρει, να διαβάσει την αντίπαλη άμυνα, να ξεφύγει με την μπάλα στα πόδια από όλο τον κόσμο. Ο Μέσι πρέπει να είναι δυο βήματα μπροστά από όλους και να ξέρει που θα καταλήξει η μπάλα – ειδικά στα 40 του. Ο Ρονάλντο πρέπει να κάνει ακροβατικά, να είναι υπεργυμνασμένος να πατάει και να σηκώνεται στο Θεό. Ο Χάρι Κέιν πρέπει να ξεφύγει από την προσοχή όλης της αντίπαλης άμυνας, να ζητήσει την μπάλα, να συνεργαστεί. Ο Χααλαντ απλά σηκώνει το χέρι και κάποιος τον ψάχνει, όπως χθες ο Σιελντρουπ στη φάση του πρώτου γκολ: αν αυτή φτάσει κοντά του θα καταλήξει με κάποιο τρόπο στα δίχτυα. Στη φάση του δεύτερου γκολ δείχνει και ότι για να σκοράρει δεν χρειάζεται να είναι καν εντός της αντίπαλης περιοχής: αρκεί την μπάλα να την πάρει.

Η προβλεπόμενη αποτυχία του Αντσελότι

Η είδηση βέβαια δεν είναι η σαγηνευτική ικανότητα του Χααλαντ στο γκολ: είναι το δράμα των Βραζιλιάνων. Που γνωρίζοντας συνεχώς αποκλεισμούς από ευρωπαϊκές ομάδες σκέφτηκαν ότι μπορεί να λύσουν αυτό το πρόβλημα προσλαμβάνοντας ένα ευρωπαίο προπονητή και μάλιστα ένα από τους καλύτερους. Ο Κάρλο Αντσελότι κατέκτησε την καρδιά των Βραζιλιάνων οπαδών προσπαθώντας να τραγουδήσει τον Εθνικό Υμνο και την καρδιά των ποδοσφαιριστών του με συμβουλές και παρεμβάσεις: «στη θεωρία μας εξηγεί πάντα τι θα γίνει στο ματς – είναι σαν να το βλέπουμε πριν γίνει» είπε πριν το παιγνίδι με τους Νορβηγούς ο Κούνια. Ο Ιταλός κόουτς κατάλαβε την αγάπη της χώρας για τον Νεϊμάρ – τον χρησιμοποίησε κιόλας κι αυτός πέτυχε το γκολ της χαμένης τιμής της Βραζιλίας με πέναλτι στο 98΄. Εχει επίσης εξαιρετικές σχέσεις ο καλός Κάρλο με τον Βινίσιους, τον Καζεμίρο, τον Μαρκίνιος, τον Ντανίλο. Ε και; Αν αυτά αρκούσαν για να κερδίσεις το Παγκόσμιο κύπελο θα το κέρδιζαν όλοι.

Fake Βραζιλία, fake ομάδα Αντσελότι

Η Βραζιλία που εμφανίστηκε στις ΗΠΑ ήταν τα πάντα εκτός από Βραζιλία, αλλά και εκτός από ομάδα του Αντσελότι. Ως fake Βραζιλία αδυνατούσε να επιβάλει το παιγνίδι της, κρατούσε λίγο την μπάλα, δεν είχε ούτε φορ, ούτε «δεκάρι» και είναι να απορείς πως τα κατάφερε να έχει ελλείψεις σε θέσεις τόσο νευραλγικές για την ίδια την ύπαρξή της ως ομάδα. Αλλά το ακόμα χειρότερο είναι ότι δεν ήταν καν ομάδα του Αντσελότι, και δεν θα μπορούσε να γίνει γιατί δεν υπάρχουν παίκτες ικανή να ανταπεξέρθουν στο αιώνιο σχέδιο του προπονητή που είναι πάντα ίδιο. Οι ομάδες του Αντσελότι έχουν πάντα ομάδες με χαφ που δημιουργούν από τα μετόπισθεν και λέγονται Πίρλο, Ζέεντορφ, Μόντριτς, Κρος. Είχαν μηχανάκια και όχι στατικούς παίκτες στη μεσαία γραμμή που λέγονταν Εσιέν, Γκατούζο, Βαλβέρδε. Είχαν χαφ που πατούσαν περιοχή και σκόραραν και λέγονταν Λάμπαρντ, Ζιντάν, Κακά. Είχαν κυρίως φορ κανονικά που λέγονταν Ιντζάγκι, Μπενζεμά, Ανελκά, Ντρογμπά κτλ.

Η Βραζιλία δεν έχει τέτοιους παίκτες. Προσοχή: δεν λέω ότι έχει παίκτες που δεν μπορούν να ανταπεξέρθουν στους ρόλους που προβλέπονται από το ποδόσφαιρο του Αντσελότι. Λεω ότι δεν έχει καθόλου παίκτες για να παίξει το ποδόσφαιρο που θέλει ο Ιταλός. Ο Καζεμίρο πχ είναι κόφτης ψηλός κι αργός: ένας χαμένος λίμπερο που παίζει χαφ. Κανείς από τους μέσους που υπάρχουν δεν μπορεί να γίνει play maker που ξεκινά το χτίσιμο της φάσης από τα μετόπισθεν. Και φυσικά δεν υπάρχει φορ παρά μόνο κάποιοι που την θέση μπορεί να την μάθουν κάποτε (ο Εντριγκ και ο Ράιαν) κι άλλοι που δεν θα την μάθουν ποτέ, όπως ο Κούνια πχ.

Ομάδα χωρίς ταυτότητα

Ο Αντσελότι βοήθησε την ομάδα στα ματς με το Μαρόκο και την Ιαπωνία με διορθωτικές κινήσεις αλλά φανερά αυτό δεν θα συνεχιζόταν για πολύ. Μπορούσε να παρεμβαίνει και να ανακυκλώνει διάφορους σε αποστολές που τους ήταν και κάπως καινούργιες: ο Γκιμαράεζ πχ έπαιξε κάπως σαν «δεκάρι», ο Κούνια κάπως σαν φορ. Αλλά αυτά δεν βοηθάνε για να δημιουργηθεί μια ομάδα: είναι ένα είδος διαχείρισης κρίσης – η κρίση στη Βραζιλία είναι μόνιμη γιατί μπερδεμένη στο μυαλό δεν έχει πλέον ταυτότητα. Κι όταν βρίσκει σοβαρές ευρωπαϊκές ομάδες, που έχουν πάνω από όλα ταυτότητα δηλαδή σαφές παιγνίδι, η ήττα έρχεται σχεδόν πάντα. Διαφορετικά αλλά βασανιστικά.

Η Νορβηγία ξέραμε πως θα παίξει συντεταγμένη άμυνα και θα ψάξει τον Χααλαντ. Ξέραμε ότι παραστάτες του φορ είναι ο Νούσα και ο Εντεγκαρντ. Ξέραμε ότι είναι ομάδα επικίνδυνη στις στημένες φάσεις. Για την Βραζιλία τι έχουμε καταλάβει; Ούτε καν ποια είναι η σύνθεσή της.
Θα μπορούσαν τα πράγματα να έχουν πάει καλύτερα; Πιθανόν. Αν ευστοχούσε ο Γκιμαράεζ στο πέναλτι που η Βραζιλία κέρδισε νωρίς νωρίς, ίσως ο Βινίσιους να είχε χώρο για αντεπιθέσεις. Αν ο Μαρτινέλι ήταν πιο ψύχραιμος ίσως η Βραζιλία να είχε ανοίξει το σκορ. Αλλά με 35% κατοχή μπάλας, με μια σύγχυση μεσοεπιθετικά που δεν είχε προηγούμενο και με την ελπίδα ότι ο Νεϊμάρ θα μπει και θα σώσει το Εθνος δεν πας πουθενά.

Το χειρότερο είναι ότι δεν υπάρχει καν δράμα. Μόνο η ίδια απορία που υπήρχε και στο πρώτο ματς αυτής της ομάδας στις ΗΠΑ. Που είναι η Βραζιλία; Που χάθηκε; Πότε θα την ξαναδούμε; Δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι ότι θα είναι πάντα δύσκολο ένας μπαμπάς να εξηγήσει στα παιδιά του σε όλο τον κόσμο ότι ο καλύτερος φορ του καιρού μας δεν είναι Βραζιλιάνος, Αργεντίνος, Γάλλος, Γερμανός, Αγγλος, αλλά απλά ένας Νορβηγός. Που, φοράει φανέλα με το επίθετο της μαμάς του, κι έχει σιδεράκια στα δόντια. Και δαγκώνει…

Και μετά ήρθε ο Ντουέ...

Sun, 05 Jul 2026 10:31:25 GMT

Η είδηση της χθεσινής ημέρας είναι ότι έχουμε τον πρώτο προημιτελικό του μουντιάλ: την ερχόμενη Πέμπτη στο Φόξμπορο της Βοστώνης η Γαλλία θα αναμετρηθεί με το Μαρόκο. Οι Γάλλοι απέκλεισαν την Παραγουάη κερδίζοντας την με 1-0. Το Μαρόκο έβαλε τέλος στην ωραία πορεία του Καναδά κερδίζοντας τον με 3-0. Οι Γάλλοι κέρδισαν πιο εύκολα από όσο δείχνει το τελικό σκορ και οι Μαροκινοί όχι τόσο απλά. Μικρή σημασία έχει: και οι δυο έχουν μπροστά τους πλέον δυο δύσκολα βήματα μέχρι τον τελικό κι αυτό είναι που μετράει.

Δεν γίνεται να τελειώσει 0-0

Παιγνίδια όπως αυτό της Γαλλίας με την Παραγουάη δημιουργούν πάντοτε συζητήσεις για το πόσο ηθικό είναι μια ομάδα σε μια τέτοια διοργάνωση να παίζει το είδος του καταστροφικού ποδοσφαίρου που έπαιξαν χθες οι Λατινοαμερικάνοι. Οποιος αυτό το επισημαίνει δεν στέκεται μόνο στην οργανωμένη τους άμυνα (που παραμένει εργαλείο και μέθοδος διάκρισης στο μυαλό προπονητών όπως ο Αλφάρο) αλλά και στην γενικότερη συμπεριφορά.

Οι Παραγουανοί είναι αλήθεια πως έκαναν ό,τι μπορούσαν για να εκνευρίσουν τους Γάλλους πέρα από το να αμύνονται σωστά. Δεν έλειψαν οι σκόπιμες καθυστερήσεις (στο μέτρο που επιτρέπονται…), κάποια δυνατά μαρκαρίσματα, κάποια πονηρά χτυπήματα εκτός φάσης κτλ. Τον εκνευρισμό των Γάλλων είχαν φροντίσει οι Παραγουανοί να τον μεγαλώσουν και πριν καν το ματς αρχίσει. Ο παλιός εθνικός ήρωας της Παραγουάης Σιλαβέρτ, τερματοφύλακας της ομάδας που το 1998 προσπάθησε να αποκλείσει στην Λιόν την μετέπειτα παγκόσμια πρωταθλήτρια Γαλλία, απαντώντας σε μια κριτική του Γάλλου πρώην φορ Ντουγκαρί για το στείρο επιθετικά ματς της Παραγουάης έγραψε στο Χ ότι αυτός το 1998 έπαιξε κόντρα στην Γαλλία ενώ ο Χιλ και οι συμπαίκτες του απόψε θα παίξουν κόντρα σε μια αφρικανική ομάδα! Ο Ντεσάν θέλησε σωστό να το κάνει γνωστό στους παίκτες του για να τους τσιτώσει, μάλλον πέτυχε να μεγαλώσει τον εκνευρισμό τους.

Οι Γάλλοι τσίμπησαν. Δέχτηκαν τρεις κίτρινες κάρτες αλλά και παρατηρήσεις για αντιδράσεις, τελείωσαν το ματς χωρίς να βρουν δεύτερο γκολ παρά τις ευκαιρίες (κυρίως γιατί το μυαλό δεν ήταν καθαρό), παρασύρθηκαν σε κουταμάρες: αλλά κέρδισαν. Και η σωστή ερώτηση δεν πρέπει να είναι αν αυτό που προσπάθησε η Παραγουάη είναι ηθικό (στην πραγματικότητα δεν μπορείς να επιβάλεις σε κάποιον πως θα παίζει) αλλά αν είναι αποτελεσματικό. Το χθεσινό μας δείχνει ό,τι δεν είναι. Το βρίσκω χρήσιμο.

Η Παραγουάη με 5 μπακ και 4 χαφ (τρεις κόφτες μάλιστα και τον Αλμιρόν) ταμπουρώθηκε υποδειγματικά ντουμπλάροντας συνεχώς στους κυνηγούς του Ντεσάν. Αλλά η τακτική της, ακριβώς επειδή από αυτή έλειπε η στοιχειώδης επιθετική δημιουργία, ήταν απλά ένας αργός θάνατος.

Για τους Γάλλους ήταν πρόβλημα αυτό το κατενάτσιο, αν και νομίζω μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν οι κλιματολογικές συνθήκες: στη Φιλαδέλφεια είχε στις 5 το απόγευμα που άρχισε το ματς 41 βαθμούς κελσίου (που έγιναν 44 στη διάρκεια του ματς) και υγρασία της τάξης των 40 βαθμών πράγμα που κάνει την ζέστη ανυπόφορη. Αλλά ακόμα και σε αυτές τις συνθήκες μια ομάδα που δεν έχει σκοπό να δημιουργήσει μια ευκαιρία της προκοπής παίζοντας, είναι μάλλον αδύνατο να σταματήσει την Γαλλία: οι καιροί που ένα τέτοιου τύπου ματς μπορούσε να λήξει 0-0 έχουν περάσει – και γιατί έχουν αλλάξει οι κανονισμοί. Το VAR κάνει δύσκολη την ζωή όποιου αμύνεται με 7-8 παίκτες εντός περιοχής διαρκώς.

Κατά τα άλλα ο καταπληκτικός Χιλ έβγαλε ένα σουτ του Κουντέ κι ένα του Κονέ και είχε τρεις μεγάλες επεμβάσεις σε σουτ του ΕμΠαπέ. Αλλά στο πέναλτι που εκτέλεσε ο πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης στο 68΄δεν κατάφερε να κάνει το παραμικρό. Ο μεγάλος πάγκος της Γαλλίας έπαιξε αυτή τη φορά τον ρόλο του. Ο Κονέ που βρέθηκε στη θέση του τραυματία Τσουαμενί ήταν από τους καλύτερους. Κι ο Ντουέ που ήρθε από τον πάγκο για να παίξει στη θέση του Μπαρκολά κέρδισε το πέναλτι κι έδωσε στην Γαλλία την ώθηση για να πάρει την πρόκριση ιδροκοπώντας. Όχι από την Παραγουάη αλλά από την ζέστη.

Η ζωή χωρίς τον Σαϊμπάρι

Το Μαρόκο αποδείχτηκε συνεπές στο ραντεβού με την Γαλλία παρά το μέτριο ξεκίνημα του απέναντι στον ενθουσιώδη Καναδά που τρόμαξε τους παίκτες του Μοχάμεντ Ουαχμπί με μια μεγάλη ευκαιρία του Ντέιβιντ στο 10΄λεπτό. Σαφώς μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν για το Μαρόκο ο τραυματισμός και η έξοδος του Σαϊμπάρι: η ομάδα έχασε τον φυσικό ηγέτη της κι εμείς μια από τις ατραξιόν του τουρνουά. Ο Ραχίμι που μπήκε στη θέση του (και που βρήκε στις καθυστερήσεις το γκολ του τελικού 3-0) είναι ένας πολύ καλός σέντερ φορ, αλλά δεν κάνει τις δουλειές που κάνει στην επίθεση ο νέος παίκτης της Μπάγερν Μονάχου και ο πρώην MVP του Ολλανδικού πρωταθλήματος με την PSV. To Μαρόκο έχασε για ώρα τον προσανατολισμό του – ήταν τυχερό που ο Καναδάς, παρά το ψυχωμένο παιγνίδι του δεν είχε τρόπους να γίνει πιο απειλητικός γιατί ο Ολουβάσεϊ και ο Ντέιβιτς έμπλεξαν με τους Χαλχάλ και Ντιόπ. Απόντος του Σαϊμπάρι έπρεπε να βγουν άλλοι μπροστά. Ο Ραχίμ Ντίαζ έπαιξε πιο πολύ με την μπάλα αλλά ήταν ο Ουνάι που με δυο προσωπικά γκολ με μεγάλα σουτ καθάρισε το ματς και την πρόκριση. Ο Ουνάι θα μπορούσε να είναι ακόμα στην Ελλάδα. Ο ΠΑΟ δεν έδωσε τα χρήματα για την απόκτησή του: σήμερα θα είχαν τετραπλασιαστεί. Κι ο Μεντιλίμπαρ δεν τον ήθελε γιατί του έχουν πει ότι είναι παλιοχαρακτήρας και δεν πρεσάρει.

Το Μαρόκο φτάνει στο ματς με την Γαλλία με προβλήματα αλλά και με όπλο μια αξιοσημείωτη σταθερότητα σε ένα τουρνουά που τα σκαμπανεβάσματα στην απόδοση όλων είναι κανόνας. Εχει σταθεί πολύ καλά στην άμυνα κόντρα στην Βραζιλία, έχει αποκλείσει τους Ολλανδούς μολονότι μάλιστα βρέθηκε πίσω στο σκορ στο 80΄, έχει βάλει πολλά γκολ στο και στον Καναδά χωρίς μάλιστα να είναι καταιγιστικός ο ρυθμός του παιγνιδιού του. Είναι μια ομάδα με τακτική παιδεία, ποιότητα, παίκτες πεινασμένους αλλά και πρωταγωνιστές. Στο Φόξμπορο θα γίνει μάχη αν το Μαρόκο κρατήσει τους ΕμΠαπέ, Ολίσε, Ντεμπελέ στο πρώτο ημίχρονο.

Αντίο σε δυο

Κατά τα άλλα αποχαιρετούμε τον Καναδά και την Παραγουάη. Ο Καναδάς έπαιξε ωραίο ποδόσφαιρο, έφτιαξε κι έχασε του κόσμου τις ευκαιρίες, και είχε την ατυχία του κάποιοι κομβικοί παίκτες του (ο Αλφόνσο Ντέιβις πχ) να μην είναι στα καλύτερά τους. Η Παραγουάη δεν θα μας λείψει και πολύ. Επαιζε άμυνα, ο Ενσίζο από μόνος του δεν αρκούσε για να την κάνει πιο αγαπησιάρικη, παρουσίασε μερικές μεγάλες μορφές όπως ο τερματοφύλακας Χιλ, ο βετεράνος στόπερ αρχηγός της Παλμέιρας Γκόμεζ, οι Κάθερες και Γκαλάρτζα που νομίζεις ότι έπαιζαν στο Prison Break. Θα την θυμόμαστε γιατί απέκλεισε τους Γερμανούς, γιατί δηλαδή μας χάλασε το Γαλλία – Γερμανία. Που στο λιοπύρι της Φιλαδέλφεια θα ήταν ψυχόδραμα…

Δέκα άγνωστοι φωνάζουν

Sun, 05 Jul 2026 10:27:01 GMT

Μετά το τέλος του μουντιάλ θα γράψω για τους έντεκα καλύτερους που είδα σε αυτό. Αλλά με την ολοκλήρωση της φάσης των 32 και καθώς σιγά σιγά οι ομάδες φεύγουν θέλω να επισημάνω δέκα που ανακάλυψα από την αρχή της διοργάνωσης και αγνοούσα.

Ο δέκατος είναι αυτός που έφυγε χθες βράδυ: ο καταπληκτικός τερματοφύλακας της Παραγουάης Ορλάντο Χιλ που έπαιζε σέντερ φορ μικρός για να αλλάξει ρόλο γιατί ψήλωσε πολύ και στην Λατινική Αμερική όταν είσαι ψηλός πρέπει να παίζεις τερματοφύλακας. Η Σαν Λορέντσο στην οποία αγωνίζεται νομίζω ότι του είναι μικρή σε λίγο θα μας έρθει στην Ευρώπη.Σε ένα μουντιάλ στο οποίο βλέπουμε σπουδαίους τερματοφύλακες αυτός ήταν απο τους καλύτερους.

Οι άλλοι εννέα παίκτες έχουν διαφορετικούς ρόλους και είναι παίκτες με διαφορετικές ηλικίες. Τους χάρηκα ξενυχτώντας. Κι αυτών η καριέρα θα αλλάξει μετά το παγκόσμιο κύπελο.

Κάλεμπ Γιρένκι

Ο Γιρένκι από την Γκάνα είναι ένα ακόμη προϊόν της φημισμένης Ακαδημίας Right to Dream, δηλαδή της Ακαδημίας της Νόρτσελαντ. Βρέθηκε εκεί το 2024. Ο Γιρένκι είναι ένας από τους πιο υποσχόμενους αποφοίτους των τελευταίων ετών: άριστος στην πίεση στην μπάλα και ικανός να καλύψει πολλές θέσεις στον άξονα και στα χαφ και στην άμυνα. Συχνά συγκρίνεται με τον Μίκαελ Εσιέν, ο οποίος είναι τώρα ένας από τους προπονητές του στη Δανία. Σκόραρε με τον Παναμά παίζοντας ως χαφ, έπαιξε δεξί μπακ με την Αγγλία. Τακτικά είναι άριστος. Αν είχε κλείσει και πιο σωστά τον Αρίας στη φάση του γκολ της Κολομβίας θα ήταν τέλειος. Αλλά δεξί μπακ ακόμα δεν παίζει.

Αγιούμπ Μπουαντί

Μέχρι στιγμής o παίκτης αποκάλυψη, το όνομα που ξεχωρίζει, ειδικά λόγο της ηλικίας του (θα γίνει 21 χρονών τον Σεπτέμβριο) είναι αυτό του Μαροκινού Αγιουμπ Μπουαντί. Ο τρόπου που έπαιξε τον ρόλο του αμυντικά χαφ, ειδικά εναντίον της Βραζιλίας αλλά και στο ματς με την Ολλανδία όπου όμως κουράστηκε κι έγινε αλλαγή, ήταν εντυπωσιακός: διέπρεψε κυριαρχώντας στη μεσαία γραμμή είτε κερδίζοντας όλες τις δεύτερες μπάλες είτε βοηθώντας ασταμάτητα τον Ουναϊ. Παίζει για τη Λιλ. Η τιμή του θα πάει στα ουράνια.

Μάχμιτς

Ισως ο μόνος Βόσνιος που θα βγει αληθινά κερδισμένος από την παρουσία του στις ΗΠΑ. Γεννημένος και μεγαλωμένος στην Αυστρία, ο Μάχμιτς έπαιξε για μερικές από τις καλύτερες ομάδες νέων της χώρας (LASK και Rapid) πριν ενταχθεί στη Σλόβαν Λίμπερετς το καλοκαίρι του 2025. Εκεί τον εντόπισε ο προπονητής της Βοσνίας Μπαρμπάρεζ και του πρότεινε να παίξει για τη Βοσνία (χώρα καταγωγής του πατέρα του) στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Είναι καλός τεχνίτης, βλέπει το γήπεδο, μπορεί να παίξει τόσο ως επιθετικός μέσος που μοιράζει την μπάλα, όσο και ως δεύτερος κυνηγός. Κι έχει ένα υπέροχο μακρινό σουτ. Η Μπουντεσλίγκα πιστεύω τον περιμένει.

Κινιόνες

Ο Χουλιάν Αντρές Κινιόνες είναι 29 ετών. Η ερώτηση είναι που ήταν τόσα χρόνια. Στο Μεξικό είναι όχι απλά ένας από τους βασικούς παίκτες του Αγκρίρε, παίζοντας ως ελεύθερος επιθετικός που ξεκινά από τα αριστερά, συγκλίνει, συμμετέχει στο παιχνίδι, και σκοράρει, αλλά είναι πλέον κάτι σαν εθνικός ήρωας. Γεννημένος στην Κολομβία, παίζει για το Μεξικό όπου βρέθηκε στα 15 του και το 2024 πήρε την απόφαση και πήγε στην Αλ-Καντίσια και στη Σαουδική Αραβία, όπου έχει 53 γκολ σε 59 αγώνες έχοντας σκοράρει στο πρωτάθλημα της χώρας πιο πολύ από τον Κριστιάνο! Σίγουρα τον υπερπληρώνουν στη Σαουδική Αραβία, αλλά λέει πως θα ήθελε να αλλάξει ομάδα. Θα τον δούμε κάπου στην Ευρώπη γιατί αξίζει μια ευκαιρία.

Μανζάμπι

Με την Φράιμπουργκ έκανε σπουδαία πράγματα οδηγώντας την στον τελικό του Γιουρόπα λιγκ αλλά οι μεγάλες στιγμές του είναι τώρα. Μετακόμισε από την Ελβετία στη Γερμανία στα 17 του: από τότε είναι στη Φράιμπουργκ. Ξεκίνησε ως μέσος αλλά όλα δείχνουν πως θα κάνει δεύτερη καριέρα ως επιθετικός. Είναι λίγο νευρικός (φέτος στην Μπουντεσλίγκα έχει αποβληθεί δυο φορές) αλλά η ικανότητα του να παίζει σε όλες τις θέσεις της επίθεσης ακριβοπληρώνεται. Η μονιμοποίησή του στην ενδεκάδα άλλαξε την Ελβετία γιατί ο ΕμΜπολό βρήκε ένα τύπο να συνεργάζεται και να του ανοίγει και χώρους.

Μ’ Μποκάτζι

Εκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο στις αρχές του 2025: σήμερα είναι μόλις 20 χρονών. Εγινε βασικός παίκτης για τους Orlando Pirates παίρνοντας το περιβραχιόνιο του αρχηγού ενώ ήταν μόλις λίγο πάνω από τα 19! Τον Ιανουάριο, πήρε την γενναία απόφαση να αφήσει την ομάδα του και να πάει στο MLS και στους Chicago Fire, απόφαση που προκάλεσε μεγάλη αναστάτωση, με τον προπονητή της Νότιας Αφρικής, Ουγκο Μπρος, να τον επικρίνει υποστηρίζοντας ότι έπρεπε να περιμένει και να μετακομίσει σε ένα ευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Ο Μπρος απειλούσε πως θα τον αποκλείσει. Τον χρησιμοποίησε σε όλα τα ματς βασικό: ήταν ο καλύτερός του στόπερ.

