MainPost

Εβγήκαν όλοι νικητες...

Mon, 21 Sep 2026 10:34:06 GMT

Η αγωνιστική μου θύμισε το «εβγήκαν όλοι νικητές και χασαν όλοι οι άλλοι» που έλεγε παλιά ο Χάρι Κλιν. Για να δούμε στο περσινό πρωτάθλημα τους τέσσερις διεκδικητές του τίτλου (την ΑΕΚ, τον Ολυμπιακό, τον ΠΑΟΚ, και τον ΠΑΟ) να κερδίζουν όλοι στην ίδια αγωνιστική χρειάστηκε να περιμένουμε μήνες. Φέτος στις πέντε πρώτες αγωνιστικές αυτό έχει γίνει ήδη δύο φορές. Έγινε την πρώτη και έγινε και την πέμπτη, παρότι μάλιστα σε αυτή όλοι αγωνίζονταν εκτός έδρας. Οι δύσκολες νίκες τους δείχνουν ότι η ψαλίδα ανάμεσα σε αυτούς και τους υπόλοιπους έχει ανοίξει. Θα φανεί και προσεχώς ακόμα πιο πολύ.

Μερικές παρατηρήσεις για τα ματς της αγωνιστικής κάνουν αυτή την παρατήρηση πιο κατανοητή.

Ο Νίστροπ δεν θέλει μια βασική ενδεκάδα

Ο πρωτοπόρος ΠΑΟ συνεχίζει χωρίς απώλειες. Δεν ενθουσίασε στο ματς με την Καλαμάτα στην Νίκαια αλλά πήρε την πέμπτη νίκη του στο πρωτάθλημα με ένα πολύ επαγγελματικό 0-1 που διαμορφώθηκε στο 31΄μετά από ένα καταπληκτικό γκολ του Τετέι σε ένα διάστημα του παιγνιδιού που ο ΠΑΟ ήταν καλύτερος. Ο Νίστροπ ξεκίνησε με την γνωστή τετράδα της άμυνας (Καλάμπρια, Ντε Φράι, Φαν Ντρόγκελεν, Κυριακόπουλο) και τους Καμαρά, Κάνγκουα, Ουναΐ, Αντίνο, Γκαρσία, Τεττέη σε ένα πολύ ευμετάβλητο 4-2-3-1. Ο ΠΑΟ είχε τον έλεγχο του ματς στο πρώτο ημίχρονο, αλλά όταν ο Χριστοφιλέας άλλαξε το σχήμα των τυπικά γηπεδούχων προσθέτοντας ένα χαφ στην επανάληψη ο ΠΑΟ φάνηκε να μπλέκει και για να φύγει με νίκη από την Νίκαια χρειάστηκε ο τερματοφύλακας του Πένια να δείξει ψυχραιμία όταν ο Χάμζα βρέθηκε μόνος απέναντι του.

Ο Νίστροπ για να δει τον ΠΑΟ να παίζει κάτι σαν 4-4-2 έβγαλε τους Κάνγκουα και Ουνάι στο 65΄για να βάλει τους Λουζα και Ντέσερς και πόνταρε πολύ στον Λιβάι Γκαρσία που έκανε μάλλον το καλύτερό του ματς στο πρωτάθλημα. Η εικόνα δεν διορθώθηκε πολύ και το πράγμα δεν άλλαξε ούτε όταν μπήκε ο Τσάπρας για να παίξει δεξιός εξτρέμ: οι αλλαγές δεν του έδωσαν τίποτα. Από την άλλη όλες έμοιαζαν κάπως προγραμματισμένες. Ο Νίστροπ θέλει να μοιράζει τον χρόνο των μεσοεπιθετικών και να τους χρησιμοποιεί όλους γιατί όλοι έχουν αποκτηθεί για να παίζουν βασικοί. Θα είναι δύσκολο στην διάρκεια της σεζόν να προκύψει μια ενδεκάδα βασικών κι αυτό δημιουργεί και μια δυσκολία σε ό,τι έχει να κάνει με την ομοιογένεια, τους αυτοματισμούς κτλ. Ο ΠΑΟ πρέπει επιθετικά να βασιστεί στις ατομικές ενέργειες των κυνηγών του. Αυτό κάνει και για την ώρα του πάει καλά.

Ο Γιόβιτς έπαιξε και για τον Βάργκα

Εντελώς αντίθετη είναι η πρακτική του Μάρκο Νίκολιτς. Ο Σέρβος προπονητής μοιάζει να έχει βρει μια ενδεκάδα της ΑΕΚ: αν και εφόσον αυτή αλλάξει υπάρχουν προβλήματα. Η ΑΕΚ επίσης λύγισε τον Βόλο στο τέλος μετά από ένα πολύ κακό πρώτο ημίχρονο αποτέλεσμα αλλαγών στην ενδεκάδα της. Ολοι ανησυχούσαν καιρό τώρα για το τι θα γίνει αν λείψει ο χωρίς αναπληρωματικό Ρότα. Ελειψε. Ο Νίκολιτς έβαλε τον Γκατσίνοβιτς δεξί μπακ δείχνοντας ότι πιστεύει πως στο ελληνικό πρωτάθλημα όλα γίνονται κι ο Βόλος αυτό το εκμεταλλεύτηκε χτυπώντας πολύ από την μεριά του: ξεκίνησε το πρώτο ημίχρονο με δυο μεγάλες ευκαιρίες και το τελείωσε με ένα γκολ του Φουρτάδο που ακυρώθηκε από το VAR.

Ωστόσο πιο πολύ ίσως και από την απουσία του Ρότα φάνηκε η απουσία του Βάργκα. Η ιδέα να αντικατασταθεί από τον Μάνταλο (και να παίξει η ΑΕΚ κάτι σαν 4-5-1 στο πρώτο ημίχρονο ήταν κακή – με τον Ζίνι στο δεύτερο ημίχρονο η ΑΕΚ ήταν κάπως καλύτερη αλλά την νίκη την χρωστά στον Γιόβιτς που κέρδισε ένα πέναλτι (και άνοιξε το σκορ στο 61΄) και βρήκε και το γκολ της νίκης στο 89΄μετά από καταπληκτική σέντρα του Ζοάο Μάριο και μια «κεφαλιά – πινελιά». Ο Βόλος που είχε ισοφαρίσει με τον νεαρό Χαραλαμπόγλου φωνάζει για την διαιτησία: για το πέναλτι που κέρδισε ο Γιόβιτς έχει τα δίκια του – για πολλά άλλα όχι.

Για τον Νίκολιτς η νίκη ήταν ανακουφιστική, αλλά δεν έκρυψε το γενικότερο πρόβλημα της ΑΕΚ στα εκτός έδρας ματς. Χρειάζεται προβληματισμός.

Πρόλαβε την έκρηξη μουρμούρας ο Σάλιακας

Το ίδιο και στον Ολυμπιακό που πέρασε από την Λειβαδιά χάρη σε δυο Μανώληδες, τον Ιμανόλ και τον Μανώλη Σάλιακα. Ο Ιμανόλ εμφάνισε ένα Ολυμπιακό που έμοιαζε πολύ με αυτόν που έχασε με τον ΟΦΗ και λίγο με αυτόν που κέρδισε την Γιαγκελόνια. Η συνύπαρξη των Τσικίνιο, Φορτούνη, Πουέρτα, Ζότα ήταν πάλι προβληματική γιατί όλοι αυτοί (με διαφορετικό τρόπο) παίζουν ή καταλήγουν πίσω από το φορ. Ο Ολυμπιακός κρατούσε την μπάλα πολύ (η κατοχή έφτασε στο β ημίχρονο το 78%!) αλλά δεν δημιουργούσε παρά ελάχιστες φάσεις και χρωστά το ότι δεν βρέθηκε πίσω στο σκορ στον Ορτέγκα. Ο Ιμανόλ έκανε ωστόσο σωστές παρεμβάσεις γεμίζοντας την περιοχή με τους Γκονζάλες και Μάριους και κυρίως περνώντας στο γήπεδο δυο εξτρέμ που έδωσαν πλάτος: ο Ζέλσον και ο Ρόκα δεν είχαν τελικές αλλά έδωσαν στην επίθεση του μια λογική εικόνα. Τελικά την λύση έδωσε μια αλλαγή που έγινε υποχρεωτικά: ο Σάλιακας μπήκε στη θέση του Πέτερσεν που ζήτησε να βγει και ήταν αυτός που με κεφαλιά έκανε το 0-1 στο 93΄! Η σέντρα ασίστ ήταν όπως και κόντρα στην Γιαγκελόνια του καθηγητή Φρόιλερ που ο Ιμανόλ κράτησε στο ματς παρά την κόπωσή του από το παιγνίδι της Τετάρτης και μολονότι είναι 34 χρόνων. Μερικές φορές μετρά όχι μόνο ποιόν βάζεις στο γήπεδο αλλά και ποιόν κρατάς στο γήπεδο.

Ο Ολυμπιακός πήρε μια νίκη ανακούφισης αλλά όσο έχει τέτοιο πρόβλημα στο γκολ δεν μπορεί να ελπίζει πως θα κάνει σοβαρά πρωταθλητισμό. Και το ότι ο νέος προπονητής του θα δουλέψει και θα τον αλλάξει στην διακοπή είναι απλά μια ωραία επιθυμία. Θα λείψουν 15-16 παίκτες.

Ο τρίτος ΠΑΟΚ μοιάζει ο πιο καλός

Ο ΠΑΟΚ έβαλε στο Αγρίνιο σχεδόν όσα γκολ έχει βάλει ο Ολυμπιακός σε πέντε αγωνιστικές. Το κακό είναι ότι σε ένα ματς που κυριάρχησε στο πρώτο ημίχρονο έκανε την ζωή του δύσκολη στην εανάληψη. Ο Λίσι παρουσίασε όπως προβλεπόταν τον τρίτο ΠΑΟΚ που υποχρεώθηκε να φτιάξει σε τρεις μήνες που είναι στην Ελλάδα: μοιάζει μάλλον ο καλύτερος κι ας μην έχει τον Κωνσταντέλια στον οποίο βασιζόταν ο πρώτος ΠΑΟΚ του Λίσι, αυτός που έπαιξε τα ματς με την Δυναμό Κιέβου και την Αντερλεχτ και πιο γεμάτος από αυτόν που είδαμε μετά την πώληση του χαρισματικού του «δεκαριού». Με μια χαρά τετράδα στα μετόπισθεν, τον Γιάκιτς εξαιρετικό δίπλα στον Ζαφείρη και τον Αλι να κάνει ό,τι θέλει, ο ΠΑΟΚ φαινόταν να καθαρίζει το ματς πριν βγει το ημίχρονο. Ο Αλι ολοκλήρωσε εξαιρετικά μια αντεπίθεση στο μισάωρο και ο ΕνΝτιαγιέ βρήκε το δεύτερο γκολ μετά από ένα κόρνερ λίγο αργότερα. Αλλά όπως συνηθίζει ο ΠΑΟΚ σταμάτησε και κοιταζόταν στον καθρέφτη. Ο Παναιτωλικός μείωσε στο 50΄ με τον Εστέμπαν, που μπήκε στο ματς και τον άλλαξε και ο ΠΑΟΚ τα χρειάστηκε. Και γιατί ο Σορετίρε το γκολ του τελικού 3-1 το βρήκε στο τελευταίο λεπτό του ματς.

Ο Αθανασίου έτοιμος για Εθνική

Κατά τα άλλα ο ΟΦΗ κατάλαβε πόσο σκληρό είναι το πρόγραμμα όταν παίζεις Πέμπτη – Κυριακή. Ζορίστηκε απέναντι στον Αστέρα Τρίπολης μετά την νίκη επί της Χοφενχάιμ, όπως είχε συμβεί και στο ματς με τον Αρη μετά την νίκη στη Σόφια. Η ομάδα του Κόντη που προηγήθηκε με τον Αποστολάκη (ένα από τους λίγους ξεκούραστους) δέχτηκε γρήγορα την ισοφάριση από τον Μαρέσκα και βρέθηκε πίσω στο σκορ με γκολ του Κετού. Ο Αστέρας είχε ευκαιρίες στην κόντρα για να τελειώσει το ματς δεν το έκανε κι ο ΟΦΗ έσωσε ένα σπουδαίο για το ηθικό του βαθμό με ένα σπουδαίο γκολ του Αθανασίου στο 95΄. Με τον Γιαννούλη απόντα ο αριστερός μπακ του ΟΦΗ άξιζε μια κλήση στην Εθνική.

Πιο θεαματικές οι δηλώσεις

Το Σάββατο σε ένα μάλλον απογοητευτικό ντέρμπι ο Αρης και ο Ηρακλής μοιράστηκαν τους βαθμούς (0-0). Ο Γρηγορίου ξεκίνησε τον Μορόν για να του λύσει το πρόβλημα του γκολ, ο Αρης μπήκε δυνατά, είχε μερικές καλές προϋποθέσεις για γκολ στην αρχή, αλλά ο Ηρακλής ισορρόπησε σχετικά γρήγορα και πήρε την ισοπαλία άκοπα. Εντυπωσιακές οι δηλώσεις των προπονητών. Ο Γρηγορίου παραδέχτηκε ότι οι αλλαγές του δεν βοήθησαν, ενώ ο γίγαντας Ματζάρι είπε ότι δεν αφήνει την ομάδα παρά τις προτάσεις που έχει και ξεφώνισε δημοσίως τους υπεύθυνους των μεταγραφών λέγοντας πως όχι μόνο δεν του πήραν κάποιους παίκτες που θεωρούσε χρήσιμους αλλά του έφτιαξαν και μια ομάδα που έχει τέσσερις παίκτες στην ίδια θέση! Τέτοια προβλήματα δεν έχει ο Λέτο που είδε την Κηφισιά να περνά από το Περιστέρι κερδίζοντας με 1-2. Ο σκόρερ Πόμπο είναι ο καλύτερός της παίκτης και ένας από τους καλύτερους χαφ του πρωταθλήματος.

Η διακοπή που ακολουθεί είναι μεγάλη. Πράγμα κακό για τους προπονητές που δεν ξεκίνησαν καλά. Κάμποσοι στις δηλώσεις τους είχαν φάτσες απολυμένων. Συνιστώ ψυχραιμία…

(Gazzetta.gr Σεπτέμβριος 2026)

Φιόρδ στα Βαλκάνια

Sun, 20 Sep 2026 10:18:12 GMT

Η ταινία έχει τον τίτλο «Φιόρδ». Διαδραματίζεται στην Νορβηγία. Αλλά είναι δημιούργημα Ρουμάνου σκηνοθέτη, του πολυβραβευμένου Κριστιάν Μουντζίου. Οι πρωταγωνιστές της είναι μια οικογένεια Ρουμάνων που βρέθηκαν στην Νορβηγία για μια νέα ζωή κι έμπλεξαν. Κατά κάποιο τρόπο αυτό που παρακολουθούμε είναι μια διαμάχη ανάμεσα στη Νορβηγία και τους συγκεκριμένους Ρουμάνους: στη βάση της διαμάχης υπάρχουν οι διαφορετικές αντιλήψεις μιας χώρας και ενός ζευγαριού. Όπως πάντα συμβαίνει με τις καλές ταινίες αυτό είναι το πρόσχημα του δημιουργού. Ο Μουντζίου μας μιλά για τις αντιλήψεις ενός κόσμου που φεύγει (αυτόν του ζευγαριού) κι ενός κόσμο που έρχεται ή που μάλλον υπάρχει: στην άγνωστη Νορβηγία.

Γίνεται μεγάλη συζήτηση τα τελευταία χρόνια για το πόσο αλλάζουν οι χώρες και οι πόλεις με αφορμή την μετανάστευση. Πολύς κόσμος λέει πως οι μετανάστες οφείλουν να σέβονται τις αντιλήψεις που επικρατούν στην χώρα που καταφθάνουν – φυσικά και την νομοθεσία της και τις αρχές της – αλλιώς υπάρχει πρόβλημα. Διάφοροι ξενόφοβοι ισχυρίζονται ότι η άρνησή των μεταναστών να αφήσουν κατά μέρος αντιλήψεις που δεν συμβαδίζουν με τα ευρωπαϊκές συνήθειες, αλλοιώνει τον ευρωπαϊκό χαρακτήρα των χωρών: το λένε και πολλοί που κατά τα άλλα αναγνωρίζουν πως σε πολλές περιπτώσεις οι μετανάστες συμβάλουν και στην ευρωπαϊκή κοινωνική ευημερία κάνοντας κακοπληρωμένες δουλειές που οι ντόπιοι σνομπάρουν. Η θέση αυτή, (ούριος άνεμος στα πανιά της Ακροδεξιάς…) εξηγεί και την δημιουργία ένα είδος φόβου στον οποίο η Ακροδεξιά πάντα ποντάρει. Κόσμος φοβάται τους Αφρικανούς, τους μουσουλμάνους, τους Ασιάτες – τους βλέπει ως εισβολείς που απειλούν τον κόσμο του και της συνήθειες του. Κινούμενος από αυτό ο Μουντζίου κάνει κάτι ενδιαφέρον. Παίρνει μια αληθινή ιστορία που έχει συμβεί στην Νορβηγία, της δίνει μια ελάχιστη δραματουργική υπερβολή, και μας την παρουσιάζει χωρίς φιοριτούρες. Ναι είναι μια ιστορία με μετανάστες. Όχι όμως Αφρικάνους ή Ασιάτες αλλά με Ευρωπαίους – Βαλκάνιους. Οι συγκεκριμένοι δεν φτάνουν στην Νορβηγία για να κάνουν δουλειές του ποδαριού, δεν είναι φτωχοδιάβολοι, δεν εκλιπαρούν για άδειες παραμονής. Είναι καλοπληρωμένοι και μορφωμένοι. Το σημαντικότερο; Πρόκειται για καλούς ανθρώπους: καλούς Χριστιανούς. Αλλά με βαλκανικές αντιλήψεις. Και η Νορβηγία δεν είναι στα Βαλκάνια.

Ο Μουντζίου αναρωτιέται αν μπορούν να συνυπάρξουν στην τωρινή Ευρώπη άνθρωποι τόσο διαφορετικοί. Προβληματίζεται για το ποια είναι τα όρια της ανοχής. Αλλά και ταυτόχρονα απαντάει. Λέει ότι για την συνύπαρξη η ανοχή δεν αρκεί – για την ακρίβεια δεν αρκεί τίποτα. Οι αντιλήψεις μας, λέει, είναι τόσο ριζωμένες στο μυαλό μας που δεν θα μας μετακινήσουν ποτέ από τις θέσεις μας. Ολους. Οι Νορβηγοί θα συνεχίσουν να είναι Νορβηγοί και οι Βαλκάνιοι Βαλκάνιοι. Σιγά το συμπέρασμα – θα πει κάποιος. Να συμφωνήσω. Αλλά πρόκειται για συμπέρασμα που λίγοι τολμούν να μοιραστούν δημόσια από φόβο μήπως χαρακτηριστούν ακροδεξιοί ή εθνικιστές διότι αυτοί τα λένε αυτά, όπως κι άλλα ανάλογα. Γιατί τολμά και τα λέει ο Ρουμάνος σκηνοθέτης; Γιατί σου δείχνει με τον τρόπο που χειρίζεται όλους τους ήρωές του πως δεν είναι ούτε ακροδεξιός, ούτε εθνικιστής, αλλά απλά ένας παρατηρητής – ένας γνώστης του τι σημαίνει να είσαι Βαλκάνιος στη Νορβηγία. Ο Μουντζίου είναι ένας ανήσυχος διανοητής, που προβληματίζεται δημόσια όχι υιοθετώντας ακροδεξιές φοβίες, αλλά υπεράνω φόβων και δισταγμών. Τονίζοντας απλά σκληρές αλήθειες και δείχνοντας παράλληλα αγάπη για τους ήρωές του αλλά κι ένα ειλικρινή σεβασμό σε όλους. Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί, αλλά απλά διαφορετικοί άνθρωποι. Με λογικά διαφορετικές αντιλήψεις.

Αν κάποιος θέλει να δει την ταινία ας μην διαβάσει ό,τι ακολουθεί. Δεν μπορώ να αποφύγω σεναριακές αποκαλύψεις καταθέτοντας κι εγώ προβληματισμούς. Το «Φιορδ» του τίτλου είναι απλά ένα ονειρεμένο σκηνικό, αλλά η ερώτηση είναι αν η Ευρώπη επιτρέπει όνειρα. Γιατί μπλέκουν οι Ρουμάνοι; Για τον τρόπο διαπαιδαγώγησης των παιδιών τους. Οι Χριστιανοί Ρουμάνοι πιστεύουν πως στα παιδιά χρειάζονται και τιμωρίες και κανά χαστουκάκι για παραδειγματισμό. Οι Νορβηγοί αυτά τα θεωρούν επικίνδυνα και επεμβαίνουν. Η Πρόνοια τους, ανεξάρτητη αρχή πραγματική, παίρνει τα παιδιά των Ρουμάνων – το ένα νεογέννητο – μέχρι να ολοκληρωθούν οι δίκες: πρώτα το αστικό δικαστήριο (που θα καθορίσει το αν οι γονείς θα κρατήσουν τα παιδιά) και μετά το ποινικό που θα κρίνει αν οι γονείς είναι επικίνδυνοι. Η πρώτη δίκη είναι σκληρότατη: θυμώνεις γιατί οι Ρουμάνοι δικάζονται για τις συντηρητικές αντιλήψεις τους χωρίς οι δικαστές να ζητάνε καν την γνώμη των παιδιών. Αλλά και εκπλήσσεσαι γιατί, παρά το σφυροκόπημα των Νορβηγών δικηγόρων, το δικαστήριο αποφασίζει υπέρ των Ρουμάνων: αυτό είναι και το μόνο αισιόδοξο μήνυμα του έργου, ότι δηλαδή στη Νορβηγία υπάρχει μια δικαιοσύνη που λειτουργεί. Αλλά σε όλη την διάρκεια της ταινίας, ως Βαλκάνιος, μισείς τους Νορβηγούς, τις αντιλήψεις και τις δομές τους. Τόσο που όταν οι Ρουμάνοι στο τέλος δραπετεύουν για να μην αντιμετωπίσουν και την νορβηγική ποινική δικαιοσύνη τους χειροκροτάς. Κι ας έχεις δει ότι η δικαιοσύνη στα Φιορδ είναι ανεπηρέαστη. «Και η καλύτερη να είναι», σκέφτεσαι ως Βαλκάνιος, «μακριά από μας». Όπως και η Νορβηγία με τον πολιτισμό της.

Το ωραίο είναι ότι τα λεφτά στον Μουτζίου για να γυρίσει την ταινία του τα έδωσαν οι Νορβηγοί. Διότι ίσως πιστεύουν πως θα τους συμπαθήσουμε για την ευαισθησία τους - ίσως τους πούμε και μπράβο. Αυτό που εμείς βλέπουμε ως ένα είδος καφκικής τρομακτικής τυπολατρικής χώρας είναι για τους ίδιους μια χώρα υπόδειγμα ευαισθησίας και οργάνωσης. Ενώ εμείς συμπάσχουμε με τους Ρουμάνους που το βάζουν στα πόδια για να μην ξαναχρειαστεί να εξηγήσουν τι σημαίνει η φράση «το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο», οι Νορβηγοί πιθανότατα με την φυγή τους γελάνε: ο φόβος για την δικαιοσύνη είναι τόσο βαλκανικός που θα τους μοιάζει ακατανόητος. Ενώ εμείς νιώθουμε ότι θα θέλαμε κάποιον από τους πολλούς Νορβηγούς που εμφανίζονται τουλάχιστον να του ρίξουμε δυο χαστούκια, είμαι σίγουρος ότι οι Νορβηγοί θα μας πρότειναν ένα ψυχοθεραπευτή για τα αδικαιολόγητα νεύρα μας.

Κατά τα άλλα δεν μπορεί, δεν μπορεί κάπου θα συναντηθούμε. Στο ίδιο ευρωπαϊκό σπίτι ζούμε.

(Βημαγκαζίνο, Σεπτέμβριος 2026)

Λατρεία για τα τρόπαια σημαίνει Ρεάλ

Sun, 20 Sep 2026 10:10:00 GMT

Η Ρεάλ Μαδρίτης κέρδισε τελικά το πρώτο Σούπερκαπ της Ευρωλίγκας και το έκανε γιατί είναι η Ρεάλ Μαδρίτης, δηλαδή μια ομάδα διαρκώς διψασμένη για τρόπαια. Η Βασίλισσα κέρδισε τον Ολυμπιακό 93-89 όσο δύσκολα δείχνει το τελικό σκορ. Το ματς κρίθηκε πραγματικά στις λεπτομέρειες. Ο Μοντέρο κάπως απρόσεκτα πάτησε την γραμμή της επαναφοράς στερώντας από τον Ολυμπιακό μια επίθεση 14 δευτερολέπτων που θα μπορούσε να τον οδηγήσει τουλάχιστον στην ισοφάριση, και στην συνέχεια ο Φελίζ βρήκε το καλάθι για το τελικό +4 – όλα αυτά έγιναν στα τελευταία 25 δευτερόλεπτα του αγώνα.

Ο Ολυμπιακός έμοιαζε πιο ανθεκτικός αλλά όχι και σκληρός, η Βασίλισσα ήταν παραγωγικότερη και στην αρχή του ματς όταν έχτισε μια μικρή διαφορά ήδη από το πρώτο δεκάλεπτο, αλλά και στο τέλος όταν γύρισε από το -5 καλά καλά χωρίς κανείς να καταλάβει πως. Δεν ξέρω αν θα κερδίσει κάποιο άλλο τρόπαιο μέσα στη σεζόν, αλλά πάντα η συμπεριφορά της σε ματς που κρίνουν τρόπαια είναι άξια σεβασμού. Από την πίστη και την προσήλωσή της έχεις μόνο να μάθεις.

Μια βόλτα στο Μουσείο

Την αγάπη της Βασίλισσας για τα τρόπαια την καταλάβαινες κυρίως στο παλιό Μουσείο της στο Μπερναμπέου. Εκεί έβλεπες όλα τα τρόπαια που έχουν κερδίσει οι ομάδες της σε όλα τα αθλήματα. Ψάρωνες βλέποντας παραταγμένα τα κύπελλα πρωταθλητριών (ήταν εννέα όταν πριν χρόνια εγώ είχα πρωτοπάει), έβλεπες στην συνέχεια όλες τις Χρυσές Μπάλες που έχουν κερδίσει ποδοσφαιριστές της και μετά χανόσουν σε ένα πλήθος από κύπελλα – θαμπωνόσουν για την ακρίβεια. Δεν υπήρχε τίποτα που να μην το εκθέτουν και δεν έβλεπες μόνο τα πρωταθλήματα και τα κύπελλα: θυμάμαι ακόμα ένα εντυπωσιακό τρόπαιο που η Βασίλισσα είχε κερδίσει την δεκαετία του 60 σε ένα φιλικό τουρνουά στη Σεβίλλη. Άλλη ομάδα δεν θα το παρουσίαζε καν, εκεί το είχαν στο κέντρο του Μουσείου για να ξεχωρίζει με την εντυπωσιακή ομορφιά του: ήταν ένας ασημένιος μικρός πύργος, φιλοτεχνημένος ένας Θεός ξέρει από ποιόν – νόμιζες ότι είναι το σημαντικότερο τουρνουά που έχουν κερδίσει. Κάπως έτσι φαντάζομαι θα παρουσιάζουν και το Σούπερκαπ της Ευρωλίγκας: τους έχω ικανούς για ένα χρόνο να βάλουν και μια ταμπέλα που να λέει πως είναι η μόνη ομάδα μπάσκετ στον κόσμο που έχει αυτό το τρόπαιο. Αν και το νέο τους Μουσείο, όπως επιβάλει η μόδα των καιρών μας, είναι αυτό που λέμε διαδραστικό: πληρώνεις και βλέπεις φάσεις – τα τρόπαια δεν λείπουν αλλά τα χρήματα τα έχουν κοδέψει για το οπτικοακουστικό μέρος του. Νομίζω πως είναι λάθος, αλλά αυτοί ξέρουν.

