blog

Λάθη, πάθη και ανατροπές

Mon, 09 Nov 2026 11:11:05 GMT

Στην προσπάθειά του να ξεφύγει από τους διώκτες του και να χτίσει τεράστιες διαφορές από αυτούς μέχρι το τέλος του πρώτου γύρου χάρη στο πολύ βολικό του πρόγραμμα ο ΠΑΟ πέρασε από το Καυτατζόγλειο κερδίζοντας και τον Ηρακλή με 2-1. Δεν έχασε βαθμούς στο κυνήγι του η ΑΕΚ που κέρδισε τον Λεβαδειακό, ενώ αντίθετα έχασαν έδαφος και ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟΚ μετά την μεταξύ τους ισοπαλία στο Καραϊσκάκη. Στην οικονομία του πρωταθλήματος η δέκατη αγωνιστική μπορεί να αποδειχτεί μελλοντικά πολύ σημαντική.

Ας τα πάρουμε με την σειρά.

Άλλο εντός κι άλλο εκτός έδρας

Καιρό τώρα (για την ακρίβεια μετά την νίκη του ΠΑΟ με την Καλαμάτα στο ουδέτερο γήπεδο της Νίκαιας) έχω επισημάνει πως ο πρωτοπόρος Παναθηναϊκός έχει συνήθως μια διαφορετική συμπεριφορά εντός και εκτός έδρας, μοιάζει δηλαδή σε αυτό με την ΑΕΚ χωρίς όμως να έχει τις ίδιες βαθμολογικές απώλειες. Στο ματς με τον Ηρακλή φάνηκε πάλι αυτό για ένα γενικό και για ένα ειδικό λόγο.

Ο γενικός λόγος είναι η απόδοση των δύο Αργεντινών του που είναι άλλοι στο ΟΑΚΑ και άλλοι εκτός. Ο Αντίνο στο ΟΑΚΑ είναι ένας ωραίος εξτρέμ που παίρνει πρωτοβουλίες. Εκτός έδρας δείχνει ότι είναι ακόμα 21 χρονών: χθες έπαιζε σαν να θέλει να αποβληθεί κάνοντας ανόητα πράγματα – ο κόουτς Νίστρουπ τον έβγαλε την δεύτερη φορά που ο διαιτητής Ευαγγέλου του χάρισε κάρτα, αλλά τον κάλυψε στην συνέντευξη Τύπου. Ο Ταμπόρδα επίσης είναι άλλος παίκτης στο ΟΑΚΑ κι άλλος εκτός κυρίως γιατί εκτός έδρας δεν σκοράρει με την άνεση που το κάνει εντός έδρας. Χθες ήταν αόρατος στο πρώτο ημίχρονο όταν χρησιμοποιήθηκε στα δεξιά, και ήταν καλύτερος στην επανάληψη όταν έπαιξε πίσω από τον Ντέσερς δίνοντάς του και το γκολ της ισοφάρισης, όμως για να έχει καλύψεις στη μεσαία γραμμή ο ΠΑΟ, μετά την αλλαγή θέσης του Ταμπόρδα, ο Νίστρουπ άλλαξε και όλη η μεσαία γραμμή όχι ως προς το ποιοτικότερο: ο ΠΑΟ, ακόμα και στο δεύτερο ημίχρονο που μετά το πέρασμα του Λιβάι Γκαρσία έγινε αποδοτικότερος στο πλάι, έμοιαζε αρκετά με τον περσινό.

Ο πιο ειδικός λόγος ήταν η απουσία των δυο χαφ που τον κουβαλάνε: του Ουναϊ που θα λείψει καιρό και του Κάνγκουα που έλειπε χθες. Ο Ηρακλής φωνάζει για την διαιτησία του Ευαγγέλου κι έχει κάποια δίκια, αλλά αν έχασε την ισοπαλία είναι γιατί ο Ζούλιεβιτς που μπήκε στο ματς στο 85΄έκανε πέντε λεπτά αργότερα ένα ανόητο πέναλτι. Ο Βάλτερ Ματζάρι δεν πήγε πάλι στην συνέντευξη Τύπου, έφυγε από το γήπεδο με ταξί πριν δει τους παίκτες του και τα έχει με τους διαιτητές. Στην πραγματικότητα μια ευθύνη για την ήττα την έχει κι αυτός: έστησε την ομάδα πολύ καλά, αλλά τελείωσε το ματς άσχημα. H ιδέα να βγάλει όλους τους κυνηγούς του στο τέλος (Μάρκες, Λόπεθ και Σίλβα έφυγαν από το ματς άνευ λόγου) δεν ήταν και η καλύτερη. Ο ΠΑΟ κέρδισε μέτρα χωρίς κόπο.

Η είσοδος του Γκατσίνοβιτς

Ο ΠΑΟ κέρδισε πρώτη φορά με ανατροπή και με ανατροπή και πέναλτι κέρδισε και η ΑΕΚ. Ο Νίκολιτς κράτησε στην ενδεκάδα επτά παίκτες από αυτούς που ξεκίνησαν στο ματς με την Ρεάλ Μαδρίτης, αλλά την νίκη του την έδωσε ένας όγδοος: ο Γκατσίνοβιτς που χρησιμοποιήθηκε ως δεξιός μπακ στη θέση του νεαρού Χριστακόπουλου στο δεύτερο ημίχρονο. Ο Λεβαδειακός είχε σημαδέψει τον μικρό και παίζοντας από την μεριά του προηγήθηκε με 0-1 με ένα υπέροχο γκολ του Κόμπναν, αλλά ο Γκατσίνοβιτς που μπήκε στο 46΄έδωσε ισορροπία (και λύσεις στην επίθεση) και η κουρασμένη κυρίως στο μυαλό ΑΕΚ γύρισε το ματς με το πέναλτι – γκολ του Γιόβιτς και μια κεφαλιά του Βάργκα σε πέντε λεπτά στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου. Ο Λεβαδειακός με πρωταγωνιστή τον Πουπέσκου προσπάθησε να εκμεταλλευτεί το ότι έπαιζε με παίκτη παραπάνω στο τέλος, ζήτησε ένα πέναλτι στις καθυστερήσεις και έδωσε στην δημοσιότητα ένα ειδικό βίντεο με τέσσερις φάσεις που αδικήθηκε. Αυτή με τους δύο παίκτες της ΑΕΚ που συγκρούονται και ο διαιτητής Μόσχου δίνει φάουλ υπέρ της γηπεδούχου έχει κάτι το ιστορικό. Κατά τα άλλα είναι να απορείς πως ο συγκεκριμένος διαιτητής, όχι μόνο υπάρχει στους πίνακες αλλά έχει προταθεί και για διεθνής.

