blog

Εκατό χρόνια μπροστά

Thu, 05 Mar 2026 08:56:50 GMT

Η φυγή του Βασίλη Δανιήλ, που μας αποχαιρέτισε πλήρης ημερών και σε ηλικία 88 ετών, μου θύμισε μια εποχή που οι κρίσεις για τους προπονητές ήταν ακόμα πιο άδικες από όσο είναι σήμερα – τους καιρούς που ό,τι κι αν οι καλοί αυτοί επαγγελματίες έλεγαν χρησιμοποιούταν εναντίον τους. Ο Βασίλης Δανιήλ ήταν πολύ αντιπροσωπευτικός προπονητής αυτής της εποχής. Εκανε πολλά (ειδικά στον ΠΑΟ, αλλά όχι μόνο) κι όμως πέρασε κατά κάποιο τρόπο στην ιστορία κυρίως για μερικές δηλώσεις του. Αδικο πραγματικά.

Τρεις φορές καλή δουλειά

Ο Βασίλης Δανιήλ έφυγε από την ζωή με ένα μεγάλο παράσημο: είναι μέχρι και σήμερα ο προπονητής που έχει καθίσει τις πιο πολλές φορές στον πάγκο του ΠΑΟ. Βρέθηκε εκεί σε τρεις διαφορετικές περιόδους. Πρωτοπήγε το 1986 και έμεινε μέχρι το 1988: σε αυτό το πρώτο του πέρασμα συνέδεσε το όνομά του με μια πορεία του ΠΑΟ μέχρι τους 8 του κυπέλλου UEFA έχοντας μεταξύ άλλων να επιδείξει και μια τεράστια επιτυχία του τότε Παναθηναϊκού, δηλαδή τον αποκλεισμό της Γιουβέντους μετά από δύο επικά ματς – το πρώτο είχε λήξει 1-0 και το δεύτερο 2-3 με το καταπληκτικό γκολ του Χρήστου Δημόπουλου. Στον ΠΑΟ επέστρεψε το 1990 και έμεινε μέχρι το 1992: στην πρώτη χρονιά της επιστροφής του έκανε το νταμπλ. Στο τρίτο του πέρασμα, την σεζόν 1997-1999, τα αποτελέσματα δεν ήταν αυτά που ο ΠΑΟ ήθελε, αν και το 1997 πήρε μια καθόλα τιμητική δεύτερη θέση – στον ΠΑΟ μεθοδευόταν ήδη η αντικατάσταση του Γιώργου Βαρδινογιάννη που πίστεψε στον Δανιήλ όσο κανείς εκτιμώντας και την επαγγελματική του προσήλωση και την σοβαρότητα του, αλλά και τις θεωρητικές σπουδές του. Ο Δανιήλ είχε βρεθεί τότε προπονητής μιας ομάδας στο μεταίχμιο μιας διοικητικής αλλαγής – η δουλειά δεν ήταν απλή. Κι ο Ολυμπιακός του Κόκκαλη ήταν ήδη πανίσχυρος.

Καριέρα που έφτιαξε μόνος του

Ο Δανιήλ είχε ξεκινήσει την δουλειά του προπονητή πολύ νέος (καθώς ως παίκτης δεν έκανε εξαιτίας τραυματισμών την καριέρα που ήθελε) αλλά κρίνοντας ότι έχει ανάγκη μιας επιπλέον θεωρητικής κατάρτισης τα άφησε όλα και πήγε στην Γερμανία και στην Σχολή της Κολωνίας όπου έμεινε ένα χρόνο. Αυτό κυρίως εντυπωσίαζε τον Βαρδινογιάννη που του άρεσαν πολύ και οι θεωρητικές συζητήσεις για το ποδόσφαιρο. Ο παραστατικός Δανιήλ, που μιλούσε για τις «πτέρυγες» χειρονομώντας υπέροχα, τον κέρδισε σε σημείο να τον φέρει στον ΠΑΟ μετά το καλό του πέρασμα από τον Απόλλωνα Καλαμαριάς: δεν μιλάμε για βήμα μπροστά αλλά για άλμα. Μέχρι σήμερα ο Δανιήλ κατέχει το ρεκόρ των περισσότερων νικών προπονητή στον πάγκο του ΠΑΟ με 108 νίκες σε 161 αγώνες – τόσα ήταν τα ματς στα οποία κάθισε στον πάγκο της ομάδας σε τρεις διαφορετικές χρονικές περιόδους. Αλλά δεν ήταν μόνο προπονητής του ΠΑΟ.

Ο Δανιήλ δούλεψε σε ένα πλήθος από ομάδες. Στην Ξάνθη πχ πήγε δυο φορές ως προπονητής (το 1992-1993 και το 1995) το 2010 είχε δουλέψει και ως τεχνικός διευθυντής της ομάδας, ενώ το 2012, μετά από 11 χρόνια απουσίας από τους πάγκους, επέστρεψε για να αντικαταστήσει για λίγο τον Μαρίνο Ουζουνίδη. Δούλεψε επίσης πολύ νέος στην Νίκη και στον Ολυμπιακό Βόλου, αλλά και στην ΑΕΛ, στην Καβάλα, στον Απόλλωνα Καλαμαριάς και στον Πανηλειακό τον καιρό που αυτός ήταν στην Α΄Εθνική. Ο Δανιήλ ζούσε για το ποδόσφαιρο. Δεν ανήκε στην κατηγορία των «εμψυχωτών» που στον καιρό του όλοι ήθελαν. Δεν ήταν «ψυχολόγος», όπως ο Αλκέτας Παναγούλιας. Η γερμανική παιδεία του όντως τον είχε βοηθήσει: οι ομάδες του έπαιζαν συνήθως 5-3-2, αλλά ήταν ομάδες με ενέργεια και καθόλου τεμπέλες. Τα τελευταία χρόνια, όσο η υγεία του του το επέτρεπε δεν έχανε ματς του ΑΟ Καβάλας. Από την πόλη αυτή ξεκίνησε και εκεί ζούσε. Ένα φεγγάρι που είχε δουλέψει εκεί ο φίλος μου Γιώργος Μπένος είχε να το λέει για το πόσο συχνά ο Δανιήλ πήγαινε ακόμα και στις προπονήσεις, έτοιμος πάντα για συμβουλές. Όπως ο Μάνος Μαυροκουκουλάκης πάντα μου θυμίζει την τρέλα του με τον αθλητικό Τύπο της εποχής. Μετά από κάθε προπόνηση του ΠΑΟ διάβαζε όλο τον Τύπο και κρατούσε σημειώσεις για να κάνει τα παράπονά του. Αλλά πάντα πολιτισμένα και ευγενικά. Ο σεβασμός στους ανθρώπους του Τύπου του άνοιξε και την πόρτα της Εθνικής. Την ανέλαβε την διετία 1999-2001. Είχε προσληφθεί, όπως λεγόταν τότε, χάρη στις συστάσεις δυο καλών του φίλων δημοσιογράφων του Γιάννη Διακογιάννη αλλά και του Κώστα Καίσαρη.

Ο Τύπος της εποχής

Ο Δανιήλ ανήκει στην κατηγορία των προπονητών που πολλοί θυμούνται κυρίως για δυο φράσεις τους. Για το περίφημο «είμαι εκατό χρόνια μπροστά» που είπε μετά από μια ήττα του ΠΑΟ από τον ΟΦΗ και για το «χάσαμε το παιγνίδι γιατί βρεθήκαμε με παίκτη παραπάνω κι αυτό ήταν πρόβλημα» που είπε μετά από ένα χαμένο ματς της Εθνικής μας με την Γερμανία. Το ότι έμειναν αυτές οι φράσεις δείχνει την δύναμη του αθλητικού Τύπου της εποχής εκείνης. Που υπήρχε για να επιτρέπει ένα πολύ σκληρό σχολιασμό: τίποτα δεν έπεφτε κάτω κι όλοι περίμεναν δηλώσεις και εκφράσεις για να στήσουν κόσμο στον τοίχο. Χωρίς μάλιστα πολλές φορές να εξιστορούνται καν τα γεγονότα, ώστε να γίνεται και κατανοητό γιατί ειπώθηκαν όσα ειπώθηκαν.

Σε θέματα τακτικής

Οι δυο αυτές δηλώσεις του Δανιήλ παρεξηγήθηκαν ενώ ήταν από την μεριά του εξηγήσεις για όσα είχε δει στο γήπεδο. Το «είμαι εκατό χρόνια μπροστά» όταν ακούγεται αποσπασματικά είναι λάθος. Ο ΠΑΟ είχε δεχτεί πέντε γκολ από τον ΟΦΗ. Ο Δανιήλ είχε δει τους παίκτες του να κάνουν απαράδεκτα πράγματα. Όταν ρωτήθηκε αν το αποτέλεσμα εκείνο είχε προκύψει ως αποτέλεσμα τακτικών επιλογών του απάντησε ότι ο ίδιος «σε ό,τι έχει να κάνει με θέματα τακτικής είναι εκατό χρόνια μπροστά» δηλαδή ότι ποτέ δεν θα έστελνε μια ομάδα στο γήπεδο τόσο άμυαλη και απροστάτευτη ώστε να δεχτεί πέντε γκολ. Είχε επίσης με αυτό τον τρόπο εκφράσει την υποψία του – κομψά μάλιστα – ότι οι παίκτες του δεν έκαναν ότι τους ζήτησε για να προκαλέσουν την απόλυσή του, πράγμα που συνέβη τελικά. Αποσπασματικά η φράση ακούγεται σαν ναρκισσιστικό παραλήρημα: στην πραγματικότητα ήταν ένα δίκαιο παράπονο.

Μια μεγάλη αλήθεια

Και η δεύτερη φράση ήταν μια μεγάλη αλήθεια. Στο περίφημο ματς με την Γερμανία η Εθνική μας ήταν πολύ καλή στο πρώτο ημίχρονο: είχε ισοφαρίσει δυο φορές τους Γερμανούς με τον Χαριστέα και τον Γιώργο Γεωργιάδη. Το 2-2 με το οποίο έκλεισε τα πρώτα 45 λεπτά υποσχόταν ότι στην επανάληψη θα δούμε κάτι σπουδαίο. Η αποβολή του Ντάισλερ στο 59΄όντως έβγαλε την Εθνική μας από το πλάνο της: δεν μπορούσε να περιμένει, έπρεπε να ανεβεί στο γήπεδο, οι Γερμανοί ταμπουρώθηκαν σωστά και με δυο γκολ στο τέλος (μια κεφαλιά του Κλόζε στο 81΄κι ένα σουτ του Μπόντε στο 89΄) πήραν το ματς. Η Εθνική μας δεν είχε διαχειριστεί σωστά το αβαντάζ του παίκτη παραπάνω: αυτό που είχε πει ο Δανιήλ ήταν η φωτογραφία του ματς.

Το πέρασμά του από την Εθνική είχε θεωρηθεί αποτυχία: η φράση χρησιμοποιήθηκε για να φανεί ότι δεν μπορεί να την κουμαντάρει. Κι όμως κι εκεί δεν είχε δουλέψει άσχημα. Είχε κάνει ντεμπούτο του στις 31 Μαρτίου του 1999, όταν αντικατέστησε τον Άνχελ Ιορντανέσκου που είχε αποχωρήσει λίγες ημέρες νωρίτερα, μετά τον εκτός έδρας αγώνα εναντίον της Λετονίας (0-0), για τα προκριματικά του Euro 2000. Ο Ιορντανέσκου είχε καυγαδίσει με την ΕΠΟ γιατί είχε ζητήσει να του επιτρέψουν να αναλάβει part time την ΑΕΚ. Ηταν εποχές που ο Γεωργάτος και ο Νικολάϊδης καυγάδιζαν για την φανέλα με το 11. Ο Δανιήλ έφερε ηρεμία στην ομάδα αλλά η πρόκριση για τα τελικά του Euro 2000 όταν αυτός είχε αναλάβει είχε επί της ουσίας χαθεί. Χάθηκε και η πρόκριση στο μουντιάλ του 2002, αλλά ο λόγος ήταν ότι στον όμιλο υπήρχαν η Αγγλία και η Γερμανία. Ο Δανιήλ αξιοποίησε το διάστημα της παρουσίας του δίνοντας ευκαιρίες σε πολλά παιδιά που στην συνέχεια ο Οτο Ρεχάγκελ αξιοποίησε. Με αυτόν του καθιερώθηκαν ο Ζαγοράκης κι ο Γεωργιάδης κι έκαναν ντεμπούτο ο Καραγκούνης, ο Μπασινάς, ο Χαριστέας, ο Γκούμας. Κι όμως το βασικό θέμα συζήτησης για τα πεπραγμένα του σε δυο χρόνια στην Εθνική ήταν εκείνη η δήλωση. Γιατί με αυτά ασχολούνταν όλοι τότε.

Ηταν ένας άνθρωπος μεθοδικός, σοβαρός, μετρημένος – κύριος πραγματικός ο κυρ Βασίλης. Που όπως είπε κι ο Γιώργος Δώνης που τον είχε προπονητή σε σχέση με πολλούς άλλους Ελληνες προπονητές της εποχής του μπορεί και να ήταν όντως και εκατό χρόνια μπροστά.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα…

To άλυτο πρόβλημα

Wed, 04 Mar 2026 11:10:57 GMT

Πριν λίγες μέρες η αρμόδια επιτροπή της FIFA (IFAB) που ασχολείται με τους κανονισμούς του σπορ ανακοίνωσε αλλαγές. Είχε προηγηθεί η 140η Γενική Συνέλευση της FIFA κι έρχεται και το παγκόσμιο κύπελλο οπότε αυτό είναι λογικό: πάντα οι αλλαγές συμβαίνουν αυτή την περίοδο. Τι συμβαίνει με αυτές τις αλλαγές; Αυτή τη φορά ο βασικός στόχος είναι να περιοριστούν οι καθυστερήσεις και να αυξηθεί ο χρόνος του πραγματικού ποδοσφαίρου στα ματς. Και φυσικά στόχος είναι και να μεγαλώσουν οι αρμοδιότητες του VAR. Aπό την σεζόν της εμφάνισής του (2017-18) αυτό συμβαίνει πάντα.

Τι ακριβώς αλλάζει

Να ξαναθυμηθούμε λίγο αυτές τις αλλαγές πρώτα. Αρχής γενομένης από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026, το VAR θα μπορεί να επεμβαίνει πλέον σε ξεκάθαρες περιπτώσεις λανθασμένης επίδειξης δεύτερης κίτρινης κάρτας σε ποδοσφαιριστή, ώστε μια περίπτωση όπως η κατάφορα άδικη αποβολής του Έσε στον αγώνα του Ολυμπιακού κόντρα στη Μπαρτσελόνα στο Τσάμπιονς λιγκ να μην επαναληφθεί. Εννοείται πως αυτό έπρεπε ήδη να συμβαίνει. Επρεπε επίσης να υπάρχει δυνατότητα παρέμβασης και σε περίπτωση λανθασμένης ταυτοποίησης ποδοσφαιριστή από τον διαιτητή, σε περίπτωση δηλαδή που άλλος έχει κάνει το παράπτωμα και άλλος αποβάλλεται. Και σε αυτό από εδώ και πέρα το VAR θα έχει δυνατότητα παρέμβασης.

Αλλά το πράμα δεν σταματά εδώ. Το VAR θα μπορεί πλέον να επανεξετάζει μια φάση στην οποία υπάρχει σαφώς λανθασμένη παραχώρηση κόρνερ, αλλά και την εκτέλεση του κόρνερ, με δέσμευση ωστόσο αυτός ο έλεγχος να γίνεται άμεσα ώστε να μην υπάρχει καθυστέρηση στο ματς.

Η μείωση των καθυστερήσεων είναι το βασικό ζητούμενο. Η IFAB ανακοίνωσε ότι θα υπάρχει χρονική διορία στη διαδικασία των αλλαγών. Συγκεκριμένα από τη στιγμή που ο τέταρτος δείξει τον πίνακα των αλλαγών, ο ποδοσφαιριστής που βγαίνει από το γήπεδο πρέπει να αποχωρήσει από τον αγωνιστικό χώρο εντός δέκα δευτερολέπτων. Σε διαφορετική περίπτωση θα βγει από το γήπεδο, αλλά χωρίς αντικατάσταση για τουλάχιστον ένα λεπτό, με την ομάδα του να αγωνίζεται με δέκα παίκτες ως τιμωρία για αυτό το διάστημα. Προφανώς υπάρχει εξαίρεση στις περιπτώσεις που ένας ποδοσφαιριστής αποχωρεί τραυματίας. Αλλά και σε αυτή την περίπτωση έχουμε κάτι νέο. Η IFAB πρόσθεσε πως «σε περίπτωση που ένας ποδοσφαιριστής δεχθεί ιατρική περίθαλψη εντός αγωνιστικού χώρου για τραυματισμό ή ο τραυματισμός του προκαλέσει διακοπή του αγώνα, ο παίκτης θα υποχρεούται να αποχωρήσει από τον αγωνιστικό χώρο και να παραμείνει εκτός για ένα λεπτό, αφότου το ματς επανεκκινήσει». Αναρωτιέμαι ποιος θα είναι ο χρονομέτρης αυτού του λεπτού. Νομίζω πάλι το VAR. Kι ομολογώ πως δεν μου αρέσει που δημιουργούνται κανονισμοί αποκλειστικά για την βιτρίνα του ποδοσφαίρου: ποιος θα χρονομετρήσει το χρόνο της αλλαγής σε ένα ματς όχι ερασιτεχνικής κατηγορίας, αλλά έστω στην δική μας Football League;

Χαίρονται οι οπαδοί της τεχνολογίας

Οδηγούμαστε προφανώς με μεγάλη ταχύτητα σε ένα ποδόσφαιρο στο οποίο η βαρύτητα του VAR θα είναι μεγαλύτερη από αυτή του διαιτητή στον αγωνιστικό χώρο. Οι οπαδοί της τεχνολογίας χαίρονται καθώς πιστεύουν πως η χρήση της φέρνει δικαιοσύνη. Το πιο μεγάλο παράδειγμα δικαιοσύνης είναι το περίφημο «ημιαυτόματο οφσάιντ». Οι αποφάσεις του είναι συχνά σκληρές καθώς ακυρώνονται γκολ για εκατοστά, ενώ η παρουσία του άλλαξε το ποδόσφαιρο καθώς κατήργησε το «πλεονέκτημα του επιθετικού» που ήταν για πάνω από είκοσι χρόνια κυρίαρχο δόγμα. Όμως από την άλλη μείωσε και τις γκρίνιες: η ανθρώπινη παρέμβαση στην αξιολόγηση καταργήθηκε – δεν ακυρώνονται πλέον γκολ γιατί επόπτες βιάζονται να σηκώσουν σημαίες (η δεν τις σηκώνουν ποτέ) αλλά και ούτε γιατί ο AVAR μπερδεύτηκε με τις γραμμές ή ξέχασε να αξιολογήσει την φάση. Η τεχνολογία είναι αμείλικτη. Αλλά υπάρχει πάντα ένα μικρό πρόβλημα: ότι στην αξιολόγηση των φάσεων και στην εφαρμογή των αποφάσεων τον τελευταίο λόγο έχουν πάντα οι διαιτητές, δηλαδή οι άνθρωποι. Κι αν το οφσάιντ αξιολογείται σωστά, δεν ισχύει ακριβώς το ίδιο με τις άλλες φάσεις.

Τρία ωραία παραδείγματα

Το ματς του ΠΑΟ με τον Αρη την περασμένη Κυριακή μας δίνει όχι ένα αλλά τρία ωραία παραδείγματα. Στο γκολ του Αρη ο διαιτητής ειδοποιείται ότι υπάρχει φάουλ στον Κοντούρη. Βλέπει τη φάση και διαφωνεί. Η διαφωνία του προκαλεί κάτι απλό: ο διαιτητής στο VAR «ψαρώνει» και είτε δεν εκφράζει άποψη για τις άλλες δυο φάσεις (το γκολ του Τεττέη και το πέναλτι που ζητά ο Αρης στον Αλφαρελά), είτε συμφωνεί με τον διαιτητή για να μην εκτεθεί πάλι σε μια δημόσια διαφωνία. Ο VAR αυτοκαταργείται και στην συγκεκριμένη περίπτωση την πληρώνει ο Αρης διότι και οι δυο φάσεις αυτές χρειάζονταν μια δεύτερη και πιο λεπτομερή κρίση, ανεξάρτητα με το ποια θα ήταν η τελική απόφαση. Το πρόβλημα με το VAR, όπως δουλεύει σήμερα, είναι ότι δεν είσαι βέβαιος πως θα χρησιμοποιηθεί πάντα. Κι αυτό θα έπρεπε να προβληματίσει.

Η λύση άλλωστε είναι απλή και υπάρχει σε σπορ όπως το μπάσκετ και το αμερικάνικο ποδόσφαιρο: πρέπει κάθε ομάδα να μπορεί να ζητήσει την χρήση του - να έχει δικαίωμα challenge. Αυτό θα δημιουργούσε ένα νέο πλαίσιο δικαιοσύνης, που σήμερα ακόμα απουσιάζει.

Μόνο στα σημαντικά

Υπάρχει κι ένα άλλο πρόβλημα – το οποίο ωστόσο θα παραμείνει φοβάμαι άλυτο. Η χρήση του VAR έχει δημιουργήσει παγκοσμίως χειρότερους διαιτητές: οι διαιτητές εμπιστεύονται τόσο το VAR που είτε δεν αποφασίζουν κάνοντας ότι δεν βλέπουν ή απλά παίζουν όλο και πιο συχνά χωρίς την απόλυτη προσοχή τους σε ό,τι συμβαίνει στο γήπεδο – αυτό το δεύτερο το δημιουργεί η βεβαιότητα ότι στα σημαντικά θα υπάρξει παρέμβαση. Όμως όταν αντιμετωπίζεις τα παιγνίδια με την βεβαιότητα ότι υπάρχει κάποιος περισσότερο σημαντικός από σένα που θα σε γλυτώσει σε μια κρίσιμη στιγμή δεν μπορεί να είσαι καλός διαιτητής. Και αν δεν είσαι καλός διαιτητής δεν θα κρίνεις σωστά σε πάρα πολλές στιγμές στις οποίες το VAR δεν μπορεί να παρέμβει.

Αυτό είναι το πρόβλημα των διαιτητών σήμερα: αποφασίζουν λάθος σε πολλά μικρά που μπορεί να είναι σημαντικά στην εξέλιξη ενός αγώνα. Βγάζουν ή δεν βγάζουν κίτρινες κάρτες για λάθος λόγους. Δίνουν κόρνερ ανύπαρκτα. Χαρίζουν φάουλ κάνοντας άστοχες κρίσεις. Μπερδεύονται σε πράγματα απλά τόσο πολύ που δεν σου δημιουργούν την παραμικρή βεβαιότητα για την επάρκειά τους. Όπως έχει πει ήδη από το 2019 ο Φάμπιο Καπέλο «οι διαιτητές η μόνη δουλειά που κάνουν πλέον είναι να βλέπουν τηλεόραση». Κι αν στα σημαντικά το VAR μπορεί να παρέμβει (όταν το κάνει) υπάρχουν μικρές λεπτομέρειες που μπορεί να είναι καθοριστικές αν υπάρχει λάθος εκτίμηση: θυμηθείτε πχ την απολύτως λάθος κρίση της επίθεσης της ΑΕΚ από την οποία προκλήθηκε το κόρνερ που έφερε το 1-0 στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό.

Ακόμα πιο αστείος είναι ο πανικός που πιάνει τους διαιτητές όταν δεν υπάρχει για κάποιο λόγο επικοινωνία με το VAR: νομίζεις ότι έχουν πάθει την πιο μεγάλη συμφορά που θα μπορούσε να τους τύχει. Κι έχουν δίκιο. Αλλά αυτό είναι και η απόδειξη πως ως διαιτητές έχουν γίνει χειρότερη. Χάρη στο VAR.

Η βιομηχανία της δικαιολογίας

Tue, 03 Mar 2026 08:50:23 GMT

Ακουγα τον Μάρκο Νίκολιτς την Κυριακή το βράδυ μετά το ματς της ΑΕΚ με τον Βόλο να μιλάει ασταμάτητα για την διαιτησία και να του φταίει ο διαιτητής για όλα: ακόμα και για το ότι απέβαλε τον Δημήτρη Ναλιτζή, γεγονός που αν ο Νίκολιτς δεν είχε σκοπό να τον χρησιμοποιήσει αποκλείεται να έπαιξε ρόλο για την έκβαση του ματς. Τον ειρωνεύτηκε μάλιστα τον διαιτητή γιατί τον απέβαλε, επειδή, όπως του είπε, τον άκουσε να βρίζει στα σέρβικα («χαίρομαι που οι Ελληνες διαιτητές μιλάνε ξένες γλώσσες» είπε) και τα είχε μαζί του χωρίς να αναφέρεται καλά καλά σε συγκεκριμένες φάσεις- αυτό πρέπει να πω ότι είναι ένα είδος νέας μόδας στην Ελλάδα.

Ο Νίκολιτς είναι πανέξυπνος και προσαρμόστηκε στα δικά μας. Και γιατί όχι; Αφού το να γκρινιάζεις για την διαιτησία σε βοηθά να φαίνεσαι στα μάτια των οπαδών μαχητής, αγέρωχος, επαναστάτης και δεν ξέρω τι άλλο γιατί να μην το κάνεις. Ο Ρασβάν Λουτσέσκου δημιούργησε τάση – έκανε trend που λένε κι αυτοί που ξέρουν. Αλλα προφανώς το θέμα μου δεν είναι ο Νίκολιτς και ο Λουτσέσκου: οι περισσότεροι τα ίδια κάνουν. Για την ακρίβεια βρίσκουν (κόσμο να τους ακούει) και τα κάνουν).

Όλα θα ήταν αλλιώς αν…

Η ελληνική διαιτησία μόνο αναμάρτητη δεν είναι και η μεγαλύτερη απόδειξη για αυτό είναι ότι τα ντέρμπι της Σουπερλίγκας μας τα διευθύνουν ακόμα ξένοι διαιτητές. Το σύστημα παραγωγής Ελλήνων διαιτητών είναι και παραμένει προβληματικό καμιά σαρανταριά χρόνια που θυμάμαι. Αλλά και οι παραγοντικές συμπεριφορές – και βάζω μέσα σε αυτές και τις συμπεριφορές παικτών και προπονητών όταν λειτουργούν ως παράγοντες – δεν λένε να βελτιωθούν. Ανακοινώσεις, δηλώσεις, διαρροές, ξεσπάσματα είναι σταθερά στην ημερήσια διάταξη, στην περίπτωση βέβαια που δεν ελέγχουμε τα πράγματα – δηλαδή την ομοσπονδία. Όταν την ελέγχουμε δεν μιλάμε: όταν δεν την ελέγχουμε το κάνουμε κάθε εβδομάδα. Για ένα λόγο: γιατί στους οπαδούς αρέσουν οι γκρίνιες, οι καταγγελίες και οι δαιμονοποίηση ενός δήθεν παρασκηνίου. Αν αυτά δεν άρεσαν στους οπαδούς, και η κυρίαρχη οπαδική αντίληψη αφορούσε το ποδόσφαιρο και το πόσο καλύτερα πρέπει η ομάδα που υποστηρίζουν να το υπηρετεί, όλα θα ήταν αλλιώς. Αλλά υπάρχουν δυο προβλήματα σε αυτή την περίπτωση. Το πρόβλημα είναι ότι το να φτιάξεις μια καλή ομάδα απαιτεί πολλά ενώ το να γκρινιάζεις είναι τζάμπα. Και το δεύτερο ότι και καλή ομάδα να έχεις μπορεί κάποιος να έχει καλύτερη και το πρωτάθλημα το κερδίζει ένας. Κι επειδή αυτοί που δεν το κερδίζουν είναι πάντα πολλοί, ο δηλητηριασμός είναι χρήσιμος ώστε να πικραθεί αυτός που το κερδίζει και να μην χαίρεται. Να του συμβαίνει δηλαδή ό,τι και σε μας που το χάσαμε. Κάπως έτσι λειτουργεί το πράγμα.