Ιρακούντα

Ο Νέστορι Ιρανκούντα, Αυστραλός με καταγωγή από την Τανζανία, είναι μόλις 20 ετών. Στον πρώτο του αγώνα, κυριολεκτικά κατέστρεψε την τουρκική άμυνα με τις αστραπιαίες επιταχύνσεις του από τα αριστερά. Εχει ξεκινήσει ως ακραίος μπακ, πέρασε από τις Ακαδημίες της Μπάγερν Μονάχου, αλλά τώρα παίζει για τη Γουότφορντ, όπου δεν είχε κάνει μέχρι τώρα εντυπωσιακά πράγματα. Ωστόσο και μόνο λόγω της ταχύτητας του είναι αδύνατο να μην τον προσέξει κανείς. Η αλήθεια είναι πως στα επόμενα ματς δεν έκανε όσα καταπληκτικά έκανε κόντρα στους Τούρκους. Αλλά ένα πολύ μεγάλο ματς στο μουντιάλ αρκεί για να σου αλλάξει μια καριέρα. Ισχύει για αυτόν αλλά και για κάτι τύπους σαν τον Καμπράλ που στο ματς με την Αργεντινή έβαλε για το Πράσινο Ακρωτήρι το γκολ της ζωής του.

Γκονζάλο Πλάτα

Από το Εκουαδόρ έρχονται συχνά στην Ευρώπη παίκτες – εκπλήξεις. Ενας τέτοιος ήταν επτά χρόνια πριν και ο Πλάτα. Πέρασε από την Σπόρτινγκ Λισαβόνας και την Βαγιαδολίδ, είχε τα πάνω του και τα κάτω του αλλά επειδή ήταν πάντα θεαματικός εξτρέμ τράβηξε την προσοχή των Σαουδαράβων που τον πήραν στην Αλ Σααντ. Δεν κατάφερε να προσαρμοστεί εκεί (γιατί τα λεφτά δεν είναι λύση για όλα…) και γύρισε στην Λατινική Αμερική. Εδώ και τρια χρόνια είναι στην Φλαμένγκο. Με όσα έκανε στο μουντιάλ φωνάζει πως πρέπει να ξαναπάρει μια ευκαιρία στην Ευρώπη.

Θεός κι αν είναι...

Sat, 04 Jul 2026 10:36:00 GMT

Το έγραφα και στην εφημερίδα πριν λίγες μέρες και το σκέφτομαι κάθε φορά που σε αυτό το μουντιάλ τον βλέπω: για την ανάμνηση που θα μας αφήσει ο Λίο Μέσι, όταν κάποτε πει αντίο στο ποδόσφαιρο, η συμμετοχή του σε αυτό το μουντιάλ είναι αρκετά χρήσιμη – θα λεγα απαραίτητη για να έχουμε μια ολοκληρωμένη εικόνα του. Στις ΗΠΑ βλέπουμε συγχρόνως και την ανθρώπινη και την εξωπραγματική του υπόσταση – θα έλεγα ότι βλέπουμε ένα απλό άνθρωπο να μεγαλώνει τον μύθο του. Δίπλα σε στιγμές που σε αφήνουν με ανοιχτό το στόμα, όπως πχ τα γκολ του, παρακολουθούμε και στιγμές που μαρτυρούν πως ο Μέσι δεν είναι ούτε αλάνθαστος, ούτε εξώκοσμα άψογος: η χαρισματικότητα του δεν έχει να κάνει με κάποιου τύπου σπάνια χαρακτηριστικά, αλλά με την δουλειά και μόνο.

Κόντρα στην Αλγερία στην πρεμιέρα της Αργεντινής θα μπορούσε να έχει πάρει μια κόκκινη κάρτα για ένα απρόσεκτο μαρκάρισμα – το ότι δεν την πήρε δείχνει ότι και οι διαιτητές σέβονται τον μύθο του κι αυτό είναι σαφώς κάτι που δεν του χαρίστηκε, αλλά το κέρδισε. Στο ματς με την Αυστρία ξεκινά το ματς χάνοντας ένα πέναλτι: μπορεί να συμβεί στον καθένα που δεν είναι αλάνθαστος. Η ικανότητα του Μέσι έγκειται στο ότι το ξεπερνά το λάθος σε χρόνο ρεκόρ. Σκοράρει, σχεδόν από το σημείο του πέναλτι στην δεύτερη ευκαιρία του και βάζει τέλος στο ματς στις καθυστερήσεις παίρνοντας ένα ριμπάουντ μετά από μια δική του άτσαλη τελική προσπάθεια στην οποία έχει φτάσει παίρνοντας ένα ριμπάουντ. Αυτά τα οποία καταθέτει στις ΗΠΑ είναι κυρίως αποδείξεις ανθρώπινων αρετών – για το εξωπραγματικό του ταλέντο μας έχει πείσει προηγουμένως.

Η ανθρώπινη διάσταση

Τώρα βλέπουμε κυρίως πείσμα, ψυχραιμία και πάθος ενώ παράλληλα υπάρχουν και αδυναμίες. Η έκρηξη δεν είναι αυτή που ήταν κάποτε. Υπάρχει πιο πολύ επίδειξη ποιότητας, παρά ανάληψη ηγεσίας όπως στο μουντιάλ του Κατάρ πχ. Και υπάρχει και μια σχετική ανεμελιά για την δημόσια εικόνα του: στο ματς με την Αυστρία τσακώθηκε με τον πάγκο των Αυστριακών – δεν έχει λόγο πια να κρατάει τίποτα μέσα του. Είναι σαν τους φτασμένους καλλιτέχνες που σκέφτονται φωναχτά χωρίς να τους νοιάζει πλέον η εικόνα που έχει για αυτούς στα μάτια του το κοινό τους.

Κόντρα στο Πράσινο Ακρωτήρι η δοκιμασία είναι μεγαλύτερη από ποτέ. Απέναντί του βρίσκει μια υπέροχη ανέμελη ομάδα, αθλητική, γρήγορη, γεμάτη από άγνωστους παίκτες που ζουν την στιγμή τους. Το γήπεδο είναι όλο δικό του καθώς το ματς γίνεται στο Μαϊάμι. Σκοράρει στην πρώτη του τελική στην εστία σβήνοντας μια μπάλα που κατεβαίνει από τον ουρανό: σκοράρει με το αριστερό. Αλλά δεν έχει συμπαράσταση από τους επιθετικούς της Αργεντινής (Λαουτάρο, Αλμάντα είναι εκτός παιγνιδιού, ο Γκονζάλες είναι πιο κεφάτος αλλά δεν σουτάρει, ο Αλβαρεζ μικρή σχέση έχει με τον καταπληκτικό φορ που είδαμε στο Κατάρ) κι όταν ο φοβερός Βοζίνια τον σταματά και του βγάζει δυο – τρεις εκτελέσεις φάουλ, όλα γίνονται περίπλοκα. Αλλά στην παράταση εκτελεί δυο κόρνερ από τα δικά του: δεν είναι χτυπήματα «επιδείξεις τεχνικής» αλλά κάνουν την δουλειά γιατί δυο στόπερ (ο Μαρτίνεζ και ο Ρομέρο με την βοήθεια του Μπόρτζες) κάνουν την δουλειά. Ο Μέσι συνεχίζει το βράδυ που έμοιαζε πιο πολύ αβοήθητος, πιο πολύ στρυμωγμένος, πιο πολύ αγχωμένος.

Τα δύσκολα φινάλε

Εχω μεγάλη περιέργεια για το πως θα τελειώσει ο Μέσι αυτό το παγκόσμιο κύπελλο γιατί ομολογώ ότι με τρομάζουν λίγο τα προηγούμενα φινάλε αντίστοιχα σπουδαίων ποδοσφαιριστών. Η τελευταία εικόνα του Μαραντόνα, πάλι στις Ηνωμένες Πολιτείες, ήταν απολύτως γκρίζα: θυμάμαι μια νοσοκόμα να τον παίρνει από το χέρι και να τον οδηγεί στο αντιτόπινιγκ κοντρόλ στο τέλος του παιχνιδιού της Αργεντινής με την Εθνική μας. Ο Ζιντάν ολοκλήρωσε την καριέρα του με την περίφημη κουτουλιά στον Ματεράτσι: τίποτα το ηρωϊκό. Ο Πλατινί αποκλείστηκε με τη Γαλλία του από τους Γερμανούς στον ημιτελικό του Μουντιάλ του 1986, πήρε ένα αυτοκίνητο γυρνούσε όλη νύχτα στην πόλη του Μεξικού μόνος κι όταν επέστρεψε στο ξενοδοχείο ανακοίνωσε το αντίο του στο ποδόσφαιρο: ήταν μόλις 31 χρονών. Ο Ρόσι το 1986 ήταν βάρος για την Ιταλία. Κανείς δεν θυμάται το πώς ολοκλήρωσαν τις περιπέτειες τους στο μουντιάλ ποδοσφαιριστές που το κατέκτησαν, όπως ο Ματέους, ο Ροναλντίνιο, ο Ινιέστα, ο Τσάβι. Ο Νόγιερ, που το 2014 ήταν ο καλύτερος των Γερμανών, έκλεισε την καριέρα του φέτος αποκλεισμένος από την Παραγουάη. Αλλοι σπουδαίοι όπως ο Ρομάριο, ο Ρονάλντο, ο Ριβάλντο δεν ήταν παρόντες στην αποστολή της Βραζιλίας τέσσερα μόλις χρόνια μετά τους θριάμβους τους. Για τον Γκριεσμάν δεν βρέθηκε χώρος στην εφετινή αποστολή της Εθνικής Γαλλίας. Δεν κρύβω ότι φοβάμαι πως το φινάλε του Μέσι μπορεί να είναι πικρό.

Η Αργεντινή λέγαμε ότι έχει εύκολο δρόμο τουλάχιστον μέχρι τα ημιτελικά. Και αυτή η ευκολία είναι που με φοβίζει στην περίπτωση του Μέσι. Αν είναι αλήθεια ότι οι μεγάλοι τελειώνουν την καριέρα του στο παγκόσμιο κύπελλο πικρά, πολύ φοβάμαι πως μπροστά υπάρχει ένα δράμα κι όχι ένας θρίαμβος ακριβώς γιατί τα εύκολα φέρνουν χαλαρότητα. Κι ο ίδιος όσο κι αν προσπαθεί για τα πάντα χρειάζεται από την ομάδα του μια υποστήριξη που δεν έχει: όλοι περιμένουν συνεχώς θαύματα. «Θεός κι αν είναι…», που λέει κι ένα τραγούδι που αγαπάω πολύ, είναι πάντα σαράντα χρονών.

Καταπληκτικό Πράσινο Ακρωτήρι

Στο μεταξύ σώθηκε χθες από ένα κάζο. Το Πράσινο Ακρωτήρι πανικόβαλε την παγκόσμια πρωταθλήτρια προκαλώντας τα χειροκροτήματα της οικουμένης. Ο Ζιόβανε Καμπράλ έχει περάσει από τον Ολυμπιακό και δεν τον θυμάται κανείς: σήμερα είναι χωρίς ομάδα. Ο άλλος Καμπράλ, ο Σίντνεϊ, που πέτυχε το αριστουργηματικό 2-2 και μετά ανάγκασε τον τερματοφυλακα της Αργεντινής στην επέμβαση της βραδιάς, ήταν αναπληρωματικός αριστερός μπακ της Μπενφίκα και μόλις πωλήθηκε στην Τραμπζονσπόρ: θα βρει εκεί τον Πίνα. Ο Ντερόι Ντουάρτε παίζει στην Λουντογκόρετς και ο Λαρός Ντουάρτρε στην Πούσκας Ακαντέμια. Ο Κόστα ήταν στην Σπόρτινγκ Λισαβόνας κάποτε με τον Κριστιάνο: είναι οκτώ χρόνια πιο μικρός του και του ζητούσε αυτόγραφα από τότε! Τρεις από τους 16 που χρησιμοποιήθηκαν έχουν περάσει από την Κύπρο: φυσικά και ο τερματοφύλακας Βοζίνια που μετά τους Ισπανούς σταμάτησε τρεις φορές και τον Μέσι. Το Πράσινο Ακρωτήρι προκάλεσε τον ίδιο θαυμασμό που είχε προκαλέσει το 1990 στην ποδοσφαιρική ανθρωπότητα το Καμερούν: η διαφορά είναι ότι το έκανε με ακόμα πιο άγνωστους παίκτες! Κι ένα προπονητή, που πέρασε ως παίκτης από την Ισπανία και την Πορτογαλία (για λίγο – στόπερ έπαιζε) και που χθες παρέδωσε μαθήματα. Το Πράσινο Ακρωτήρι ήταν συναρπαστικό μολονότι είναι η ομάδα που έφτασε σε μουντιάλ έχοντας την χαμηλότερη θέση στο FIFA ranking: μόλις 68^η ομάδα είναι. Ακόμα σας πειράζει που το μουντιάλ γίνεται με 48 ομάδες;

Ο Σαλάχ και η Κολομβία του 1-0

Τα άλλα δυο ματς είχαν προφανώς λιγότερες συγκινήσεις. Στο Αυστραλία – Αίγυπτος, πιο πολύ από την πρόκριση της ομάδας του Σαλάχ στα πέναλτι, θα θυμάμαι την ιδέα του προπονητή της Αυστραλίας Τόνι Πόποβιτς να αλλάξει τερματοφύλακα πριν την διαδικασία παριστάνοντας τον Φαν Γκααλ: αυτός που βγήκε (ο Πάτρικ Μπιτς) θύμωσε, αυτός που μπήκε (ο Μάθιου Ράιαν) δεν έπεσε μια φορά σωστά προς τη μπάλα! Οι Αιγύπτιοι ήταν αλάνθαστοι.

Στο τρίτο ματς η Κολομβία πέρασε εύκολα. Το γκολ του Αρίας με το οποίο το ματς κρίθηκε ήρθε πολύ νωρίς για ένα απλό λόγο: χτύπησαν κι έγιναν αλλαγή πριν το δεκάλεπτο ο φορ της Κολομβίας Κόρδοβα και ο δεξιός μπακ της Γκάνας Σεναγιά. Στη θέση του Κόρδοβα μπήκε ο Σάντσες που είναι πιο περιφερειακός παίκτης – μέχρι η άμυνα της Γκάνας να προσαρμοστεί είχε δώσει στον Αρίας την ασίστ για το 1-0. Τον οποίο Αρίας δεν μάρκαρε κανείς γιατί η έξοδος του Σεναγια είχε δημιουργήσει μια ακάλυπτη τρύπα στα δεξιά.

Η Κολομβία έχασε του κόσμου τα γκολ και δεν κινδύνευσε. Ο κόουτς Νέστορ Λορέντσο έβγαλε τον Χάμες Ροντρίγκεζ στο ημίχρονο: υπήρχε ανάγκη από μαχητές κι όχι από καλλιτέχνες. Η Κολομβία σκοράρει δύσκολα. Αλλά η τέχνη του να κερδίζεις με 1-0 και στα μουντιάλ είναι χρήσιμη…

Ενα καλοκαίρι επιστροφών

Sat, 04 Jul 2026 10:32:17 GMT

«Μα τι κάνει ο Ολυμπιακός με τα μεταγραφικά του;» με ρωτάνε διάφοροι, και προσθέτουν πως είναι τουλάχιστον παράξενο καλοκαιριάτικα «αντί να παίρνει παίκτες να ανακοινώνει συνεργασίες με νέα και παλιά στελέχη». Η απορία προκύπτει γιατί δεν έχουμε μόνο τον ερχομό του Αντόνιο Μιγκέλ Καρντόσο, αλλά και την επιστροφή του παλιού μας γνώριμου Αντόνιο Κορδόν. Θέλω να σας πω τι πιστεύω.

Απλός αλλά δύσκολος

Πρώτα από όλα δεν μου κάνει εντύπωση τίποτα από αυτά που συμβαίνει. Την περασμένη εβδομάδα είχα γράψει στην εφημερίδα ότι περίμενα αλλαγές και προσθήκες στο τημ που ασχολείται με τις μεταγραφές – το είπα και στο ραδιόφωνο. Επειδή τα γραπτά μένουν κι όχι για να ευλογήσω τα γένια που δεν έχω παραθέτω το σχετικό απόσπασμα: «ο Ολυμπιακός χρειάζεται κάποιον ο οποίος να δύναται να χειριστεί προσωπικά τα πάντα, μιλώντας απευθείας με τον ίδιο τον Βαγγέλη Μαρινάκη. (…) Δεν θα μου κάνει εντύπωση να επιστρέψει στη βάση κάποιος παλιός γνώριμος» έγραφα την περασμένη Κυριακή. Και πριν αλέκτωρ κτλ κτλ ό,τι περίμενα συμβαίνει. Είναι ο λόγος που αυτό συνέβη η απουσία ενός μεταγραφικού σχεδιασμού; Όχι ακριβώς. Είναι κάτι άλλο: ο ίδιος ο σχεδιασμός. Που είναι απλός. Αλλά και δύσκολα υλοποιήσιμος από τον κόσμο που εδώ και καιρό ασχολείται.

Τρεις προτεραιότητες και ένας φόβος

Επιτρέψτε μου να το εξηγήσω. Η δική μου εντύπωση από την αρχή του μεταγραφικού παζαριού είναι ότι ο Ολυμπιακός σε αυτή τη μεταγραφική περίοδο έχει τρεις βασικές προτεραιότητες και ένα φόβο. Η πρώτη προτεραιότητα είναι να ικανοποιηθεί ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ δηλαδή να αποκτηθούν ποδοσφαιριστές που ο Ισπανός προπονητής γνωρίζει - «αν δεν το συμβεί αυτό θα ξεμείνουμε από παίκτες γιατί ο κόουτς χρησιμοποιεί αυτούς που ξέρει και δοκιμάζει αυτούς που δεν ξέρει» μου έλεγε ένα στέλεχος της ομάδας. Μια τέτοια περίπτωση είναι ο νεοφερμένος Μορφέο και λογικά θα ακολουθήσουν κι άλλοι (Ρότα κτλ). Μια δεύτερη προτεραιότητα είναι οι Ελληνες παίκτες. Για αυτό γύρισε ο Φορτούνης, για αυτό ο Ολυμπιακός ενδιαφέρθηκε για τον Γιαννούλη και για αυτό σίγουρα κοιτάζει κι άλλους. Μία τρίτη προτεραιότητα είναι οι παίκτες που εντοπίζει το τμήμα σκάουτινγκ και ο Κοβάσεβιτς: κάπως έτσι προέκυψαν ο τερματοφύλακας Πόποβιτς που ο Ολυμπιακός ήθελε να αποκτήσει από πέρσι, και ο Στάνιτς για τον οποίο συζητάνε με την Λουντογκόρετς. Και υπήρχε φυσικά κι ένας φόβος: ο φόβος να υπάρξουν οι περσινές αστοχίες για να μην θυμηθώ και τις προπέρσινες.

Η στρατηγική έμοιαζε απλή

Γιατί δεν υπήρξε πιο νωρίς η αναζήτηση και η άφιξη των νέων στελεχών; Γιατί στον Βαγγέλη Μαρινάκη η εφετινή στρατηγική έμοιαζε απλή. Ο Μαρινάκης δίνει τις γενικές κατευθύνσεις και στην συνέχεια ενημερώνεται και αποφασίζει, αλλά σπανίως συμμετέχει σε συσκέψεις, σπανίως κάνει διαπραγματεύσεις, σπανίως βλέπει τους παίκτες που προτείνονται κι όταν τους δει δεν είναι και βέβαιο πως θα πει «προχωρήστε». Πέρυσι ξενύχτησε ένα βράδυ να δει τον Αντίνο κι όταν τον είδε άναψε κόκκινο. Φέτος η τριπλή κατεύθυνση που έδωσε του φαινόταν μάλλον απλή και απλή ήταν. Αλλά νομίζω το πράγμα μπερδεύτηκε λίγο στην οργάνωση της. Για πολύ απλούς και συγκεκριμένους λόγους.

Ο Μεντιλίμπαρ ζητά παίκτες που δεν είναι τόσο γνωστοί (Μαφέο, Ντουάρτε, Ρόκα κτλ) και χρειάζονται κάποιο σκανάρισμα. Επίσης δεν είναι ο προπονητής που θα σηκώσει ένα τηλέφωνο για να πείσει κάποιον παίκτη να πει το ναι για χάρη του: πέρυσι το έκανε μόνο με τον Ταρέμι πχ. Από την άλλη η αναζήτηση Ελλήνων παικτών (αυτό που είναι η δεύτερη προτεραιότητα) επίσης αποδεικνύεται δύσκολη: κάποιος πχ έπρεπε να μιλήσει με τον Γιαννούλη για να δει αν όντως αυτός έχει συμφωνήσει με τον ΠΑΟΚ – αποδείχτηκε πως ήταν πιο απλό να κάνεις μια πρόταση στην Αουγκσμπουργκ παρά να τα βρεις με τον παίκτη και δεν είναι παράξενο αφού οι παίκτες θέλουν κι αυτοί τον χειρισμό τους. Επίσης για να ερχόταν ο Γιαννούλης έπρεπε να φύγει κάποιος από τους Μπρούνο και Ορτέγκα με τους οποίους ο κόουτς είναι ευχαριστημένος: κι αυτό δεν είναι απλό. Και φυσικά φάνηκε πως υπήρχε και μια δυσκολία να γίνουν δεκτές οι εισηγήσεις του τμήματος σκάουτινγκ: όταν οι περσινές αφορούσαν παίκτες όπως ο Νασιμέντο, ο Στρεφέτσα, ο Αντίνο κτλ είναι λογικό να υπάρχουν δισταγμοί.

Το δίλλημα του Μαρινάκη

Ο Μαρινάκης έπρεπε να διαλέξει ανάμεσα στο να δώσει δεύτερες ευκαιρίες και στο να προσλάβει νέους συνομιλητές. Ο πρόεδρος του Ολυμπιακού μοιάζει να έχει κάνει μια κυρίως επιλογή: να ακούει τον προπονητή. Για αυτό έχει στελεχώσει με φίλους του Μεντιλίμπαρ τον Ολυμπιακό Β’. Για αυτό ανανεώθηκε το συμβόλαιο του Ντάνι Γκαρθία. Για αυτό χρειάστηκε να υπάρξει η (εύκολη) έγκριση του Βάσκου για την επιστροφή του Φορτούνη αλλά και η (δύσκολη) έγκριση του κόουτς για την επιστροφή του Κάρμο. Και για αυτό δεν είναι δεδομένο ότι θα επιστρέψει ο Γιάρεμτσουκ παρόλο που όλοι εντός της ομάδας καταλαβαίνουν πως κάτι τέτοιο θα ήταν χρήσιμο. Αλλά η όποια ικανοποίηση του κόουτς δεν μπορεί να είναι ο κύριος στόχος ενός μεταγραφικού σχεδιασμού που προβλέπει πάντα και πωλήσεις. Και για αυτό ο Μαρινάκης δίνει αρμοδιότητες σε ανθρώπους που έχουν αντζέντα, δηλαδή ξέρουν από καλούς παίκτες και μπορούν και να πουλήσουν: τέτοιος ήταν πάντα ο Αντόνιο Κορδόν πχ. Προφανώς κάποιοι από τους υπάρχοντες θα παραμεριστούν. Αλλά αυτό μπορεί να συμβεί αργότερα.

Οι γνωστοί στα γνωστά

Κατά την γνώμη μου κακώς υπάρχει τόση μεγάλη πίεση για μεταγραφές: στις ομάδες του Μεντιλίμπαρ αυτές είναι κάτι δευτερεύον και δείτε στο Netflix το υπέροχο πρώτο επεισόδιο της σειράς La Liga αν θέλετε να τον καταλάβετε. Ο Βάσκος δεν πιέζει και ο Ολυμπιακός θα πρέπει αρχικά να έχει γνώση των δεδομένων της επόμενης σεζόν, να ξέρει πχ σε ποια ευρωπαϊκή διοργάνωση θα αγωνίζεται ώστε να κινηθεί: άλλες απαιτήσεις υπάρχουν αν παίζει στο Τσάμπιονς λιγκ, άλλες αν βρεθεί στο Γιουρόπα λιγκ. Επίσης ο προπονητής του πιστεύει πως δεν χρειάζεται να φτιάξει μια ομάδα από την αρχή ούτε και ζητάει δέκα παίκτες.

Τέλος μπορώ να σας διαβεβαιώσω πως όσοι παίκτες κι αν αποκτηθούν καλοκαιριάτικα στα ματς για τους προκριματικούς του Τσάμπιονς λιγκ ο Ολυμπιακός θα παίξει με τους περσινούς - αν κάποιος από αυτούς δεν φύγει. Τερματοφύλακας θα είναι ο Τζολάκης, στην άμυνα οι Ροντινέι, Ορτέγκα, Πιρόλα, και Ρέτσος, στα χαφ ο Γκαρσία που ανανέωσε, ο Εσε και ο Τσικίνιο και μπροστά ο Ζέλσον, ο Ελ Καμπί και μάλλον ο Φορτούνης. Που δεν ήρθε για να παίζει εικοσάλεπτα και να κάνει την διαφορά ως game changer ερχόμενος από τον πάγκο…

(Γκαζέτα, Ιούλιος του 2026)

O Captain! My Captain!

Fri, 03 Jul 2026 09:36:03 GMT

Το Πορτογαλία – Κροατία (2-1) ίσως είναι το πρώτο αληθινά πολύ μεγάλο ματς του εφετινού μουντιάλ: μια νίκη με ανατροπή μετά από ένα σπουδαίο αγώνα που μπορούσαν να κερδίσουν και οι δυο. Δεν ήταν ένα παιγνίδι που αναρωτιόσουν πως το φαβορί θα τα καταφέρει, όπως τα ματς Βραζιλία – Ιαπωνία και Αγγλία – Κονγκό που έληξαν με 2-1 – εδώ η ανατροπή είχε κάτι το δραματικό. Δεν ήταν ένα ματς που αναρωτιόσουν πως διάβολο έμπλεξε το φαβορί όπως το ματς της Γερμανίας με την Παραγουάη. Δεν έγιναν σχεδόν ανεξήγητα πράγματα όπως στο Βέλγιο – Σενεγάλη (3-2). Και σε σχέση με το επίσης ισορροπημένο Ολλανδία – Μαρόκο ετούτο είχε νικητή στην κανονική διάρκεια, μεγάλους πρωταγωνιστές κι ένα στρατηγό που αποχώρησε με όλα τα γαλόνια του να λάμπουν: τον υπέροχο Λούκα Μόντριτς.