Σοβαρά και άλλα λάθη

Για ένα πέναλτι που θεωρεί ότι δεν του δόθηκε γκρίνιαξε στο ματς με τον ΠΑΟΚ και ο Ολυμπιακός. Η αλήθεια είναι πως σε ματς λεπτομερειών αυτές οι αποφάσεις μετράνε όσο και ένα λάθος όπως αυτό που κάνει ο τερματοφύλακας Ορτέγκα προκαλώντας την ισοφάριση του Ζίφκοβιτς. Ο Ολυμπιακός, επιθετικά αόρατος στο πρώτο ημίχρονο, άνοιξε το σκορ με γκολ του Γκονζάλες (έχω χάσει το μέτρημα των παικτών του Ιμανόλ που έρχονται από τον πάγκο και σκοράρουν…) αλλά αντί να χτίσει πάνω σε αυτό μπερδεύτηκε: οι μισοί του παίκτες έπαιζαν για να βάλουν δεύτερο μένοντας μπροστά και οι μισοί έμειναν πίσω για να προστατέψουν το αβαντάζ και η απουσία του Εσε που χτύπησε και βγήκε φάνηκε παρόλο που ο Πουέρτα που μπήκε στην θέση του ήταν από τους καλύτερους. Το λάθος του Ορτέγκα είναι σοβαρό, αλλά ένα λεπτό πριν ο Χατζηδιάκος έχει καταφέρει να μην σκοράρει σε χτύπημα κόρνερ του Ζίφκοβιτς χάνοντας την δεύτερη μεγαλύτερη ευκαιρία του ΠΑΟΚ στο ματς – την πρώτη την έχασε ο Ζαφείρης στο μισάωρο όταν πάλι ο Ζίφκοβιτς του έδωσε μια πάσα «πάρε βάλε». Ο Σέρβος τρέλανε σε ένα ακόμα ματς την άμυνα του Ολυμπιακού, ειδικά μετά την είσοδο του Τέιλορ που τον απαλλάξε από την υποχρέωση να επιστρέφει για να βοηθά τον Ελιστόντο.

Ο ΠΑΟΚ έχει πάρει τον αέρα του Ολυμπιακού. Με δέκα απόντες, χάνοντας τον Γιάκιτς και παίζοντας με τερματοφύλακα τον ταλαντούχο Μοναστηρλή άφησε στον Ολυμπιακό όλα κι όλα τρία – τέσσερα σουτ από καλή θέση. Ο Λίσι με το πέρασμα του Τέιλορ δίπλα στους Ζαφείρη και Σανταμαρία βρήκε τρία χαφ ικανά να τρέξουν για τους Ζίφκοβιτς, Εντιαγέ, Μπάντζα και αν είχε ένα κυνηγό να στείλει στα αριστερά πάνω στον Σάλιακα ίσως είχε προκαλέσει και άλλα μεγαλύτερα προβλήματα. Τον Ολυμπιακό βαραίνει πολύ η απώλεια πέντε βαθμών στα ματς με τον Βόλο και τον ΟΦΗ. Το πρόγραμμά του (με Ηρακλή, Αρη εκτός και ΑΕΚ συν τα ευρωπαϊκά ματς) είναι πολύ δύσκολο μέχρι τα Χριστούγεννα. Και στο πρόβλημα του γκολ προστίθεται και ένα πρόβλημα άμυνας: σε πολλούς παίκτες το σερί δημιούργησε μια βεβαιότητα ότι η ομάδα μπορεί να κερδίζει όλα τα ματς με 1-0. Κάτι που απλά δεν γίνεται.

Χωρίς εκπλήξεις

Κατά τα άλλα δεν υπήρξαν εκπλήξεις. Ο Αρης κέρδισε το Σάββατο με 3-0 με χαρακτηριστική ευκολία τον Παναιτωλικό και με μεγάλους πρωταγωνιστές τον Καντεβέρε και τον Ράστιτς που φάνηκε πόσο έλειψε στο ματς με τον Λεβαδειακό μια βδομάδα πριν όταν ο Αρης έχασε με το ίδιο σκορ. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τίποτα ανεξήγητο. Και ο Άρης συγκαταλέγεται μεταξύ των ομάδων που ξέρουν να παίζουν καλύτερα εντός έδρας, πιθανότατα γιατί πολλοί από τους παίκτες του αποκτήθηκαν αργά και ο Μιχάλης Γρηγορίου έχει ρίξει το βάρος στο να τους μάθει να ανοίγουν κλειστές άμυνες, σαν αυτές δηλαδή που η ομάδα του συναντά συνήθως στο Βικελίδης.

Μιλώντας για κλειστές άμυνες ο Χρήστος Κόντης χαρακτήρισε τέτοια την άμυνα του Ατρομήτου στο ματς με τον ΟΦΗ, αλλά το πρόβλημα της ομάδας του ήταν κυρίως η κόπωση: η ισοπαλία είναι ένα πολύ καλό αποτέλεσμα για τους Περιστεριώτες που ανακάμπτουν. Το πήραν και γιατί ένα γκολ του Κόντρα που βρήκε ο ΟΦΗ στο 68’ δεν μέτρησε χάρη στο VAR. Ισοπαλία είχαμε και στο στα χαρτιά ντέρμπι της Πελοποννήσου ανάμεσα στον Αστέρα Τρίπολης και την Καλαμάτα αλλά όχι και τόσο ηθελημένο: η Καλαμάτα αν και βρέθηκε πίσω στο σκορ έπαιξε για να κερδίσει και αδικείται από το αποτέλεσμα αφού ειδικά στο τέλος είχε του κόσμου τις ευκαιρίες. Το τελικό 1-1 ήρθε χάρη σε ένα εκπληκτικό γκολ του Μπολιβάρ. Ακόμα κι αν δεν ήθελε να το κάνει αυτό που έκανε ο κυνηγός της Καλαμάτας όσες φορές το βλέπεις τόσο περισσότερο απίστευτο σου φαίνεται.

Δεν είναι απίστευτο αντιθέτως ότι η Κηφισιά πέρασε με νίκη από το Βόλο το Σάββατο. Παρότι βρέθηκε πίσω στο σκορ, γύρισε το ματς με χαρακτηριστική άνεση, πράγμα που είχε κάνει και με τον Ηρακλή αλλά και με τον Ολυμπιακό στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας πριν το γκολ του Ζέλσον. Η ομάδα του Λέτο ξέρει την τέχνη της ανατροπής γιατί σκοράρει έχοντας βρει στο πρόσωπο του Σαγκάλ τον διάδοχο του Τετέι. Σκοράροντας έχει μια πολύ ήσυχη χρονιά σε σχέση με από πολλές άλλες ομάδες που έχουν ίδιους στόχους.