Υπάρχει και δουλεύει ο Πέδρο Μαρτίνεθ

Όπως ξέρουν και μια αρχή του ευρωπαϊκού μπάσκετ: όταν δεν έχεις πολλά χρήματα για ξόδεμα τότε καλό είναι να ποντάρεις στις ιδέες ενός προπονητή. Αυτό κάνανε φέτος. Η Ρεάλ Μαδρίτης μοιάζει αποδυναμωμένη. Εχασε τον ασταμάτητο Χεζόνια και τον καταπληκτικό Λάιλς. Τους αντικατέστησε με καλούς παίκτες, όπως ο Καμπαρό και ο Γιάντουνεν και ο Πραντίγια που όμως δεν μπορούν να συγκριθούν μαζί τους. Εχει ακόμα τον Γιουλ στα 38 του και όλοι ξέρουν τα προβλήματα του Καρούμπα. Σιγά σιγά και ο 34χρονος Εντι Ταβάρεζ δεν μπορεί να κάνει πάντα την διαφορά. Ποια ήταν η λύση; Το να ποντάρουν στον κόουτς Πέδρο Μαρτίνεθ που έφτιαξε την Βαλένθια, μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ομάδες που είδαμε τα τελευταία χρόνια. Και το χέρι του κόουτς αμέσως φάνηκε: η μαχητική και γρήγορη Ρεάλ παίρνοντας πράγματα, όχι μόνο από τους νεοφερμένους, αλλά και από τον Μαλεντόν που πέρυσι δεν την βοήθησε, και από τους Φελίζ και Ντεκ σε κρίσιμα σημεία έτρεξε και κούρασε τον Ολυμπιακό παίζοντας με 12 παίκτες που επιθετικά όλοι κάτι έδωσαν. Ναι δεν θα κερδίσει την Ευρωλίγκα – χρειάζεται σίγουρα τουλάχιστον ένα ακόμα παίκτη να αντικαθιστά τον Καμπάτσο που δεν είναι βιονικός. Αλλά στο μεταξύ, συνεπέστατη στις παραδόσεις της, κέρδισε το Σουπερκάπ. Που σημαίνει πως στο αιώνιο βιβλίο των θριάμβων της η σελλίδα της σεζόν 2026-27 κάτι θα γράφει.

Κάτι φωνάζει ότι λείπει

Κι ο Ολυμπιακός; Ο Γιώργος Μπαρτζώκας γυρίζει από το Ντουμπάι περισσότερο σοφός από όσο πήγε: σε δυο μέρες είδε σε δυο πολύ δύσκολα ματς πολλά καλά, στα οποία πρέπει να ποντάρει, και κάποιες αδυναμίες που πρέπει να διορθωθούν. Για δεύτερο σερί παιγνίδι ο Ολυμπιακός πήρε λίγα από τα σέντερ του – ίσως και γιατί το πικ εν ρολ παιγνίδι μοιάζει λίγο να λείπει. Η απουσία του Μιλουτίνοφ, που φάνηκε και με την Φενέρ, παρόντος του Ταβάρεζ ήταν ακόμα μεγαλύτερη κι ας τον έφθειραν οι περιφερειακοί του Ολυμπιακού με φάουλ που κέρδισαν στις διεισδύσεις τους. Ο Χολ προσπάθησε, ο Τζόουνς έπαιξε πάλι λίγο: τα δέκα λεπτά του δεν αρκούσαν. Ο Ολυμπιακός έδειξε ένα πρόβλημα που τον συνόδευε και πέρυσι στο τέλος της χρονιάς κυρίως: είχε μόλις 8/22 τρίποντα κι από αυτά τα 6 ήταν του Φουρνιέ και του Βεζένκοφ – ένα τριάρι με σουτ φωνάζει ότι λείπει, μολονότι χθες έπαιξε και ο Παπανικολάου που στο διάστημα που αγωνίστηκε αμυντικά ήταν πολύ καλός.

Ριμπάουντ και ασίστ πόνεσαν

Απόντος του Μιλού, δηλαδή του σέντερ γύρω από τον οποίο μπορεί να στηθεί ένα σοβαρό επιθετικό παιγνίδι, ο Ολυμπιακός πόνταρε σχεδόν αποκλειστικά στους περιφερειακούς του με αποτέλεσμα το ματς να γίνει για πολλή ώρα ένα διαρκές γύρω γύρω όλοι. Αυτή τη φορά οι πόντοι του Φουρνιέ, του Ντόρσεϊ, του Τζόζεφ, του Μοντέρο και του ΜακΙντάιερ (που με 9 ασίστ έδειξε πως και πόσο μπορεί να βοηθήσει) δεν πλησίασαν καν τους 50, όπως στο ματς με την Φενέρ και κάπως έτσι πήγε λίγο στράφι το μεγάλο ματς του Βεζένκοφ που με 22 πόντους και 6/12 σουτ ήταν ο καλύτερος του γηπέδου. Νομίζω πως ο Μπαρτζώκας θα έχει πολλά να πει για την κυκλοφορία της μπάλας (έγινε κατάχρηση ντρίπλας ίσως γιατί απόντος του Μιλουτίνοφ έλειψαν και τα καλά σκριν…), αλλά και για την άμυνα καθώς μπορεί τα ελεύθερα σουτ της Ρεάλ να μην ήταν πολλά, αλλά τα χαμένα ριμπάουντ πόνεσαν: η Βασίλισα πήρε 14 παραπάνω και είχε και 7 ασίστ περισσότερες.

Και για αυτό θα είναι για ένα χρόνο η μόνη με ένα ευρωπαϊκό Σούπερ καπ στο πάντα λαμπερό μουσείο της…

Ο Φουρνιέ το βιολί του...

Sat, 19 Sep 2026 09:42:57 GMT

Το Σούπερ καπ της Ευρωλίγκας, ένας θεσμός που προέκυψε μάλλον για να έχει το Ντουμπάι μια κάποια προβολή ώστε να συνεχίσει την αποδοτική συνεργασία του με την Ευρωλίγκα, στάθηκε αιτία για να υπάρξουν (εν μέρει…) τα αποκαλυπτήρια του Ολυμπιακού που πήγε εκεί για να το διεκδικήσει. Ο Ολυμπιακός κέρδισε την Φενέρ με 92-90 και θα βρει στον τελικό την Ρεάλ Μαδρίτης που χρειάστηκε την παράταση για να λυγίσει τους γηπεδούχους. Το έκανε συνεχίζοντας κατά κάποιο τρόπο από εκεί που σταμάτησε πέρυσι: ο Ιβάν Φουρνιέ, που όταν τα πράγματα είναι σοβαρά βγαίνει πάντα μπροστά, τον πήρε από το χέρι βρίσκοντας και το καλάθι της νίκης και άλλα πολλά. Αλλά τον Γάλλο τον ξέρουμε. Τα καινούργια είναι άλλα.

Οι νέοι παλιοί

Ο Ολυμπιακός μετά την περσινή του σπουδαία χρονιά και άλλαξε και δεν άλλαξε. Άλλαξε γιατί έφυγαν πολλοί παίκτες (συνολικά επτά) και ήρθαν τρεις (ο Μοντέρο, ο ΜακΙντάιρ και ο Εντιάι) που θα έχουν αρκετό χρόνο. Και δεν άλλαξε γιατί υπάρχουν οι περσινοί πρωταγωνιστές του: ο Ντόρσεϊ δίπλα στον Φουρνιέ, ο Βεζένκοφ, ο Παπανικολάου, οι τρεις ψηλοί του (ο Μιλουτίνοφ που με την Φενέρ δεν αγωνίστηκε, ο Χολ και ο Ταρίκ Τζόουνς), αλλά και παίκτες που έχουν πια προσαρμοστεί και πρέπει να βοηθήσουν πιο πολύ. Ειδικά ο Γουορντ και ο εντυπωσιακά αδυνατισμένος Τζόζεφ. Αυτοί οι δυο, ο πολύ καλός κόντρα στην Φενέρ Χολ και ο λιγότερο καλός παρά την απουσία του Μιλουτίνοφ Ταρίκ Τζόουνς πρέπει να αποδειχτούν στην σεζόν κάτι σαν νέες μεταγραφές του.

Το όριο των 50 πόντων

Στο ματς με την Φενερ φάνηκαν αμέσως μερικά χαρακτηριστικά. Πρώτα από όλα ότι ο Ολυμπιακός είναι εντυπωσιακά πολυφωνικός χάρη στα γκαρντ του. Ο Μοντέρο που ακόμα παίζει στο 50%, παίρνει πρωτοβουλίες που πέρσι έλειπαν: σε 21 λεπτά βρήκε 13 πόντους (με 4/8 σουτ) σχεδόν χωρίς να το καταλάβει κανείς. Ο Ντόρσεϊ, παίζοντας σχετικά λίγο έδειξε πάλι την αγαπημένη του ικανότητα να ξεκινά το παιγνίδι ζεστός. Ο Τζόζεφ βρήκε 10 πόντους σε στιγμές που η μπάλα έκαιγε. Ο Φουρνιέ δεν ήταν καθόλου μόνος κι ας είναι αυτός που σήκωσε την ομάδα στις πλάτες του κι όχι μόνο στην τελική ευθεία.

Ο Ολυμπιακός, χάρη στους 53 πόντους των περιφερειακών του έφτασε τους 92 σε ένα ματς που ο Βεζένκοφ μπλέκοντας με τις άμυνες του Γιασκεβίτσιους έβαλε μόλις 7 σουτάροντας ελάχιστα. Το πολύ παραγωγικό παιγνίδι των γκαρντ ήταν και ο λόγος που ο Ολυμπιακός γύρισε από το -10 και το -11 στην διάρκεια του ματς καλά καλά χωρίς να ιδρώσει. Λίγο γκάζι, λίγο πίεση στην άμυνα, λίγο προσοχή στα ριμπάουντ και το πράγμα έστωνε.

Αυτούς τους 50 πόντους των περιφερειακών που είδαμε στο πρώτο κιόλας επίσημο ματς της σεζόν ας τους κρατήσουμε ως όριο: όταν ο Ολυμπιακός θα τους βρίσκει (με απλώς ικανοποιητικό ποσοστό από το τρίποντο) δύσκολα θα χάνει γιατί θα ξεπερνάει τους 90 πόντους με μεγαλύτερη άνεση ακόμα και από πέρσι. Χθες απουσίασε μάλιστα και η επιθετική προσφορά του ΜακΙντάιερ που περιορίστηκε σε 1 καλάθι και 4 ασίστ παίζοντας 17 λεπτά, δηλαδή όχι και λίγο. Είναι νωρίς για να υποψιαστεί κανείς ότι από αυτόν ο Γιώργος Μπαρτζώκας θα περιμένει την δουλειά του Γουόκαπ αλλά κι αυτό να συμβεί ο Αμερικάνος είναι πιο παραγωγικός και πιο αποτελεσματικός από τον άπιστο Θωμά: είναι απλά θέμα χρόνου να λυθεί.

Η άλλη άμυνα

Υπάρχει ζήτημα περιφερειακής άμυνας μετά την φυγή του Γουόκαπ και του Νιλικίνα, που πέρυσι είχε μια κάποια προσφορά σε αυτό τον τομέα; Νομίζω όχι, απλά ο Ολυμπιακός χωρίς τον Γουόκαπ προσπαθεί ήδη να παίξει λίγο διαφορετικά: την περιφερειακή άμυνα πρέπει να την βοηθήσουν περισσότερο ο Γουόρντ και ο Εντιάι, φυσικά και ο Κώστας Παπανικολάου όταν είναι έτοιμος και μπορεί να προσφέρει τα ποιοτικά λεπτά του. Επειδή είναι ακόμα πολύ νωρίς στο ματς με την Φενέρ υπήρχε ένα πρόβλημα συγχρονισμών: κάπως έτσι και ο Σίλντς και ο Κι βρήκαν πολλά ελεύθερα σουτ δίνοντας στην Φενέρ διαφορές που ψαλιδίστηκαν, αλλά φυσικά στον Γιώργο Μπαρτζώκα δεν άρεσαν. Από την άλλη το ξέρουμε από πέρυσι πως η εμονική επένδυση στην άμυνα (όχι μόνο από τον Μπαρτζώκα, αλλά και από τους προπονητές των ομάδων στην Ευρωλίγκα γενικά) έχει πάει στην άκρη. Τα ασταμάτητα ματς μειώνουν δραματικά το χρόνο των προπονήσεων: ο σκοπός είναι να υπάρχουν παίκτες που αγαπούν τις επιθετικές πρωτοβουλίες και ο Ολυμπιακός έχει φέτος πολλούς. Αν μοιάζει με το μάτι κάτι να χρειάζεται είναι μάλλον ρολίστες για να μην υπάρξει μεγάλη επιβάρυνση των βασικών: θυμίζω ότι πέρυσι έφτασε να έχει 14- 15 παίκτες. Ηταν υπερβολή, αλλά κάποιοι ήταν και χρήσιμοι στο ελληνικό πρωτάθλημα.

Και για αυτό πάντως δεν χρειάζεται η παραμικρή ανησυχία: εδώ και χρόνια κάθε χρόνο ο Ολυμπιακός προσθέτει τρεις – τέσσερις παίκτες μετά το ξεκίνημα της κανονικής περιόδου κι αν χρειαστεί θα το κάνει και φέτος. Η περσινή επιλογή του μεγάλου ρόστερ κοπιάρεται πάντως: έβλεπα την Φενέρ και σκεφτόμουν πως ο Γιασκεβίτσιους που κάποτε έπαιζε το πολύ με 9 παίκτες έχει επενδύσει φέτος στην ποσότητα. Χθες είχε εκτός δωδεκάδας τον Λάρκιν και τον Μαχμούτογλου ενώ μολονότι έδωσε χρόνο σε όλους δεν χρησιμοποίησε τον Σανλί – θέλω να πω πως έχει 14 παίκτες πρώτης γραμμής, πράγμα που δείχνει και τα μεγάλα σχέδια του.

Τι λείπει

Το ματς ήταν χρήσιμο για να φανούν πολλά που ο νέος Ολυμπιακός θα μας δείξει εφέτος και υπο αυτό το πρίσμα ο τελικός με την Ρεάλ Μαδρίτης θα είναι ακόμα πιο χρήσιμος. Τι δεν μπορεί να κριθεί με βάση το χθεσινό παιγνίδι; Η λειτουργικότητα της γραμμής των ψηλών: η απουσία του Μιλουτίνοφ δεν επιτρέπει συζητήσεις. Τι μοιάζει να λείπει; Νομίζω ένα τριάρι με καλό σουτ, ικανό να πλαισιώσει τον Εντιάι όταν αυτός μπαίνει για να δώσει σκληρότητα. Αλλά πραγματικά μιλάμε για λεπτομέρειες. Ο Ολυμπιακός είναι πιο γρήγορος και εκρηκτικός από πέρυσι, πιο απλός, πιο ωραίος στο μάτι και μάλλον λιγότερο εξαρτημένος από ένα – δυο παίκτες. Ετοιμος για μια ωραία μεγάλη σεζόν δηλαδή…

Τι περίπτωση είναι αυτός ο Γιαρεμτσουκ...

Fri, 18 Sep 2026 10:55:47 GMT

Διάβαζα τη ανάρτηση του Ρομάν Γιάρεμτσουκ μετά το γκολ του στο ματς με την Γιαγκελόνια. «Είμαι τόσο χαρούμενος που επιστρέφω και παίζω μπροστά σε αυτούς τους απίστευτους φιλάθλους. Τόσο χαρούμενος που γυρίζω εδω. Αυτό το καλοκαίρι έφερε πολλές δύσκολες στιγμές, αλλά ποτέ δεν έχασα το πάθος ή την αγάπη μου για το ποδόσφαιρο. Θα δίνω πάντα τα πάντα για τους ανθρώπους γύρω μου και για όσους με στηρίζουν, ό,τι κι αν συμβεί. Αυτή η περίοδος μού έδειξε επίσης ποιοι ήταν πραγματικά ειλικρινείς μαζί μου και ποιοι στάθηκαν στο πλευρό μου όταν τα πράγματα δεν ήταν εύκολα — και αυτό δεν θα το ξεχάσω ποτέ» έγραψε ο Γιάρεμτσουκ στο instagram,. Ο Ουκρανός δεν είναι μόνο καλός ποδοσφαιριστής. Είναι και σπουδαίος άνθρωπος. Από αυτούς που δεν κρατάνε κακίες.

Δεν πρέπει να έχει υπάρξει τα τελευταία χρόνια πιο αδικημένος ποδοσφαιριστής από τον Γιάρεμτσουκ. Θέλω να σας θυμίσω τι του έχει συμβεί στην Ελλάδα.

Υπογράφει στον Ολυμπιακό το καλοκαίρι του 2024 μετά από πολύ γεμάτες σεζόν στην Γάνδη, στην Μπριζ και στην Βαλένθια. Κάνει 23 εμφανίσεις στο πρωτάθλημα και 7 στο Γιουρόπα λιγκ: τις βλέπεις και λες δεν είναι λίγες. Κοιτάς πιο προσεχτικά και τσιμπιέσαι. Ο Ουκρανός έχει σκοράρει στην δεύτερη μόλις εμφάνισή του - κόντρα στην Καλλιθέα στο Καραϊσκάκη - κι ενώ είχε αγωνιστεί μόλις 20 λεπτά: ήταν και γκολ νίκης. Παρόλα αυτά σε όλη την κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος παίζει βασικός σε δυο (!!!!) ματς: μάλιστα δεν τελειώνει κανένα από τα δυο. Για να πάρει φανέλα βασικού σε ματς πρωταθλήματος πρέπει να περάσουν 21 αγωνιστικές: απίθανα πράγματα. Μέχρι τότε παίζει σκάρτα δεκάλεπτα.

Ούτε στην Ευρώπη

Ακόμα χειρότερα στο Γιουρόπα λιγκ. Ο Μεντιλίμπαρ τον ξεκινά βασικό στο ματς με την Λιόν μαζί με τον ΕλΚαμπί. Ο Ολυμπιαός χάνει, ο κόουτς κρίνει ότι οι δυο δεν μπορεί να συνυπάρξουν και ο Γιάρεμτσουκ μένει μόνιμα στον πάγκο, μέχρι να χτυπήσει ο ΕλΚαμπί και να εμφανιστεί στη Νορβηγία στο ματς με την Μπόντο. Του χρεώνεται η ήττα και απόντος πάντα του ΕλΚαμπί στη ρεβάνς ξεκινά σέντερ φορ ο Ζέλσον. Ερχεται από τον πάγκο και βάζει δυο γκολ. Ε και; Πάλι καταλήγει στον πάγκο.

Στην Βενετία για 48 ώρες

Τον Δεκέμβριο του 2024 ο Ολυμπιακός παίρνει τον Μπετανκόρ από τον Πανσερραϊκό. Ολοι είναι βέβαιοι ότι ο Ουκρανός θα φύγει. Ο Ολυμπιακός συμφωνεί με την Βενέτσια να της δανείσει τον Γιάρεμτσουκ που έχει βαρεθεί να παίζει δεκάλεπτα. Ο Ουκρανός περιμένει να περάσει μια εβδομάδα για να φύγει: η γυναίκα του ψάχνει σπίτι στη Βενετία. Ο Μεντιλίμπαρ δεν θέλει ούτε τον Ισπανό του Πανσερραϊκού, και βάζει τον Γιάρεμτσουκ μεσοβδόμαδα σε ένα ματς κυπέλλου με τον ΠΑΟ: τον χρησιμοποιεί για 17 λεπτά κι αυτός σκοράρει. Ο Μεντιλίμπαρ λέει ότι μετά από αυτό το γκολ πρέπει να παραμένει κι ας έχει δώσει τα χέρια με τους Ιταλούς. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αλλάζει και κάτι στην χρησιμοποίησή του. Πάλι για αυτόν υπάρχει μόνο ο πάγκος.

Ο Μεντιλίμπαρ τον ξαναθυμάται και τον χρησιμοποιεί βασικό στο ματς κυπέλλου με την ΑΕΚ: αυτός, ο Ορτα και ο Πάλμα βάζουν έξι γκολ στην Ενωση, αλλά δεν ξαναπαίζουν ποτέ ξανά μαζί! Ο Ουκρανός βέβαια επιβραβεύεται: παίζει στα δυο πρώτα ματς των πλέι οφ. Βαζει γκολ στον ΠΑΟ. Και μετά πάλι καταλήγει στον πάγκο.

Οχι μόνο ο Μεντιλίμπαρ

Πιθανότατα ο παίκτης πίστεψε ότι τα είδε όλα και ότι αφού τελείωσε την σεζόν καλά (έχοντας προσφορά και στον τελικό κυπέλου με τον ΟΦΗ πάλι ως αλλαγή) θα είχε περισσότερο χρόνο: ούτε για αστείο! Ερχεται ο Ταρέμι, ο μόνος ποδοσφαιριστής στον οποίο ο Μεντιλίμπαρ τηλεφώνησε για να τον πείσει να πει ναι σε πρόταση, και καταλήγει πάλι τρίτος φορ. Εχει ένα τραυματισμό στην αρχή, επιστρέφει και βάζει τέσσερα γκολ στα ματς του κυπέλου που χρησιμοποιήθηκε. Αλλά στο πρωτάθλημα δεν παίζει σχεδόν καθόλου και στο Τσάμπιονς λιγκ του δίνεται η δυνατότητα να αγωνιστεί 12 λεπτά – κόντρα στην Μπάρτσα κι ενώ ο Ολυμπιακός χάνει με 6-1. Ζει και την σπάνια εμπειρία στο ματς με την Λεβερκούζεν να μην παίξει καθόλου και να προτιμηθεί αντί αυτού για να μπει αλλαγή ο ΕλΚαμπί που έχει επιστρέψει από το Μαρόκο κάτι ώρες πριν το ματς.

Για να μην παρεξηγηθώ δεν θεωρώ υπεύθυνο για αυτή του την χρησιμοποίηση αποκλειστικά τον Μεντιλίμπαρ. Ένα σωρό κόσμος δουλεύει στον Ολυμπιακό – υπάρχουν τεχνικοί διευθυντές, βοηθοί, αναλυτές κτλ. Δεν μπορώ να καταλάβω πως δεν υπήρξε κάποιος να επισημάνει ότι ο καλός αυτός παίκτης αδικείται.

Πέντε γκολ για την Λιόν

Τον περασμένο Ιανουάριο ο Ουκρανός δεν αντέχει άλλο και φεύγει. Πάει στην Λιόν. Κουβαλάει δυο χρόνια με ελάχιστα παιγνίδια και κανονικά πρέπει η ζωή του εκεί να είναι δύσκολη. Κι όμως πετυχαίνει 5 γκολ σε 13 ματς κι από τον Μάρτιο και μετά παίζει βασικός! Επιστρέφει πάλι στην Ελλάδα, κάνει προετοιμασία και δεν μπαίνει στην ευρωπαϊκή λίστα που δημιουργείται για τα ματς με την Ναϊμέγκεν: αποφασίζεται πως αναπληρωματικός φορ του ΕλΚαμπί θα είναι ο Ζότα. Γιατί; Γιατί έτσι!

Το πως έμεινε στον Ολυμπιακό μοιάζει σχεδόν ανεξήγητο. Νομίζω πως ο λόγος είναι ότι ο Ολυμπιακός δεν ήθελε να τον χαρίσει, όπως τον Ταρέμι πχ που έφυγε χωρίς να φέρει χρήματα. Η κατά λάθος παραμονή πάντως βγήκε σε καλό. Ο Γιάρεμτσουκ μπήκε στη λίστα γιατί χτύπεσε ο ΕλΚαμπί κι ενώ έχει υπάρξει προβληματισμός για το αν είναι καλύτερα αντί για αυτόν να μπει ο Ρόκα – αν ο μικρός Ισπανός δεν μπήκε είναι γιατί κι αυτός έχει ένα τραυματισμό. Κανονικά θα έπρεπε όλος ο Ολυμπιακός μετά τον τραυματισμό του ΕλΚαμπί να έχει πέσει πάνω του για να τον στηρίξει, να του τονώσει το ηθικό, να τον πείσει ότι έφτασε η στιγμή του. Όχι μόνο δεν συνέβη ακριβώς αυτό, αλλά ο Ολυμπιακός την τελευταία μέρα των μεταγραφών απέκτησε και φορ - θα έλεγε κανείς από φόβο μην γίνει βασικός ο Γιάρεμτσουκ. Που μπήκε στο ματς με την Γιαγκελόνια και σκόραρε. Κι αντί να πει στο τέλος ότι έχει καταλάβει πως στον Ολυμπιακό είναι όλοι τρελοί τους είπε ότι τους αγαπάει κιόλας…

Κάθε όνειρο επιτρέπεται

Fri, 18 Sep 2026 10:16:52 GMT

O Χρήστος Κόντης την παραμονή του παιγνιδιού του ΟΦΗ με την Χοφενχάιμ για το Eurora League δεν είχε μιλήσει απλά για την ανάγκη η ομάδα του να κάνει ένα πολύ καλό ματς απέναντι στους Γερμανούς αλλά είχε αναφερθεί και στους βαθμούς που χρειάζεται για να προκριθεί στην επόμενη φάση τονίζοντας ότι είναι απαραίτητοι 9 με 11. Μολονότι όπως είπε η ομάδα του θα κοιτάξει κάθε ματς ξεχωριστά, καταλάβαινες ότι υπάρχει στο μυαλό του ένα σχέδιο πρόκρισης και ότι με βάση αυτό ο ΟΦΗ έπρεπε να ξεκινήσει με νίκη. Κάπως έτσι προέκυψε η χθεσινή εντυπωσιακή βραδιά: μια νύχτα σπαρμένη θάματα στο Ηράκλειο. Ο ΟΦΗ κέρδισε την Χοφενχάιμ αποδεικνύοντας πως κανένα όνειρο δεν απαγορεύεται ακόμα και στο πολύ δύσκολο Europa League γιατί είχε κυκλώσει το ματς. Το αντιμετώπισε με μεγάλη πίστη, με γνώση του αντιπάλου και με δυο τουλάχιστον μεγάλες σιγουριές. Την σιγουριά ότι ο ίδιος είναι πολύ καλά και την σιγουριά ότι έχει μπροστά του μια μεγάλη ευκαιρία.

Η μεγάλη σιγουριά

Η σιγουριά ότι ο ΟΦΗ είναι καλά του προκύπτει από το γεγονός ότι έχει αντιμετωπίσει τρεις μεγάλες ελληνικές ομάδες πολύ νωρίς στη σεζόν και δεν έχει χάσει από καμία σε στιγμές μάλιστα που αυτές ήθελαν (και πολύ) να κερδίσουν. Ο ΟΦΗ κέρδισε την ΑΕΚ στον τελικό του Σούπερ καπ τον Αύγουστο: δεν έδωσε μαζί της ένα καλοκαιρινό φιλικό αλλά κέρδισε ένα τρόπαιο στερώντας το από την πρωταθλήτρια. Πήγε στην Θεσσαλονίκη να παίξει στο κύπελλο με ένα πληγωμένο ΠΑΟΚ που ήθελε μια νίκη βάλσαμο και του απέσπασε μια λευκή ισοπαλία θυμίζοντας του ότι η περσινή του νίκη στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδος δεν ήταν τυχαία. Σίγουρα το αποτέλεσμα που εκτόξευσε την αυτοπεποίθησή του είναι η νίκη κόντρα στον Ολυμπιακό. Κουβαλούσε ένα πολύ κακό σερί από συνεχόμενες ήττες, βρήκε τον Ολυμπιακό με νέο προπονητή και θέληση για ένα νέο ξεκίνημα και παρόλα αυτά τον κέρδισε. Ο Κόντης είχε σταθεί πολύ σε αυτή την νίκη λέγοντας πριν το ματς με τους Γερμανούς πως η δυσκολία του ματς με την Χόφενχαϊμ είναι αντίστοιχη με αυτή με το ματς με τον Ολυμπιακό. Δεν το έκανε για να συγκρίνει τον Ολυμπιακό με τους Γερμανούς, αλλά για να πείσει τους παίκτες του πως όλα γίνονται. Το να έχει ένας προπονητής ένα απτό παράδειγμα για να το χρησιμοποιήσει ως μπούσουλα επιτυχίας είναι κάτι σπουδαίο. Οι παίκτες καταλαβαίνουν ευκολότερα τα απλά: τα σύνθετα είναι για τους οπαδούς, τους δημοσιογράφους κτλ. Το να μπορείς να πείσεις τους παίκτες σου ότι αν παίξουν με ένα δεδομένο τρόπο θα κερδίσουν είναι ό,τι καλύτερο: το έκανε πολύ ο Οτο Ρεχάγκελ – τα παιδιά του το θυμούνται και το λένε ακόμα.