Ένα παιδάκι 37 χρόνων

Μετά από ένα πρώτο ημίχρονο με τους Πορτογάλους καλύτερους αλλά φλύαρους και χωρίς φάσεις ο Πέρισιτς αποφάσισε να ανάψει το ματς με ένα γκολ από τα δικά του: είναι η ειδικότητα του να εμφανίζεται από το πουθενά στην αντίπαλη περιοχή και με διαγώνιο σουτ να στέλνει την μπάλα στα δίχτυα. Σε ένα ματς με αναμενόμενους πρωταγωνιστές δυο σαραντάρηδες, τον Κριστιάνο και τον Μόντριτς τον βλέπεις στα 37 του να πανηγυρίζει και λες τόπο στα νιάτα. Ο,τι ακολούθησε του γκολ του ήταν μια περιπέτεια που θα ζήλευαν και στο Χόλυγουντ.

Ο Μόντριτς παίρνει την μπακέτα

Οι Πορτογάλοι αιφνιδιάζονται αλλά έχουν μερικούς παίκτες που δεν μπορείς να μην τους υπολογίζεις ακόμα κι αν σε αυτή την διοργάνωση φανερά περπατάνε. Μπορεί ο Μπρούνο Φερνάντεζ να μην θυμίζει σε τίποτα τον παίκτη που κουβαλάει την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, μπορεί να φαίνονται τα 70 ματς που έδωσαν και φέτος για να βγάλουν πρωταθλήτρια Ευρώπης την PSG ο Νέβες και ο Βιτίνιο, αλλά υπάρχουν κι άλλοι για να πάρουν πρωτοβουλίες: ο Λεάο πχ που σημαδεύει το δοκάρι. Ο Ρονάλντο, που δεν ήταν κακός όταν η μπάλα έφτανε στα μέρη του, προσπαθούσε να ξυπνήσει τους πάντες – πρώτα από όλα τον προπονητή του. Όταν ο Μαρτίνεθ είδε τους Κροάτες να σκοράρουν για δεύτερη φορά, αφού ανακουφίστηκε από το γεγονός ότι το VAR ακύρωσε το γκολ, αποφάσισε να παρέμβει δραστικά με τέσσερις αλλαγές: έχει πάγκο που του το επιτρέπει. Οι Κονσεϊσάο, Σεμέδο, Μπερνάντο Σίλβα και Ράμος θα μπορούσαν και να έχουν ξεκινήσει – στο μεταξύ αποδείχτηκαν γούρικοι. Πριν καλά καλά μπουν στο ματς, το VAR βλέπει πέναλτι του Βάστιτς στον Βέιγκα μετά από ένα κράτημα του δεύτερου από τον πρώτο σε μια εκτέλεση κόρνερ. Ο Ρονάλντο έχει πανηγυρίσει ήδη μια φορά αλλά το γκολ του έχει ακυρωθεί ως οφσάιντ: χτυπά το πέναλτι αλά Πανένκα και για πρώτη φορά στην καριέρα του σκοράρει σε νοκ άουτ ματς μουντιάλ. Αλλά το γκολ του αντί να γκαζώσει την Πορτογαλία, θυμώνει την Κροατία που επιτίθεται διαρκώς. Κι ο βασικός υπεύθυνος είναι ο Μόντριτς.

Ο αρχηγός της Κροατίας παίζει σχεδόν ακίνητος αλλά ζωγραφίζει. Τραβιέται προς τα δεξιά για να έχει το γήπεδο μπροστά του για να πασάρει και το κάνει σαν κουότερμπακ στο NFL: στην Αμερική βρισκόμαστε. Οι Κροάτες κερδίζουν μέτρα αλλά πέφτουν πάνω στον τερματοφύλακα Ντιέγκο Κόστα που τους σταματά ενώ έχουν και δοκάρι με τον Κράμαριτς. Ο Μαρτίνεθ βλέποντας την κυριαρχία τους στη μεσαία γραμμή τολμά να βγάλει τον Ρονάλντο που θυμώνει πολύ. Αλλά το ότι η Πορτογαλία βρίσκεται με ένα χαφ παραπάνω μετράει: οι κίνδυνοι περιορίζονται και ο Λεάο στις καθυστερήσεις βρίσκει την σέντρα με την οποία ο Ράμος κάνει με κεφαλιά σαν φορ ράτσας το 2-1.

Όλα κάτι θυμίζουν

Όλα είναι ένα απερίγραπτο ντε ζα βου. Αλλοι θυμούνται ότι έγινε στο Euro2016 όταν οι Πορτογάλλοι απέκλεισαν τους Κροάτες με τρόπο ανάλογο, άλλοι ότι στο Κατάρ όταν πάλι ο Ρονάλντο βγήκε και μπήκε ο Ράμος η Πορτογαλία λύθηκε κι έβαλε έξι γκολ στο .. Αλλά κάθε ματς είναι μια ιστορία από μόνο του και τούτο έχει κι άλλα να πει. Στην πίεση στο τέλος οι Κροάτες βρίσκουν γκολ ισοφάρισης με τον Γκβάρντιολ που ευθύνεται για το γκολ του Ράμος. Πανηγυρίζουν σαν να κέρδισαν το μουντιάλ, αλλά το VAR έχει άλλη γνώμη και τους ακυρώνει τρίτο γκολ στο ίδιο βράδυ. Η σκληρή Κροατία αποκλείεται για εκατοστά. Αλλά το φινάλε της είναι ηρωϊκό όπως ταιριάζει στο τελευταίο ματς του αρχηγού της σε παγκόσμιο κύπελλο. Ο Μόντριτς, με βουρκωμένα μάτια, τους χαιρετάει όλους. Κι αγκαλιάζει τον Κριστιάνο ίσως τον μόνο που τον καταλαβαίνει πραγνματικά αυτή την στιγμή.

Ενας αληθινός πρωταθλητής

Ο Λούκα Μόντριτς είναι μια τρομερή προσωπικότητα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την στιγμή που τον λάτρεψα – και δεν ήταν για κάτι από τα πολλά σπουδαία που έχει κάνει στο γήπεδο. Στο μουντιάλ της Ρωσίας το 2028 κέρδισε το βραβείο του MVP της διοργάνωσης κι ας είχε ηττηθεί στον τελικό η Κροατία: ο σπουδαίος ποδοσφαιριστής ξεχωρίζει (και πρέπει να επιβραβεύεται…) ανεξάρτητα από το τελικό αποτέλεσμα. Ο Μόντριτς δεν χάρισε ούτε ένα χαμόγελο στην κάμερα και στους τηλεθεατές: παρέλαβε το βραβείο σιωπηλός και πικραμένος γιατί η ήττα τον πόνεσε. Σε ένα ποδόσφαιρο που οι παίκτες είναι ο καθένας μια μεγάλη επιχείρηση και τα βραβεία μετράνε ο Μόντριτς ήταν με το παράπονο της ήττας ζωγραφισμένο στο πρόσωπο, σαν αληθινος πρωταθλητής δηλαδή σαν παίκτης που θέλει να είναι πρώτος. Προσωπικά θα του έδινα το βραβείο και για την καταπληκτική δήλωση που έκανε μια μέρα πριν το ματς. «Δεν χρειάζεται να είσαι γίγαντας για να παίξεις ποδόσφαιρο» είπε. «Πρέπει απλά να επιμένεις, να συνεχίζεις και να μην σηκώνεις τα χέρια μπροστά στην δυσκολία. Πρέπει να πεισμώνεις, να δουλεύεις, να μην τα παρατάς. Και να πιστεύεις πως μπορείς να πετύχεις, ακόμα κι αν δεν το πιστεύει κανείς». Νομίζω ότι αυτά τα λόγια ήταν και ο οδηγός της καταπληκτικής καριέρας του. Όταν λίγους μήνες μετά κέρδισε την Χρυσή Μπάλα την αφιέρωσε στον Ινιέστα, στον Τσάβι, στον Πίρλο «σε όλους αυτούς που συνήθως κάνουν πολλά για να κερδίζουν όλοι οι άλλοι γιατί αυτό είναι που πραγματικά λατρεύουν» είχε πει.

Αυτή τη φορά έφυγε χωρίς κανένα βραβείο. Τι να το κάνει; Στην αγκαλιά του με τον Ρονάλντο που κατά κάποιο τρόπο τον αποχαιρέτησε στο όνομα του ποδοσφαίρου πρέπει να δάκρυσε όλη η ποδοσφαιρική ανθρωπότητα…

Ερχονται...

Fri, 03 Jul 2026 09:30:00 GMT

Η Ισπανία έγινε μετά την Γαλλία η δεύτερη ομάδα που περνά το πρώτο νοκ άουτ μετατρέποντάς το σε ματς επίδειξης. Μπορεί να μην έκανε δέκα ευκαιρίες για γκολ σε ένα ημίχρονο, όπως οι Γάλλοι απέναντι στους Σουηδούς, αλλά είχε στιγμές που θύμισε την πρωταθλήτρια Ευρώπης που είδαμε στην Γερμανία δυο χρόνια πριν κι αυτό είναι πολύ σημαντικό ειδικά αν σκεφτεί κανείς πως από την στιγμή που βρίσκεται στην πάνω πλευρά του ταμπλό μέχρι τον τελικό μπορεί να βρει ευρωπαϊκές ομάδες. Αυτές όχι δεν τις φοβάται αλλά όπως έδειξε χθες βράδυ απέναντι στην Αυστρία μπορεί και να τις πανικοβάλει.

Ο Ράνκινγκ, μια απογοήτευση

Αν μου ζητούσαν ποιες είναι οι τρεις μεγαλύτερες απογοητεύσεις μου μέχρι τώρα στο μουντιάλ σίγουρα μια θέση σε αυτές θα είχε η Αυστρία. Υπάρχει μια ενδιαφέρουσα ιστορία που δένει τον προπονητής Αυστρίας Ραλφ Ράνγκνικ με την πρόσφατη ιστορία του ισπανικού ποδοσφαίρου. Πριν κερδίσει τις προεδρικές εκλογές της Μπαρτσελόνα τον Μάρτιο του 2021, ο Ζοάν Λαπόρτα ζήτησε μια συνάντηση μαζί του. Ο πρόεδρος της Μπαρτσελόνα ήθελε να μάθει τη γνώμη του ανθρώπου που είναι γνωστός ως «ο πατέρας της γερμανικής σχολής ποδοσφαίρου», προκειμένου να επιλέξει έναν μελλοντικό προπονητή. Στη συζήτηση με τον Λαπόρτα, ο Ράνγκινγκ του ζήτησε να του εξηγήσει τι ποδόσφαιρο θέλει να παίζει η Μπαρτσελόνα. Ο Λαπόρτα του είπε τι νομίζει πως αγαπάει να βλέπει ο κόσμος της. Ο Ράνγκινγκ τον άκουσε και τον συμβούλεψε να προσλάβει τον Χάνσι Φλικ, επειδή τον θεωρούσε τον καλύτερο για την ομάδα των Μπλαουγκράνα, αφού αγαπάει το επιθετικό ποδόσφαιρο και δεν φοβάται να χρησιμοποιήσει μικρούς στην αρχική ενδεκάδα. Ο Λαπόρτα άκουσε την εισήγησή του και τα υπόλοιπα τα ξέρετε.

Το πως είναι δυνατόν ένας τέτοιος λάτρης του επιθετικού ποδοσφαίρου να έχει εμφανίσει στο μουντιάλ μια ομάδα τόσο άχρωμη όσο η εφετινή Αυστρία είναι ένα μυστήριο, που μεγαλώνει αν σκεφτεί κανείς την εντυπωσιακή παρουσία αυτής της ομάδας στα προκριματικά.

Δεν είναι πάντως ανεξήγητο αυτό που οι Αυστριακοί έπαθαν από τους Ισπανούς: η τεχνική υπεροχή των παικτών του Ντε Λα Φουέντε τους τρόμαξε τόσο, ώστε από το να βγουν πιο ψηλά για να πρεσάρουν – πράγμα που ξέρουν – τρομοκρατήθηκαν και κλείστηκαν ελπίζοντας πως με ένα μαγικό τρόπο θα γλυτώσουν. Όταν στο 41΄ ο Ογιαρθάμπαλ άνοιξε το σκορ μετά από μια υπέροχη ομαδική δουλειά η σεμνή τελετή έλαβε τέλος.

Ο Γιαμάλ και το παιγνίδι για τον φορ

Η ομαδική δουλειά – αυτό είναι που διαφοροποιεί τους Ισπανούς από άλλες ομάδες που αρέσουν στο εφετινό μουντιάλ. Για να βγει αυτή η δουλειά στο γήπεδο χρειάζεται βέβαια να συμβούν μερικά απαραίτητα πράγματα.

Πρώτον ο Γιαμάλ να τρομοκρατήσει σε δυο – τρεις περιπτώσεις τους αντιπάλους ώστε να τους υποχρεώσει να σκέφτονται την αναχαίτησή του κι όχι το πως θα δημιουργήσουν ή έστω κάπως θα προβληματίσουν τους Ισπανούς: η πρωταθλήτρια Ευρώπης διαβάζει αυτόν τον φόβο και τον τιμωρεί κάνοντας αυτό που ξέρει δηλαδή αποδοτική κατοχή μπάλας με στόχευση στον φορ – ενώ όλοι μιλούν για τον Μέσι, τον Βινίσιους, τον Χααλαντ, τον Χάρι Κέιν, ο Ογιαρθάμπαλ, χάρη στην δουλειά των συμπαικτών του, μπορεί να βγει πρώτος σκόρερ.

Το δεύτερο κι εξίσου βασικό είναι να βρίσκονται σε καλή μέρα οι μέσοι. Στην τωρινή Ισπανία δεν υπάρχουν Τσάβι και Ινιέστα όμως υπάρχουν πολλοί και καλοί με την μπάλα στα πόδια χαφ. Ο Πέδρι κι ο Ολμο είναι σταθερές αξίες κι αν ανέβη κι ο Ρόντρι η παραγωγή γίνεται εύκολη υπόθεση καθώς αυτοί έχουν την δυνατότητα να βάζουν πολύ στο ματς και τους ακραίους: χθες ο Πόρο βρήκε το γκολ του 3-0 κι ο Κουκουρέγια δίνει την ασίστ στον Ογιαρθάμπαλ για το 3-0. Οι Ισπανοί δεν είναι ευχαριστημένοι με τις εμφανίσεις του Ρόντρι και τον έχουν βαφτίσει περιπαίχτηκα «Rodrizontal» για τις οριζόντιες πάσες του: όταν κι αυτός καθετοποιεί προκύπτει το πολύ αποτελεσματικό χθεσινό ματς.

Το πιο σημαντικό ωστόσο είναι ότι ο Ντε λα Φουέντε έχει πάντα στο μυαλό του ότι το μυστικό της παραγωγικής διαδικασίας δεν μπορεί παρά να είναι πάντα ο έλεγχος της μπάλας και της μεσαίας γραμμής. Η προσθήκη στην ενδεκάδα του Μπαένα (σε ρόλο ακραίου) έχει προσθέσει στην Ισπανία πάσες, δηλαδή φάσεις. Και η πρόοδος είναι συνεχής. Μετά το 0-0 με το Πράσινο Ακρωτήρι και τους προβληματισμούς, ήρθε η άνετη νίκη με την Σαουδική Αραβία, η καθόλου διαδικαστική νίκη με την Ουρουγουάη που έπαιζε τα ρέστα της – μια νίκη με χαρακτήρα δηλαδή - και η σπουδαία εμφάνιση κόντρα στην Αυστρία την οποία οι Ισπανοί εξαφάνισαν εντελώς αφήνοντας της μια όλη κι όλη ευκαιρία στο ματς.: αναρωτιέμαι τι θα έλεγε ο Φλικ βλέποντας την απογοητευτική ομάδα του μέντορά του.

Ακολουθεί το πάντα δύσκολο για τους Ισπανούς ματς με την Πορτογαλία. Αλλά ο Ντε λα Φουέντε νομίζω πως θέλει να δει μόνο την συνέχεια της βελτίωσης. Δηλαδή ακόμα πιο πολύ Γιαμάλ, ακόμα περισσότερη ενέργεια, ακόμα πιο πολύ στοχευμένο παιγνίδι για τον φορ. Ο Ογιαρθάμπαλ έφτασε χθες τα 17 γκολ στα 17 τελευταία του ματς με την Εθνική. Θα το ζήλευε κι ο Χααλαντ.

Σαν ελβετικό ρολόι

Οι επιθετικοί έκριναν και το ματς της Ελβετίας με την Αλγερία. Ο Πέτκοβιτς που βρίσκεται στον πάγκο της Αλγερίας είδε δυο δικά του παιδιά, τον Εμπολό και τον Νταν Ντόι να καθαρίζουν για την Ελβετία. Δεν είδε - δυστυχώς για τον ίδιο - τους δικούς του πρωταγωνιστές να στέκονται στο ύψος των περιστάσεων: ο Μάχρεζ έκανε το χειρότερο παιγνίδι του, ο Σαϊμπί και ο Μάζα δεν υπήρχαν στο ματς. Η Αλγερία πέρασε μαζί με την Αυστρία και μαζί έφυγαν: τελικά δεν είχε καμία σημασία ποιος θα έβρισκε την Ισπανία και ποιος την Ελβετία.

Η Ελβετία δείχνει αργά αλλά σταθερά πρόοδο. Στην πρώτη φάση των νοκ αουτ αυτοί που προκρίθηκαν χωρίς καρδιοχτύπια είναι ελάχιστοι – το ότι η Ελβετία βρίσκεται στο μικρό αυτό γκρουπ δεν είναι τυχαίο. Όπως δεν είναι τυχαίο και ότι σκοράρει πιο εύκολα: η ιδέα του Γιακίν να βάλει τον Μανζάμπι πίσω από τον ΕμΠολό αποδίδει. Και οι Ζακαρία και Ντόι συνεργάζονται αρμονικότατα: η Ελβετία γέρνει λίγο προς τα αριστερά, αλλά βελτιώνεται. Και δεν θα την τρομάξει ούτε η Γκάνα ούτε η Κολομβία που θα βρει μπροστά της.

Ο Χάρι Κέιν, αλλά της Μπάγερν

Thu, 02 Jul 2026 09:18:00 GMT

Για την ώρα το μουντιάλ είναι κάτι σαν εγχειρίδιο που το διαβάζεις και παρακολουθείς την ίδια την ιστορία της διοργάνωσης. Μετά την πρώτη ενότητα – η φάση των ομίλων και οι περιπέτειες που σε αυτή προκύπτουν – ακολούθησε η δεύτερη, δηλαδή τα νοκ άουτ ματς. Το πρώτο κεφάλαιό της είχε ως θέμα τις εκπλήξεις: είδαμε τον αποκλεισμό της Γερμανίας και της Ολλανδίας που πάντως έκπληξη μεγάλη δεν ήταν. Το δεύτερο κεφάλαιο είχε θέμα τις εντυπωσιακές εμφανίσεις των φαβορί: η άνετη πρόκριση των Γάλλων (αλλά και του Μεξικού) θύμισε πως όταν είσαι αληθινά καλή ομάδα δεν φοβάσαι την ειδική δυσκολία των μονών ματς. Το τρίτο κεφάλαιο είχε ως θέμα την επιμονή: είδαμε Καναδούς, Βραζιλιάνους και Νορβηγούς να προκρίνονται με γκολ στο τέλος. Και χθες είχαμε ένα άλλο κεφάλαιο στο εγχειρίδιο. Εχει τίτλο «αν έχεις σέντερ φορ και έμπειρο προπονητή μην φοβάσαι όποια αναποδιά κι αν σου τύχει».

Ενα μεγάλο μπλέξιμο

Το ματς της Αγγλίας με το Κονγκό θα είχε διαφορετικό αποτέλεσμα αν η Αγγλία δεν είχε τον Χάρι Κέιν της Μπάγερν Μονάχου και είχε τον Χάρι Κέιν της Τότεναμ. Πρώτα από όλα είναι το κλασσικό ματς που οι Αγγλοι δεν έχουν καταλάβει τι ακριβώς τους περιμένει και μπλέκουν από νωρίς. Το Κονγκό εμφανίζεται με τρίτο διαφορετικό σχηματισμό στο Παγκόσμιο Κύπελλο: ο κόουτς .. αφήνει το 3-5-2 και 4-4-2 στην άκρη και στην Ατλάντα εμφανίζει μια ομάδα που παίζει με άνετη 4-1-4-1. Ο Ματουσαμί ήταν υπεύθυνος για το κλείσιμο των χώρων μπροστά από την μεγάλη περιοχή, οι Μπούκου και Τσιπένγκα ανέλαβαν την δουλειά στα πλάγια, ενώ ο Βίσα δοκίμαζε την συγκέντρωση των Κόνσα και Γκουέχι σε κάθε ευκαιρία. Η Αγγλία, από την πλευρά της, είχε αυτή την φορά από την αρχή τους Μαντουέκε και Ράσφορντ – για τον Τούχελ ο μόνος πονοκέφαλος είναι οι ακραίοι επιθετικοί. Όλα γίνονται καταραμένα πολύπλοκα γιατί το Κονγκό προηγείται γρήγορα. Το γκολ του Τσιπένγκα είναι μια παρουσίασε των προβλημάτων της αγγλικής άμυνας σε παγκόσμια μετάδοση. Ο Σαντίκι κάνει ένα κόψιμο προς το πέναλτι αναγκάζοντας τον Σπενς να τον ακολουθήσει: ο Τσιπένγκα μένει απολύτως ελεύθερος πίσω του και υποδέχεται την μπάλα χωρίς πίεση, αφού η παθητικότητα πολλών παικτών του Τούχελ, που είναι κολλημένοι στις θέσεις τους και δεν δείχνουν προσοχή στην ανάπτυξη της αντίπαλης ομάδας, είναι εγκληματική. Ο Τσιπένγκα κοντρολάρει και σουτάρει: η αργή αντίδραση του Πίκφορντ φέρνει τα υπόλοιπα.

Το γκολ του Κονγκό αναμενόταν να ξυπνήσει την Αγγλία, αλλά αντίθετα την έκανε να μοιάζει νευρική κι αμήχανη για τουλάχιστον είκοσι λεπτά: αργές πάσες, καθόλου επιθετικοί συνδυασμοί, προβλέψιμο παιχνίδι. Στο τελευταίο τέταρτο του πρώτου ημιχρόνου κάτι αλλάζει καθώς η Αγγλία δημιούργησε ευκαιρίες για να ισοφαρίσει: ο Εμ Πάσι όμως έμοιαζε ανίκητος. Βγάζει δυο κεφαλιές του Μπέλινγκχαμ και ένα βολέ του Κέιν, ενώ ο Γουάν-Μπισάκα αποκρούει ένα σουτ του Ράσφορντ στη γραμμή του τέρματος. Ο Κέιν ζητά ένα πέναλτι όταν προσπέρασε τον ΕμΠάσι και κατέληξε στο έδαφος: ο διαιτητής λέει «παίζετε» και το Κονγκό χάνει κι αυτό την ευκαιρία του να κάνει τα πράγματα ακόμα πιο δύσκολα καθώς ο Βίσα, μόνος στην περιοχή μετά απο μια σέντρα του Γουάν-Μπισάκα, στέλνει τη μπάλα στο δοκάρι. Υπάρχουν όλα τα συστατικά ενός αγγλικού δράματος: κακές αμυντικές αντιδράσεις, ένα γκολ δώρο, ένας τερματοφύλακας κέρβερος, γκρίνιες για τον διαιτητή και -το κυριότερο – ένας αντίπαλος που προσφέρεται για να δημιουργηθούν ανέκδοτα. Στο δεύτερο ημίχρονο η Αγγλία κρατά πιο πολύ την μπάλα όμως παίζει χειρότερα. Αλλά έχει τον Χάρι Κέιν. Της Μπάγερν Μονάχου.

Παρεμβάσεις και μεγάλα γκολ

Ο Τούχελ παρεμβαίνει. Αφού άλλαξε τους ακραίους (Μαντουέκε και Ράσφορντ εκτός, Σάκα και Γκόρντον μέσα), αλλάζει και τον Σπενς και βάζει τον Έζε, ζητώντας από τον Ράις να πάει στα δεξιά. Αλλά όλα αυτά δεν ξέρω αν θα είχαν κάποιο αποτέλεσμα αν δεν υπήρχε ο Κέιν.

Ο φορ της Αγγλίας στο Μόναχο έχει χτίσει αυτοπεποίθηση: δεν είναι πια ένας καλός σκόρερ, αλλά ένας πρωταθλητής. Αρνείται να φύγει από το μουντιάλ και βρίσκει δυο γκολ με το έτσι θέλω. Η ισοφάριση είναι εγγλέζικη: σέντρα του Ράις, μετά από άνοιγμα του Γκόρντον στο πλάι και κεφαλιά του σκόρερ. Το δεύτερο γκολ όμως είναι κατάθεση κλάσης και προσωπικότητας. Ο Κέιν περικυκλωμένος από πέντε αντιπάλους μέσα στην μεγάλη περιοχή, καταφέρνει να ξεφύγει και να δημιουργήσει και χώρο για το σουτ: και βρίσκει όχι απλά ένα νικητήριο γκολ αλλά και μια πρόκριση που γλυτώνει την ομάδα του από ένα ιστορικό ρεζιλίκι. Η Αγγλία προκρίνεται, ανακουφίζεται, αλλά εναντίον του Μεξικού στη φάση των 16, θα χρειαστεί κάτι περισσότερο. Θα την βοηθήσει ότι αυτή τη φορά δεν θα κουβαλάει το δυσβάσταχτο βάρος του τεράστιου φαβορί.