Να γελάς κι όταν πονάς

Sun, 08 Nov 2026 11:15:00 GMT

Σε μια μετριότατη για την ώρα κινηματογραφική σεζόν ο Θεός του σινεμά άκουσε τις προσευχές όλων όσων θέλουν να βρίσκουν γαλήνη, χαρά και απόλαυση σε μια σκοτεινή αίθουσα και μας έστειλε το «Wild Horse Nine» που δεν είναι κάποιο αριστούργημα, αλλά είναι κάτι περισσότερο: μια ωραία ταινία που ανανεώνει την αγάπη σου για τον κινηματογράφο ως Τέχνη στην οποία οι άνθρωποι κι όχι τα εφέ κάνουν την διαφορά. Η ταινία δεν είναι μια εμπειρία ζωής, αλλά βασίζεται σε μια ωραία ιστορία, από αυτές που έχουμε ανάγκη. Μια ιστορία χωρίς ήρωες (αφού όλοι οι άντρες πρωταγωνιστές που εμφανίζονται είναι τομάρια), χωρίς συνηθισμένους ανθρώπους (αφού τίποτα συνηθισμένο δεν κάνουν οι πρωταγωνιστές της) αλλά ικανή να ξυπνήσει το ενδιαφέρον σου παίζοντας και λιγάκι με τις ανοχές σου αφού σε υποχρεώνει – κατά κάποιο τρόπο – να αναρωτηθείς αν η φιλία μπορεί να είναι το μοναδικό καταπραϋντικό που υπάρχει εκεί έξω.

Αλλά ας τα πάρουμε με την σειρά.

Ο σεναριογράφος σκηνοθέτης

Βλέποντας το Wild Horse Nine σκεφτόμουν τον ΜακΝτόνα να το γράφει και να γελάει. Ο ΜακΝτόνα είναι βασικά σεναριογράφος. Στο σινεμά πάντα πίστευα ότι ο σεναριογράφος θέλει να γίνει σκηνοθέτης δηλαδή να είναι ο ίδιος υπεύθυνος για τις εικόνες με βάση τις οποίες θα αποκτήσει υπόσταση η δουλειά του. Ομοίως ο σκηνοθέτης θέλει να είναι ηθοποιός (γιατί ξέρει πως πρέπει οι ηθοποιοί που δεν τον ακούν να παίζουν), ο ηθοποιός θέλει να είναι παραγωγός (γιατί ο παραγωγός πάντα πιστεύουν πως κερδίζει πολλά που δεν του αξίζουν) και ο παραγωγός θα ήθελε να είναι ηθοποιός ή σκηνοθέτης για να πληρώνεται αυτός χωρίς το άγχος αν η ταινία θα φέρει πίσω τα λεφτά της. Ο ΜακΝτόνα έιναι από τους λίγους που κατάφερε να κάνει το όνειρο του σεναριογράφου πραγματικότητα: έγινε σκηνοθέτης. Ισως οι εικόνες του να μην είναι ό,τι πιο πρωτότυπο (το Wild Horse Nine είναι γεμάτο από κοντινά πλάνα των πρωταγωνιστών και τουριστικά καρτ ποστάλ από τα νησιά του Πάσχα), αλλά υπάρχει σε αυτές ένας εσωτερικός ρυθμός που απογειώνει τους διαλόγους. Που είναι υπέροχοι. Και σπάνιοι για τα μέτρα της εποχής μας.

Μπορεί να φαίνεται απίστευτο βλέποντας κάποιες από τις ταινίες του ΜακΝτόνα (όπως το «Οι τρεις πινακίδες έξω από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι»), αλλά ο Μάρτιν ΜακΝτόνα είναι Ιρλανδός γεννημένος μάλιστα στο Λονδίνο: το βλέπω γατί ο τύπος γνωρίζει καλά, αγαπά και μισεί την Αμερική τόσο ώστε το ότι δεν είναι Αμερικάνος μοιάζει απίθανο. Η ιστορία που μας διηγείται είναι πέρα για πέρα αμερικάνικη (ως προς το πλαίσιο) αλλά και πέρα για πέρα παγκόσμια (ως προς το υπόβαθρο της).

Καλύτερα να μην ξέρεις πολλά

Θα προσπαθήσω να σας πω μερικά πράγματα χωρίς κανένα spoiler γιατί η απόλαυση της ταινίας (ακριβώς επειδή βασίζεται στο σενάριο) είναι μεγαλύτερη αν την δεις χωρίς να ξέρεις πολλά. Πρωταγωνιστής στην ταινία είναι ο Κρις, ένας πράκτορα της CIA που έχει μεγαλώσει κι όπως όλοι οι άνθρωποι που έχοντας μεγαλώσει αποδέχονται ότι έρχεται το τέλος της ζωής τους έχει αφήσει στην άκρη κάθε προσπάθεια να είναι συμπαθητικός, να κρατά μυστικά, να αισθάνεται χρήσιμος. Ο συνάδελφός του, ο Λι, είναι όπως θα μας αποκαλύψει κάποια στιγμή ο μόνος φίλος του: ένας φίλος που έχει ανάγκη στην τελευταία φάση της ζωής του και που συγχρόνως δεν εμπιστεύεται γιατί τα μάτια του έχουν δει πολλά. Οι δυο τους υπηρετούν στο Σαντιάγο το καλοκαίρι του 1973 και δουλεύουν στον μηχανισμό που προετοιμάζει την ανατροπή της κυβέρνησης του Σαλβαδόρ Αλιέντε. Ωστόσο, ο τοπικός σταθμάρχης της CIA (που υποδύεται ο Στιβ Μπουσέμι παίζοντας για άλλη μια φορά τον εαυτό του) έχει απηυδήσει τόσο πολύ με τις τρέλες του Κρις —ο οποίος μιλάει δημόσια και ακατάσχετα, αποκαλύπτοντας στον καθένα το επικείμενο πραξικόπημα— ώστε στέλνει τους δυο τους για διακοπές στο Νησί του Πάσχα, κάνοντας δεκτό ένα είδος τελευταίο αιτήματος του γέρο πράκτορα Κρις πριν αυτός πει αντίο. Όλα αρχίζουν μόλις οι δυο φτάνουν στο νησί, αλλά αλίμονο αν σας αποκαλύψω το παραμικρό: θα σας κατέστρεφα την μισή απόλαυση. Η ταινία είναι εξαιρετικά γραμμένη, οι διάλογοι είναι αστραπιαίοι και οι ηθοποιοί δίνουν όλοι τον καλύτερό τους εαυτό. Αλλά πίσω από την επιφανειακή του ιστορία το Wild Horse Nine έχει ένα δεύτερο επίπεδο υπέροχο.