Θα το ζήλευε ο Ρεχάγκελ

Δεν το επισήμανα αυτό τυχαία: η νίκη του ΟΦΗ μου θύμισε σε πολλά τις μεγάλες βραδιές της Εθνικής του Ρεχάγκελ. Κοινή συνισταμένη άλλωστε στα καλά αποτελέσματα του ΟΦΗ με τους μεγάλους του ελληνικού πρωταθλήματος ήταν η άριστη αμυντική του λειτουργία και κάτι ανάλογο είδαμε και χθες. Ο ΟΦΗ βρήκε δυο γκολ. Αλλά αυτό που του έδωσε την νίκη ήταν η άριστη άμυνα του.

Ο ΟΦΗ περίμενε την Χοφενχάιμ αλλά το έκανε πολύ οργανωμένα και φυσικά παίζοντας γενναιόψυχα και σοβαρά. Ο Κόντης είχε ξεκάθαρες ιδέες και εμφάνισε την ομάδα που κέρδισε τον Ολυμπιακό στο Καραϊσκάκη, άφησε δηλαδή εκτός αρχικής ενδεκάδας τον Νους και τον Αποστολάκη: και οι δύο μπήκαν στην επανάληψη για να δώσουν ο πρώτος ταχύτητα και ατομικές ενέργειες (δημιουργώντας στην Χόφενχάιμ πονοκεφάλους σε μια στιγμή που οι παίκτες της ένοιωθαν πως έλεγχαν το ματς) και ο δεύτερος τρεξίματα και ανακτήσεις μπάλας (σε μια στιγμή που αυτό ήταν απαραίτητο).

Ο Κόντης είχε στην εστία τον Χριστογιώργο που αυτή την στιγμή μπορεί να είναι και ο πιο φορναρισμένος τερματοφύλακας από όσους αγωνίζονται στην Ελλάδα, έβαλε πάλι τα τρία του στόπερ του (τον Πούγγουρα, τον Κωστούλα και τον Κρίζμανιτς) για να μας θυμίσει ότι η ομάδα του παίζει άριστα το 3-5-2 και τις παραλλαγές του, είχε ως συνήθως αριστερά τον Αθανασίου και δεξιά τον Ντίκμαν, πόνταρε στο δίδυμο Ανδρούτσος – Μπουχαλάκης στα χαφ κι είχε στην επίθεση τους Αϊτόρ και Φούντα πίσω ή δίπλα στον Κόντρο: όλα προβλεπόμενα, όλα δοκιμασμένα, όλα όπως η περίσταση απαιτούσε.

Οι Γερμανοί κράτησαν εξ αρχής την μπάλα περισσότερο και γιατί ο ΟΦΗ στρατηγικά τους το επέτρεψε. Ο Κόντης ήξερε πως η Χόφενχάιμ δεν είναι ομάδα που θα καθόταν να περιμένει και ότι θα προσπαθήσει να παίξει πολύ από τον άξονα: το πρόδωσε αυτό και η επιλογή του κόουτς Κρίστιαν Ιλτσερ να χρησιμοποιήσει από την αρχή τον Ντε Κατ αντί του Ντάγκχιμ: ο Βέλγος είναι ένας ντεμί χαφ ικανός να παίξει και πίσω από τους κυνηγούς, ο 19χρονος Δανός είναι εξτρέμ.

Ο ΟΦΗ έκλεισε πολύ τους χώρους μπροστά από την άμυνα του χάρη και στο μεστό παιγνίδι του Ανδρούτσου και του Μπουχαλάκη, ενώ στα μετόπισθεν μεγάλωσε δέκα χρόνια σε ένα βράδυ ο Κωστούλας βοηθώντας τον Πούγγουρα και τον Κρίζμανιτς στον περιορισμό – στο μέτρο του δυνατού – του Χλόζεκ. Κυρίως όμως ο ΟΦΗ είχε στο μυαλό του το πως θα χτυπήσει στην κόντρα: το γκολ του Αϊτόρ στο 30΄είναι η επιτομή του άμεσου ποδοσφαίρου. Επειτα από βολέ του Χριστογιώργου, ο Κόντρο κατέβασε την μπάλα κι έτρεξε την άμυνα των Γερμανών πριν βρει τον Αϊτόρ ανενόχλητο στα δεξιά: το σουτ ήταν άψογο και προκάλεσε ντελίριο στο Παγκρήτιο. Ο Κόντρο είναι πραγματικό κερδισμένο λαχείο: δεν σκοράρει μόνο αλλά δημιουργεί γιατί βλέπει τους συμπαίκτες του. Στο 54΄δημιούργησε και μια τεράστια ευκαιρία και για τον Φούντα, αλλά το σουτ έφυγε άουτ.

Μια κατάθεση ψυχής

Βέβαια όλο το ματς ήταν μια κατάθεση ψυχής. Η Χόφενχάιμ πίεσε πολύ. Ο Χριστογιώργος έκανε πολλά: η φάση που σταματά τον Χλόζεκ μπουσουλώντας στα πόδια του είναι ένα χάι λάιτ καριέρας. Ο ΟΦΗ δεν έχει υστερήσαντες, αλλά έχει και στιγμές που υποφέρει: ο Ιλτσερ ρίχνει στο ματς και τους Ασλάνι και Ντάγκχιμ απαντώντας στο πέρασμα του Νους και του Αποστολάκη αλλά ο ΟΦΗ άντεξε. Κι αφού άντεξε η ομάδα, μίλησε ο Κόντης. Σαν χαρτοπαίκτης κάνει δυο αλλαγές τραβώντας άσους από το μανίκι: ο Μπόρχα Γκονζάλεζ και ο νεαρός Κανελόπουλος, αποδείχτηκαν οι κατάλληλοι για να ολοκληρώσουν τον θρίαμβο. Ένα κόρνερ που χτύπησε ο πρώτος έδωσε στον μικρό την δυνατότητα να γίνει σκόρερ στο 84΄. Και το όνειρο συνεχίζεται.

(Gazzeta.gr Σεπτέμβριος 2026)

Ένα πρώτο βήμα

Thu, 17 Sep 2026 10:15:00 GMT

Στο 18΄λεπτό του παιγνιδιού του Ολυμπιακού με την Γιαγκελόνια ο Ολυμπιακός βρέθηκε πίσω στο σκορ και το γκολ του Σμιτ θα μπορούσε πραγματικά να προκαλέσει μια καταστροφή. Η ομάδα από την Πολωνία είχε επισκεφτεί για πρώτη φορά την περιοχή του Ολυμπιακού ένα μόλις λεπτό πριν ανοίξει το σκορ όταν και είχε ένα σουτ στο δοκάρι με τον Πρέλετς, ενώ στην συνέχεια της φάσης ο Ορτεγκα σταμάτησε τον Κονσεϊσάο. Η φάση μάλλον εκνεύρισε τον τερματοφύλακα του Ολυμπιακού που στην εξέλιξή της έκανε το πλέον αβίαστο από τα λάθη που μπορεί να γίνουν δίνοντας στους αντιπάλους την ευκαιρία να φτάσουν στο γκολ μετά από ένα λάθος διώξιμό του χωρίς την παραμικρή πίεση: το ασταμάτητο παιγνίδι με τον τερματοφύλακα που βλέπουμε να γίνεται από τα μπακ του Ολυμπιακού μπορεί να έχει και κόστος. Ο Σμιτ έκανε το 0-1, αλλά αυτό ήταν πραγματικά το λιγότερο.

Τα δυο προβλήματα

Τα αληθινά προβλήματα ήταν άλλα και ήταν τουλάχιστον δυο. Το πρώτο ότι οι φάσεις και το γκολ της Γιαγκελόνια θα μπορούσαν να μεγαλώσουν την ανασφάλεια του Ολυμπιακού, που έχοντας αλλάξει προπονητή πρόσφατα αντιμετώπιζε σε δεύτερο σερί ματς αμυντικά προβλήματα – σχετικά καινούργια μάλιστα. Το δεύτερο και μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν ότι ο Ολυμπιακός έπρεπε στην συνέχεια να λύσει το γρίφο που δεν μπορεί να λύσει περίπου ένα χρόνο τώρα, δηλαδή το πως να ανοίξει μια κλειστή άμυνα. Η βραδιά έγινε ξαφνικά εξαιρετικά περίπλοκη.

Πράγματα που μέχρι πρόσφατα δεν υπήρχαν

Ο Ολυμπιακός απέναντι σε αυτά αντέδρασε με ψυχραιμία. Αμυντικά πρώτα από όλα δεν υπέφερε: συνέχιζε να ανεβάζει ψηλά την άμυνα του και συνέχιζε να πιέζει ψηλά την αντίπαλό του χωρίς να δέχεται φάσεις και χωρίς να παραχωρεί κόρνερ και φάουλ – η ομάδα από την Πολωνία στην αξιοποίησή τους είναι πολύ καλή. Την ίδια στιγμή ο Ολυμπιακός στην επίθεση προσπαθούσε να κάνει πράγματα που μέχρι πρόσφατα δεν έκανε πολύ καλά ή δεν επιχειρούσε καν. Ο Ζότα κι ο Τσικίνιο πχ γέμιζαν τους χώρους πίσω από το φορ, οι μπακ (κυρίως ο Σάλιακας) έπρεπε να πατάνε περιοχή κι ο πλέι μέικερ Φρόιλερ έπρεπε να παίζει με κοντινές κι όχι μεγάλες πάσες, ενώ κι ο Γκονάλες έπρεπε να πασάρει και να μην σκέφτεται μόνο πως θα βρει την μπάλα στρωμένη μπροστά του.

Παίζοντας έτσι ο Ολυμπιακός, κέρδισε πολλά κόρνερ, και είχε τρεις ευκαιρίες μετά το γκολ του Σμιτ, που μπορεί να μην ήταν πολλές με βάση την κατοχή της μπάλας που έκανε, αλλά ήταν αποτελέσματα μεθοδικού ποδοσφαίρου. Με τον καθηγητή Φρόιλερ να παραδίδει μαθήματα στην κυκλοφορία της μπάλας, τον Εσε να μαζεύει όλες τις δεύτερες μπάλες μετά από καιρό, τον Σάλιακα να κάνει ένα ηρωϊκό παιγνίδι και τους Ζέλσον και Ζότα να δίνουν την ψυχή τους, ο Ολυμπιακός έπαιξε ένα ματς υψηλής επιθετικής έντασης: όταν ο Γκονζάλες ισοφάρισε στο 42΄μετά από εκτέλεση κόρνερ του Τσικίνιο και προσπάθεια του Ρέτσου το Καραϊσκάκη κατάλαβε ότι έπρεπε να βοηθήσει πιο πολύ την ομάδα του Ιμανόλ και μπήκε στο ματς.

Και κάπως έτσι στο δεύτερο ημίχρονο προέκυψε ένα κανονικό μονότερμα: ο Ολυμπιακός έκλεισε την αντίπαλό του, επιτέθηκε πολύ και βρήκε τελικά το γκολ στο 82΄με τον Γιάρεμτσουκ. Ο Ουκρανός που μπήκε αντί του Γκονζάλες άρχισε το δικό του ματς κάπως νωθρά, αλλά ανέβαζε στροφές με την γνωστή του μαχητικότητα όσο περνούσε η ώρα και τελικά εκμεταλλεύτηκε ένα σήκωμα της μπάλας που έκανε ο Φρόιλερ και σκόραρε με κεφαλιά, σε μια φάση που πατάνε την περιοχή των φιλοξενούμενων έξι παίκτες του Ολυμπιακού! Στις καθυστερήσεις ο Ρέτσος είχε σουτ στο δοκάρι: το 3-1 θα ήταν πιο δίκαιο, όμως η νίκη είναι έτσι κι αλλιώς χρήσιμη, αλλά και διδακτική για τον τρόπο που ήρθε.

Στο Γιουρόπα λιγκ ο Ολυμπιακός είχε κερδίσει με ανατροπή δυο χρόνια πριν την Μπόντο πάλι με γκολ του Γιάρεμτσουκ σε ένα ματς που και πάλι ο Ουκρανός είχε έρθει από τον πάγκο – τότε δεν είχε ξεκινήσει εξαιτίας της τρομερής ιδέας να παίξει φορ ο Ζέλσον για να ανατρέψει ο Ολυμπιακός το 0-3 του πρώτου ματς. Εξαιρουμένης εκείνης της νίκης δεν θυμάμαι άλλη με ανατροπή τα δυόμισι τελευταία χρόνια: με το πρόβλημα που είχε ο Ολυμπιακός να κυκλοφορήσει την μπάλα απέναντι σε μια κλειστή άμυνα θα είναι παράξενο και να υπάρχει.

Τα πρώτα δείγματα γραφής

Ο Ιμανόλ Αλγουαθίλ έδειξε χθες κάποια πρώτα πράγματα που μπορεί να περιμένουμε από αυτόν και την ομάδα που θέλει να φτιάξει: ακόμα έχει δουλειά πολλή και θα χρειαστεί και αρκετή τύχη για να βρει τον χρόνο που του είναι απαραίτητος για να τα καταφέρει. Σε σχέση με το ματς με τον ΟΦΗ έκανε τέσσερις αλλαγές, αλλά αυτή που αμέσως συζητήθηκε ήταν η απόφασή του να αφήσει εκτός αρχικής ενδεκάδας τον Πουέρτα. Δεν είναι λίγο να έχεις μόλις αναλάβει και να αποφασίζεις να κρατήσεις στον πάγκο την πιο ακριβή μεταγραφή της ομάδας!

Γιατί το έκανε; Γιατί όπως φάνηκε το δίδυμο Εσε - Φρόιελερ ήταν πιο συμπληρωματικό από το Φρόιελερ – Πουέρτα που είδαμε κόντρα στον ΟΦΗ: ο Ελβετός είναι καλός στο μοίρασμα της μπάλας, αλλά χρειάζεται κάποιον να τρέχει για αυτόν. Ηθελε επίσης ένα παίκτη να πλαισιώσει τον Γκονζάλες πατώντας περιοχή κι αυτό ο Τσικίνιο το κάνει καλύτερα από τον Κολομβιανό. Ισως ήθελε επίσης να δείξει και στην ομάδα ότι για τον ίδιο μετρά η λειτουργικότητά της κι όχι η ιεραρχία που δημιουργούν τα συμβόλαια. Και ίσως ήθελε να στείλει κι ένα μήνυμα στον ίδιο τον παίκτη: όπως και να έχει η επιλογή του βγήκε - για τον τρόπο χρησιμοποίησης του παίκτη ας περιμένουμε τα προσεχώς.

Ο νέος κόουτς έδειξε γρήγορα αντανακλαστικά όταν έβγαλε στο ημίχρονο τον Μπρούνο που πήρε νωρίς κίτρινη κάρτα για ένα άτσαλο μαρκάρισμα, ενώ δεν ήταν και εύκολη η απόφαση να αλλάξει τον σκόρερ Γκονζάλες με τον Γιάρεμτσουκ αποφεύγοντας την παγίδα του να τελειώσει το ματς με δυο φουνταριστούς. Αν το έκανε μάλλον θα έπαιζε το παιγνίδι των ταμπουρωμένων και παθητικών φιλοξενούμενων που θα είχαν χώρους για αντεπιθέσεις – άσε που η ταυτόχρονη παρουσία των δυο φορ θα οδηγούσε σε σέντρες και γεμίσματα σχεδόν υποχρεωτικά.

Πολλά ερωτηματικά μπροστά του

Ο Ολυμπιακός δεν έλυσε τα προβλήματα του γιατί κέρδισε επιτέλους ένα σοβαρό ματς βάζοντας δυο γκολ: θέλει δουλειά, επιμονή κι έχει ακόμα πολλά ερωτηματικά μπροστά του. Εχει παίκτες που ακόμα δεν έχουν προσαρμοστεί και άλλους που δημιουργούν απορίες όπως ο Μπέιλ πχ που για δεύτερο συνεχόμενο ματς μπήκε στον αγωνιστικό χώρο με όρεξη, αλλά και σαν να μην ξέρει τι να κάνει για να προσφέρει κάτι. Εχει επίσης ο Ολυμπιακός ζητηματάκια στην άμυνα που δημιουργεί η ξαφνική αλλαγή παιγνιδιού και έχει πάντα ένα προπονητή που θα συγκρίνεται με τον προκάτοχό του με τρόπους άδικους, διότι δεν μπορεί να συγκρίνεις κάποιον που μόλις ήρθε με κάποιον που ήταν εδώ τρία χρόνια. Αλλά εν μέσω προβλημάτων ο Ολυμπιακός κέρδισε την Γιαγκελόνια, δηλαδή χρόνο. Κι αυτό είναι που πρώτα από όλα έχει ανάγκη.

(Gazzeta.gr Σεπτέμβρης του 2026)

Η χαρά του Χρήστου Κόντη

Thu, 17 Sep 2026 10:04:36 GMT

Η πρεμιέρα του ΟΦΗ στο Γιουρόπα λίγκ απέναντι στην Χοφενχάιμ είναι από τις πιο ωραίες ελληνικής ομάδας που θυμάμαι. Το Παγκρήτιο μπορεί να είναι και γεμάτο. Στο Ηράκλειο ζουν μια πραγματική γιορτή εδώ και μέρες. Και η γερμανική ομάδα μοιάζει ένας πολύ καλός αντίπαλος για ένα αληθινά μεγάλο ματς.

Εχουν παίξει πολλές ομάδες στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια από αυτές που δεν αποκαλούμε μεγάλες. Ποτέ δεν θυμάμαι κάποια να ετοιμάζει το πρώτο της ματς με τέτοιο ενθουσιασμό όπως ο ΟΦΗ. Οι πιο πολλές δεν καταλαβαίναμε καν ότι θα αγωνιστούν στην Ευρώπη: στην περίπτωση του ΟΦΗ νομίζεις ότι όλη η Ελλάδα έχει γίνει Ηράκλειο Κρήτης. Μακάρι να τα καταφέρουν και να μεταδώσουν σε όλους αυτό τον ενθουσιασμό για την περιπέτεια. Ανεξάρτητα τι θα γίνει τελικά απόψε that’s ths spirit που λένε και οι μαέστροι Εγγλέζοι.

Παιγνίδι με παιγνίδι

Ο Χρήστος Κόντης είχε στην συνέντευξη Τύπου αρκετά ξεκάθαρες ιδέες για το πόσοι βαθμοί χρειάζονται στον ΟΦΗ για να προκριθεί. «Θα ήθελα να φτάσουμε στους 9-10-11 πόντους, απλά θα πάμε στην λογική «παιχνίδι με παίγνίδι». Ο σκοπός είναι να καταφέρουμε να πάρουμε τους πρώτους πόντους απόψε και προτιμώ να είναι τρεις. Στόχος είναι βήμα βήμα να μαζεύουμε πόντους και να κάνουμε απολογισμό στο τέλος» είπε. Χαρακτήρισε την Χοφενχάιμ φαβορί και τόνισε πόσο ο ΟΦΗ έχει ανάγκη τον κόσμο του. Αυτός ο κόσμος είναι που αληθινά γιορτάζει απόψε. Εχει δει τον ΟΦΗ να ταλαιπωρείται, να πτωχεύει, να υποβιβάζεται, να επιστρέφει, να κερδίζει, να αγωνίζεται στην Ευρώπη. Σε μια σεζόν που πριν καν βγει ο Σεπτέμβρης έχει παίξει σε τρεις διαφορετικές διοργανώσεις με τον Ολυμπιακός, την ΑΕΚ και τον ΠΑΟΚ και δεν έχει χάσει από κανένα από τους τρεις.

Ξέρει τον αντίπαλο

Ο Κόντης έδειξε ότι ξέρει τι ομάδα είναι η Χοφενχάιμ. «Είναι ομάδα με κύριο χαρακτηριστικό την ένταση, τα ασταμάτητα τρεξίματα, τις υψηλές πιέσεις. Πάνε στο ένας προς ένας στη μεσαία γραμμή. Ξέρουν να τρέχουν με την μπάλα» είπε. Είναι ολόσωστο. Αλλα ισχύει κυρίως για την περσινή Χοφενχάιμ. Η εφετινή έχει κάμποσα προβληματάκια – τουλάχιστον αυτό φαίνεται στα παιγνίδια της στη Γερμανία. Ξεκίνησε στην Μπουντεσλίγκα με δυο ήττες (από την Μπορούσια Ντόρτμουντ και από την Κολωνία) αλλά την περασμένη αγωνιστική βρήκε την Στουτγκάρδη κουρασμένη από το ματς με την Βίκινγκ για το Τσάμπιονς λιγκ και την κέρδισε με 2-1. Πέρυσι έχασε για ένα μόλις βαθμό την έξοδο στο Τσάμπιονς λιγκ. Αλλά από πέρυσι μέχρι φέτος κάτι άλλαξε. Πωλήθηκε στη Νιουκάσλ για 50 εκατ που κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ο εξτρέμ Τουρέ, αλλά κυρίως λείπουν στην αρχή της σεζόν δυο παίκτες που υπάρχουν στο ρόστερ και ταλαιπωρούνται από τραυματισμούς: ο Ασλάνι και ο Κράμαριτς, που πέρυσι έδιναν στην επίθεσή της προσωπικότητα. Φέτος δεν αγωνίζονται - πιθανότατα δεν θα αγωνιστούν και απόψε. Εχει όμως έτσι κι αλλιώς πολύ καλούς επιθετικού. Ο Τσέχος φορ Άνταμ Χλόζεκ είναι καλός παίκτης, είχε πέρυσι ένα σοβαρό τραυματισμό αλλά επιστρέφει δριμύτερος. Ο Λέμπερλε έχει τα πάνω του και τα κάτω του αλλά είναι γρήγορος και καλός με την μπάλα. Ο Αμπντουλά ήταν ένας από τους καλύτερους – αγήνοντας στην άκρη του χαφ της Μπαγερν Μονάχου – μέσους της Μπουντεσλίγκα. Ο πιο ενδιαφέρον από όλους όσους θα ξεκινήσουν απόψε είναι ο εξτρέμ Νταγκχίμ, ο οποίος αποκτήθηκε από τη Σάλτσμπουργκ. Αλλά είναι μόλις 19χρονών και είναι λίγο ασταθής.

Η δουλειά του Ιλτσερ

Η Χοφενχάιμ αγαπάει την κατοχή της μπάλας αλλά κυρίως το τρέξιμο. Αν βρει χώρους μπορεί να πατήσει την αντίπαλη περιοχή με πέντε παίκτες. Ο 48χρονος Αυστριακός προπονητής Κρίστιαν Ίλτσερ έχει αποδειχτεί ένας αληθινός αναμορφωτής. Την ανέλαβε τον Νοέμβριο του 2024 όταν αυτή βρισκόταν στη ζώνη του υποβιβασμού και έδειχνε ότι θα δώσει μάχη για την παραμονή: την σουλούπωσε πολύ γρήγορα. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα κατάφερε να της αλλάξει την εικόνα, να την μάθει να μην φοβάται και την περασμένη σεζόν έκανε μαζί της υπέροχα πράγματα αναδεικνύοντας μάλιστα και πολλούς ποδοσφαιριστές. Φέτος δεν έχει πάρει ακόμα πολλά από τις μεταγραφές. Ο Βέλγος χαφ Ντε Κατ, που είναι η πιο ακριβή της μεταγραφή και αποκτήθηκε από την Άντερλεχτ, βρίσκεται ακόμα σε φάση προσαρμογής και δεν ξεκινέι, αλλά σιγα σιγά ανεβαίνει. Προβλήματα είχε και ο αριστερός μπακ Ροτς που τελευταία έχει κερδίσει τη θέση του βασικού σε μια άμυνα που πάντως δεσπόζει ο Τούρκος Οζάν Καμπάκ, που είναι δυνατός και στο ψηλό παιγνίδι. Απέναντι σε μια τέτοια ομάδα πρέπει να έχεις σταθερά περισσότερους παίκτες στην μεσαία γραμμή, να γυρίσεις καλά την μπάλα, να αμυνθείς προσεχτικά. Το 3-5-2 του Κόντη πρέπει να είναι απόψε πιο πολύ 5-4-1. Κι ο Ανδρούτσος, ο Μπουχαλάκης, ο Νους, ο Αϊτόρ και ο Φούντας πρέπει να δώσουν και την ψυχή τους.

Ονειρα που επιβάλλονται

Όπως και να έχει το πράγμα πάντως ο ΟΦΗ ζει ιστορικές στιγμές. Ο Κόντης συνδέοντας το τώρα με τα όσα πρόσφατα προηγήθηκαν είπε πως ο ΟΦΗ κέρδισε το δικαίωμα να παίξει απέναντι σε μία καλή ομάδα που έκανε σπουδαία πράγματα στο γερμανικό πρωτάθλημα, που έχει παίξει πρόσφατα Τσάμπιονς λιγκ. «Ως σύλλογος το βλέπουμε σαν ευκαιρία. Πίεση δεν υπάρχει, είναι ευκαιρία να αποδείξουμε ότι δίκαια βρισκόμαστε εδώ. Μοχθήσαμε για να είμαστε εδώ. Κερδίσαμε τον τελικό του κυπέλλου, κερδίσαμε δύο φορές την ΤΣΣΚΑ Σόφιας. Δεν θέλουμε να το απολαύσουμε απλώς, θέλουμε να δείξουμε όλη την σοβαρότητα που μας διακατέχει, να καταθέσουμε ψυχή και να αποδείξουμε πως μπορούμε να ονειρευόμαστε» είπε. Το έχουν αποδείξει ήδη.

Οι τρεις αναφορές του Ιμανόλ

Wed, 16 Sep 2026 07:47:00 GMT

Ο Ολυμπιακός αρχίζει την προσπάθειά του στην League Phase του Europa League με ένα από τα πιο περίεργα ματς που έχει δώσει στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια. Αντίπαλός του είναι τυπικά η καλή και μαχητική Γιαγκελόνια που για να μπει στην League Phase του Europa League απέκλεισε την Ρέιτζερς της Γλασκόβης κι αυτό λέει πολλά για τις ικανότητές της. Αλλά ο πραγματικός αντίπαλος του Ολυμπιακού είναι ο εαυτός του.

Τι είπε ο κόουτς

Όπως πάντα κάνω πριν τα ματς των ελληνικών ομάδων έριξα μια ματιά στο τι είπε στην συνέντευξη Τύπου ο νέος προπονητής του Ολυμπιακού. Ο Ιμανόλ αφού ντρίπλαρε ωραία «ερωτήσεις παγίδες» που αφορούν την πιθανότητα κατάκτησης του Europa League («αυτό που πρέπει να κάνω είναι να δουλέψω με την ομάδα, να δω τις δυνατότητές της και να περάσω σε αυτή τις ιδέες μου» είπε) έδειξε να ξέρει καλά την αντίπαλο του Ολυμπιακού. «Με βάση τα παιχνίδια που αναλύσαμε, είδαμε ότι είναι μια ομάδα που ξεκινάει από πίσω το παιχνίδι της, κάνει καλή ανάπτυξη και πιέζει με τους εξτρέμ. Θα μας πιέσει, θα είναι επιθετική. Από την πλευρά μας πρέπει να είμαστε προσεκτικοί στην άμυνα: θέλουμε να ανταπεξέλθουμε αμυντικά απέναντι σε μια καλά δουλεμένη ομάδα. Εμείς όταν έχουμε τις ευκαιρίες μας θα πρέπει να είμαστε πολύ πιο αποτελεσματικοί, αλλά κυρίως προσεχτικοί αμυντικά» είπε.