Ολοι να όλοι γκρινιάζουν

Χρόνια τώρα επαναλαμβάνω κάτι: δεν υπάρχει ομάδα στην Ελλάδα που να μην ασχολείται με την διαιτησία. Ομάδα είναι πρώτα από όλα οι παράγοντες που την διοικούν κι αυτοί την ενασχόληση με την διαιτησία την θεωρούν χρέος τους. Άλλος το κάνει ασχολούμενος με Ενώσεις και με τα υπόλοιπα θεσμικά. Άλλος έχοντας στην δούλεψή του παλιούς διαιτητές. Αλλος καταγγέλλει τους διαιτητές και τους αρχιδιαιτητές ελπίζοντας πως θα φοβηθούν την επικοινωνιακή του δύναμη. Άλλος βγάζει ανακοινώσεις και στοχοποιεί. Ολοι μα όλοι τα ρίχνουν στους διαιτητές όταν δεν κερδίζουν. Ακόμα κι αν τα λάθη των παικτών και των προπονητών τους είναι τεράστια. Όπως πχ αυτά που έκαναν οι παίκτες της ΑΕΚ στο Βόλο. Όχι μόνο ο Ρότα και ο Πήλιος (που αυτά που έκαναν είναι ακατανόητα) αλλά και ο Γιόβιτς που έχασε ευκαιρίες, κι ο Λιούμπισιτς που δεν σταύρωσε σωστή πάσα, κι ο Μάριν κι ο Μάνταλος που απλά γέμιζαν χωρίς ιδέες. Η ΑΕΚ πήγε στο Βόλο εκδρομή: οι παίκτες της πριν ξεκινήσουν το ματς έβγαζαν σέλφι με τον κόσμο και στο ζέσταμα τραβούσαν με τα τηλέφωνα βίντεο τις γεμάτες εξέδρες. Αλλά κατά τα άλλα φταίει ο Τσιμεντερίδης. Ο οποίος στο 44΄έδωσε πέναλτι στην ΑΕΚ και στο 62΄δεν είδε το πέναλτι του Πήλιου, αλλά φταίει. Ενώ είναι απλά τυχερός που ο Παπαδόπουλος στο VAR του έδωσε το δικαίωμα να είναι στους πίνακες ακόμα, διορθώνοντάς αποφάσεις του εξωφρενικές.

Κωμικό είναι το πράγμα

Το είχα γράψει και μετά το Ολυμπιακός – Κηφισιά: βρίσκω σχεδόν κωμικό το κλάμα και την διαμαρτυρία μεγάλων υποτίθεται ομάδων για διαιτητικές αποφάσεις κόντρα σε ομάδες που κανονικά θα πρεπε να τις κερδίζουν από το ημίχρονο. Η ΑΕΚ βρήκε τον Βόλο χωρίς νίκη μέσα στο 2026. Ο Βόλος προερχόταν από ήττα με τον Πανσερραϊκό – πράγμα δύσκολο και να το θέλεις. Η ΑΕΚ με τον Λεβαδειακό στο άδειο γήπεδο της λόγω τιμωρίας έκανε ένα από τα καλύτερά της εφετινά ματς. Δεν υπήρχε βολικότερη στιγμή για να κάνει περατζάδα στο Πανθεσσαλικό παρουσία μάλιστα 20 χιλιάδων οπαδών της. Αλλά έκανε ένα αντικειμενικά μετριότατο ματς, χωρίς επιθετικές ιδέες, με πολλά γεμίσματα και ελάχιστες φάσεις μέχρι που βρέθηκε να χάνει με 2-1. Και με λάθη και του καλού κατά τα άλλα προπονητή της, που άφησε έξω τον Κοϊτά. Ο οποίος όταν μπήκε ήταν από τους καλύτερους του γηπέδου. Αυτή είναι η ιστορία του ματς. Όχι ο Τσιμεντερίδης που είναι υποσημείωση. Όπως υποσημείωση ήταν ο Ευαγγέλου στο Ολυμπιακός – Κηφισιά, ο Τσακαλίδης στο Ατρόμητος – ΠΑΟΚ, ο Μόσχου στο ΠΑΟ – ΑΕΛ κι ένα σωρό άλλοι που βρίσκουν τον μπελά τους απλά γιατί ομάδες υποτίθεται μεγάλες και δυνατές και πανίσχυρες και με μπάτζετ οεο, δεν παίζουν καλά.

Και καλά έκανες

Δεν μπορώ να ακούω τον ΠΑΟΚ να διαμαρτύρεται για την διαιτησία γιατί έχασε από τον Ατρόμητο, τον Ολυμπιακό να γκρινιάζει γιατί έφερε ισοπαλία με τη Κηφισιά, τον ΠΑΟ να έχει παράπονα από διαιτητές στα ματς με την ΑΕΛ, την ΑΕΚ να τρέχει στην UEFA και στις εκλογές της ΕΠΣ Αρτας και κατά τα άλλα να λέει ότι οι άλλοι ασχολούνται και την πολεμούν γιατί δεν κέρδισε το Βόλο που με ένα σουτ έβαλε δυο γκολ. Mε αυτούς τους αντιπάλους τον καιρό του VAR, αν έχεις μια ομάδα που παίζει δυο δράμια ποδόσφαιρο, κανείς διαιτητής δεν μπορεί να σε σταματήσει: αν κάνεις δέκα σοβαρές φάσεις θα βάλεις δυο γκολ.

Κυρίως όμως δεν καταλαβαίνω πια όλο αυτό τον κόσμο που αυτή την κλάψα την ακούει και την θεωρεί λογική: δεν είναι λογική – είναι απλά η απόδειξη πως μια ομάδα κάτι δεν έκανε καλά και ψάχνει δικαιολογίες: η βιομηχανία της δικαιολογίας είναι η μόνη στην Ελλάδα που κάνει διαρκώς υπερωρίες. Να γκρινιάζουν οι μεγάλες ομάδες για αποφάσεις διαιτητών στα μεταξύ τους ντέρμπι πάει κι έρχεται: οι διαφορές δεν είναι μεγάλες και μπορεί μια λάθος εκτίμηση διαιτητή να δώσει ένα αβαντάζ στον ένα από τους δύο. Αλλά να γκρινιάζεις επειδή δεν είσαι καλός γιατί έχεις προσεγγίσει λάθος το ματς ή γιατί έχεις μια κακή μέρα ή γιατί χαλάρωσες στην διάρκεια του παιγνιδιού ή γιατί δεν κατάλαβες την δυσκολία του αγώνα, στα μάτια μου δεν έχει κανένα νόημα. Πόσο μάλλον όταν με διαιτητές, Ενώσεις, αρχιδιαιτητές κτλ ασχολείσαι συνέχεια. Κι όταν και στην διοίκηση του ποδοσφαίρου έχεις πάρει μέρος και φώναζες πως θα βάλεις τους διαιτητές να σφυρίζουν στα τραίνα και άλλα τέτοια ωραία. Και καλά έκανες. Αλλά τώρα το τραίνο το έχασες γιατί έτσι είναι τα τραίνα: περνούν. Οι ομάδες μόνο μένουν. Και πρέπει να παίζουν καλή μπάλα. Αν το απαιτούσαν οι οπαδοί τους μπορεί και να το έκαναν, αλλά κι αυτοί προτιμούν να κλαίνε για τα τραίνα που φεύγουν κι αγάπες που πήρανε…

Η γκέλα της χρονιάς

Mon, 02 Mar 2026 11:12:48 GMT

Στο πρόγραμμα της 23^ης αγωνιστικής υπήρχαν μάλλον εύκολα παιγνίδια για τους τρεις πρωτοπόρους. Ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟΚ είχαν περισσότερο και από τον Πανσερραϊκό και τον Αστέρα Τρίπολης αντιπάλους την κόπωσή τους από τα τελευταία τους ευρωπαϊκά ματς – ίσως και λίγη απογοήτευση που πάντα προκαλούν οι αποκλεισμοί. Δεν έκαναν τα καλύτερα εφετινά τους ματς. Αλλά κέρδισαν. Ενώ η ΑΕΚ στραβοπάτησε με τον Βόλο. Κι αν σκεφτεί κανείς ότι πήγε στο Βόλο με είκοσι χιλιάδες οπαδούς στο πλευρό της ίσως είχαμε την γκέλα της χρονιάς. Η ΑΕΚ με την ισοπαλία έχασε δυο βαθμούς που θα της έδιναν την δυνατότητα να πάρει ένα μεγάλο αβαντάζ απέναντι στον ηττημένο του Ολυμπιακός – ΠΑΟΚ που ακολουθεί. Που θα μπορούσε με νίκη δική της και ισοπαλία στο Φάληρο να το έχει και έναντι των δυο αλλά σήμερα βλέπει τον Ολυμπιακό συγκάτοικο της και τον ΠΑΟΚ έτοιμο να την πιάσει και αυτός αν απλά κερδίσει την Κηφισιά.

Αλλά ας τα πάρουμε με την σειρά.

Μια νίκη, δυο ερωτήσεις

Ο Ολυμπιακός στις Σέρρες πήγε με μια τριπλή αποστολή. Η πρώτη και σημαντικότερη ήταν να κερδίσει. Η δεύτερον να δώσει συνέχειά στα καλά που μας έδειξε στο ματς με τον Παναιτωλικό σε ό,τι έχει να κάνει με την επιθετική του ανάπτυξη. Το τρίτο ζητούμενο ήταν η παραγωγικότητα του: ο ΕλΚαμπί έπρεπε να ξεμπλοκαριστεί. Τα κατάφερε και στα τρία, χωρίς μάλιστα να κάνει μια σπουδαία εμφάνιση. Κέρδισε και ήταν ικανοποιητικός, κυρίως γιατί δεν αγχώθηκε - έστω κι αν ο Μεντιλίμπαρ θύμωσε με την συμπεριφορά των παικτών του στο τελευταίο δεκάλεπτο. Επαιξε πολύ για τον φορ του κι αυτός πέτυχε δυο γκολ μετά από καιρό: εύκολα για την κλάση του, αλλά σημασία έχει πως ήταν εκεί που έπρεπε. Κι έκανε αρκετές ευκαιρίες πάλι παίζοντας αρκετά ορθόδοξα. Ο Μεντιλίμπαρ άλλαξε έξι παίκτες σε σχέση με την ενδεκάδα που είδαμε στο Λεβερκούζεν, αλλά πλην του Μπρούνο που βρέθηκε στη θέση του Ορτέγκα, του Νασιμέντο που κάπως βοήθησε στην κυκλοφορία της μπάλας χωρίς να φτάνει σε θέση βολής και φυσικά του ΕλΚαμπί οι υπόλοιποι κάπως πιο ξεκούραστοι έκαναν λίγα κι ο Ζέλσον έπαιξε πολύ και για πολλή ώρα μόνος του. Ο Βάσκος βλέποντας τις χαμένες ευκαιρίες έβαλε γρήγορα τους Μουζακίτη – Ροντινέι κι ο Βραζιλιάνος βρήκε την σέντρα για το 0-1 που ουσιαστικά τελείωσε το ματς στο 60΄. Το 0-2, δέκα λεπτά αργότερα, ήρθε να επιβεβαιώσει ότι κρατώντας την μπάλα κάτω ο Ολυμπιακός μπορεί να παίξει και καλύτερο ποδόσφαιρο: ο συνδυασμός Μπρούνο – Ζέλσον – ΕλΚαμπί ήταν υποδειγματικός.

Αυτό ήταν το τελευταίο ματς που ο Ολυμπιακός κουβαλούσε ευρωπαϊκή κόπωση. Τώρα πλέον τον συνοδεύουν δυο ερωτήσεις. Η πρώτη αν μπορεί να παίξει καλύτερα και να κάνει το φινάλε της σεζόν που έκανε πέρυσι χωρίς ευρωπαϊκά ματς. Η δεύτερη αν μπορεί να σκοράρει και κανείς άλλος επιθετικός πλην του ΕλΚαμπί. Οι δυο ερωτήσεις είναι αλληλένδετες: το δεύτερο μπορεί να φέρει το πρώτο.

Επιστροφές χωρίς καταστροφές

Κι ο ΠΑΟΚ έμοιαζε κουρασμένος κυρίως στο μυαλό στο ματς με τον Αστέρα Τρίπολης και ήταν μάλλον τυχερός που είχε απέναντί του την πιο σβηστή ομάδα του πρωταθλήματος. Ο Λουτσέσκου βλέπει τον νεαρό Χαντσίδη να κάνει το μεγάλο βήμα μπροστά: αυτός άνοιξε το σκορ στο 7΄μετά από ενέργεια του Γερεμέγιεφ που βοηθά αθόρυβα. Είχε επίσης πίσω τον Ζίφκοβιτς που δεν έπαιξε στο Βίγκο λόγω τιμωρίας: δικό του το 2-0 στο 90΄ μετά από προσπάθεια του νεαρού Μύθου. Στο ενδιάμεσο των δυο γκολ ο ΠΑΟΚ είχε λίγες ευκαιρίες αλλά έδειξε προσοχή στα μετόπισθεν. Ωστόσο η είδηση είναι η επιστροφή του Κωνσταντέλια: μπήκε με κέφι όταν ο Αστέρας είχε ισορροπήσει το ματς, τρόμαξε τον Αστέρα με μια – δυο ενέργειες και έδωσε στον ΠΑΟΚ την ηρεμία που ήταν απαραίτητη. Ακολουθεί το ματς με την Κηφισιά που θα ναι πιο δύσκολο. Αν ο ΠΑΟΚ έχει από τώρα το μυαλό του στο Φάληρο θα έχει προβλήματα. Ο Λουτσέσκου που μίλησε για την αρετή της συγκέντρωσης (ως αντίδοτο στην κούραση) το ξέρει.

Εκδρομή χωρίς μυαλό

Το μυαλό είναι μερικές φορές πιο χρήσιμο από τα πόδια και τις αντοχές. Η ΑΕΚ δεν είχε μυαλό στο Βόλο κι αυτό πλήρωσε. Ο Νίκολιτς μίλησε δέκα λεπτά για την διαιτησία στη συνέντευξη Τύπου, αποβλήθηκε στο ημίχρονο για διαμαρτυρίες κι όλα αυτά είναι αποδείξεις ότι τα είχε με τον εαυτό του κι έψαχνε τρόπο να πετάξει την μπάλα στην εξέδρα: στο τέλος της ημέρας οι αποφάσεις του Τσιμεντερίδη (που χρειάστηκε το VAR πολύ) σίγουρα δεν διαμόρφωσαν το αποτέλεσμα. Το στραβοπάτημα ήρθε από επιπολαιότητες στην άμυνα που είχαμε καιρό να δούμε. Ο Ρότα χαρίζει την φάση του πρώτου γκολ του Βόλου δίνοντας την μπάλα στον Ουρτάδο: ο Στρακόσια βγάζει το σουτ στην κλειστή γωνία αλλά δεν υπάρχει αμυντικός να σταματήσει τον Κόμπα. Ο Πήλιος κάνει μια απερίγραπτη γκάφα στο πέναλτι που παραχωρεί, αλλά η δήλωση του Νίκολιτς ότι δεν υπάρχει πέναλτι γιατί δεν είχε κανένα κοντά του είναι χωρατό: ο παίκτης παίζει με το χέρι καθαρά. Η ΑΕΚ που έχει ισοφαρίσει σε 1-1 με ένα γκολ που βάζουν τα φορ (ο Βάργκα αυτό είναι), έχει πετάξει ένα ημίχρονο χωρίς φάσεις κι ανεβαίνει μετά το 2-1 και γιατί μπαίνει ο Κοϊτά και διορθώνει την επίθεσή της. Βρίσκει το καταπληκτικό γκολ του Ρέλβας στο φινάλε και παίρνει την ισοπαλία αλλά δεν μπορεί να είναι ευχαριστημένη: ο Βόλος πέτυχε δυο γκολ χωρίς ευκαιρία! Είναι και τυχερή η ΑΕΚ στο τέλος για δυο λόγους. Γιατί ο τερματοφύλακας Σαμπάνης παίρνει και αδικαιολόγητη κίτρινη κάρτα και τα λεπτά των καθυστερήσεων γίνονται 8 από 7, και γιατί ο Ρέλβας στα γεμίσματα του τέλους άγνωστο γιατί βρίσκεται εκτός περιοχής και βρίσκει το σουτ της αγωνιστικής. Κατά τα άλλα η γκέλα οφείλεται και στην χαλαρότητα που δημιουργήθηκε από την οργάνωση μιας ωραίας εκδρομής. Ωραίες οι μετακινήσεις οπαδών κτλ κτλ. Αλλά δεν παίζουν μπάλα αυτοί παρόλο που τους αφιερώνουν νίκες, τους ευχαριστούν, τους θέλουν όλοι μαζί τους κτλ.

Το πλάνο Μπενίτεθ

Το ματς ΠΑΟ – Αρης (3-1) ήταν το ωραιότερο της αγωνιστικής γιατί και ο Μπενίτεθ και ο Γρηγορίου (στο ντεμπούτο του) έπαιξαν με ομάδες που κυνήγησαν το γκολ χάρη και στις επιλογές των προπονητών τους. Ο Μπενίτεθ άλλαξε οκτώ παίκτες σε σχέση με το ματς στην Τσεχία κι έπαιξε με μια τριάδα στην άμυνα (Γεντβάι, Κάτρης, Ερνάντεθ) μάλλον απροσδόκητη. Ο Γρηγορίου έπαιξε επί της ουσίας με τέσσερις κυνηγούς (Πέρεθ, Δώνη, Καντεβέρε και τον Γκαρέ σαν δεκάρι πίσω τους). Ο ΠΑΟ άνοιξε το σκορ με ένα γκολ του Ερνάντεθ μετά από ένα «τακουνάκι – έμπνευση» του Παντελίδη. Ο Αρης είχε δοκάρι με τον Καντεβέρε πριν φύγει το ημίχρονο και κράτησε πιο πολύ την μπάλα. Ο Μπενίτεθ άλλαξε την επίθεσή του και πήρε πράγματα και από τους τρεις που μπήκαν: οι Τζούρισιτς – Ταμπόρδα έφεραν το 2-0 (με εκτελεστή τον Αργεντίνο) κι ο Τετέη χρειάστηκε ένα λεπτό για να διώξει την σκοτούρα που προκάλεσε το ωραίο γκολ του Ράτσιτς.

Είναι το ματς που είδαμε πιο πολύ το χέρι του Μπενίτεθ μέχρι τώρα – κι αυτό είναι ίσως σημαντικότερο από την νίκη. Ο ΠΑΟ μαθαίνει να παίζει με τρία στόπερ (χωρίς πάντα και απαραίτητα οι αμυντικοί να γίνονται πέντε), το rotation είναι κανόνας (και γιατί οι παίκτες είναι πολλοί), η ομάδα σκοράρει χωρίς γιατί το ψάχνει, δεν κάνει μεγάλη κατοχή μπάλας αλλά χτυπά στις αντεπιθέσεις κι ο Μπενίτεθ σχεδόν πάντα αλλάζει τους κυνηγούς του για να φρεσκάρει την επίθεσή του: αυτό είναι σε γενικές γραμμές το πλάνο του που έχει αρχίσει να επαναλαμβάνεται – ο ΠΑΟ αποκτά ταυτότητα.

Ο Αρης έχει παράπονα από την διαιτησία των Ούγγρων – ίσως και δικαιολογημένα. Χάνει το δίκιο του όταν κατηγορεί τον αρχιδιαιτητή Λανουά γιατί έβαλε μια γυναίκα στο VAR. Τόσος σεξισμός δεν αντέχεται. Το μόνο που δεν λέει η ανακοίνωση είναι ότι οι γυναίκες πρέπει να κάθονται σπίτι και να πλένουν πιάτα.

Τίποτα χωρίς γκολ

Με την νίκη αυτή ο ΠΑΟ έπιασε τον Λεβαδειακό. Πέρα από την δική του βελτίωση υπάρχει και η κατάρρευση της ομάδας του Παπαδόπουλου. Μετά τον αποκλεισμό του από τον ΟΦΗ στο κύπελλο, ο Λεβαδειακός μοιάζει απογοητευμένος, αλλά το μεγάλο του πρόβλημα είναι ότι αντιμετωπίζει τελευταία και ομάδες που έχουν μεγαλύτερο κίνητρο από τον ίδιο. Η Κηφισιά πχ το Σάββατο μετέτρεψε το ματς σε τελικό, έφτασε στη νίκη που ήταν η πρώτη της μέσα στο 2026 κι ανέπνευσε – την πήρε με γκολ του Ποκόρνι στο 13΄. Το κίνητρο της ήταν φανερά μεγαλύτερο από του Λεβαδειακού. Κι ο ΟΦΗ χάρη στο κίνητρο που έχει να μπει στην δεύτερη τετράδα και να έχει ευκαιρία να κυνηγήσει ευρωπαϊκό εισιτήριο και από τα play off διέλυσε την ΑΕΛ με πρωταγωνιστή τον Φούντα. Το ίδιο θέλει κι ο Ατρόμητος. Που έφτασε στην δεύτερη νίκη του στο Περιστέρι κερδίζοντας τον Παναιτωλικό με ένα γκολ του Μπάκου στο 44΄ αλλά εδώ δεν έπαιξε ρόλο το κίνητρο. Ο Ατρόμητος δεν ήταν καν καλύτερος. Απλά ο Παναιτωλικός έχασε ευκαιρίες και πέναλτι. Κι ένα πολύτιμο βαθμό γιατί όπως επαναλαμβάνει ο Αναστασίου χωρίς γκολ δεν γίνεται τίποτα.

Πενήντα πράγματα που έμαθα κι αυτόν τον Φεβρουάριο

Sun, 01 Mar 2026 09:56:00 GMT

Εφυγε και ο Φεβρουάριος που είχε ό,τι βάλει ο νους του ανθρώπου. Στο τέλος ακόμα και νέους πολέμους από αυτούς που σε κάνουν να αναρωτιέσαι τι άλλο μας περιμένει ακόμα. Τουλάχιστον μάθαμε πάλι πολλά. Εγώ πάνω από πενήντα καινούργια πράγματα.

Εχουμε και λέμε.

Οι Σουηδοί θα είχαν δώσει το Νόμπελ Ειρήνης στον Τραμπ αν είχαν χιούμορ.
To χειρότερο είναι ότι συνηθίσαμε στην ιδέα ότι όποιος διασχίζει το Αιγαίο με μια βάρκα μπορεί και να πεθάνει.
Αυτό που κάθε τόσο επισκέπτεται ένας Ελληνας πρωθυπουργός τους Τούρκους, συμφωνούν ότι όλα είναι ωραία και μετά πάλι τσακωνόμαστε, συνέβαινε και στο σόι ενός φίλου μου…
Τι νόημα έχει να είσαι Υπουργός και να μην κάνεις ένα νόμο έτσι για να την σπάσεις στον πρώην σου;
Αυτό που ο Αδωνις Γεωργιάδης και η Ζωή Κωνσταντοπούλου τσακώνονται για να μαζεύουν ψήφους θα το έβρισκα ευφυές αν δεν ήταν απολύτως βαρετό.’
Αν δεις την απόφαση για τις υποκλοπές καταλαβαίνεις ότι η δικαιοσύνη και η αλήθεια δεν είναι το ίδιο.
Θέλει μαστοριά και τρόπο για να κάνεις ένα εκατομμύριο ανθρώπους που πέρυσι κατέβηκαν στον δρόμο για το δυστύχημα των Τεμπών φέτος να καθίσουν στα σπίτια τους.
Ο Μητσοτάκης πήγε κι έφαγε σε ένα ζευγάρι στον Εβρο. Είδηση θα ήταν το αντίθετο. Να κατέβαινε Αθήνα το ζευγάρι και να τρώγανε σπίτι του.
Η Ελένη Γλυκαντζη Αρβελέρ ήταν η μεγαλύτερη καθηγήτρια που γνώρισε μια χώρα που δεν αγαπάει τους καθηγητές. Και ήταν και κουκλάρα.
Ευτυχώς που υπάρχουν ο Βενιζέλος και ο Αλεβιζάτος και μας θυμίζουν κάθε τόσο τι θα πει αντιπαράθεση.

Ολος ο Ολυμπιακός μου μοιάζει ότι περνά φέτος Ραμαζάνι.
Ευκολότερα μπορεί να βρεις έξι αριθμούς στο λότο παρά ενδεκάδα του Μπενίτεθ.
Αν η ΑΕΚ δεν είχε δεχτεί γκολ από τον Ολυμπιακό στο 98΄κι ο Γιόβιτς είχε σκοράρει στην Τούμπα στο 95΄μπορεί και να είχε τελειώσει το πρωτάθλημα.
Το «ο μήνας του Ταμπόρδα» θα μπορούσε να είναι διήγημα του Γκαμπριέλ Γκαρθία Μάρκες.
Από τότε που μπήκε στη ζωή του διαιτητή το VAR χάθηκε το φιλότιμο.
Ο Νους έγινε ο πρώτος στην Ελλάδα που αποβλήθηκε μετά το τέλος ενός ματς ενώ αγωνιζόταν σε αυτό.
Αν ο Καρυπίδης είχε χιούμορ θα έδιωχνε τον Χιμένεθ στέλνοντάς του μια ανθοδέσμη της ΑΕΚ.
Ο ΠΑΟΚ είχε περισσότερους τραυματίες επιθετικούς αυτό το μήνα από οποιαδήποτε ομάδα στον κόσμο.
Καλύτερα να περνάς με χαμηλά το κεφάλι παρά να αποκλείεσαι με ψηλά το κεφάλι.
Φίλε έφυγε ο Μπράτσος και παρέλυσε το κράτος…

Η Μπόντο έχει κερδίσει την Ατλέτικο στην Μαδρίτη και την Ιντερ στο Σαν Σίρο αλλά ακόμα λένε για το συνθετικό χορτάρι στο γήπεδό της.
Ουδείς θυμάται με ποιους αντιπάλους κληρώθηκε η Εθνική μας στο Nations League αλλά όλοι περιμένουν τα παιγνίδια.
Θα έχει πλάκα να πάρει ο ΟΦΗ το κύπελλο και τα play off στις θέσεις 4 έως 8 να μην έχουν κανένα νόημα.
Μετά τα Χριστούγεννα, την Πρωτοχρονιά και λίγο πριν το Πάσχα θα γιορτάσουμε και το ετήσιο Ρεάλ Μαδρίτης – Μάντσεστερ Σίτι.
Αν ρωτήσεις 100 ανθρώπους ποιον προπονητή έχει η Ρεάλ Μαδρίτης οι 97 θα σου πουν «δεν ξέρω»…
Σε ένα πρωτάθλημα χωρίς βαθμούς, χωρίς απαραίτητες νίκες, χωρίς καμία πίεση η τωρινή Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ θα ήταν ήδη πρωταθλήτρια Αγγλίας.
Ο σκούφος του Λουτσέσκου φέτος δεν ήταν γούρικος.
Αυτό το «Μια βραδιά στο Λεβερκούζεν» είναι μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό κλισέ και από το «Αφιερώνουμε την νίκη στον υπέροχο κόσμο μας».
Η Τσέλιε είναι η Τσέλσι της Σλοβενίας.
Η Φιορεντίνα πρέπει να είναι η μοναδική ομάδα στην ιστορία του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου που κέρδισε 0-3 το πρώτο ματς και στην έδρα της πέρασε στην παράταση.

Βλέποντας τον Γιούρτσεβεν να φεύγει όλοι στον ΠΑΟ έπρεπε να τραγουδήσουν «κρίμα το μπόι σου καλέ»…
Ο ΠΑΟ κέρδισε το κύπελλο Ελλάδος όπως και πέρυσι γιατί ο Αταμάν δεν πιστεύει στα γούρια.
Αληθινή πλάκα θα ήταν να γίνει το Final 4 στα Δύο Αοράκια.
Ο Σταύρος Ελληνιάδης, παππούς κάποτε, θα λέει κέρδισα με τον Κολοσσό τον ΠΑΟ και τα εγγόνια θα λένε «παππού όχι άλλα παραμύθια, φτάνει».
Ο Μόρις είναι ο δίδυμος χαμένος αδερφός του Τζόζεφ.
Σας χαρίζω όλο το σκεπτόμενο μπάσκετ για μια επίθεση του Ιφί.
Αυτά που κάνει ο Καραλής δεν γίνονται ούτε στα κόμικς.
Το Καλαμάτα – Πανιώνιος 0-2 γίνεται άνετα σειρά στο NetFlix.
Γύρισε ο Ηρακλής στη Σουπερλίγκα (επιτέλους) και ήδη παίζεται over/under 7,5 το πόσοι προπονητές θα αλλάξει του χρόνου.
Ανάθεμα κι αν έχει καταλάβει κανείς τι ακριβώς είναι αυτό το ΝΒΑ Europe.