Η πληγή και το γέλιο

Ακόμα και μια πληγή μπορεί να σε κάνει να γελάσεις – φαίνεται να λέει ο ΜακΝτονα. Από την άλλη υπάρχουν και γέλια που αφήνουν πληγές. Προκύπτουν αυτά τα γέλια όταν αποκαλύψεις γίνονται από ένα γέρο άνθρωπο με συνηθισμένο πρόσωπο κι όταν ο τόνος μιας συζήτησης μεταξύ φίλων μοιάζει με καμπανάκι συναγερμού. Στην ταινία παρακολουθούμε κυρίως την κούραση εκείνου που έχει κάνει ένα κακό επάγγελμα παραμένοντας αμήχανος για την επιλογή του ακόμα και την στιγμή που κάνει την αποτίμηση της ζωής του. Το Wild Horse Nine μας μεταφέρει σε ένα παράξενο σημείο: αρχικά μας κάνει λίγο να γελάμε κι αφού γελάσουμε, τώρα πρέπει να καταλάβουμε με ποιον. Οι ήρωες κουβαλούν μυστικά, υποψίες, ψέματα που δεν είναι απλά συνήθεια αλλά εργαλείο δουλειάς. Και ένα φόβο να εμπιστευτούν που πραγματικά τους καταδιώκει.

Ο ΜακΝτόνα, μας διηγείται έναν άνθρωπο στη δύση του, που δεν θα έπρεπε να έχει τίποτα το γοητευτικό. Δεν είναι καν ο γοητευτικός κατάσκοπος, δεν είναι καν ο κατά συρροή δολοφόνος με την άδεια του κράτους. Είναι μάλλον ένας φουκαράς που κουβαλάει μυστικά που τον κουράζουν κι έχουν γίνει η Πέτρα του Σίσυφου μιας ζωής που έζησε έντονα (πέραν πάσης αμφιβολίας…) αλλά όχι όπως θα την ήθελε: ο ΜακΝτόνα μας κάνει να νιώσουμε μια τεράστια ενσυναίσθηση γι' αυτόν. Τον παρακολουθούμε (αν και θα ήταν σωστότερο να πω τον συνοδεύουμε) στο τελευταίο του παιχνίδι με τη ζωή, εκεί όπου η ειρωνεία αφήνει να διαφανεί ο φόβος και κάθε εξομολόγηση κινδυνεύει να είναι η τελευταία για αυτό πρέπει να είναι και μεγαλοπρεπής. Νιώθουμε τη μοναξιά του, την επιθυμία του να εκμυστηρευτεί, την κούρασή του. Κι όλο αυτό θα ήταν κομμάτι αδιάφορο αν δεν υπήρχε μια ωραία επισήμανση: ότι το μόνο που σε βοηθά να μεταφέρεις το βάρος, το κάθε βάρος, είναι τελικά η φιλία. Η υπέροχη ανδρική φιλία, η χωρίς καμία εξήγηση καμιά φορά, γίνεται το μοναδικό καταφύγιο για να ξεφύγεις ακόμα και από τον εαυτό σου.

Στην περίπτωση του γέρο Κρις, η δουλειά του (στην συγκεκριμένη περίπτωση η CIA…) έχει εισχωρήσει μέσα του ως το μεδούλι: δεν υπάρχει τίποτα στην ζωή του στο οποίο να μην υπάρχουν τα αποτυπώματά της. Αλλά ο τύπος ζει αυτό το βάρος χάρη στην παρουσία του φίλου του με μια θαυμαστή άνεση ακόμα και στην συμπεριφορά του. Οι παύσεις του ενώ μιλάει, οι μεταβολές της διάθεσής του, οι ατάκες του που τον προστατεύουν από έναν πόνο και αμέσως μετά τον εκθέτουν μοιάζουν προμελετημένες κινήσεις. Αλλά, λέει ο ΜακΝτόνα δεν είναι τέτοιες: είναι απλά ένας τρόπος για να αντέξει ανάμεσα στη θηριωδία (που έχει ζήσει) και στην ευθραυστότητα που έρχεται αναπόφευκτα στο τέλος της ηλικίας. Το σενάριο είναι ένα απόλυτο αριστούργημα γραφής, ένα παράδειγμα μαύρης κωμωδία, ένας ύμνος για το πως ανακαλύπτεις την χαρά της αλήθειας των πραγμάτων απλά γιατί οδεύεις προς το τέλος και θες να εξομολογηθείς σε ένα φίλο. Γύρω από τους δυο φίλους υπάρχει η απόμακρη ομορφιά του νησιού. Πίσω από αυτούς τους δύο υπάρχουν οι καταδικασμένες ζωές τους για τις οποίες άλλοι αποφάσισαν. Μια φιλία δεν μας απαλλάσσει από το βάρος, αλλά τουλάχιστον μπορεί να μας προσφέρει την ανακούφιση για να αντέξουμε λάθη. Δεν ξέρω αν απαραίτητα ισχύει, αλλά το βρήκα πανέμορφο.

Ρεσιτάλ ηθοποιών

Ο Τζον Μάλκοβιτς είναι μοναδικός. Μας κάνει να νιώσουμε τον πόνο του τέλους του, μαζί με το βάρος των ευθυνών του. Ο,τι στην ταινία εμφανίζεται γύρω του (η ομορφιά και η φύση του νησιού, η ελευθερία ενός άγριου αλόγου, μια νεαρή φοιτήτρια κτλ), φωτίζονται από δαύτον. Ο Σαμ Ρόκγουελ, ως υποβολέας του με προσωπικά προβλήματα, είναι άψογος. Και οι δυο θα είναι στα Οσκαρ, αλλά μικρή σημασία έχει. Σημασί έχει η ταινία. Η ταινία δείχνει ότι η φιλία είναι αντίδοτο στο δηλητήριο της ζωής ίσως και στην ίδια την βία της εξουσίας. Είναι λίγο υπερβολικό. Αλλά είναι ωραίο να αγαπάς τους φίλους σου. Και να το δείχνεις με πράξεις…

Ξαναείδα τον Πάσπαλιε...