Οι τρεις αναφορές του Ιμανόλ στην ανάγκη για μια καλύτερη άμυνα δείχνουν ότι στο ματς με τον ΟΦΗ αυτή τον προβλημάτισε πιο πολύ από την επίθεση, που έχει έτσι κι αλλιώς τα θέματά της. Ο προβληματισμός είναι σωστός διότι ο Ολυμπιακός έχασε από τον ΟΦΗ γιατί δεν ήταν καθόλου σίγουρος στα μετόπισθεν. Η έλλειψη σιγουριάς, που είχε φανεί και στα ματς με την Ναϊμέγκεν (ειδικά στο δεύτερο) είχε να κάνει το Σάββατο με τις δυσκολίες των ακάλυπτων ακραίων μπακ και κυρίως με την light μεσαία γραμμή. Με τα ακραία μπακ κάτι θα γίνει. Πιθανότατα θα ξεκινήσει ο Μπρούνο – δεν αποκλείω να δούμε και τον Πιρόλα στα αριστερά. Ισως πάρει φανέλα βασικού και ο Σάλιακας που μοιάζει πιο προσεχτικός από τον ακόμα με δυσκολίες προσαρμογής Πίτερσεν. Αλλά με την μεσαία γραμμή θέλω να δω τι θα κάνει ο Βάσκος.

Χωρίς αμυντικό χαφ

Ο Ολυμπιακός έχει εμφανίσει μια ομάδα χωρίς καθαρό αμυντικό χαφ: από την ευρωπαϊκή λίστα λείπουν και ο Σιπινόνι και ο Ντάνι Γκαρθία. Το δίδυμο Εσε – Πουέρτα με τον ΟΦΗ, στο μικρό διάστημα του δευτέρου ημιχρόνου που αγωνίστηκαν μαζί δεν ήταν συμπληρωματικό - και το λέω γιατί αναμένεται να ξεκινήσουν. Ο Εσε δεν μπορεί να οργανώσει από τα μετόπισθεν και ο Πουέρτα έπαιζε πολύ ψηλά. Η πλαισίωση των δυο από τον Τσικίνο και η παρουσία του Φορτούνη στην ενδεκάδα έφερε τα υπόλοιπα: αυτο το διάστημα ήταν μάλλον το χειρότερο του Ολυμπιακού στο ματς. Ο Αθανασίου έκανε πάρτι, ο Μπουχαλάκης και ο Ανδρούτσος νόμιζες ότι είναι ο Ρόδρι και ο Πέδρι. Και στο πρωτο ημίχρονο η μεσαία γραμμή με Φρόιλερ, Πουέρτα, Τσικίνιο φαινόταν σαν να έχει τρια «δεκάρια». Προφανώς κάτι πρέπει να αλλάξει. Αλλά δεν μπορώ να φανταστώ τι ακριβώς.

«Για την ενδεκάδα είμαι σχεδόν σίγουρος. Μένει μία ακόμη προπόνηση και θα πρέπει να δω σε τι κατάσταση είναι όλοι οι παίκτες» είπε χθες ο Ιμανόλ. Αν θέλει να παίξει 4-3-3 όπως με τον ΟΦΗ ελπίζω κάποιος να του έχει μιλήσει για τον Φίλη. Μπορεί να του είναι χρήσιμος. Και δεν ακούω απόψεις του τύπου είναι «μικρός κτλ». Μικροί ήταν κι ο Κωστούλας και ο Μουζακίτης και δώσανε πρόπερσι στον Ολυμπιακό το νταμπλ των 100 χρόνων.

Μετρημένες οι λύσεις

Διαβάζω διάφορα για την ενδεκάδα κτλ. Αντιμετωπίζουμε τον Ολυμπιακό σαν οι διαθέσιμες λύσεις του προπονητή να είναι δεκάδες. Στην πραγματικότητα απόψε με δεδομένες τις απουσίες του Ρόκα και του Φορτούνη οι λύσεις είναι δεδομένες. Ο Ζέλσον και ο Ζότα δεν μπορεί να λείπουν, ο Γιάρεμτσουκ θα διεκδικήσει την θέση από τον Γκονζάλες (τον οποίο ο Ιμανόλ μετά το ματς με τον ΟΦΗ αποκάλεσε στοργικά «τσίκο», δηλαδή «παιδάκι»). Το πιθανότερο είναι απόψε να δούμε μαζί τους Φρόιλερ και Εσε και τον Πουέρτα ελεύθερο. Η άλλη λύση είναι το 3-5-2. Ρέτσος, Κάρμο Πιρόλα μπορούν να συνυπάρξουν, ο Εσε κι ο Πουέρτα θα πρέπει να παίξουν μαζί και δίπλα, οι ακραίο (Τικνιζιάν, Σάλιακας ή Πίτερσεν) μοιάζουν πιο πολύ να «κουμπώνουν» αν πίσω τους έχουν τρία στόπερ και μπροστά μπορεί να παίξουν τρεις από τους τέσσερις διαθέσιμους, δηλαδή τον Ζέλσον, τον Ζότα, τον Γιάρεμτσουκ και τον Γκονζάλες. Το πρόβλημα είναι ότι το αποψινό δεν είναι ματς προετοιμασίας, αλλά ευρωπαϊκό παιγνίδι – δεν βολεύει δηλαδή για να γίνουν δοκιμές, αλλά απαιτούνται βεβαιότητες.

Σύνθετο το πρόβλημα

Το μεγάλο πρόβλημα του Ολυμπιακού αυτή την στιγμή δεν είναι αγωνιστικό: είναι πιο σύνθετο. Η ομάδα το ξέρει ότι έχει πρόβλημα στο γκολ (μεγαλύτερο εντός από ότι εκτός έδρας) αλλά από την άλλη φοβάται και να ρισκάρει. Είναι δύσκολο να παίξει με την άμυνα ψηλά και την ίδια στιγμή αν δεν το κάνει είναι δύσκολο να γεμίσει την αντίπαλη περιοχή. Οσο υπήρχε ο ΕλΚαμπί η δυσκολία αυτή κάπως μασκαρευόταν: το επιθετικό παιγνίδι ήταν η συνεχής αναζήτησή του. Τώρα πρέπει να βρεθεί τρόπος να πάρει ο φορ την μπάλα σωστά. Αλλά για να βρεθεί τρόπος ο Ολυμπιακός πρέπει να κάνει κάτι που έχει ξεχάσει, δηλαδή να παίξει με την μπάλα κάτω.

Ενας προπονητής υπό κατηγορία

Η Γιαγκελόνια έχει κι αυτή προβλήματα. Οχι αγωνιστικά. Η πολωνική ομάδα έχει ένα προπονητή τον Άντριαν Σιεμιένιετς, που κατηγορείται εδώ και λίγες μέρες για προσπάθεια επηρεασμού διαιτητών. Πράγμα όχι και τόσο συνηθισμένο όταν μιλάμε για προπονητές.

Γιατί κατηγορείται; Γιατί ζήτησε από τον διαιτητή Αρκάντιους Βόιτσικ πριν από ένα ματς του πρωταθλήματος να τον ενημερώνει όταν προειδοποιεί παίκτη του ότι θα του βγάλει κίτρινη κάρτα, ώστε αυτός ο παίκτης να γίνεται αλλαγή. Δεν ζήτησε από τον διαιτητή να μην βγάζει κάρτες, αλλά να του αναφέρει τις προειδοποιήσεις. Και είναι τρελό ότι ο Σιεμιένιετς αυτό το ζήτησε γραπτώς στέλνοντας sms στο διαιτητή!

Το γεγονός απέκτησε διαστάσεις σκανδάλου επειδή ο διατητής Βόιτσικ, από τον οποίο ο κόους το ζήτησε, όχι μόνο το έκανε πράξη αλλά προώθησε και την συνομιλία σε ένα άλλο διαιτητή, τον Πάβελ Ρατσκόφσκι, ο οποίος ήταν ο διαιτητής του ματς της Γιαγκελόνια με την Βίσλα Κρακοβίας. Αυτός, που βρήκε το αίτημα εξωφρενικό τους κατήγγειλε όλους.

Ο Σιεμιένιετς, δεν αρνήθηκε τίποτα: όταν έχεις στείλει sms πως να το κάνεις; Ζήτησε δημόσια συγνώμη από όλους. «Γνωρίζω ότι δεν έπρεπε να συμπεριφερθώ με αυτόν τον τρόπο και πραγματικά μετανιώνω για ό,τι συνέβη», ανέφερε μεταξύ άλλων, και παραδέχθηκε ότι με τη στάση του εξέθεσε τον σύλλογο. Ανακοίνωσε ότι θα δεχτεί την όποια τιμωρία χωρίς να κάνει ενστάσεις. Όλα αυτά έχουν δημιουργήσει την εντύπωση ότι απόψε θα βρίσκεται λογικά για τελευταία φορά στον πάγκο της ομάδας. Αλλά όλα αυτά μπορεί να μην παίξουν κανένα ρόλο. Στους παίκτες του είναι αγαπητός και δεν αποκλείεται να παίξουν για αυτόν.

Η πολωνική ομάδα δεν έχει σταρ, έχει καλύτερα εξτρέμ από φορ, και δεν αγαπάει τις ισοπαλίες: συνήθως ή χάνει ή κερδίζει. Αλλά το τι θα γίνει απόψε στο Καραϊσκάκη δεν έχει να κάνει τόσο με αυτή όσο με τον Ολυμπιακό. Που χρειάζεται να κάνει όχι απλά το καλύτερο εφετινό παιγνίδι του, αλλά το πρώτο εφετινό καλό του ματς. Κι αυτό μόνο απλό δεν είναι.

Μια εξήγηση χρειάζεται

Tue, 15 Sep 2026 08:26:35 GMT

Δεν χωρά αμφιβολία πως τα συνθήματα υπέρ του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ στο Καραϊσκάκη το Σάββατο ήταν στην πραγματικότητα συνθήματα αποδοκιμασίας της διοίκησης του Ολυμπιακού και δεν ήταν προσπάθεια αποχαιρετισμού του πρώην προπονητή. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Συνέβη κάτι σπάνιο και δεν θα ήθελα να το περάσω χωρίς να σταθώ.

Είναι δεδομένο πως υπάρχει κόσμος που θέλει να μετατρέψει τον Μεντιλίμπαρ σε ένα είδος σύμβολου δια μέσα του οποίου θα εκφράζει την αντίρρησή του για τον ίδιο τον κ. Βαγγέλη Μαρινάκη και τον τρόπο που διοικεί τον Ολυμπιακό. Αλλά θα ήταν τεράστιο λάθος ο Ολυμπιακός (ή έστω μέρος του κόσμου του) να μπει στην διαδικασία να απαντήσει σε αυτές τις διαμαρτυρίες: ο Ολυμπιακός πρέπει να κάνει ό,τι μπορεί για να κερδίσει αυτό τον κόσμο. Και οι άλλοι, που με τα συνθήματα αυτά διαφωνούν, πρέπει απλά να δεχτούν πως ένας κόσμος έχει και το δικαίωμα να διαμαρτύρεται. Ειδικά μάλιστα αν είναι στο γήπεδο, που σημαίνει πως την ομάδα την ακολουθεί και δεν πληρώνει και εισιτήριο χωρίς να ψάχνει απλώς like για τις απόψεις του.

Δεν υπήρχε κατάλληλη στιγμή

Τα συνθήματα για τον Μεντιλίμπαρ πρέπει να αντιμετωπιστούν με κατανόηση. Δεν αποθεώνεται κάποιος που είναι τυχαίος ή περαστικός: η συμβολή του προπονητή στην μεγαλύτερη επιτυχία του Ολυμπιακού στην ιστορία του, δηλαδή στην κατάκτηση του Conference League, υπήρξε προφανώς σημαντική. Ο κόσμος που αντέδρασε στην απόλυσή του γκρινιάζει για τον τρόπο που αυτή ήρθε, ξεχνώντας ότι ποτέ δεν θα υπήρχε μια κατάλληλη στιγμή για να χωρίσει ο Ολυμπιακός με τον Βάσκο, αλλά όταν αγαπάς ξεχνάς. Επίσης δεν χρησιμοποιείς πολύ το μυαλό σου όταν μιλάει η καρδιά. Αν ο Ολυμπιακός χώριζε με τον Μεντιλίμπαρ πέρυσι - μετά το τέλος του πρωταθλήματος δηλαδή - πάλι τραύμα θα προέκυπτε: θα κατηγορούσαν την διοίκηση πάλι για έλλειψη σεβασμού, θα μιλούσαν για τα ματς της ομάδας στο Τσάμπιονς λιγκ, θα χρέωναν την απώλεια του πρωταθλήματος σε οποιονδήποτε άλλο εκτός από τον κόουτς – στον ΕλΚαμπί πχ ή στις κακές μεταγραφές. Το ίδιο θα συνέβαινε και αν τον Μεντιλίμπαρ ο Ολυμπιακός τον κρατούσε αναβάλλοντας την πιθανότητα για την δημιουργία μιας νέας ομάδας και χώριζε μαζί του μετά το τέλος του εφετινού πρωταθλήματος: και να μην το κατακτούσε πάλι ο κόουτς δεν θα είχε ευθύνη. Γιατί όποιος τον Μεντιλίμπαρ τον αγαπάει έχει παραιτηθεί από κάθε πιθανότητα να τον κατανοήσει και να δει την όποια δουλειά του: έχει αποφασίσει πως δεν φταίει σε τίποτα.

Με αυτές τις αντιλήψεις δεν μπορείς να τα βάλεις: δεν υπάρχει λογική ώστε να γίνει συζήτηση – υπάρχει μόνο υποστήριξη. Υπέροχη και φανατική. Και οπαδική. Τους οπαδούς του όμως ο Ολυμπιακός πάντα προσπαθούσε να τους καταλάβει και να μην ανοίγει μαζί τους μέτωπο. Οποιες κι αν ήταν οι κατά καιρούς υπερβολές τους.

Η ανάγκη για εξηγήσεις

Πριν από λίγο καιρό είχα γράψει πως ο Μεντιλίμπαρ έπρεπε να βγει και να μιλήσει και να το κάνει για τους οπαδούς του Ολυμπιακού που τον αγαπούν: να πει τα παράπονά του και να εξηγήσει τις απαιτήσεις του. Ο Βάσκος δεν το έκανε γιατί ποτέ του δεν πίστευε πως χρειάζεται να εξηγεί το οτιδήποτε σε κανένα: έλεγε άλλωστε πολλά που έτσι κι αλλιώς ο κόσμος που είχε στο μυαλό του ένα άλλο Μεντιλίμπαρ δεν ήθελε να ακούει. Ο Βάσκος πχ δεν έκανε ποτέ σχεδόν υποδείξεις για παίκτες – προτιμούσε απλά να υπενθυμίζει πως θέλει 25 κι όχι περισσότερους. Τώρα λέω πως ειδικά μετά την φυγή του υπάρχει μια ανάλογη ανάγκη για εξηγήσεις, μόνο που τώρα καλό είναι να εξηγήσει πολλά ο ίδιος ο Μαρινάκης. Ο κόσμος του Ολυμπιακού χρειάζεται να ακούσει μια γενναία τοποθέτησή του. Και νομίζω πως είναι καλό να τοποθετηθεί σε πολλά: όχι γιατί αν το κάνει θα αλλάξουν οι θέσεις των επικριτών της διοίκησής του (αυτούς μόνο με επιτυχίες μπορεί να τους κερδίσει) αλλά γιατί πιστεύω πως μια δημόσια τοποθέτησή του θα βοηθήσει ώστε να υπάρξει μια κάποια εκτόνωση μιας κατάστασης πριν αυτή γίνει χειρότερη.

Δεν είναι κάτι κακό

Ο Μαρινάκης δεν αγαπάει τα λόγια, ούτε τα πολλά ούτε τα λίγα. Δεν έχει δημοσιογράφους στους οποίους να εμπιστεύεται τις σκέψεις του ώστε να ξέρουμε τι νομίζει για όσα απασχολούν την επικαιρότητα. Δεν μοιάζει με τον Δημήτρη Μελισσανίδη που επειδή ήθελε να ξέρεις τι νομίζει για όσα ακούγονται σε έπαιρνε τηλέφωνο αυτός, και δεν έχει σχέση με τον κ. Γιάννη Αλαφούζο που αγαπάει τις συνεντεύξεις και τα μικρόφωνα. Του αρέσουν πιο πολύ οι πράξεις. Αλλά οι εξηγήσεις μετά από ένα καλοκαίρι μεγάλων αποριών δεν είναι κάτι κακό. Δεν χρειάζεται να απολογηθεί σε κανένα – πολλές άλλωστε από τις κατηγορίες που του προσάπτουν είναι εντελώς αστήρικτες. Χρειάζεται όμως κατά την γνώμη μου να βγει μπροστά όπως η περίσταση το απαιτεί.

Υπάρχουν πολλές απορίες

Μπορεί να ξέρω πολλά από αυτά που πιστεύει ο πρόεδρος του Ολυμπιακού, μπορεί να καταλαβαίνω αρκετά και μπορεί να υπάρχουν και πολλοί άλλοι που ξέρουν και καταλαβαίνουν περισσότερα. Ξέρω πχ ότι ο Μαρινάκης δεν ήθελε να φύγει ο Μεντιλίμπαρ μετά το τέλος του πρωταθλήματος και το μόνο που του ζήτησε ήταν να πει ποιους παίκτες χρειάζεται, μολονότι δεν ήταν για μήνες ευχαριστημένος από το ποδόσφαιρο που έβλεπε. Καταλαβαίνω ότι οι διοικητικές παρεμβάσεις του και οι αλλαγές μέσα στο καλοκαίρι έγιναν γιατί δεν χαιρόταν με τον τρόπο που οι υπεύθυνοι της εκτέλεσης του σχεδιασμού δούλευαν. Ξέρω πως όσα έγιναν μετά τον αποκλεισμό με την Ναϊμέγκεν έγιναν με αρκετή δυσκολία αφού υπήρχε πίεση, αλλά και με ειλικρινείς προθέσεις ώστε να δημιουργηθεί ένα ρόστερ καλύτερο. Καταλαβαίνω ότι έπρεπε να πέσει το βάρος και σε κάποιες πωλήσεις αφού υπήρχαν παίκτες που δεν ήθελαν πλέον να μείνουν – και δεν ήταν λίγοι. Αλλά όλα αυτά δεν έχει καμία σημασία ούτε αν τα ξέρω ούτε να τα καταλαβαίνω εγώ. Καλό είναι ο Μαρινάκης να τα πει ο ίδιος. Και να εξηγήσει και άλλα πολλά που έχουν να κάνουν με την γενική διοίκηση του ομίλου, με το νέο Καραϊσκάκη και τις δυσκολίες που βρίσκει, με την σχέση του με τη Κυβέρνηση και άλλα πολλά.

Αυτοί που ξέρουν δεν ξέρουν

Ο κόσμος του Ολυμπιακού περιμένει μια τοποθέτηση του προέδρου της ομάδας στα δύσκολα. Την επιβάλει η γενική αίσθηση ότι αυτά είναι μπροστά. Όχι γιατί έφυγε ο Μεντιλίμπαρ και κάποιοι φωνάζουν το όνομά του. Αλλά γιατί όταν ο πρόεδρος δεν μιλάει, μιλάνε πολλοί άλλοι εκ μέρους του. Κι αυτό μερικές φορές σε κάθε ομάδα είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί. Να ακούγονται οι ψίθυροι αυτών που ξέρουν είναι κάτι χειρότερο κι από τις φωνές που μπορεί να ακούγονται στο γήπεδο. Κυρίως γιατί αυτοί που ξέρουν, συνήθως δεν ξέρουν την τύφλα τους…

Η μονοτονία στην εξουσία

Tue, 15 Sep 2026 08:22:51 GMT

Ο τελικός του US Open εξελίχτηκε λίγο-πολύ όπως αναμενόταν. Παρά την αυτοπεποίθησή του, ο Μπεν Σέλτον δεν φάνηκε να έχει κανένα σχέδιο για το πώς θα δυσκολέψει τον Αλεξάντερ Ζβέρεφ. Ηθελε να σερβίρει καλά, να παίρνει την πρωτοβουλία, να χτυπάει δυνατά, να βάζει τον Ζβέρεφ σε θέση διαρκούς άμυνας: ουσιαστικά, να τον βάλει δηλαδή να παίζει ακριβώς όπως αυτός θέλει. Αν ο Ζβέρεφ για να κερδίσει μπορεί να ποντάρει σχεδόν αποκλειστικά στην αμυντική του ικανότητα, από τη στιγμή που είναι στην καλύτερη του φόρμα, θα κερδίσει. Ο Σέλτον έπρεπε να αξιοποιήσει την ενέργεια του πλήθους της Νέας Υόρκης ενθουσιάζοντάς το κι αυτό προσπάθησε. Αλλά αυτή η συνθήκη ήταν ιδανική για τον αντίπαλό του που τον άφηνε απλά να εκτεθεί κρατώντας χαμηλά τον ρυθμό του αγώνα. Και τον κέρδισε πολύ πιο άνετα από όσο δείχνει το τελικό 3-1.

Ποντάροντας σε λάθη

Σοφός μετά από τη νίκη του στο Ρολάν Γκαρός, ο Ζβέρεφ έπαιξε τον τελικό με μεγάλη ψυχραιμία. Δεν ένιωσε ποτέ φόβο, ούτε καν όταν έχασε το τρίτο σετ στο τέλος. Σε όλη τη διάρκεια του αγώνα, ήταν πολύ συγκεντρωμένος στο τι έπρεπε να κάνει: τίποτα το εξαιρετικό. Καλό σερβίς, δύναμη στις επιστροφές, ώστε να βάλει τον Σέλτον να τρέχει, και ποντάρισμα στα λάθη του αντιπάλου του. Ήταν ο ίδιος Ζβέρεφ όπως πάντα, απλώς λίγο πιο επιθετικός.

«Το ενστικτώδες τένις του Σέλτον φάνηκε βιαστικό και ανοργάνωτο. Για να νικήσεις τον Ζβέρεφ πρέπει να τον πείσεις ότι αυτό που κάνει δεν είναι αρκετό, ότι πρέπει να πάρει περισσότερα ρίσκα. Πρέπει να κάνεις λίγα λάθη σε υψηλό ρυθμό. Δεν είναι εύκολο. Λίγοι τα καταφέρνουν και ο Σέλτον δεν είναι ανάμεσά τους» είπε ο Ματς Βιλάντερ – κι έχει δίκιο. Ο Ζβέρεφ κέρδισε τόσο εύκολα που δεν κατάλαβε καν ότι το παιγνίδι είχε τελειώσει! Μετά το κερδισμένο ματς μπολ πήγε να σερβίρει. Εκανε στο μυαλό του όλο το ματς μια απλή διαδικασία. Εκανε μάλιστα και ανάλυση του ματς στο τέλος λέγοντας πως είχε καταλάβει πως θα κερδίσει τον Σέλτον όταν τον είδε να πετά εκτός τον Αλκαράθ. «Το λάθος του Αλκαράθ, είπε ο Ζβέρεφ, ήταν ότι χτύπησε δυνατά στο backhand του Σέλτον, ενώ δεν θα έπρεπε να του δίνει την δυνατότητα να αντιδρά αντανακλαστικά – ξέρει να απαντά στην δύναμη με δύναμη. Στα πιο αδύναμα χτυπήματα θέλει να βάλει ταχύτητα και κάνει λάθη» εξήγησε κι όλο αυτό το είπε με το συνηθισμένο αυτάρεσκο βλέμμα που έχει ο Ζβέρεφ στα μικρόφωνα όταν τα πράγματα πάνε καλά γι' αυτόν.

Ο Ζβέρεφ έπαιξε με ένα τακτικό ορθολογισμό που δεν διέθετε πάντα σε όλη την καριέρα του. Επιταχύνοντας μόνο όταν ήταν απαραίτητο περιόρισε τελείως τα λάθη. Είχε επίσης 29 επισκέψεις στο φιλέ, κερδίζοντας πόντους σε ποσοστό 86%. Αν στον τελικό εναντίον του Κομπόλι στο Ρολάν Γκαρός φαινόταν λίγο θύμα της βιασύνης του, στη Νέα Υόρκη φαινόταν σαφώς πιο άνετος. Δεν ήταν ένας νέος Ζβέρεφ, αλλά σίγουρα ένας Ζβέρεφ στα καλύτερά του. Αλλα είναι πάντα ένας νικητής που λίγοι αγαπούν και μάλλον τέτοιος θα παραμείνει.

Διαδικασία αντοχής

Ολοι γνωρίζουν πλέον την πορεία του Γερμανού προς την κορυφή, μια διαδικασία αντοχής. Ολοι γνωρίζουν ότι έχει διαβήτη από παιδί, ότι κάνει ενέσεις ινσουλίνης στο γήπεδο, ότι είχε ένα βασανιστικό τραυματισμό στον αστράγαλο σε παιγνίδι εναντίον του Ναδάλ, ότι είχε προβλήματα με καταγγελίες της συντρόφου του για βίαιη συμπεριφορά – γλύτωσε την δίκη πληρώνοντας. Πολλοί θυμούνται τους πολλούς τελικούς που έχασε και βλέπουν την υπομονή του να περιμένει τη στιγμή του. Αλλα ελάχιστοι μαζί του ενθουσιάζονται. Ο Ζβέρεφ έχει ξεπεράσει πολλά εμπόδια, αλλά δεν έχει καταφέρει να ξεπεράσει αυτό που πραγματικά τον χώριζε πάντα από την μεγάλη αποδοχή: το γεγονός ότι υπήρχαν καλύτεροι τενίστες από αυτόν. Δυνατότεροι, πιο ταλαντούχοι, πιο θαρραλέοι, πιο θεαματικοί. Δεν είναι πρόβλημά του, αλλά είναι μια αλήθεια.

Οπαδοί μιας αίρεσης

Ο Ζβέρεφ κέρδισε και το US Open επειδή το άξιζε, επειδή ήταν ο καλύτερος. Ωστόσο αν ένας νικητής μας αφήνει αδιάφορους, υπάρχει ένα ενδιαφέρον πρόβλημα: ο σχολιαστής Τζον Μακ Ενρόου του είπε μπράβο για την επιτυχία και παρακάλεσε τον Αλκαράθ και τον Σίνερ να συνέρθουν γρήγορα γιατί το τένις τους έχει ανάγκη. Υπονοώντας ότι αυτό δεν έχει μεγάλη ανάγκη τον Ζβέρεφ. Αδικο; Σίγουρα. Αλλά πως να μην το πεις βλέποντας την ικανότητα του να μετατρέπει σε στρατηγική αυτή την αποδοτική μονοτονία του;

«Δεν λέμε ότι ο Αλεξάντερ Ζβέρεφ δεν έχει θαυμαστές. Λέμε ότι δύσκολα θα έχει πολλούς ενώ θα έπρεπε με βάση το βιογραφικό του. Είναι Ολυμπιονίκης, έχει δυο Grand Slam σε ένα χρόνο, είναι νούμερο δύο στον κόσμο κι όμως οι οπαδοί του παραμένουν μια μικρή, ανεξιχνίαστη αίρεση» έγραψε η Μάρκα, ίσως γιατί οι Ισπανοί πικράθηκαν από τον αποκλεισμό του Αλκαράθ. Αλλά δεν έχει και πολύ άδικο. Φταίει η σκοτεινή εκείνη ιστορία ενδοοικογενειακής βίας που τον αποξένωσε από τον μισό παγκόσμιο πληθυσμό (όχι μόνο από τις γυναίκες, αλλά και από πολλούς άλλους); Ισως. Αλλά ακόμα κι αν ο Ζβέρεφ ήταν ένας ιδανικός σύντροφος, κι ένας υπέροχος άνθρωπος θα υπήρχαν ακόμα πολλοί που θα παρεμειναν αδιάφοροι για κάθε νίκη του. Γιατί έχει αυτή την όψη του αδιάφορου νικητή και αυτό τον τρόπο του νικητή που δεν ενθουσιάζει – αλλά και γιατί δεν προκαλεί καν. Ο κόσμος των σπορ χρειάζεται και καλούς και κακούς. Αμφιβάλω όμως αν χρειάζεται τους βαρετούς νικητές.