Αν ο Ακύλας είχε γράψε το «Σήκωσέ το» αντί «το Φέρτο» θα είμασταν στο 2004, η κρίση δεν θα είχε έρθει και στο βίντεο κλιπ στη Eurovision θα εμφανιζόταν ο Ρεχάγκελ.
Πάνω που είπα ότι το Αμνετ είναι η ταινία της χρονιάς, είδα το Grazia του Σορεντίνο και τα χασα!
Οι φανατικοί που το λάτρεψαν δεν πρέπει να ξεχάσουν και την δεύτερη σεζόν του Paradise.
Δεν υπάρχει ευκολότερος τρόπος να γίνεις εικοσιπέντε χρονών από το να πας ένα βράδυ στους Χατζηφραγκέτα.
Αν ο Καποδίστριας γινόταν βαμπίρ θα είχε υποψηφιότητες για το Οσκαρ όπως το Sinners.
Το «Ας περιμένουν οι γυναίκες» στο Θέατρο Ψυρρή δεν είναι παράσταση: είναι μια σπουδαία βραδιά με φίλους.
Επρεπε να καταλάβουμε ότι κάτι θα γίνει στο Ιράν από την στιγμή που η Κίμπερλι άφησε την κοσμική Αθήνα για να πάει στην ξενέρωτη Ουάσιγκτον.
Θα μπορούσα να ζήσω μόνο με ράμεν.
Όχι μόνο είναι καταπληκτικός ο Φοίβος με δυο μόνο φίλους του επί σκηνής, αλλά εξηγεί και γιατί Το «Με αεροπλάνα και βαπόρια» θα μπορούσε άνετα νε είναι εθνκός ύμνος.
Η απαίτηση του μήνα είναι το «Θείε πρέπει να είμαστε στο Πήλιο το αργότερο την Μεγάλη Πέμπτη στις 12 το μεσημέρι».

Τσάμπιονς λιγκ, οδηγίες χρήσης

Sat, 28 Feb 2026 10:17:00 GMT

Την Πέμπτη του βράδυ μετά την πρόκριση του ΠΑΟ επί της Βιτόρια Πλιζέν οι πιθανότητες κατάληψης της δέκατης θέσης στο ranking της UEFA από την Ελλάδα μεγάλωσαν, πράγμα που σημαίνει πως δεν είναι απίθανο από το επόμενο πρωτάθλημα ο πρωταθλητής Ελλάδος να βρίσκεται απευθείας στην League Phase του Τσάμπιονς λιγκ. Θα έγραφα αυτά που κατάλαβα για το είδος της ομάδας που χρειάζεται να έχεις όταν σε αυτή συμμετέχεις τώρα που η παρουσία του Ολυμπιακού στο Τσάμπιονς λιγκ ολοκληρώθηκε. Η πιθανότητα να υπάρχει για μερικά χρόνια πάντα ο Ελληνας πρωταθλητής στη League Phase μεγάλωσε τον προβληματισμό μου: μπορούμε να πούμε μερικά πράγματα που μπορεί να λειτουργήσουν και ως μπούσουλα για όποια ελληνική ομάδα θέλει στην συγκεκριμένη διοργάνωση να είναι αρχικά αξιοπρεπής και στη συνέχεια να διακριθεί.

Ας ξεκινήσουμε από ένα δεδομένο: η διοργάνωση του Τσάμπιονς λιγκ που προέκυψε μετά τις πρόσφατες αλλαγές στο format δεν έχει καμία σχέση με την προηγούμενη διοργάνωση του Τσάμπιονς λιγκ - εκείνη με τους πολλούς ομίλους των τεσσάρων ομάδων. Και η οποία με τη σειρά της δεν είχε καμία σχέση με την παλιότερη διοργάνωση στην οποία υπήρχαν αποκλειστικά και μόνο νοκ άουτ παιχνίδια. Οι διοργανωτικές αλλαγές αλλάζουν τις συνθήκες: οι ομάδες πρέπει να προσαρμόζονται.

Η μεγάλη διαφορά

Το Τσάμπιονς λιγκ σε σχέση με τις άλλες ευρωπαϊκές διοργανώσεις έχει μια μεγάλη διαφορά. Υπάρχουν σ’ αυτό τριών λογιών ομάδες.

Υπάρχουν περίπου δεκαπέντε ομάδες οι οποίες ξεχωρίζουν πάρα πολύ από τις υπόλοιπες για την δυναμικότητα τους. Εντός αυτών των δεκαπέντε υπάρχουν κάθε χρόνο γύρω στις δέκα διεκδικήτριες, ομάδες δηλαδή που έχουν φανερό ή κρυφό στόχο να το κερδίσουν και που είναι αληθινά μεγαθήρια. Με βάση το καινούργιο format μια ελληνική ομάδα θα αντιμετωπίσει τουλάχιστον τέσσερις ομάδες που ανήκουν σε αυτές τις δεκαπέντε που ξεχωρίζουν. Φέτος ο Ολυμπιακός αντιμετώπισε την Άρσεναλ, την Ρεάλ Μαδρίτης, την Μπαρτσελόνα και την Μπάγερ Λεβερκούζεν. Όλες είναι ομάδες από πολύ δυνατά πρωταθλήματα συνηθισμένες να παίρνουν μέρος σε αυτή την μεγάλη διοργάνωση. Ολες ξεκινάνε πάντα πιο μπροστά από τον Ελληνα πρωταθλητή για ένα λόγο: είναι υποχρεωμένες έτσι κι αλλιώς να έχουν δυνατές ομάδες για να ανταπεξέλθουν στις δυσκολίες του πρωταθλήματος της χώρας τους. Αν τα καταφέρνουν σε αυτό, θα τα καταφέρουν λογικά και στο Τσάμπιονς λιγκ: ισχύει για πάνω από δέκα ομάδες.

Εκτός από αυτές τις ομάδες υπάρχουν μια σειρά από άλλες οι οποίες έχουν τα ίδια όνειρα και την ίδια περίπου δυναμικότητα με μία ελληνική ομάδα που θα βρεθεί στη διοργάνωση - δεν έχουν βέβαια και το ίδιο budget, πράγμα που κάτι σημαίνει. Τέτοιες ομάδες είναι συνήθως οι εκπρόσωποι των πρωταθλημάτων της Πορτογαλίας, της Ολλανδίας, του Βελγίου, της Σκοτίας (αν είναι η Σέλτικ), της Τουρκίας, της Τσεχίας, της Πολωνίας: κάποιες από αυτές είναι ακριβότερες από τις ελληνικές, κάποιες άλλες όχι, όλες όμως είναι ομάδες του δεύτερου γκρουπ δυναμικότητας με τις οποίες ο πρωταθλητής Ελλάδος θα παλέψει για μια θέση στις 24 πρώτες. Σε αυτό το γκρουπ βάζω και τις ομάδες της Ιταλίας, της Ισπανίας, της Αγγλίας, της Γαλλίας, της Γερμανίας που δεν βρίσκονται στις 25 πρώτες του ευρωπαϊκού ranking κι έχουν πάρει εισιτήριο για την διοργάνωση έχοντας τερματίσει στο πρωτάθλημά τους από την τρίτη θέση και κάτω.

Τέλος υπάρχουν πάντα και κάποιες άλλες ομάδες που στα χαρτιά τουλάχιστον είναι ασθενέστερες από την ελληνική ομάδα που θα βρεθεί στην περίφημη League Phase κι έχουν έρθει από τα προκριματικά. Φέτος ο Oλυμπιακός συνάντησε και την Πάφο και την Καϊράτ που είναι ομάδες λιγότερο έμπειρες από αυτόν στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Πάντα θα υπάρχουν στους 8 μια – δυο ανάλογες. Επικίνδυνες και φιλόδοξες, αλλά όχι μεγαθήρια.

Η διαφορετική δυσκολία

Γιατί τα υπενθυμίζω αυτά; Γιατί η δυσκολία απέναντι σ’ αυτούς τους αντιπάλους είναι ολότελα διαφορετική. Τέτοια διαφορά δυναμικότητας αντιπάλων εντός της ίδιας διοργάνωσης δεν υπάρχει σε καμιά άλλη διοργάνωση. Στο Europa league πρέπει μια ελληνική ομάδα είναι αρκετά άτυχη για να βρει μεταξύ των 8 αντιπάλων της δύο ομάδες εξαιρετικά πιο δυνατές από την ίδια που να λογίζονται ως διεκδικήτριες για την κατάκτηση του τροπαίου. Στο Conference League το πράγμα είναι πλέον ακόμα πιο εύκολο καθώς δεν συνεχίζουν σε αυτό ούτε οι αποκλεισμένοι από το Europa league όπως την χρονιά που ο Ολυμπιακός το κατέκτησε. Στο Europa league αν έχεις καλή άμυνα πας μακριά. Στο Conference League αν έχεις καλή επίθεση θα βρεις σίγουρα κάποιες βολικές Αμπερντίν να τις διαλύσεις. Στο Τσάμπιονς λιγκ υπάρχουν στο δρόμο σου και ομάδες απέναντι στις οποίες πρέπει να αμυνθείς και ομάδες που θα σε περιμένουν.

Όλα ή τίποτα

Το μεγάλο πρόβλημα με το συμμετοχή στο Τσάμπιονς λιγκ είναι ότι οι διαφορές των πιθανών αντιπάλων δεν δίνουν την δυνατότητα της δημιουργίας μιας ομάδας με συγκεκριμένη στόχευση και στρατηγική. Τι θέλω να πω; Αν εμφανιστείς με μια ομάδα αμυντικά πολύ σκληρή, μπορεί να καταφέρεις να σταθείς αξιοπρεπώς στα παιχνίδια με τους πολύ δυνατούς που είναι βέβαιο ότι θα έχεις μπροστά σου και λέγονται Ρεάλ Μαδρίτης, Μπαρτσελόνα, Άρσεναλ, Λίβερπουλ, Μπάγερν Μονάχου, Παρί Σεν Ζερμέν κτλ. Μία τέτοια ομάδα όμως, που θα βασίζεται κυρίως στην αμυντική της σκληράδα είναι δύσκολο να κάνει αποτέλεσμα απέναντι σε αντιπάλους που κλείνονται και ποντάρουν στην μαχητικότητα, στο πάθος, στην μεγάλη θέληση. Ο Ολυμπιακός βρήκε φέτος την Πάφο και την Καϊράτ ως αντιπάλους του χεριού του: ζορίστηκε. Θα μπορούσε να έχει την Κοπεγχάγη ή την Καραμπάκ ή την Σλάβια Πράγας ή την καταπληκτική Μπόντο. Η δυσκολία του θα ήταν η ίδια.

Κάθε ομάδα που αποφασίζει να στηριχτεί στην άμυνα της, έχει προβλήματα στο να ανοίξει τις ομάδες που παίζουν κλειστά. Από την άλλη αν έχεις επιθετικό παιχνίδι οργανωμένο και παραγωγικό, αλλά δεν έχεις άμυνα, δεν πας πουθενά ακόμα κι αν είσαι η Βιγιαρεάλ, η Νάπολι, η PSV, o Aγιαξ.

Παλιότερα τα πράγματα ήταν σαφώς πιο απλά. Τον καιρό που υπήρχαν οι όμιλοι των τεσσάρων ομάδων (για να μην αναφερθώ στο τι συνέβαινε παλιότερα) στα μάτια μου υπήρχε μπούσουλας: αυτό που κυρίως χρειαζόταν ήταν η ομάδα να έχει μια πολύ καλή άμυνα κι ένα στιβαρό αμυντικό παιχνίδι γενικά. Αν το είχε, μπορούσε να σταθεί αξιοπρεπέστατα απέναντι στην μία μεγάλη ομάδα που είχε στον όμιλο και να κάνει τέσσερα ματς βασισμένα στην τακτική προσήλωση παίζοντας με προσοχή με αντιπάλους συνήθως όχι και τόσο δυνατότερους. Κερδίζοντας δύο απά αυτά τα τέσσερα ματς έστω στο γκολ μπορούσε να προχωρήσει. Τώρα αν δεν έχεις άμυνα θα σε διασύρουν. Κι αν η επίθεση σου δεν είναι παραγωγική, μπορεί να κολλήσεις στο μηδέν απέναντι στους ψυχωμένους μικρότερους. Η να μην βρεις γκολ με ομάδες που δεν είναι μεγαθήρια, αλλά έρχονται από πιο δυνατά προβλήματα.

Η απάντηση του Μεντιλίμπαρ

Απέναντι σ’ αυτή την τεράστια δυσκολία ο Μεντιλίμπαρ έδωσε μια απάντηση φέτος για το τι πρέπει να κάνει μια ομάδα όπως ο Ολυμπιακός. Κατά το Βάσκο η μόνη λύση είναι τα παιχνίδια υψηλής έντασης. Σε αυτά χρειάζεται πολύ τρέξιμο, αντοχή στον υψηλό ρυθμό - κυρίως πολύ πρέσινγκ. Όπως αποδείχτηκε το ξόδεμά ενεργείας είναι τόσο μεγάλο που πληρώνεται στο εθνικό πρωτάθλημα. Αυτό δε συμβαίνει μόνο στην περίπτωση του Ολυμπιακού, αλλά και σε άλλες περιπτώσεις. Η Μπόντο Γκλιμτ που κέρδισε την Μάντσεστερ Σίτι, την Ατλέτικο Μαδρίτης και την Ίντερ (δυο φορές...) έχασε το πρωτάθλημα Νορβηγίας. Η Κοπεγχάγη στην Δανία τερμάτισε έκτη. Η Κλαμπ Μπριζ δεν κατάφερε να κερδίσει το πρωτάθλημα Βελγίου πέρυσι μολονότι είναι πολύ καλύτερη ομάδα από τις υπόλοιπες. Η σεζόν των ομάδων που παίρνουν μέρος στο Τσάμπιονς λιγκ έχει πλέον πάρα πάρα πολύ σύνθετες δυσκολίες. Φέρνει πολλά χρήματα στις ομάδες η συμμετοχή στο Τσάμπιονς λιγκ. Αλλά έχει και μεγάλο κόστος.

Μεγάλο μπλέξιμο

Ο Μεντιλίμπαρ στην κεντρική του ιδέα προσέγγισης έχει απόλυτο δίκιο. Μια ομάδα όπως είναι ο πρωταθλητής Ελλάδος δεν μπορεί στην διοργάνωση αυτή να είναι μονοδιάστατη. Πρέπει και να ξέρει και να παίζει άμυνα και στην επίθεση να είναι παραγωγική. Αν ρίξεις το βάρος στο ένα από τα δύο τομείς δεν θα καταφέρεις τίποτα.

Ισως είναι λάθος να μιλάμε για το Τσάμπιονς λιγκ: αυτό που το Τσάμπιονς λιγκ συνολικά δυσκολεύει είναι την σεζόν μιας ομάδας όπως είναι οι ελληνικές. Κυρίως γιατί δεν γίνεται να έχεις άλλη ομάδα στο Τσάμπιονς λιγκ και άλλη ομάδα στην Ελλάδα. Ο Μεντιλίμπαρ φέτος μας έδειξε ότι στο Τσάμπιονς λιγκ του καιρού μας χρειάζεται να έχεις ομάδα με αθλητικότητα, παίκτες με αντοχές και ικανούς πρώτα από όλα στο πρέσινγκ και στις αντεπιθέσεις: μια τέτοια ομάδα λογικά μπορεί να ανταποκριθεί σε πολλές υποχρεώσεις, δηλαδή στην ανάγκη να αμυνθεί σωστά απέναντι σε μεγαθήρια αλλά και στην ανάγκη να ανοίξει κλειστές άμυνες ή να ανταποκριθεί σε παιγνίδια υψηλού ρυθμού με αντιπάλους ας πούμε ισοδύναμους. Αλλά αυτή η προσέγγιση ξεζουμίζει. Τόσο ώστε γίνεται δύσκολο για μια ελληνική ομάδα να ανταποκριθεί και στην τρίτη ανάγκη δηλαδή στην υποχρέωση να είναι η ομάδα ανταγωνιστική και στο ελληνικό πρωτάθλημα το οποίο έχεις πάντα σκοπό να κατακτήσει.

Πρόκειται για μπλέξιμο. Πολύ μεγάλο. Αλλά αυτά είναι τα δεδομένα που όλοι πρέπει να λαμβάνουν υπόψιν τους…

Ο τρόπος του Μπενίτεθ

Fri, 27 Feb 2026 11:08:03 GMT

O Παναθηναϊκός και ο ΠΑΟΚ είχαν χθες βράδυ δυο ζόρικες βραδιές στα play off του Europa League γιατί κανείς τους δεν είχε κερδίσει το ματς στην έδρα του. Ο Παναθηναϊκός τα κατάφερε, έστειλε σπίτι την Βικτόρια Πλιζέν και σήμερα θα μάθει τον αντίπαλό του στην επόμενη φάση: θα είναι ή η Μίντιλαντ ή η Μπέτις. Ο ΠΑΟΚ δεν τα κατάφερε να κάνει το θαύμα στο Βίγκο χάνοντας από την Θέλτα με 1-0.

Ας πούμε δυο πράγματα για τα παιγνίδια, το που κρίθηκαν και την σημαντικότητα τους.

Δικαιοσύνη και τιμωρία

O Παναθηναϊκός πήρε μια τεράστια πρόκριση στην Τσεχία αποκλείοντας στην διαδικασία των πέναλτι την Βιτόρια Πλιζέν. Πολλές φορές αποκαλούμε τα πέναλτι άδικη διαδικασία κτλ. Στην προκειμένη περίπτωση απέδωσαν δικαιοσύνη. Ο ΠΑΟ ήταν καλύτερος σε όλη την διάρκεια του ματς και μολονότι έμεινε με δέκα παίκτες στο δεύτερο ημίχρονο της παράτασης, είχε και την μεγαλύτερη ευκαιρία να καθαρίσει το ματς (με τον Πελίστρι, που όμως σκοράρει πολύ δύσκολα) πριν αυτό φτάσει στη ρουλέτα του φινάλε. Σε αυτή ο Λαφόν έπιασε το πρώτο πέναλτι νικώντας τον Μέμιτς, οι Τσέχοι αστόχησαν και σε ένα δεύτερο με τον Σουαρέ που το έστειλε άουτ και οι Πράσινοι πέρασαν καθώς πλην του Καλάμπρια που χτύπησε το πρώτο και το έχασε όλοι ήταν εύστοχοι. Το τελευταίο και κρισιμότερο χτύπησε ο Πάντοβιτς που ο Μπενίτεθ έριξε στο ματς για να εκτελέσει πέναλτι λίγο πριν το τέλος του παιγνιδιού ακριβώς όπως και τον επίσης εύστοχο Σφιντέρσκι. Ο Ισπανός πρόσεξε κι αυτού του είδους τις λεπτομέρειες, περισσότερο μάλλον από τον προπονητή των γηπεδούχων Μάρτιν Χίσκι που είχε εξαγγείλει μια μέρα πριν ότι η ομάδα του έχει προπονηθεί για την διαδικασία των πέναλτι. Η Πλιζέν μου έδινε την εντύπωση πως επιδιώκει να πάει το ματς στα πέναλτι – το έκανε από πολύ νωρίς αρνούμενη να πάρει και το παραμικρό ρίσκο. Ο αποκλεισμός της είναι μια τιμωρία: δεν θέλησε να παίξει αλλά να προκριθεί. Τόσος κυνισμός δεν αντέχεται.

Πολύ λιγότερο άγχος

Η πρόκριση είναι προφανώς σημαντικότατη για τον Παναθηναϊκό ωστόσο ακόμα πιο σημαντικά είναι δυο άλλα πράγματα: πρώτον ότι σιγά σιγά μοιάζει να βρίσκεται ένας τρόπος αντιμετώπισης των δύσκολων ματς που ο ΠΑΟ έχει μπροστά του και δεύτερον ότι είναι φανερό ότι ο Παναθηναϊκός παίζει στην Ευρώπη καλύτερα από ό,τι στο ελληνικό πρωτάθλημα. Αν αυτά τα δύο γίνουν πίστη στον ΠΑΟ το φινάλε της χρονιάς του θα είναι πολύ καλό. Ο τρόπος του χρειάζεται ως μπούσουλας: του έλειπε. Και η σιγουριά ότι στην Ευρώπη η ποιότητα του ρόστερ φαίνεται μπορεί να έχει ευεργετικά αποτελέσματα και στην Ελλάδα – να χτίσει μια πίστη. Κι αυτή δεν υπήρχε: ο ΠΑΟ για πολύ καιρό ήταν πνιγμένος από πολλές ανασφάλειες. Ο συνδυασμός των δυο μπορεί να δημιουργήσει και μια εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του προπονητή. Αυτή κι αν είναι χρήσιμη σε ένα περιβάλλον που οι υπερβολές στις κρίσεις είναι κανόνας.

Ο τρόπος του ΠΑΟ είναι απλός και κατανοητός. Ο ΠΑΟ κυνηγάει το γκολ νωρίς: μπαίνει για να σκοράρει. Και κόντρα στην Πλιζέν προηγήθηκε νωρίς με τον φορμαρισμένο Τετέη: μόλις στο 9΄. Το έκανε και στο Καραϊσκάκη με τον Ολυμπιακό αλλά και στο Παγκρήτιο με τον ΟΦΗ. Του λείπει ακόμα η ευκολία να κλείσει ένα ματς με ένα γρήγορο γκολ κι όταν αυτό δεν έρχεται υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να μπλέξει. Με την Πλιζέν έλεγχε το ματς, αλλά δέχτηκε την ισοφάριση στο 62΄ από τον Σπάτσιλ μετά από ένα κόρνερ. Ήταν καλύτερος, έψαξε το γκολ, προσπάθησε πιο πολύ να κερδίσει και να μην πάει το ματς στην παράταση και θα ήταν άδικο να αποκλειστεί στα πέναλτι.

Δεν είναι τυχαίο ότι πριν την χθεσινή του πρόκριση έχουν προηγηθεί καλές εμφανίσεις του εκτός έδρας και με διαφορετικούς προπονητές. Ο ΠΑΟ ήταν καλός το καλοκαίρι για ένα ημίχρονο στην Γλασκόβη με την Ρέιτζερς, πολύ καλός με την Σαχτάρ, ικανοποιητικός στην Τραπεζούντα, εξαιρετικός με την Γιούνγκ Μπόις, όσο καλός χρειαζόταν με την Μάλμε, σκληρός με την Φερενσβάρος και καλύτερος της Πλιζέν σίγουρα. Γιατί; Γιατί έχει πολύ λιγότερο άγχος από αυτό που κουβαλάει στο ελληνικό πρωτάθλημα.

Μιλάμε πολύ για τα αγωνιστικά χαρακτηριστικά του, τους παίκτες του, τις επιλογές των προπονητών κτλ κτλ. Το πιο μεγάλο πρόβλημα που έχει να διαχειριστεί ο Μπενίτεθ (θα λεγα και η διοίκηση του ΠΑΟ) αφορά το άγχος της ομάδας που δημιουργείται από το ό,τι δεν κερδίζει το πρωτάθλημα εδώ και δεκαπέντε χρόνια. Στην Ελλάδα ο ΠΑΟ είναι σαν να δίνει διαρκώς εξετάσεις, στην Ευρώπη το πράγμα είναι αλλιώς. Ο Μπενίτεθ, που και χθες πείραξε την αρχική ενδεκάδα (και θα το κάνει πάντα…) θα πρέπει να χρησιμοποιήσει την ευρωπαϊκή πορεία της ομάδας για να την πείσει ότι έχει μεγάλες δυνατότητες: από αυτό – κι όχι από το αν παίζει με τρεις αμυντικούς ή τρεις κυνηγούς – θα κριθεί η παρουσία του. Η χθεσινή πρόκριση του δίνει πόντους εκτίμησης από τον κόσμο και κυρίως χρόνο: θα σταματήσει τις συζητήσεις για τον ίδιο κι αυτό είναι ό,τι καλύτερο.

Οργανωμένος αλλά άσφαιρος

Ο ΠΑΟΚ κόντρα στην Θέλτα δεν τα κατάφερε. Είχε του κόσμου τις απουσίες αλλά και πολύ καθαρό μυαλό – μόνο που στο τέλος της μέρας οι απουσίες στοίχισαν. Ο Ρασβάν Λουτσέσκου διαχειρίστηκε την κατάσταση έκτακτης ανάγκης μάλλον με τον καλύτερο τρόπο. Κράτησε την βασική άμυνα της ομάδας (Κένι, Κεντζόρα, Μιχαηλίδης, Μπάμπα), κράτησε το σχήμα (4-2-3-1) και πείραξε όλα τα άλλα. Το καλό παιγνίδι του Ζαφείρη κυρίως βοήθησε ώστε να υπάρχει μια τρεχαλιτζίδικη μεσαία γραμμή που δεν επέτρεψε στους γηπεδούχους να έχουν τους χώρους που είχαν στην Τούμπα αλλά η επίθεση, μολονότι είχε παίκτες με ενέργεια δεν απέδωσε τα αναμενόμενα ίσως γιατί παρά ήταν πειραματική. Ο Γιακουμάκης πάλεψε, αλλά ούτε ο Χαντσίδης μπορεί να γίνει Τάισον, ούτε ο Σάντσες Ζίβκοβιτς, ούτε ο Μπιάνκο κρυφό φορ. Ο ΠΑΟΚ ήταν καλά οργανωμένος, δεν έδωσε στους γηπεδούχους φάσεις αλλά δεν μπορούσε να γίνει και όσο επικίνδυνος η περίσταση απαιτούσε: οι ευκαιρίες του ήταν ελάχιστες και χωρίς γκολ μπορούσε να είναι απλά αξιοπρεπής.

Η Θέλτα έπαιξε πολύ χωρίς να ξεχνά πως αν κρατήσει το μηδέν προκρίνεται και δεν πήρε ρίσκα περιμένοντας απλά την στιγμή. Όταν ανέβασε στο δεύτερο ημίχρονο την πίεση βρήκε δυο φάσεις και στην δεύτερη σκόραρε. Στον 62΄ο Καρέιρα πέρασε την μπάλα με τακουνάκι στον Σβέντμπεργκ και ο Σουηδός βρήκε ένα δηλητηριώδες πλασέ με το δεξί στέλνοντας τη μπάλα στη γωνία του Τσιφτσή. Και η σεμνή τελετή ολοκληρώθηκε: ο ΠΑΟΚ δεν μπορούσε να αντιδράσει (δεν υπήρχαν καν αναπληρωματικοί να μπουν να βοηθήσουν), οι γηπεδούχοι κοντρόλαραν το ματς κλείνοντάς το με μια ευκαιρία στις καθυστερήσεις. Πέτυχαν να κερδίσουν τρεις φορές τον ΠΑΟΚ: για να είμαι ειλικρινής μου έμοιαζε απίθανο.

Ο Λουτσέσκου λέγεται πως έχει πει πριν το ξεκίνημα της σεζόν στον Ιβάν Σαββίδη πως αν η ομάδα θέλει το πρωτάθλημα για τα εκατό της χρόνια πρέπει να αντιμετωπίσει τα ευρωπαϊκά της ματς χωρίς αυτά να είναι η κύρια προτεραιότητα. Στην Ευρώπη φέτος ο ΠΑΟΚ είχε μερικά εξαιρετικά ματς (τα ματς στην Γαλλία πχ με την Λιλ και την Λιόν αλλά και τα ματς στην Τούμπα με την Μπέτις και την Γιούνγκ Μπόις) πλην όμως πάντα μου έδινε την εντύπωση ότι τα σημαντικά ματς για αυτόν ήταν αυτά στις εγχώριες διοργανώσεις. Θα δούμε τώρα αν το σχέδιο Λουτσέσκου που λέει «φέτος πρώτα η Ελλάδα» θα αποδώσει. Το ματς με τον Ολυμπιακό σε δέκα μέρες θα μας δώσει μια πρώτη απάντηση.

Κακός σύμβουλος τα νεύρα

Fri, 27 Feb 2026 08:53:31 GMT

Θα το πω χωρίς προλόγους και εισαγωγές. Καμία ήττα στην Ευρωλίγκα δεν είναι καταστροφή, πολλές ήττες όμως μια καταστροφή μπορεί στο τέλος να την φέρουν. Ο Ολυμπιακός την Τετάρτη από την Ζαλγκίρις Κάουνας και εξαιτίας της απουσίας του Βεζένκοφ και του Μιλούτινοφ, αλλά και εξαιτίας της ελάχιστης προσφοράς του Μόρις και του Τζόζεφ δηλαδή των δύο Αμερικανών γκαρντ που ήρθαν στη μέση της περιόδου για να αντικαταστήσουν τον και να βοηθήσουν τον Τόμας Γουόκαπ. Ο ΠΑΟ τα έκανε ακόμα χειρότερα χάνοντας από την Παρί στο ΟΑΚΑ. Η ήττα δεν τον πήγε απλά πίσω: τον βάζει σε σοβαρές δυσκολίες για την συνέχεια καθώς σχεδόν του αφαιρεί την πιθανότητα να έχει πλεονέκτημα έδρας. Το ματς με τον Ολυμπιακό στο ΣΕΦ γίνεται πάλι παιγνίδι της χρονιάς. Κι αυτό καλό δεν το λες.