Sat, 07 Nov 2026 11:09:21 GMT

Εχω καθιερώσει τι να γράφω το Σάββατο για τον Ολυμπιακό και τον ΠΑΟ και τις περιπέτειες τους στην Ευρωλίγκα γιατί με βολεύει: το γεγονός ότι γράφω συνήθως αφού ολοκληρώνονται και διπλές αγωνιστικές με βοηθά, γιατί τα σημειώματα μου ξεφεύγουν από αυστηρές επισημάνσεις που έχουν να κάνουν με τα ματς και αφορούν γενικότερα πράγματα που έχουν συμβεί μέσα στην εβδομάδα. Τα πολύ ειδικά (στα οποία γενικά στα σπορ δεν πιστεύω πολύ, γιατί είναι απλά φωτογραφίες της στιγμής, «δέντρα κι όχι δάση») τα αφήνω σε άλλους. Προτιμώ τα πιο μεγάλα συμπεράσματα: το συμπέρασμα πχ αυτής της εβδομάδας είναι ότι γύρισε ο Ναν. Και ότι χάθηκε νομίζω κάθε πιθανότητα να ξαναδούμε τον Ολυμπιακό του ξεκινήματος της σεζόν, την σπάνια για τα δεδομένα του ελληνικού μας μπάσκετ ομάδα, που έβαζε 100 πόντους ακόμα κι εκτός έδρας, κι αναδείκνυε την ομορφιά του σπορ. Θα προκύψει κάποια στιγμή ένας Ολυμπιακός που θα είναι πάλι μια καλή ομάδα. Αλλά θα είναι κάτι άλλο.

Αλλα ας τα πάρουμε με την σειρά.

Ο Αταμάν το ήξερε

Πάντα γελούσα με την αμηχανία όσων δεν μπορούν να καταλάβουν ότι όσο ο Ναν παίζει στον ΠΑΟ θα είναι ο πιο καθοριστικός παίκτης του, όχι απλά γιατί είναι ο πιο προικισμένος επιθετικά από όλους, αλλά γιατί έχει το αμερικάνικο ένστικτο του σκόρερ και δεν κρύβεται από την ευθύνη. Ο Αταμάν το ήξερε, το καταλάβαινε και σε αυτόν στήριξε την τύχη του. Με τον Ναν τα πήρε όλα και με τον Ναν τα έχασε, ειδικά όταν τραυματισμοί και δυσκολίες στα αποδυτήρια δεν του επέτρεψαν να έχει την ομάδα στην κατάσταση που θα ήθελε στο τέλος της περσινής σεζόν.

Ο Ομπράντοβιτς χρειάστηκε λίγο καιρό για να καταλάβει ότι έχοντας τον Ναν πρέπει κι αυτός να του αφήσει την μπάλα – ειδικά όταν αυτή «καίει». Με τον Ναν να κάνει τον Ναν ο ΠΑΟ κέρδισε την Ρεάλ Μαδρίτης φτάνοντας τους 101 πόντους στην κανονική διάρκεια και τους 115 μετά από την παράταση.

Το δήθεν ψαγμένο μπάσκετ

Γιατί υπάρχει γκρίνια για τον Ναν; Πρώτα από όλα δεν υπάρχει γκρίνια από όλους: υπάρχει από κάμποσους σχολιαστές και από κάποιους οπαδούς – όλοι αυτοί είναι οπαδοί ενός δήθεν ψαγμένου μπάσκετ στο οποίο η μπάλα μοιράζεται, ο προπονητής υπάρχει για να επιβάλει τα θέλω του, οι παίκτες πρέπει στην επίθεση να παίζουν όλοι, οι μηχανισμοί πρέπει να φαίνονται κτλ κτλ. Ωραία είναι όλα αυτά και πιθανότατα να είναι και αποδοτικά – είδαμε πχ τον ΠΑΟ χωρίς τον Ναν φέτος να κερδίζει. Αλλά δεν έχουν καμία σχέση με τον Ναν κι όποιος δεν το καταλαβαίνει ας σκεφτεί αυτή την ωραία αμερικάνικη παροιμία που λέει ότι «δεν μπορείς να μάθεις σε ένα γουρούνι να τραγουδάει, χάνεις τον χρόνο σου και ταλαιπωρείς και το γουρούνι». Στο μεταξύ με 33 πόντους ο χωρίς ασίστ Ναν ταλαιπώρησε την Βασίλισσα και ειδικά στο τέταρτο δεκάλεπτο έκανε όλο τον κόσμο να παραμιλάει. Ο Ομπράντοβιτς πρώτος του έβγαλε το καπέλο λέγοντας πως έχει παίξει περισσότερα ματς από τις προπονήσεις που έχει κάνει.

Ο ΠΑΟ έχει προβλήματα, αλλά το πρόβλημά του δεν είναι ο Ναν. Κι αν εξαιτίας του Αμερικάνου κάποιοι συνηθισμένοι να σκοράρουν πιο πολύ σουτάρουν λιγότερο (στη Μαδρίτη ο Χέις Ντέιβις έκανε 3 σουτ και ο Γιαμπουζέλε 4), ας μάθουν να είναι χρήσιμοι αλλιώς. Ο Ομπράντοβιτς προφανώς πρέπει να ξαναμοιράσει ρόλους. Και να αφήσει στον Αμερικάνο την δυνατότητα να κάνει αυτό που ξέρει. Και γιατί αυτό που κάνει αυτός δεν το κάνει κανείς άλλος και γιατί όσο υπάρχει ο Ναν οι αποφάσεις θα είναι δικές του.

Που είναι ο Ολυμπιακός;

Στο μεταξύ ενώ γύρισε ο Ναν ο Ολυμπιακός αγνοείται – και δεν το λέω γιατί έχασε από τον φορμαρισμένο και σκληρό Ερυθρό Αστέρα με ένα σκορ (57-62) που σε κάνει να πιστεύεις πως θα πάνε σήμερα να παίξουν το δεύτερο ημίχρονο. Οι Σέρβοι χρόνια τώρα εκμεταλλεύονται ότι στην Ελλάδα τα ματς με τον Ολυμπιακό είναι κάτι σαν εορταστικά φιλικά και τον κερδίζουν συχνά πυκνά. Αλλά το θέμα δεν είναι το χθεσινό ματς: είναι ότι μάλλον έχει προκύψει η απόφαση μετά τον τραυματισμό του Μοντέρο και τον παραγκωνισμό του Ντόρσεϊ να δημιουργηθεί μια άλλη ομάδα που καμία σχέση δεν θα έχει με τον Ολυμπιακό που ξεκίνησε την σεζόν. Γεγονός που δεν κρύβω ότι με παραξενεύει.