Ποιοι είναι αυτοί;

Η πορεία του ήταν ταυτόχρονα ταραγμένη και προβλέψιμη - δύο επίθετα που ταιριάζουν καλά σε αυτόν. Είναι δύσκολο να εξηγηθεί πώς το κατορθώνει, αλλά ο Ζβέρεφ καταφέρνει να είναι προβλέψιμος τόσο όταν κερδίζει όσο και όταν χάνει. Ποτέ στην ιστορία αυτού του αθλήματος δεν υπήρξε παίκτης ικανός να κερδίσει δυο Grand Slam σε μια σεζόν που να μην έχει νικήσει εντός της σεζόν τουλάχιστον οκτώ παίκτες του Top 10. Ο Ζβέρεφ μέσα σε αυτή την για τον ίδιο θριαμβευτική σεζόν έχει νικήσει μόνο δύο. Τον Σέλτον και τον Κομπόλι στους δυο τελικούς του, στο Παρίσι και στη Νέα Υόρκη.

Στο δρόμο για τον τελικό του US Open αντιμετώπισε παίκτες που θα έβρισκε σε ένα 1000ρι τουρνουά, ας πούμε στην Αμβέρσα: Σονέγκο, Eϊλις, Ταμπίλο, Ντάρντερι, Φαν ντε Ζάντσουλπ, Χατσάνοφ – διαβάζεις τα ονόματα και λες ποιοι είναι αυτοί. Ο Γερμανός είναι νούμερο 2 στον κόσμο και δεν έχει νικήσει ακόμα τον Τζόκοβιτς έστω κι αν αυτός από το 2021 κι έπειτα χάνει συχνά πυκνά. Έχει χάσει επτά από τους τελευταίους οκτώ αγώνες του εναντίον του Φριντζ, οκτώ από τους τελευταίους δέκα εναντίον του Μεντβέντεφ. Εχει πιο πολλές ήττες ακόμα και στα παιγνίδια του με τον Μουσέτι – δεν συζητάμε για τις αναμετρήσεις με τον Αλκαράθ και τον Σίνερ.

Ένα καταφύγιο στην Φρανκφούρτη

Κι ο Τζόκοβιτς έπαιζε άμυνα αλλά «αν ο Τζόκοβιτς είναι η Βοτρουμπακίρχε στη Βιέννη, ο Ζβέρεφ είναι μια πολυκατοικία στη Φρανκφούρτη που μοιάζει με καταφύγιο δυστοπικής απελπισίας. Η μόνη της ποιότητα είναι ότι δεν καταρρέει, ότι έχει γερά πατώματα και χοντρούς τοίχους» έγραψε κάπως σκληρά η Γκαζέτα Ντελο Σπορτ.

Για τον ίδιο προφανώς όλα αυτά δεν σημαίνουν τίποτα. Αλλά όλοι θα θέλαμε να δούμε σύντομα μια μάχη του Σίνερ με τον Αλκαράθ. Τις θεωρούσαμε μονότονες όπως όλα τα επαναλαμβανόμενα γεγονότα. Δεν είναι. Μονότονος ακόμα και στους θριάμβους του είναι ο Ζβέρεφ…

O ΠΑΟ αναζητά αντίπαλο

Mon, 14 Sep 2026 10:10:06 GMT

Ο Σεπτέμβρης δεν έχει ακόμα τελειώσει. Οι αγωνιστικές του πρωταθλήματος είναι μόλις τέσσερις. Κι όμως πολλά στην εφετινή Σουπερλίγκα μοιάζουν ξεκάθαρα: ο ΠΑΟ είναι μόνος πρώτος κι αναζητά αντίπαλο. Εχει αυξήσει σε χρόνο ρεκόρ την διαφορά από τους υπόλοιπους καθώς βρίσκεται τέσσερις βαθμούς μπροστά από την ΑΕΚ, πέντε από τον Ολυμπιακό και τρεις από τον ΠΑΟΚ που όμως κέρδισε με χαρακτηριστική άνεση στο ΟΑΚΑ μια εβδομάδα πριν. Πέρα από την βαθμολογία υπάρχει ένα δεδομένο: αντίθετα με τους συνδιεκδικητές του τίτλου ο Παναθηναϊκός αυτή την στιγμή δεν μοιάζει να έχει κανένα ορατό σοβαρό πρόβλημα.

Χίλιες και βάλε μέρες μετά

Για να βρούμε τον ΠΑΟ πρώτο στην βαθμολογία του πρωταθλήματος με 4 νίκες σε 4 ματς πρέπει να πάμε πάνω από χίλιες μέρες πίσω. Στο ματς με τον Παναιτωλικό φάνηκαν οι τεράστιες πολυτέλειές του. Ο Γιάκομπ Νίστρουπ έχει στα χέρια του πάνω από 25 παίκτες πρώτης γραμμής και το βλέπουμε. Ξέρει επίσης από πρωταθλητισμό. Με τους με τους Ουναΐ και Λούζα να ξεκινούν για πρώτη φορά, αντί των Κάνγκουα και Γκαρσία και τον Ντέσερς στη θέση του Τεττέη ο Δανός φρέσκαρε τον ΠΑΟ κυρίως μεσοεπιθετικά: τονίζεται γενικά η αλλαγή του σχήματος (ο Δανός άφησε για χάρη του Ουνάι στην άκρη το 4-4-2 για ένα ευμετάβλητο 4-2-3-1) αλλά δεν είναι η διάταξη το μυστικό: το μυστικό του ΠΑΟ είναι η κατοχή και η κυκλοφορία της μπάλας καθώς και οι πολλές εύκολες ανακτήσεις. Ο ΠΑΟ βρίσκει ομοιογένεια, έχει μια ομάδα με πολυτέλειες και μπορεί στην επίθεση να έχει πολλούς πρωταγωνιστές.

Το γκολ του 1-0 που απλοποίησε νωρίς τα πράγματα το έδωσε πάλι η συνεργασία των δυο Αργεντίνων: στο 13΄ο Αντίνο σέντραρε κι ο Ταμπόρα σκόραρε με κεφαλιά πριν αφήσει την θέση του στον Λιβάι Γκαρσία εξαιτίας μιας ενόχλησης. Ένα καταπληκτικό γκολ του Ουνάι στο 40΄ με το οποίο πανηγύρισε την επιστροφή του έβαλε τέλος στη σεμνή τελετή: ο ΠΑΟ έκανε το 4/4 χωρίς να ιδρώσει. Κι ένα πέναλτι – γκολ του Καλάμπρια στο 95΄, πολύ αυστηρό αλλά εντελώς ασήμαντο για την έκβαση του ματς, διαμόρφωσε το τελικό 3-0. Στο μεταξύ ο ΠΑΟ έχασε πάνω από δέκα (!) ευκαιρίες με τον Κουτσερένκο να σώζει τον Παναιτωλικό από διασυρμό.

Ο Γιάννης Αναστασίου είπε πως ο Παναιτωλικός σεβάστηκε πολύ τον πρωτοπόρο: πιθανόν, αλλά η ομάδα του δεν μπορούσε να κάνει και κάτι. Εκανε μια προσπάθεια να προβληματίσει τον ΠΑΟ, δικαίως ζητά ένα πέναλτι (σε μια στιγμή που έχανε ήδη με 2-0) όμως στο ματς δεν υπάρχει κάποια μεγάλη επέμβαση του Πένια. Ο ΠΑΟ βάζει τρία γκολ σε κάθε ματς στο ΟΑΚΑ, έχει ένα πλήθος από πρωταγωνιστές και δεν έχει το παραμικρό πρόβλημα με την διαιτησία – ίσα ίσα. Όλα αυτά θυμίζουν πολύ το πρωτάθλημα που κέρδισε αήττητος ο ΠΑΟΚ το 2018-19. Να δούμε τι μπορεί να κάνουν οι υπόλοιποι που για την ώρα μοιάζουν χειρότεροι από πέρυσι, ενώ αυτός είναι σίγουρα καλύτερος.

Ο ΠΑΟΚ το ήθελε πιο πολύ

Ο ΠΑΟΚ που δεν έχει ευρωπαϊκά ματς θα έπρεπε να είναι μια ομάδα ικανή να κυνηγήσει τον ΠΑΟ. Αλλά ο ΠΑΟΚ ακόμα ψάχνεται: μόλις την τελευταία εβδομάδα απέκτησε τρεις παίκτες – ο Κόστα και ο Γιάκιτς έκαναν ντεμπούτο χθες.

Το ντέρμπι της Θεσσαλονίκης το κέρδισε γιατί για την ηρεμία του κυρίως το ήθελε πιο πολύ. Ο Αλέσιο Λίσι έριξε αμέσως στα βαθιά τον Κόστα που μόλις ήρθε, ξεκίνησε τον Ούγκρεσιτς δίπλα στον Ζαφείρη και έβαλε αυτή την φορά από την αρχή τον Τάισον δίπλα στους Πέλκα και Ζίφκοβιτς και πίσω από τον Ντιαγιέ αφήνοντας στον πάγκο τον Αλι. Η άμυνα του Αρη ήταν πάλι ο αδύναμος κρίκος κι αυτό φάνηκε από το γεγονός ότι ο ΠΑΟΚ έφτασε στο 2-0 στο ημίχρονο (με γκολ – πέναλτι του Εντιαγέ και γκολ του Ζίφκοβιτς) ενώ μάλιστα ο Αρης είχε ξεκινήσει καλά χάνοντας την πρώτη ευκαιρία του ματς με τον Καντεβέρε: μετά από ένα χτύπημα κόρνερ ο Παβλένκα χρειάστηκε να κάνει την επέμβαση της βραδιάς. Ο ΠΑΟΚ δεν χρειάστηκε καν να φορτσάρει αλλά απλά να κοντρολάρει το παιγνίδι: μετά το 70΄μάλιστα κατέβασε ταχύτητα αφήνοντας στον Αρη την μπάλα. Η ομάδα του Γρηγορίου δικαιούταν ένα γκολ που όμως δεν βρήκε ποτέ. Η νίκη αυτή του ΠΑΟΚ πρέπει να είναι από τις πλέον εύκολες στην Τούμπα τα τελευταία χρόνια και μάλιστα ήρθε τελείως διαδικαστικά: αντίθετα από όσα είχαμε πριν το ματς με τον Παναθηναϊκό, αυτή τη φορά η προετοιμασία του ντέρμπι ήταν η πρέπουσα.

Ο Αρης διαμαρτύρεται επίσης για την ανοχή του Ιταλού διαιτητή Κολόμπο στον Κένι που παίζοντας με κάρτα από το 5΄έκανε τέσσερα φάουλ στον Γιαννιώτα ατιμώρητος. Μπορεί να έχει και κάποια δίκαια αλλά δεν έκριναν οι αποφάσεις του διαιτητή το ντέρμπι. Η άμυνα του Αρη δεν τον βοήθησε, αλλά και η επίθεσή του δεν έσκισε: η όρεξη του Ράσιτς δεν αρκούσε, η ιδέα του Γρηγορίου να βγάλει τον Μπασιρού και να περάσει τον Μανού Γκαρθία δεν απέδωσε, ο Φαμπιάνο που έλειψε στην Νέα Φιλαδέλφεια επέστρεψε αλλά καλό αυτή την φορά δεν έκανε: δικό του το χέρι -πέναλτι με το οποίο ο ΠΑΟΚ ανοίγει το σκορ, κακή για την κλάση του και η προσπάθεια επέμβασής του στο γύρισμα του Τάισον για τον Ζίφκοβιτς πριν το 2-0. Τον Ζίφκοβιτς που ήταν απόλυτος πρωταγωνιστής θυμίζοντας πως κερδίζονται αυτά τα ματς.

Η μπλαζέ εκτός έδρας ΑΕΚ

Η ΑΕΚ χρειάζεται να ανησυχήσει πολύ μετά την ισοπαλία με τον Αστέρα, αλλά δεν ξέρω αν ο όποιος προβληματισμός του Μάρκο Νίκολιτς μπορεί και να την βοηθήσει να λύσει ένα εμφανές πρόβλημα. Σε δεύτερο συνεχόμενο ματς που γίνεται μετά από παιγνίδι για το Τσάμπιονς λιγκ η ΑΕΚ πετάει βαθμούς, αλλά το πρόβλημα μακριά από την Νέα Φιλαδέλφεια το είχε και πριν αρχίσει η League Phase. Η ΑΕΚ είναι χωρίς νίκη εκτός έδρας σε τέσσερα ματς και τα τρία από αυτά μοιάζουν πολύ. Και στα τρία έχει δεχτεί γκολ ενώ έχει προηγηθεί πχ, ενώ και στα τρία έχει επιτρέψει στον αντίπαλό της αντεπιθέσεις αδυνατώντας να φιλτράρει στη μέση.

Στην Τρίπολη είχε ένα κακό πρώτο ημίχρονο μολονότι προηγήθηκε στο ματς με αυτογκόλ του Λάσκαρη που άθελά του έστειλε την μπάλα στα δύχτια μετά από γύρισμα του Ρότα στο 21΄. Οι γηπεδούχοι ισοφάρισαν στο 31 : το δικό τους γκολ ήταν μια ευγενική προσφορά του Μουκουντί που έχασε ανεξήγητα την μπάλα δίνοντας στον Μπαρτόλο την δυνατότητα να ισοφαρίσει. Ο Νίκολιτς ξεκίνησε τον Αριάγκα αντί του Βιτάλις, τον Γκατσίνοβιτς αντί του Κοϊτά και τον Ζίνι αντί του Βάργκα. Εβαλε τους δύο πρώτους για να βοηθήσουν ανασταλτικά: χωρίς τον Πινέδα ο Σέρβος ψάχνει τρόπο να κάνει την μεσαία γραμμή σκληρότερη. Φάνηκε όμως και απροετοίμαστος καθώς περίμενε ένα Αστέρα που θα έβγαινε να πιέσει και θα χάριζε χώρους.

Ο Νίκολιτς χρειάστηκε να κάνει διορθωτικές κινήσεις στην επανάληψη που τελικά δεν έφεραν την νίκη. Ο Κοϊτά αντί του Γκατσίνοβιτς, ο Βάργκα αντί του Αριάγκα και ο Μάγερ δίπλα στον Μάριν στάθηκαν λόγος να δούμε μια ΑΕΚ με ένα σχήμα που ήταν πάντα ένα 4-4-2, αλλά με την παρουσία των Ζίνι και Κοϊτά στο πλάι ήταν πολύ επιθετικό. Το ρίσκο έφερε δυο τεράστιες ευκαιρίες που χάνει ο Γιόβιτς στο τέλος κι αυτές καθιστούν το αποτέλεσμα μάλλον συγκυριακό όχι όμως και άδικο γιατί ο Αστέρας, καθοδηγούμενος από τον σπουδαίο Μπαρτόλο, χάρη στους χώρους που είχε και στο δεύτερο ημίχρονο θα μπορούσε να έχει πάρει το ματς αν ο Μπρινιόλι δεν είχε δυο επεμβάσεις σπουδαίες. Τα σουτ του Μπαρτόλο και του Μέντεζ προέκυψαν μετά από ωραίες αντεπιθέσεις: ο Αστέρας έδειξε να συνέρχεται.

Το Τσάμπιονς λιγκ έχει κόστος. Το ξέραμε και το βλέπουμε. Αλλά η ΑΕΚ έχει κι ένα προβληματάκι νοοτροπίας: εκτός έδρας χρειάζεται μαχητικότητα, συγκέντρωση, δύναμη κι αυτά για την ώρα λείπουν. Φαίνεται επίσης σαν τα ματς αυτά να μην την εμπνέουν: και με την Κηφισιά και με τον Αστέρα η συμπεριφορά της ήταν μπλαζέ. Πράγμα που πληρώνεται.

Η ανατροπή της Καλαμάτας

Το Σάββατο ο Ηρακλής και ο Ατρόμητος μοιράστηκαν τους βαθμούς στο Πανθεσσαλικό το οποίο ο Θεός στις δηλώσεις Βάλτερ Ματζάρι το χαρακτήρισε «γκαντέμικο». Ο Ατρόμητος προηγήθηκε γρήγορα με τον Τσιλούλη, αλλά δεν κατάφερε να χτίσει κάτι στο αβαντάζ του: ο Ηρακλής έδειξε προσωπικότητα, ισοφάρισε με τον Πέδρο Μάρκες και θα είχε πάρει την νίκη με ανατροπή και γκολ του ίδιου παίκτη, αν το VAR δεν έβλεπε ένα φάουλ στον Σταυρόπουλο στις καθυστερήσεις. Ο Ηρακλής διαμαρτύρεται: δεν φαίνεται όμως να έχει δίκιο. Αντίθετα η Καλαμάτα την δική της ανατροπή την έκανε. Βρέθηκε πίσω στο σκορ στο ημίχρονο, όταν για τον Βόλο σκόραρε ο πολύ ενδιαφέρον Γκονζάλεζ, αλλά βρήκε στην επανάληψη τρια γκολ με τους Χάμζα και Μπολιβάρ και κέρδισε: τα δυο τελευταία τα πέτυχαν μάλιστα οι δυο σκόρερ στο τελευταίο δεκάλεπτο. Αυτά τα ματς ήταν τουλάχιστον καλύτερα από το ανυπόφορο 0-0 της Κηφισιάς με τον Λεβαδειακό. Η Κηφισιά παραμένει χωρίς νίκη και ο Λεβαδειακός χωρίς γκολ στο πρωτάθλημα. Κακά σημάδια.

(Gazzeta.gr, Σεπτέμβριος του 2026)

Κοιτάζοντας τον πάγκο

Sun, 13 Sep 2026 10:30:00 GMT

Ο Ολυμπιακός γνώρισε την πρώτη του ήττα στην σεζόν χάνοντας από τον ΟΦΗ στο Καραϊσκάκη: κάποτε θα μιλούσαμε για έκπληξη, όχι τώρα. Το αποτέλεσμα έκανε κατανοητό, σε όποιον θέλει βέβαια να καταλάβει, το τεράστιο μπλέξιμο που έχει μπροστά του ο Ολυμπιακός, που θα είναι αληθινά δύσκολο να σώσει την εφετινή σεζόν του – το λέω κι ας είμαστε ακόμα στα μέσα του Σεπτέμβρη.

Ο Ολυμπιακός έπαιζε για καιρό κρυφτούλι από την πραγματικότητα. Επρεπε με το τέλος της περσινής σεζόν του να κάνει μια αποτίμηση της αγωνιστικής του κατάστασης και να προχωρήσει στην δημιουργία μιας νέας ομάδας γιατί η προηγούμενη είχε κάνει τον κύκλο της κι όχι μόνο γιατί έχασε το πρωτάθλημα: τον είχε κάνει γιατί της ήταν αδύνατο να παίξει κάποιου είδους παραγωγικό ποδόσφαιρο. Δεν το έκανε αυτό από σεβασμό στον προπονητή, που η ομάδα είχε, αλλά και εξαιτίας της τρομερής σχέσης του συγκεκριμένου προπονητή με τον πρόεδρο της ομάδας: δεν είναι τυχαίο ότι ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ στο αντίο του αναφέρεται ονομαστικά μόνο στον κ. Βαγγέλη Μαρινάκη και τον ευχαριστεί για την σχέση και την συνεργασία.

Τις προηγούμενες μέρες μιλήσαμε πολύ για την συναισθηματική σχέση του κόσμου του Ολυμπιακού με τον προπονητή: η σχέση του Μαρινάκη με τον Μεντιλίμπαρ είναι ανάλογη. Μόνο που συναισθηματικά ούτε δημιουργούνται ομάδες, ούτε λύνονται αγωνιστικά προβλήματα. Δεν αρκεί να αγαπάς ένα προπονητή για να παίζει μια ομάδα καλή μπάλα κι όσο κι αν φωνάζει η εξέδρα το όνομά του, αν οι παίκτες δεν μπορούν να βάλουν γκολ δεν γίνεται τίποτα.

Το μόνιμο άλυτο πρόβλημα

Ο Ολυμπιακός έχει μεγάλο πρόβλημα στο γκολ από πέρυσι τον Ιανουάριο. Φέτος σε τρία ματς στο Καραϊσκάκη έχει πετύχει ένα γκολ. Δεν σκόραρε με την Ναϊμέγκεν που εξαιρουμένων των παιγνιδιών με τον Ολυμπιακό δέχεται τρία γκολ στο ματς. Πέτυχε ένα γκολ με τον Ατρόμητο που δέχεται γκολ σε κάθε εμφάνιση – και στο Καραϊσκάκη το δέχτηκε στο 80΄. Όχι ότι ο Ολυμπιακός σκοράρει πιο πολύ εκτός έδρας: αλλά ειδικά στο Καραϊσκάκη το πρόβλημα του είναι τεράστιο και χθες ήταν και μεγαλύτερο γιατί έλειπε ο ΕλΚαμπί, δηλαδή το μοναδικό σοβαρό σημείο αναφοράς στην επίθεσή του. Χωρίς αυτόν, και επί της ουσίας και χωρίς εξτρέμ μέχρι να μπει στο ματς (μάλλον κατά λάθος) ο Ζέλσον στη θέση του τραυματία Τσικίνιο, ο Ολυμπιακός παιδευόταν να ανοίξει την άμυνα του ΟΦΗ προσπαθώντας να παίξει διαφορετικά από ότι με τον Μεντιλίμπαρ, αλλά ούτε κι αυτό αποδείχτηκε η καλύτερη ιδέα: οι παίκτες του έμοιαζαν να παίζουν κοιτάζοντας τον πάγκο για να δουν αν ο νέος κόουτς ήταν ευχαριστημένος με την προσπάθεια.

Τι έκανε ο Ιμανόλ

Αν με τον Μεντιλίμπαρ ο Ολυμπιακός έμοιαζε να κάνει προετοιμασία με ένα προπονητή που πόνταρε στους παλιούς του παίκτες (και έδειχνε πως θα ήθελε απλά πίσω τους προηγούμενους), χθες ο Ολυμπιακός έμοιαζε να κάνει προετοιμασία με ένα προπονητή που χρησιμοποίησε το ματς για να καταλάβει τι υλικό έχει στα χέρια του. Με μια τέτοια προσέγγιση θα ήταν θαύμα αν ο Ολυμπιακός κέρδιζε.

Ο Ιμανόλ Αλγουαθίλ και οι συνεργάτες του (μεταξύ των οποίων κακώς δεν υπάρχει κάποιος Ελληνας…) είδαν προφανώς το ματς κυπέλλου με τον Βόλο και το πήραν στα σοβαρά: λάθος τους. Η πρώτη ενδεκάδα του νεοφερμένου Βάσκου είχε μια εμφανέστατη ανισορροπία. Ο Ολυμπιακός έπαιξε χωρίς κόφτη (αφού και ο Πουέρτα και ο Φρόιλερ κάνουν άλλες δουλειές), είχε τον Τσικίνιο πίσω από τον Γκονζάλεθ και τους Φορτούνη και Ζότα στα πλάγια, δηλαδή συνολικά έξι παίκτες από τους οποίους δεν μπορεί να περιμένεις σοβαρή ανασταλτική δουλειά.

Ο νέος προπονητής πόνταρε σε μεγάλα παιδιά (Φρόιλερ, Φορτούνη, Τσικίνιο) ελπίζοντας πως μπορεί να πάρουν το ματς φτιάχνοντας κάποιες φάσεις με την εμπειρία τους: το αποτέλεσμα ήταν ο ΟΦΗ να βρει χώρους και να κάνει ό,τι θέλει – αν το ματς έμεινε ανοιχτό ήταν απλά γιατί δυο γκολ των φιλοξενούμενων στο πρώτο ημίχρονο ακυρώθηκαν (σωστά) γιατί οι σκόρερς ήταν σε θέση οφσάιντ, αλλά οι ίδιες οι φάσεις πρόδωσαν ανασταλτικά αδυναμίες που ήταν δύσκολα διαχειρίσημες. Όταν ο Κόντρα στο 66΄ έκανε το 0-1, εντελώς ξεχασμένος μέσα στην περιοχή μετά από μια καταπληκτική πάσα του Αθανασίου που ο Ολυμπιακός έχει απορρίψει δυο φορές, ήταν φανερό πως το παιγνίδι τελείωσε: ο έτσι κι αλλιώς αγχωμένος Ολυμπιακός θα ήταν δύσκολο να βγάλει μια κάποια αντίδραση.

Ο Ιμανολ προσπάθησε να μαζέψει τα ασυμμάζευτα με τον Εσε, έβαλε τον εντελώς ανέτοιμο Μπέιλ για να τον δει όπως και τον Γιάρεμτσουκ που επίσης έχει χάσει την φρεσκάδα του μετά το καλοκαιριανό σκούριασμα. Ο Ολυμπιακός πίεσε λίγο στο τέλος όταν ο μοναδικός του κανονικός εξτρέμ, ο Ζέλσον, του έδωσε λίγη κίνηση, αλλά και όταν εξαιτίας της πίεσης του χρόνου άρχισε να σεντράρει, να κάνει δηλαδή στην επίθεση το μόνο πράγμα στο οποίο είναι συνηθισμένος: ο Γιάρεμτσουκ κάπως έτσι έχασε την μοναδική ευκαιρία για την ισοφάριση κι αφού προηγουμένως ο Πιρόλα πήγε να βάλει το αυτογκόλ της σεζόν. Όλα αυτά κι ενώ υπήρχαν συνθήματα υπέρ του Μεντιλίμπαρ που αποτελούν έκφραση διαμαρτυρίας για την διοίκηση του Ολυμπιακού και τον Μαρινάκη προσωπικά. Που ειλικρινά δυσκολεύομαι να καταλάβω πως μπορεί να αλλάξει το κλίμα: δεν θα μου έκανε εντύπωση αν σε κανά δίμηνο – ίσως και πιο νωρίς – φέρει πίσω τον Μεντιλίμπαρ για να μην ακούει το όνομά του σε κάθε ευκαιρία ως σύνθημα εναντίον του.

Πολλά μπορώ να φανταστώ για την συνέχεια: ακόμα και νέες μεταγραφές σήμερα, αύριο. Αυτό που δυσκολεύομαι να φανταστώ είναι μια ήρεμη σεζόν για τον Ολυμπιακό: οι απαιτήσεις είναι μεγάλες, η ανασφάλεια στα ύψη, το ματς με την Γιαγκελόνια είναι σε τρεις μέρες και τα περιθώρια για δουλειά είναι ελάχιστα. Κι ο Ολυμπιακός αυτό χρειάζεται: καλή και πολλή δουλειά. Γιατί αυτή που προηγήθηκε ήταν κακής ποιότητας. Και φαίνεται.