Αλλά ας τα πάρουμε με την σειρά.

Τα ίσια ανάποδα

Στα τελευταία παιχνίδια του Ολυμπιακού στην Ευρωλίγκα - ειδικά στα εκτός έδρας - παρατηρείται το ίδιο ακριβώς γεγονός : Ο Ολυμπιακός κάνει ένα πολύ καλό δεκάλεπτο (τουλάχιστον) και στην πορεία του παιχνιδιού χάνει τη διαφορά. Στο Κάουνας ο Ολυμπιακός ήταν μπροστά με +11 στο ξεκίνημα του τέταρτου δεκαλέπτου. Κι όχι μόνο έχασε την διαφορά αλλά χρειάστηκε να παίξει και πάρα πολύ καλή άμυνα στο τελευταίο λεπτό του παιχνιδιού απλά για να στείλει το ματς στην (πρώτη) παράταση. Ακολούθησε και δεύτερη.

Πιο ενδιαφέρουσα κι από το ίδιο το σπουδαίο ματς αυτή την φορά είναι η μεγάλη εικόνα. Ελειπαν ο Βεζένκοφ και ο Μιλουτίνοφ αλλά αυτές οι απουσίες δεν είχαν να κάνουν με τα σκαμπανεβάσματα: αυτά υπάρχουν και με αυτούς. Το που οφείλονται τα σκαμπανεβάσματα εντός του ματς είναι πολύ απλό: όταν η προσφορά των παικτών που αποκτήθηκαν για να βοηθήσουν τον Τόμας Γουόκαπ είναι μικρή, τα σκαμπανεβάσματα είναι μεγάλα. Στο Κάουνας ο Μόρις δεν πάτησε το παρκέ. Ο Τζόζεφ αγωνίστηκε μόλις 6 λεπτά χωρίς να πετύχει καλάθι. Μπροστά σε αυτούς τους δύο η προσφορά του Νιλικίνα είναι γιγάντια (3 πόντοι σε 16 λεπτά) αλλά πέρα από τα χωρατά κι αυτή ελάχιστη είναι. Το αποτέλεσμα ήταν να μείνει στο γήπεδο για 27 λεπτά ο Γουόκαπ και να δούμε και σχήματα του Ολυμπιακό χωρίς κανονικό άσσο, με τον Φουρνιέ, τον Ντόρσεϊ αλλά και τον ΜακΚίσικ να αναλαμβάνουν να κάνουν δουλειές που δεν τις γνωρίζουν πολύ καλά. Μεγάλα σκαμπανεβάσματα βλέπαμε και πριν τον ερχομό των δύο Αμερικανών, τον καιρό δηλαδή που όλοι στον Ολυμπιακό περίμεναν τον Κίναν Εβανς. Θυμίζω το παιχνίδι με τον Ερυθρό Αστέρα στο Βελιγράδι όταν ο Ολυμπιακός ή κυριαρχούσε στο γήπεδο ή χανόταν.

Όσο προχωράει η χρόνια γίνεται νομίζω και πιο κατανοητό ότι από την προσφορά των δύο Αμερικανών (και του Νιλικίνα) είναι αρκετά πιθανό να κριθούν όλα – κι αυτό είναι παιγνίδι με τη φωτιά. Ο Μπαρτζωκας δεν διστάζει να χρησιμοποιεί πεντάδες και χωρίς αυτούς και δεν αποκλείεται ακριβώς επειδή ο Ολυμπιακός είναι μια δεμένη ομάδα σε ένα κρίσιμο παιχνίδι της χρονιάς τις επιθετικές λύσεις να τις δώσει μία πεντάδα στην οποία θα βρίσκονται μαζί ο Φουρνιέ και ο Ντόρσεϊ (που δυσκολεύονται πάντως να συνυπάρξουν) ή ο Φουρνιέ και ο ΜακΚίσικ που είχαν παίξει πάρα πολύ καλά μαζί και στους περσινούς τελικούς της Α1. Ωστόσο είναι μάλλον περισσότερο πιθανό αν οι τρεις γκαρντ δεν μπορώ να βοηθήσουν στην οργάνωση και στο σκοράρισμα να δούμε σε κρίσιμα ματς να συμβαίνει ότι στο Κάουνας το οποίο σημειωτέων ήταν το ίδιο το που είχε συμβεί και πέρσι στον ημιτελικό του Final4 που ο Ολυμπιακός έχασε από την Μονακό. Σ’ αυτά τα παιχνίδια, από τη στιγμή που λείπει ένας «άσσος» να βοηθήσει τον Γουόκαπ ή ένα «δυάρι» ικανό να δώσει λύσεις στο σετ παιχνίδι, αποφασίζει ο Φουρνιέ να τα κάνει όλα μόνος του. Ο Γάλλος έχει κατά καιρούς δώσει νίκες στον Ολυμπιακό. Αλλά όταν υπερβάλει κουράζεται και όταν κουράζεται αυτό έχει επίπτωση στο παιχνίδι. Δεν είναι τυχαίο ότι τα δύο παιχνίδια στα οποία είχε τη μεγαλύτερη επιθετική του παραγωγικότητα (πέρασε και στις δύο περιπτώσεις τους 30 πόντους) ο Ολυμπιακός τα έχει χάσει. Συνέβη και στο Κάουνας κόντρα στην Ζαλγκίρις και στον ημιτελικό με την Μονακό.

Ο Φουρνιέ αναγκάζεται να κρατήσει περισσότερο την μπάλα (και να επιτεθεί και περισσότερο) με συνέπεια να κάνει και λάθη. Οι πρωτοβουλίες του μπορεί να εξοργίσουν τον Μπαρτζώκα, πράγμα που στο Κάουνας το έδειξε στο Γάλλο με τον τρόπο του. Ο Φουρνιέ επειδή ξέρει τον προπονητή του Ολυμπιακού δήλωσε ότι τους συνδέει το ίδιο πάθος για τη νίκη και γι’ αυτό και τον αγαπάει. Ο Μπαρτζώκας είναι τυχερός που ο καλύτερός του παίκτης τον καταλαβαίνει. Άλλοι δεν τον καταλαβαίνουν και τόσο πολύ. Και έχουν και το κακό συνήθειο όταν τον βρίσκουν αντίπαλο αφού έχουν φύγει από τον Ολυμπιακό να του θυμίζουν και πόσο καλοί παίκτες είναι. Το έχει κάνει ο Σλούκας, το έχει κάνει ο Πετρούσεφ, ο έκανε με την Ζαλγκίρις και ο Γκος. Που βοήθησε καθοριστικά τον Φρανσίσκο και τον Μαντάο Λο να πάρουν το παιχνίδι. Οι τρεις έβαλαν μαζί 61 πόντους, ενώ ο Νιλικίνα ο Γουόκαπ και ο Ζόζεφ μόλις οκτώ. Που σημαίνει ότι δεν είναι να απορείς πως ο Ολυμπιακός έχασε ένα παιχνίδι στο οποίο ήταν 11 πόντους μπροστά δέκα λεπτά πριν το τέλος του αλλά στο πως το οδήγησε το πράγμα σε δύο παρατάσεις. Και μάλιστα αν ο Ντόρσεϊ στο τέλος της πρώτης παράτασης είχε χρησιμοποιήσει και λίγο περισσότερο το μυαλό του μπορεί να το έχει κερδίσει κιόλας.

Χωρίς μυαλό και αντίδοτο

Και η περίπτωση του ΠΑΟ είναι απλή ενόψει της τελικής ευθείας: αν ο Ναν είναι καλά, ο ΠΑΟ μπορεί να είναι ανταγωνιστικός, αν δεν είναι ο ΠΑΟ θα έχει πάντα δυσκολίες και τα ματς θα κρίνονται στο τέλος τους. Ο ΠΑΟ δεν έχει το απόλυτα οργανωμένο επιθετικό παιγνίδι – προέκυψε ως ομάδα πριν από δυο χρόνια με δώδεκα μεταγραφές και από τότε για διάφορους λόγους αλλάζει συνεχώς. Χωρίς τον Ναν αλλάζει εντελώς το επιθετικό του παιγνίδι καθώς αναζητείται αυτός που θα κουβαλήσει την ομάδα. Χθες ο Ντέιβις πήγε να γυρίσει το ματς μόνος του, με μια συνολικά επιβλητική εμφάνιση και πολλές πρωτοβουλίες στο τέλος, αλλά το να περιμένεις να σου πάρει ένα ματς ένα νεοφερμένο «τεσσάρι» σε μια διοργάνωση στην οποία πάντα οι γκαρντ κάνουν την διαφορά, είναι κομμάτι οξύμωρο. Η λύση απέναντι στην Παρί ήταν άλλη: ήταν η καλή άμυνα. Αλλά ο ΠΑΟ με το μυαλό στα σύννεφα μετά την ανακουφιστική κατάκτηση του κυπέλλου αυτό δεν το κατάλαβε: πρώτος δεν το κατάλαβε ο προπονητής του.

Ο Αταμάν δεν είχε κανένα αντίδοτο απέναντι στο καταπληκτικό τρέξιμο της Παρί που στην καλή της βραδιά είναι πάντα χάρμα ιδέσθαι καθώς με μικρό μπάτζετ (και σχετικά άγνωστους παίκτες) παίζει μπάσκετ του 2026. Ο ΠΑΟ έπρεπε να σταματήσει τον Ιφί και τον Ρόμπινσον, αλλά έμπλεξε και με τους Στίβενς και Μόργκαν, δυο παίκτες που για τις κοντές αλλά γρήγορες πεντάδες του Ταμπελίνι αποδείχτηκαν σπουδαίοι. Ο ΠΑΟ βρέθηκε από νωρίς να κυνηγάει καθώς χωρίς τον Ναν δεν είχε και καλές επιλογές στο τρίποντο: πριν ο Ντέιβις βάλει τα δυο συνεχόμενα στο επεισοδιακό φινάλε είχε όλα κι όλα έξι απέναντι στην Παρί που βρήκε χάρη στο γρήγορο και τολμηρό παιγνίδι της 17! Ο Αταμάν, που ξέχασε τον Μίτογλου που του έδωσε το κύπελλο και θυσιάζει πολύ από τον χρόνο του Χουάντσο για να χωρέσει τον Ντέιβις, πίστευε πως αρκεί η νίκη επί του Ολυμπιακού για να αποκτήσει ο ΠΑΟ κεκτημένη ταχύτητα, αλλά δεν είναι έτσι: συχνά μια ήττα σε ένα ντέρμπι σε αποδιοργανώνει, αλλά ακόμα συχνότερα μια νίκη σε κάνει να πιστεύεις πως βρήκες την λύση για όλα κι αυτό είναι πρόβλημα – ο ΠΑΟ δεν παίζει με τον Ολυμπιακό κάθε εβδομάδα.

Ο Τούρκος προπονητής πρέπει να αρχίσει να μελετά αντιπάλους και να σχεδιάζει ματς πιο πολύ από όσο το κάνει τώρα γιατί η δέκατη θέση που έχει ο ΠΑΟ αυτή την στιγμή (με ομάδες όπως η Μακάμπι και η Ντουμπάι να βελτιώνονται) είναι μια θέση τρομερά επικίνδυνη. Κι αν ο ΠΑΟ χάσει στο ΣΕΦ θα πρέπει να σταματήσει να συζητά για το τι θα κάνει στο Final 4 της Αθήνας αλλά για το πως θα φτάσει σε αυτό καθώς τίποτα δεν είναι δεδομένο.

Με αυτά και με αυτά ακολουθεί ένα Ολυμπιακός – ΠΑΟ που δεν χάνεται. Βλέπεις το πρόγραμμα και λες «δεν μπορώ να περιμένω»…

Καταστροφή made in Italy

Thu, 26 Feb 2026 09:12:54 GMT

Στην Ελλάδα ασχοληθήκαμε κυρίως με το ματς του Ολυμπιακού με την Λεβερκούζεν, αλλά η ενδιάμεση φάση του Τσάμπιονς λιγκ είχε κι άλλα παιγνίδια: οι ωραίες αναστατώσεις δεν έλειψαν. Η Παρί για να αποκλείσει την Μονακό και να μην γίνει η πρώτη πρωταθλήτρια Ευρώπης που θα αποκλειόταν στα play off του Τσάμπιονς λιγκ χρειάστηκε μια δεύτερη ανατροπή κόντρα στην Μονακό από την οποία βρέθηκε να χάνει με 0-1 – αυτή την φορά δεν κέρδισε αλλά έφερε μια ισοπαλία με 2-2 που της αρκούσε. Με ανατροπή έφτασε σε νίκη κόντρα στην Μπενφίκα (2-1) και η Ρεάλ Μαδρίτης που αγωνίστηκε χωρίς τον ΕμΠαπέ, ενώ η συμπολίτισσα Ατλέτικο απέκλεισε τελικά την Κλαμπ Μπριζ του εξαιρετικού Χρήστου Τζόλη κερδίζοντας την με 4-1, όχι όσο εύκολα δείχνει το τελικό σκορ. Η Νιουκάσλ έκανε την δουλειά της κερδίζοντας για δεύτερη φορά την Καραμπάκ (3-2) αλλά και η δεύτερη βραδιά των play off ανήκε κατά κάποιο τρόπο στους Ιταλούς. Είδαν την Ιντερ να αποκλείεται από την καταπληκτική Μπόντο με μια δεύτερη ήττα (αυτή τη φορά στο Σαν Σίρο με 1-2) και την Γιουβέντους να κάνει κάτι τρομερό (να φτάνει στο 3-0 απέναντι στην Γαλατά παίζοντας με 10 παίκτες), αλλά να λυγίζει τελικά στην παράταση καθώς ο Οσιμεν ήταν ασταμάτητος. Εσωσε την τιμή του ιταλικού ποδοσφαίρου η Αταλάντα που απέκλεισε την Μπορούσια Ντόρτμουντ με πέναλτι – γκολ στο 98΄αλλά οι Ιταλοί θρηνούν για τους αποκλεισμούς των μεγάλων ομάδων τους και αναρωτιούνται τι φταίει.

Το πράγμα έχει ενδιαφέρον.

Λίγους μήνες πριν

Ας πάμε μερικούς μήνες πίσω. Η Ίντερ αγωνίστηκε στα τέλη Μαϊου στον τελικό του Τσάμπιονς λιγκ με την Παρί Σεν Ζερμέν. Στον ημιτελικό είχε κάνει μια τρομερή υπέρβαση πετώντας εκτός διοργάνωσης την Μπαρτσελόνα, πράγμα που κατάφερε σκοράροντας παραπάνω στα δύο παιχνίδια με τους Καταλανούς. Το πρώτο είχε τελειώσει 3-3 και το δεύτερο 4-3 υπέρ της στην παράταση. Στον τελικό η πρωταθλήτρια Γαλλίας την κονιορτοποίησε. Η περιπέτεια της Ίντερ, που είναι η πιο σταθερή ιταλική ομάδα στην Ευρώπη τα τελευταία δέκα χρόνια τουλάχιστον και είχε αγωνιστεί σε τελικό του Τσάμπιονς λιγκ και το .. απέναντι στην Μάντσεστερ Σίτι, δείχνει το πως ιταλικές ομάδες του καιρού μας μπορούν να διακριθούν: πρέπει να βάλουν περισσότερα γκολ από τους αντιπάλους τους.

Η Ίντερ είχε προχωρήσει πέρσι στην διοργάνωση με βάση την καλή της άμυνα. Αλλά δεν της έδωσε η άμυνα την πρόκριση με την Μπαρτσελόνα: έξι γκολ δέχτηκε. Και όταν την άμυνα της την χρειάστηκε στον τελικό με την πρωταθλήτρια Παρί αυτή απλά δεν υπήρχε. Και δεν υπήρχε και στα δυο ματς με την Μπόντο: οι Νορβηγοί πέτυχαν συνολικά πέντε γκολ, όλα σχεδόν μέσα από την μικρή περιοχή. Ανοίγοντας δηλαδή την άμυνα της πρωτοπόρου του Καμπιονάτο με χαρακτηριστική ευκολία.

Αμυνα δεν έχει και η Γιουβέντους και για αυτό βασανίζεται. Σε αυτήν υπάρχουν ένας Γάλλος (ο Καλουλού), ένα Ιταλός (ο Γκάτι), ένας Αγγλος (ο Κέλι) κι ένας Αμερικάνος (ο ΜακΚένι). Το πράγμα θυμίζει εκείνα τα παλιά ανέκδοτα που όλοι αυτοί έμπαιναν σε ένα μπαρ και συναντούσαν ένα Ελληνα κτλ κτλ.

Τα ίδια με πέρυσι

Οι πρώτοι που αναγνωρίζουν την κακοδαιμονία αυτή είναι οι ίδιοι οι Ιταλοί. «Το πρόβλημα των ιταλικών ομάδων είναι οι άμυνές τους» έγραψε η Γκαζέτα Ντελο Σπορτ μετά τα πρώτα ματς των play off του Τσάμπιονς λιγκ. Τα ίδια ακριβώς η καλή εφημερίδα είχε γράψει και πέρυσι μετά τους αποκλεισμούς της Αταλάντα από την Μπριζ και της Μίλαν από την Φέγενορντ στην ίδια ακριβώς φάση της διοργάνωση. Η Μπριζ πέρσι πήγε στο Μπέργκαμο, αιφνιδίασε την Αταλάντα και από την στιγμή που άνοιξε νωρίς το σκορ έφερε το ματς στα μέτρα της: οι όποιες πιθανότητες των Ιταλών να κάνουν κάτι σπουδαίο εξαντλήθηκαν όταν ο Λουκμαν αστόχησε σε πέναλτι για να κάνει το 2-3 στο 45΄. Ακόμα μεγαλύτερο ήταν το πάθημα της Μίλαν. Προηγήθηκε κόντρα στην Φέγενορντ καλά καλά πριν αρχίσει το ματς με ένα γκολ του Χιμένεθ. Αλλά αντί να βρει δεύτερο γκολ και να απλοποιήσει τα πράγματα έδωσε αρχικά ένα ρεσιτάλ χαμένων ευκαιριών και στην συνέχεια έμεινε με δέκα παίκτες. Και το πλήρωσε ακριβά. Αποβολή (του Κέλι) και χαμένες ευκαιρίες είχαμε φέτος και στο ματς της Γιούβε με την Γαλατά: σατανική σύμπτωση. Αυτό που δεν είναι σύμπτωση είναι οι αποκλεισμοί τόσο νωρίς. Για τους οποίους σίγουρα φταίνε οι άμυνες. Αλλά και το επίπεδο του ιταλικού πρωταθλήματος.

Το επίπεδο ενός πρωταθλήματος δεν καθορίζεται από το τι θα κάνει μια ομάδα στο Τσάμπιονς λιγκ αλλά από την συνολική παρουσία των ομάδων του πρωταθλήματος στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Το πρόβλημα των Ιταλών δεν είναι ότι δεν φτάνουν εύκολα στους ημιτελικούς και στους τελικούς του Τσάμπιονς λιγκ όπως συνέβαινε από το 1987 μέχρι το 2008 περίπου: το πρόβλημα είναι ότι δεν έχουν μεγάλες διακρίσεις και στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Η Αταλάντα κατέκτησε το Europa league κερδίζοντας την Μπάγερ Λεβερκούζεν πριν δύο χρόνια και οι Ιταλοί είχαν προβάλλει αυτή την επιτυχία της ως ένα είδος επιστροφής του ποδοσφαίρου made in Italy. Την επόμενη χρονιά στους ημιτελικούς του Europa league δεν είχαν ομάδα. Πέρυσι δεν είχαν εκπροσώπηση ούτε στον τελικό του Conference league πράγμα που είχαν καταφέρει τα προηγούμενα χρόνια χάρη στις δύο άτυχες συμμετοχές της Φιορεντίνα και στη μία αλλά επιτυχημένη της Ρομά που το έχει κερδίσει. Όμως ούτε το Conference League είναι καθρέφτης ενός πρωταθλήματος. Σε αυτό συμμετέχει μόνο μία ομάδα από τα μεγάλα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Πράγμα που από μόνο του δείχνει ότι είναι και πιο εύκολο για να διακριθείς. Δεν χρειάζεται καν να προέρχεσαι από ένα μεγάλο πρωτάθλημα κι ο Ολυμπιακός το έχει αποδείξει.

Δεν είναι τυχαίο

Το παράδοξο της ιστορίας είναι ότι το διάστημα της κακής παρουσίας των ιταλικών ομάδων στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις ταυτίζεται με μια εποχή στην οποία το καμπιονάτο είναι συναρπαστικότατο. Τα τελευταία ιταλικά πρωταθλήματα κρίθηκαν πραγματικά στο νήμα. Τα διεκδίκησαν αρκετές ομάδες και η αγωνία ήταν μεγάλη μέχρι τέλους. Αλλά στα ανταγωνιστικά αυτά πρωταθλήματα δεν υπήρχαν μεγάλες ομάδες που προσπαθούσαν να τα κερδίσουν με όπλο την ποιότητα τους Υπήρξαν απλά αρκετές σχεδόν ισοδύναμες. Που είναι κάτι άλλο. Κυρίως γιατί δεν είναι ομάδες δυνατές, πλήρεις και αξιοθαύμαστες, αλλά ομάδες με προβλήματα. Διαφορετικά αλλά πολλά.

Το ακούω συχνά και στην Ελλάδα να το λένε πολλοί: «ο ανταγωνισμός» λένε «στο πρωτάθλημα δημιουργεί ομάδες οι οποίες μπορεί να διακριθούν στην Ευρώπη». Ισχύει αλλά μόνο σε μία περίπτωση που υπάρχει μια ομάδα η οποία έχοντας φτάσει σε ευρωπαϊκή διάκριση μπορεί να τραβήξει τις υπόλοιπες, να τις αναγκάσει δηλαδή να γίνουν καλύτερες για να την ανταγωνιστούν. Οι μεγάλες διακρίσεις των Ιταλών από τα μέσα της δεκαετίας του 80 και για τριάντα χρόνια είχαν να κάνουν με τα καταπληκτικά πράγματα που έκανε κυρίως η Μίλαν του Μπερλουσκόνι στο Τσάμπιονς λιγκ. Αυτή ήταν η ατμομηχανή που είχε τραβήξει όλες τις ιταλικές ομάδες που προσπαθώντας να την ανταγωνιστούν στο πρωτάθλημα, μπορούσαν να έχουν πολύ καλά αποτελέσματα στην Ευρώπη. Τώρα υπάρχουν πάρα πολλές ομάδες οι οποίες μπορεί να διεκδικήσουν το πρωτάθλημα. Αλλά από ποιον; Από την Ίντερ που πέρσι στον τελικό του Τσάμπιονς λιγκ έχασε 5-0;

Δεν είναι τυχαίο ότι στους 16 φτάνει μόνο η Αταλάντα. Το γρήγορο γκολ του Σκαμάκα εξαφάνισε το 2-0 του πρώτου ματς και μπέρδεψε την Ντόρτμουντ. Η Αταλάντα έχοντας πρόπερσι κερδίσει το Europa League έχει γνώση του πως μπορείς να προσφέρεις στον κόσμο σου μια μεγάλη βραδιά. Η Ιντερ έχει ακόμα στο μυαλό τον εφιάλτη του τελικού με την Παρί. Η Γιουβέντους απλά ζει με μνήμες…

Καλά και κακά σενάρια

Thu, 26 Feb 2026 09:06:00 GMT

Μετά τον αποκλεισμό του Ολυμπιακού στο Τσάμπιονς λιγκ έχουμε απόψε τις δύσκολες ρεβάνς του ΠΑΟ με την Πλιζέν και του ΠΑΟΚ με την Θέλτα Βίγκο. Είναι παιγνίδια αντικειμενικά δύσκολα γιατί οι δυο ομάδες δεν έχουν κάτι να υπερασπιστούν μετά τα πρώτα ματς: για να προκριθούν πρέπει να κερδίσουν. Ο ΠΑΟΚ απλά μίκρυνε την ήττα από τους Ισπανούς στο πρώτο ματς χάρη στο γκολ του Γερεμέγιεφ που έκανε το βαρύ 0-2, 1-2, σκορ που μοιάζει πιο εύκολα ανατρέψιμο κι ο ΠΑΟ αν και καλύτερος δεν κέρδισε τους Τσέχους: το τελικό 2-2 είναι σκορ ασυνήθιστο και για αυτόν και για την αντίπαλό του.

Το παιγνίδι του ΠΑΟ με την Βιτόρια Πλιζέν είναι πολύ σημαντικό όχι μόνο για τους Πράσινους, αλλά και για την μάχη που δίνουν οι εκπρόσωποι του ελληνικού ποδοσφαίρου με τους αντίστοιχους της Τσεχίας για τη δέκατη θέση στην βαθμολογία των χωρών της UEFA: η θέση αυτή δίνει στον Ελληνα πρωταθλητή απευθείας θέση στην League Phase του Τσάμπιονς λιγκ στα επόμενα χρόνια ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα του στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.

Το πρόβλημα του Μπενίτεθ

Κοιτάζω πάντα τις δηλώσεις των προπονητών πριν από τα παιγνίδια των ελληνικών ομάδων αλλά αυτή τη φορά νομίζω πως ο Ράφα Μπενίτεθ είπε κάτι σημαντικό για την δουλειά του, όχι στη χθεσινή συνέντευξη Τύπου, όπου περιορίστηκε σε αναφορές στην δυσκολία του αποψινού ματς, αλλά στο Ηράκλειο μετά το παιγνίδι με τον ΟΦΗ. Φανερά ανακουφισμένος από την νίκη του ΠΑΟ ο Ισπανός είπε πως θα ήταν εύκολο να πει ότι τα έχει βελτιώσει όλα, αλλά χρειάζεται χρόνο (και αποτελέσματα λέω εγώ…) για ένα τέτοιο συμπέρασμα. «Είμαι ευχαριστημένος από τη νίκη. Η ομάδα βελτιώνεται και δείχνει κάποια πράγματα που θέλουμε να βλέπουμε στον αγωνιστικό χώρο. Είναι δύσκολο να βελτιώσεις πολλά, από την στιγμή που υπάρχουν συνεχόμενα παιχνίδια. Αν συνεχίσουμε με αυτόν τον τρόπο, θα είναι και για μένα πιο εύκολο να έρχομαι στις συνεντεύξεις Τύπου και να είμαι χαρούμενος» είπε.

Από την δήλωση καταλαβαίνεις πως το πρόβλημα του Μπενίτεθ δεν είναι ούτε η καλύτερη λειτουργία της άμυνας ούτε η μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα στην επίθεση, αλλά η έλλειψη χρόνου για προπονήσεις. Ανάμεσα στα πολλά που έχουν ειπωθεί για τον ΠΑΟ πρέπει να προσθέσω και κάτι που μου έχει καιρό τώρα σφηνωθεί στο μυαλό: ακριβώς επειδή ο ΠΑΟ έχει πολλούς παίκτες (πάνω από 32) και η δυνατότητα για προπονήσεις είναι μικρή, ο Ισπανός δουλεύει όπως οι εκλέκτορες στις Εθνικές ομάδες! Βασίζεται στην αναλυτική του ικανότητα και ψάχνει τους κατάλληλους έντεκα που κάθε φορά θα αρχίσουν. Και δεν μιλάω για την Ευρώπη αλλά και για το πρωτάθλημα.

Το κακό και το καλό σενάριο

Ο ΠΑΟ θα βασιστεί απόψε στην προσαρμογή και στη φόρμα του Τετέη – ο Μπενίτεθ είπε ότι ο διεθνής φορ είναι καλά και πρόσθεσε και κάτι άλλο ενδιαφέρον: ότι ο ίδιος πρέπει να συνηθίσει το στενό μαρκάρισμα (κάτι που δεν συνέβαινε είπε στην προηγούμενη ομάδα του) και να δείξει ωριμότητα στις αντιδράσεις, γιατί οι αντίπαλοι σε κάθε παιχνίδι θα θέλουν να τον κυνηγούν από κοντά χωρίς να τον αφήνουν να πάρει την μπάλα όπως θέλει. Αν η απόδοση του Τετέη είναι το ένα μυστικό του ματς, το άλλο που το καθιστά ενδιαφέρον έχει να κάνει με το με ποια ενδεκάδα θα αντιμετωπίσει ο Ισπανός τους Τσέχους. Στο ΟΑΚΑ διάλεξε τρία χαφ με καλά πόδια (τον Ρενάτο Σάντσεθ, τον Μπακασέτα και τον Ταμπόρδα) ικανά να βρουν πάσες για να ανοίξουν την άμυνα της Πλιζέν. Είμαι περίεργος για το αν θα το ξανακάνει απόψε διότι, μολονότι ο ΠΑΟ έχει πάλι την ανάγκη της νίκης, το ματς είναι εκτός έδρας. Η εντύπωση που έχω είναι ότι δεν θα ξαναδούμε ακριβώς την ενδεκάδα του πρώτου ματς γιατί ο Ισπανός πάντα θέλει κάτι να αλλάζει. Εντυπωσιακή και η τοποθέτηση του προπονητή της Πλιζέν Μάρτιν Χίσκι: είπε πως η ομάδα του έχει προπονηθεί σε εκτελέσεις πέναλτι ώστε να είναι έτοιμη απόψε για την διαδικασία! Ο Χίσκι ξέρει ότι η ομάδα του μπορεί να δέχεται λίγα γκολ, αλλά σκοράρει και λίγο, ωστόσο με την δήλωσή του μοιάζει να προεξόφλησε ότι κι αυτός και οι παίκτες του έχουν την ισοπαλία στο μυαλό τους. Δεν είναι κακό σημάδι για τον ΠΑΟ.