Ο Ολυμπιακός που είδαμε στην αρχή της σεζόν να μοιράζει κατοστάρες εντός κι εκτός έδρας ήταν πρώτα από όλα μια ομάδα γρήγορη. Ο Μοντέρο, ο Ντόρσεϊ, ο Φουρνιέ και δευτερεύοντος ο ΜακΙντάιερ και ο Γουόρντ του έδιναν ταχύτητα γιατί ο σκοπός ήταν φανερά να πάει το ματς σε πολλές κατοχές, να βρεθεί η άμυνα των αντιπάλων άδεια, να χτυπάει ο Ολυμπιακός με τον όποιο χειριστή της μπάλας γρήγορα. Δεν ήταν τα σουτ που έδιναν τα μεγάλα σκορ: ο Ολυμπιακός και με τον Μοντέρο και τον Ντόρσεϊ (που ήταν οι μόνοι που χθες έλειπαν) δεν είχε το καλύτερο τρίποντο και γινόταν και συζήτηση (μολονότι η ομάδα είχε την καλύτερη επίθεση στην Ευρωλίγκα) να βρεθεί ένα τριάρι με καλό σουτ – πολλοί περίμεναν τον Χεζόνια.

Η απουσία αρχικά του Ντόρσεϊ και στην συνέχεια του Μοντέρο (σε συνδυασμό και με τον τραυματισμό του Φουρνιέ και τα μικροπροβλήματα του Μιλουτίνοφ) χάλασαν εκείνη την ομάδα. Αλλά η ερώτηση δεν είναι τι συνέβη (αυτό το ξέρουμε) – η ερώτηση είναι τι ομάδα θες. Αν θες εκείνο τον Ολυμπιακό που παρουσίασες αρχικά πρέπει να βρεις νέους Μοντέρο και Ντόρσεϊ. Είναι δύσκολο; Πιθανόν. Πιθανόν επίσης να ρθουν δυο και να αποδειχτούν κατώτεροι από αυτούς που πρέπει να αντικαταστήσουν. Αλλά όλο και περισσότερο μοιάζει η απόφαση του Μπαρτζώκα να είναι άλλη.

Επιτέλους παίζει άμυνα ;

Ενας τερματοφύλακας

Ο κόουτς φαίνεται να θέλει μεσούσης της περιόδου να φτιάξει ένα άλλο Ολυμπιακό. Μια ομάδα πιο ελληνική (ως προς την λογική και το παιγνίδι της), πιο οικεία και κατανοητή σε όσους εδώ μπάσκετ παρακολουθούν, πιο εύκολη για τους σχολιαστές που γράφουν καλά λόγια για προπονητές κτλ και ίσως και πιο απλή στην διαχείρισή της από τον ίδιο. Δείγματα γραφής ήδη βλέπουμε. Η άμυνα είναι σπουδαία και σε αυτή προστέθηκε κι ένας τερματοφύλακας όπως ο Κόντσαρ που έκανε ντεμπούτο ρίχνοντας τρεις τάπες – δεν το θυμάμαι από παίκτη που είναι περιφερειακός. Τα χέρια όλων πάνε σε κάθε μπάλα: χθες έγιναν τρία τζάμπολ. Κάθε μάχη για επιθετικό ριμπάουντ είναι μοναδική: χθες ο Ολυμπιακός κέρδισε 18 (!). Κάθε αντίπαλος που θέλει να πλησιάσει το καλάθι δεινοπαθεί από τον Εντζάι, τον Χόλ, τον Γουορντ, τον Τζόουνς όταν δεν τσακώνεται με αντιπάλους ή προπονητές. Αλλά από την άλλη όλα στην επίθεση γίνονται αργά και τα σουτ προκύπτουν σαν αναγκαίο κακό γιατί δεν έχει βρεθεί η κατάλληλη πάσα: το ματς στην επίθεση χθες ήταν μια επαναλαμβανόμενη λούπα με τον Φουρνιέ να κάνει ό,τι μπορεί, τον Βεζένκοφ να ζητά μπάλα στο χαμηλό post ή να σουτάρει από το σπίτι του και τον Τζόζεφ και τον ΜακΙνταιερ να αρχίζουν επιθέσεις μετά τα 15 δευτερόλεπτα λες και το να γίνει ένα σουτ πιο πριν απαγορεύεται.

Με τον Βεζένκοφ να κάνει τον Πάσπαλιε

Δεν είναι μόνο θέμα απουσιών το μπάσκετ που έπαιξε χθες ο Ολυμπιακός: και η Ρεάλ δεν είχε Καμπάτσο, Μαλεντόν, Ντεκ και με τον ΠΑΟ έβαλε 101 πόντους κι έχασε γιατί ο Ταβάρες αστόχησε αντί να καρφώσει. Το να παίζεις έτσι είναι επιλογή. Χθες κάποια στιγμή ήταν σαν να βλέπω τον πρώτο Ολυμπιακό του Ιωαννίδη με τον Βεζένκοφ να κάνει τον Πάσπαλιε, τον Τζόζεφ τον Τόμιτς και τον Γουορντ τον Σιγάλα. Δεν είναι ότι παίζοντας έτσι δεν υπάρχουν αποτελέσματα: ακόμα και χθες ο Ολυμπιακός που είχε 20 πόντους στο πρώτο ημίχρονο με 1/16 τρίποντα έφτασε ένα σουτ από το να προσπεράσει κι έχασε γιατί ο Χολ κοιμήθηκε και δέχτηκε καλάθι από τον Κολόκο σε μια στιγμή που ο Αστέρας ήταν πελαγωμένος – ακόμα κι ο ίδιος ο σκόρερ. Αλλά όλο αυτό που βλέπουμε μετά τον τραυματισμό του Μοντέρο είναι ένα μπάσκετ μιας εποχής που έχει περάσει. Κι αν ξαναγίνει μόδα, όποιος το σπορ το αγαπάει αυτό που θα θυμάται θα είναι τον Ολυμπιακό που γύριζε ματς από το -18 χωρίς προπονητή στον πάγκο, αλλά βάζοντας πάνω από 100 πόντους στη Βαλένθια. Έναν Ολυμπιακό που περίμενες να δεις, όχι για τις βουτιές στο παρκέ, αλλά για τον τρόμο που προκαλούσε στους αντιπάλους του.