Ο ΟΦΗ είναι σε άριστη κατάσταση

Ο ΟΦΗ ήταν πολύ καλός όπως καλός είναι από τα μισά της περσινής σεζόν: η ομάδα του Κόντη έχει οργάνωση, έχει παίκτες που νιώθουν υπέροχα και έχει φυσικά και συνέχεια. Ο Κόντης δεν χρησιμοποίησε τους Νους και Αποστολάκη για να μην δώσει λαβές για σχόλια, έχασε γρήγορα τον άτυχο Νικολάου αλλά δεν είχε πρόβλημα να τον αντικαταστήσει στο 5-4-1 με τον Κρίζμανιτς, έχει βρει ένα κανονικό σέντερ φορ όπως ο Κόντρο. Η απόδοσή του και η νίκη του μετά από οκτώ χρόνια στο Καραϊσκάκη δεν είναι έκπληξη: στον περσινό τελικό του Σουπερκάπ ο Ολυμπιακός τον λύγισε στην παράταση με ένα γκολ του Καλογερόπουλου, που μάλιστα μετά από αυτό του το κατόρθωμα δεν αγωνίστηκε ποτέ ξανά βασικός. Ο ΟΦΗ είναι μια ωραία ομάδα και έκλεισε και τα στόματα πολλών που πριν το ματς τον μπέρδευαν με άλλες ομάδες. Ο Ολυμπιακός δεν είναι καν ομάδα. Ποια είναι η έκπληξη;

Το πιο δύσκολο ξεκίνημα

Sat, 12 Sep 2026 09:52:00 GMT

Το ξέρω ότι θα ακουστεί παράξενο αλλά ο Ολυμπιακός την τέταρτη αγωνιστική του πρωταθλήματος δίνει εναντίον του ΟΦΗ ένα από τα πιο δύσκολα παιγνίδια των τελευταίων του χρόνων. Το ματς είναι περίπλοκο γιατί αν το κερδίσει δεν θα έχει κάνει τίποτα πιο πολύ από την δουλειά του ενώ αν το χάσει αλίμονο του. Ο ΟΦΗ του Χρήστου Κόντη είναι μια χαρά ομάδα (και φορμαρισμένη τελευταία) ενώ ο Ολυμπιακός προσπαθεί να κάνει μια νέα αρχή χωρίς δεδομένα όλο τον κόσμο του στον πλευρό του. Πρέπει αυτόν τον κόσμο να τον κερδίσει και δεν είναι απλό. Αλλά δεν είναι και το μόνο του πρόβλημα.

Γράφονται πολλά χωρίς λόγο

Για τον νέο προπονητή του Ολυμπιακού Ιμανόλ Αλγκουαθίλ γράφονται πολλά και μόνο καλά, όπως άλλωστε και για κάθε νέο προπονητή που έρχεται σε μεγάλη ομάδα. Στην προκειμένη περίπτωση ωστόσο όσα καλά λόγια και να γραφτούν είναι βέβαιο ότι υπάρχει πολύς κόσμος που δεν θα τα λάβει σοβαρά στα υπόψιν του αφού πιστεύει πως ο Μεντιλίμπαρ δεν έπρεπε να φύγει. Η θέση αυτή είναι εντελώς συναισθηματική και το καταλαβαίνεις κι από τα επιχειρήματα – λένε πχ ότι «του πήραν 15 παίκτες τις τελευταίες μέρες των μεταγραφών και δεν του δώσανε χρόνο κτλ», ενώ παίκτες του πήραν έξι και τους τρεις δεν ήθελε και να τους βάλει και στην ευρωπαϊκή λίστα. Αλλά στην προκειμένη περίπτωση το πρόβλημα δεν είναι τα συναισθήματα του κόσμου: και να τον μισούσαν ξαφνικά όλοι τον Μεντιλίμπαρ ή με ένα μαγικό τρόπο να τους ήταν αδιάφορος δεν θα ήταν πιο απλή η δουλειά του νεοφερμένου. Δεν καθορίζουν την επιτυχία ή την αποτυχία ενός προπονητή τα όποια συναισθήματα για τον προηγούμενο.

Το αληθινό πρόβλημα του Ιμανόλ είναι ότι αντίθετα με πολλούς άλλους που έχουν αναλάβει τον Ολυμπιακό μεσούσης της περιόδου, αυτός παραλαμβάνει μια ομάδα που πραγματικά μοιάζει στο γήπεδο να μην ξέρει να κάνει σωστά παρά ελάχιστα.

Δύσκολα το κατορθώνεις

Γίνεται μεγάλη συζήτηση από πέρυσι για την δυσκολία του Ολυμπιακού απέναντι σε κλειστές άμυνες κτλ. Αυτό συμβαίνει για απλούς λόγους: απουσιάζουν εντελώς οι συνεργασίες, η μπάλα δεν κυκλοφορεί σωστά στα μικρά διαστήματα στο ύψος της περιοχής του αντιπάλου, η κίνηση των επιθετικών χωρίς την μπάλα είναι ελάχιστη, τα overlap είναι μετρημένα και οι χαφ δεν πατάνε παρά ελάχιστα την περιοχή. Όλα αυτά σημαίνουν μόνο ένα πράγμα: ότι η δουλειά στην προπόνηση ήταν λίγη και κακής ποιότητας. Για τον ίδιο λόγο λείπουν και τα γκολ από στημένες φάσεις πχ και για τον ίδιο λόγο έχουν πρόβλημα προσαρμογής οι νεοαποκτηθέντες: πέρυσι ο Ολυμπιακός απέκτησε 13 παίκτες και από αυτούς ενεργός παραμένει μόνο ο Σιπιόνι. Και να το θες, δύσκολα γίνεται.

Ο κόσμος νομίζει πως οι παίκτες δεν είναι καλοί, δεν έχουν προσωπικότητα κτλ. Στην πραγματικότητα οι παίκτες έψαχναν καιρό τώρα να βοηθήσουν την ομάδα (και τον προπονητή) να λύσει το πρόβλημα του γκολ με ατομικές πρωτοβουλίες τις οποίες ο Μεντιλίμπαρ ενθάρρυνε για αυτό και προτιμούσε ως εξτρέμ τον Ροντινέι πχ από άλλους που ήθελαν πλάνο για να κινηθούν. Η έλλειψη πλάνου οδηγούσε στην απλοποίηση, δηλαδή στις σέντρες και τα γεμίσματα: αν δεν ξέρεις τι να κάνεις την μπάλα μόνο έτσι την πας μπροστά. Είναι ο πιο απλός τρόπος, αλλά και ο πιο προβλέψιμος.

Η πίεση είναι μεγάλη

Πριν τον νεοφερμένο Βάσκο, ο Ολυμπιακός είχε μιλήσει και με άλλους προπονητές: επειδή οι απαιτήσεις είναι μεγάλες όλοι δίστασαν να πουν το ναι – και ήταν προπονητές με ονόματα και συμβόλαια μεγάλα. Αλλά όλοι έβαλαν στο τραπέζι το ζήτημα του χρόνου που θα έχουν στην διάθεσή τους και κατάλαβαν πως η δουλειά τους θα είναι δύσκολη, γιατί η απαίτηση άμεσων αποτελεσμάτων είναι μεγάλη. Ο Ρούντι Γκαρσία είπε πως ο Ολυμπιακός που είδε με την Ναϊμέγκεν δεν ξέρει ούτε άμυνα να παίζει, ούτε επίθεση. Ο Τσάβι το συζήτησε αλλά προτίμησε την Εθνική Ολλανδίας. Ο Κόντε είπε προσωπικά στον Μαρινάκη πως δεν τον ενδιαφέρει το ελληνικό πρωτάθλημα και πως για να φτιάξει μια ομάδα για να διακριθεί στο Europa League θα έπρεπε να έχει την ομάδα από πέρυσι.

Ο Ιμανόλ κολακεύτηκε από την πρόταση και αυτό είναι καλό. Αλλά ουσιαστικά έχει δουλέψει μόνο στην Ρεάλ Σοσιεδάδ – με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Και δεν έχει κάνει πρωταθλητισμό, όπως ωστόσο όλοι σχεδόν οι ξένοι προπονητές που έχουν έρθει στον Ολυμπιακό τελευταία. Κάποιοι την δουλειά την έμαθαν – ο Βαλβέρδε, ο Μάρτινς, ο Μεντιλίμπαρ. Κάποιοι όχι. Το μυστικό είναι η αντοχή της πίεσης, αλλά συνταγή δεν υπάρχει. Ο Βαλβέρδε μου έχει πει προσωπικά ότι στην Μπαρτσελόνα οι απαιτήσεις ήταν μικρότερες (!), ο Μαρτίνς έπινε κανένα κρασί παραπάνω. Η δουλειά είναι δύσκολη γιατί την πίεση πρέπει να την διαχειριστείς μόνος.

Τίποτα δεν μοιάζει απλό

Αλλά δεν υπάρχουν μόνο οι ανάγκες του προπονητή: την συγκεκριμένη στιγμή οι ανάγκες της ομάδας είναι πιο μεγάλες. Ο Ιμανόλ πρέπει να μάθει στον Ολυμπιακό κυρίως τι να κάνει όταν έχει την μπάλα κι αυτό δεν είναι ζήτημα απλό: χρειάζονται ιδέες και μαθήματα, δηλαδή προπονήσεις. Και φυσικά το πράγμα θα έχει κόστος – σοβαρό κόστος. Στο ματς με τον Βόλο για το κύπελλο πχ ο Ολυμπιακός δέχτηκε δυο γκολ απλά χαλαρώνοντας (σε ένα ματς ανοιχτό όπου σκόραρε τρεις φορές γιατί η σκοπιμότητα απουσίαζε). Θέλω να πω ότι δεν είναι δύσκολο η ανάγκη να μάθει η ομάδα να παίζει κάτι πιο σύνθετο από το «κάνω σέντρες στην επίθεση» να οδηγήσει σε αμυντικά προβλήματα: ο Μεντιλίμπαρ ξέροντας πόσο αυτά παραμονεύουν προτιμούσε να έχει στην ενδεκάδα τους έμπειρους δηλαδή τον Ντάνι Γκαρθία, τον Εσε, τον Πιρόλα και τον Ρέτσο, φυσικά και τον Μπρούνο. Αν δεν είχε φύγει ο Ροντινέι στο Βόλο θα ήταν αυτός βασικός. Γιατί ο Μεντιλίμπαρ ήξερε τι μπορεί να του δώσει, ενώ τον Πέτερσεν πχ για να τον εμπιστευθεί έπρεπε να τον μάθει. Και να μάθει κι αυτός αυτόν. Πολλοί παίκτες δεν ψάχνουν πατερούλη, θέλουν απλά έναν να τους εξηγήσει τι να κάνουν και να τους εμπιστεύεται.

Ο Ιμανόλ πρέπει να αλλάξει τον Ολυμπιακό, αλλά χωρίς τα μαθήματα να έχουν κόστος: όλο αυτό φαίνεται πολύ δύσκολο. Πρέπει να δώσει στην ομάδα όχι μια ταυτότητα (αυτό σε γενικές γραμμές υπήρχε γιατί όλοι ήξεραν τι κάνει και τι δεν κάνει ο Ολυμπιακός), αλλά ένα παιγνίδι συμβατό με την υποχρέωσή της να κερδίζει ανοίγοντας κλειστές άμυνες. Από την άλλη ο νέος προπονητής πρέπει να μην χαλάσει την όποια αμυντική οργάνωση της ομάδας – ακόμα κι αν ο τρόπος που η ομάδα αμύνεται μπορεί να μην του αρέσει. Αν για παράδειγμα δούμε τον Ολυμπιακό με τον Κάρμο και τον Σμαϊλοβιτς να αμύνεται με την άμυνα στην σέντρα, η να παίζει σε σοβαρά ματς με ένα μόνο αμυντικό χαφ, ας ετοιμαστούμε για σκηνές ροκ.

Συνέχεια της περσινής σεζόν

Ο Ολυμπιακός δεν είναι ούτε καλός ούτε κακός στο ξεκίνημα της σεζόν: ζούσε απλά την συνέχεια της περσινής του σεζόν με παίκτες που είτε εξακολουθούσαν να κάνουν όσα (λίγα επιθετικά…) έκαναν είτε προσπαθούσαν να καταλάβουν τι πρέπει να κάνουν (ο Σα, ο Ρόκα, ο Γκονζάλεθ παίζουν κοιτώντας στον πάγκο). Όμως το πιο παράδοξο είναι ότι δεν υπάρχουν βεβαιότητες κι ας είμαστε στα μισά του Σεπτέμβρη κι ας υπάρχουν πολλοί περσινοί παίκτες. Κανείς δεν ξέρει πχ ποιοι είναι οι τρεις συμβατοί μέσοι για το παιγνίδι της ομάδας, ακριβώς γιατί οργανωμένο παιγνίδι δεν υπάρχει. Με τον ΟΦΗ θα δούμε πολύ απλά ποια είναι μια πρώτη (πολύ δύσκολη) ανάλυση των παικτών του Ολυμπιακού – ποιοι είναι οι παίκτες που ο Ιμανόλ εκτιμά ότι μπορεί να καταλάβουν τι ακριβώς θέλει. Θα έχει ενδιαφέρον γιατί τα δεδομένα που ο νέος κόουτς έχει στα χέρια του είναι ελάχιστα: τα κακής ποιότητας ματς με τα οποία ο Ολυμπιακός ξεκίνησε την σεζόν δεν προσφέρονται καν για συμπεράσματα για τις ικανότητες των παικτών. Και στο μεταξύ μπορεί να δούμε τον ΟΦΗ να κάνει ένα σπουδαίο ματς – πράγμα πολύ πιθανό.

To δέκα του Γιαμάλ

Fri, 11 Sep 2026 07:55:57 GMT

Η πρώτη αγωνιστική του Τσάμπιονς λιγκ μας έδωσε πολλά από αυτά που θα είναι βασικά θέματα συζήτησης για την διοργάνωση κατά τη διάρκειά της. Βέβαια το βασικό και ευχάριστο συμπέρασμα είναι ότι το Τσάμπιονς λιγκ είναι πάντα το Τσάμπιονς λιγκ, δηλαδή μια διοργάνωση στην οποία βρέχει γκολ. Είτε οι μεγάλες ομάδες που το διεκδικούν είναι σε καταπληκτική κατάσταση, είτε είναι γεμάτες από παίκτες που δεν έκαναν την καλύτερη προετοιμασία εξαιτίας του Μουντιάλ κάποια πράγματα δεν αλλάζουν. Το ΑΕΚ – Λάσκ 1-0, πρώτο παιγνίδι της διοργάνωση, ήταν μάλλον η εξαίρεση στον κανόνα: ένα μόνο γκολ είχε μόνο το Νάπολι – Αρσεναλ (0-1). Κατά τα άλλα είδαμε 69 γκολ! Την πρώτη μέρα 21, την δεύτερη 25 και την τρίτη 23!

Ας δούμε μερικά από τα πολλά που ξεχώρισαν.

Οι Αγγλοι on fire

Ολόκληρη τη χρονιά πέρσι περιμένουμε την αγωνιστική που θα κέρδιζαν όλοι οι εκπρόσωποι της Πρέμιερ λιγκ. Μάταια το περιμέναμε. Κι όμως φέτος αυτό συνέβη την πρώτη κιόλας αγωνιστική. Η Μάντσεστερ Σίτι με μπροστάρη τον Χάαλαντ πέρασε εύκολα από το Οπόρτο κερδίζοντας τους Δράκους με 0-2. Η Άρσεναλ πήρε τη νίκη κόντρα στην Νάπολη στο Ντιέγκο Μαραντόνα με το αγαπημένο της 0-1 και γκολ του Οντεγκαρντ, αφού πάντως κυριάρχησε στο παιχνίδι. Η Λίβερπουλ που είχε και το πιο δύσκολο αντίπαλο κέρδισε με ανατροπή την Ατλέτικο Μαδρίτης του Σiμεόνε που ακόμα ψάχνεται: η χρησιμοποίηση του «αντάρτη» Χουλιάν Αλβαρες δεν έδωσε κάτι στους Μαδριλένους. Η Ατλέτικο έχει τον τελικό στην έδρα της και θέλει να φτάσει σ’ αυτόν αλλά για να συμβεί κάτι τέτοιο χρειάζεται πάρα πολλά. Πιο δύσκολη η νίκη της Αστον Βίλα που πέρασε από το Βέλγιο κερδίζοντας την Μπριζ με 3-2. Αν σκεφτείς πόσο δυσκολεύεται στο ξεκίνημα της Πρέμιερ λιγκ καταλαβαίνεις γιατί στις αγγλικές ομάδες το Τσάμπιονς λιγκ μοιάζει σιγά σιγά ευκολότερο από το δικό τους πρωτάθλημα. Τέλος θριαμβευτική υπήρξε η νίκη της Μάντστεστερ Γιουνάιτεντ στην επανεμφάνισή της: η Σαμπάχ του Νταμπράουσκας έμοιαζε ευχαριστημένη γιατί έχασε μόνο με 4-0.

Oι Κλασικοί της Λίγκας

Η δεύτερη συζήτηση που θα γίνει κατά τη διάρκεια της χρονιάς αφορά την Ρεάλ και την Μπαρτσελόνα. Και οι δυο ξεκίνησαν με νίκες αλλά διαφορετικές. Η

Ρεάλ του Μουρίνιο θυμίζει την Ρεάλ του Μουρίνιο στο προηγούμενο πέρασμά του Πορτογάλου από εκεί - και δεν θα μπορούσε το πράγμα να είναι διαφορετικό. Ο Μου προσπαθεί να αξιοποιήσει τους πολλούς και καλούς επιθετικούς της Βασίλισσας δίνοντάς τους απόλυτη ελευθερία κινήσεων. Θέλει επίσης η ομάδα του να παίξει πιο οργανωμένη άμυνα αλλά για την ώρα αυτό που φαίνεται είναι η πρόθεσή του και τίποτα άλλο. Ορισμένες τακτικές διαβολιές του όπως η ταυτόχρονη χρησιμοποίηση του Αλεξάντερ Αρλοντ και του Ντούμφρις και το ξεκίνημα του Ντίαθ βοήθησαν ώστε να δούμε μια Βασίλισσα μάλλον χωρίς ισορροπία που έπαιζε ένα παράξενο 4-2-4 με τον Αρνολντ κάτι σαν δεύτερο κόφτη. Κάπως έτσι η Ρεάλ για να κερδίσει την Ίντερ, που τα παιχνίδια μαζί της στην Ισπανία τα χάνει μόλις οι παίκτες της πατήσουν στο αεροδρόμιο Μπαράχα, χρειάστηκε τον Κουρτουά και φυσικά τον ΕμΠαπέ που διασκεδάζει.

Η Μπαρτσελόνα είναι τελείως διαφορετική ιστορία. Φέτος είναι πιο δυνατή από πέρσι και ας μην έχει τον Λεβαντόφσκι: δεν της χρειάζεται άλλωστε ένας τέτοιου τύπου σέντερ φόρ για να σκοράρει κατά ριπάς και μας το έδειξε στο ματς με την Φλεγενορντ. Για να μπορέσει να κερδίσει το Τσάμπιονς λιγκ η Μπάρτσα θα πρέπει ο Γιαμάλ να αποδείξει ότι μπορεί να κάνει τη διαφορά σε μία διοργάνωση που κρατάει μήνες και για να συμβεί αυτό χρειάζεται και μεγαλύτερη αγωνιστική ωριμότητα αλλά και τύχη για να γλιτώσει από τραυματισμούς που τακτικά εμφανίζονται. Το ότι φοράει πλέον τη φανέλα με το 10 είναι σημάδι των προθέσεων του. Κατά τα άλλα η Μπάρτσα με τον Ραφίνια σε τέτοια κατάσταση είναι βέβαιο ότι στην League Phase θα σπείρει τον πανικό.

Η τρίτη φορά της Παρί

Βασικό θέμα συζήτησης είναι ήδη και το αν η Παρί Σεν Ζερμέν μπορεί να κερδίσει για τρίτη συνεχόμενη φορά τη διοργάνωση. Έχει ξεκινήσει άσχημα στο γαλλικό πρωτάθλημα αλλά απέναντι στην Σλόβαν Μπρατισλάβας έκανε ένα υγιεινό περίπατο. Με τον Φεράν Τόρες να δείχνει σαν να παίζει χρόνια εκεί, τον Ντεμπελέ να συνεχίζει να σκοράρει με χαρακτηριστική άνεση και με νέους πρωταγωνιστές στην εντεκάδα (Ακλιούς, Ντρο Φερνάντεζ) το βέβαιο είναι ότι η Παρί είναι δυνατότερη από πέρσι. Στο ματς με την Σλόβαν έλειψαν ο Κβαρασκέλια και ο Ντουέ και δεν το κατάλαβε κανείς όπως κανείς δεν κατάλαβε ότι έφυγε ο Μπαρκολά. Αλλά το εμπόδιο ήταν πάρα πολύ χαμηλό, ακόμα και για πρώιμα συμπεράσματα.

Οι Γερμανοί που ακόμα σκοράρουν

Τι άλλο είδαμε; Την Μπάγερν Μονάχου να κάνει τα δικά της κόντρα στην Μπόντο, την Στουτγάρδη να κερδίζει την Βίκινγκ (στις γερμανονορβηγικές μονομαχίες) και την Μπορούσια να δείχνει την επιθετική της ικανότητα παρά την απουσία του Κωνσταντέλια και ουσιαστικά και του Καρέτσα. Μπορεί στο παιχνίδι της Ντόρντμουντ με την Βιγιαρεάλ εμείς να τρομάξαμε με τον Καρέτσα, αλλά πολλοί τρόμαξαν την ευκολία των Γερμανών στην δημιουργία φάσεων: παρότι πολλοί έφυγαν ή έλειπαν η Μπορούσια το εύκολο γκολ το έχει ακόμα. Το ματς πάντως πέρασε στην ιστορία γιατί ο Γκιρασί πέτυχε γκολ (δύο) και αυτογκόλ ενώ με αυτογκόλ άνοιξε το σκορ και η γερμανική ομάδα! Με χαρακτηριστική άνεση σκοράρει και η Στουτγκάρδη που χάρη στο διάδοχο του Τζέκο τον Βόσνιο Ντιμιτρίεβιτς πέτυχε στην Βίκινγκ 3 γκολ σε 12 λεπτά.

Η Μπάγερν έχει δημιουργήσει μόδα στην Γερμανία και η ίδια συνεχίζει βέβαια να κάνει τα δικά της. Στην Μπόντο πέτυχε πέντε γκολ – όλα στο δεύτερο ημίχρονο. Η ομάδα του Κομπανί είναι ίδια με πέρυσι – τα συν η επιστροφή του Μουσιάλα. Ο Σαϊμπάρι μπήκε στο 70΄όταν το ματς ήταν στο 2-0, ο Χάρι Κέιν φωνάζει πως θέλει την Χρυσή μπάλα, αλλά ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος.

Οι Ελληνες και οι υπόλοιποι

Εντυπωσιακό και το ξεκίνημα της Σπόρτινγκ Λισαβόνας που βρήκε την Γαλατασαράι χωρίς τον Οσιμεν και την κέρδισε θυμίζοντας όλες τις περσινές τις δυνατότητες: κυρίως στην εξαιρετική καθοδήγηση που εγγυάται στην επίθεση της ο Κολομβιανός Σουάρεθ που με τη φανέλα της κάνει θαύματα ενώ στο Μουντιάλ χάθηκε. Η αγωνιστική είχε μόλις δυο ισοπαλίες μάλλον ανέλπιστες. Η PSV και η Σαχτάρ μοιράστηκαν τους βαθμούς (1-1) γιατί έχασαν πολλά γκολ (ειδικά οι γηπεδούχοι), ενώ ίδιο σκορ είχαμε και στο Φενερμπαχτσέ – Ρόμα: στο τέλος του ματς ο προπονητής των γηπεδούχων Καρτάλ θυμωμένος γιατί θεατής του πέταξε ένα μπουκάλι νερό παραιτήθηκε! Ισοπαλία θα είχαμε και στο Σλάβια – Λανς (2-3) αν ο Ρούμπεν Αγκιλάρ δεν έδινε την νίκη στους Γάλλους στο 94΄κι αφού η Λανς είχε ισοφαρίσει με τον Τοβέν στο 93΄!

Τέλος η Κόμο με πρωταγωνιστή τον Δουβίκα έσωσε την τιμή του Καμπιονάτο παίρνοντας μια εύκολη νίκη με 4-1 κόντρα στην Λειψία. Ο Δουβίκας ήταν ο πιο καλός από τους Ελληνες του εξωτερικού. Ο Τζόλης πέρασε στο ματς της Αρσεναλ με την Νάπολι, πρόλαβε σε 20 λεπτά να έχει συμμετοχή στο γκολ και να χάσει και δυο ευκαιρίες. Ο Βαγιαννίδης ξεκίνησε ως βασικός με την Σπόρτινγκ και ο Ιωαννίδης μπήκε αλλαγή. Όπως και ο Τσιμίκας στο Λίβερπουλ – Ατλέτικο. Ο Κουλιεράκης δεν αγωνίστηκε.

Αν βλέπουμε πολλά γκολ, πολλά από αυτά οφείλονται στις στημένες φάσεις και στα λάθη των τερματοφυλάκων που κοστίζουν ακριβά. Στην πρώτη αγωνιστική είδαμε καταπληκτικά γκολ από χτυπήματα φάουλ όπως αυτό του Μάριν στο ΑΕΚ – Λάσκ (1-0): οι Γάλλοι έγραψαν ότι θύμισε γκολ του Πλατινί. Αλλά είχαμε και σπάνια λάθη από τερματοφύλακες. Ασυγχώρητο αυτό που έκανε ο τερματοφύλακας της Ίντερ Μαρτίνεθ που χάρισε στο Βαλβέρδε το δεύτερο γκολ της Ρεάλ στο Μπερναμπέου. Μεγάλο και το λάθος του Ζόμερ που προκάλεσε άθελά του μεγάλη στην Μπριζ. Στο Τσάμπιονς λιγκ όλα τιμωρούνται.

Με λένε Γιώργο....

Thu, 10 Sep 2026 08:03:14 GMT

Η είδηση του θανάτου του Γιώργου Μαζωνάκη με άφησε άναυδο. Υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύω πως δεν θα πεθάνουν ποτέ επειδή είναι αυτό που λένε bigger than life: ο Μαζώ ήταν κάτι τέτοιο. Σύμβολο πιο πολύ από τραγουδιστής, persona πιο πολύ από καλλιτέχνης, γνωστός και συγχρόνως άγνωστος όπως οι πραγματικοί σταρ τους οποίους ο στίχος ανήκω σε μένα και στα όνειρα μου περιγράφει απόλυτα.

«Κυρία είμαι συνάδερφος…»

«Τι άκουγες βρε Γιώργο όταν ήσουν μικρός;» τον είχα ρωτήσει κάποτε στη Γλυφάδα. «Στη Νίκαια που μεγάλωσα, αν δεν άκουγες λαϊκά σε δέρνανε οι γέροι σου» μου είχε πει κάποτε. Ακουγε Στράτο Διονυσίου, Γιάννη Πάριο, Μαρινέλλα, πολύ Χαρούλα Αλεξίου και «στη ζούλα πολύ ξένο ροκ». Όταν αποφάσισε να γίνει λαϊκός τραγουδιστής ήταν ένα παιδί που ακολούθησε τα βήματα των ηρώων του. Αλλοι έχουν είδωλο τον μπαμπά τους: ο Γιώργος αυτούς που σέβονταν γιατί τους άκουγε. Δεκατρία χρονών πήγε στο REX στο καμαρίνι της Μαρινέλας. «Είμαι συνάδερφος» της είπε – μου το χε πει η ίδια. Στα 15, ενώ πήγαινε Α΄Λυκείου, ο Γιώργος εμφανιζόταν σε μαγαζί.