Το φιλί της ζωής

Ένα άλλο φορ, ο γερόλυκος Λουκάκου, έδωσε ένα αληθινό φιλί ζωής στο Βέλγιο που απέναντι στην Σενεγάλη έμοιαζε αποκλεισμένο. Ο Λουκάκου, που μπήκε στο ματς στο δεύτερο ημίχρονο αντί του Ντε Κετελάρε, αποφασίζει ότι δεν μπορεί να φύγει από τις ΗΠΑ χωρίς να θυμίσει στον κόσμο ποιος είναι και κάνει δυο πολύ σημαντικά πράγματα. Πρώτα βρίσκει μόνος του στο 87΄το γκολ με το οποίο το Βέλγιο επιστρέφει στο ματς μετατρέποντας το 0-2 σε 1-2. Κι έπειτα στην παράταση αφήνει στον Τίλεμανς την εκτέλεση ενός πέναλτι που ο ίδιος κέρδισε, γιατί όπως είπε στο τέλος η μεν δική του σεζόν ήταν κακή κι ο ίδιος δεν είναι στα καλύτερά του, ο δε συμπαίκτης του άξιζε να πετύχει το γκολ της νίκης γιατί ήταν ο καλύτερος του γηπέδου. Η κλάση και ο αλτρουισμός σπάνια συναντιούνται στο ποδόσφαιρο.

Όπως σπάνια συναντάς κι ένα προπονητή που έχει το κουράγιο να κάνει αυτό που έκανε ο Ρούντι Γκαρσία: με την ομάδα του πίσω στο σκορ με 0-2 μετά τα γκολ του Ντιαρά και του Σαρ (που έκανε πλάκα στην άμυνα των Βέλγων) ο κόουτς βγάζει από το ματς τους Ντε Μπρόιν και Ντοκού και χρίζει παραστάτες του Λουκάκου τον Τίλεμανς και τον Λουκεμπάκιο που μαζί με τον Τροσάρ φέρνουν την ανατροπή. Το Βέλγιο θα βρει τους Αμερικάνους. Κι επειδή έδειξε ψυχραιμία και επιμονή μοιάζει ομάδα ικανή να χαλάσει πάρτι γηπεδούχων καθώς είναι κι εφτάψυχο. Πήρε την πρόκριση στο τρίτο ματς και χθες γύρισε ένα παιγνίδι απίθανο.

Και για τα καλά και για τα στραβά

Ο τρίτος φορ της βραδιάς που είναι πρωταγωνιστής λέγεται Μπαλογκαν. Είναι γεννημένος στη Νέα Υόρκη, έχει βάλει πολλά γκολ με την Μονακό, ξέρει την θέση κι όταν έβαλε μπροστά τους Αμερικάνους με ένα ωραίο γκολ στο 44΄το πανηγύρισε με την χαρά του παίκτη που έχει κάνει την δουλειά του. Το συγκρότημα του Ποτσετίνο δημιουργούσε κι έχανε ευκαιρίες κι αυτό ήταν μάλλον κακό σημάδι απέναντι στην Βοσνία που απλά αμυνόταν: δεν είναι όλες οι ομάδες η Γαλλία που μπορεί να χάσει πέντε γκολ και μετά να βάλει τρία. Η προσφορά του Μπαλογκαν ήταν μεγάλη κι έγινε πολύ ιδιαίτερη και στο δεύτερο ημίχρονο: μια δίκαιη αποβολή του για ένα πάτημα του ποδιού του Κολάσινατς έγινε ο λόγος να δούμε από τις ΗΠΑ ένα ιδιαίτερα μεστό τακτικό παιγνίδι που με εξέπληξε. Με παίκτη λιγότερο για μισή ώρα οι Αμερικάνοι όχι μόνο δεν δέχτηκαν γκολ αλλά βρήκαν με σουτ φάουλ του Τίλμαν κι ένα δεύτερο! Ο Ποτσετίνο παρόλο που οι ΗΠΑ έπαιζαν με παίκτη λιγότερο έκανε την πρώτη του αλλαγή στο 87΄καμαρώνοντας την ομάδα του που έπαιζε άμυνα με άψογες τοποθετήσεις.

Οι Αμερικάνοι είχαν παραδοσιακά πάντα προβλήματα με τις ευρωπαϊκές ομάδες. Στη Βοσνία άφησαν απλά δυο τρια σουτ στο τέλος – προσπάθειες που θύμισαν πως παίκτες όπως ο Μαχμιτς (που μπήκε στο ματς αντί του σβηστού Τζέκο) και ο Αλαϊμπέγκοβιτς έχουν μέλλον. Τώρα έχουν μπροστά τους το Βέλγιο. Δεν θα δούμε την μονομαχία του Λουκάκου με τον Μπαλογκάν γιατί αυτός θα είναι τιμωρημένος. Αλλά και το Τροσάρ εναντίον Πούλισιτς δεν μου μοιάζει άσχημο. Και γιατί το Τροσάρ μου ακούγεται σαν όνομα κακού που πρέπει να αντιμετωπίσει ο Καπτεν Αμέρικα…

Πενήντα πράγματα που έμαθα αυτόν τον Ιούνιο

Wed, 01 Jul 2026 09:24:00 GMT

Εφυγε και ο Ιούνιος. Που είχε πολλά και ωραία κι αυτός. Είχε τελικό Τσάμπιονς λιγκ, είχε τελικούς μπάσκετ στην Α1, είχε έναρξη μουντιάλ, είχε και τι δεν είχε. Εγω πάλι έμαθα ένα σωρό πράγματα. Οσο ζώο μαθαίνω, που έλεγε κι ένας φίλος μου.

Τέλος Ιουνίου σταματάνε οι δημοσκοπήσεις γιατί στις παραλίες τηλέφωνο δεν σηκώνει κανένας.
Με αυτά που γίνονται στο ΠΑΣΟΚ σύντομα θα υπάρχει ερώτηση στις δημοσκοπήσεις για το ποιος είναι ο καταλληλότερος για αρχηγός του και θα κερδίζει σταθερά ο κανένας.
Οι νέοι που έχει βρει ο Τσίπρας για τα κανάλια, στον παλιό καλό ΣΥΡΙΖΑ τον ορθόδοξο δύσκολα θα περνούσαν απέξω.
Είχαμε σε 24ώρες πέντε συλλήψεις για εμπρησμούς από αμέλεια στην Φθιώτιδα, στην Ρόδο και στις Σέρρες. Απόδειξη ότι στην επαρχεία δεν γίνονται αλκοτέστ.
Ας ευχαριστήσουμε το Ιδρυμα Νιάρχος που ένα βράδυ έκλεισε την μισή Αθήνα για αγώνες δρόμου αναγκάζοντας όλο τον κόσμο να κάνει αγώνες δρόμου για να πάει σπίτι του.
Όταν η τιμή του πετρελαίου ανέβαινε λόγω του πολέμου του Τραμπ ανέβαινε και η τιμή της βενζίνης. Τώρα που πέφτει κάθε μέρα, στα βενζινάδικα είναι Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη κτλ.
Όταν ακούω ότι έγινε στο Μαξίμου σύσκεψη για την ακρίβεια νομίζω πως μαζεύονται και πανηγυρίζουν γιατί όλα ακριβαίνουν.
Ο Ανδρουλάκης τάζει δωρεάν μεταφορές για νέους, ο Τσίπρας για όλους. Θα κέρδιζαν ψήφους μόνο αν έλεγαν πως όποιος μπαίνει σε λεοφωρίου θα παίρνει ένα δεκάρικο.
Νέα επαγγέλματα «Φρουρός Γρηγόρη Δημητριάδη».
Ποτέ δεν θα καταλάβω από που ήρθαν και που θα πάνε όσοι αποχώρησαν από το κόμμα Καρυστιανού.

Η Βουδαπέστη γλύτωσε από τον Χίτλερ, τα ρωσικά στρατεύματα και τους οπαδούς της Αρσεναλ και της Παρί.
Μόνο οι Ολλανδοί μπορεί να χάσουν στα ίδια ματς πιο πολλές φορές από τους Αγγλους στα πέναλτι.
Η Παρί Σεν Ζερμέν έκανε δυο στη σειρά τα Τσάμπιονς λιγκ που κατέκτησε αλλά δεν έχει βαριά φανέλα.
Υπομονή. Κάποια μέρα θα γελάσει κι ο Χάβερτς.
Μουντιάλ με τρεις διοργανωτές, θυμίζει Φεβρουάριο που για να γεμίσει μαγαζί κάνει τρεις χορούς.
Η Σακίρα θα δικαιωθεί όχι όταν θα ξανατραγουδήσει σε έναρξη μουντιάλ αλλά όταν θα ρθει στην Ελλάδα να κάνει την κλήρωση της Σουπερλίγκας.
Τα φιλικά πριν το μουντιάλ είναι σαν ένα μπαλαμούτι με κάποια σε ένα ταξί ένα βράδυ μεθυσμένος κι ενώ δεν μπορούσες να πάρεις τα πόδια σου.
Οποιοι κάνανε «γερμανικό» νούμερο στο στρατό στο μουντιάλ θα θυμηθούν τα νιάτα τους.
Πάντως εγώ θα έχω να το λέω ότι επι Μητσοτάκη, το 2026, μας έφαγε το ξενύχτι…
Αν η Ελλάδα είχε πάει στο μουντιάλ και έπαιζε στις 4 το πρωί η Ζωή θα είχε κάνει σίγουρα επερώτηση γιατί ταλαιπωρούνε τον κόσμο…

Η φάση των ομίλων του μουντιάλ στις περισσότερες περιπτώσεις είναι κάτι σαν προετοιμασία για ένα ένδοξο αποκλεισμό.
Οι περισσότεροι που λένε δεν μου αρέσει το μουντιάλ, δεν έχουν σει περισσότερα από τρία παιγνίδια του.
Η Σκωτία, που απέκλεισε την καλύτερη Εθνική Ελλάδος των τελευταίων είκοσι χρόνων κτλ κτλ, δεν βγήκε ούτε καν στις καλύτερες οκτώ τρίτες.
Κι όμως ο πατέρας του Ελάνγκα που παίζει στην Σουηδία έπαιζε στον Απόλλωνα Καλαμαριάς…
Αν είχε πραγματικά χιούμορ ο Ινφαντίνο το τρίλεπτο διάλλειμα στο κέντρο του ημιχρόνου που γίνεται για διαφημίσεις, θα το αποκαλούσε «διάλλειμα για κατούρημα».
Είναι τόσο μπροστά επικοινωνιακά το μπάσκετ που κανείς ποτέ δεν έχει γράψει τίποτα για το τηλεοπτικό τάιμ άουτ ενώ το διάλλειμα στο ποδόσφαιρο η Ιντιπέντεντ το αποκάλεσε «Γουοτεργκέιτ».
Ομολογώ ότι όταν είδα το Μεξικό – Νότιος Αφρική νόμιζα ότι ξαναβρέθηκα στο 1986 και συγκινήθηκα.
Τι θα πει έχει ξαναπάει ο Καναδάς σε μουντιάλ; Ξεχάσατε ρε τον μουντιαλικό Βράμπλιτς;
Αν το πάρουν οι ΗΠΑ, θα γίνει παγκόσμιος διαγωνισμός για το καλύτερο κομμάτι με τίτλο «έτσι το έστησε ο Τραμπ».
Παντού και πάντα θα υπάρχει για την Ολλανδία ένας Κλάιβερτ που θα χάνει ένα κρίσιμο πέναλτι στέλνοντας την μπάλα στο δοκάρι.

Πως λέγεται η διοργάνωση που το Σάββατο φταίει η Τσαρούχα και την Δευτέρα φεύγει ο Αταμάν; Τελικοί της Α1 στο μπάσκετ.
Περιμένω μια σοβαρή πρωτοβουλία του Δημήτρη Γιαννακόπουλου για διοργάνωση του Final 4 στο ανακαινισμένο ΣΕΦ.
Στο μουντιάλ τραγουδάει η Σακίρα και στους τελικούς της A1 η Λιόλιου. Αυτοί είσαστε που λέει και μια ψυχή.
Είναι να απορείς αν ο Ομπράντοβιτς ήταν η λύση για όλα γιατί δεν τον έπαιρνε ο ΠΑΟ έξι μήνες πριν. Ανεργος ήταν ο άνθρωπος και συνέχεια στην Αθήνα.
Αυτοί που πήγαν στο σπίτι του Πίτερς για να τον πείσουν να μείνει, ελπίζω να τον βοήθησαν στην μετακόμιση.
Ο Φαλ θα βρει εύκολα χώρο στην 12αδα των Ολυμπιακοπαναθηναϊκών.
Ο όμιλος Σκάι αγόρασε τα δικαιώματα της Α1, αλλά οι διαπραγματεύσεις με Ιωάννου – Χατζηγεωργίου ακόμα συνεχίζονται.
Εγινε χαμός για τους Νικς στους δρόμους της Νέας Υόρκης γιατί δεν έχουν Δημαρχείο Πειραιά.
Ο Φουρνιέ θα λέει στα εγγόνια του ότι πήρε δυο τίτλους στην Ελλάδα κάποτε μόνος του και του λέγανε ότι παίζει Μπαρτζόκας μπολ κτλ κτλ.
Ολους αυτούς τους μήνες που ήταν άνεργος ο Ζέλικο ένα πράγμα σκεφτόταν: ότι μόλις βρει ομάδα θα πάρει τον Φαλ και τον Μπαντιό…

Το πιο ωραίο που άκουσα στο ξεκίνημα των μεταγραφών είναι ότι τον Τσάπρα τον ήθελαν τρεις ιταλικές ομάδες…
Γύρισαν ο Φορτούνης, ο Κάρμο και ο Κορδόν. Ισως και ο Γιάρεμτσουκ και ο Μασούρας. Ο νέος Ολυμπιακός θα έχει κάτι από την Οδύσσεια του Νόλαν…
Στη συναυλία των Μετάλικα πήγε περισσότερος κόσμος από όσος πήγε στην Λισαβώνα στον τελικό του Euro
Το «Θα σε βρω» είναι μια καλή σειρά για να μην κοιμάσαι περιμένοντας να αρχίσει το ΗΠΑ – Τουρκία.
Οποιος ξέρει πόσες φορές έχει διώξει ο Τσιτσιπάς τον πατέρα του είναι σοφός άνθρωπος.
Ο ΠΑΟ έδιωξε τον Μπενίτεθ γιατί ζήτησε δέκα βασικούς και θα πάρει έντεκα.
Ο Κωνσταντέλιας είπε ότι δεν πάει στην Εθνική και του γράφουν ότι το κάνει γιατί είναι Μάρτυρας του Ιαχωβά. Θα πρεπε να πει ότι για να γυρίσει πρέπει να γίνει Ιαχωβάς και ο Γιοβάνοβιτς.
Αν σου κάνουν μια φορα αλκοτέστ ενώ κάτι έχεις πιεί, κυκλοφοράς το βράδυ μόνο με ταξί. Για αυτό δεν βρίσκει κανείς.
Η μεγαλύτερη απόδειξη ότι ολο και λιγότεροι φεύγουν καλοκαίρι από την Αθήνα είναι ότι γίνονται συνέχεια συναυλίες.
Πλησιάζει η στιγμή που με την ανιψιά μου θα κηρύξουμε πόλεμο στα «λαγόψαρα».

Ραντεβού με την ιστορία

Wed, 01 Jul 2026 09:18:14 GMT

Μετά τα δράματα της Δευτέρας ήρθαν τα πανηγύρια της Τρίτης: στο μουντιάλ υπάρχουν και φαβορί που μπορεί να κερδίζουν – πράγμα λογικό. Τα κατάφεραν οι διοργανωτές Μεξικάνοι κόντρα στο Εκουαδόρ, οι Νορβηγοί με σκόρερ τον Χάαλαντ κόντρα στην Ακτή Ελεφαντοστού και φυσικά οι Γάλλοι κόντρα στην Σουηδία. Οι Γάλλοι για την ώρα μοιάζουν μια κατηγορία μόνοι τους.

Μια Γαλλία μοναδική

Ανεξάρτητα με το πως θα ολοκληρωθεί η παρουσία της στο μουντιάλ η Γαλλία θυμίζει με αυτά που κάνει τις παλιές εκείνες εποχές των μεγάλων εθνικών ομάδων που εμφανίζονταν στις μεγάλες διοργανώσεις για να μας πείσουν για την υπεροχή τους και τις αρετές τους: είναι μια ομάδα που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν αυτή η εκδοχή της είναι η πιο θεαματική της ιστορίας – πιο θεαματική και από την Γαλλία του 1998 και από την Γαλλία του 2018 που το μουντιάλ το κατέκτησαν. Η Γαλλία που παρακολουθούμε έχει όλα τα χαρακτηριστικά των ομάδων που πριν ξεκινήσει η υπερπληροφόρηση για παίκτες και ομάδες εμφανίζονταν στα μουντιάλ και αποδείκνυαν ότι όλα όσα ακούγαμε είναι πραγματικά: είναι μια εκδοχή της Βραζιλίας του Πελέ, της Ουγγαρίας του Πούσκας, της Ολλανδίας του Κρόιφ, της Βραζιλίας των Φαλκάο, Ζίκο, Σερέζο κτλ. Απλά συμβαίνει να αποτελείται από υπερπαίκτες που τους ξέρουμε και για αυτό μας εντυπωσιάζει ίσως λιγότερο από όσα θα έπρεπε: αν είχε εμφανιστεί με Ολίσε, Μπαρκολά, Ντεμπελέ και φυσικά τον ΕμΠαπέ στην δεκαετία του ΄60 ή του ’70 ή έστω του ’80 θα περνούσε στα βιβλία της ποδοσφαιρικής ιστορίας ως κάτι μεγαλειώδες. Ενώ τώρα, αν δεν κερδίσει το μουντιάλ, δεν αποκλείεται να θεωρηθεί και μια απογοήτευση. Ενώ είναι η μόνη από τις ομάδες που βλέπουμε που αποτελεί κάτι σπάνιο.

Οι Φαντάστικ 4

Το ματς με την Σουηδία έμοιαζε για ένα 40 περίπου λεπτά το είδος του καταραμένου παιγνιδιού που σου θυμίζει ότι αν δεν προσέξεις το ποδόσφαιρο μπορεί να γίνει άδικο. Οι Γάλλοι ξεκίνησαν κάπως νωθρά αλλά όσο η ώρα περνούσε ήταν καταιγιστικοί. Είχαν δυο δοκάρια – ένα με τον ΕμΠαπέ και ένα με τον Ολίσε – είχαν χαμένες ευκαιρίες με τον Ντεμπελέ που δεν χάνονται, είχαν τελικές που προέκυπταν με κάθε δυνατό τρόπο. Το 4-2-4 του Ντεσάν ήταν αποτελεσματικότερο από ποτέ ως προς την δημιουργία, αλλά όπως συμβαίνει με κάθε επιθετικό σχήμα άφηνε και περιθώρια για ρίσκο: δυο φορές με τον Ισαακ η Σουηδία θύμισε ότι το τίμημα των χαμένων ευκαιριών μπορεί να είναι υψηλό. Αλλά η Γαλλία δεν επηρεάστηκε ποτέ, παραμένοντας σταθερή στο πλάνο της που δεν είναι να κερδίσει αλλά να ενθουσιάσει. Όταν λίγο πριν το τέλος του ημιχρόνου ο ΕμΠαπέ πέρασε όποιον βρήκε μπροστά του στριφογυρίζοντας εντός περιοχής σαν ανεμοστρόβιλος για να κάνει το 1-0 η σεμνή τελετή έλαβε τέλος. Οι Σουηδοί έμειναν στις χαμένες ευκαιρίες του πρώτου ημιχρόνου: αν δεν είχαν μια απίστευτη τύχη θα μπορούσαν να έχουν δεχτεί επτά γκολ. Ηταν κι αυτοί κομπάρσοι στο σόου των Γάλλων όπως κι όλες οι ομάδες που η Γαλλία έχει αντιμετωπίσει μέχρι τώρα.

Ο ΕμΠαπέ που βρήκε και το γκολ του 3-0 κυνηγάει τον Μέσι σε δυο ειδικές βαθμολογικές: θέλει να βγει πρώτος σκόρερ σε αυτό το μουντιάλ και σε αυτό το μουντιάλ να γίνει κι ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία των μουντιάλ παίρνοντας του ένα τίτλο που πριν λίγες μέρες κατέκτησε. Δεν αποκλείεται να τα πετύχει και τα δυο όχι μόνο γιατί είναι σε τρομερή κατάσταση αλλά γιατί ηγείται μιας εντυπωσιακής επιθετικής μηχανής. Ο Ντεμπελέ δεν σκόραρε χθες, αλλά ανάγκασε τον Πότερ, τον προπονητής της Σουηδίας, να φορτώσει τόσο πολύ την αριστερή πλευρά της ομάδας του ώστε ο ΕμΠαπέ από την άλλη αλώνιζε: η ιδέα να δίνει βοήθειες στην αντιμετώπισή του ο Γιόκερες αποδείχτηκε καταστροφική. Ο Μπαρκολά στα προηγούμενα ματς ερχόταν από τον πάγκο για να βοηθήσει: τώρα ξεκίνησε και σκόραρε: το γκολ του, αποτέλεσμα τριών κάθετων, είναι αριστούργημα δημιουργίας. Την ασίστ την δίνει ο Ολίσε που η ατυχία του στέρησε την δυνατότητα να καταγραφεί ως ο σκόρερ του ωραιότερου γκολ του μουντιάλ: την ώρα της γαλλικής καταιγίδας ένα γυριστό του σουτ βρήκε το δοκάρι. Αυτοί οι τέσσερις ήταν υπέροχοι, χωρίς ωστόσο αυτό να σημαίνει πως η Γαλλία δεν είχε κι άλλους στα καλύτερά τους.

Ο Κουντέ έμοιαζε εξτρέμ κι όχι ακραίο μπακ. Ο Ραμπιό βρήκε στο πρόσωπο του Τσουαμενί τον εργάτη πολυτελείας που έψαχνε για να παίρνει ευκολότερα πρωτοβουλίες. Σε ένα μουντιάλ που όποιος κερδίζει στα νοκ άουτ το κάνει με γκολ στις καθυστερήσεις, η Γαλλία παραδίδει μαθήματα επιθετικού ποδοσφαίρου. Ανεξάρτητα από το πως το πράγμα θα ολοκληρωθεί κάθε μάθημά της είναι κάτι υπέροχο.

Η ωραία δουλειά του Αγκίρε

Και το Μεξικό επιβεβαίωσε τα καλά λόγια που το συνοδεύουν. Ο Αγκίρε έχει φτιάξει μια ομάδα που δεν δέχεται γκολ – καλά καλά δεν δέχεται φάσεις. Ναι οι αντίπαλοι που είχε μέχρι τώρα δεν συμπεριλαμβάνονται στις ομάδες που περίμενε κάποιος να διακριθούν, αλλά σημασία έχει τι κάνεις εσύ κι όχι τι κάνει ο αντίπαλος. Το Εκουαδόρ είχε με τον Γιεμπόα μια φάση νωρίς νωρίς: το σουτ του από το πλάι το έβγαλε ο Ράνχελ και η μπάλα βρήκε και λίγο στο δοκάρι, αλλά επί της ουσίας αυτή ήταν η μοναδική φορά που οι Μεξικάνοι ένιωσαν μια κάποια απειλή. Στο μισάωρο, με τους Κινιόνες και Χιμένες, είχαν καθαρίσει το ματς: οι δυο ήταν οι σκόρερς της πρεμιέρας κόντρα στην Νότιο Αφρική – όχι τυχαία. Ο Αγκίρε εντάσσει σιγά σιγά τον Μόρα, τον ν΄ρεο μικρό ήρωα της χώρας, ενώ χθες έδωσε χρόνο και στον Σάντι Χιμένες και στον Πινέδα, που παραλίγο και να σκοράρει στο τέλος. Η ομάδα του μοιάζει ικανή για όλα: αν οι Αγγλοι αποκλείσουν απόψε το Κονγκό, το ματς με το Μεξικό θα είναι από τα σπουδαία της διοργάνωσης.

Ο νόμος του Χααλαντ

Σπουδαίο θα είναι και το Νορβηγία – Βραζιλία που προέκυψε. Η Νορβηγία δεν ήταν καλύτερη από την Ακτή Ελεφαντοστού, έχει όμως τον Χάαλαντ που μπορεί να σκοράρει ακόμα και τα βράδια που παίρνει την μπάλα λίγο. Το γκολ του στο 87΄λίγο πριν το ματς καταλήξει σε μια εντελώς δίκαιη παράταση ήταν από τα πιο εύκολα της καριέρας του: το πέτυχε χωρίς καλά καλά να ελέγξει το πλασέ του και χωρίς να πιστεύει ούτε κι αυτός ότι θα βρισκόταν μόνος μέσα στην περιοχή γιατί ενστικτωδώς τρεις αμυντικοί των αντιπάλων κινήθηκαν προς την μπάλα για να σταματήσουν τον καλό Μπεργκ που κλέβοντας την μπάλα από τον Σανκαρέ βρέθηκε από το πουθενά σε θέση βολής!

Το μεγάλο γκολ των Νορβηγών ήταν πάντως το πρώτο: αυτό του Νούσα που θύμισε Ρόμπεν. Τα δυο αυτά γκολ ήταν, όχι απλά το καλύτερο που είχε να μας δείξει η Νορβηγία, αλλά το μοναδικό καλό στο παιγνίδι της. Η ομάδα του Σολμπάγκεν υπέφερε το πρέσινγκ των Αφρικάνων, δέχτηκε φάσεις και δεν είχε στο μεγαλύτερο διάστημα του ματς τρόπους να τροφοδοτήσει τον σκόρερ της: έμοιαζαν όλοι βέβαιοι πως ο Χααλαντ κάτι θα κάνει από μόνος του – καθώς όχι τυχαία έχει 17 γκολ στα 7 τελευταία ματς που έχει αγωνιστεί.