Κατά τα άλλα για τον Παναθηναϊκό υπάρχει καλό και κακό σενάριο. Το καλό θα είναι να συμβεί ότι στο Καραϊσκάκη με τον Ολυμπιακό και τον ΟΦΗ στο Παγκρήτιο: στις δυο εκτός έδρας νίκες του αυτές ο ΠΑΟ άνοιξε το σκορ νωρίς και έχτισε πάνω στο γρήγορο γκολ όλο το παιγνίδι του. Το κακό είναι να ξαναδούμε τον ΠΑΟ που είδαμε στην Τούμπα για το κύπελλο. Κι εκείνο ήταν ένα must win ματς αλλά τον ΠΑΟ κόντρα στον ΠΑΟΚ δεν τον είδαμε ποτέ.

Πίστη και καλή εμφάνιση

Ο ΠΑΟΚ έχει πολύ πιο δύσκολη αποστολή στο Βίγκο. Εχει ήδη μια φορά φέτος ηττηθεί εκεί κι αυτό είναι καλό διότι ο ΠΑΟΚ δεν είναι ομάδα που μπορεί να χάσει δυο φορές από τον ίδιο αντίπαλο. Αλλά η ερώτηση είναι ποιον ΠΑΟΚ θα δούμε. Η ομάδα του Λουτσέσκου θα είναι εντελώς πειραματική καθώς θα λείπουν όλοι όσοι απουσιάζουν τελευταία (Κωνσταντέλιας, Μεϊτέ, Πέλκας, Ντεσπότοφ) και μαζί τους και ο Ζίφκοβιτς που είναι τιμωρημένος και ο Τάισον που έμεινε εκτός αποστολής. Με δεδομένο ότι από εξτρέμ υπάρχει μόνο ο Χαντσίδης, περιμένω αυτόν ελεύθερο πίσω από τον Γιακουμάκη και τους Καμαρά, Ζαφείρη, Οζντόεφ και μάλλον τον Μπιάνκο στα χαφ σε ένα 4-5-1 που θα εξασφαλίσει τουλάχιστον μια καλή κάλυψη στην άμυνα: εκτός κι αν ο Λουτσέσκου επαναλάβει ότι στην Λάρισα και δούμε τον Γερεμέγιεφ δίπλα στον Γιακουμάκη σε ένα 4-4-2 – δεν θα το συνιστούσα. Αυτό που πάντως πρέπει να προσέξει ο ΠΑΟΚ είναι να μην επαναλάβει το λάθος που έκανε στο πρώτο ημίχρονο στην Τούμπα όταν άφησε στην ισπανική ομάδα πολύ την μπάλα και ο Ασπας και οι υπόλοιποι τον τιμώρησαν. Η Θέλτα δεν είναι η καλύτερη σύγχρονη ισπανική ομάδα, πλην όμως την μπάλα ξέρει τι να την κάνει όταν την έχει. Και στο γκολ φτάνει εύκολα καθώς μοιάζει σε κάτι με τον ΠΑΟΚ: έχει πολλούς παίκτες που πατάνε περιοχή.

Ο ΠΑΟΚ έχει απουσίες, πρέπει να ανατρέψει το 1-2 και θα παίξει και σε ένα κατάμεστο γήπεδο. Από μια άποψη αυτά μαρτυρούν την τρομερή δυσκολία του ματς – τον στέλνουν κατά κάποιο τρόπο με την πλάτη στον τοίχο. Από την άλλη είναι και ιδανικά όλα για μια πρόκριση που αν έρθει θα έχει κάτι το επικό. Αλλά ισχύει ό,τι λέγαμε και για τον Ολυμπιακό και τα θαύματα. Ακόμα κι αν υπάρχει το μάξιμουμ της πίστης (που είναι απαραίτητο…) δεν προκύπτουν κατά παραγγελία. Πρώτα χρειάζεται η καλή εμφάνιση. Και μετά θα δούμε αν αρκεί.

Ένα χρήσιμο σημάδι

Wed, 25 Feb 2026 11:11:00 GMT

Το «είπε αντίο με το κεφάλι ψηλά» το λέμε τόσο συχνά όταν μια ελληνική ομάδα αποκλείεται από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις που έχει καταντήσει λίγο κλισέ ωστόσο στην περίπτωση του τελευταίου εφετινού ματς του Ολυμπιακού στο Τσάμπιονς λιγκ ισχύει απόλυτα. Ο Ολυμπιακός αποχαιρέτησε το Τσάμπιονς λιγκ φέρνοντας ένα 0-0 στο Λεβερκούζεν που αν προκάλεσε μια πικρία ήταν γιατί έκανε τον κόσμο να σκέφτεται πως με ένα διαφορετικό ματς στο Καραϊσκάκη ενδεχομένως η συνολική έκβαση της αναμέτρησης των δύο ομάδων να ήταν διαφορετική. Κακά τα ψέματα: η νίκη της γερμανικής ομάδας στο πρώτο ματς της έδωσε ένα τεράστιο αβαντάζ που τελικά αξιοποιήθηκε, αλλά η χθεσινή Λεβερκούζεν δεν κατάφερε επ’ ουδενί να δείξει την ποιοτική υπεροχή της που είχαμε δει στα δύο προηγούμενα ματς στο Καραϊσκάκη. Ο Ολυμπιακός χθες αγωνίστηκε συνολικά καλύτερα όχι μόνο από όσο στο ματς που έχασε αλλά και από όσο στο ματς που κέρδισε – για αυτό και έφυγε με ψηλά το κεφάλι. Και δεν αγωνίστηκε καλύτερα γιατί οι γηπεδούχοι του το επέτρεψαν να το κάνει, αλλά γιατί ο κόουτς Μεντιλίμπαρ βρήκε αντίδοτο στο παιγνίδι της γερμανικής ομάδας. Ο Ολυμπιακός, ειδικά μετά το πρώτο δεκάλεπτο, ακύρωσε την Λεβερκούζεν κι αν έβρισκε ένα γκολ θα την έκανε και να τρέμει.

Τι φάνηκε πιο πολύ

Γιατί τα πράγματα εξελίχτηκαν αυτή τη φορά καλύτερα; Γιατί ο Μεντιλίμπαρ είχε μελετήσει τον αντίπαλο, αλλά και γιατί αυτή την φορά δεν προέκυψαν οι αναποδιές που είχαμε πριν μια εβδομάδα στο Καραϊσκάκη: ο Ολυμπιακός δεν είχε αναστατώσεις από τραυματισμούς πχ και έπρεπε απλά να κάνει την δουλειά του.

Αν αυτή την φορά υπήρξε κάτι προβλέψιμο αυτή ήταν η Λεβερκούζεν. Ο Χιούλμαν δεν άλλαξε το 3-4-3 που είδαμε στο Φάληρο γιατί ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει σε καμία χώρα του κόσμου. Ο Μπλάσβιτς ήταν στην εστία, με τους Ταπσόμπα, Άντριχ και Κουάνσα στόπερ, Βάθκεθ - Γκριμάλδο στο πλάι, Παλάσιος - Γκαρθία στα χαφ, Μάζα αριστερά, φορ τον Σικ και μοναδική αλλαγή σε σχέση με το Φάληρο τον Χόφμαν στα αριστερά αντί του Πόκου που σε σχέση με τον Γερμανό συγκλίνει πιο πολύ. Ο Μεντιλίμπαρ περίμενε και την σύνθεση της γερμανικής ομάδας και την στρατηγική της, περίμενε δηλαδή ότι η Λεβερκούζεν θα μείνει λίγο πιο πίσω και θα αφήσει στους παίκτες του λίγο πιο πολύ την μπάλα όπως και στο δεύτερο ημίχρονο του ματς στο Καραϊσκάκη ψάχνοντας τρόπο να χτυπήσει στα αριστερά ή να βρει τον Σικ στη πλάτη των στόπερ. Για αυτό ο Βάσκος πήγε στην αρχική επιλογή των τεσσάρων χαφ διαλέγοντας τους Γκαρθία, Εσε, Μουζακίτη και τον Τσικίνιο πίσω από τον Ταρέμι. Ολοι του ήταν απαραίτητοι και για να κάνει ο Ολυμπιακός καλύτερη κατοχή μπάλας αλλά και για να προστατέψει την άμυνα στερώντας από τους γηπεδούχους αντεπιθέσεις: η Λεβερκούζεν σε αυτό κυρίως είναι πολύ καλή για αυτό άλλωστε και στην Μπουντεσλίγκα και στο Τσάμπιονς λιγκ παίζει καλύτερα εκτός έδρας.

Αυτή η γνώση έπρεπε να είναι οδηγός του Βάσκου προπονητή και στην προετοιμασία του ματς στο Καραϊσκάκη: χθες φάνηκε ότι πιο πολύ από παίκτες στην επίθεση ο Ολυμπιακός χρειαζόταν μέσους ικανούς να καλύψουν χώρους και να διαχειριστούν την μπάλα. Και φάνηκε γιατί υπήρχε προετοιμασία ακύρωσης του αντιπάλου κι όχι σκέψη μόνο για το πως ο Ολυμπιακός θα βάλει γκολ κτλ κτλ.

Πολλά σωστά χωρίς ευκαιρίες

Το πρώτο ημίχρονο πέρασε με τον Ολυμπιακό να κάνει πολλά και σωστά. Μετά το πρώτο δεκάλεπτο, όταν και οι γηπεδούχοι είχαν δυο ευκαιρίες με τον Σικ, υπήρξε σωστή κάλυψη της άμυνας, κατοχή μπάλας, πίεση ψηλά. Δεν υπήρχαν ευκαιρίες όμως. Το ματς ισορροπούσε σε ένα τεντωμένο σχοινί. Οποιος σκόραρε πρώτος θα έφερνε το πράγμα στα μέτρα του. Αλλά και η πιθανότητα να μην μπει γκολ ήταν μεγάλη γιατί οι δυο ομάδες ήταν αρκετά συγκεντρωμένες: ο Ολυμπιακός στο πως δεν θα αφήσει την Λεβερκούζεν να παίξει και η Λεβερκούζεν στο πως δεν θα μπλέξει. Σε μια τέτοια συνθήκη παιγνιδιού αυτός που παίζει, έστω και για να περιορίσει τον αντίπαλο είναι καλύτερος και το παραδέχτηκε ο ειλικρινής κόουτς Χιούλμαν στο τέλος. Είπε ότι η ομάδα του έπαιξε «τεμπέλικο ποδόσφαιρο», ότι ο Ολυμπιακός την οδήγησε στο να κάνει «το χειρότερο εντός έδρας παιγνίδι της στο Τσάμπιονς λιγκ» και ότι αν τελικά κάτι μέτρησε ήταν η νίκη στο πρώτο ματς. Όλα αυτά είναι κολακευτικά για τον Ολυμπιακό, που όμως δεν έκανε στο πρώτο 45λεπτο ευκαιρίες. Τι του έλειψε; Πρώτα μια κάποια απαραίτητη επιθετική συμμετρία: χωρίς κίνηση στα αριστερά (χωρίς εξτρέμ και με τον Μουζακίτη να παίζει κάτι σαν μέσα αριστερά) το παιγνίδι γινόταν κυρίως από τα δεξιά με τους Ζέλσον και Ροντινέι να ψάχνουν συνεχώς ο πρώτος μια καλή ενέργεια (συνήθως μετά από φάσεις ασταμάτητου πρέσινγκ) κι ο δεύτερος μια καλή σέντρα. Επειτα έλειψαν σουτ: η ανασταλτική δουλειά των μέσων ήταν υποδειγματική, αλλά κανείς δεν έφτανε σε θέση βολής. Και σε μια βραδιά που τακτικά ο Ολυμπιακός ήταν πολύ σωστός η ιδέα να είναι ο Εσε αυτός που προσπαθούσε να βγει σε θέση κρυφού φορ δεν ήταν η πλέον καλύτερη, παρά το πολύ τρέξιμο του Αργεντίνου, που με τις εμφανίσεις του στα τρία ματς κόντρα στην γερμανική ομάδα θα φέρει το καλοκαίρι μεγάλη πρόταση.

Ευκαιρίες αλλά όχι από τον φορ

Στο δεύτερο ημίχρονο ο Ολυμπιακός έγινε πιο απειλητικός – κυρίως μετά την είσοδο του Αντρε Λουίς που υποχρέωσε τους παίκτες του Χιούλμαν να ασχοληθούν μαζί του και να δώσουν λίγο χώρο στον Ζέλσον. Ο Μεντιλίμπαρ έβγαλε μάλλον νωρίς τον καλό Τσικίνιο αλλά το γιατί είναι κατανοητό: σε ένα ματς που οι λεπτομέρειες μετράνε για να υπάρχουν ελπίδες έπρεπε ο Ολυμπιακός να μην δεχτεί γκολ. Η Λεβερκούζεν έπαιξε πολύ για να κρατήσει το μηδέν και τα κατάφερε. Είχε ένα σουτ στο δοκάρι με τον Γκριμάλντο και μια ευκαιρία στο 92΄με τον Αρθουρ, αλλά ο Ολυμπιακός έπαιξε το ματς στα ίσια μέχρι τέλους.

Στο δεύτερο 45λεπτο είδαμε και τελικές προσπάθειες από τον Ζέλσον και τον Αντρέ Λουίς, και επικίνδυνες σέντρες από τον Ροντινέι, και σουτ - ακόμα και από τον Σιπιόνι στο 80΄. Δεν είδαμε δυστυχώς πάλι τον ΕλΚαμπί: κι αυτός κι ο Ταρέμι δεν είχαν χώρους καθώς η αμυντική τριάδα του Χιούλμαν ήταν από τα λίγα της Λεβερκούζεν που δούλεψε καλά.

Το 0-0 προέκυψε γιατί ο Ολυμπιακός δεν ολοκλήρωσε καλά κάποιες προσπάθειες, αλλά η πρόκριση κρίθηκε τελικά στο Καραϊσκάκη. Όταν ο τραυματισμός του Πιρόλα χάλασε την άμυνα και το γκολ του ΕλΚαμπί που δεν μέτρησε οδήγησε τον Χιούλμαν στο να τραβήξει την ομάδα του λίγο πιο πίσω μπλέκοντας κομμάτι τον Ολυμπιακό που βγήκε πιο ψηλά και δέχτηκε μια αντεπίθεση. Αυτές ήταν οι λεπτομέρειες που τελικά πληρώθηκαν ακριβά.

Μια ομάδα πιο ικανή

Χθες ο Ολυμπιακός είχε κυρίως διακριθέντες: κάποιοι από τους παίκτες του ήταν έως και συγκινητικοί. Ο Ρέτσος κι ο Πιρόλα είναι ένα τρομερά αξιόπιστο δίδυμο αρκεί ο Ιταλός να είναι καλά. Ο Ροντινέι έδωσε την ψυχή του σε άμυνα και επίθεση. Ο Γκαρθία έκανε ένα άψογο τακτικά ματς: η σοφία και η σκληρότητα του έλειψαν στο πρώτο παιγνίδι. Ο Εσε, ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο όταν και μάζεψε κάθε μπάλα, ήταν πάλι εξαιρετικός. Από τον Ζέλσον, στα 75 λεπτά που άντεξε έλειψε μόνο το γκολ. Ο Αντρε Λουίς ήταν ο πιο κεφάτος από όσους ήρθαν από τον πάγκο. Κι ο Τζολάκης, που έχει και όνειρο να αγωνιστεί στην Μπουντεσλίγκα, ήταν πάλι άψογος.

Μια ομάδα που έχει χάσει το πρώτο ματς με 0-2 μπορεί να κάνει μια μεγάλη εμφάνιση κυνηγώντας ένα θαύμα, αλλά το θαύμα είναι κάτι σπάνιο. Δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε τον Ολυμπιακό γιατί δεν έκανε ένα θαύμα. Ας του πούμε ένα μπράβο για την προσπάθεια και την εμφάνιση. Κι ας ευχηθούμε στους ανθρώπους του, τώρα που είδαν την ειδική δυσκολία του νέου Τσάμπιονς λιγκ, να παρουσιάσουν την επόμενη φορά που ο Ολυμπιακός θα βρεθεί σε αυτό, μια ομάδα πιο ικανή να ανταπεξέρθει στις ειδικές δυσκολίες του. Μια ομάδα λίγο πιο παραγωγική πρώτα από όλα. Το ό,τι άρχισε την διοργάνωση με ένα 0-0 με την Πάφο και την ολοκλήρωσε με ένα 0-0 με την Λεβερκούζεν είναι σύμπτωση: τα δυο ματς δεν έχουν καμία σχέση. Αλλά είναι και ένα σημάδι για το πως και σε ποιον τομέα ο πρωταθλητής πρέπει να γίνει καλύτερος….

Γίνεται;

Tue, 24 Feb 2026 09:02:40 GMT

Ο Ολυμπιακός πάει απόψε στο Λεβερκούζεν ή για να ολοκληρώσει το εφετινό ταξίδι στο Τσάμπιονς λιγκ ή για να κάνει ένα από τα μεγαλύτερα θαύματα της ιστορίας του. Στην προκειμένη περίπτωση μιλάμε για θαύμα γιατί ο εφετινός Ολυμπιακός, παρά την τίμια και μαχητική του εμφάνιση στο Τσάμπιονς λιγκ, στα μέχρι τώρα παιγνίδια του στην διοργάνωση έχει κρατήσει εκτός έδρας το μηδέν μόνο στο ματς με την Καϊράτ κι έχει βάλει δυο γκολ μόνο στον Αγιαξ που ήταν σχεδόν αποκλεισμένος. Θέλω να πω πως απόψε πρέπει να συμβούν του κόσμου τα μαγικά για να προκύψει, αρχικά τουλάχιστον, το 0-2 που θα του δώσει ελπίδες.

Ναι το ξέρω ότι σχετικά πρόσφατα ο Ολυμπιακός απέκλεισε την Μακάμπι Τελ Αβίβ έχοντας χάσει το πρώτο ματς 1-4 στο Καραϊσκάκη και κέρδισε τον Αγιαξ 1-2 σε ένα must win παιγνίδι. Αλλά με την Μακάμπι έπαιξε στην Σερβία, δηλαδή στην πιο ουδέτερη έδρα που θα μπορούσε να υπάρξει. Και τον Αγιαξ τον βρήκε σε κρίση. Το ματς με την Λεβερκούζεν δεν έχει καμία σχέση με αυτά. Ούτε καν με τα μεγάλα ματς που έκανε κάποτε με την Αρσεναλ κερδίζοντας στην Αγγλία. Η τωρινή του ομάδα μικρή σχέση έχει με εκείνη. Οπότε ας μείνουμε στις οποίες αρετές και τις όποιες αδυναμίες της τωρινής ομάδας.

Η πικρή υποψία

Στο ματς του Ολυμπιακού με την Μπάγερ Λεβερκούζεν πριν μια εβδομάδα υπήρξε μια πικρή υποψία για τον Ολυμπιακό και το παιγνίδι του: η υποψία πως με μια πιο λογική σύνθεση και με λίγη λιγότερη ατυχία θα μπορούσε το πράγμα να είναι διαφορετικό – τουλάχιστον ο πρωταθλητής Ελλάδος να μην χάσει. Ολο αυτά στηρίχθηκαν σε κάτι που είδαμε όλοι: ο Ολυμπιακός έτρεξε πιο πολύ, μόχθησε πιο πολύ, έπαιξε σίγουρα καλύτερη άμυνα τουλάχιστον μέχρι τον τραυματισμό και την έξοδο του Πιρόλα, αν και η Μπάγερ Λεβερκούζεν έχασε τέσσερις ευκαιρίες στο πρώτο ημίχρονο. Αλλα όλο αυτό δεν αρκούσε γιατί το στήσιμό του φαινόταν να είναι λάθος. Δεν ήταν μόνο η συνύπαρξη Ταρέμι – ΕλΚαμπί που δεν έβγαινε και χτυπούσε στο μάτι. Ηταν και το κομμάτι light για τέτοιο ματς δίδυμο Εσε – Μουζακίτη στα χαφ αλλά και η ταυτόχρονη παρουσία των Ζέλσον – Ποντένσε.

Ο κόσμος που είδε το ματς έμεινε με την εντύπωση ότι ο Ολυμπιακός έχασε επειδή δεν υπήρχε προσοχή στις λεπτομέρειες και χωρίς αυτή δεν γίνεται να πάρεις αποτέλεσμα από μια ομάδα καλύτερη. Πρέπει να πω ότι και συμφωνώ και διαφωνώ με αυτή την θεώρηση. Συμφωνώ διότι σε επίπεδο αρχικής ενδεκάδας υπήρξε όντως περισσότερο ρίσκο από όσο ο Ολυμπιακός μπορεί να σηκώσει. Και διαφωνώ γιατί ό,τι έγινε στο Καραϊσκάκη δεν οφείλεται μόνο στον Ολυμπιακό, αλλά και σε ό,τι έκανε η Λεβερκούζεν. Ο προπονητής της οποίας κέρδισε το ματς γιατί τον Ολυμπιακό τον σεβάστηκε. Κι αυτός ο σεβασμός του Χιούλμαν κάνει στα μάτια μου ακόμα πιο μικρή την όποια πιθανότητα να γίνει θαύμα απόψε. Μπορεί να συμβούν πολλά: όχι όμως να υποτιμήσει ο Δανός τον Ολυμπιακό.

Μιλώντας για λεπτομέρειες

Πριν μια εβδομάδα χρησιμοποιήθηκε πολύ ο όρος «λεπτομέρειες». Λεπτομέρειες θεωρήθηκαν το κακό μαρκάρισμα του Μπιανκόν στον Σικ στις φάσεις των δύο γκολ, το τακουνάκι του Ταρέμι από το οποίο ξεκινά η φάση του γκολ του 0-1, το μη φάουλ του Εσε στον Πόκου που κατορθώνει να διασχίσει όλο το γήπεδο και να πασάρει στον σκόρερ. Είναι λεπτομέρειες αυτά; Είναι. Αλλά δεν είναι λεπτομέρειες που κρίνουν ένα ματς: είναι εκ των υστέρων εξηγήσεις για το έγινε σε μια και μόνο φάση. Κρίνεται ένα ματς από μια και μόνη φάδση; Και ναι και όχι. Κρίνεται γιατί μπορεί σε αυτή να προκύψει ένα γκολ βαρύ όσο το 0-1 της Λεβερκούζεν. Και δεν κρίνεται γιατί υπάρχει πάρα πολύς χρόνος που λογικά θα πρέπει να αξιοποιηθεί καλύτερα. Αλλωστε αν ένας κυνηγός κάνει ένα επιπόλαιο τακουνάκι έξω από την περιοχή του αντιπάλου που χαρίζει μια αντεπίθεση στον αμυνόμενο, δεν σημαίνει και πως ο αντίπαλος θα σκοράρει. Ούτε ένα γκολ έρχεται υποχρεωτικά γιατί κάποιος αμυντικός χαφ δεν κάνει ένα φάουλ στην σέντρα. Κι αν ο Σικ βρεθεί στο ένας εναντίον ενός με τον Μπιανκόν αυτό δεν είναι λεπτομέρεια: είναι κάτι που δεν πρέπει να γίνει.

Αν υπήρξε στο ματς του Καραϊσκάκη μια καθοριστική λεπτομέρεια δεν ήταν τόσο τα όσα είδαμε στη φάση που προκάλεσε το γκολ της Λεβερκούζεν που έκρινε το ματς, αλλά σε κάτι που προϋπήρξε των περιστατικών της. Η λεπτομέρεια ήταν το πως ο Χιούλμαν διάβασε την φάση του γκολ του ΕλΚαμπί, αυτού που δεν μέτρησε.

Η εξήγηση του Χιούλμαν

Την εξήγηση την έδωσε στο τέλος του ματς ο προπονητής της Λεβερκούζεν μιλώντας στην γερμανική τηλεόραση. «Στο πρώτο μέρος, είχαμε τρεις σημαντικές χαμένες ευκαιρίες. Πάλι ο πολύ καλός τερματοφύλακας του Ολυμπιακού έκανε σπουδαίες επεμβάσεις. Όταν μπήκε το γκολ των γηπεδούχων που δεν μέτρησε τελικά, είπα στους συνεργάτες μου ότι μπορεί κι αυτή την φορά να βλέπαμε όλα όσα είδαμε στο προηγούμενο ματς, αυτό που δεν σκοράραμε. Ετσι σκέφτηκα ότι πρέπει να αλλάξουμε λίγο την συνθήκη του αγώνα. Να παίξουμε στο δεύτερο ημίχρονο λίγο περιμένοντας κι εμείς ώστε να μην δώσουμε στον Ολυμπιακό χώρους για ευκαιρίες. Ας παίζαμε λίγο λιγότερο με την μπάλα, κι ας περιμέναμε απλά την ευκαιρία: αυτό είπα στους παίκτες μου. Ο Ολυμπιακός που είναι καλή ομάδα επιτέθηκε λίγο παραπάνω και κάπως έτσι βρήκαμε την αντεπίθεση και το πρώτο γκολ του Σικ που ήταν αποφασιστικό. Μετά από αυτό ελέγξαμε καλύτερα το ματς, είχαμε καλύτερη κυκλοφορία της μπάλας. Ο Ολυμπιακός που ήταν πολύ καλός βρέθηκε να χάνει χωρίς καλά καλά να καταλάβει πως. Το κόρνερ από το οποίο ήρθε το γκολ του 0-2 ήταν αποτέλεσμα του εκνευρισμού του. Η αποτελεσματικότητα του Σικ έκανε τη διαφορά σε σύγκριση με το άλλο ματς εδώ» τόνισε. Και η ανάλυση αυτή είναι η καλύτερη που άκουσα για το πρώτο ματς.

Κάπως έτσι, αλλά…

Ο Ολυμπιακός πρέπει να εκμεταλλευτεί κάπως έτσι κάποια λεπτομέρεια για να έχει τύχη: να βρεθεί κάτι που να τον βοηθήσει να φέρει στα μέτρα του ένα ματς απέναντι σε μια ομάδα που τις δυο φορές που τον αντιμετώπισε δεν τον υποτίμησε, αλλά τον ανέλυσε. Την πρώτη το έκανε για να χτυπήσει τις δυσκολίες του. Την δεύτερη για να αλλάξει μια συνθήκη αγώνα που του ήταν βολική.

Μπορείς πάντα να περιμένεις θαύματα, αλλά αυτά δεν προκύπτουν κατά παραγγελία. Από τη σεζόν 2021/22 όταν και καταργήθηκε το περίφημο πλεονέκτημα του εκτός έδρας γκολ, το 80% των ομάδων που νικούν στο πρώτο παιχνίδι των νοκ άουτ φάσεων του Τσάμπιονς Λιγκ προκρίνονται (41/51). Το ποσοστό φτάνει το 92% για όσους κερδίζουν το πρώτο ματς εκτός έδρας: οι προκρίσεις είναι 23 σε συνολικά 25 περιπτώσεις. Ανατροπές στην Ευρώπη γίνονται. Αλλά στις άλλες διοργανώσεις συνήθως…

Ολοι πίσω από την ΑΕΚ

Mon, 23 Feb 2026 11:11:56 GMT

Ο Ολυμπιακός έπαιξε και κέρδισε τον Παναιτωλικό το Σάββατο. Χθες ήταν η βραδιά της ΑΕΚ και του ΠΑΟΚ που αντιμετώπισαν σε δυο εντελώς διαφορετικά ματς τον Λεβαδειακό και την ΑΕΛ. Η ΑΕΚ έδειξε γιατί μπορεί να μπει πρώτη στα play off. Κι ο ΠΑΟΚ γιατί μπορεί να χάσει το πρωτάθλημα.