Με λένε Γιώργο

Πως βρέθηκε να τραγουδάει στην Πάτρα τον είχα ρωτήσει κάποτε στη Γλυφάδα αλλά ούτε που το θυμάμαι. Πάντα στις ιστορίες με το Μαζώ υπήρχαν κομμάτια τους που χάνονταν. Ας το πούμε με τον τρόπο του. «Στην Αθήνα δεν δίνανε δουλειές σε πιτσιρικάδες στις αρχές της δεκαετίας του 90: στην καλύτερη σε αφήνανε να ανοίγεις το πρόγραμμα. Ηταν λίγο». Ο Γιώργος, που έλεγε «το με λένε Γιώργο και ποτέ δεν τραγουδάω» από τα δεκαπέντε του νοιώθοντας σταρούμπα ήθελε την πίστα για πάρτι του: κάπως έτσι βρέθηκε στην Πάτρα - «πήγα για τρεις μήνες και έμεινα τρία χρόνια γιατί μπορούσα να λέω όποια τραγούδια γουστάρω». Η φήμη του πιτσιρικά που έκανε χαμό με μια ιδιότυπη φωνή έφερε στο μαγαζί καλοκαίρι του 1992 τον παραγωγό της τότε Polygram Γιώργο Μακράκη. Και η πόρτα της επιτυχίας εκείνη τη νύχτα άνοιξε για το παιδί της νύχτας που δεν άντεχε το πρωϊ. Και δεν έκλεισε ποτέ.

Εσπαγε τις διαχωριστικές γραμμές

Ο Μαζωνάκης με το ιδιαίτερο ταπεραμέντο του, τη ξεχωριστή φωνή του, τις θεατράλε ερμηνείες του και τις πρωτοποριακές παρεμβάσεις του στα μαγαζιά που εμφανιζόταν (και για τα οποία είχε πάντα γνώμη) σημάδεψε την νυχτερινής διασκέδαση. Το πιο σημαντικό ήταν ότι έσπαγε τις διαχωριστικές γραμμές κάνοντας τους περίφημους έντεχνους να τον λατρεύουν. Το 2002 τραγούδησε δύο τραγούδια του Σταμάτη Κραουνάκη στο σάουντρακ της ταινίας του Νίκου Παναγιωτόπουλου «Κουράστηκα να σκοτώνω τους αγαπητικούς σου», το «Καμικάζι» και το «Ξημερώνει πάλι»: ο Κραουνάκης δήλωνε καταγοητευμένος για την αυθεντική του λαϊκότητα. Το ίδιο ακριβώς συνέβαινε με όποιον από την απέναντι όχθη του τραγουδιού τον γνώριζε: ο Μαζωνάκης κέρδιζε την προσοχή σαν ιδιαίτερο φαινόμενο. «Δεν θα ανεχόταν ούτε μια μελούρα, ούτε ένα ψήγμα ηρωοποίησης, ούτε ένα εκ του ασφαλούς κατηγορώ για την «σκληρή και βρώμικη ζωή της νύχτας». Κάθε άνθρωπος τάζει τη ζωή του κάπου. Ο Γιώργος το τάμα του το έκανε στη νύχτα» γράφει ο Φοίβος Δεληβοριάς αποχαιρετώντας τον. Ο Μαζώ προκαλούσε όχι απλά την προσοχή, αλλά όλη την διεισδυτική ματιά όποιου συνεργαζόταν μαζί του. Ο μαγνητισμός του ήταν κάτι σπάνιο.

Δεν έβγαλε πολλούς δίσκους: μόλις δεκατρείς. Ο πρώτος του κυκλοφόρησε το 1993, το «Μεσάνυχτα και κάτι». Την επόμενη χρονιά το άλμπουμ «Με τα μάτια να το λες» χάλασε κόσμο με τις επιτυχίες «3 το πρωί», «Ανήκω σε μένα» και «Μη μου ζητάς». Ό,τι τραγουδούσε γινόταν επιτυχία σε ένα κοινό που ήταν τεράστιο καθώς μπορούσε πραγματικά να απευθύνεται σε όλους – για την ακρίβεια τους ήθελε όλους καταργώντας διαχωριστικές γραμμές. Το 1996 βγαίνει το σινγκλ «Μου λείπεις»: ακούς το τραγούδι παντού. Ακολουθούν αμέτρητες επιτυχίες όπως το πλατινένιο «Παιδί της Νύχτας» το 1997, ο ύμνος «Θέλω να γυρίσω στα παλιά» σε στίχους Νίκου Βουρλιώτη – μια από τις πιο ανατρεπτικές συνεργασίες εκείνων των καιρών.

Οι καταξιωμένοι καλλιτέχνες που ζητούν να συνεργαστούν μαζί του κάνουν ουρά έξω από το καμαρίνι του μολονότι έχει την φήμη του κομμάτι δύσκολου. Δεν ήταν: απαιτούσε απλά τον σεβασμό. Και απαιτούσε και δουλειά. Είχε σκηνοθέτη και από το καμαρίνι μέχρι την πίστα ήθελε όλα να είναι προγραμματισμένα: ζήλευε την οργάνωση των ροκ σταρ – «θα ήθελα να δουλεύω στο εξωτερικό για να είμαι βέβαιος πως πάντα όλα θα είναι όπως πρέπει. Θέλω να υπάρχει αρχή, μέση και τέλος, θέλω να υπάρχει concept, μια συνοχή στα πράγματα, είμαι λάτρης αυτού του πράγματος και όταν κάτι δεν γίνεται έτσι, εκνευρίζομαι» έχει πει, αλλά δεν χρειαζόταν καν να το πει: το έβλεπες.

Οι επιλογές των συνεργασιών του είναι εντελώς απρόβλεπτες όπως συχνά συμβαίνει και με τα τραγούδια του. Είχε εμφανιστεί και με τον Σταμάτη Γονίδη αλλά και με τους Goin' Through, με την Ελενα Παπαρίζουν αλλά και με τον Νότη Σφακιανάκη, με την Κατερίνα Στανίση αλλά και με τη Μαίρη Λίντα, η οποία τραγούδησε για το άλμπουμ του «Μπροστά σ’ ένα Μικρόφωνο» το τραγούδι «Δεν θέλω πια να ξαναρθείς».

Ο πιο ακριβός καναπές

Το 2003 αν θυμάμαι καλά ο χορογράφος Κωνσταντίνος Ρήγος έπεισε τον Μαζωνάκη να αλλάξει εντελώς το μαγαζί όπου τραγουδούσε και να βάλει τους θαμώνες του να κάθονται σε καναπέδες. Ένα από αυτόν τον βάζει στην άκρη του διαδρόμου της παράξενης σκηνής πασαρέλας που έχει φτιάξει: είναι η χρονιά που λέει το «Gucci Φόρεμα». Αυτός ο καναπές είναι εκείνη την χρονιά το ακριβότερο τραπέζι στη Αθήνα. Το επόμενο βήμα του είναι να σκανδαλίσει το κοινό του με μια εμφάνισή του με κάτι σαν φούστα: όλοι η Αθήνα μιλούσε για πολύ καιρό γι’ αυτή του την απόφαση, ο ίδιος γελούσε. Αυτοσαρκαζόταν πολύ, δεν πίστευε ότι προκαλούσε («έλα μωρέ λίγη πλάκα κάνουμε»), δεν νοσταλγούσε ποτέ τους καιρούς που δούλευε επτά νύχτες την εβδομάδα. Ελεγε ότι οι τραγουδιστές δεν είναι τζουκ μποξ, ότι έχουν τις καλές και τις κακές τους και ότι ο προορισμός τους ήταν να κάνουν όμορφη τη νύχτα. «Δεν έχει τίποτα κακό η νύχτα, ότι μπορείς να πάθεις τη μέρα μπορεί να το πάθεις και την νύχτα, απλά την νύχτα πονάει λιγότερο» έλεγε. Ελεγε επίσης ότι τα τελευταία χρόνια η αθηναϊκή νύχτα πλήρωσε τις υπερβολές της. «Εχω δουλέψει σε μαγαζί που ο πορτιέρης είχε Πόρσε – κάπου υπήρχε μια υπερβολή και ίσως κι εγώ να ήμουν μέρος της» έλεγε. Αλλά γούσταρε σίγουρα.

Για πάρτι του

Πάντα πίστευα ότι τραγουδούσε για την πάρτι του και μόνο: ίσως το πίστευα γιατί ήταν πολύ μοναχικός άνθρωπος όπως και έχει αυτό στη περίπτωσή του το έβρισκα μοναδικό. Οι καλοί λαϊκοί τραγουδιστές σε πείθουν ότι τραγουδάνε για ένα έρωτά τους, οι πολύ καλοί σε πείθουν ότι τραγουδάνε για ένα έρωτα σου, οι πάρα πολύ καλοί ότι τραγουδάνε για σένα και την παρέα σου. Ο Μαζώ σε έκανε να πιστεύεις ότι είσαι απλά τυχερός που ήσουν εκεί – στην πίστα του και στην νύχτα του. Δεν έδινε δεκάρα τσακιστή για το τι πίστευες για αυτόν και είχε ένα μοναδικό τρόπο να υπονομεύει και την ίδια την προσεχτική σκηνοθεσία των προγραμμάτων του ανατρέποντας στην πορεία της νύχτας τα πάντα. Τον έχω δει στο Θάλασσα ένα καλοκαίρι να τραγουδάει ξαπλωμένος στην πίστα με την πλάτη στο κοινό, σαν το μαγαζί να είναι άδειο. Μπορούσε να πίνει, να στρίβει τσιγάρα, να σε κάνει να πιστεύεις πως μπορεί να σηκωθεί και να φύγει ενώ σε αιχμαλώτιζε. Κι όσο η ώρα περνούσε γινόταν και καλύτερος σαν η φωνή του να σε έπαιρνε αγκαλιά: μόνο όταν πήγαινε τέσσερις ένοιωθες ότι μπορεί να τραγουδούσε και για σένα. Κι ας έχει πει και το «Τέσσερις πήγε» κι αυτό για αυτόν και μόνο.

Σούπερ πριν από σταρ

Δεν άντεξε λέει η καρδιά του. Δεν ξέρω πως έγινε το κακό, πιστεύω κι ο τρόπος που έφυγε θα σηκώσει τρομερή φασαρία. Τα τελευταία χρόνια τον συζητούσαν πολύ – πολλοί χωρίς να τον ξέρουν, ίσως κανείς να μην τον ήξερε. Σε μια συνέντευξή του είχε πει ότι του άρεσε μια φράση του Δημήτρη Παπαϊωάνου που έχει πει πως για να γίνεις σούπερ σταρ πρέπει να γίνεις πρώτα σούπερ – το σταρ είναι πιο απλό. Ο Μαζώ ήταν σίγουρα σούπερ. Ενας σούπερ ήρωας της νύχτας.

Οι επτά αρχές του Νίκολιτς

Wed, 09 Sep 2026 10:15:00 GMT

Χρειάστηκε να περάσουν είκοσι ολόκληρα χρόνια για να πανηγυρίσει ο κόσμος της ΑΕΚ μια νίκη της ομάδας στο Τσάμπιονς λιγκ αλλά χαλάλι στην αναμονή: η χθεσινή νίκη μπορεί να μην ήρθε με ένα μεγάλο σε έκταση σκορ στην AllWyn Arena αλλά μπορεί να γίνει η βάση μιας πρόκρισης στην επόμενη φάση, πράγμα που θα είναι για την ΑΕΚ ιστορικό. Τώρα που τα πανηγύρια τελείωσαν ας δούμε τι ακριβώς κέρδισε η ΑΕΚ απέναντι στους Αυστριακούς χθες βράδυ.

Πρώτα το δέντρο και μετά το δάσος. Η ΑΕΚ έκανε κυρίως τη δουλειά της κερδίζοντας την Λασκ με 1-0. Ήταν φαβορί και το έδειξε. Κέρδισε απλά, δηλαδή με εφαρμογή της συνταγής του παιγνιδιού του Νίκολιτς και σαφώς δίκαια διότι είχε τις πιο μεγάλες ευκαιρίες στο ματς. Αν μάλιστα έχει κάτι για να προβληματιστεί αυτό έχει να κάνει με την αποτελεσματικότητα της, πράγμα που όταν μιλάμε για το Τσάμπιονς λιγκ είναι ένας βολικός προβληματισμός: μαρτυρά ότι μια ομάδα έχει παίξει καλά – πράγμα που είναι πάντα το βασικό ζητούμενο.

Δεν είναι θεωρία, είναι πράξη

Επειδή μιλάμε πολύ για το ποδόσφαιρο του Νίκολιτς, θέλω να πω ότι αυτό βασίζεται σε κάποια πολύ συγκεκριμένα δεδομένα που είδαμε χθες βράδυ. Ο Σέρβος θέλει ομοιογένεια στην άμυνα γιατί πιστεύει πως έτσι μια ομάδα αμύνεται καλύτερα: η γνώση του τι κάνει και τι μπορεί ο συμπαίκτης είναι το βασικό ζητούμενο. Το δεύτερο είναι το συστηματικό τάισμα των κυνηγών με διαφορετικούς και όχι μονότονους τρόπους: η ΑΕΚ επιτίθεται σωστά όπως της επιτρέπει ο αντίπαλος. Το τρίτο είναι ο έλεγχος του ρυθμού – για αυτό και ο κόουτς θέλει ένα ρόστερ με πολλά χαφ. Το τέταρτο το γκάζι από νωρίς: η ΑΕΚ του Νίκολιτς δεν περιμένει αλλά μπαίνει όσο πιο δυνατά μπορεί. To πέμπτο η μεγάλη γνώση του αντιπάλου: κυρίως του τρόπου που παίζει στην επίθεση. Το έκτο η αξιοποίηση των στημένων φάσεων: υπάρχουν πάντα στην ενδεκάδα παίκτες για αυτή την δουλειά – με πρώτο τον Μάριν. Και το έβδομο έχει να κάνει με την νοοτροπία: νίκες είναι όλες και είναι χρήσιμες – ακόμα κι αυτές με 1-0, μας το είχε πει πέρυσι νωρίς. Ο σκοπός του Νίκολιτς είναι η ομάδα του να ξέρει να κερδίζει και 1-0 – όχι όμως μόνο με 1-0, γιατί αυτό δεν σε πάει μακριά.

Είναι ενδιαφέρον ότι στην πρώτη νίκη της ΑΕΚ στο Τσάμπιονς λιγκ μετά από είκοσι χρόνια οι αρχές του προπονητή φάνηκαν όλες.

H ΑΕΚ ξεκίνησε το ματς δυνατά όπως ο κόουτς θέλει χάνοντας μια τεράστια ευκαιρία με τον Γιόβιτς. Ο Βιτάλις τον βρήκε στην πλάτη της άμυνας των Αυστριακών, το σουτ του Σέρβου δεν ήταν κακό αλλά ο τερματοφύλακας των φιλοξενούμενων Γιούνγκβιρτ έβγαλε την μπάλα με το κεφάλι. Η φάση μαρτυρά ότι έγινε αυτό που ο κόουτς ήθελε: η μπάλα μερικές φορές μπορεί να μπει και άλλες όχι – σημασία έχει η πρόθεση.

Στο 21’ είδαμε την επένδυση του προπονητή στις στημένες φάσεις: ο Μαριν σήκωσε το γήπεδο στο πόδι για το 1-0 με απευθείας εκτέλεση – και τι εκτέλεση - φαουλ. Στο τέλος του ημιχρόνου η ΑΕΚ είχε ένα γκολ και τρεις μεγάλες ευκαιρίες, αλλά το σημαντικό ήταν άλλο: παρά την πίεση των Αυστριακών, που κέρδισαν αρχικά και πολλές μονομαχίες, η ΑΕΚ έλεγχε το παιγνίδι και γιατί η ομοιογενής άμυνά της δεν έκανε λάθη και γιατί οι μέσοι της είχαν επιστροφές και τρεξίματα. Η Ενωση μαζευόταν ωραία πίσω από την μπάλα ώστε να χτυπήσει στην κόντρα – οι Αυστριακοί κατάφεραν μόνο μια φορά να βρουν παίκτη ελεύθερο εντός περιοχής αλλά στο σουτ του Λανγκ ο Μπρινιόλι είχε απάντηση.

Συγκυριακό το μόλις 1-0

Η ΑΕΚ προτίμησε αυτή τη φορά να κάνει ένα περισσότερο κοντρόλ παιχνίδι - να παίξει δηλαδή με τον τρόπο που έπαιζε πέρσι αρκετά ματς στο Conference League εκτός έδρας: κατά την γνώμη μου το πιο σημαντικό ήταν ότι με τις επιστροφές, το τρέξιμο, αλλά και την τάξη που είχε στο γήπεδο (το 4-4-2 φαινόταν με γυμνό μάτι) σου έδινε πάντα την εντύπωση πως μπορεί να κερδίσει το ματς 1-0 αν χρειαστεί, και χρειάστηκε. Σίγουρα το τελικό σκορ είναι συγκυριακό, καθώς στο δεύτερο ημίχρονο δεν μέτρησε από το VAR ένα καταπληκτικό γκολ του Γιόβιτς για οφσάιντ του Μάγερ για κάτι ελάχιστο ενώ στο τέλος χάθηκαν από τον Ζίνι και τον Κοϊτα ευκαιρίες, αλλά αυτά μπορεί να σου συμβούν σε ένα τέτοιο ματς. Σημασία έχει να μπορείς να διαχειριστείς το 1-0 και να πιστεύεις πως θα το κρατήσεις – και φυσικά να το πιστεύει και μαζί σου το γήπεδο. Η υποστήριξη της ΑΕΚ από το κοινό της ήταν τρομερή ακριβώς γιατί ο κόσμος καταλάβαινε ότι η ομάδα μπορεί να ανταπεξέλθει: για το πω απλά έβλεπε το πλάνο. Το δεύτερο γκολ (που τελικά δεν ήρθε ποτέ) θα έδινε την καλύτερη εικόνα του αγώνα και θα γλύτωνε και τους οπαδούς της ΑΕΚ από το καρδιοχτύπι του τέλους: η Λασκ είναι πρωταθλήτρια και μια ευκαιρία στην πίεση που άσκησε θα την έκανε κι αυτή. Την βρήκε στο 93΄μετά την σύγκρουση του Μπρινιόλι με τα μπακ του σε μια εκτέλεση κόρνερ αλλά η κεφαλιά του Καλαϊτζιτς έφευγε άουτ γιατί η δικαιοσύνη δεν ήταν τυφλή: στο σενάριο της βραδιάς δεν υπήρχε πρόβλεψη για αδικίες.

Ισως χρειαζόταν λίγο πιο νωρίς

Ο Νίκολιτς χάρηκε τόσο πολύ με την εφαρμογή του πλάνου που έβλεπε ώστε η πρώτη αλλαγή του έγινε μετά το 80΄ και αυτό που θέλησε με τις αλλαγές ήταν κυρίως να φάει το χρόνο για να κρατήσει η ομάδα του το αποτέλεσμα: το ίδιο το ματς λέει πως ο Ζίνι θα μπορούσε να μπει πιο νωρίς καθώς μπόρεσε να τρομάξει τους Αυστριακούς και να είναι κι αυτός παράγοντας της νίκης. Αλλά ο Νίκολιτς δεν ήθελε βγάζοντας ή τον Γιόβιτς ή τον Βάργκα να επιτρέψει στους αντιπάλους της ΑΕΚ να ανεβούν κι άλλο, έστω κι αν όπως φάνηκε αυτό το ανέβασμα θα έδινε στον Ζίνι χώρους. Η ΑΕΚ έψαξε το δεύτερο γκολ, ο προπονητής της όμως με τον τρόπο που διαχειρίστηκε το ματς έψαξε βασικά την νίκη με το αγαπημένο του 1-0. Και την πήρε. Χωρίς μάλιστα να έχει ούτε εντυπωσιακά διακριθέντες, αλλά και χωρίς υστερήσαντες: όταν πλάνο υπάρχει, αυτό συμβαίνει.

Το δάσος του Λονδίνου

Πάμε τώρα να δούμε και το δάσος, δηλαδή το μεγάλο κέρδος. Η ΑΕΚ με την νίκη αυτή ξεκινά με τρεις βαθμούς που θα την κρατήσουν για καιρό πολύ ψηλά στην βαθμολογία, όποια κι αν είναι η άμεση συνέχεια. Το καλό είναι ότι και το δεύτερο ματς είναι μάλλον στα μέτρα της: βέβαια θα πρέπει να παίξει πολύ καλά μακριά από την έδρα της πράγμα που δεν έχουμε δει ακόμα. Αλλά το ματς με την Σαχτάρ στο ουδέτερο Λονδίνο είναι ότι πρέπει για να κάνει η πρωταθλήτρια βαθμό ή βαθμούς κι αν αυτό συμβεί η πρόκριση στην επόμενη φάση είναι πολύ κοντά: απομένουν έξι ολόκληρα ματς για μια υπέρβαση όποιο κι αν είναι το όνομα των αντιπάλων.

Το σπουδαιότερο αποτέλεσμα της βραδιάς είναι ότι η ΑΕΚ έδειξε αυτό για το οποίο είχε δεσμευτεί στην συνέντευξη Τύπου μια μέρα πριν ο προπονητής της: δεν μπήκε στο Τσάμπιονς λιγκ για την χαρά του παιγνιδιού αλλά για την διάκριση. Χθες ήρθε μια υποχρεωτική νίκη: τα αληθινά ωραία έρχονται.

(Gazzeta.gr, Σεπτέμβριος του 2026)

Ο παραμορφωτικός καθρέφτης

Tue, 08 Sep 2026 10:25:41 GMT

Από χθες το βράδυ και η Θύρα 7 προστέθηκε στο κλαμπ των αντιολυμπιακών που κάνουν πόλεμο στον Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ κτλ κτλ. Οι οργανωμένοι της ομάδας έβγαλαν μια ανακοίνωση στην οποία επισημαίνουν τρία πράγματα. Το πρώτο ότι το ποδόσφαιρο που παίζει η ομάδα καιρό τώρα δεν είναι αυτό που ο οπαδός του Ολυμπιακού περιμένει να δει. Το δεύτερο ότι η όποια υπομονή έχει εξαντληθεί γιατί ό,τι συμβαίνει φέτος είναι συνέχεια όσων όλοι έβλεπαν πέρυσι. Το τρίτο ότι ο προπονητής θα ανήκει πάντα στην ιστορία της ομάδας, όλοι θα τον αγαπούν και όλοι θα αναγνωρίζουν ότι έχει συμβολή σε ιστορικούς θριάμβους.

Υπάρχει κάτι από αυτό που δεν ισχύει; Νομίζω όχι. Αλλά ισχύει και ότι για μια σημαντική μερίδα του κόσμου όλα αυτά δεν πρέπει να λέγονται. Διότι η αλήθεια δεν έχει καμία σημασία μπροστά στο συναίσθημα.

Κρυφτούλι από την πραγματικότητα

Για πολύ κόσμο η ιστορία του Μεντιλίμπαρ είναι κυρίως μια ιστορία συναισθηματική. Ο προπονητής δεν πρέπει να κρίνεται. Αν πρέπει κάποιος να κρίνεται είναι όλοι οι υπόλοιποι: η διοίκηση, οι παίκτες, οι δημοσιογράφοι που κάνουν κριτική, οι οπαδοί που επισημαίνουν ότι ο Ολυμπιακός στο Καραϊσκάκη έχει βάλει 8 γκολ σε 8 μήνες. Ολοι. Εκτός από τον κόουτς.Που είναι ανοιχτό βιβλίο.

Ακριβώς επειδή ο κόουτς είναι ένας άνθρωπος 65 χρονών (με καριέρα γεμάτη από πολλά και συγκεκριμένα προηγούμενα) ό,τι μπορεί να κάνει μας το έδειξε από το πρώτο τρίμηνο που ήταν στην Ελλάδα: το καλό ήταν ότι μοιάζει προπονητής κι αυτό, όταν ο Βάσκος ήρθε, αποδείχτηκε πολύ χρήσιμο σε μια ομάδα που είχε αλλάξει του κόσμου τους προπονητές σε δυο χρόνια. Το πρόβλημα όμως εξ αρχής ήταν ότι οι τρόποι του και οι αντιλήψεις του (και εν τέλει το ίδιο το ποδόσφαιρο στο οποίο πιστεύει) δεν συνάδουν με ομάδα που κάνει πρωταθλητισμό – τουλάχιστον με τον τρόπο που το κάνει αυτό ο Ολυμπιακός.

Ο Ολυμπιακός του Μεντιλίμπαρ είχε πρόβλημα στο να παίξει και να δημιουργήσει και το πρώτο τρίμηνο της παρουσίας του εδώ για αυτό άλλωστε εκείνη την σεζόν κατέληξε τρίτος απλά γιατί κατάφερε να αποσπάσει μια ηρωϊκή ισοπαλία από τον ΠΑΟ στην Λεωφόρο. Σε εκείνο το πρώτο του τρίμηνο του Βάσκου ο Ολυμπιακός είχε δείξει δυσκολίες απέναντι σε κλειστές άμυνες (είχε κερδίσει πολύ δύσκολα ομάδες όπως ο Αστέρας στο Καραϊσκάκη και ο Παναιτωλικός), είχε κάνει λάθος ματς παίζοντας με δύο φουνταριστούς (αξέχαστη μια ήττα από τον ΠΑΟ του Τερίμ στην έδρα του), είχε μια κάκιστη προσέγγιση σε ντέρμπι (είχε χάσει με κάτω τα χέρια από τον ΠΑΟΚ), αλλά και μια δυσκολία κατανόησης ότι ο πρωταθλητισμός θέλει ένα κάποιο ρίσκο (ακόμα θυμάμαι μια ισοπαλία 1-1 με τον αδιάφορο Αρη στο Βικελίδης όπου ο κόουτς δεν είχε καταλάβει την ανάγκη της νίκης στην διεκδίκηση του πρωταθλήματος).

Δεν θα είχε συνεχίσει τότε

Τι θέλω να πω; Ότι αν δεν υπήρχε η κατάκτηση του Conference League (ένας πραγματικός θρίαμβος στον οποίο η συμβολή του ήταν μεγάλη) ο Μεντιλίμπαρ με όσα είχε δείξει στο πρωτάθλημα δύσκολα θα είχε συνεχίσει στον Ολυμπιακό. Κι ας απολάμβανε της εκτίμησης του Βαγγέλη Μαρινάκη που βλέπει στο πρόσωπό του και σήμερα ένα αξιοσέβαστο άνθρωπο.

Είναι όλα δικαιώματά του

Ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι ότι τρία περίπου χρόνια μετά υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν πως ο Μεντιλίμπαρ μπορεί να κάνει άλλα από αυτά που κάνει. Πιστεύουν πχ ότι μπορεί να φτιάξει μια ομάδα που να παίζει ελκυστικό ποδόσφαιρο: ο Βάσκος σε αυτό δεν πιστεύει. Δεν πιστεύει επίσης στο χτίσιμο των επιθέσεων και στην κατοχή της μπάλας και είναι δικαίωμά του. Όπως δικαίωμά του είναι να θεωρεί ότι οι παλιοί παίκτες είναι σημαντικότεροι από τους καινούργιους, όπως δικαίωμά του είναι να μην λέει ονόματα παικτών για μεταγραφές, όπως δικαίωμα του είναι να πιστεύει πως μια νίκη με 1-0 δεν έχει καμία διαφορά από μια νίκη με 3-0. Το θέμα δεν είναι ο Μεντιλίμπαρ: είναι ότι πολύς κόσμος νομίζει ότι είναι κάποιος άλλος – νομίζω ότι και ο Μαρινάκης το πίστευε αυτό για καιρό, ακριβώς γιατί θέλει την επιτυχία του κόουτς, που θα ήταν άλλωστε και επιτυχία του Ολυμπιακού. Δεν υπάρχει άλλωστε πιο μεγάλος παραμορφωτικός καθρέφτης από την αγάπη.