Η Ακτή Ελεφαντοστού είχε όλους τους αληθινά διακριθέντες του ματς. Τον Ντιαλό που ισοφάρισε, τον ανεξάντλητο Κόναν στα αριστερά, τον Πέπε και τον Ντουέ που στα δεξιά έκαναν καλή δουλειά: υστέρησε λίγο μόνο το μεγάλο τους αστέρι, ο Ντιομαντέ, τον οποίο οι Νορβηγοί περίμεναν. Απέναντι στους Βραζιλιάνους, σε ένα ολότελα διαφορετικό παιγνίδι, θα χρειαστούν πολλά περισσότερα. Βέβαια η αναμέτρηση του Χααλαντ με τους Μαρκίνιος και Γκάμπριελ δεν χάνεται…

Η Βραζιλία που επιμένει

Tue, 30 Jun 2026 08:17:22 GMT

Η Βραζιλία σώθηκε και συνεχίζει. Η νίκη της κόντρα στους Γιαπωνέζους με 2-1 μαρτυρά χαρακτήρα, αλλά τα προβλήματα πάντα υπάρχουν και φαίνονται. Απλά οι Βραζιλιάνοι φάνηκε χθες πως βρήκαν ένα προπονητή που ξέρει να ζει με αυτά. Να δούμε μέχρι πόσο θα τα μασκαρεύει. Να τα λύσει αποκλείεται.

Τι είπε στα αποδυτήρια

Δεν ξέρω τι μπορεί να είπε ο Κάρλο Αντσελότι στο ημίχρονο στους παίκτες του, που χάνοντας με 0-1 από μια σοβαρή και ηρωική Ιαπωνία έμοιαζαν έτοιμοι να εγκαταλείψουν το Παγκόσμιο κύπελλο: πιθανότατα θα το μάθουμε σήμερα. Αυτό που γνωρίζω είναι τι έκανε. Το ματς γινόταν στο Χιούστον, γνωστό και για την γνωστή αμερικάνικη φράση «Χιούστον έχουμε πρόβλημα». Για να λύσεις ένα πρόβλημα χρειάζονται δυο πράγματα. Πρώτον να το αναγνωρίσεις. Και δεύτερον να το αντιμετωπίσεις με ψυχραιμία.

Ο Αντσελότι οδήγησε την Βραζιλία στη φάση των 16 - όπου θα αντιμετωπίσει είτε την Ακτή Ελεφαντοστού είτε τη Νορβηγία – ξυπνώντας τους παίκτες του, που μπήκαν με άλλη διάθεση στο δεύτερο ημίχρονο αλλά και δείχνοντας εμπιστοσύνη σε κάποιους από τους ηγέτες της ομάδας του που δυσκολεύονταν για 45 λεπτά πολύ. Ο Καζεμίρο έμοιαζε χωρίς ρόλο. Ο Μπρούνο Γκιμαράες σε έκανε να αναρωτιέσαι αν η Βραζιλία δεν έχει ένα καλύτερο χαφ από αυτόν. Ο Ντανίλο υπέφερε στα δεξιά κι έμοιαζε ο αδύναμος κρίκος μιας άμυνας που έπρεπε να είναι η σταθερότερη γραμμή μιας ομάδας του Αντσελότι. Ολοι παρέμειναν στο γήπεδο παρά το ότι στο πρώτο ημίχρονο πρόσφεραν ελάχιστα. Η απόφαση απέδωσε: ο πρώτος ισοφάρισε με κεφαλιά, ο Ντανίλο συμμετείχε στην προσπάθεια για να γίνει το 2-1 λίγο πριν τη λήξη – το βρήκε ο Μαρτινέλι μετά από πάσα του Γκιμαράες.

Τρία γκολ για ένα μυθιστόρημα

Τα τρία γκολ είναι κατά κάποιο τρόπο όλη η ιστορία του παιγνιδιού γιατί δείχνουν αρετές και αδυναμίες της Βραζιλίας. Ο Σάνο άνοιξε το σκορ στο πρώτο ημίχρονο τρέχοντας μόνος με την μπάλα το μισό γήπεδο κι αφού την κέρδισε μετά από μια επιπόλαια προσπάθεια του Ντανίλο. Ο Σάνο έχει μια σπάνια για Γιαπωνέζο ιστορία: το 2024, εξέτισε 15 ημέρες φυλάκισης κατηγορούμενος για σεξουαλική επίθεση. Λέγεται ότι πλήρωσε κι έφτασε σε μια συμφωνία: για αυτό και μόνο δεν τον ήθελαν στην Εθνική – χθες παραλίγο να γίνει ο ήρωας της χώρας - δεν έχει ξαναμιλήσει ποτέ για όλο αυτό. Ισοφάρισε ο Καζεμίρο σαν φορ με κοντινή κεφαλιά σε μια στιγμή που όλοι αναρωτιόντουσαν γιατί ακόμα υπάρχει στο γήπεδο και πόσο αργή κάνει την Βραζιλία με την παρουσία του. Ο Μαρτινέλι βρήκε το γκολ του 2-1 στις καθυστερήσεις κι ανακηρύχθηκε ο παίκτης του αγώνα. Αλλά αυτός ήταν μάλλον ο Μπρούνο Γκιμαράες που στο 95ο λεπτό τον βρήκε στην περιοχή έχοντας το καθαρό μυαλό να μην σεντράρει όπως έκαναν πολλοί συμπαίκτες του απέναντι στην γιαπωνέζικη άμυνα: ο παίκτης της Αρσεναλ κοντρόλαρε την μπάλα σε κλάσματα δευτερολέπτου και έστειλε τη Βραζιλία στη φάση των 16. Αποδείχτηκε χρυσή αλλαγή. Δηλαδή κίνηση του Αντσελότι.

Η τάξη είναι πρόοδος

Η Ιαπωνία διάβασε το πρώτο μέρος αυτό που είναι γραμμένο στη βραζιλιάνικη σημαία και το πήρε ως παράδειγμά της: «Ordem en progreso», η «τάξη είναι πρόοδος». Η πειθαρχία της ήταν το όπλο της, μια πειθαρχία που χαρακτηρίζει όχι απλά την ομάδα του Μοριγιάσου, αλλά την χώρα γενικότερα. Ο Καμάντα και οι συμπαίκτες του, οργανωμένοι και πειθαρχημένοι, προσέγγισαν τον αγώνα σωστά: έκλειναν πάσες από το πρώτο λεπτό, πύκνωναν στα μετόπισθεν, δεν άφηναν καθόλου χώρο στο πλάι γνωρίζοντας πως στον άξονα λείπει από την βραζιλιάνικη ομάδα ένας καλός πασέρ – η Βραζιλία δεν έχει ούτε ένα οργανωτή που να δίνει τον τόνο από τα μετόπισθεν, ένα χαφ σαν αυτά που ο Αντσελότι αγαπάει (ένα Πίρλο ή ένα Μόντριτς), αλλά ούτε κι ένα «δεκάρι» ικανό να γεμίσει τον χώρο πίσω από τον Κούνια.

Περισσότερο κι από κατενάτσιο, αυτό που έπαιζαν οι Γιαπωνέζοι ήταν ένα πολύ αρμονικό «όλοι για έναν και ένας για όλους»: ο σχηματισμός τους, ένα εύκαμπτο 5-4-1 για να υπάρχει βάρος στην άμυνα, γινόταν 3-4-3 αλλά ο σκοπός ήταν πρώτα από όλα η κάλυψη του χώρου και η βοήθεια στον συμπαίκτη – ο κατά τα άλλα εξτρέμ Νακαμούρα κυνηγούσε τον Ραγιάν —έχει σκοράρει 14 γκολ στη Ρεμς φέτος — και ο Ντόαν από την άλλη έκανε ότι μπορούσε για να βοηθήσει στην αντιμετώπιση του Βινίσιους.

Υπάρχει μια ωραία γιαπωνέζικη λέξη: η λέξη «σοκούνιν» που δεν μεταφράζεται στα ελληνικά. Σημαίνει κατά κάποιο τρόπο «επιδίωξη της τελειότητας» - κάτι τέτοιο ήταν το γιαπωνέζικο πρώτο ημίχρονο. Με προσοχή στα μετόπισθεν, πρέσινγκ και τον Ουεντά να τρέχει σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της επίθεσης στο πρώτο ημίχρονο, οι Σαμουράι επέβαλαν τον δικό τους ρυθμό. Και είχαν και το αβαντάζ του ενός γκολ.

4-2-4 όπως τα παλιά χρόνια

Πώς λοιπόν αλλάζεις τον ρυθμό; Με ψυχραιμία αλλά και με μια κίνηση όχι ακριβώς προβλεπόμενη. Εκτός από ψυχραιμία ο Αντσελότι έχει και ιδέες. Στο ημίχρονο, σε ένα ματς που έμοιαζε με τελικό, έβαλε τον 19χρονο Έντρικ, αγχωμένο κομμάτι από την αρχή του τουρνουά στη θέση ενός ανύπαρκτου Πακέτα και εμφάνισε μια Βραζιλία που έπαιξε ένα 4-2-4, με δύο κινητικούς φουνταριστούς, στους οποίους οι τρεις κεντρικοί αμυντικοί της Ιαπωνίας δυσκολευόταν να προσαρμοστούν γιατί δεν είχαν μπροστά τους στατικούς παίκτες.

Η ενστικτώδης αντίδραση μιας άμυνας που δεν μπορεί να προσαρμοστεί στην αντίπαλη επίθεση γιατί δεν περιμένει αυτή την διάταξη είναι τα πίσω βήματα: οι Γιαπωνέζοι οπισθοχώρησαν, κλείστηκαν και κάπως έτσι ήρθε ο αποκλεισμός τους. Ο τερματοφύλακας Σουζούκι αρνήθηκε την ισοφάριση στη Βραζιλία δύο φορές: πρώτα έβγαλε ένα σουτ του Γκιμαράες, που χωρίς τον Πακετά δίπλα του μπήκε στο ματς, και στη συνέχεια σταμάτησε τον Βινίσιους όταν έκανε την καλύτερη ενέργεια της βραδιάς. Ακολούθησε μια άλλη ηρωική προσπάθεια όταν δυο παίκτες έβγαλαν την μπάλα από την γραμμή: αλλά όλα έδειχναν πως η Βραζιλία είχε βρει τον δρόμο για να μπαίνει στην περιοχή χάρη στις επιλογές του προπονητή της. Μια τελευταία από αυτές, ο Μαρτινέλι, βρήκε και το γκολ της νίκης. Στα πανηγύρια πολλοί αγκάλιασαν τον παίκτη της Αρσεναλ, σωτήρα της πατρίδας, αλλά και πολλοί τον Αντσελότι, αυτό τον στοργικό πατέρα που ξέρει να δίνει και συμβουλές. Ο Πάολο Σορεντίνο, παρών στις κερκίδες γιατί γυρίζει ένα ντοκιμαντέρ για τον Κάρλο, πρέπει να το εκτίμησε.

Ένα ημίχρονο δεν αρκεί

Η Βραζιλία συνεχίζει. Χρειάζεται βελτίωση και φανερά το επόμενα ματς θα είναι κι αυτό μια δοκιμασία. Αλλά βλέποντας τι έπαθαν οι Γερμανοί και οι Ολλανδοί, δεν μπορεί παρά να νιώθει ανακούφιση. Οι Γιαπωνέζοι γυρίζουν σπίτι νωρίς. Στο δεύτερο ημίχρονο πλήρωσαν τους φόβους τους. Περίμενα άλλο τουρνουά από αυτούς. Ηταν πολεμιστές, αλλά χωρίς κατάνα. Το παιγνίδι τους κράτησε ένα ημίχρονο. Λίγο…

Καταστροφές και θρίαμβοι

Tue, 30 Jun 2026 08:12:33 GMT

Υπήρχε κάτι στον αέρα που έδειχνε πως θα είχαμε δράματα από τα πρώτα κιόλας νόκ αουτ ματς και αυτό συνέβη: η Γερμανία και η Ολλανδία ήταν τα πρώτα μεγάλα θύματα σε ένα μουντιάλ που όλα δείχνουν πως εκπλήξεις θα έχουμε κι άλλες. Βέβαια για να είμαστε δίκαιοι έκπληξη με βάση τις δυνατότητες των ομάδων, ήταν ο αποκλεισμός της Γερμανία από την Παραγουάη – οι Ολλανδοί αποκλείστηκαν από μια ομάδα που έδειξε ότι είναι καλύτερή της: το Μαρόκο έκανε ένα σπουδαίο ματς σε όλα τα επίπεδα. Το ότι τα δυο παιγνίδια κρίθηκαν στα πέναλτι είναι το μόνο τους κοινό.

Χαμένη στις αλλαγές

Η Γερμανία με είχε εντυπωσιάσει στα δυο πρώτα της ματς ακριβώς γιατί την περίμενα χειρότερη. Κέρδισε το Κουρασάο βάζοντας επτά γκολ κι αν πει κάποιος ότι αυτό συνέβη γιατί το Κουρασάο είναι αδύναμο, ας σκεφτεί ότι κι άλλες ομάδες ήταν αδύναμες αλλά επτά γκολ δεν πέτυχε κανείς. Στη συνέχεια κέρδισε με ανατροπή και γκολ στις καθυστερήσεις την Ακτή Ελεφαντοστού σε ένα ματς περίπλοκο: το έκανε με τρόπο γερμανικό. Και τα δυο αυτά παιγνίδια με οδηγούσαν στο συμπέρασμα ότι η Γερμανία, μετά από αποκλεισμούς στην Ρωσία και στο Κατάρ στη φάση των ομίλων, ξαναβρήκε την γερμανικότητα της. Αλλά δεν είχα δίκιο. Η μπορεί και να είχα, αλλά η γερμανικότητα, δηλαδή αυτή η ωραία γερμανική νοοτροπία που θέλει την Νασιοναλμάνσαφτ να επιβάλει το παιγνίδι της και να δείχνει πάντα την υπεροχή και την σιγουριά της ήταν κομμάτι αδύνατο να υπηρετηθεί από τους παίκτες που είχε στην διάθεσή του ο Νάιγκελσμαν.

Το να είσαι η Γερμανία και να παίζεις επίθεση με τον Ρουμενίγκε, τον Χάνσι Μίλερ, τον Κίνσμαν, τον Μπάλακ, τον Χέσλερ, τον Κλόζε, τον Γκέτσε, γίνεται. Να το κάνεις με τους Μουσλέρα και Βίρτζ εντελώς ντεφορμέ, τον Ουντάβ σε ρόλο σωτήρα της μιας βραδιάς, και τον Βολτεμάντε που λύγισε όταν χρειάστηκε να χτυπήσει ένα κρίσιμο πέναλτι απλά δεν γίνεται. Δεν γίνεται όπως αποδείχτηκε ούτε και με τον Σανέ και τον Χάβερτς: ο πρώτος χάθηκε σε ένα ματς που η μπάλα έκαιγε, ο δεύτερος λύγισε στην διαδικασία των πέναλτι γιατί δεν μπορείς να είσαι σταρ και να δείχνεις ότι πάντα κάτι σε απασχολεί και υποφέρεις. Η Γερμανία έχει ανάγκη να νιώθει την χαρά του παιγνιδιού. Δεν την ένιωσε ποτέ της απέναντι στην ψυχωμένη Παραγουάη που κλεισμένη στα μετόπισθεν δεν της επέτρεψε να νιώσει άνετα ποτέ.

Το μεγάλο λάθος

Με την περιπέτεια στα αμερικανικά γήπεδα να έχει ολοκληρωθεί καταλήγω στο συμπέρασμα ότι ο Νάιγκελσμαν έκανε ένα πολύ μεγάλο λάθος, όχι στο ματς με την Παραγουάη αλλά σε αυτό που προηγήθηκε με το Εκουαδόρ. Η απόφασή του να αλλάξει την ομάδα σχεδόν ριζικά δεν επέτρεψε στην Γερμανία να βρει αυτό που είχε περισσότερο ανάγκη, δηλαδή ρυθμό μέσα από τα παιχνίδια της. Σε τρία διαφορετικά παιχνίδια που μετρούσαν (αυτό με το Κουρασάο, αυτό με την Ακτή Ελεφαντοστού κι αυτό με την Παραγουάη - κι αφήνω έξω το ματς με το Εκουαδόρ) ο Γερμανός κόουτς εμφάνισε τρεις διαφορετικές εντεκάδες σαν να έκανε ακόμα προετοιμασία. Η Γερμανία όμως γράφει ιστορία μόνο όταν την εντεκάδα της την ξέρουμε πριν την απόφαση του προπονητή της. Είναι η κατεξοχήν ομάδα κύκλων που υπάρχει στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Είναι η ομάδα στην οποία η διοργάνωση που τελειώνει βοηθά τον προπονητή να προετοιμάσει με τους ίδιους περίπου πρωταγωνιστές την επόμενη διοργάνωση. Αυτή τη φορά ήταν μια ομάδα που εμφανιζότανε και άλλαζε σαν ο προπονητής της να έψαχνε να την βρει χωρίς να την έχει στο μυαλό του. Αυτό δεν ήταν Γερμανία. Και δεν είναι τυχαίο ότι μια Γερμανία που δεν είναι Γερμανία για πρώτη φορά στην ιστορία της αποκλείστηκε στη διαδικασία των πέναλτι από μια ομάδα που εμφάνισε μερικές μορφές που στη διάρκεια των 120 λεπτών αποδείχτηκαν γίγαντες. Ο τερματοφύλακας Γκιλ, ο στόπερ Γκαρσία, ο αμυντικός χαφ και πολλά άλλα Γκαλάσα, ο πανταχού παρών Αλμιρόν, ο Ενσίζο όσο άντεξε ήταν αληθινοί πρωταγωνιστές. Η Παραγουάη που κάνει τη μικρότερη κατοχή μπάλας από όλες τις ομάδες που βρίσκονται στους 32 έκανε το παιχνίδι της και προκρίθηκε στα πέναλτι. Η Γερμανία που ισοφάρισε με τον Χάβαρτς στο ξεκίνημα του δεύτερου ημιχρόνου δεν έκανε το δικό της.

Καταπληκτικό Μαρόκο, γκρίζοι πορτοκαλί

Και η Ολλανδία από το Μαρόκο αποκλείστηκε για ένα παρεμφερή λόγο: γιατί αυτό που μας έδειξε δεν είχε να κάνει καθόλου με τις παραδόσεις της. Είναι σαν να τιμωρήθηκε διότι αποφάσισε να παίξει άμυνα περισσότερο από ποτέ, ελπίζοντας ότι θα βρει σε μια αντεπίθεση ένα γκολ που θα της δώσει μια πρόκριση κόντρα στην ίδια την ροή και την λογική του παιχνιδιού. Το μοναδικό άλλοθι που υπάρχει, και στους παίκτες του Κούμαν και για τον ίδιο είναι ότι απέναντί τους είχανε μια καταπληκτική ομάδα όπως το Μαρόκο. Δεν ξέρω αν πραγματικά υπήρχε άλλος τρόπος αντιμετώπισης του Σαϊμπάρι και των υπολοίπων. Αν μιλάμε για αποκλεισμό της Ολλανδίας μάλλον αδικούμε την τεράστια προσπάθεια αυτών που προκρίθηκαν και που αποδείχτηκαν καλύτεροι σε όλα. Οι παίκτες του Μαρόκου ήταν καλύτεροι στο πρώτο ημίχρονο, όταν έχασαν τέσσερις μεγάλες ευκαιρίες, ήταν κυριαρχικοί στο ξεκίνημα του δεύτερου ημιχρόνου όταν υποχρέωσαν την Ολλανδία να αμυνθεί μαζικά και ήταν και εξαιρετικά ψύχραιμοι όταν βρέθηκαν πίσω στο σκορ από το γκολ του Χαπκο.

Πρέπει να πω ότι όταν σκόραρε αυτός ειδικά πίστεψα ότι οι Ολλανδοί θα προκριθούν διότι ως σκόρερ είχε μια ιστορία από τις σπάνιες. Πριν λίγες μέρες η γυναίκα του απέβαλε. Αποφάσισε να μείνει με την εθνική ομάδα και να μην πάει κοντά της και αυτό έγινε στην Ολλανδία τεράστιο θέμα. Όταν ο Χάπκο σκόραρε πλάνταξε στο κλάμα. Αλλά η μοίρα, ακόμα και όταν σκηνοθετεί τέτοιου τύπου τρομερές ιστορίες, δεν σημαίνει ότι έχει αποφασίσει και για το ωραίο τέλος τους. Το Μαρόκο παρά το σοκ του 0-1 ανασυντάχτηκε και με ηγέτη πάντα τον Σαϊμπάρι βρήκε την ισοφάριση με γκολ του στόπερ Ντιόπ που στο 92 κινήθηκε σαν σέντερ φόρ ράτσας.

Στα πέναλτι ήταν όλα απλά: οι ολλανδοί άλλωστε δεν κερδίζουν ποτέ. Χρειαζόταν απλά να εμφανιστεί ο Σαϊμπάρι και να εκτελέσει το τελευταίο και κρίσιμο αφού είχαν χαθεί πολλά. Και να πιάσει ένα ο Μπόνου, που κόντρα στην Ισπανία τέσσερα χρόνια πριν στην ίδια διαδικασία δεν είχε δεχτεί γκολ.

Σήμερα η Νορβηγία παίζει με την Ακτή Ελεφανταστού, η Γαλλία με την Σουηδία και το Μεξικό με το Εκουαδόρ. Μετά απ’ αυτά που ζήσαμε χθες βράδυ περιττό να πω ότι τίποτα δεν είναι βέβαιο.

Αρχίζουν τα μεγάλα δράματα

Mon, 29 Jun 2026 08:13:00 GMT

Με το χθεσινοβραδινό Καναδάς – Νότιος Αφρική (1-0) άρχισαν τα νόκ άουτ. Ο Καναδάς τα κατάφερε και προκρίθηκε με ένα γκολ του Στίβεν Εουστάκιο που ήρθε με ένα σουτ στις καθυστερήσεις κι ενώ όλοι περίμεναν την παράταση. Οι Μπαφάνα Μπαφάνα ισορρόπησαν το ματς στο δεύτερο ημίχρονο, κράτησαν πιο πολύ την μπάλα και φεύγουν με το κεφάλι ψηλά: έδειξαν την πρόοδό τους. Ο Καναδάς θα βρει στους 16 τον νικητή του Ολλανδία – Μαρόκο: αν σκόραρε πιο εύκολα θα του έδινα τύχη, αλλά η ικανότητα των παικτών του Μάρσαλ να χάνουν γκολ είναι κάτι σπάνιο. Από εδώ και πέρα όποιος εύκολα σκοράρει έχει κι αβαντάζ. Ολοι θα αγωνίζονται λίγο πιο κλειστά γνωρίζοντας πως ο χαμένος πάει σπίτι: όποιος κλειστές άμυνες μπορεί να ανοίγει θα έχει πιο εύκολη δουλειά. Κατά τα άλλα αρχίζουν τα ματς σκοπιμότητας και τα δράματα. Κι όταν όπως απόψε υπάρχουν ματς με φαβορί που λέγονται Βραζιλία, Γερμανία και Ολλανδία τα δράματα μπορεί να είναι μεγάλα.

Απλά και μεταφυσικά

Το σημαντικότερο ματς της βραδιάς είναι αυτό ανάμεσα στην Βραζιλία και στην Ιαπωνία. Οι Βραζιλιάνοι έχουν δώσει μέχρι τώρα ένα σημαντικό ματς στην διοργάνωση: αυτό με το Μαρόκο και δεν το κέρδισαν. Παρά τα δομικά προβλήματα που έχει η ομάδα του Κάρλο Αντσελότι (τα χαφ της πχ είναι μετρημένα) τα ματς με την Σκωτία και την Αϊτή αποδείχτηκαν χαμηλότατα εμπόδια. Από το γκρουπ της Βραζιλίας τρίτος δεν πέρασε. Αρκούσαν στη Σελεσάο για να κερδίσει χωρίς να ιδρώσει οι πρωτοβουλίες του Βινίσιους και η όρεξη του Κούνια που μονιμοποιήθηκε στην ενδεκάδα. Παρά τα προβλήματα του Ραφίνια οι Βραζιλιάνοι ήταν αποτελεσματικοί απέναντι σε εύκολους αντιπάλους – πράγμα που παραδοσιακά συμβαίνει. Κατά τα άλλα ο Αντσελότι ποντάρει στην καλή άμυνα (το δίδυμο Μαρκίνιος – Γκάμπριελ είναι από τα κορυφαία της διοργάνωσης) και στον ενθουσιασμό που δημιουργεί η επιστροφή του Νεϊμάρ: για τους Βραζιλιάνους παραμένει εθνικό είδωλο και η χώρα αγαπάει τις ιστορίες επιστροφών και ζει πάντα με την ελπίδα ότι ο Νεϊμάρ θα γίνει ο Ρονάλντο του 2002 και θα κάνει θαύματα. Είτε μιλάμε για αγωνιστικά ζητήματα είτε για μεταφυσική τα πράγματα στην Βραζιλία είναι απλά. Η ερώτηση της βραδιάς είναι η Ιαπωνία.

Γεια σου Μοριγιάσου

Πριν αρχίσει η διοργάνωση έβλεπα την ομάδα του Χατζίμε Μοριγιάσου ικανή για μεγάλες εκπλήξεις: με είχε θαμπώσει η εμφάνισή της κόντρα στους Αγγλους στο Γουέμπλεϊ. Αλλά στις ΗΠΑ οι Γιαπωνέζοι είναι κατώτεροι των προσδοκιών μου κι ας έχουν πάντα μερικούς παίκτες που κλέβουν καρδιές. Η απουσία του Μιτόμα φαίνεται: στα ματς με τους Ολλανδούς και τους Σουηδούς δεν με εντυπωσίασαν. Το παιγνίδι με την Τυνησία είναι ανάξιο κριτικής.