Ας τα πάρουμε με την σειρά.

Να τρέχει η μπάλα χρειάζεται

Αν το ματς της ΑΕΚ με τον Λεβαδειακό ήταν όντως το πιο δύσκολο από αυτά που η ΑΕΚ έχει μπροστά της μέχρι την λήξη της κανονικής περιόδου τότε η ομάδα του Νίκολιτς μου μοιάζει αδύνατο να μην μπει πρώτη στα play off. Όχι γιατί κέρδισε τον Λεβαδειακό πανεύκολα, αλλά γιατί έδειξε, ειδικά σε αυτό το παιγνίδι, πως η φόρμα της δεν έχει καμία απολύτως σχέση με αυτή των άλλων διεκδικητών. Ο Ολυμπιακός βασανίζεται να βάλει γκολ κι ο Μεντιλίμπαρ ψάχνεται. Ο ΠΑΟΚ πληρώνει πολύ ακριβά το σκληρό του πρόγραμμα, όχι μόνο πετώντας βαθμούς αλλά και μετρώντας τραυματίες. Η ΑΕΚ σκοράρει, κερδίζει ματς και βαθμούς με διαφορετικούς πρωταγωνιστές, τρέχει ένα τεράστιο σερί χωρίς ήττα και έχει βελτιώσει και την παραγωγικότητα της. Από χθες έχει τις περισσότερες νίκες από κάθε άλλη ομάδα στο πρωτάθλημα: συνολικά 16. Και το πρόγραμμα της είναι πιο εύκολο από τους Ολυμπιακού και του ΠΑΟΚ που έχουν σε δυο εβδομάδες κι ένα ματς μεταξύ τους.

Πάρτι στο δεύτερο ημίχρονο

Το παιγνίδι με τον Λεβαδειακό επί της ουσίας δεν αντέχει σε κριτική: ο κόσμος της ΑΕΚ είναι άτυχος που δεν είχε την δυνατότητα να χαρεί στο γήπεδο την ομάδα που ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο έκανε ό,τι ήθελε. Ο Νίκολιτς είχε την καλή ιδέα να ξεκινήσει μαζί με τους Πινέδα και Μαρίν, τον Μάνταλο και τον Λιούμπισιτς στην μεσαία γραμμή: χωρίς τον Ρότα και τον Κοϊτά ο Σέρβος προτίμησε να τρέξει η μπάλα χάρη στα καλά πόδια των μέσων του, κι όχι να βάλει δυο παίκτες με το συνήθειο να τρέχουν με την μπάλα όπως είναι ο Ελίασον, ο Κουτέσα, ο Ζίνι κτλ. Η ΑΕΚ άνοιξε γρήγορα το σκορ χάρη στην ικανότητα της στις στημένες φάσεις με τον Μουκουντί να χρίζεται σκόρερ (είναι το 15^ο γκολ φέτος από στημένη φάση) και το γρήγορο γκολ του Γιόβιτς στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου απλοποίησε τα πάντα: όταν η μπάλα πάει γρήγορα και σωστά στην επίθεση ο Σέρβος φορ ξέρει τι να την κάνει. Ο Μάνταλος με ένα καταπληκτικό γκολ και ο Μαρίν μεγάλωσαν το σκορ κι ο Νίκολιτς μπόρεσε στην συνέχεια να κάνει τις δοκιμές του.

Προφανώς και τρίβει τα χέρια του, αλλά έχει τα δύσκολα μπροστά του: τον Μάρτιο η επιστροφή της ΑΕΚ στα ματς του UEFA Conference League θα σκληρύνει το πρόγραμμα της – η πιθανότητα διάκρισης και σε αυτό είναι τεράστια και οι εβδομάδες με τρία ματς δεν αποκλείεται να είναι πολλές και εντός play off. Για αυτό η ΑΕΚ πρέπει να αποφύγει πιθανά στραβοπατήματα τώρα κι ο Νίκολιτς που έχει κάνει πρωταθλητισμό στην Σερβία, στην Ουγγαρία και στην Ρωσία αυτά τα ξέρει. Μαζεύει για να έχει. Εχει σπείρει για να θερίσει. Ταμείο γίνεται μόνο στο τέλος αλλά σήμερα στην ΑΕΚ μοιάζουν όλα καλά. Και οι επιστροφές παικτών που μπορεί να την βοηθήσουν (όπως του Περέιρα πχ) έρχονται στην κατάλληλη στιγμή.

Ο Λεβαδειακός μοιάζει να μην μπορεί να συνέρθει μετά τον αποκλεισμό στο κύπελλο από τον ΟΦΗ. Φαίνεται ότι οι παίκτες του Νίκου Παπαδόπουλου είχαν πιστέψει πως θα διεκδικήσουν το κύπελλο: η χθεσινή τους εμφάνιση ήταν η χειρότερη εφετινή – όταν στο δεύτερο ημίχρονο ο Παπαδόπουλος θέλησε να παίξει με ένα κεντρικό αμυντικό λιγότερο η ΑΕΚ έκανε πάρτι. Το πράγμα ίσως λίγο να μπορούσε να αλλάξει αν μετρούσε το γκολ του Πεδρόσο και γινόταν το 1-1 στο μισάωρο, αλλά ο σκόρερ συνελήφθη σε θέση οφσάιντ από το VAR. Και μετά ήρθε η κατάρρευση.

Άλλο Ζαφείρης, άλλο Μεϊτέ

Ο ΠΑΟΚ ήταν ο χαμένος της αγωνιστικής – θα μπορούσε μάλιστα το πράγμα να γίνει και χειρότερο αν μετρούσε το γκολ της ΑΕΛ που πέτυχε ο Μούργος στο τέλος – ο σκόρερ χρησιμοποίησε το χέρι, το γκολ σωστά ακυρώθηκε. Ο ΠΑΟΚ έχει δικαιολογίες για τους βαθμούς που έχει χάσει τελευταία αλλά αν βλέπουμε κάτι αυτό τον καιρό είναι γιατί μπορεί να χάσει το πρωτάθλημα: αν αυτό συμβεί θα είναι γιατί η εξάρτησή του από συγκεκριμένους παίκτες είναι τελικά πολλή μεγάλη. Στη Λάρισα προηγήθηκε νωρίς (μόλις στο 16΄ ο Χαντσίδης έκανε το 0-1) αλλά δεν τελείωσε το ματς κι άρχισε σιγά σιγά να φαίνεται και η απουσία του Κωνσταντέλια και αυτή του Μεϊτέ. Ο Ζαφείρης για την ώρα δεν ανταποκρίνεται ως αμυντικός χαφ, καθώς έχει άλλα χαρακτηριστικά από τον μόνιμο βασικό του Λουτσέσκου και ο Ατανάσοφ και ο Ναόρ άρχισαν να περνάνε εύκολα και γρήγορα την μπάλα στους τρεις μπροστά του Παντελίδη, που με το παράξενο αυτό 3-4-3 δεν άφηνε την άμυνα του ΠΑΟΚ σε ησυχία. Ο Λουτσέσκου, που έχασε και τον τερματοφύλακα Παβλένκα, είχε την μάλλον κακή ιδέα να δοκιμάσει τον Σάντσες ως δεξί μπακ και φάνηκε γρήγορα πως οι Σίστο, Τούπτα, Σαγιάλ θα είναι μπελάς για την άμυνα του ΠΑΟΚ. Όταν μάλιστα μπήκε ο Κουκουτά αντί του Σίστο και η επίθεση της ΑΕΛ έγινε ακόμα πιο γρήγορη ο ΠΑΟΚ τα χρειάστηκε: η ΑΕΛ ισοφάρισε στο 67΄με τον Σαγάλ κι είχε όλες τις μεγάλες ευκαιρίες στη συνέχεια. Ο Λουτσέσκου έπαιξε 4-4-2 μετά την είσοδο του Γερεμέγιεφ και του Καμαρά, αλλά δεν είναι για τον ΠΑΟΚ λύση να έχει δυο παίκτες που να περιμένουν μπάλα στην περιοχή: το επιθετικό του ποδόσφαιρο βασίζεται στις συνεργασίες, στις πλαγιοκοπήσεις, στις μικρές πάσες. Με τους Ζίφκοβιτς – Τάισον κουρασμένους και τους Κωνσταντέλια – Ντεσπότοφ – Πέλκα απόντες αυτά είναι δύσκολα. Και χωρίς τον Μεϊτέ η άμυνα μοιάζει συνεχώς εκτεθειμένη: η ΑΕΛ άξιζε την νίκη.

Αργή βελτίωση

Ο ΠΑΟ ήθελε μια νίκη κόντρα στον ΟΦΗ και την πήρε με τον τρόπο που κέρδισε και τον Ολυμπιακό στο Καραϊσκάκη. Ένα γρήγορο γκολ (από τον Τετέη που προσαρμόστηκε), μια σούπερ επέμβαση του Λαφόν σε σουτ του Νους, μια δυσκολία να βρεθεί το δεύτερο γκολ, αλλά και μια σχετική βελτίωση του αμυντικού παιγνιδιού (κυρίως στην επανάληψη) συνθέτουν την εικόνα του αγώνα που είναι μια κάπως επαγγελματική νίκη με 0-1 – το δεύτερο γκολ που διαμόρφωσε το τελικό αποτέλεσμα ήρθε με γκολ του Καλάμπρια με πέναλτι στο τελευταίο λεπτό. Υπάρχει πρόοδος; Αν προσθέσουμε και το δεύτερο ημίχρονο κόντρα στην Πλιζέν θα λεγα ναι. Ο ΠΑΟ πορεύεται στο δρόμο του Μπενίτεθ, που αλλάζει ενδεκάδες και ψάχνει αποτελέσματα. Από αυτά εξαρτάται το παιγνίδι του. Αν αποκλείσει την Πλιζέν θα είναι ακόμα καλύτερος, αν όχι θα κάνει πάλι βήματα πίσω. Στο μεταξύ θα είναι εύκολα ή δύσκολα στα play off στο ρόλο του ρυθμιστή του πρωταθλήματος. Που χρόνια τώρα έχει συνηθίσει.

Ας περάσει ο επόμενος

Την 22^η αγωνιστική χάσαμε τον Μανόλο Χιμένεθ: η συνεργασία του με τον Αρη ολοκληρώθηκε μετά από ένα απερίγραπτο ματς με την Κηφισιά όπου πρωταγωνιστής ήταν ο διαιτητής Τσακαλίδης και το VAR – ευτυχώς ήταν σε αυτό ο Σιδηρόπουλος. Στο τέλος πήγε στράφι το καταπληκτικό γκολ του Γκαρέ και την πλήρωσε ο Χιμένεθ. Η αλήθεια είναι ότι ο Αρης ήταν πάλι φλύαρος, σπάταλος και τσαπατσούλης στην τελική ενέργεια: έχω ξεχάσει από πότε έχει να κερδίσει στο Βικελίδης, νομίζω από τον Νοέμβριο. Παρά τις πάνω από είκοσι μεταγραφές στις δυο τελευταίες μεταγραφικές περιόδους (ή ίσως εξαιτίας τους…) ο Αρης επιθετικά εξαρτάται από τον Μορόν και χωρίς αυτόν όσο καλά στοιχειά και να δείχνουν ο Γκαρέ (που μόλις ήρθε) και οι Αρφαρελά και Καντεβέρε (που προσαρμόζονται) γκολ εύκολο δεν υπάρχει. Ο Χιμένεθ είναι ένας καλός προπονητής: όχι όμως κάποιος που μπορεί να λύσει το επιθετικό πρόβλημα μιας ομάδας. Βέβαια το να φτιάξει κάποιος μια ομάδα με τέτοιο «φύγε εσύ έλα εσύ» που βλέπουμε στον Αρη φέτος δεν είναι απλό. Ας περάσει ο επόμενος.

Στο διήμερο δεν έλειψαν οι εκπλήξεις. Στον Ατρόμητο έφταναν 45 λεπτά καλής εμφάνισης για να περάσει από την Τρίπολη. Ο Αστέρας μου μοιάζει να κλείνει ένα τεράστιο κύκλο: αν συνεχίσει έτσι δεν θα σωθεί – ο μόνος που παλεύει είναι ο Μπαρτόλο. Κι ο Βόλος που έχασε από τον Πανσερραϊκό αν συνεχίσει έτσι δεν θα μπει στα play off για τις θέσεις 5-8. Δεν ξέρω κι αν τον ενδιαφέρει. Ισως τα play out με τόσους παλιόφιλους μπλεγμένους να έχουν μεγαλύτερη πλάκα…

(Gazzetta.gr Φεβρουάριος του 2026)

Διαφορετική ομάδα, διαφορετικό αποτέλεσμα

Sun, 22 Feb 2026 12:08:08 GMT

Το διαδικαστικό τελικά ματς του Ολυμπιακού με τον Παναιτωλικό, το οποίο με το μυαλό όλων στο παιγνίδι με την Μπάγερ Λεβερκούζεν ο πρωταθλητής κέρδισε με 2-0 είχε ενδιαφέρον στα δικά μου μάτια μόνο για ένα πράγμα: γιατί μας έδωσε την δυνατότητα να δούμε τι πιστεύει ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ για την μίνι κρίση που περνά ο Ολυμπιακός σε ό,τι έχει να κάνει με την παραγωγικότητα και την εκτελεστική ικανότητα της ομάδας του. Κι ο Βάσκος, αν μη τι άλλο, συχνά πυκνά εκπλήσσει ακόμα και όσους πιστεύουν πως τον ξέρουν καλά.

Ας το δείχνει με αποφάσεις

Πολλές φορές ζητάμε από τους προπονητές να μας εξηγήσουν τι πιστεύουν για το πως μπορεί να λυθεί ένα πρόβλημα: οι ερωτήσεις είναι τυποποιημένες όσο και οι απαντήσεις. Ρωτάς πχ ένα προπονητή γιατί η ομάδα του δεν σκοράρει και η απάντηση του είναι γιατί δεν οι παίκτες δεν είναι προσεχτικοί στην τελική προσπάθεια κτλ. Στο ποδόσφαιρο έχει νόημα να μιλάει ο καθένας πολύ (γιατί οι συζητήσεις παράγουν ενδιαφέρον), αλλά ο προπονητής πρέπει να μιλάει λίγο – στην Ελλάδα έτσι κι αλλιώς ό,τι και να πει δεν τον ακούμε: ο Μεντιλίμπαρ που έλεγε δυο μήνες σε κάθε ευκαιρία ότι δεν ήθελε μεταγραφές αλλά όλοι άκουγαν αλλά, είναι χαρακτηριστική περίπτωση. Ο Βάσκος μιλάει ωραία και είναι και ευθύς και ειλικρινής. Αλλά θα είναι προτιμότερο το τι πιστεύει για ένα πρόβλημα να το δείχνει με τις αποφάσεις του, δηλαδή στο γήπεδο. Και κάτι τέτοιο έκανε κι εχθές: μας είπε με τον τρόπο του σε ποιους τομείς νομίζει πως πρέπει να βελτιωθεί ο Ολυμπιακός για να γίνει πιο παραγωγικός. Αυτό είναι το πρόβλημα κι όχι οι εκτελέσεις. Που κι αυτές τελευταία δεν είναι οι καλύτερες, αλλά στα ματς που το πρόβλημα του γκολ φάνηκε (με τον ΠΑΟ, την ΑΕΚ, τον ΠΑΟΚ, τον Λεβαδειακό, την Μπάγερ Λεβερκούζεν κτλ) ήταν λίγες.

Τι έδειξε ο Μεντιλίμπαρ; Ότι για αυτόν η λύση είναι οι περισσότερες ανακτήσεις, η ικανότητα και η δυνατότητα της άμυνας να παίζει πιο ψηλά, η μεγαλύτερη κατοχή της μπάλας και κυρίως η καλύτερη κυκλοφορία της. Απέναντι στον φορμαρισμένο Παναιτωλικό (και εξαιτίας του ματς με την Μπάγερ Λεβερκούζεν που ακολουθεί) ο Βάσκος παρουσίασε ένα Ολυμπιακό με ακραία μπακ τους Κοστίνια και Μπρούνο (δυο μάλλον ξεκούραστους παίκτες με περισσότερη ενέργεια από τον Ροντινέι και τον Ορτέγκα) και με πέντε παίκτες ικανούς να προστατέψουν την άμυνα (που ανέβαινε πολύ) και κυρίως να κρατήσουν την μπάλα χαμηλά και στο μέτρο του δυνατού (για τα παράξενα δεδομένα του Ολυμπιακού) να συνεργαστούν. Την άμυνα την προστάτεψαν ικανοποιητικά ο Γκαρθία και ο Σιπιόνι – και οι δυο είχαν και δυο καλές τελικές στις ελάχιστες φορές που πλησίασαν. Την μπάλα την διαχειρίστηκαν καλά, «ταΐζοντας» αρκετά τον Ταρέμι, ο Τσικίνιο, ο Νασιμέντο και ο Αντρέ Λουίζ. Που ακριβώς επειδή ήρθε τώρα δεν έχει αποκτήσει ακόμα την κακή συνήθεια της σέντρας και προσπαθεί να παίξει σαν κανονικός εξτρέμ, δηλαδή να πάει στο «ένας εναντίον ενός», να ψάξει συνεργασίες, να πασάρει και να απειλήσει μπαίνοντας διαγώνια.

Το σχήμα δεν είχε συμμετρία. Ο Νασιμέντο πχ δεν αγωνιζόταν ως αριστερός εξτρέμ και φαινόταν να αφήνει όλη την πλευρά στον Μπρούνο. Αλλά ο Ολυμπιακός φαινόταν μετά το πρώτο εικοσάλεπτο, όταν και οι παίκτες βρέθηκαν μεταξύ τους, να έχει ένα τρόπο να πλησιάσει την αντίπαλη περιοχή που καμία σχέση δεν είχε με όσα είχαμε δει στα προηγούμενα ματς. Στις πιο πολλές από τις ευκαιρίες (που συνολικά ήταν 25 και αυτές που ολοκληρώθηκαν με σουτ εντός εστίας ήταν 7) η μπάλα στριφογύρισε σωστά στο ύψος της αντίπαλης περιοχής, βρέθηκαν αρκετοί σε θέση βολής και δεν έλειψαν και μερικές ωραίες κάθετες πάσες: η πιο ωραία του Τσινίκιο στον Ταρέμι μετά το γκολ του Πιρόλα για το 1-0. Το παιγνίδι άργησε να τελειώσει (κι ο Ολυμπιακός έπαιξε και λίγο με την φωτιά γιατί ο Παναιτωλικός έχει παίκτες και τρόπους να γίνει επικίνδυνος) αλλά ο πρωταθλητής έπαιζε γενικά κεφάτη μπάλα με παίκτες που όπως και στο ματς με τον Αστέρα Τρίπολης έμοιαζαν να περιμένουν την ευκαιρία τους.

Η μόνη ομοιότητα

Τα δυο παιγνίδια αυτά, με τον Αστέρα και το χθεσινό, έχουν αρκετές διαφορές, αλλά και μια ομοιότητα: είναι ματς στα οποία ο Ολυμπιακός είχε μάλλον απροσδόκητες αρχικές ενδεκάδες κι αυτό για μια ομάδα που έχει πρόβλημα στο γκολ είναι καλό. Εγω πάντα πιστεύω πως οι ίδιες συνθήκες παράγουν το ίδιο αποτέλεσμα. Αν το αποτέλεσμα δεν είναι καλό, πρέπει να αλλάζουν οι συνθήκες. Αν ο Μεντιλίμπαρ χθες ξεκινούσε με τον Ζέλσον και τον ΕλΚαμπί (μόνο του ή δίπλα στον Ταρέμι) και τους Εσε και Μουζακίτη για μια ακόμα φορά μαζί, μπορεί να έβαζε στον Παναιτωλικό πέντε γκολ. Αλλά ποιος ο λόγος να μην δίνεις ευκαιρίες σε πιο ξεκούραστους παίκτες αλλάζοντας κάτι που τελευταία δεν λειτουργεί; Από την ελπίδα και την προσδοκία προσωπικά προτιμώ την επιλογή διαφορετικών παικτών που θα φέρει και διαφορετικούς τρόπους. Οσο κι αν υπάρχει αγωνιστική ταυτότητα, δηλαδή τυποποίηση, ο κάθε παίκτης φέρνει κάτι το δικό του.

Ο αδικημένος Γιαζίτζι

Μιλώντας για παίκτες τέτοιου είδους δεν υπάρχει πιο αδικημένη περίπτωση από τον Γιαζίτζι. Επαθε πέρσι ρήξη χιαστών. Ο Ολυμπιακός τον στήριξε. Εκανε μια καλή προετοιμασία. Μπήκε την πρώτη αγωνιστική και πέτυχε το γκολ της νίκης με τον Αστέρα. Εχει 7 γκολ στη σεζόν σε μια ομάδα που δυσκολεύεται να βρει σκόρερς που δεν είναι κυνηγοί. Είναι φανερό ότι δεν θέλει τίποτα πιο πολύ από το να υπολογίζεται πιο πολύ. Ο Μεντιλίμπαρ πιστεύει πως όταν έρχεται από τον πάγκο είναι πιο χρήσιμος: καμία αντίρρηση. Μετάνιωσε που τον χρησιμοποίησε βασικό στο ματς με τον ΠΑΟΚ: ίσως το παιγνίδι του δεν ταίριαζε με την περίσταση. Αλλά το να μπαίνει σχεδόν πάντα στα ματς μετά το 80΄(και μάλιστα όταν ο Ολυμπιακός ζορίζεται απέναντι σε ομάδες που κλείνονται) είναι άδικο: κυρίως γιατί το πλασέ με το οποίο τελειώνει το ματς με τον Παναιτωλικό στο 88΄ δεν μπορεί να το κάνει μάλλον κανείς άλλος από όσους χθες αγωνίστηκαν.

Για να μην παρεξηγηθώ: δεν λέω ότι με την ενδεκάδα που ο Ολυμπιακός αγωνίστηκε χθες έλυσε όλα του τα προβλήματα. Η ενδεκάδα ήταν και αποτέλεσμα της συγκυρίας. Ο Ποντένσε ήταν τιμωρημένος, ο Ρέτσος τραυματίας, κάποιοι έμειναν έξω για να βοηθήσουν την Τρίτη μήπως γίνει το θαύμα των θαυμάτων. Αλλά αυτό που εγώ βλέπω είναι ότι υπάρχει ένα ρόστερ φέτος που συνολικά δεν έχει αξιοποιηθεί όσο θα έπρεπε. Κι οσο σκέφτομαι κι αυτούς που έφυγαν πιστεύω πως αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα κι όχι άλλοι παίκτες που δεν ήρθαν. Αλλά αυτή η συζήτηση δεν έχει πια κανένα νόημα νομίζω…

(Gazzeta.gr, Φεβρουάριος 2026)

Διώξτε τον Αταμάν

Sun, 22 Feb 2026 10:55:52 GMT

Ο Παναθηναϊκός κέρδισε τον Ολυμπιακό και το κύπελλο Ελλάδος στο μπάσκετ. Και τώρα πρέπει να διώξει και τον Αταμάν να ησυχάσουν όλοι. Κυρίως όσοι δεν μπορούσαν να ζήσουν μετά την ντροπή που ένιωσαν από τις ήττες από τον Αρη, τον Κολοσσό κτλ. Παρεμπιπτόντως είναι οι ίδιοι που χθες έτριβαν τα μάτια τους όχι βλέποντας την νίκη του ΠΑΟ, αλλά την ευκολία με την οποία αυτή ήρθε. Χάρη στην καλή εμφάνιση της ομάδας, αλλά κυρίως χάρη στο ότι ο Τούρκος προπονητής, απαλλαγμένος από πιέσεις, υστερίες και άλλα πολλά που χαρακτηρίζουν φέτος την σεζόν του ΠΑΟ, κατάφερε να παρουσιάσει την ομάδα που θέλει. Κι αν αυτό συμβεί υπάρχει και μεγάλη πιθανότητα η ομάδα αυτή να παίξει και το μπάσκετ που θέλει ο προπονητής της.

Η ηρεμία και η ανάγκη

Ολο το μυστικό στην περίπτωση του Αταμάν βρίσκεται στην προσέγγιση των παιγνιδιών. Ο Τούρκος, ως γνωστόν, δεν πιστεύει στην μια και μεγάλη Ιδέα του μπάσκετ για την οποία πρέπει να προσευχόμαστε: δεν είναι κατασκευαστής, είναι διαχειριστής – ίσως ο καλύτερος που υπάρχει. Αλλά δεν μπορεί να προετοιμάζει με μανιακούς τρόπους ασήμαντα (στο μυαλό και στην κρίση του ματς): αυτά πρέπει να τα παίρνουν οι παίκτες του, είτε είναι παιγνίδια του ελληνικού πρωταθλήματος, είτε ο ορυμαγδός των ασταμάτητων ματς στην Ευρωλίγκα. Αυτός θα ασχοληθεί με τα δέκα – δεκαπέντε ματς που μετράνε (για διαφορετικούς λόγους) και για αυτά μπορούμε σοβαρά να συζητήσουμε για ευθύνες, παρεμβάσεις, καταστροφές και θριάμβους: τα υπόλοιπα είναι μια τυπική διαδικασία. Μπορεί να την πατήσει με αυτή την θεώρηση; Προφανώς και ναι. Αλλά αυτός είναι ο Αταμάν: αν δεν τον καταλαβαίνεις, δεν μπλέκεις μαζί του και παίρνεις κάποιον να σχεδιάζει στα πινακάκια πως θα βγουν οι έξτρα πάσες στο ματς με τον Κολοσσό.

Στη διαδικασία του κυπέλλου μέτρησαν φυσικά και δυο άλλα πράγματα: η ηρεμία που είχε ο Τούρκος προπονητής να προετοιμάσει τα ματς και η ανάγκη, όπως αποδείχτηκε, όχι απλά να προσθέσει στην ομάδα τον Χέις Ντέιβις αλλά να χτίσει ένα μηχανισμό γύρω του. Για να γίνει το δεύτερο χρειαζόταν το πρώτο, δηλαδή να μην εμφανιστεί κανένας εκεί και να μετατρέψει τον τελικό σε one man show με χειρονομίες και σαχλαμάρες όπως πέρυσι στους τελικούς του πρωταθλήματος. Απαλλαγμένος από αυτό ο Αταμάν έπρεπε απλά να κάνει την δουλειά του, δηλαδή να παρουσιάσει στο ματς με τον Ολυμπιακό ένα άλλο Παναθηναϊκό σε σχέση με τα δυο προηγούμενα. Είναι δύσκολο, αλλά επειδή ο Τούρκος είναι πολύ καλός προπαρασκευαστής αγώνων την δουλειά την ξέρει. Στο ΣΕΦ φέτος υποχρεώθηκε να εμφανίσει ένα ΠΑΟ χωρίς τον Ναν, στηριγμένο πολύ στον Σορτς: πάλεψε το ματς, το έχασε αλλά κυρίως μέτρησε λάθος τον Ολυμπιακό και νόμιζε πως αρκούσε να έχει τον Ναν για να τον κερδίσει στο ματς – κλειδί στην Ευρωλίγκα όπου τον περίμενε σε σύγχυση. Πλήρωσε το λάθος με μια ήττα που έβαλε τον ΠΑΟ σε μια κρίση εσωστρέφειας (που μεγάλωσε μετά την απουσία του Ναν στον οποίο ο ΠΑΟ στηριζόταν), αλλά έπαθε κι έμαθε. Χθες εμφάνισε μια ομάδα πολυφωνική, στηριγμένη πολύ αλλά όχι αποκλειστικά στον νεοφερμένο Ντέιβις που έκανε στο ματς περίπατο. Το 16-2 στο δεύτερο κιόλας δεκάλεπτο, αποτέλεσμα μιας άμυνας σκληρής, αλλά όχι πρωτόγνωρης (ανάλογη έπαιζε και η Τουρκία που δυέλυσε την Εθνική μας το καλοκαίρι…), έβαλε τέλος στο ματς πριν αρχίσει. Ο ΠΑΟ έκανε περίπατο χάρη στην στρατηγική του προπονητή του παίρνοντας μόλις 7 πόντους από τον Ναν, μια καλή καθοδήγηση από τον Γκραντ και κάποιες πινελιές του Σλούκα. Οι πρωταγωνιστές δίπλα στον Ντέιβις ήταν ο Ρογκαβόπουλος και ο Μήτογλου, που βρήκαν χώρους, πήραν την μπάλα, έμπλεξαν πολύ τον Ολυμπιακό που άλλα εντελώς περίμενε.