Δυο απλά παραδείγματα

Θα φέρω ένα παράδειγμα για να γίνει κατανοητό πως μπλέκεται η αγάπη με την πραγματικότητα: την περίπτωση του Κώστα Φορτούνη. Όταν ο παίκτης επέστρεψε στον Ολυμπιακό είπαν ότι αποκτήθηκε κάποιος που στην χειρότερη των περιπτώσεων μπορεί να έρχεται από τον πάγκο και να λειτουργεί σαν game changer. Μόνο που ο Βάσκος σε αυτό τον ρόλο δεν πιστεύει. Με τον Γιόβετιτς που προ τριετίας του ζητούσε να του δίνει χρόνο συμμετοχής έστω στο τέλος των παιγνιδιών για να δείχνει την χρησιμότητά του τσακώθηκε σε σημείο που ο Σέρβος στην Λεωφόρο του έκανε κάποτε χειρονομίες. Τον Καμπελά δεν τον έβαζε πέρυσι ποτέ για να κάνει αυτή την δουλειά. Το ίδιο ακριβώς κάνει και με τον Φορτούνη. Είναι παράξενο; Όχι φυσικά. Παράξενο είναι ότι πολύς κόσμος νομίζει ότι μπορεί από τον Μεντιλίμπαρ ο Φορτούνης να χρησιμοποιείται όπως κάποτε ο Βαλμπουενά: λες κι ο Βάσκος κι ο Πέδρο Μαρτίνς είναι το ίδιο πράγμα.

Θα φέρω κι άλλο ένα παράδειγμα: τον Ντάνι Γκαρθία. Τον χρησιμοποιεί δείχνοντάς του τον σεβασμό που έδειξε κάποτε στον Ιμπόρα. Γιατί; Γιατί του αρέσουν αυτά τα χαφ. Από τον Ιμπόρα, ένα παίκτη που έμεινε τον Ιανουάριο του 2025 στον Ολυμπιακό γιατί το ζήτησε από τον Γιάννη Βρέντζο ως προσωπική χάρη για να μην φύγει κι αλλάξουν τα παιδιά του σχολείο στη μέση της σεζόν, ο Μεντιλίμπαρ πήρε σε ένα τρίμηνο πολλά, από τον Ντάνι παίρνει σε δυο χρόνια λιγότερα: αλλά ο σεβασμός και η επιμονή στον παίκτη είναι ο ίδιος γιατί του κόουτς του αρέσουν χαφ με αυτά τα χαρακτηριστικά. Παίκτες σαν τον Σα, τον Ολιβέιρα, τον Ορτα, τον Νασιμέντο κτλ του αρέσουν λιγότερο.

Τι άλλαξε από την συνάντηση

Ο κόσμος απορεί γιατί ενώ πριν λίγες μέρες υπήρξε μια συνάντηση του κόουτς με τον Μαρινάκη στην οποία προέκυψαν αγκαλιές, φιλιά και στήριξη σήμερα υπάρχει πάλι θέμα προπονητή. Μα είναι απλό: υπάρχει μια στιγμή που ο συναισθηματισμός πάει στην άκρη. Τι έγινε μετά την συνάντηση; Ο Μεντιλίμπαρ συνέχισε να μην θέλει κανένα ενεργό ρόλο στις μεταγραφές. Συνέχισε να στηρίζει τους «παλιούς» γιατί αυτούς ξέρει κι αυτούς εμπιστεύεται. Συνέχισε να χρησιμοποιεί κριτήρια παλαιότητας όχι μόνο στην σύσταση της ενδεκάδας (όπου οι παλιοί για να παίζουν, παίζουν και σε άλλες θέσεις πχ ο Τσικίνιο), αλλά και στην δημιουργία της ευρωπαϊκής λίστας. Κι όλα αυτά θα ήταν μικρότερα προβλήματα (ο Ολυμπιακός ζει με αυτά από την πρώτη μέρα που ήρθε) αν τουλάχιστον η ομάδα έπαιζε μια μπάλα της προκοπής: στην τρίτη αγωνιστική ο Ολυμπιακός με αντιπάλους τον Ατρόμητο, τον Αστέρα και τον Βόλο έχει τρια γκολ στο πρωτάθλημα όσα ο Ηρακλής και η Καλαμάτα που είναι νεοφώτιστοι. Η δε Ναϊμέγκεν, στην οποία ο Ολυμπιακός έβαλε ένα γκολ σε 210 λεπτά, δεν έχει ματς στο οποίο να μην έχει δεχτεί δυο γκολ στη συνέχεια.

Μόνο εγώ τον σεβάστηκα

Είναι άχρηστοι όλοι οι παίκτες του Ολυμπιακού; Πιθανόν. Τα έχει κάνει όλα λάθος η διοίκηση; Μπορεί. Χρειάζεται η ομάδα χρόνο; Σίγουρα. Αλλά πρέπει να αγαπάς παθολογικά τον Μεντιλίμπαρ για να πιστεύεις πως στα χέρια του ο Ολυμπιακός θα παίξει καλύτερο ποδόσφαιρο ενώ ο Βάσκος είναι στην Ελλάδα τρία χρόνια και οι τρόποι του είναι γνωστοί και δεδομένοι. Οπότε είμαστε στα γνωστά: ή κάνεις πως αυτό δεν το βλέπεις (και τον κρατάς γνωρίζοντας πως καμία νουθεσία και καμία στήριξη δεν θα βοηθήσει ώστε να γίνει κάτι διαφορετικό) ή τον αλλάζεις και πας στο άγνωστο αλλά με βάρκα την ελπίδα ότι ο επόμενος θα παρουσιάσει κάτι ελκυστικότερο. Σε αυτό και μόνο διαφωνώ με την ανακοίνωση της Θύρας 7 που μιλάει για πρωτάθλημα που πρέπει να κερδηθεί οπωσδήποτε κτλ. Κανένα πρωτάθλημα δεν κερδήθηκε ποτέ από ένα προπονητή: η υποχρέωση του προπονητή είναι να παρουσιάζει μια ομάδα που να παίζει συμβατό με την νοοτροπία του Ολυμπιακού ποδόσφαιρο και να αξιοποιεί τους παίκτες.

Και κάτι δικό μου. Μόνο εγώ τελικά τον αγάπησα τον Μεντιλίμπαρ, όπως και άλλους πολλούς προπονητές που έχουν δουλέψει στις ελληνικές ομάδες. Για αυτό και από πέρυσι του λέω ότι αν δεν αλλάξει κάτι δεν θα μακροημερεύσει. Οι άλλοι που χειροκροτούν αυτό το χαώδες ποδόσφαιρό του απλά του έκαναν κακό πείθοντάς τον ότι συνεχίζοντας να παρουσιάζει μια ομάδα που στο Βόλο είχε κάνει 17 σέντρες στο μισάωρο μπορεί να δουλεύει στον Ολυμπιακό για πάντα, γιατί απλά η εξέδρα φώναζε το όνομά του επειδή ο Ολυμπιακός κέρδιζε τον Ατρόμητο με γκολ του Κάρμο στο 80΄. Δεν είναι ποτέ τόσο εύκολο.

Με την συνταγή του Νίκολιτς

Tue, 08 Sep 2026 08:26:49 GMT

«Δεν φτάσαμε στο Τσάμπιονς λιγκ για να κάνουμε διακοπές. Ήρθαμε γιατί το αξίζουμε. Θέλουμε να είμαστε ανταγωνιστικοί, κοιτάζουμε κάθε παιχνίδι ξεχωριστά και θέλουμε να πάρουμε βαθμούς. Πού μπορούμε να φτάσουμε δεν το γνωρίζω, αλλά αυτό που λέμε στα αποδυτήρια είναι ότι στόχος μας είναι να παίξουμε περισσότερα από οκτώ παιχνίδια». Ο Μάρκο Νίκολιτς είναι σαφής. Στόχος της ΑΕΚ είναι η πρόκριση. Και για αυτή χρειάζεται να αρχίσει το Τσάμπιονς λιγκ με μια νίκη απόψε. Η Λάσκ μοιάζει ιδανικός αντίπαλος.

Δεν χωράει αμφιβολία πως η πρωταθλήτρια Αυστρίας Λάσκ είναι η ομάδα που η ΑΕΚ ήθελε ως πρώτο αντίπαλο στο Τσάμπιονς λιγκ κι όχι μόνο γιατί θεωρητικά αυτή είναι η πιο εύκολη ομάδα που θα αντιμετωπίσει. Η Λασκ είναι πολύ ευτυχισμένη που τα κατάφερε να μπει στο Τσάμπιονς λιγκ καυθώς για να το πετύχει έκανε ένα αληθινό θαύμα. Στην φάση των play off έχασε με 3-0 από την Σέλτικ στην Γλασκόβη, βρέθηκε να χάνει με 0-1 στην ρεβάνς στην έδρα της στο πρώτο δεκάλεπτο και κέρδισε τελικά με 5-1 και προκρίθηκε! Το δημοσιογραφικό κλισέ λέει πως ομάδες που τα έχουν καταφέρει με αυτό τον τρόπο είναι πολύ επικίνδυνες: στην πραγματικότητα συνήθως οι ομάδες αυτές αδειάζουν μετά το κατόρθωμά τους. Δεν μπορεί να είμαι βέβαιος για αυτό, αλλά δεν περιμένω από τους Αυστριακούς ούτε κατενάτσιο για να κρατήσουν το μηδέν, ούτε καμία σούπερ ψυχωμένη εμφάνιση: να χαρούν το ματς περιμένω. Δηλαδή να παίξουν για να σκοράρουν. Πράγμα που βολεύει την ΑΕΚ.

Ενας κόουτς που τον λένε Ντίντι

Η Λάσκ δεν συγκαταλέγεται στις μεγάλες δυνάμεις του αυστριακού ποδοσφαίρου. Χρωστά την παρουσία της στο Τσάμπιονς λιγκ στον προπονητή της Ντίντι Κιχμπάουερ που την άλλαξε εντελώς. Εχοντας παίξει ποδόσφαιρο στην Γερνανία και στην Ισπανία, κι έχοντας περάσει νέος μια τραγωδία καθώς στα 25 του έχασε την γυναίκα του σε δυστύχημα, ο Κιχμπάουερ είναι open mind τύπος. Πήγε πρώτη φορά στην Λασκ προ τριετίας. Την οδήγησε στην κατάκτηση μιας κολακευτικής τρίτης θέσης. Δεν είχε εκτιμηθεί αυτό όσο θα έπρεπε γιατί γενικά ο πρόεδρος της Λασκ δεν αγαπάει πολύ τους προπονητές. Η δουλειά του εκτιμήθηκε όταν ο κόουτς έφυγε – κυρίως γιατί μετά την φυγή του η Λασκ άλλαξε τέσσερις προπονητές σε δεκατέσσερις μήνες. Τον κάλεσαν να επιστρέψει. Άλλος θα έλεγε όχι, αλλά ο Κιουμπάουερ δεν είναι εγωιστής. Αφησε την Γερμανία, γύρισε, βρήκε την Λασκ δέκατη και με την δουλειά του της έδωσε ένα νταμπλ! Κέρδισε το κύπελλο για πρώτη φορά μετά το 1961 και το πρωτάθλημα για πρώτη φορά μετά το 1965. Το Τσάμπιονς λιγκ είναι επιβράβευση για μια χρονιά καταπληκτική. Όπως και για την ΑΕΚ.

Ξάρει τι χρεάζεται

Εχει αρκετές ομοιότητες η Λασκ με την ΑΕΚ. Είναι πρώτα από όλα ομάδα έδρας. Στο γήπεδό της επιτίθεται κατά κύματά, πατάει περιοχή με πέντε παίκτες, πρεσάρει ψηλά. Παίζει όπως η ΑΕΚ με δυο κυνηγούς, τον Αντέριναν και τον Μόζες Ούζουρ. Ολοι τους ψάχνουν γιατί είναι γρήγοροι και με καλά κοντρόλ. Ο Κιχμπάουερ παίζει κάτι σαν 3-5-2: στην έδρα της η Λασκ το μεταβάλει σε ένα πολύ επιθετικό 3-2-3-2 (με τους Μπογκάρντε, Λιούμπισιτς και Λανγκ πίσω από τους κυνηγούς) εκτός έδρας όμως οι αμυντικοί εύκολα μπορεί να γίνουν πέντε. Σε κάθε περίπτωση δεν την λες ομάδα που ποντάρει στην άμυνα: το πρωτάθλημα Αυστρίας το κέρδισε έχοντας δεχτεί 41 γκολ. Κι όπως και η ΑΕΚ πέρυσι δεν είχε ούτε την καλύτερη άμυνα ούτε την καλύτερη επίθεση. Αλλά έτρεξε την κατάλληλη στιγμή ένα μεγάλο σερί.

Η ΑΕΚ ξέρει τι να κάνει. Πρέπει να κρατήσει την μπάλα και να ταίσει τους κυνηγούς. Η Λασκ θα προσπαθήσει να πιέσει για να βγει στην μετάβαση και να σκοράρει: ο Λιούμπισιτς αυτό με την Σέλτικ το έκανε καλά εντός έδρας. Η ΑΕΚ πρέπει απλά να μην απλωθεί και να μην έχει νεκρά διαστήματα στο παιγνίδι της. Είναι ένα πρόβλημα που πρέπει να διορθώσει – ίσως το μόνο. Κατά τα άλλα αν η μπάλα φτάνει σωστά στον Γόβιτς κι αν η Λασκ δεν βάλει κάποιον να κυνηγάει τον Μάγερ (δύσκολα θα το κάνει), η ΑΕΚ μπορεί να στήσει κι απόψε τον ρόμβο της και να γίνει πολύ επικίνδυνη: πολλές φορές το φλιπεράκι που στήνουν στην μεσαία γραμμή οι τέσσερις χαφ πίσω από τον Γιόβιτς αρκεί για να χαθεί η μπάλα. Η ΑΕΚ δεν θα έχει όπως όλα δείχνουν τον Στρακόσια: είναι πρόβλημα γιατί ο Θωμάς είναι φορμαρισμένος. Αλλα είναι το μόνο γιατί κατά τα άλλα υπάρχει η συνταγή του Νίκολιτς. «Δεν θα αλλάξουμε το στιλ μας. Αν θυμάστε, όταν ήρθα είχα πει ότι στο 95% των παιχνιδιών πρέπει να παίζουμε με τον δικό μας ρυθμό. Πρέπει να έχουμε το δικό μας στιλ, γιατί αν προσαρμόζεσαι συνέχεια στον αντίπαλο, τότε εσύ τι είσαι; Ποιο είναι το δικό σου στιλ; Τι κάνεις;» είπε χθες ο Σέρβος και πρόσθεσε: «Θέλω να παίξουμε το δικό μας παιχνίδι, με τον τρόπο που έχουμε αγωνιστεί σε όλα τα παιχνίδια. Βέβαια υπάρχει το scouting των αντιπάλων και εξετάζουμε το προφίλ των ποδοσφαιριστών που ταιριάζει σε κάθε ματς. Η Λασκ δεν βρίσκεται εδώ από τύχη. Γνωρίζω το πρότζεκτ της, γνωρίζω τον πρόεδρό της. Είναι μία καλή ομάδα με γρήγορους επιθετικούς και πρέπει να είμαστε απολύτως προετοιμασμένοι για να πάρουμε το αποτέλεσμα». Όλα αυτά μου ακούγονται πολύ ωραία για την ΑΕΚ. Διότι δηλώνουν ότι ο Νίκολιτς έχει πίστη στην συνταγή του και πιστεύει πως αυτή απόψε μπορεί να έχει αποτέλεσμα – η πίστη μεταφέρεται. Η ΑΕΚ πρέπει απλά να κάνει όσα ξέρει να κάνει.

Αρετές και αδυναμίες

Φυσικά επειδή μιλάμε για Τσάμπιονς λιγκ και η Λασκ έχει τις αρετές της. Ο Λιούμπισιτς είχε πει μετά την νίκη με την Σέλτικ ότι είχε εντυπωσιαστεί με την πίστη των νέων συμπαικτών του ότι μπορεί να γυρίσουν το σε βάρος τους 3-0. Δεν αμφιβάλω ότι οι Αυστριακοί είναι ομάδα με ψυχικά χαρίσματα. Αμφιβάλω αν αυτά αρκούν για να σταματήσει μια ομάδα την ΑΕΚ. Πρέπει να κάνει πολλά περισσότερα: να κρατήσει μπάλα, να τρέξει τα χαφ της Ενωσης, να βγάλει έξτρα παίκτες στην επίθεση κτλ. Όλα αυτά η Ενωση στην έδρα της δεν μου φαίνεται πως έχει διάθεση να τα επιτρέψει. Αν μπει δυνατά κι ανοίξει το σκορ νωρίς μπορεί πάλι να προσφέρει ένα σόου στον κόσμο της…

Δήλωση τίτλου

Mon, 07 Sep 2026 14:14:00 GMT

Όταν το πρωτάθλημα ξεκίνησε μπορούσα να φανταστώ λόγους που η κάθε ομάδα μπορεί να χάσει το πρωτάθλημα κι όχι λόγους για να το κερδίσει. Την τρίτη μόλις αγωνιστική έγινε ωστόσο φανερό πως ο ΠΑΟ είναι για πολλούς και διάφορους λόγους πιο μπροστά από όλους.

Κανένα πρωτάθλημα δεν κρίθηκε την τρίτη κιόλας αγωνιστική του – πόσο μάλλον ένα πρωτάθλημα όπως η δική μας Σουπερλίγκα που ολοκληρώνεται τον Μάιο μετά από διαδικασία play off. Όμως την τρίτη αγωνιστική συνέβησαν πολλά που δείχνουν πως ο Παναθηναϊκός έχει φέτος πολλές ελπίδες για την κατάκτησή του τίτλου. Πιο πολλές από οποιαδήποτε άλλη χρονιά τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια.

Η εύκολη επικράτησή του ΠΑΟ απέναντι στον ΠΑΟΚ, χωρίς μάλιστα ως ομάδα να βρίσκεται ακόμα στο καλύτερο επίπεδό της, δείχνει πως έχει ένα προβάδισμα έναντι του ανταγωνισμού για λόγους πολύ συγκεκριμένους. Η ΑΕΚ, που είναι σε καλύτερη κατάσταση από πέρυσι και παίζει ειδικά στην έδρα της ωραίο ποδόσφαιρο, έχει μπροστά της το πολύ απαιτητικό Τσάμπιονς λιγκ: θα χρειαστεί να γίνουν θαύματα για να μείνει ανταγωνιστική μέχρι τέλους – το ότι θα παίξει καλύτερη μπάλα από πέρυσι είναι βέβαιο, αλλά αυτό δεν ξέρω αν της αρκεί. Ο ΠΑΟΚ έχασε από τον Παναθηναϊκό με ένα τρόπο που απλά έβγαλε στο φως τα προβλήματα του, που δεν είναι μόνο αγωνιστικά. Κι ο Ολυμπιακός μου μοιάζει δεδομένο ότι θα αλλάξει προπονητή σύντομα γιατί δεν βελτιώνεται: ομάδα που αλλάζει προπονητή τα τελευταία πέντε χρόνια δεν κερδίζει το πρωτάθλημα. Υπο αυτό το πρίσμα η τρίτη αγωνιστική είναι αρκετά πιθανό να αποδειχτεί μια από τις πλέον καθοριστικές στην ιστορία του εφετινού πρωταθλήματος: μας έδειξε τι ακολουθεί.

Ξεκάθαρες ιδέες, μικρό το όποιο πρόβλημα

Ο ΠΑΟ είχε πριν το ματς με τον ΠΑΟΚ μόνο ένα πρόβλημα: κέρδιζε χωρίς να εντυπωσιάζει. Αυτό το γεγονός – απολύτως φυσιολογικό καθώς μιλάμε για ομάδα που απέκτησε μια ντουζίνα παίκτες καλοκαιριάτικα και έχει και νέο προπονητή – δημιουργούσε διάφορα ερωτηματικά για το τι θα κάνει απέναντι στον ΠΑΟΚ του Αλέσιο Λίσι που έχει ίδια ματς με τους Πράσινους αφού πήρε κι αυτή μέρος στα καλοκαιρινά προκριματικά. Αλλά η διαφορά των δύο ομάδων ως προς το υλικό φάνηκε πολύ.

Ο Γιάκομπ Νίστρουπ έδειξε στο ματς αυτό ότι έχει πλέον ξεκάθαρες ιδέες τουλάχιστον σε ότι αφορά την αρχική ενδεκάδα, αλλά και τον τρόπο παιγνιδιού του ΠΑΟ που έχει στο μυαλό του. Παρουσίασε την ομάδα που κέρδισε στη Λειβαδιά, ζήτησε κατοχή μπάλας και πίεση και επέμεινε σε ένα σούπερ επιθετικό σχήμα στο οποίο υπήρχαν δυο πολύ κινητικοί φουνταριστοί (ο Τετέι και ο Λιβάι Γκαρσία), δυο παίκτες που έπαιζαν στο πλάι με διαφορετικό τρόπο (ο Αντίνο δίνοντας πλάτος και ο Ταμπόρδα συγκλίνοντας) και δυο χαφ όπως ο Καμαρά και ο Κάνγκουα βασικό μέλημα των οποίων ήταν να συμμετέχουν στο φλιπεράκι που ο ΠΑΟ έστησε στην μεσαία γραμμή γυρίζοντας την μπάλα.

Όλα φυσικά απλοποιήθηκαν από την αποβολή που κέρδισε ο Τετέη μόλις στο 15΄όταν ξεμονάχιασε τον Ελουστόντο σε μια αντεπίθεση και τον υποχρέωσε σε ένα φάουλ που ο Γερμανός διαιτητής Τσβάιερ ήταν αδύνατον να μην τιμωρήσει με κόκκινη κάρτα. Ο Λίσι έβγαλε τον Πέλκα για να βάλει τον νεαρό Μπαταούλα κι ό,τι ακολούθησε ήταν ένας περίπατος του ΠΑΟ. Η απουσία πίεσης στους μέσους του γηπεδούχου έφερε τα υπόλοιπα: ο ΠΑΟ έχοντας συνεχώς την μπάλα στρίμωξε τον ΠΑΟΚ που δεν μπορούσε ούτε καν να αμυνθεί με ψυχραιμία.

Ο Ταμπόρδα έκανε με κεφαλιά το 1-0 στο μισάωρο κι ο Τετέη βρήκε δυο γκολ στη συνέχεια (το πρώτο χορεύοντας την άμυνα του ΠΑΟΚ και το δεύτερο ολοκληρώνοντας ιδανικά μια φάση μετά από σέντρα του Κάνγκουα) – όλα αυτά πριν καν την συμπλήρωση μιας ώρας.

Αν το σκορ δεν πήρε τεράστιες διαστάσεις είναι γιατί ο Παβλένκα έπιασε ένα πέναλτι που εκτέλεσε ο Ταμπόρδα στο 44΄και γιατί ο Ντέσερς έκανε μια τρέλα κι αποβλήθηκε χτυπώντας τον Μιχαηλίδη εκτός φάσης. Ο Νίστρουπ βρήκε χρόνο και για τον Ουνάϊ που ήθελε να σκοράρει κι έψαχνε το γκολ μόνος μέχρι το τέλος κι ενώ ο ΠΑΟ είχε σβήσει το ματς ήδη από το 70΄: μην ψάχνετε να βρείτε ανάλογη εμφάνισή του απέναντι στον ΠΑΟΚ τα τελευταία χρόνια – απλά δεν υπάρχει.

Ο ΠΑΟΚ δικαίως διαμαρτύρεται για τον μη καταλογισμό ενός πέναλτι στον Φαν Ντρόνγκελεν που ανέτρεψε τον ΕνΝταγιέ στο 35΄ με το σκορ στο 1-0 και λίγο πριν ο Τετέη κάνει το 2-0. Ισως αν ο Γερμανός διαιτητή το έδινε, κι αν κάποιος παίκτης του ΠΑΟΚ ευστοχούσε, το ματς κάπως να άλλαζε – αν και έχω αμφιβολίες: ο ΠΑΟ με 70% κατοχή μπάλας και πολλή όρεξη στην επίθεση δύσκολα θα βραχυκύκλωνε εξαιτίας μιας πιθανής ισοφάρισης.

Με απουσίες και εσωστρέφεια

Ο ΠΑΟΚ έκανε και επίσημη την γκρίνια του για την διαιτησία με αναρτήσεις κτλ: κι αυτό είναι ένα πρόβλημα. Το καλοκαίρι συναίνεσε στην παραμονή του Λανουά, ψήφισε τον Γιαννη Αλαφούζο στις εκλογές της Λίγκας και έχει με τον ΠΑΟ τον ίδιο χορηγό: οι φιλίες είναι πάντα χρήσιμες, αλλά αν δεν είναι σε σένα χρήσιμες είναι στο φίλο σου. Από την άλλη η ίδια η προετοιμασία του ματς αυτού (του πρώτου αληθινά σημαντικού στο πρωτάθλημα…) δείχνει και ποιο είναι αυτή την στιγμή το μεγάλο του πρόβλημα. Παραμονή του παιγνιδιού βγήκε ανακοίνωση από την Θύρα 4 εναντίον του Ιβάν Σαββίδη τον οποίο οι οργανωμένοι καλούν να φύγει σαν φίλος και την μέρα του ματς ο Σαββίδης δήλωσε ότι δεν πουλάει την ομάδα: όλα αυτά δεν μπορεί να αποτελούν τρόπο προετοιμασίας παιγνιδιού και καμία ομάδα δεν μπορεί να κάνει πρωταθλητισμό έτσι. Ο ΠΑΟΚ έχει παίκτες να βάλει στην πορεία – ο νεοφερμένος Ουγκρεσιτς πχ που μείωσε στο 93΄μοιάζει και πολύ καλός. Είχε επίσης απουσίες (Χατζηδιάκος, Μεϊτέ, Τέιλορ κτλ) που έπαιξαν ρόλο. Αλλά χωρίς σύμπνοια δεν μπορεί να είναι ανταγωνιστικός και πολύ φοβάμαι πως το τραύμα της παραχώρησης του Κωνσταντέλια δεν θα κλίσει γρήγορα. Δεν είναι η εύκολη ήττα του από τον ΠΑΟ το πρόβλημα: είναι ότι αυτή την στιγμή η γενικότερη εικόνα του μαρτυρά μια έλλειψη δυναμικής. Καλά ματς θα κάνει πολλά, πρωταθλητισμό να κάνει σε τέτοιες συνθήκες είναι σχεδόν απίθανο.

Η πρωτιά του Παναιτωλικού

Στην βαθμολογία πρώτος είναι ο Παναιτωλικός γιατί έχει ένα ματς περισσότερο από τον ΠΑΟ και γιατί έχει τρεις σερί νίκες. Η ομάδα του Γιάννη Αναστασίου πέρασε και από την Λειβαδιά κερδίζοντας με 0-2 το φάντασμα του Λεβαδειακού που ακόμα ψάχνεται. Τα δυο γκολ (το πρώτο υπέροχο) πέτυχε ο νεοφερμένος Οπόκου, ένας παίκτης που για πρώτη φορά πάτησε γήπεδο: όταν σε μια ομάδα όλα πάνε καλά αυτά τα ωραία συμβαίνουν. Και στον ΟΦΗ τα πράγματα πάνε υπέροχα: την Κηφισιά την κέρδισε με 2-0 με γκολ του Ανδρούτσου και του Μπουχαλάκη κι ενώ μάλιστα η ομάδα του Λέτο ήταν ανταγωνιστικότατη. Το καλό κλίμα, μετά την κατάκτηση του Σούπερκαπ και την πρόκριση στο Europa League, είναι ο βασικός λόγος που ο ΟΦΗ κερδίζει εύκολα χωρίς μάλιστα να είναι και άψογος: στην Κηφισιά άφησε φάσεις κι όχι μόνο μετά το 2-0. Καλό κλίμα δεν έχει φανερά ο Ατρόμητος: η δυσκολία στο γκολ του μεγαλώνει το άγχος. Με την Καλαμάτα μολονότι προηγήθηκε με το γκολ του Ματουσαμί πριν καν αρχίσει το ματς, όχι μόνο δέχτηκε την ισοφάριση (από αυτογκόλ του Σταυρόπουλου) αλλά δεν βρήκε και γκολ στο τέλος μολονότι έπαιζε με παίκτη παραπάνω για είκοσι λεπτά. Η Καλαμάτα πήρε τον πρώτο της βαθμό μετά από δεκαετίες: τώρα μπορούμε να την καλωσορίσουμε στη μεγάλη κατηγορία…

(Gazetta.gr Σεπτέμβριος 2026)