Ο Μοριγιάσου ψάχνεται. Η Ιαπωνία διατήρησε τον βασικό της σχηματισμό (ένα 3-4-2-1 που γίνεται 3-4-3) και στα δύο αυτά παιχνίδια με τους Ευρωπαίους, αλλά στο δεύτερο ο Μοριγιάσου προχώρησε σε συνολικά τέσσερις αλλαγές προσώπων στην ενδεκάδα σε σχέση με την πρεμιέρα της ομάδας με την Ολλανδία. Αλλαξε αρχικά τα δύο από τα τρία στόπερ, δίνοντας φανέλα βασικού στους Σεκό και Ιτακούρα αντί των Τανιγκούτσι και Γουατανάμπε. Η αλλαγή αυτή έγινε για να αποκτήσει η άμυνα μεγαλύτερη ταχύτητα αλλά και για να βγαίνει πιο σωστά η πρώτη πάσα: με την Ολλανδία οι αμυντικοί του υπέφεραν την πίεση των κυνηγών του Κούμαν.

Στα χαφ έμειναν ο Κέιτο Νακαμούρα (αριστερά) κι ο Νταϊτσί Καμαντά, (μπροστά από την άμυνα), αλλά δίπλα στον Καμάντα βρέθηκε ο Τανάκα αντί του Σανό και δεξιά ο Σουγκαβάρα αντί του Ντόαν που μετατοπίστηκε στην επίθεση για να παίξει με τους Ουέντα και Μαέντα αντί του τραυματία Κούμπο. Χωρίς τον Κούμπο, η Ιαπωνία έχασε τον παίκτη που μπορούσε να βρει μια ατομική ενέργεια απέναντι στην άμυνα των Σουηδών. Η ανάπτυξη από τον άξονα, χάρη στην παρουσία του Τανάκα δίπλα στον Καμαντά, επέτρεψε στην ομάδα να κάνει καλύτερη κυκλοφορία της μπάλας (88% ακρίβεια πασών κόντρα στη Σουηδία), αλλά έκανε την μεσαία γραμμή λιγότερο πιεστική και λίγο πιο αργή. Για να αποκλείσουν τους Βραζιλιάνους οι Γιαπωνέζοι πρέπει να είναι σκληρότεροι από όσο με τους Σουηδούς και πιο γρήγοροι από όσο με τους Ολλανδούς: δεν είναι τόσο απλό όσο ακούγεται. Κυρίως πρέπει να ασχοληθούν σοβαρά με τον Βινίσιους: δεν το πολυκάνουν να εστιάζουν την προσοχή τους σε ένα παίκτη. Ενώ ο Αντσελότι δεν σκέφτεται άλλο από το να κάνει την ζωή του Ουέντα δύσκολη με τον Γκάμπριελ.

Το Μαρόκο δίνει εξετάσεις

Δεν είναι απλό και το ματς Ολλανδία – Μαρόκο. Παρά την άνετη πρόκριση τους οι Ολλανδοί είναι για μένα από τα μεγάλα μυστήρια του εφετινού μουντιάλ. Έχουν βρει στο πρόσωπο του Μπρόμπεϊ και του Χάπκο δυο τύπους που τους οδηγούν στην επίθεση, αλλά από την άλλη δεν έχουν πάρει γκολ από τον Μάλεν, που έπρεπε να είναι το μεγάλο όπλο του Κούμαν και μοιάζει και κακόκεφος γιατί μετακινήθηκε δεξιά.

Οι αριθμοί λένε ότι οι Ολλανδοί τα ‘χουν πάει καλά στην άμυνα καθώς έχουν δεχτεί μόλις τρία γκολ σε τρία ματς (λίγα όταν μιλάμε για την Ολλανδία…) αλλά έχουν παραχωρήσει στους αντιπάλους τους του κόσμου τις ευκαιρίες: και οι Γιαπωνέζοι και οι Σουηδοί είχαν πρωταγωνιστές τους κυνηγούς τους στα ματς με την Ολλανδία. Οι Γιαπωνέζοι που είχαν πέντε παίκτες στην ενδεκάδα τους που αγωνίζονται στο ολλανδικό πρωτάθλημα τους ήξεραν καλά, ενώ ο Ελάνγκα σε μισή ώρα δημιούργησε στην άμυνα του Κούμαν του κόσμου τα προβλήματα. Αν η επίθεση των Ολλανδών είναι αποδοτική μπορεί να τα καταφέρουν με το Μαρόκο: σε οποιαδήποτε όμως άλλη περίπτωση θα μπλέξουν γιατί απέναντί τους έχουν μια ομάδα που ξέρει να αμύνεται αλλά και να επιτίθεται και το έδειξε απέναντι στη η Βραζιλία.

Το Μαρόκο έχει επιπλέον μερικούς παίκτες που κάνουν ένα σπουδαίο τουρνουά. Ο Σαϊμπάρι πρώτα απ’ όλους – και τους Ολλανδούς τους ξέρει. Ο νεαρός Μπουαντί που έχει τρελάνει τον κόσμο που δεν τον ήξερε στην Λιλ. Ο Ουνάι και ο ΑλΧανούς είναι άψογοι. Υπάρχει πάντα η πιθανότητα να δούμε ένα μεγάλο ματς του Μπραχίμ Ντίαζ ή τον Χακίμι να κάνει όργια: είναι ο μόνος δεξιός μπακ στην διοργάνωση που μπορεί να κρίνει ματς και το ωραίο είναι ότι ο άλλος είναι ο Ντούμφρις. Επίσης κανείς δεν πρόκειται να φοβηθεί τους Ολλανδούς χαφ, όσο καλοί κι αν είναι με την μπάλα στα πόδια ο Ράιντερς, ο Ντε Γιόνγκ και ο Χράφενμπεργκ. Όποιος προηγηθεί θα έχει τεράστιο αβαντάζ να πάρει το ματς.

Αρχίζουν και οι Γερμανοί

Τελείως διαφορετικό το παιχνίδι της Γερμανίας με την Παραγουάη. Εδώ υπάρχουν για μένα δύο βεβαιότητες. Η πρώτη ότι τα όσα έκαναν οι Γερμανοί στον όμιλο δεν παίζουν κανένα ρόλο. Η ομάδα του Νάιγκελσμαν έκανε μια καλή προπόνηση με το Κουρασάο, λύγισε την Ακτή με το γκολ του Ουντάβ στο 95΄κι ενώ έχανε με 0-1 και σχεδόν παράτησε το ματς με το Εκουαδόρ χάνοντας με 1-2: ο Νάιγκελσμαν είχε χρησιμοποιήσει πολλούς από τους αναπληρωματικούς του και το γεγονός ότι κράτησε έξω τον Ουντάβ σημαίνει πως θα τον δούμε απόψε, αν και δεν μπορώ να φανταστώ την Γερμανία ούτε με δυο φουνταριστούς ούτε χωρίς τον Χάβερτς. Για τη Γερμανία είναι σαν το τουρνουά να αρχίζει σήμερα, αλλά είναι μια ομάδα πολύ καλύτερη από την Παραγουάη κι αυτό είναι το δεύτερο για το οποίο είμαι βέβαιος. Η λατινοαμερικάνικη ομάδα κατάφερε και προκρίθηκε μετά τον διασυρμό που γνώρισε από τους Αμερικανούς στην πρεμιέρα, γιατί είχε ένα αντίπαλο του χεριού της όπως η Νότιος Αφρική και γιατί πήρε το ματς με την Τουρκία όταν η ομάδα του Μοντέλα έχασε τα άχαστα. Η Παραγουάη πρέπει να είναι ευχαριστημένη που βρίσκεται στους 32. Από την άλλη ο Νάιγκελσμαν θέλει όχι απλά να δει μια πρόκριση αλλά και τον Βιρτζ και τον Μουσιάλα σε καλή κατάσταση. Οι δύο δεν είναι απλώς χρήσιμοι. Είναι απαραίτητοι.

Βραζιλιάνοι, Γερμανοί, Ολλανδοί είναι φαβορί. Θα περάσουν όλοι; Μπορεί. Αλλά δύσκολα.

Τα είδαμε όλα σε ένα βράδυ

Sun, 28 Jun 2026 10:51:00 GMT

Η φάση των ομίλων του μουντιάλ, η πιο γεμάτη από γκολ στην ιστορία της διοργάνωσης κι όχι μόνο γιατί οι ομάδες είναι 48, έπρεπε να ολοκληρωθεί με μια βραδιά αξέχαστη για όποιον ξενύχτησε κι έτσι συνέβη. Οσα σχεδόν συζητήσαμε από την αρχή της διοργάνωσης τα είδαμε όλα σε ένα βράδυ!

Είδαμε ένα ακόμα γκολ του Μέσι, με χτύπημα φάουλ αυτή την φορά, στα 30 λεπτά της παρουσίας του κόντρα στην Ιορδανια. Τον Κριστιάνο πάλι να προβληματίζει σε ένα βράδυ που η Πορτογαλία γλύτωσε την ήττα από την Κολομβία που όμως της πήρε την πρώτη θέση στον όμιλο. Τους Μπέλιγχαμ και Χάρι Κέιν να παίρνουν από το χέρι την μέτρια πάντως Αγγλία, την οδηγούν σε νίκη με τον Παναμά και να μας θυμίζουν ό,τι πήγαν στις ΗΠΑ για κάτι σπουδαίο. Είδαμε επίσης την Κροατία να επιδεικνύει την σταθερότητα της φτάνοντας σε μια δύσκολη νίκη κόντρα στην μαχητική Γκάνα, το Κονγκό να κερδίζει με ανατροπή το Ουζμπεκιστάν, θυμίζοντας πως σε αυτό το μουντιάλ οι πιο αθλητικές ομάδες είναι οι αφρικανικές, και τέλος ένα ματς ανάμεσα στην Αυστρία και στην Αλγερία που ολοκληρώθηκε με την πιο προβλεπόμενη ισοπαλία σε παιγνίδι της διοργάνωσης και που την ίδια στιγμή για όποιον άντεξε και το είδε ήταν ένα υπερθέαμα. Το οποίο πλήρωσε το Ιράν που έμεινε εκτός των οκτώ καλύτερων που τερμάτισαν στην τρίτη θέση. Η ισοφάριση της Αυστρίας της έδωσε την δεύτερη θέση: η Αλγερία από την στιγμή που δέχτηκε την ισοφάριση έπεσε τρίτη αυτή, αλλά με τέσσερις βαθμούς που γνώριζε πως αρκούσαν για πρόκριση. Αν η Αυστρία δεν ισοφάριζε θα περνούσε το Ιράν γιατί αυτή θα έμενε στους 3 βαθμούς αλλά με αρνητικό συντελεστή τερμάτων. Η τελευταία θέση στους 32 κρίθηκε στο τελευταίο λεπτό των καθυστερήσεων: αδύνατον και να το φανταστείς.

Ας τα πάρουμε όμως με την σειρά.

Απίθανο αλλά έγινε

Μπορεί ένα υπερθέαμα να είναι σκηνοθετημένο; Το σινεμά απαντά ναι – ένα υπερθέαμα είναι υποχρεωτικό να είναι άριστα σκηνοθετημένο: το απαιτεί το είδος του πράγματος. Ένα ματς ποδοσφαίρου όμως μπορεί να είναι τόσο καλά σκηνοθετημένο; Οι προπονητές της Αυστρίας και της Αλγερίας αρνήθηκαν στο τέλος την κατηγορία. «Όποιος γνωρίζει κάτι από ποδόσφαιρο μπορεί να σας το εξηγήσει: είναι αδύνατο να σχεδιάσεις μια ισοπαλία 3-3 με γκολ στις καθυστερήσεις. Κανείς δεν μπορεί να σχεδιάσει κάτι τέτοιο. Ούτε ο Άλφρεντ Χίτσκοκ δεν θα το είχε σκεφτεί για μια από τις ταινίες του. Αν θέλετε να δείτε μια ισοπαλία που βολεύει δυο ομάδες δείτε το 0-0 μεταξύ της Αυστραλίας και της Παραγουάης. Ένα σβηστό ματς διαφορετικό από όλα. Στο δικό μας αγώνα μας, ωστόσο, υπήρχαν απίστευτα συναισθήματα. Και νομίζω ότι οι ποδοσφαιρόφιλοι που το είδαν το παιγνίδι το απόλαυσαν» είπε ο προπονητής της Αυστρίας Ραλφ Ράνγκνικ ξεχνώντας προφανώς τους οπαδούς του Ιράν.

Το ίδιο είπε και ο Βλαντιμίρ Πέτκοβιτς, κόουτς της Αλγερίας. «Το ποδόσφαιρο κέρδισε: οι συγκινήσεις του τέλους τα λένε όλα. Η επιθυμία μας ήταν να νικήσουμε την Αυστρία και αυτό φάνηκε στο γήπεδο. Είμαι περήφανος για τους παίκτες μου, οι οποίοι προσπάθησαν χωρίς υπολογισμούς να πάρουν τον αγώνα. Προέκυψε με τον τρόπο που προέκυψε ένα ισόπαλο αποτέλεσμα - λίγο τρελό αλλά δίκαιο. Υπήρξε όντως ένα κομμάτι στο ματς που οι ομάδες ήταν λίγο παθητικές, σαν το αποτέλεσμα να τις βόλευε, αλλά αυτό που συνέβησαν στις καθυστερήσεις έδειξε ότι καμία από τις δύο δεν ήθελε να λήξει το ματς ισόπαλο».

Εχουν δίκιο; Το παιγνίδι όντως μέχρι το 90΄έχει πολλά από τα στοιχεία που χρειάζονται για ένα υπέροχο μπισκότο. Οι Αυστριακοί προηγούνται δυο φορές και δυο φορές δέχονται την ισοφάριση γρήγορα: ο Ζάμπιζερ πχ κάνει το 2-1 στο 55΄και ο Μάχρεζ ισοφαρίζει στο 60΄ - όποιος έχει δει Αιγάλεω – Προ στη ζωή του ξέρει πως αν μπει γκολ ο άλλος πρέπει να ισοφαρίσει γρήγορα αν η ισοπαλία βολεύει.

Το ματς όντως μοιάζει να σβήνει μετά το 70΄. Αλλά όμως αυτά που γίνονται στις καθυστερήσεις είναι απίθανο να είναι προσχεδιασμένα. Ο Μαχρέζ κάνει το 3-2 στο 93΄με ένα δύσκολο σουτ από το πλάι και η ισοφάριση της Αυστρίας έρχεται στο 97΄γιατί ο δίμετρος στόπερ Κάλαϊτζιτς έχει μπει στο 95' για να παίξει φορ αλλά και γιατί ο Γκρέγκοριτς έχει προλάβει να γυρίσει με κεφαλιά την μπάλα προς την περιοχή ελάχιστα πριν αυτή φύγει άουτ.

Το πρόβλημα είναι δυστυχώς η φόρμουλα διεξαγωγής: αυτή είναι που επιτρέπει να γεννιούνται υποψίες. Επιπλέον υπάρχει και κάτι ακόμα: η Αλγερία ως δεύτερη θα έπαιζε με την Ισπανία, ως τρίτη την αποφεύγει. Ποιος δεν θα προτιμούσε από τον Γιαμάλ την Ελβετία;

Oi Πορτογάλοι έμπλεξαν

Μια άλλη ισοπαλία της βραδιάς αυτή της Πορτογαλίας με την Κολομβία είχε μεγάλες συνέπειες για την σύσταση του ταμπλό: πλέον στην πάνω πλευρά του έχουμε σχεδόν όλους τους Ευρωπαίους (μαζί με τους Πορτογάλους που κατέληξαν εδώ ως δεύτεροι βρίσκονται Γάλλοι, Γερμανοί, Ισπανοί, Ολλανδοί, Κροάτες) και στην κάτω του πλευρά υπάρχουν Βραζιλιάνοι, Αργεντίνοι και Αγγλοι. Φυσικά και οι Κολομβιανοί που δεν πρέπει να τους υποτιμάμε.

Ημουν βέβαιος ότι η Πορτογαλία θα είχε δύσκολη δουλειά και πρέπει να είναι ευχαριστημένη που δεν έχασε. Το χρωστά στο VAR (που βρήκε ότι το τακούνι του Σάντσες ήταν οφσάιντ κι ένα γκολ του υπέροχου αυτού στόπερ στο 93΄δεν μέτρησε) και το χρωστά και στον κόουτς της Κολομβίας Νέστορ Λορέντσο που πήρε δυο τρεις αποφάσεις ανεξήγητες. Πέρασε πχ στο ματς τον Μουνιόθ, σκόρερ και με το Κονγκό και με το Ουζμπεκιστάν, μόλις στο 88΄ κι έβγαλε από αυτό τον Χάμες Ροντίγκεζ που ζωγράφιζε και τον Αρίας (τον καλύτερο της βραδιάς).

Εστω κι έτσι η Κολομβία άξιζε να κερδίσει μια μπερδεμένη Πορτογαλία της οποίας πρόβλημα δεν είναι μόνο ο Ρονάλντο. Νέβες, Βιτίνια είναι φανερά κουρασμένοι. Ο Μπρούνο Φερνάντεζ παίζει μόνο με την μπάλα στα πόδια. Ο Λεάο χάνεται. Ο Ζόα Φέλιξ παραμένει εκείνο το αιώνιο ταλέντο που δεν θα μεγαλώσει ποτέ. Μόνο παρήγορο για τους Πορτογάλους, η πορεία των οποίων γίνεται Γοργοθάς, ότι και στην μοναδική τους επιτυχία, την κατάκτηση του Euro το 2016, ξεκίνησαν νωθρά. Και μετά βρήκαν τους Κροάτες όπως τώρα.

Χρειάζεται βελτίωση

Οι Αγγλοι έκαναν απλά την δουλειά τους κόντρα στον Παναμά και τίποτα πιο πολύ. Το καλό είναι ότι σκόραραν πάλι ο Μπέλιγχαμ (με προβολή μετά από εκτέλεση κόρνερ – βρετανική πάντως κι όχι τύπου Αρσεναλ) και ο Χάρι Κέιν με κεφαλιά μετά από σέντρα: κι εδώ όλα ήταν made in England. Το κακό είναι ότι ο Τούχελ άλλαξε αρκετά την ομάδα – πράγμα που δείχνει πως ακόμα προβληματίζεται και ψάχνει την ομάδα του. Η κάτω πλευρά του ταμπλό πάντως είναι σαφώς πιο βολική κι ας φαίνεται να περιμένουν την Αγγλία οι Βραζιλιάνοι στους προημιτελικούς και οι Αργεντίνοι στους ημιτελικούς: για την Βραζιλία δεν θα είναι τίποτα εύκολο (με την Ιαπωνία και ίσως τον Χααλαντ στο διάβα της) ενώ την Αγγλία περιμένει λογικά ένα δύσκολο αλλά βατό ματς με το Μεξικό.

Πριν από τους υπολογισμούς πάντως χρειάζεται βελτίωση: τον Παναμά οι Αγγλοι στη Ρωσία τον είχαν κερδίσει με 6-1 – τότε είχαν κάνει ένα όντως μεγάλο μουντιάλ. Χθες πέρα από τα γκολ του έκαναν τρεις – τέσσερις φάσεις. Και γλύτωσαν από το VAR ένα γκολ δώρο της άμυνάς τους που θα μπορούσε να προκαλέσει καρδιοχτύπια. Τέτοια είχαμε στην νίκη της Κροατίας με την Γκάνα. Ο Σούσιτς άνοιξε νωρίς το σκορ, αλλά η ομάδα του Ντάλιν νόμιζε πως μπορεί να αφήσει την μπάλα στους Γκανέζους χωρίς να το πληρώσει και δέχτηκε την ισοφάριση από τον Λούκασεν σε μια στημένη φάση. Αλλά παίκτες να χτυπάνε ωραία στημένα έχει κι ο Ντάλιν: ο Βλάσιτς έδωσε μια νίκη (και ένα ραντεβού με τον Ρονάλντο) με μια κεφαλιά μετά από εκτέλεση κόρνερ.

Πάλι ο Μέσι

Δεν υπήρξαν συγκινήσεις στις άλλες δυο νίκες της βραδιάς. Το Κονγκό περίμενε την κατάρρευση του Ουζμπεκιστάν: η ομάδα του Καναβάρο έσβησε στο δεύτερο ημίχρονο σε όλα της τα ματς – συνέβη και χθες και ο Βισά με δυο γκολ έδωσε την πρόκριση στους ψύχραιμους Αφρικανούς που έχαναν στο ημίχρονο. Η άνετη και πρώτη Αργεντινή, της οποίας ο δρόμος μέχρι τα ημιτελικά γίνεται απλός, είχε επίσης εύκολη δουλειά με την Ιορδανία. Γκολ πέτυχε πέντε αλλά μέτρησαν τα τρία. Το πρώτο το πέτυχε ο Λο Σέλσο δείχνοντας στον Μέσι που ήταν στον πάγκο πως ξέρει να εκτελεί φάουλ. Το δεύτερο το βρήκε με πέναλτι ο Λαουτάρο, που έδειξε πως ξεμπλοκαρίστηκε. Μετά μπήκε ο Μέσι για να ξεμουδιάσει. Και πέτυχε ένα ακόμα γκολ – αυτή την φορά με φάουλ. Ετσι για να μας θυμίσει όλο του το ρεπερτόριο…

Απόψε έχει ένα μόνο ματς. Στο πρώτο νοκ άουτ ο Καναδάς παίζει στις 10 με την Νότιο Αφρική – την πρώτη ομάδα στην ιστορία του μουντιάλ που παίζει δεύτερη φορά με γηπεδούχο. Και μετά θα συμβεί κάτι που έχω ξεχάσει: θα κοιμηθώ από τα μεσάνυχτα…

Σαν φεστιβάλ με σολίστες

Sun, 28 Jun 2026 10:46:19 GMT

Για να είμαι ειλικρινής μέχρι τώρα το Παγκόσμιο Κύπελλο είναι μία θετικότατη έκπληξη - αναφέρομαι στο αγωνιστικό του κομμάτι και στη θεαματικότητα των παιχνιδιών και όχι σε άλλα αμιγώς οργανωτικά ζητήματα τα οποία έχουν προκαλέσει του κόσμου τις συζητήσεις. Τα παιχνίδια της φάσης των ομίλων κατά κανόνα θεαματικά ακόμα και αυτά που δεν είναι ιδιαιτέρως ανταγωνιστικά: είναι παιχνίδια τα οποία μπορείς να παρακολουθείς χωρίς να βαριέσαι. Ένας βασικός λόγος είναι ότι όλοι οι μεγάλοι σολίστες του καιρού μας που είναι παρόντες στην διοργάνωση έχουν μέχρι τώρα κάνει πολλά για να εντυπωσιάσουν με την παρουσία τους.

Το Παγκόσμιο κύπελλο του 2026 ανήκει στους σολίστες του.

Γκολ με ονοματεπώνυμα

Ο Μέσι έχει βάλει ήδη έξι γκολ, ενώ στο Κατάρ όταν η Αργεντινή κέρδισε το παγκόσμιο τίτλο είχε πετύχει επτά. Ο Κριστιάνο Ρονάλντο έδωσε απαντήσεις στο παιχνίδι της Πορτογαλίας με το Ουζμπεκιστάν σκοράροντας δύο φορές και έχοντας και τουλάχιστον ακόμα τέσσερις ευκαιρίες για να κάνει τα τέρματα του τρία: στα άλλα δυο σίγησε, αλλά έδειξε τι μπορεί. Ο Βινίσιους απο την άλλη δεν σταματά ποτέ. Ο Χάρι Κέιν και ο Μπελιγχαμ ήταν απολαυστικοί στην νίκη των Αγγλων επί της Κροατίας με 4-2 και καθοριστικοί στην νίκη με τον Παναμά με 2-0. Ο Σαλάχ υπέγραψε την πρώτη ιστορική νίκη της Αιγύπτου σε μουντιάλ. Ο Χάαλαντ συνεχίζει με τη Νορβηγία να κάνει πράγματα και θάματα: δεν είναι απλά σκόρερ αλλά και σύμβολο της επιστροφής της. Ο ΕμΠαπέ οδηγεί τους Γάλλους από νίκη σε νίκη ενώ έχει ήδη σκοράρει τέσσερις φορές και ο Ντεμπελέ που είναι και πρωταθλητής Ευρώπης με την Παρί Σεν Ζερμέν θυμίζω. Δικαιολογούν τον θόρυβο που συνοδεύει το όνομά τους και παίκτες όπως ο Μαροκινός Σαϊμπάρι, που μόλις υπέγραψε στην Μπάγερν Μονάχου, ο Ντίαζ που κάνει καταπληκτικά πράγματα με την Κολομβία, ο Μαχρέζ που χρόνια τώρα περιμέναμε να είναι πρωταγωνιστής σ’ ένα μεγάλο τουρνουά με την Αλγερία. Κι όλα αυτά ενώ ομάδες όπως η Γερμανία και η Ολλανδία βρίσκουν ήρωες της μίας βραδιάς που όμως έχουν όλοι διάσημα ονοματεπώνυμα. Ο Χάβερτς κι ο Ουντάβ, όπως και ο Χάπκο ή ο Μπρόμπι δεν είναι τυχαίες περιπτώσεις. Και οι μεν Γερμανοί περιμένουν τους Βίρτζ και Μουσιάλα ενώ οι Ολλανδοί κάτι θα πάρουν και από τον Μάλεν. Όπως οι Βέλγοι. Που την δύσκολη στιγμή είδαν τους Τροσάρ και Ντε Μπρόιν να βγαίνουν μπροστά.

Δεν συμβαίνει πάντα

Πρέπει να πω πως ό,τι συμβαίνει δεν το περίμενα καθόλου. Για δύο λόγους. Ο πρώτος γιατί όλοι αυτοί οι οποίοι αγωνίζονται στην Ευρώπη έχουν δώσει περίπου 70 παιχνίδια ο καθένας στους μήνες που έχουν προηγηθεί. Και ο δεύτερος λόγος είναι γιατί θυμόμουν τι είχε γίνει σε αντίστοιχα μουντιάλ, όταν αυτά είχαν διοργανωθεί μακριά από την Ευρώπη μας. Το 2002 στην Απω Ανατολή είχαν αποχωρήσει μετά την φάση των ομίλων ομάδες όπως η Αργεντινή του Λόπεζ και του Μπατιστούτα και η Γαλλία που ήταν τότε παγκόσμια πρωταθλήτρια. Το 2010 στην Νότιος Αφρική υπο τους ήχους της βουβουζέλάς είχαν φύγει νωρίς οι Πορτογάλοι, οι Ιταλοί, οι Αγγλοι. Το 2014 στη Βραζιλία όλα ήταν ακόμα χειρότερα. Πριν καλά καλά αρχίσει το τουρνουά είχαν πει σε αυτό αντίο οι παγκόσμιοι πρωταθλητές Ισπανοί, οι Πορτογάλοι του Ρονάλντο, οι Αγγλοι και οι Ιταλοί που ήταν μάλιστα στον ίδιο όμιλο. Οι Ολλανδοί είχαν φτάσει στα ημιτελικά αποκλείωντας στα νοκ άουτ παιχνίδια τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κόστα Ρίκα - όχι ακριβώς δυο μεγαθήρια. Αυτή τη φορά όμως όλα είναι διαφορετικά. Γιατί και η συμπεριφορά και η απόδοση των σούπερσταρ είναι η πρέπουσα.