Απόλυτο αδιέξοδο για ένα βράδυ

Ο Ολυμπιακός έχασε το ματς στο δεύτερο δεκάλεπτο, όταν έχασε τα αβγά και τα καλάθια κυρίως στην επίθεσή του. Ο Ντέιβις έβγαλε από το ματς τον ορεξάτο Βεζένκοφ, ο Ντόρσεϊ έκανε αυτή την εβδομάδα το Αθήνα – Νεα Υόρκη Κολιάτσου – Παγκράτι, ο Ντάντα Χολ θύμισε γιατί πολύ κόσμος φώναζε ότι ο Ολυμπιακός, εκτός από περιφερειακούς με προσωπικότητα, χρειαζόταν και ψηλό, ο Μόρις περισσότερο τρίκλιζε, παρά έπαιζε. Ο Ολυμπιακός έμεινε 15 πόντους πίσω στο ημίχρονο γιατί είχε 1 στα 13 τρίποντα, με τον Αταμάν να δίνει προκλητικά τα σουτ στους γκαρντ του. Στην πραγματικότητα αυτό που είδαμε στο πρώτο ημίχρονο, όταν και το ματς έληξε, είναι ο Ολυμπιακός που βλέπαμε πριν τον ερχομό του Ταρίκ Τζόουνς και των Αμερικάνων περιφερειακών που επιστρατεύτηκαν αργά για να βοηθήσουν. Ο Μιλουτίνοφ πάλευε μόνος του, ο Βεζένκοφ τον κράτησε ζωντανό στο πρώτο δεκάλεπτο, ο Φουρνιέ πάλευε αλλά με απόντα τον Ντόρσεϊ κανείς δεν μπορούσε να τραβήξει το σκορ και η κατάρρευση ήρθε περίπου μοιρολατρικά. Στο δεύτερο ημίχρονο μπήκε ο Ταρίκ αλλά το τραίνο είχε φύγει. Και τα 36 λεπτά παρουσίας του Γουόκαπ στο παρκέ μαρτυρούν το απόλυτο αδιέξοδο στο οποίο ο Ολυμπιακός βρέθηκε για ένα βράδυ.

Ο Μπαρτζώκας υπήρξε αυτή τη φορά θύμα των γνωστών εμμονών του. Εβαλε στην εξάδα των ξένων και τον Χολ και τον Τζόουνς και τον Μιλουτίνοφ κι έκοψε από αυτή όχι μόνο τον Πίτερς (πρόκειται για διαστρική κουταμάρα), αλλά και τους Νιλικίνα και ΜακΚίσικ προτιμώντας τον εντελώς ανέτοιμο Μόρις. Όλα αυτά έγιναν γιατί στο μυαλό του είχε μόνο ένα πράγμα: την αδυναμία του ΠΑΟ στους ψηλούς – ο Αταμάν κόβοντας τον Φαρίντ του έριξε το τυράκι κι αυτός το τσίμπησε. Πέρα από την μετριότητα του Χολ (που δεν χρειαζόταν ετσι κι αλλιώς γιατί αν μπορούσε να βοηθήσει σε τέτοια ματς δεν θα χρειαζόταν ο Τζόουνς) κανένα τέτοιου είδους ματς δεν κρίνεται από τα σέντερ, πόσο μάλλον όταν στον ΠΑΟ υπάρχει πια ο Ντέιβις που μπορεί την δεύτερη γραμμή άμυνας να την σκληρύνει. Ο Ολυμπιακός παραδόθηκε γιατί σούταρε κάκιστα, αλλά αυτό δεν είναι παράξενο: είναι το όριο του. Αν δεν μπουν τα σουτ δύσκολα μπορεί να παρακολουθήσει αντιπάλους που υπερτερούν στο physical game. Ειδικά όταν ο Γουόρντ παίζει λίγο, ο Παπανικολάου δεν είναι καλά, ο Βεζένκοφ χάνεται και τα γκαρντ είναι ο Γουόκαπ και κανείς άλλος.

Θρίαμβοι και φαντάσματα

Ο ΠΑΟ πανηγυρίζει ένα τρόπαιο που κατέκτησε πανεύκολα. Δεν είναι το μεγαλύτερο της χρονιάς αλλά το είχε ανάγκη για να κλείσει ένα τραύμα που άνοιξε μετά την ήττα από τον Ολυμπιακό στην Ευρωλίγκα στο ΟΑΚΑ. Σημαντικό δεν είναι τόσο το τρόπαιο, όσο το να αφήσουν τον Αταμάν να δουλέψει όπως ξέρει: δεν μου μοιάζει πολύ απλό. Ο Ολυμπιακός έχει κάμποσες δικαιολογίες (τα ταξίδια του Ντόρσεϊ, τους τραυματισμούς του Ταρίκ και του Μιλουτίνοφ που έπαιξαν με ενοχλήσεις, την απουσία του Τζόζεφ και την παρουσία του Μόρις κτλ), αλλά έχει τώρα μπροστά του τα δικά του φαντάσματα και να δούμε πως θα τα ξορκίσει. Πότε είπατε ότι ξαναπαίζουν;

Μπραντ Πιτ το νου σου...

Sat, 21 Feb 2026 09:57:00 GMT

Διαβάζα μέρες τώρα την είδηση η οποία άλλωστε υπάρχει παντού: «Η Ύδρα ετοιμάζεται να υποδεχθεί τη μεγάλη διεθνή παραγωγή «The Riders», με πρωταγωνιστή τον Μπραντ Πιτ. Τα γυρίσματα να αναμένεται να ξεκινήσουν την τελευταία εβδομάδα του Φεβρουαρίου και θα ολοκληρωθούν στα μέσα Μαρτίου. Ο Αμερικανός σούπερ σταρ θα έρθει λίγο πιο μετά την έναρξη των γυρισμάτων» - λογικό είναι καθώς είναι σταρ και οι σταρ πάντα αργούν λίγο. Ο δήμαρχος του νησιού κ. Γιώργος Κουκουδάκης, είχε εγκαίρως δηλώσει ενθουσιασμένος με τα όσα πρόκειται να γίνουν και θα λεγα με το δίκιο του. «Εχουμε την πληροφορία πως ο Μπράντ Πιτ θα ρθει στο νησί στα τέλη Φεβρουαρίου και θα μείνει τουλάχιστον μέχρι τα τέλη Μαρτίου. Περιμένουμε μερικές εκατοντάδες ανθρώπους που έχουν σχέση με την παραγωγή. Αυτό που μας έχει ζητηθεί είναι η καλύτερη δυνατή συνεργασία. Σύντομα θα γίνει μια συνάντηση με τους εκπροσώπους της παραγωγής για να συγκεκριμενοποιήσουμε τη συνδρομή του Δήμου σε αυτά τα γυρίσματα. Διότι όπως αντιλαμβάνεστε είμαστε ένα μικρό νησί και πρέπει να διευκολύνουμε μια τέτοια παραγωγή με τα μέσα που έχουμε και με την καλή διάθεση που έχουμε, και θα το κάνουμε γιατί το νησί μας αγαπάει τον πολιτισμό» έχει δηλώσει πριν δεκαπέντε μέρες σε τηλεοπτική του παρέμβαση. Κι ο Μπράντ Πιτ ήρθε.

Νομίζω πως η Υδρα θα ζήσει μεγάλες στιγμές: θα είναι στο κέντρο της προσοχής εκπομπών, περιοδικών, διαδικτυακών τόπων. «Θα είναι σαν η τουριστική της περίοδο να ξεκινήσει τον Φεβρουάριο» λέει ο δήμαρχος και έχει απόλυτο δίκιο. Δεν αποκλείεται να καταφθάσουν και δημοσιογράφοι από τον υπόλοιπο κόσμο – σίγουρα και θαυμαστές και θαυμάστριες του Αμερικάνου ηθοποιού – κάπου περιμένω πως θα εμφανιστεί και η πανταχού παρούσα πρέσβειρα Κίμπερλι. Ο Μπράντ Πιτ δεν είναι ο πρώτος σταρ που έρχεται στην Ελλάδα τελευταία. Πριν λίγο καιρό είχε έρθει για να πάρει μέρος στα γυρίσματα της ταινίας για την Μαρία Κάλας (που κυκλοφόρησε υπό τον τίτλο καθόλου πρωτότυπο τίτλο «Μαρία») η Αντζελίνα Τζολί. Αλλά η Τζολί μοιάζει κομμάτι σοβαρή και απλησίαστη ενώ ο Μπραντ είναι φανερά έξω καρδιά τύπος. Και για αυτό θα του πρότεινα να περάσει μεν όσο καλύτερα γίνεται πλην όμως μην μείνει και πιο πολύ: να φύγει αμέσως μόλις τελειώσει τα γυρίσματα. Γιατί θα μπλέξει.

Ηδη στο άκουσμα του ερχομού του ξεκίνησαν οι αναφορές στα παλιά μεγαλεία της Ύδρας: δεν είναι και λίγα. Το πρώτο που όλοι θυμήθηκαν είναι ότι κάποτε εκεί γυρίστηκε το «Παιδί και το Δελφίνι». Ήταν η πρώτη αμερικανικής παραγωγής ταινία που γυρίστηκε στην Ελλάδα και η πρώτη αμερικάνικη με πρωταγωνίστρια την Σοφία Λόρεν. Πρέπει να πω ότι η Λόρεν ήταν μεν κουκλάρα και μπριόζα, αλλά δεν ήταν ακόμα η μεγάλη σταρ που έγινε αργότερα. Οι δυο Αμερικάνοι ηθοποιοί που είχαν καταφθάσει μαζί της στο νησί, δηλαδή ο Κλίφτον Γουέμπ και κυρίως ο Αλαν Λαντ, ήταν δυο πραγματικοί μεγάλοι αστέρες της εποχής. Φυσικά και τότε, όπως και τώρα που θα ρθει ο Μπραντ, είχε προκληθεί πανδαιμόνιο. Ο κόσμος, λένε, έτρεχε να δει τα γυρίσματα – η Υδρα έζησε την ιστορία ως μεγάλη τιμή και αν και λίγοι είχαν καταλάβει ότι η ταινία αυτή θα έβαζε τα νησιά του Αιγαίου στους παγκόσμιους τουριστικούς χάρτες, το γεγονός είχε αντιμετωπισθεί ως κάτι κοσμοϊστορικό: δημοσιογράφοι έσπευσαν στο νησί κι έστελναν ανταποκρίσεις από τα γυρίσματα. Οι σταρ, απολαμβάνοντας τον θαυμασμό του κόσμου, ένιωσαν ότι βρήκαν τον παράδεισο. Η Λόρεν είχε λατρέψει το νησί και τους κατοίκους του. Η εμπειρία των γυρισμάτων στην Ελλάδα ήταν τόσο καλή, που αυτή έγινε ο λόγος που θέλησε να τραγούδησε - και μάλιστα στα ελληνικά που δεν γνώριζε - το «Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη», την τεράστια επιτυχία των Τάκη Μωράκη, Δανάης Στρατηγοπούλου: που ακουγόταν στην ταινία. Ο Μωράκης είχε γράψει την μουσική, η δεύτερη τους στίχους. Το τραγούδι έγραψε ιστορία – είναι από τα λίγα που το τραγουδά στα ελληνικά κάποια που δεν ξέρει ελληνικά. Προφανώς η Υδρα την μάγεψε την Λόρεν. Και την ιστορία πρέπει κάποιος να την πει και στον Μπραντ Πιτ να γνωρίζει τι είδους κίνδυνο διατρέχει.

Είναι επικίνδυνη για σταρ σαν τον Μπραντ Πιτ η Υδρα και η ομορφιά της. Μπορεί να τον οδηγήσει κι αυτόν στην ανάγκη να πει κανένα τραγούδι – ποτέ δεν ξέρεις. Βέβαια η Λόρεν όταν είπε το «Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη» ήταν δεν ήταν 23 χρονών: μπορούσε να τραγουδάει ό,τι θέλει. Ο καλός Μπράντ στα πατημένα 62 του δεν ξέρω αν είναι για τέτοια: δεν επιτρέπεται να χαλάσει μια ωραία καριέρα ξεκινώντας να κάνει τον τραγουδιστή της αγάπης στο Αιγαίο σε τέτοια ηλικία – άλλωστε έχουμε τον Γιάννη Πάριο που εκτός από τραγουδιστής της αγάπης είναι πολύ καλός και στα νησιώτικα. Λέτε να δούμε και τον Μπραντ Πιτ να τραγουδάει το «κόρη καραβοκύρη», το «Ερι έρι έρι» και το «Θα πάρω μια ψαρόβαρκα;». Το λέω γιατί να βρεθεί Μωράκης να του γράψει κάτι σαν το «τι είναι αυτό που το λένε αγάπη;» το βλέπω δύσκολο: όλοι κάτι τραπ γράφουν.

Αλλά υπάρχουν και χειρότερα. Η Υδρα πραγματικά γοητεύει ειδικά τους σταρ με ανησυχίες όπως ο καλός Μπραντ Πιτ. Κάπως έτσι αγόρασε εκεί σπίτι ο Λέναρντ Κοέν κι όπως λέει στην βιογραφία του δεν κατάφερε ποτέ ξανά να μαζέψει το μυαλό του, που άρχισε να πετάει όταν βρέθηκε μπροστά στην απεραντοσύνη του Αιγαίου. «Μετά την Ύδρα, δεν σταμάτησα ποτέ να αναζητώ περιπέτειες και νέες κοινότητες και κυρίως να γράφω» εξομολογείται στην βιογραφία του, αλλά και να μην το έκανε το ξέρουμε. Στην πορεία του στην ζωή ο Κοέν έμπλεξε με την σαϊεντολογία, πέρασε έξι χρόνια σε βουδιστικό μοναστήρι στην Καλιφόρνια, έζησε για ένα χρόνο στο Μουμπάι, ήθελε να πάει στο Θιβέτ, αλλά από την Υδρα που πυροδότησε την ανάγκη του να εκφραστεί δεν γλύτωσε: «Θρησκεία, δάσκαλοι, γυναίκες, ναρκωτικά, περιπλάνηση, φήμη, λεφτά. Τίποτα από αυτά δεν μου χαρίζει την ανακούφιση από τον πόνο της σκέψης, παρά μόνο το να μαυρίζω λευκές σελίδες, χάρη στο γράψιμο» γράφει.

Καλέ μου άνθρωπε Μπραντ Πιτ, το νου σου…

(Βημαγκαζίνο, Φεβρουάριος του 2026)

Αν είναι ποτέ δυνατόν...

Sat, 21 Feb 2026 09:52:23 GMT

Την περασμένη εβδομάδα πέρασε μάλλον στα ψηλά η ιστορία της απόλυσης του Αλεξάντερ Ρόγκιτς, μέλους του προπονητικού τιμ της ΑΕΚ από τον προϊστάμενο του Μάρκο Νίκολιτς. Στέκομαι στην εκδοχή που κυκλοφόρησε αν και πιστεύω ότι για την απόφαση μέτρησε και η διάθεση της διοίκησης της ΑΕΚ ίσως και του κ. Μάριου Ηλιοπούλου προσωπικά. Ας πούμε πως η διοίκηση ευλόγησε την απόφαση του προπονητή.

Ας θυμηθούμε πρώτα τι έγινε. Ο Ρόγκιτς, πού ήταν βοηθός του Νίκολιτς υπεύθυνος μάλιστα για την αξιοποίηση των στημένων φάσεων (πράγμα που αν κρίνω από το πόσα γκολ έχει πετύχει φέτος η ΑΕΚ από χτυπήματα κόρνερ και φάουλ πάει να πει ότι ο άνθρωπος έκανε και καλή δουλειά) απολύθηκε με συνοπτικές διαδικασίες. Ποιον ήταν η ασυγχώρητη πράξη που πλήρωσε; Οτι πήγε στο ΣΕΦ να παρακολουθήσει το παιχνίδι του Ολυμπιακού με τον Ερυθρό Αστέρα για την Ευρωλίγκα. Όπως έμαθα μετά την απόλυση του ο Ρόγκιτς είναι φίλος του Ερυθρού Αστέρα. Αυτό από μόνο του θα ήταν αρκετό για να μην υπάρξει το παραμικρό θέμα. Η παρουσία σε ένα παιχνίδι των Ερυθρολεύκων, εάν υποθέσουμε ότι αυτό είναι μεμπτό, δεν είχε να κάνει με τον Ολυμπιακό. Ο άνθρωπος πήγε να παρακολουθήσει ένα παιχνίδι της ομάδας του που συνέβαινε να αγωνίζεται με μια ελληνική ομάδα. Κι έχασε την δουλειά του. Αλλά το πράγμα έχει ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

Παρέα με τον Τζόκοβιτς

Ο Ρόγκιτς δεν πήγε στο ΣΕΦ μόνος του αλλά με τον Νόβακ Τζόκοβιτς πως ως γνωστόν καιρό τώρα μένει στην Αθήνα. Και ο Τζόκοβιτς συμβαίνει να είναι οπαδός του Ερυθρού Αστέρα. Συμβαίνει επίσης να είναι ο μεγαλύτερος εν ζωή Σέρβος αθλητής, αλλά και ένας πραγματικός παγκόσμιος σταρ. Οπότε για να βάλουμε την ιστορία στη σωστή βάση της πρέπει να πούμε ότι ο Νόβακ Τζόκοβιτς ζήτησε από τον Ρόγκιτς να τον συνοδεύσει στο ΣΕΦ για να δούνε ένα παιχνίδι της ομάδας που υποστηρίζουν. Θα μπορούσε ποτέ ο Ρόγκιτς να αρνηθεί κάτι τέτοιο στον προσωπικό του φίλο, ο οποίος συμβαίνει να είναι και μία από τις μεγαλύτερες παγκόσμιες προσωπικότητες (και) του αθλητισμού; Νομίζω ότι οποιοσδήποτε από μας, αν αρνιόταν μια τέτοιου είδους πρόταση του Τζόκοβιτς, θα ήταν τρελός.

Παρόλα αυτά ο Ρόγκιτς απολύθηκε. Είχε την ατυχία ο τηλεοπτικός φακός, ο όποιος κυνηγάει παντού τον Τζόκοβιτς, να τον «συλλάβει» κι αυτόν και να τον δούμε αρχικά στο μόνιτορ του ΣΕΦ και στη συνέχεια παντού. Ουδείς βέβαια τον γνώρισε τον Ρόγκιτς γιατί ο άνθρωπος δουλεύει μάλλον πίσω από τις τηλεοπτικές κάμερες και το χειροκρότημα στο ΣΕΦ δεν ήταν προφανώς γι’αυτόν αλλά για τον Σέρβο πρωταθλητή που είναι δημοφιλέστατός.

Αντιλήψεις άλλων καιρών

Η ιστορία φυσικά ξεπερνά τον Ρόγκιτς και έχει να κάνει με τα μυαλά και τις αντιλήψεις. Αν η απόφαση της απόλυσής του ανήκει στον Νίκολιτς, τότε θα πρέπει μάλλον γενικώς να ανησυχούμε για την εικόνα που έχει για μας ο Σέρβος προπονητής της ΑΕΚ. Αν νομίζει ότι οι οπαδοί της ΑΕΚ είναι άνθρωποι οι οποίοι πιστεύουν ότι ένας συνεργάτης του δεν έχει το δικαίωμα να πάει να δει στο ΣΕΦ ένα παιχνίδι της αγαπημένης του ομάδας, δηλαδή του Ερυθρού Αστέρα, μαζί με ένα φίλο του που συμβαίνει μάλιστα να είναι και παγκόσμια προσωπικότητα όπως ο Τζόκοβιτς, τότε υπάρχει πρόβλημα όχι με το Νικολίτς, αλλά με την εικόνα που του έχει δημιουργηθεί για τους Ελληνες οπαδούς: μάλλον τον έχουμε φοβίσει τον άνθρωπο.

Αλλά ακόμα πιο ανησυχητικό είναι η απόλυση του να οφείλεται σε απόφαση της διοίκησης της ΑΕΚ. Διότι σ’ αυτή την περίπτωση έχουμε να κάνουμε με μια μεγάλη άγνοια των συνηθειών των προπονητών και των ποδοσφαιριστών, δηλαδή σε τελική ανάλυση των ανθρώπων που αποτελούν μέρος της ομάδας. Κι αν ως διοίκηση από ανθρώπους δεν ξέρεις, είναι και κομμάτι δύσκολο να έχεις μαζί τους την σχέση που πρέπει. Δεν θέλω να πιστεύω αυτό που κυκλοφορεί ότι δηλαδή η απόλυση του Ρόγκιτς γιατί πήγε σ’ ένα παιχνίδι του Ολυμπιακού έγινε για να δείξει ο Ηλιόπουλος το πόσο αντιολυμπιακός είναι μετά την κυκλοφορία διαφόρων φωτογραφιών που τον δείχνει να πανηγυρίζει ένα τρόπαιο που κέρδισε ο Ολυμπιακός το 2012. Δεν υπάρχει λογική στο να απολύεις ένα άνθρωπο για κάτι που έκανες εσύ και πιθανών έχεις μετανιώσει. Τι σου φταίει ο άλλος;

Παλιά πολύ παλιά

Θυμάμαι πριν από είκοσι χρόνια είχε γίνει από μια αθλητική εφημερίδα ένα αφιέρωμα σε μια καφετέρια και των βορείων προαστίων όπου συνυπήρχαν παίκτες της ΑΕΚ και του Παναθηναϊκού - κυρίως ξένοι. Είχαν βγάλει και μια κοινή φωτογραφία που είχε προκαλέσει θυμάμαι τεράστιες συζητήσεις. Αλλά από τότε αυτά άλλαξαν. Τώρα οι ποδοσφαιριστές - ειδικά οι ξένοι - έχουν μια χαρά σχέσεις μεταξύ τους ανεξάρτητα από την ομάδα στην οποία βρίσκονται. Μπορεί να μην πολυσυχνάζουν στα ίδια μέρη, αλλά έχουν μια χαρά σχέσεις. Ανταλλάσσουν πληροφορίες για την πόλη: οι παλιότεροι εδώ λένε τα μυστικά της στους νεότερους. Αν είναι παντρεμένοι, κάνουν παρέα μεταξύ τους και οι γυναίκες τους και τα παιδιά τους. Ολοι ζούνε την εμπειρία τους στην Ελλάδα σαν ωραίοι και καλοπληρωμένοι ξένοι στην ίδια πόλη. Αυτό δεν τους απαγορεύει καθόλου στο να κάνουν ότ,ι μπορούν στο γήπεδο για να κερδίσουν οι ομάδες τους. Ισα-ίσα.

Το να αισθάνονται οι ποδοσφαιριστές ότι δουλεύουν σε ένα πολιτισμένο περιβάλλον είναι πολύ καλό. Τους οδηγεί στο να δίνουν κάτι παραπάνω, να σέβονται τους εργοδότες και τις ομάδες τους, να μην θέλουν να φύγουν από δω. Νομίζω πως οι παίκτες της ΑΕΚ, όταν έμαθαν ότι ο απολύθηκε ο Ρόγκιτς γιατί πήγε να δει με τον Τζόκοβιτς ένα παιχνίδι του Ερυθρού Αστέρα με τον Ολυμπιακό στο ΣΕΦ μάλλον αναρωτήθηκαν που βρίσκονται - δεν θέλω να πιστεύω ότι γέλασαν την καρδιά τους γιατί ένας άνθρωπος έχασε τη δουλειά του. Ακόμα περισσότερο σκέφτομαι τι μπορεί να είπε ο Τζόκοβιτς όταν έμαθε ότι ένας φίλος του απολύθηκε γιατί πήγαν να δουν μαζί ένα παιχνίδι της αγαπημένης του ομάδας. Είναι αθυρόστομός λένε ο Σέρβος. Όποτε μπορώ να φανταστώ διαφορά που είπε και απλώς δεν γράφονται.

Στην πραγματικότητα ο Ηλιόπουλος έχασε μια μεγάλη ευκαιρία να εκμεταλλευτεί τον Τζόκοβιτς. Επρεπε απλά να ζητήσει από τον Ρόγκιτς να τον φέρει στο γήπεδο της ΑΕΚ. Η να του ζητούσε να βγαίνανε μαζί. Και να του έλεγε κι ένα τραγούδι. Πότε θα ξαναέχει την ευκαιρία να γνωρίσει ένα θρύλο; (Δεν αναφέρομαι στον Ολυμπιακό, πρόεδρε. Θρύλος είναι ο Τζόκοβιτς…)

(Νεα Σαββατοκύριακο, Φεβρουάριος του 2027)

Τι είναι αυτό που μας ενώνει

Fri, 20 Feb 2026 11:14:39 GMT

Μετά τον Ολυμπιακό που έχασε από την Μπάγερ Λεβερκούζεν στα play off του Τσάμπιονς λιγκ είχαμε χθες την συνέχεια των περιπετειών και του ΠΑΟΚ και του ΠΑΟ στα play off του Γιουρόπα λιγκ: ούτε αυτοί δεν κατάφεραν να πάρουν νίκες. Ας θυμηθούμε τι έγινε κι ας δούμε και το γιατί.

Στην παγίδα του Ασπας

Ο ΠΑΟΚ έχασε από την Θέλτα με 1-2. Πλήρωσε κυρίως μιας κακή εμφάνιση στο πρώτο ημίχρονο, στο οποίο ο καλύτερος του ήταν πιθανότατα ο τερματοφύλακας Τσιφτσής που κράτησε όσο μπορούσε τους φιλοξενούμενους. Η ισπανική ομάδα χρειάστηκε ένα δεκαπεντάλεπτο για να αρχίσει να ανεβάζει στροφές κι ένα δεκάλεπτο για να φτάσει στο 0-2 και να πάρει προβάδισμα: πρώτα διάβασε τις αδυναμίες της άμυνας του ΠΑΟΚ και μετά τις εκμεταλλεύτηκε. Πρωταγωνιστής της ο 39χρονος Ιάγο Ασπας, μια μεγάλη ποδοσφαιρική μορφή.

Στο 34’ αρκούσε μιας λάθος πάσα του Λόβρεν, για να βγουν οι οι παίκτες της ισπανικής ομάδας γρήγορα στην αντεπίθεση και ο αγέραστος Άσπας να κάνει το 0-1. Στο 43’, κι ενώ ο ΠΑΟΚ προσπαθούσε να ανασυνταχθεί, δέχτηκε το 0-2. Ο Άσπας έγινε αυτή την φορά δημιουργός: από πάσα του σκόραρε ο Σβέντμπεργκ με προβολή. Ο ΠΑΟΚ πλήρωσε κυρίως το ότι δεν μπορούσε να αμυνθεί όσο σωστά η περίσταση απαιτούσε, ίσως γιατί είχε στην ενδεκάδα αρκετούς παίκτες που δεν είχαν ξεκινήσει βασικοί τελευταία (Τέιλορ, Βολιάκο, Καμαρά, Λόβερν κτλ). Μερικοί από αυτούς (ο Λόβερν, ο Καμαρά, ο Τέιλορ) έδειχναν εκτός ρυθμού – κι αυτό ειδικά όταν πρέπει να παίξεις και λίγο παραπάνω άμυνα πληρώνεται ακριβά. Ο Λουτσέσκου διόρθωσε πολλά στο δεύτερο ημίχρονο με τους Μιχαηλίδη, Χατσίδη, Μπάμπα να περνούν στο γήπεδο και ο Γερεμέγιεφ, που ήταν κι αυτός μια έκπληξη στην βασική ενδεκάδα, βρήκε στο 78΄ένα καταπληκτικό γκολ για το 1-2 κι ενώ προηγουμένως δεν είχε μετρήσει για εκατοστά ένα γκολ των φιλοξενούμενων που θα έβαζε τέλος σε κάθε ελπίδα. Το 1-2 έμελλε να είναι και τελικό αποτέλεσμα γιατί ο Ζίφκοβιτς που πήρε τα τελευταία σουτ δεν βρήκε εστία. Στα αρνητικά της βραδιάς ότι ο αρχηγός του ΠΑΟΚ, εξαιτίας μιας ανόητης ενέργειας πήρε κίτρινη κάρτα στο 88΄και θα χάσει και την ρεβάνς. Ο Λουτσέσκου δεν είχε κάποιο τραυματία αλλά έχασε κι αυτή την φορά ένα βασικό του ενόψει της συνέχεια στο Βίγκο.

Μεγάλη κακοδαιμονία

Ο ΠΑΟ έφτασε κοντά να κερδίσει, αλλά δεν τα κατάφερε: μεταξύ άλλων κουβαλάει και το μαύρο σύννεφο της κακοδαιμονίας. Το ματς ξεκίνησε με ένα κρύο ντουζ στο έτσι κι αλλιώς όχι και τόσο ζεστό ΟΑΚΑ: μόλις στο 11΄η Πλιζέν άνοιξε το σκορ αιφνιδιάζοντας με τον τρόπο που μπήκε στο ματς και που δεν έμοιαζε καθόλου με την συμπεριφορά της στο προηγούμενο πέρασμα από την Αθήνα. Ο Λαφόν έβγαλε αρχικά ένα σουτ του Λαβάλ, όμως η μπάλα δεν απομακρύνθηκε ο Τσερβ έστρωσε στον Βισίνσκι, κι αυτός με ένα καλοζυγισμένο σουτ πέρασε την μπάλα από πολλά σώματα κι έκανε το 0-1.