Δεν ξέρω εσάς. Εμένα μου λείπει ήδη…

Η μεγάλη ιστορία και η απλή δουλειά

Fri, 06 Nov 2026 11:28:00 GMT

Μετά τις δύσκολες βραδιές που υπήρχαν στο πρόγραμμα της ΑΕΚ στο Τσάμπιονς λιγκ και του Ολυμπιακού στο Europa League έπρεπε να ‘ρθουν δυο νίκες στα χθεσινά παιχνίδια των ελληνικών ομάδων στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις και δυο νίκες τελικά ήρθαν. Ο ΟΦΗ κέρδισε με 0-2 στο Βελιγράδι την Χάποελ Μπερ Σεβά και ο Παναθηναϊκός έκανε την δουλειά του κερδίζοντας στο ΟΑΚΑ την ΤΣΣΚΑ Σόφιας.

Ας δούμε μερικές λεπτομέρειες που δεν αφορούν μόνο τα παιγνίδια αλλά και την συνέχεια των δύο ομάδων στις διοργανώσεις που παίρνουν μέρος.

Χωρίς μυστικά, αλλά με μεγάλη συγκέντρωση

O ΟΦH φανερά πλέον δεν μπήκε στο Europa League για να χαρεί την συμμετοχή του αλλά για να γράψει ιστορία. Η ομάδα του Χριστού Κόντη επιβεβαιώνοντας την αίσθηση ότι παίζει ίσως λίγο καλύτερα εκτός έδρας από ότι στο Παγκρήτιο πήρε μια πολύτιμη νίκη απέναντι στην Χάποελ Μπερ Σεβά στο Βουκουρέστι που θυμίζω μάλιστα ότι είναι και πρωταθλήτρια Ισραήλ ενώ μετά το μάλλον νωθρό της ξεκίνημα στην διοργάνωση (μια ισοπαλία και δύο ήττες σε τρία ματς) έπαιζε χθες βράδυ τα ρέστα της. Ο ΟΦΗ είχε μεν κάποιες στιγμές που πιέστηκε και χρειάστηκε να αμυνθεί αλλά το έκανε τόσο καλά ώστε απονεύρωσε την αντίπαλό του παίζοντας ειδικά στο πρώτο ημίχρονο πολύ και με το άγχος της.

Ο ΟΦΗ δεν έχει τακτικά μυστικά: η πρόοδός του έχει να κάνει με την ομοιογένεια και το «δέσιμό» του και όχι με διαβολιές που προκύπτουν από παιγνίδι σε παιγνίδι. Παίζει καλύτερα από οποιαδήποτε ελληνική ομάδα το 5-3-2 με τις όποιες παραλλαγές του (χθες έμοιαζε πιο πολύ με 3-4-3 γιατί στην επίθεση ξεκίνησαν ο Νους, ο Κόντρο και ο Φούντας) και αν υπάρχει κάτι πολύ ενδιαφέρον είναι το πως χρησιμοποιούνται οι ακραίοι μπακ: ο δεξιός μπακ Ντίκμαν μένει πιο πολύ πίσω (ώστε οι τρεις στόπερ να γίνονται με την προσθήκη του τετράδα, όποτε απαιτείται) και από την άλλη πλευρά ο Αθανασίου παίζει πιο πολύ σαν χαφ γιατί είναι και πιο δημιουργικός. Χθες ο αμυντικός μηχανισμός του ΟΦΗ (με τον Μπουχαλάκη σταθερά μπροστά από την άμυνα) ήταν υποδειγματικός: οι τυπικά γηπεδούχοι προσπαθούσαν με μεγάλες διαγώνιες μπαλιές να βρουν χώρους στο πλάι και σήκωναν την μπάλα πράγμα που διευκόλυνε πολύ το έργο του Πούγγουρα και του Νικολάου. Και οι δυο είναι στην κατηγορία Ελληνων παικτών που αφού έκαναν την διαδρομή τους βρήκαν στο Ηράκλειο μια ομάδα που τους δίνει ρόλους πρωταγωνιστών: υπάρχουν κι άλλοι πολλοί.

Αν η άμυνα του ΟΦΗ έχει οργάνωση και μηχανισμούς που ο Κόντης έχτισε αξιοποιώντας τον χρόνο, η επίθεση βασίζεται πολύ στην αξιοποίηση των στιγμών: υπάρχει συγκέντρωση ώστε η ομάδα να εκμεταλλευτεί τις ευκαιρίες ξέροντας ότι δεν θα είναι πάρα πολλές. Ο ΟΦΗ έχει πάντα επιθετικούς που αν βρουν χώρους μπορούν να τιμωρήσουν όποιος κάνει το λάθος να τους δώσει το δικαίωμα να τρέξουν – ο Νους, ο Αϊτόρ (που χθες μπήκε αλλαγή), ο Φούντας δεν κάνουν άλλο. Μπορεί όμως και να σκοράρει από στημένες φάσεις κι αυτό έκανε χθες. Χωρίς να έχει πανικοβάλει πολλές φορές την άμυνα των τυπικά γηπεδούχων ο ΟΦΗ άνοιξε το σκορ στη λήξη του πρώτου ημιχρόνου με τον Πούγγουρα μετά από γέμισμα του Αθανασίου και διπλασίασε τα τέρματα του στο 56΄με τον Φούντα πάλι μετά από χτύπημα φάουλ: ο Φούντας είναι ηγέτης και σκόρερ της ομάδας του Κόντη σ’ αυτή την καταπληκτική πορεία αλλά ο Αθανασίου έχει αυτή την στιγμή ένα magic touch μοναδικό. Εχει χτυπήσει το φάουλ που έχει προκαλέσει το 1-0 κι έχει ακουμπήσει την μπάλα για να την στρώσει στον Φούντα πριν την εκτέλεση που έφερε το 2-0. Ο,τι ακουμπάει γίνεται ασίστ!

Τι περιμένει τον ΟΦΗ στην συνέχεια; Μια ακόμα δοκιμασία αυτή την φορά με την Αντερλεχτ στο Παγκρήτιο. Αν πάρει αυτό το ματς προκρίθηκε, αλλά δεν μιλάμε για τελικό: αν εξαιρέσει κανείς το παιγνίδι με την Μπενφίκα (πρωτοπόρο στην διοργάνωση) και στα ματς με την Στουρμ Γκρατς και την Λεχ Πόζναν η ομάδα του Κόντη μόνο χαμένη από χέρι δεν είναι. Τους Πολωνούς μάλιστα μπορεί να τους βρει στο Παγκρήτιο εντελώς αδιάφορους την τελευταία αγωνιστική.