Πολλές διαφορετικές εξηγήσεις

Δεν υπάρχει γι’ αυτό φυσικά μία κοινή εξήγηση. Για κάθε περίπτωση ποδοσφαιριστή ισχύουν τελείως διαφορετικά πράγματα. Ο Μέσι αλλά και ο Κριστιάνο Ρονάλντο και ο Μο Σαλάχ αντιμετωπίζουν την συγκεκριμένη διοργάνωση ως το τελευταίο προσωπικό πέρασμα από την μεγάλη πασαρέλα - μια μοναδική ευκαιρία για μια τελευταία αποθέωση, κάτι που για οποιοδήποτε αρτίστα αποτελεί τεράστιο κίνητρο. Ο ΕμΠαπέ θέλει να σβήσει όλες τις συζητήσεις που τον αφορούσαν στη διάρκεια της χρονιάς και να κάνει κατανοητό ότι δεν ήταν αυτό το πρόβλημα της Ρεάλ Μαδρίτης, αλλά η συνολική έλλειψη σοβαρότητας που χαρακτήρισε την Βασίλισσα την φετινή σεζόν - το ίδιο ισχύει και για τον Βίνι. Ο Ντεμπελέ παίζει για να αποδείξει ότι δικαίως κέρδισε τη Χρυσή Μπάλα. Ο Χάρι Κέιν και ο Μπελιγχαμ έχουν το δικό τους προσωπικό κίνητρο: γνωρίζουν πως αν οδηγήσουν την Αγγλία στην κατάκτηση του παγκοσμίου κυπέλλου θα γίνουν κάτι περισσότερο από εθνικοί ηρωες. Ο Χάαλαντ βρίσκεται σε μία εκπληκτική χρονιά. Μπορεί στην Αγγλία να κέρδισε απλώς δύο κύπελλα αλλά κανείς δεν αμφιβάλλει ότι πρόκειται για έναν από τους μεγαλύτερους σέντερφόρ του κόσμου: στις ΗΠΑ απλώς αυτό το επιβεβαιώνει. Ο Χάαλαντ έχει τέσσερα γκολ στο παγκόσμιο κύπελλο και στα έξι τελευταία παιχνίδια έχει σκοράρει 15 συνολικά. Και η απόφαση του προπονητή του να μην τον χρησιμοποιήσει με τους Γάλλους του στέρησε την δυνατότητα να πετύχει ένα γκολ ακόμα.

Κρίμα που τα ματς γίνονται αργά

Είναι σίγουρα μια συγκυρία αυτό που ζούμε. Αλλά είναι μια πολύ ευχάριστη συγκυρία για όποιον αγαπάει το ποδόσφαιρο. Κακά τα ψέματα το παγκόσμιο κύπελλο είναι πρώτο και πάνω απ’ όλα πασαρέλα προσωπικοτήτων: όλη η ιστορία του είναι μια ιστορία θριάμβων σπουδαίων ποδοσφαιριστών που σε αυτό δημιούργησαν στρατούς ολόκληρους προσωπικών πιστών. Αυτό είναι ένα μουντιάλ που οι πιστοί το χαίρονται γιατί βλέπουν ότι η πίστη τους είναι απολύτως δικαιολογημένη. και είναι κρίμα που τα ματς στην Ελλάδα μεταδίδονται τόσο αργά γιατί είναι δεδομένο πως χιλιάδες παιδιά παρακολουθώντας αυτό το μουντιάλ θα αγαπούσαν το άθλημα.

Μάχη για τον πρώτο σκόρερ

Παρεπιμπτόντως αν η ερώτηση ποιός θα κερδίσει το μουντιάλ παραμένει ακόμα επίκαιρη (και χωρίς εύκολη απάντηση), εμένα η μεγάλη μου απορία είναι ποιός θα βγει πρώτος σκόρερ αλλά και πόσα γκολ αυτός θα βάλει. Διότι μου μοιάζει αρκετά πιθανό ο πρώτος σκόρερ αυτή την φορά να βάλει κοντά στα δέκα γκολ, πράγμα που έχει να συμβεί απο τα μουντιάλ της δεκαετίας του '70. Από το 1978 και μετά στον πρώτο σκόρερ του Παγκοσμίου Κυπέλλου αρκούν για να κερδίσει τον σχετικό τίτλο συχνά έξι γκολ. Τόσα πέτυχαν ο Πάολο Ρόσι (το 1982) και ο Σκιλάτσι (το 1990), αλλά και οι Κέμπες (1978), Λίνεκερ (1986), Σαλένκο και Στόιτσκοφ (1994) και Σούκερ (1998). Ο Λάτο με επτά γκολ (1974), ο Ρονάλντο το Φαινόμενο και Εμπαπέ με οκτώ (2002 και 2022) ξεπεράσανε τα έξι. Για να βρούμε πρώτο σκόρερ με διψήφιο αριθμό γκολ πρέπει να πάμε πιο πίσω. Ο θρυλικός Γκερντ Μίλερ πέτυχε 10 γκολ το 1970! Πριν από αυτόν τα είχαν πάει καλύτερα ο Ούγγρος Κότσις (11 το 1954) και ο Ζιστ Φοντέν, ο Γάλλος που σημείωσε 13 γκολ το 1958, κάνοντας ένα ρεκόρ που προφανώς θα μείνει αξεπέραστο.

(Τα Νέα, Ιούνιος 2026)

Ζήτω τα παράλογα...

Sat, 27 Jun 2026 09:38:40 GMT

Η ακατανόητη απόφαση του προπονητή της Νορβηγίας Στόλε Σολμπάκεν να χρησιμοποιήσει απέναντι στους Γάλλους τους αναπληρωματικούς της ομάδας του μας στέρησε την δυνατότητα να δούμε την μονομαχία του Χααλαντ με τον Μέσι. Με τον Νορβηγό στην πάγκο ήταν σαν κι ο ΕμΠαπέ να σνόμπαρε το εύκολο ματς αφήνοντας το παλκοσένικο στον Ντεμπελέ που γκολ με την Εθνική Γαλλίας έχει ανάγκη. Ο κάτοχος της Χρυσής Μπάλας πέτυχε τρία στο πρώτο ημίχρονο, βρήκε στο τέλος ένα και ο Ντουέ που το έψαχνε και με υπογραφές πρωταθλητών Ευρώπης made in PSG η Γαλλία πήρε την πρωτιά στον όμιλο με μια νίκη σε ένα ματς που με ευθύνη των Νορβηγών έμοιαζε με φιλικό παιγνίδι: παρόλο που η ομάδα του Σολμπάκεν έχασε και πέναλτι κι έκλεισε το πρώτο ημίχρονο χάνοντας μόλις με 3-1 (θα μπορούσε γκολ να έχει δεχτεί πιο πολλά) ποτέ στο ματς δεν φάνηκε να υπάρχει περίπτωση να συμβεί κάτι άλλο πέρα από την νίκη των Γάλλων. Ανεξήγητη η απόφαση των Νορβηγών να τερματίσουν δεύτεροι: προφανώς προτίμησαν να βρεθούν στην κάτω πλευρά του ταμπλό εκεί που θα βρουν την Βραζιλία αν αυτοί προκριθούν στο πρώτο νοκ άουτ και οι Βραζιλιάνοι αποκλείσουν τους Γιαπωνέζους. Θα δούμε αν ο υπολογισμός αποδώσει.Κατα τα αλλα ζήτω τα παράλογα, που λέει και το τραγούδι...

Για την ώρα βλέπουμε πολλά άλλα μερικά από τα οποία θα μπορούσαν να συμβούν μόνο σε μια τρίτη αγωνιστική του μουντιάλ στο τέλος δηλαδή της φάσης των ομίλων.

Ξαφνικά εμφανίστηκαν οι Βέλγοι

Το βράδυ της Πέμπτης και της Παρασκευής βλέποντας τους ομίλους να ολοκληρώνονται ένας ένας καταλάβαινες πως την τρίτη αγωνιστική η εικόνα των παιγνιδιών δεν είναι ίδια με αυτή που είχαμε δει στις δύο πρώτες αγωνιστικές: ο λόγος είναι η διαφορετική στιγμή των ομάδων.

Συχνά τα ματς της τρίτης αγωνιστικής έχουν μονόπλευρο βαθμολογικό ενδιαφέρον. Χθες έγραφα ότι η ήττα των Αμερικάνων από τους Τούρκους (με 2-3) και της Γερμανίας από το Εκουαδόρ (με 1-2) , ήρθαν γιατί ο Ποτσετίνο και ο Νάιγκελσμαν έκαναν πολλές δοκιμές. Οι παίκτες του Εκουαδόρ πήραν μια πρόκριση κερδίζοντας την αδιάφορη Γερμανία: χθες ματς ανάμεσα σε ομάδες που καιγόταν για νίκη και ομάδες αδιάφορες δεν είχαμε ωστόσο σε κάποια ματς έπαιξε τεράστιο ρόλο η διαφορά κινήτρου. Το Βέλγιο πχ πήγε στις ΗΠΑ με μια πολύ καλή ομάδα που σκοπός της ήταν η πρώτη θέση στον όμιλο, ενώ η Νέα Ζηλανδία ήθελε απλά να κάνει καλή εντύπωση. Το ίδιο ισχύει και για την (σχεδόν) Πρωταθλήτρια Αφρικής Σενεγάλη: πριν την έναρξη του τουρνουά ήθελε στις ΗΠΑ να δείξει την πρόοδό της ενώ το Ιράκ ήταν ευχαριστημένο με την συμμετοχή. Δεν είναι παράξενο που οι Βέλγοι έβαλαν πέντε γκολ στην Νέα Ζηλανδία και η Σενεγάλη στο Ιράκ.

Σε ένα μουντιάλ που την διαφορά την κάνουν οι μονάδες οι Βέλγοι έχουν κι αυτοί παίκτες που ζηλεύει ο κόσμος. Χθες βράδυ ο Τροσάρ θύμισε γιατί είναι πρωταθλητής Αγγλίας, ο Ντε Μπρόιν έκανε το πρώτο του καλό ματς και ο Λουκάκου σκόραρε. Οι Βέλγοι ήρθαν πρώτοι διαλύοντας τους Νεοζηλανδούς κι αυτό ζορίζει λίγο τον δρόμο των Αμερικάνων που πίστεψαν πως μετά την Βοσνία θα τους περιμένει η Αίγυπτος. Λίγο νωρίτερα η Σενεγάλη με τις δικές της μονάδες να δίνουν το σόου τους έβαλε πέντε γκολ στο Ιράκ που έμεινε με παίκτη λιγότερο από το δεκάλεπτο: η μια αυτή μοναδική νίκη μετά από δυο ήττες αρκεί στους Σενεγαλέζους για να συνεχίσουν. Ως τρίτοι περνούν ήδη τέσσερις τρίτους: την Ουρουγουάη γιατί αυτοί έχουν τρεις βαθμούς ενώ η ομάδα του Μπιέλσα δυο, και τους Κορεάτες, τους Σκοτσέζους και τους Ιρανούς με τους οποίους έχουν τους ίδιους βαθμούς αλλά καλύτερη διαφορά τερμάτων.

Το Ιράν ίσως είναι ο μεγάλος άτυχος της ιστορίας. Η ισοπαλία με την Αίγυπτο ίσως του επιτρέψει να αποκλειστεί χωρίς ήττα και χωρίς νίκη. Εμοιαζε αποτέλεσμα που βόλευε και τους δυο αλλά η νίκη της Σενεγάλης με 5-0 κόντρα στο Ιράκ μπέρδεψε τα πράγματα. Το Ιράν έχασε πέναλτι με τον Ταρέμι, είχε ένα δοκάρι και είδε ένα γκολ του Χαλιλζαντέχ στο τέλος να ακυρώνεται από το VAR: οι παίκτες του τελείωσαν το καταληκτικό αυτό ματς, το οποίο μόνο «ματς μπισκότο» δεν θύμιζε, με κλάματα. Ενώ τα παιδιά από το Πράσινο Ακρωτήρι την δική τους ισοπαλία με την Σαουδική Αραβία του Δώνη (0-0) την πανηγύρισαν σαν νίκη σε τελικό. Τους αρκούσε για να προκριθούν γιατί η Ισπανία στο ματς με την Ουρουγουάη ήταν σοβαρή και κέρδισε.

Χωρίς τον Ελ Σιντ

Το ματς των Ισπανών με την ομάδα του Μπιέλσα ήταν ένα από τα λίγα αληθινά ματς της βραδιάς: έμοιαζε με νοκ άουτ παιγνίδι αφού οι μεν Ουρουγουανοί ήθελαν νίκη για να προκριθούν, οι δε Ισπανοί ήθελαν νίκη για να αποφύγουν την Αργεντινή στους 32. Κρίθηκε από ένα γκολ του Μπαένα, στο τέλος του ημιχρόνου, αποτέλεσμα ωστόσο ενός τεράστιου λάθους του τερματοφύλακα Μουσιάλα, δηλαδή του Μπιέλσα που τον κράτησε στη θέση του ενώ λάθη είχε κάνει και στα προηγούμενα ματς. Οι Ισπανοί ήταν καλύτεροι, είχαν μια τεράστια ευκαιρία στο τέλος με τον Τόρες, ο Γιαμάλ σιγά σιγά ανεβαίνει και ξαναείδαμε και τον Νίκο Γουίλιαμς: ο Ρόντρι μοιάζει να παίζει με μια ταχύτητα κάτω αλλά κατά τα αλλά οι πρωταθλητές Ευρώπης είναι εδώ. Αντίθετα οι Ουρουγουανοί μας αποχαιρέτησαν. Η απόφαση του Μπιέλσα να οδηγήσει τον Λουίς Σουάρεθ στο να πει αντίο στην Εθνική μετά το τελευταίο Κόπα Αμέρκα, κατέστρεψε αυτή την ομάδα που έμεινε προσκολλημένη στον ηγέτη της. Προφανώς ο Σουάρεθ δεν είναι σε θέση να κάνει την διαφορά: αλλά μερικές ομάδες έχουν ανάγκη από τον Ελ Σίντ τους. Από την Ουρουγουάη έλειψε. Κι όταν άρχισε και να μιλάει για τον προπονητή και τις μεθόδους του τον αποδόμησε.

Τέσσερις βαθμούς αρκούν στους τρίτους

Το συμπέρασμα της χθεσινής βραδιάς είναι ότι για όποιον τερματίσει τέταρτος οι 4 βαθμοί πλέον αρκούν. Αυτό κάνει σημαντική παράμετρος και το ίδιο το πρόγραμμα: οι Αλγερινοί και οι Αυστριακοί πχ, αν αυτό δεν το ήξεραν, ίσως απόψε να μην έφερναν την ισοπαλία που περιμένει όλος ο κόσμος και ίσως και οι Κροάτες να είχαν μια πιο δύσκολη αποστολή απέναντι στην Γκάνα αν δεν γνώριζαν πως με ένα βαθμό προκρίνονται. Κατά τα άλλα νομίζω πως απόψε θα κερδίσουν και οι Αγγλοι τον Παναμά και οι Πορτογάλοι την Κολομβία: βλέπουν το ταμπλό και παίρνουν δύναμη. Και σε αυτό που έπρεπε να είναι το μουντιάλ των εκπλήξεων για την ώρα έκπληξη δεν θα έχει υπάρξει καμία.

Οι 16 όμιλοι των τριών

Ματς με αποτελέσματα που βολεύουν και τους δυο και παιγνίδια με μονόπλευρο ενδιαφέρον την τρίτη αγωνιστική θα μπορούσαν να έχουν αποφευχθεί αν η FIFA υιοθετούσε αυτό που ήταν το αρχικό σύστημα διεξαγωγής του Μουντιάλ των 48 ομάδων. Με βάση το σύστημα που είχε αρχικά παρουσιαστεί θα είχαμε 16 ομίλους των τριών ομάδων με τους δυο πρώτους να συνεχίζουν στη φάση των 32. Σε αυτή την περίπτωση δεν θα υπήρχε κανένα απολύτως αδιάφορο παιχνίδι καθώς θα έχει σημασία και η πρωτιά στον όμιλο αφού όλοι οι πρώτοι θα αντιμετώπιζαν ομάδες που τερμάτισαν δεύτερες. Δεν ξέρω γιατί αυτή η εξαιρετική ιδέα δεν έγινε πραγματικότητα. Αλλά δεν αποκλείω να το δούμε αυτό να συμβαίνει στην επόμενη διοργάνωση που θα έχει κι αυτή 48 ομάδες και θα γίνει ως γνωστόν στην Ισπανία την Πορτογαλία και το Μαρόκο. Αν δεν του μπει καμιά τρελή ιδέα του Ινφαντίνο και τις ομάδες τις κάνει ακόμα περισσότερες…

Με το καλό και στην Σουπερλίγκα

Sat, 27 Jun 2026 09:26:00 GMT

Μπορεί ο κόσμος που παρακολουθεί το μουντιάλ να ασχολείται – και δικαιολογημένα – με τον Μέσι, τον ΕμΠαπέ, τον Μπέλιγχαμ, τον Ρονάλντο αλλά αυτός που είναι βέβαιο που έχει γράψει ήδη ιστορία είναι ένας άλλος: λέγεται Μιγκέλ Αλμιρόν, είναι Παραγουανός και αριστερός χαφ εξτρέμ και είναι σίγουρα ένα σύμβολο, αν και κομμάτι αρνητικό, των νέων κανονισμών: για την ακρίβεια με την εμπλοκή του σε κάποιες φάσεις μας βοήθησε να καταλάβουμε πως κάποιοι κανονισμοί άλλαξαν.

Το χέρι μπροστά από το στόμα

Στον πρώτο αγώνα του στο μουντιάλ που πήρε μέρος με την Παραγουάη (εναντίον των ΗΠΑ), δέχθηκε κίτρινη κάρτα με υπόδειξη του VAR χάρη στο νέο πρωτόκολλο που επιτρέπει την ανατροπή μιας απόφασης του διαιτητή για κίτρινη κάρτα ακόμα κι αν η φάση έχει προχωρήσει: αφορά περιπτώσεις «λανθασμένης ταυτότητας», όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο εγχειρίδιο των αλλαγών. Στο ματς εκείνο ο Αμερικανός στόπερ Τιμ Ριμ είχε δεχτεί κίτρινη κάρτα καθώς φαινόταν ότι έχει κάνει φάουλ στον Αλμιρόν. Το φάουλ εκτελέστηκε, αλλά μετά την εξέταση της φάσης από το VAR, ο διαιτητής Μάκελι ειδοποιήθηκε ότι το φάουλ στον Αλμιρόν ήταν ανύπαρκτο: έτσι – και ενώ η φάση είχε περάσει – ακύρωσε την κάρτα στον Αμερικανό κι έβγαλε κάρτα στον Αλμιρόν για θέατρο.

Αλλά ο ήρωας μας είχε κρατήσει το καλύτερο για το ματς της Παραγουάης εναντίον της Τουρκίας. Το VAR συνέλαβε τον Αλμιρόν να μιλάει στον Τούρκο Μερτ Μουλντούρ έχοντας καλύψει με το χέρι του το στόμα του: η μεταξύ τους λογομαχία φαινόταν έντονη κι ένας νέος κανόνας τέθηκε σε ισχύ. Αποκαλείται «τεκμήριο υβριστικής επίθεσης». Προβλέπει κόκκινη κάρτα: ο Παραγουανός αποβλήθηκε. Η σχετική προσθήκη (και όχι αλλαγή) στον κανονισμό προέκυψε μετά την υπόθεση Βινίσιους-Πρεστιάνι στο ματς του Τσάμπιονς λιγκ Μπενφίκα – Ρεάλ Μαδρίτης και την (φερόμενη) ρατσιστική επίθεση του παίκτη της Μπενφίκα προς τον εξτρέμ της Βασίλισσας. Τότε καταγράφηκε ότι ο Αργεντίνος έκρυψε τότε τα χείλι του και κάτι είπε στον Βραζιλιάνο. Το γεγονός στάθηκε αιτία για να προκύψει μια υποψία ενοχής. Το χέρι μπροστά στο στόμα σου το βάζεις αν θες να κρύψεις κάτι. Αν το κάνεις κατά τη διάρκεια ενός καβγά ή μιας έντονης ανταλλαγής απόψεων με έναν αντίπαλο, αποβάλλεσαι πλέον. Φυσικά, μπορείς να χρησιμοποιήσεις το χέρι σου όταν μιλάς με έναν συμπαίκτη: αυτό δεν απαγορεύεται ακόμα.

Και ξαφνικά κόρνερ

Οι νέοι κανόνες που βλέπουμε σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο σχεδιάστηκαν από την IFAB και τον πρόεδρό της Πιερλουίζι Κολίνα. Πέρα από αυτούς που μάθαμε χάρη στον Αλμιρόν όλοι οι υπόλοιποι αφορούν ένα και μόνο πράγμα: το πως θα σταματήσουν οι καθυστερήσεις και το πως θα γίνει το ματς πιο γρήγορο. «Τον τελευταίο καιρό είδαμε ότι οι παίκτες το παράκαναν πραγματικά με τις διακοπές και το ροκάνισμα του χρόνου – σκέφτονται συνεχώς και νέα κόλπα» λέει ο Κολίνα και εξηγώντας τις αλλαγές είπε πως όλες σχεδόν έγιναν ώστε «να υπάρχουν λιγότερες διακοπές στο παιγνίδι και συνεχής ροή φάσεων». Το Παγκόσμιο Κύπελλο, ως διοργάνωση, είναι ιδανικό για να φανούν οι νέοι κανονισμοί. Πέρα από όσα έκανε ο Αλμιρόν, ένας άλλος που βοήθησε στο να γίνει κατανοητός ένας νέος κανονισμός που θα κάνει το παιγνίδι πιο γρήγορο είναι ο τερματοφύλακας της Αϊτής Τζόνι Πλασίντ. Στο ματς με την Βραζιλία μάλλον ξέχασε ότι πρέπει να επαναφέρει την μπάλα εντός πέντε δευτερολέπτων και στην αρχή του αγώνα πήρε τον χρόνο του για να εκτελέσει το ελεύθερο. Ο διαιτητής έδωσε αμέσως κόρνερ για τη Βραζιλία. Ο τερματοφύλακας διαμαρτυρήθηκε, αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν να μας δείξει την αφηρημάδα του και την αφέλειά του: αποκλείεται να μην είχε ενημερωθεί. Πριν από αυτό είχαμε δει σε δυο ματς «αντιστροφή κατοχής της μπάλας για υπέρβαση του χρονικού ορίου των πέντε δευτερολέπτων» σε εκτελέσεις πλαγίου αουτ: συνέβη στα ματς Αυστραλία – Τουρκία (2-0) και Ισπανία – Πράσινο Ακρωτήρι (0-0). Αργά ή γρήγορα οι παίκτες θα το καταλάβουν ότι πρέπει να παίζουν κι όχι να κοροϊδεύουν.

Αλλαγές γρήγορες όσο τα πιτ στοπ

Δύο άλλες αλλαγές έχουν κι αυτές αντίκτυπο στο παιχνίδι: το χρονικό όριο των δέκα δευτερολέπτων για αλλαγές και τραυματισμούς πχ. Οι αλλαγές παικτών είχαν γίνει ένα ωραίο κόλπο ροκανίσματος του χρόνου: υπήρχαν κατά την διάρκεια τους χειραψίες, αγκαλιές, τελευταίες συμβουλές του προπονητή κτλ. Πλέον αν η αλλαγή δεν ολοκληρωθεί σε δέκα δευτερόλεπτά ο παίκτης βγαίνει, αλλά αυτός που πρόκειται να μπει δεν μπαίνει αμέσως, αλλά μέχρι να υπάρξει νέα διακοπή του αγώνα: πρακτικά η ομάδα μένει με παίκτη λιγότερο κι θεωρητικά μπορεί να μείνει ακόμα και με πέντε παίκτες λιγότερους, αν ο προπονητής θέλει να κάνει ταυτόχρονα πέντε αλλαγές κι αυτές καθυστερήσουν! Ετσι στο ματς της Παραγουάης με την Τουρκία κι ενώ οι Λατινοαμερικάνοι έπαιζαν με παίκτη λιγότερο, ο προπονητής τους … φώναξε στους παίκτες του να βιαστούν με την αλλαγή επειδή φοβόταν ότι θα έμενε με εννέα παίκτες. Αν υπάρξει διαπίστωση καθυστέρησης ο παίκτης που είναι έτοιμος να περάσει στον αγωνιστικό χώρο θα μπει μετά την πρώτη διακοπή του αγώνα κι αφού έχει περάσει ένα λεπτό μετά την στιγμή της αλλαγής. Όπως κάπου διάβασα σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο οι αλλαγές των παικτών είναι τόσο γρήγορες όσο τα πιτ στοπ της F1.