Στην περίπτωση του ΠΑΟ έχουμε καταλάβει πλέον πως η ανάλυση του αντιπάλου από τον Μπενίτεθ καθορίζει και τις επιλογές του: η αρχική ενδεκάδα είναι κάθε φορά διαφορετική γιατί διαφορετικός είναι και ο αντίπαλος. Στην ανάλυσή του ο Ισπανός έκρινε πως για να αντιμετωπίσει την Πλιζέν ο ΠΑΟ χρειαζόταν απλά να κρατήσει μπάλα αλλά και να πιέσει ψηλά τους Τσέχους. Για αυτό παρουσίασε ένα Παναθηναϊκό που είχε στην μεσαία γραμμή τους Σάντσεθ, Μπακασέτα, Ταμπόρδα στην μεσαία γραμμή και τους Πάντοβιτς - Τετέη στην επίθεση: οι τρεις μέσοι έπρεπε να βοηθήσουν ώστε να υπάρξει μια καλή κατοχή και κυκλοφορία της μπάλας και οι δυο μπροστά να πιέσουν τους στόπερ της Πλιζέν. Ολο αυτό δεν λειτούργησε υποδειγματικά στο πρώτο ημίχρονο, αλλά έγινε λίγο καλύτερα στο δεύτερο.

Σε κάθε περίπτωση απέκτησε ενδιαφέρον όταν άρχισε να ανεβαίνει ο Τεττέη που στο ευρωπαϊκό του ντεμπούτο έκανε σπουδαία δουλειά. Στο 31΄ ο φορ του ΠΑΟ ισοφάρισε με κεφαλιά από γύρισμα του Κυριακόπουλου και στο 61΄με προσωπική ενέργεια έκανε το 2-1 κι ενώ προηγουμένως ο ΠΑΟ, χάρη και στο πολύ καλό παιγνίδι του Σάντσεθ έλεγχε την μπάλα. Αλλά στο 80΄ο Λάντρα, που μπήκε στο ματς, με ένα σουτ εκτός περιοχής εξέθεσε την καθυστερημένη αντίδραση του Λαφόν κι έγραψε το 2-2. Και παρά τις προσπάθειές του στο τέλος, χάρη και στην είσοδο του Σφιντέρσκι και του Αντίνο, ο ΠΑΟ που ήταν καλύτερος από όσο στις τελευταίες του εμφανίσεις δεν πήρε μια νίκη που φαινόταν να έχει στα χέρια του.

Παρατεταμένες δυσκολίες

Τι ενώνει τις εμφανίσεις των ελληνικών ομάδων (και βάζω μέσα κι αυτή του Ολυμπιακού); Ότι καμία τους, για τελείως διαφορετικούς λόγους δεν έφτασε στα κρίσιμα αυτά play off στην καλύτερη δυνατή της κατάσταση κι αυτό είναι ένα λάθος που βαραίνει και τους τρεις. Ο Ολυμπιακός ζει μια παρατεταμένη περίοδο δυσκολίας στο γκολ: άργησαν να καταλάβουν ότι υπάρχει πρόβλημα μολονότι αυτό φαινόταν από τα πρώτα επίσημα ματς της σεζόν. Ο ΠΑΟΚ βασανίζεται από απουσίες: σίγουρα αυτές οφείλονται και στο βαρύ του πρόγραμμα, μοιάζει όμως δεδομένο ότι σε κάποιες θέσεις χρειαζόταν και καλύτερους αναπληρωματικούς. Ο ΠΑΟ αποφάσισε ένα restart τον Ιανουάριο, αλλά αυτό απαιτεί χρόνο. Και οι τρεις εμφανίστηκαν σε αυτά τα ματς με ομάδες χειρότερες από αυτές που πήραν τις προκρίσεις. Ο Ολυμπιακός είναι λιγότερο παραγωγικός, πιο προβλέψιμος, πιο μπερδεμένος επιθετικά. Ο ΠΑΟΚ είναι σαφώς πιο κουρασμένος και πιο επιβαρυμένος. Ο ΠΑΟ δεν έχει την ομοιογένεια που η διάκριση στην Ευρώπη απαιτεί. Όλα αυτά φάνηκαν πιο πολύ και γιατί οι αντίπαλοι των ελληνικών ομάδων εμφανίστηκαν καλύτεροι από την πρώτη φορά που τις αντιμετώπισαν. Η Λεβερκούζεν στο Καραϊσκάκη ήταν σαν να ήρθε έχοντας κάνει τρεις μεταγραφές: ο Ταμπσόμπα, ο Παλάσιος και φυσικά ο Σικ της έδωσαν πολλά σε σχέση με το προηγούμενο ματς. Η Θέλτα όταν αντιμετώπισε τον ΠΑΟΚ στο Βίγκο έτρεχε ένα κακό σερί (7 ματς χωρίς νίκη) και ο σκοπός της ήταν τότε όχι η διάκριση στο Γιουρόπα λιγκ, αλλά το πως θα ξεφύγει από τις τελευταίες θέσεις της βαθμολογίας στο ισπανικό πρωτάθλημα: σήμερα δεν έχει τέτοια προβλήματα και μοιάζει να έχει και πολυτέλειες. Χθες δυο βασικοί της, ο Γιούτκλα και ο Λόπεθ, ήρθαν από τον πάγκο. Και η Πλιζέν ήταν δεδομένο ότι στο δεύτερο ματς με τον ΠΑΟ θα έπαιζε λίγο καλύτερα: στο προηγούμενο πέρασμα από το ΟΑΚΑ είχε μείνει νωρίς με παίκτη λιγότερο.

Αναζητούνται υπερβάσεις

Ο ΠΑΟΚ και ο ΠΑΟ έχουν κάποιες ελπίδες, αλλά πρέπει να κάνουν υπερβάσεις στις ρεβάνς. Ο ΠΑΟΚ πρέπει στο Βίγκο να κάνει μια εμφάνιση ανάλογες με αυτή που έκανε με την Λιόν και την Λιλ στη Γαλλία – αλλά για να την κάνει πρέπει να έχει επιστροφές παικτών που χθες του έλειψαν πολύ και για την ώρα το μόνο βέβαιο είναι η απουσία του Ζίφκοβιτς. Ο ΠΑΟ αγωνίζεται με ένα αντίπαλο που είναι δύσκολος στο γκολ: τα δυο που πέτυχε στο ΟΑΚΑ η Πλιζέν ήταν μάλλον συγκυριακά κι έχουν να κάνουν με κακές εκτιμήσεις του Λαφόν. Αν ο Τετέη επαναλάβει την χθεσινή του εμφάνιση ο ΠΑΟ μπορεί να σκοράρει πάλι. Αλλά οι υπερβάσεις είναι όπως το θαύμα που κυνηγάει ο Ολυμπιακός. Πρώτα τις βλέπεις και μετά τις πιστεύεις…

Ενδιάμεσες μεγάλες φάσεις

Fri, 20 Feb 2026 09:12:56 GMT

Η φάση των play off του Τσάμπιονς λιγκ μας έδωσε παιχνίδια με μεγάλο ενδιαφέρον. Στην Ελλάδα ασχοληθήκαμε με το ματς του Ολυμπιακού με την Λεβερκούζεν. Αλλά την Τρίτη και την Τετάρτη υπήρξαν κι άλλα ματς στα οποία έγιναν πολλά και εξαιρετικά. Και κυρίως διδακτικά.

Πολλά γκολ, λίγες εκπλήξεις

Η Γαλατασαράι διέλυσε την Γιουβέντους με 5-2. Η Κλαμπ Μπριζ με ένα γκολ του Χρήστου Τζόλη λίγα λεπτά πριν το τέλος των καθυστερήσεων απέσπασε μια τιμητική ισοπαλία με 3-3 από την Ατλέτικο Μαδρίτης στην έδρα της: θυμίζω ότι είχε κάνει ένα ανάλογα μεγάλο αποτέλεσμα και με την Μπαρτσελόνα. Η Μπόντο, που για να φτάσει στους 24 κέρδισε την Μάντσεστερ Σίτι και την Ατλέτικο Μαδρίτης, υπενθύμισε στην Ίντερ γιατί οι ιταλικές ομάδες στην Νορβηγία έχουν βρει από αυτή τον μπελά τους. Μετά τη Ρόμα και την Λάτσιο υπέφεραν από την καταπληκτική αυτή ομάδα και οι Νερατζούρι χάνοντας με 3-1, ενώ θυμίζω πως και η Εθνική Ιταλίας γνώρισε ένα διασυρμό από τους Νορβηγούς.

Τι συνδέει αυτές τις τρεις εντελώς διαφορετικές ομάδες που κατάφεραν να κάνουν σπουδαία αποτελέσματα Φλεβάρη μήνα απέναντι σε ομάδες που στα χαρτιά τουλάχιστον κυνηγούσαν διακρίσεις στο Τσάμπιονς λιγκ; Ότι και οι τρεις είναι ομάδες που διακρίνονται για το επιθετικό τους ποδόσφαιρο. Σ’ αυτό κυρίως έχουν επενδύσει.

Ξόδεψε πολλά και σωστά

Η Γαλατά, για να παίξει επιθετικότερα, ξόδεψε το περασμένο καλοκαίρι του κόσμου τα χρήματα πρώτα απ’ όλα για τον καταπληκτικό Οσιμεν. Το ότι πέτυχε πέντε γκολ στην Γιουβέντους χωρίς αυτός να σκοράρει δείχνει πόσους πολλούς ικανούς σκόρερ διαθέτει, αλλά και πόσο ενθουσιώδες είναι το επιθετικό της παιγνίδι. Η Μπριζ έχει βασίσει όλες τις τελευταίες επιτυχίες της (πρώτα απ’ όλα στο πρωτάθλημα Βελγίου…) στην εξαιρετική της επίθεση. Εμείς μιλάμε και δικαιολογημένα πολύ για τον Χρήστο Τζόλη, που έμαθε πολλά στο πέρασμά του από το Βέλγιο, αλλά και ο σέντερ φορ Νικολό Τρεσόλντι είναι σπουδαίος ποδοσφαιριστής και φυσικά ο έμπειρος Βανάκεν δίνει σε αυτή την ομάδα προσωπικότητα και την βοηθά αποτελεσματικά στην επίθεση.

Η πιο εντυπωσιακή περίπτωση είναι βέβαια η Μπόντο. Πολλοί αποδίδουν την τεράστια πρόοδο της στο συνθετικό γήπεδο, στην κούραση που νιώθει ο καθένας που πρέπει να κάνει ένα ταξίδι για να φτάσει στην άλλη άκρη του κόσμου και να την αντιμετωπίσει αλλά και στο γεγονός ότι αγωνίζεται σε ένα πρωτάθλημα χωρίς τις εντάσεις που υπάρχουν σε άλλα μεγαλύτερα. Σωστά είναι αυτά. Αλλά οι Νορβηγοί πάνω απ’ όλα παίζουν ποδόσφαιρο. Η ανάπτυξη τους στο παιχνίδι με την Ίντερ, με τις πολλές μικρές πάσες, τους πολλούς ποδοσφαιριστές που πατούσαν περιοχή, τις συνεργασίες ακόμα και μέσα στην μικρή περιοχή του Ζόμερ, ήταν κάτι το υποδειγματικό. Για την Ιντερ η ρεβάνς θα είναι εξαιρετικά δύσκολη: τα δύο δοκάρια που είχε σ’ αυτό το πρώτο παιχνίδι μπορεί να της στοιχίσουν πολύ

Η Παρί ξυπνάει, η Ρεάλ σοβαρεύτηκε

Τι άλλο είχαμε; Πρώτα απ’ όλα καταλάβαμε ότι η Παρί Σεν Ζερμέν θα κάνει ό,τι μπορεί για να υπερασπιστεί τον τίτλο της πρωταθλήτριας Ευρώπης. Και πέρσι στα play off είχε αποκλείσει μια γαλλική ομάδα, την Μπρεστ. Φέτος βρήκε μπροστά της την Μονακό που είναι σαφώς πιο δυνατή. Θα την αποκλείσει κι αυτή αφού την κέρδισε την Τρίτη 3-2. Για να το καταφέρει αυτό χρειάστηκε να γυρίσει ένα ματς στο οποίο έχανε με 2-0 έχοντας μάλιστα χάσει και πέναλτι με τον Βιτίνια. Η νίκη είναι κάτι περισσότερο από πρώτο βήμα πρόκρισης: είναι διακήρυξη ότι σιγά σιγά συνέρχεται. Η ομάδα του Λουίς Ενρίκε είχε να αντιμετωπίσει πολλούς τραυματισμούς στο πρώτο μισό της σεζόν: έχει πολλές πολυτέλειες αλλά όχι και αναπληρωματικούς του Ντεμπελέ, του Χακίμι, του Κβαρασκέλια που έλειψαν αρκετά. Η επιστροφές όλων θα την κάνουν καλύτερη – θα ανεβούν και οι υπόλοιποι. Με την Μονακό για παράδειγμα κάνει την διαφορά ο Ντουέ. Η Παρί έστειλε μήνυμα ότι έχει και φέτος μεγάλα σχέδια: άλλωστε δεν φοβάται και τους Αγγλους.

Μεγάλες φιλοδοξίες έχει και η Ρεάλ και το έδειξε με το πέρασμά της από την έδρα της Μπενφίκα. Η Βασίλισσα πήρε το μάθημα της μετά την ήττα της στο προηγούμενο παιχνίδι. Ολοι φανερά προβληματίστηκαν για αυτή – η Ρεάλ έκανε άλλο παιγνίδι, το είδος του τακτικού παιχνιδιού που πρέπει να κάνει μια τέτοιου τύπου ομάδα για να πάρει μία νίκη απέναντι σε έναν αντίπαλο με μεγάλο ενθουσιασμό και όρεξη να επαναλάβει το προηγούμενο κατόρθωμά του. Το καταπληκτικό γκολ του Βινίσιούς και καυγάδες του Βραζιλιάνου στη συνέχεια με τον Πρεστιάνι, έκαναν να περάσει σε δεύτερη μοίρα το συνολικά πολύ καλό τακτικό παιχνίδι της Βασίλισσας. Τα νεύρα του Μουρίνιο που αποβλήθηκε στο Τσάμπιονς λιγκ για πρώτη φορά μετά το 2011 μαρτυρούν πόσο δυσαρεστημένος για την εικόνα του παιχνιδιού υπήρξε ο προπονητής. Οσο για τον καυγά έχει κάτι σαφώς σπάνιο: ο Πρεστιάνι παραδέχεται ότι έβρισε τον Βραζιλιάνο αλλά όχι με ρατσιστικές εκφράσεις. Ο δε Μουρίνιο υπερασπίστηκε τον παίκτη του κατηγορώντας τον Βινίσιους ότι με τον πανηγυρισμός του ξεσήκωσε το γήπεδο κι όλα αυτά έγιναν ενώ ο Οταμέντι έδειχνε στο Βραζιλιάνο ένα τατουάζ που του θύμισε ότι έχει κατακτήσει το μουντιάλ πράγμα που δεν έχει πετύχει αυτός: η πειθαρχική της UEFA εξαιτίας όλων αυτών θα έχει πολλή δουλειά.

Εύκολα η Νιούκασλ και η Ντόρτμουντ.

Είχαμε και δυο διαδικαστικές νίκες. Η Νιούκασλ ήταν η μόνη αγγλική ομάδα που βρέθηκε στα play off. Eκανε ένα εντυπωσιακό πέρασμα από το Μπακού διαλύοντας την Καραμπάκ που ήταν πάρα πολύ ευχαριστημένη από το γεγονός ότι έφτασε τόσο μακριά. Το ρεκόρ του Αντονι Γκόρντον (τέσσερα γκολ σε ματς play off του Τσάμπιονς λιγκ) προβλέπω πως θα μείνει για χρόνια γιατί είναι δύσκολο ομάδες όπως η Καραμπακ να βρεθούν στην ενδιάμεση φάση της διοργάνωσης. Η Μπορούσια Ντόρντμουντ είχε δυσκολότερη δουλειά με την Αταλάντα αλλά χάρη στο γρήγορο γκολ του Γκιρασί έφερε το παιχνίδι στα μέτρα της. Όταν έγραφα ότι θα ήταν προτιμότερο ο Ολυμπιακός να παίξει με την Αταλάντα είχα στο μυαλό μου ακριβώς τον τύπο του παιχνιδιού που οι Μπεργκαμάσκοι έκαναν στη Γερμανία. Κάμποσο τρέξιμο, κάμποσο κράτημα της μπάλας, μερικές ωραίες ευκαιρίες. Αλλά και μεγάλη επιπολαιότητα στα μετόπισθεν. Και αυτό το τελευταίο είναι το χαρακτηριστικό των ιταλικών ομάδων του καιρού μας. Η Γιουβέντους δέχτηκε πέντε γκολ, η Ιντερ τρία, η Αταλάντα δύο, η Νάπολι έχει ήδη αποκλειστεί. Οι ιταλικές άμυνες είναι ένας ωραίος μύθος.

Αναζητείται δεύτερο θαύμα

Thu, 19 Feb 2026 11:05:12 GMT

Η θέληση του Ολυμπιακού για αποτέλεσμα απέναντι στην Μπάγερ Λεβερκούζεν ήταν μεγάλη, η προσπάθεια των περισσότερων σημαντική, αλλά η διαφορά επιπέδου των δύο ομάδων είναι υπαρκτή και δυστυχώς για τον πρωταθλητή αυτό φάνηκε. Το να κάνεις αποτέλεσμα απέναντι σε μια ομάδα ποιοτικά καλύτερη, πιο οργανωμένη και με άνεση στο να εξυπηρετήσει ένα παιγνίδι μεγάλης έντασης, παραμένει για μια ελληνική ομάδα κατόρθωμα. Το κατόρθωμα αυτό ο Ολυμπιακός το έκανε πριν ένα μήνα: η νίκη του με 2-0 κόντρα στην γερμανική ομάδα του έδωσε επί της ουσίας την πρόκριση στους 24 καλύτερους του Τσάμπιονς λιγκ. Χθες φάνηκε πόσο μεγάλη και σημαντική και δύσκολη ήταν εκείνη η νίκη. Η επανάληψή της ήταν εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση: η δοκιμασία αποδείχτηκε ανυπέρβλητη. Ο Ολυμπιακός είχε μόνο ένα σενάριο για να τα καταφέρει: έπρεπε να χαλάσει το παιγνίδι της Λεβερκούζεν περισσότερο από την προηγούμενη φορά και να την τρομάξει επιθετικά – και τα δύο απαιτούσαν ένα παιγνίδι καλύτερο από το προηγούμενο. Σε πολύ γενικές γραμμές για μια ώρα το έκανε. Αλλά στο επίπεδο του Τσάμπιονς λιγκ δεν υπάρχει περιθώριο για λάθη ή χαλαρότητες: το τελικό 0-2 της γερμανικής ομάδας ήρθε σε δυόμιση λεπτά, μεταξύ 61ο και 63ου λεπτού. Η Λεβερκούζεν είναι σαν να έβαλε δυο γκολ σε μια φάση. Το ματς έχει μια μικρή και μια μεγάλη εικόνα. Είδαμε λεπτομέρειες που αποδείχτηκαν καθοριστικές, αλλά είδαμε και προβλήματα του Ολυμπιακού (δομικά μάλιστα) και αρετές της γερμανικής ομάδας που αυτή την φορά ήταν καλύτερα προετοιμασμένη.

Καταραμένες λεπτομέρειες

Ας μιλήσουμε πρώτα για λεπτομέρειες. O Μεντιλίμπαρ παρουσίασε την πιο επιθετική αρχική ενδεκάδα του Ολυμπιακού που έχουμε δει στο Τσάμπιονς λιγκ την τρέχουσα σεζόν. Όχι μόνο βρέθηκαν μαζί στην επίθεση ο Ταρέμι και ο ΕλΚαμπί, αλλά ξεκίνησαν και ο Ζέλσον και ο Ποντένσε, ενώ δίπλα στον Εσε βρέθηκε ο Μουζακίτης κι όχι ο Γκαρθία ή ο Σιπιόνι. Γίνεται πάλι λόγος για το 4-4-2 και την περίφημη προσπάθεια συνύπαρξης του Ταρέμι με τον ΕΛΚαμπί: κατά την γνώμη μου είναι μια λάθος συζήτηση για τον απλούστατο λόγο ότι ο Ολυμπιακός έχει πάψει να είναι παραγωγικός και απειλητικός ακόμα κι όταν αντί ενός εκ των δύο παίζει ο Τσικίνιο – κι αυτός όταν είναι στην ενδεκάδα πάλι με 4-4-2 μοιάζει το σχήμα και πάλι το πρόβλημα είναι πως η μπάλα θα φτάσει στους δυο και κυρίως το πώς οι υπόλοιποι θα γίνουν απειλητικοί. Ο Μεντιλίμπαρ γνωρίζοντας πως ο Ολυμπιακός σκοράρει δύσκολα πήρε το ρίσκο να παίξει επί της ουσίας με τέσσερις κυνηγούς, αλλά και πάλι οι απειλές που δημιουργήθηκαν ήταν μικρές. Δυο – τρία κλεψίματα της μπάλας ψηλά, ένα δυο καλά σουτ (το καλύτερο ήταν του Ζέλσον) και μια συστηματική προσπάθεια αναζήτησης στημένων φάσεων (από μια τέτοια ήρθε το γκολ του ΕλΚαμπί στο 44΄που ορθώς δεν μέτρησε για οφσάιντ του Ταρέμι) δεν συνιστούν ακριβώς οργανωμένο επιθετικό παιγνίδι.

Το πιο μεγάλο πρόβλημα ωστόσο ήταν άλλο. Για να στηριχθεί η τετράδα μπροστά ο Ολυμπιακός έπρεπε να πάρει πολλά από τους Εσε – Μουζακίτη ανασταλτικά και κυρίως να έχει μια αψεγάδιαστη άμυνα. Οι χαφ έκαναν ό,τι μπορούσαν: ο Εσε πιο πολλά από τον Ελληνα διεθνή. Αλλά όταν συγκρούστηκαν ο Πιρόλα με τον Ρέτσο κι ο Ιταλός έγινε αλλαγή το ρίσκο μεγάλωσε πολύ. Ο Μπιανκόν ούτε σταθερός είναι, ούτε αριστεροπόδαρος και ο Σικ που αυτή την φορά ξεκίνησε στην θέση του φορ χρειαζόταν πολλή προσοχή. Η Λεβερκούζεν έχασε τέσσερις ευκαιρίες στο πρώτο ημίχρονο (με τον Τζολάκη πάντα πρωταγωνιστή να βγάζει σουτ του Σικ και του Μάσα), αλλά στο δεύτερο χρησιμοποίησε περισσότερο την κυνικότητα της. Μπήκε στο γήπεδο περιμένοντας λίγο κι αυτή ώστε να βρει χώρους.

Δεν υπάρχει τάιμ άουτ

Στη φάση του 0-1 που έκρινε το ματς όλοι βλέπουν το επιπόλαιο τακουνάκι του Ταρέμι (ο Ιρανός χαρίζει την μπάλα) και την αδυναμία του Μπιανκόν να σταματήσει τον Σικ. Αλλά το κακό έχει γίνει στο ενδιάμεσο: ο Πόκου κινείται άνετα και γρήγορα στον άξονα με τέσσερις (!) παίκτες του Ολυμπιακού να είναι πολύ μπροστά και να τον κοιτάζουν πριν πασάρει κάθετα.

Στο 0-1 ο Ολυμπιακός χρειαζόταν τάιμ άουτ. Έπρεπε ο κόουτς να πει στους παίκτες ότι ο χρόνος που απομένει είναι αρκετός και να τους διώξει την ξαφνική σκοταδίνη. Αλλά δεν είναι μπάσκετ το ποδόσφαιρο. Όταν σε ένα τέτοιο ματς δεχτείς ένα γκολ πρέπει να έχεις την ικανότητα να φρενάρεις λίγο το ρυθμό και να ανασυνταχθείς – περιμένοντας και τις πρώτες αλλαγές. Αλλά το μυαλό χάθηκε: το κόρνερ από το οποίο προέρχεται το 0-2 είναι ένα δώρο. Και στην εκτέλεσή του ο νευρικός με το προηγούμενο λάθος του Μπιανκόν χάνει τον Σιχ για δεύτερη φορά.

Στο χρόνο που απομένει η Λεβερκούζεν δείχνει πως έχει πάρει το μάθημα της. Μαζεύεται, κλείνει τους χώρους, παίζει άμυνα. Ο Ολυμπιακός έχει μια δυο ενέργειες του Αντρέ Λουίζ, ένα καλό σουτ του Σιπιόινι αλλά όχι εικόνα ομάδας που μπορεί να επιστρέψει στο ματς. Εμεινε για μια ώρα στο παιγνίδι όσο αντλούσε δύναμη από το 0-0. Όταν αυτό έπαψε να υπάρχει η συνθήκη του αγώνα άλλαξε. Στη νέα δεν προσαρμόστηκε ποτέ.

Τη δεύτερη φορά ήταν πιο δυνατή

Πάμε τώρα στην μεγάλη εικόνα. Η συνηθισμένη να αγωνίζεται στην Ευρώπη στα μέσα Φεβρουαρίου Λεβερκούζεν εμφανίστηκε την δεύτερη φορά της στο Καραϊσκάκη με μια ενδεκάδα πιο δυνατή. Είχε από την αρχή τον βασικό σέντερ φορ της Σίκ (και αυτή τη φορά σε φόρμα). Είχε και τον Παλάσιος στην μεσαία γραμμή, αλλά και τον Ταμπσόμπα στην άμυνα: τρεις δηλαδή κομβικούς παίκτες παραπάνω. Ο Ολυμπιακός έχει ντεφορμέ τον ΕλΚαμπί, κάτω από τα στάνταρ του τον Μουζακίτη, παίζει με ένα τρόπο που σίγουρα δεν βοηθά τον Ποντένσε, αλλά το χειρότερο είναι ότι βρήκε την γερμανική ομάδα σε μια στιγμή που δεν σκοράρει με κανένα τρόπο: αυτό ήταν το έβδομό του ματς χωρίς γκολ – με τον ΠΑΟΚ στο κύπελλο Ελλάδος, τον ΟΦΗ στο ενενηντάλεπτο του τελικού του Σούπερ καπ, τον Αρη, τον ΠΑΟ, τον Λεβαδειακό, την ΑΕΚ στο πρωτάθλημα και τώρα με την Λεβερκούζεν η ομάδα του Μεντιλίμπαρ δεν βρίσκει γκολ σε διαδικασία παιγνιδιού απλά γιατί οι φάσεις που δημιουργεί είναι λίγες: το «πέναλτι – γκολ» με την ΑΕΚ στο 99΄ δεν το μετράω καν γιατί ήρθε επί της ουσίας σε ένα ματς που είχε τελειώσει. Μετά από όλα αυτά τα ματς γίνονται οι ίδιες επισημάνσεις που έχουν την πικρή γεύση της δικαιολογίας: επισημαίνεται μια φάση στην οποία αν είχε μπει γκολ το πράγμα θα μπορούσε να είναι διαφορετικό – χθες η φάση αυτή ήταν το γκολ του ΕλΚαμπί που ακυρώθηκε για οφσάιντ του Ταρέμι. Αλλά με μια φάση δεν κερδίζεις τον Αρη και τον Λεβαδειακό: πως να κερδίσεις την Μπάγερ Λεβερκούζεν;

Αναζητείται θαύμα

Μου άρεσαν οι δηλώσεις των παικτών στο τέλος, η πίστη πχ ότι στην Γερμανία μπορεί να γίνει ένα θαύμα. Ωραία είναι αυτά αλλά τα θαύματα δεν προαναγγέλλονται: συμβαίνουν κόντρα στην ροή της πραγματικότητας. Αν θαύμα γίνει, εδώ θα είμαστε να το καταγράψουμε. Αλλά πριν από τα θαύματα υπάρχει η λογική. Και η λογική λέει πως με τον τρόπο που ο Ολυμπιακός ταλαιπωρεί την μπάλα στην επίθεση και τόσο μακριά που έφτασε στο Τσάμπιονς λιγκ θαύμα είναι…

(Gazzetta. gr, Φεβρουάριος του 2026)