Κάτι ανάλογο ισχύει και για τις διακοπές για τραυματισμούς, ένα άλλο κόλπο ανακοπής του ρυθμού του αγώνα. Είχαμε φτάσει να βλέπουμε, ειδικά προς το τέλος των αγώνων, δραματικές πτώσεις παικτών (με κραυγές σε κάποιες περιπτώσεις) μετά από κάθε κόντρα ή μετά από κάθε φάουλ. Το ματς σταματούσε για παροχή ιατρικής βοήθειας πολλές φορές για το τίποτα. Τώρα, αν μπουν οι γιατροί και το φάουλ δεν έχει τιμωρηθεί με κάρτα, ο παίκτης που θα χρειαστεί βοήθεια βγαίνει υποχρεωτικά εκτός για εξήντα δευτερόλεπτα – μόνη εξαίρεση η περίπτωση του τερματοφύλακα. Ξαφνικά, κανείς δεν καταρρέει. Προσεύχομαι να ισχύει το ίδιο πράγμα και στη Σουπερλίγκα μας: θα ήταν μια επανάσταση. Εδώ το αστείο ήταν η περίπτωση των οπαδών της Εθνικής Γερμανίας στο ματς της Γερμανίας με την Ακτη Ελεφαντοστού. Οι Γερμανοί στις εξέδρες κάτι είχαν ακούσει για αυτόν τον κανονισμό αγνοούσαν όμως ότι αυτός δεν εφαρμόζεται σε περίπτωση διακοπής για τραυματισμό τερματοφύλακα: έτσι είχαν την απαίτηση (και μάλιστα δυο φορές…) να βγει ο Φοφανά και να μείνουν οι Αφρικάνοι χωρίς τερματοφύλακα για ένα λεπτό – πράγμα που φυσικά δεν έγινε.

Τάιμ άουτ και συζητήσεις

Βέβαια η μεγάλη φασαρία γίνεται για τα περίφημα τάιμ άουτ, που μπήκαν στο ποδόσφαιρο από την πίσω πόρτα. Τέτοια είναι οι διακοπές για να δροσιστούν οι ποδοσφαιριστές που είναι προβλεπόμενα δύο – μια σε κάθε ημίχρονο. Όπως αποδείχτηκε δεν γίνονται λόγω ζέστης, αλλά γιατί εξασφαλίζουν στους τηλεοπτικούς παρόχους έξι επιπλέον λεπτά διαφήμισης και μάλιστα στο κέντρο του αγώνα. Ο Αγκίρε (κόουτς του Μεξικού) και ο προπονητής της Πορτογαλίας Μαρτίνεθ είπαν ότι πρόκειται για ανοησία, αφού στα παιγνίδια των ομάδων τους ανάγκη να δροσιστούν οι παίκτες δεν υπήρχε. Αλλά υπήρξαν και διαφωνίες. Ο Αντσελότι πχ τάχθηκε υπέρ των διακοπών: «Στην πραγματικότητα μας βοηθούν εμάς τους προπονητές να προσαρμόσουμε σε ορισμένες καταστάσεις και να δώσουμε οδηγίες» είπε μετά το ματς της Βραζιλίας με το Μαρόκο. Τα δεδομένα που δίνει η FIFA είναι ενδιαφέροντα: στην πρώτη αγωνιστική της διοργάνωσης στο πρώτο ημίχρονο, μετά το διάλειμμα, τα σουτ και τα γκολ αυξήθηκαν. Θα καθιερωθούν και στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα ή στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις; Το βλέπω δύσκολο. Για τα τάιμ άουτ στο ποδόσφαιρο θα χρειαστεί να περιμένουμε. Αλλά κατά τα άλλα οι νέοι κανόνες θα υπάρξουν παντού. Και είναι χρήσιμοι.

(Gazzeta.gr, Iουνιος του 2026)

Μονομαχία στην Αγρια Δύση

Fri, 26 Jun 2026 08:16:03 GMT

Η τρίτη αγωνιστική του μουντιάλ δε πολλές περιπτώσεις γίνεται για να γίνει – θέλω να πω ότι οι ομάδες που έχουν προκριθεί κι αυτές που έχουν αποκλειστεί είναι συχνά τόσες πολλές που τα ματς έχουν μονόπλευρη βαθμολογική σημασία. Χθες οι Αμερικάνοι έχασαν από τους Τούρκους με 2-3 και οι Γερμανοί από το Εκουαδόρ με 1-2. Κανονικά θα πρεπε να μιλάμε για τεράστιες εκπλήξεις. Στην πραγματικότητα Αμερικάνοι και Γερμανοί ήταν αδιάφοροι – ο Ποτσετίνο ξαναείδε τον Πούλισιτς, ο Νάιγκελσμαν έκανε πολλές δοκιμές: οι παίκτες του Εκουαδόρ πήραν μια πρόκριση που τους την έδωσε το πρόγραμμα, οι παίκτες του Μοντέλα εξασφάλισαν ότι στην επιστροφή δεν θα τους κυνηγάνε. Πιο ενδιαφέροντα τα άλλα αποτελέσματα. Οι Ολλανδία κέρδισε εύκολα την Τυνησία και θα βρει το Μαρόκο στο πρώτο νοκ άουτ στους 32. Οι Γιαπωνέζοι έδειξαν ότι δεν φοβούνται την πιθανότητα να βρουν νωρίς την Βραζιλία: έπαιξαν με την Σουηδία για να κερδίσουν κι αν δεν τα κατάφεραν είναι γιατί ο Ελάνγκα πέτυχε το γκολ της ζωής του για να δώσει στους Σουηδούς μια πρόκριση. Προκρίθηκε και η Ακτή Ελεφαντοστού, που είδε τον δικό της σταρ, τον Πέπε, να κάνει την διαφορά στο ματς με το Κουρασάο που μας αποχαιρέτησε αξιοπρεπώς. Συνεχίζουν και η Αυστραλία και λογικά και η Παραγουάη που έδειξαν ότι ξέρουν την «τέχνη του μπισκότου» με το βαρετό τους 0-0. Δεν υπήρχαν συγκινήσεις. Αλλά όλα θα είναι καλύτερα απόψε γιατί στο πρόγραμμα υπάρχει ένα Γαλλία – Νορβηγία το οποίο όποιος κερδίσει περνά πρώτος. Γαλλία – Νορβηγία σημαίνει ΕμΠαπέ εναντίον Χάαλαντ, δηλαδή μια μονομαχία. Στις ΗΠΑ, στη χώρα των γουέστερν, δεν θα μπορούσε μια τέτοια να λείπει. Ο ΕμΠαπέ κι ο Χάαλαντ έχουν ήδη πετύχει τέσσερα γκολ. Και δεν έχουν τίποτα άλλο κοινό.

Οι μεγάλες τους διαφορές

Ο Χααλαντ είναι στο πρώτο του μουντιάλ. Ο ΕμΠαπέ, που είναι μόλις δύο χρόνια μεγαλύτερός του έχει φτάσει τα τρία. Ο Χααλαντ ονειρεύεται κάτι που να μοιάζει με διάκριση για την Νορβηγία του. Ο ΕμΠαπέ θέλει να πάει την Γαλλία του σε ένα τρίτο τελικό στη σειρά – να την βοηθήσει να κάνει κάτι που έκαναν μόνο οι Βραζιλιάνοι και οι Γερμανοί. Ο ΕμΠαπέ έρχεται από μια σεζόν γεμάτη γκρίνιες γιατί η Ρεάλ Μαδρίτης δεν κέρδισε το πρωτάθλημα ή το Τσάμπιονς λιγκ. Ούτε η Μάντσεστερ Σίτυ τα έχει κερδίσει αυτά εφέτος, αλλά το αστέρι του Νορβηγού παρέμεινε λαμπρό αφού τα γκολ του δεν έλειψαν.

Οι διαφορές των ανθρώπων είναι μεγαλύτερες κι από αυτές των ποδοσφαιριστών. Το Μποντί, όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε ο ΕμΠαπέ βρίσκεται δεκατρία χιλιόμετρα μακριά από τον Πύργο του Αϊφελ. Ανήκει στο διαμέρισμα 13 της πόλης του Φωτός – πρόκειται για το διαμέρισμα με την μεγαλύτερη εγκληματικότητα στην γαλλική πρωτεύουσα: σε αυτό διαδραματίζεται το «Μίσος», η μεγάλη εκείνη ταινία του Ματιέ Κάσοβιτς. Ο Χάαλαντ μεγάλωσε στο Μπρίνε, την πόλη με την μικρότερη εγκληματικότητα στην Νορβηγία – ίσως και στην Ευρώπη. Εχει δίπλα της το λιμάνι του Σταβάνγκερ, που θεωρείται νορβηγικό αξιοθέατο και μπροστά του θαυμάσιο κολπίσκο του Πρέικεστόλεν, υποχρεωτικό πέρασμα κάθε κρουαζιέρας στην σκανδιναβική χερσόνησο.

Ο ΕμΠαπέ βρέθηκε σε μια τρύπα της Ευρώπης, όπου υπάρχει μεταξύ άλλων μια σχολή ποδοσφαίρου: ένα απλό γήπεδο, ένα μικρότερο με συνθετικό χορτάρι κι ένα γυμναστήριο. Παίζει εκεί η AS Bondy – το καμάρι της περιοχής. Ορος απαράβατος για να δεχτούν παιδιά είναι αυτά να έχουν καλούς βαθμούς στο σχολείο: δέχονται οκτακόσιες αιτήσεις το χρόνο και κρατάνε μόλις ογδόντα παιδάκια γιατί οι εγκαταστάσεις δεν επιτρέπουν δουλειά με περισσότερα. Κι όμως από αυτή την ακαδημία που λειτουργεί με ψίχουλα έχουν βγει τα τελευταία χρόνια τρία παιδιά που κάνουν καριέρα: ο ΕμΠαπέ είναι ο πιο γνωστός αλλά καλά τα πάει και ο Τζόναθαν Ικονέ που έκανε καριέρα στη Λιλ και ο Σεμπάστιαν Κορία που πέρασε από την Σεβίλλη. Ο Χάαλαντ ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στις ακαδημίες του συλλόγου της πόλης του, της Μπρίνε ΦΚ, όπου τον πήγε να μάθει ποδόσφαιρο ο καλός μπαμπάς του, ποδοσφαιριστής κι αυτός. Κατά τη διάρκεια των σεζόν 2015 και 2016, αγωνίστηκε στην Β΄ ομάδα της Μπρίνε όπου εντυπωσίασε, καθώς σημείωσε 18 γκολ σε 14 αγώνες: κάπως έτσι έφτασε να κάνει το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα. Σε ηλικία 15 ετών, στις 12 Μαΐου του 2016, αγωνίστηκκε σε αγώνα της 1ης Κατηγορίας εναντίον ης Ράνχαϊμ. Συνολικά, συμμετείχε σε 16 αγώνες για τη Μπρίνε. Και κάπου εκεί τον ανακάλυψε η Σάλσμπουργκ. Τον ΕμΠαπέ από την άλλη τον ανακάλυψαν οι σκάουτερ της Μονακό στον Κλερφοντέν, όπου βρέθηκε για λίγο μετά την Μποντί. Αυτοί τον έπεισαν να διατηρήσει την γαλλική υπηκοότητα: φλέρταρε σοβαρά, λόγω του μπαμπά του, να γίνει Καμερουνέζος. Μετά έφτασε στην Παρί και μετά στην Ρεάλ. Κι ο Χααλαντ που συνεχώς προόδευε στο μεταξύ βρέθηκε στην Σίτυ – σε αυτό το σημείο οι διαφορές των δυο περιορίζονται στα αγωνιστικά. Οι δρόμοι τους προς την επιτυχία είναι ολότελα διαφορετικοί. Δεν υπάρχει εύκολος και δύσκολος. Και οι δυο τα χουν καταφέρει με σκληρή δουλειά.

Είπαν για αυτούς τους δυο

Στα πολλά που διάβασα πριν την μεταξύ τους αναμέτρηση ξεχώρισα δυο τοποθετήσεις που έκαναν πριν την αποψινή τους μονομαχία δυο που θα κληθούν να τους αντιμετωπίσουν. Ο προπονητής της Νορβηγίας Στάλε Σόλμπακεν και ο στόπερ της Γαλλίας Οπομαεκανό μίλησαν για το πως μπορεί αυτούς τους δύο να τους περιορίσεις.

Ο Σολμπάκεν είπε ότι ο ΕμΠαπέ κατέληξε να παίζει στην θέση του φορ, καθώς για χρόνια αγωνιζόταν η στα αριστερά ή ελεύθερος πίσω από τον φορ. «Δεν είναι γεννημένος φορ αλλά χάρη στην διαδρομή του προς την θέση του φορ έμαθε πολλά» είπε ο Νορβηγός και εξήγησε πως ο ΕμΠαπέ, «χάρη σε αυτές του τις προηγούμενες εμπειρίες του παραμένει πολύ κινητικός, βγαίνει πολύ από την περιοχή κι αγαπάει τις συγκλίσεις για αυτό δεν αντιμετωπίζεται από ένα και μόνο παίκτη». Για τον Σολμπάκεν η λύση είναι να τον υποχρεώσεις να πάρει την μπάλα πολύ μακριά από την περιοχή και να κουραστεί κατεβάζοντάς την: «πρέπει τρεις τουλάχιστον παίκτες να αμύνονται στους χώρους που αυτός αγαπάει να κινείται», είπε ο κόουτς. «Δεν αμύνεσαι κυνηγώντας τον ΕμΠαπέ γιατί αν το κάνεις θα σου ξεφύγει. Αμύνεσαι δυσκολεύοντας τον να πάρει την μπάλα, να κινηθεί όπως θέλει» εξήγησε.

Ο Οπαμεακανό ήταν ακόμα πιο αναλυτικός. «Όταν αντιμετωπίζεις τον Χάαλαντ, πρέπει να ελέγχεις συνεχώς το πού βρίσκεται, αλλά ταυτόχρονα να μην χάνεις από τα μάτια σου και τον παίκτη που κουβαλάει την μπάλα κι έχει σκοπό να τον βρει. Ο Χάαλαντ κινείται πάντα ανάλογα με αυτόν από τον οποίο περιμένει πάσα και την περιμένει πάντα, αλλά όχι μένοντας στατικός εντός περιοχής - χρειάζεται μόνο ένα κλάσμα του δευτερολέπτου για να αλλάξει κατεύθυνση και να σε εκπλήξει» είπε και πρόσθεσε πως ο Νορβηγός «είναι σωματικά δυνατός και απολαμβάνει την επαφή με τον αντίπαλο, για αυτό είναι καλύτερο να προσπαθήσεις να τον αναγκάσεις να βγει από την περιοχή: κυρίως πρέπει να του περιορίσεις τη γωνία σουτ του». Για τον στόπερ των Γάλλων ο Χάαλντ είναι επίσης τρομερός στις εναέριες μονομαχίες, και δεν είναι τυχαίο ότι οι συμπαίκτες του τον αναζητούν ακόμα και εκτελώντας πλάγια άουτ. «Ενας παίκτης για αυτόν δεν αρκεί: χρειάζεσαι έναν που να βγαίνει στη μπάλα και έναν που να περιμένει τα γυρίσματα του» είπε.

Ωραία είναι όλα αυτά. Αλλά εμείς που έχουμε δει πολλά γουέστερν ξέρουμε πως στις μονομαχίες ίσως το πιο βασικό είναι το ποιος θα πυροβολήσει πρώτος...

Δεν πρέπει να λες εύκολα φεύγω

Fri, 26 Jun 2026 08:12:23 GMT

Ο Γιάννης Κωνσταντέλιας είναι αναμφίβολα ο πιο προικισμένος ποδοσφαιριστής της γενιάς του και το λέω γνωρίζοντας ότι στην συγκεκριμένη γενιά ανήκουν παίκτες που έχουν κάνει μεταγραφές εκατομμυρίων όπως ο Μπάμπης Κωστούλας, παίκτες που διαπρέπουν στα πρωταθλήματα που αγωνίζονται όπως ο Χρήστος Τζόλης και παίκτες που ενώ έχουν να δείξουν πολλά ακόμα όπως ο Στέφανος Τζίμας και ο Κωνσταντίνος Καρέτσας με έχουν πείσει για το ταλέντο τους.

Το χάιλάιτ της καριέρας του

Σε σχέση με όλους αυτούς ο Κωνσταντέλιας έχει κάτι παραπάνω για δυο λόγους. Ο πρώτος είναι ότι έχει σηκώσει τη φανέλα μιας ομάδας η οποία κάνει πρωταθλητισμό όπως είναι ο ΠΑΟΚ: ο Κωνσταντέλιας δεν έφυγε για να πάει στο εξωτερικό μετά από μία καλή χρονιά του αναζητώντας εκεί την προσοχή που θα του έδινε το γεγονός ότι έκανε μια ακριβή μεταγραφή αλλά έμεινε εδώ και καθιερώθηκε σε μια ομάδα στην οποία οι συνθήκες είναι αντικειμενικά πιεστικές. Ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει με την αντίληψη για το ποδόσφαιρο. Ο Κωνσταντέλιας είναι ένας μεγάλος αρτίστας. Περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο Ελληνα ποδοσφαιριστή του καιρού μας παίζει για να διασκεδάσει τον κόσμο που πάει στο γήπεδο. Με τον τρόπο του δείχνει πως όχι μόνο δεν έχει πρόβλημα με τις απαιτήσεις αλλά θέλει ο ποδοσφαιρόφιλος να περιμένει από αυτόν να δικαιολογήσει την αξία του και τα καλά λόγια που τον συνοδεύουν σε κάθε ματς. Γι’ αυτό και στα χαϊλάιτ της καριέρας του Κωνσταντέλια θα πρέπει να υπάρχουν υποχρεωτικά κάποιες μοναδικές σκηνές αποθέωσης από οπαδούς αντιπάλων του ΠΑΟΚ. Το ζεστό χειροκρότημα κάποτε στο γήπεδο της ΑΕΚ. Τα μπράβο που έχει κερδίσει στο Καραϊσκάκη. Την αναγνώριση στο γήπεδο της Λεωφόρου όπου κάποτε τον χειροκρότησαν αφού μάλιστα προηγουμένως με μερικές ενέργειες είχε πληγώσει τον Παναθηναϊκό.

Ο Κωνσταντέλιας ενώνει τους Ελληνες ποδοσφαιρόφιλους όπως πολύ λίγοι ποδοσφαιριστές έχουν κάνει στο παρελθόν. Και είναι βέβαιο ότι έχει αδικηθεί στην Εθνική ομάδα. Όχι μόνο γιατί οι συμμετοχές του είναι λίγες, αλλά γιατί κανείς από τους προπονητές που έχουν δουλέψει αυτά τα τελευταία χρόνια δεν έχει κάνει αυτό που είναι το προφανές να στήσει δηλαδή την επίθεση της ομάδας πάνω του. Στα προκριματικά του μουντοάλ ο Κωνσταντέλιας αγωνίστηκε στην Εθνική λιγότερο απο όσο στα προκριματικά του Euro2024 κι ας ηταν πλέον δυο χρόνια πιο μεγάλος. Ο Κωνσταντέλιας στα προκριματικά του Εuro 2024 είχε 8 συμμετοχές και 288 λεπτά παρουσίας: και τις 8 συμμετοχές τις είχε μπαίνοντας στο ματς ως αλλαγή. Στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2026 είχε μόλις 4 συμμετοχές αγωνίστηκε, μόλις 106 λεπτά συνολικής παρουσίας και ξεκίνησε βασικός σε ένα μόλις ματς (κόντρα στους Δανούς στο Καραϊσκάκη). Στα άλλα τρία παιγνίδια μπήκε ως αλλαγή: είναι λογικό να μην χαίρεται.

Διχασμοί και αποτυχίες

Γιατί έχει συμβεί αυτό; Για δύο λόγους. Πρώτα απ’ όλα γιατί συμβαίνει και στις εθνικές ομάδες οι προπονητές να εμπιστεύονται λίγο περισσότερο τους βετεράνους παίκτες που παίζουν σε κομβικές θέσεις: έτσι έχει συμβεί για παράδειγμα με τον Τάσο Μπακασέτα και τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Και έπειτα γιατί η χρησιμοποίηση ενός ποδοσφαιριστή όπως ο Κωνσταντέλιας δεν είναι και τόσο απλή υπόθεση, αν μάλιστα δεν υπάρχουν οι καταλληλότεροι ποδοσφαιριστές για να τον πλαισιώσουν. Ενδεχομένως από τον Γιοβάνοβιτς λείπουν δυο σκληρά χαφ που να γεμίζουν το χώρο στην πλάτη του Κωνσταντέλια - ίσως ομοσπονδιακός να πιστεύει και ότι η συνύπαρξη του με τον Τζόλη και τον Καρέτσα είναι κάτι εξαιρετικά δύσκολο με δεδομένο ότι και οι τρεις θέλουν πολύ τη μπάλα. Όπως και να ‘χει ο άσος του ΠΑΟΚ δεν έχει πάρει τις ευκαιρίες που θα πρέπε κι έχει δίκιο να είναι στεναχωρημένος και θυμωμένος με αυτή την αντιμετώπιση. Αλλά η απόφασή του να πει αντίο στην Εθνική είναι τελείως λανθασμένη και πρέπει να την αλλάξει πριν μετανιώσει ο ίδιος και πριν άθελά του προκαλέσει κάποια ζημιά στην ίδια την Εθνική ομάδα αλλά και στο ελληνικό ποδόσφαιρο γενικότερα. Που αντέχει πολλά αλλά όχι και με διχασμούς που έχουν να κάνουν με το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα. Διχασμούς που στο παρελθόν έχουν πληρωθεί με του κόσμου τις αποτυχίες.

Δεν έχει απολύτως άδικο

Ο Κωσταντέλιας, σούπερ ταλαντούχος παίκτης κατά τα άλλα, πρέπει να καταλάβει κάτι πολύ απλό: ότι από μόνο του το ταλέντο δεν αρκεί αν δεν συνδυάζεται με αρκετή προσωπικότητα. Αυτό που για μας είναι δεδομένο, δεν είναι τόσο εύκολο να το καταλάβουν πολλές φορές οι προικισμένοι ποδοσφαιριστές. Ειδικά αυτοί μπορεί να νιώσουν ένα κάτι που μοιάζει με απουσία αναγνώρισης του ταλέντου τους – να αισθανθούν δηλαδή αδικία.

Όσο πιο ταλαντούχος είναι ένας ποδοσφαιριστής τόσο πιο πολύ νομίζει ότι πολλά στην καριέρα του είναι εύκολα: η συμμετοχή στην Εθνική, ο ηγετικός ρόλος, το περιβραχιόνιο του αρχηγού, η εκτίμηση των προπονητών θεωρούνται στο μυαλό του δεδομένα. Δεν είναι έτσι ακριβώς. Πολλές φορές ένας ταλαντούχος ποδοσφαιριστής πιστεύει ότι το μοναδικό κριτήριο για την αποδοχή του πρέπει να είναι η μπάλα που ξέρει και τίποτα άλλο. Δυσκολεύεται να καταλάβει μια διαδικασία κρίσης κι αξιολόγησης – χωρίς μάλιστα να έχει κι εντελώς άδικο.

Τι είναι χρήσιμο να συμβεί στην περίπτωση που αισθάνεται ότι αδικείται; Να του τύχει κάτι που να τον κάνει να πεισμώσει, να βγάλει θέληση και να δείξει επιμονή. Σε μερικές περιπτώσεις αυτό μπορεί να είναι ένας αληθινά άδικος παραγκωνισμός: υπάρχουν ποδοσφαιριστές που όταν ένιωσαν ότι ο προπονητής τους δεν τους δίνει την πρέπουσα προσοχή, έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν για να το αλλάξουν γνώμη. Αλλά δεν μπορούμε να απαιτούμε από τους ανθρώπους να έχουν όλοι ακριβώς την ίδια συμπεριφορά: πιθανότητα ο Κωνσταντέλιας δεν έχει αυτού του είδους την όρεξη να μπει σε μια διαδικασία αντιπαραθέσεων και κάπως έτσι είπε πολύ εύκολα το φεύγω.

Προσωπικά δεν τον κακίζω και νομίζω πως τον καταλαβαίνω. Λέω όμως στον ίδιο και στους ανθρώπους που έχει δίπλα του κάτι πολύ απλό: ότι αυτή η διαδικασία της άρνησης δεν θα του βγει σε καλό. Αν τον γνώριζα προσωπικά θα του έλεγα ότι το καλύτερο που έχει να κάνει ο ίδιος είναι να φροντίσει να αποκομίσει κάτι καλό αλλάζοντας γνώμη: να χρησιμοποιήσει την άρνηση ως διαπραγμάτευση. Θα του έλεγα ότι έχει ταρακουνήσει αρκετά με την δήλωση του τα πράγματα, αλλά δεν χρειάζεται να διαλύσει και τη σχέση του με την Εθνική.

Ας δει λίγο την ιστορία του Μέσι

Θα του έλεγα επίσης κάτι άλλο: να ρίξει μια ματιά στην καριέρα κάποιου που είμαι βέβαιος ότι του αρέσει πάρα πολύ ως παίκτης και είναι και πρόσωπο των ημερών: αναφέρομαι στον Λίο Μέσι. Δέκα ολόκληρα χρόνια, πριν μετά την αποτυχία της Αργεντινής να κερδίσει τη Χιλή σε έναν δεύτερο σερί τελικό στο Copa America, ο Μέσι είπε ότι σταματάει από την Εθνική Αργεντινής. Η δήλωση του είχε προκαλέσει τότε ένα είδος εθνικού σοκ. Οι Αργεντίνοι όμως δεν έριξαν λάδι στη φωτιά. Κατάλαβαν την πίκρα του και άφησαν αυτή να εκτονωθεί. Ο Μέσι άφησε στην άκρη το σίγουρα τεράστιο εγώ του, επέστρεψε στην Εθνική, κέρδισε το Μουντιάλ του 2022 στο Κατάρ και σήμερα κάνει όλο τον κόσμο να παραμιλάει μαζί του. Ποιος θυμάται ότι δέκα χρόνια πριν είπε αντίο στην Εθνική; Πιθανότατα ούτε και ο ίδιος. Αυτός πρέπει να είναι και ο στόχος του Γιάννη Κωνσταντέλια. Να γυρίσει στην Εθνική, να καθιερωθεί και να την οδηγήσει σε επιτυχίες. Και κανείς δεν θα θυμάται ότι τον Ιούνιο του 2026 εν μέσω του παγκοσμίου κυπέλλου είπε ότι δεν θέλει να παίζει στην Εθνική. Όλα περνούν. Κι όταν έχεις το ταλέντο του Κωνσταντέλια όλα συγχωρούνται…