Η δουλειά έγινε εύκολα

Ο ΠΑΟ διασκεδάζει στο Conference League κάνοντας κυρίως την δουλειά του. Η χθεσινή νίκη του απέναντι στην ΤΣΣΚΑ Σόφιας είναι πιο εύκολη απ’ όσο δείχνει το τελικό σκορ (2-1) αν και η ομάδα από την Βουλγαρία δικαίωσε τον κόουτς Νίστρουπ και εμφανίστηκε στην αρχή του παιγνιδιού τουλάχιστον λίγο καλύτερη από αυτό που μας είχε δείξει στα ματς του Αυγούστου με τον ΟΦΗ. Αν ο ΠΑΟ ζορίστηκε λίγο είναι γιατί μετά από ένα μικρό διάστημα που είχε αφήσει στην άκρη αυτό το πρόβλημά του ο Παναθηναϊκός έδειξε ξανά ένα από τα ελαττωματάκια που έχει από την αρχή της χρονιάς: να χαρίζει στον αντίπαλό του ένα γκολ και μάλιστα εντός έδρας. Αυτό συνέβη στο 41΄ όταν οι φιλοξενούμενοι έφτασαν μάλλον αναπάντεχα στην ισοφάριση με τον Αλμέιδα μετά από μια εκτέλεση κόρνερ: ο σκόρερ βρέθηκε εντελώς μόνος στο ύψος της μικρής περιοχής. Ο Παναθηναϊκός χρειάστηκε λίγο για να πάρει μπροστά (κυρίως γιατί ο Λούζα έμοιαζε μόνος στην μεσαία γραμμή με τους Κάνγκουα και Ταμπόρδα να έχουν το μυαλό στην επίθεση) αλλά προηγήθηκε με τον Καλάμπρια στο 37΄ τον οποίο έβγαλε μόνο απέναντι από τον πολύ καλό τερματοφύλακα των Βούλγαρων με τακουνάκι ο Ταμπόρδα. Μια σωρεία χαμένων ευκαιριών δημιούργησε κάποια ανησυχία στο ΟΑΚΑ για το αν ο ΠΑΟ θα φτάσει σε μία ακόμα νίκη αλλά αυτή τελείωσε όταν στο 68΄ο Ταμπόρδα μετά την ασίστ του Τετέι έκανε το 2-1 . Ο Νίστρουπ έκανε ένα μάλλον μικρό rotation κρατώντας στον πάγκο τους Καμαρά, Τετέι και Ντέσερς χάρηκε σίγουρα για μια ακόμα πολύ καλή εμφάνιση του Αντίνο και ο ΠΑΟ έσβησε το ματς μετά το γκολ του Ταμπόρδα παίζοντας προσεχτικά. Γκολ που να του χρειαστούν σε πιθανές ισοβαθμίες κουβαλά από το 1-5 με την Καϊράτ, που χθες πήρε ισοπαλία στο Μπέργκαμο από την Αταλάντα: από αυτό και μόνο καταλαβαίνει κανείς ότι ο ΠΑΟ έχει τεράστια ευκαιρία όχι διάκρισης στο Conference League αλλά ακόμα και κατάκτησής του.

Σήμερα είναι εκτός των πρώτων εικοσιτεσσάρων που θα συνεχίσουν η Χετάφε, η Μίντιλαντ και η Νόρτσελαντ που θεωρούνται και από τις καλές ομάδες στην διοργάνωσης. Με την τελευταία ο μεταξύ των πρώτων ΠΑΟ θα παίξει στην επόμενη αγωνιστική για να κλειδώσει την συμμετοχή του στην οκτάδα.

Δουβίκα εσύ σούπερ σταρ

Fri, 06 Nov 2026 09:59:00 GMT

Εμείς ασχοληθήκαμε με το παιχνίδι της AEK με την Ρεάλ Μαδρίτης και λογικά. Αλλά στην τέταρτη αγωνιστική της League Phase του Τσάμπιονς λιγκ έγιναν σωρό άλλα εξίσου περιπετειώδη και επίσης πολύ ενδιαφέροντα. Και είχαμε και γκολ του Δουβίκα που έγραψε ιστορία κάνοντας χατ τρικ στη νίκη της Κόμο με την Λανς, αλλά και του Καρέτσα που άνοιξε λογαριασμό με την Μπορούσια Ντόρτμουντ στο ματς με την Μπέτις. Επανεμφανίστηκε κι ο Τζόλης στην διοργάνωση που του έδωσε την δυνατότητα να λάμψει: μετά την χρησιμοποίησή του στο ματς της Αρσεναλ με την Λίβερπουλ στην Πρέμιερ λιγκ, ο Αρτέτα τον έστειλε στο γήπεδο και στην Πράγα σημάδι του πόσο τον υπολογίζει. Επαιξε βασικός και ο Ιωαννίδης μετά από καιρό και η Σπορτινγκ κέρδισε.
Αλλά στο ημερολόγιο που κρατάω προς τον τελικό της Μαδρίτης ας βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά.

Το Μάντσεστερ των ανατροπών

Αντίθετα από αυτό που είχε συμβεί στις προηγούμενες αγωνιστικές αυτή τη φορά δεν είχαμε εκπροσώπους μίας χώρας οι οποίοι κέρδισαν όλοι η έχασαν όλοι. Οι αγγλικές ομάδες ήταν πρωταγωνίστριες στα πιο ενδιαφέροντα παιχνίδια. Η Μάντσεστερ Σίτι χρειάστηκε ένα γκολ του Χααλαντ (που για μια ώρα δεν υπήρχε στο ματς) για να λυγίσει τελικά την Λειψία που ήταν για μια ακόμα φορά εξαιρετική, αλλά λίγο απρόσεκτη στην άμυνα. Η Άρσεναλ προηγήθηκε με 2-0 στην Πράγα απέναντι στην Σλαβια και μετά σταμάτησε να παίζει: στο τέλος ίδρωσε και να κερδίσει κιόλας. Εντυπωσιακά τα δυο σερί των συγκεκριμένων ομάδων: η Αρσεναλ τρέχει χωρίς ήττα σε 18 ματς, η Σλάβια χωρίς νίκη σε 19!

Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έκανε την νίκη της αγωνιστικής. Έχανε 0-2 από τη Ρόμα στο Ολντ Τράφορντ που «έβραζε» (σε σημείο μάλιστα που έπεσαν και αντικείμενα στον αγωνιστικό χώρο), αλλά ο Ματέο Κούνια και ο Πάολο Φερνάντες κατάφεραν στο δεύτερο ημίχρονο να γυρίσουν το παιχνίδι και να κάνουν το γήπεδο να χειροκροτήσει την ομάδα για την προσπάθεια. Η εφετινή ιστορία της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (μια ιστορία σύγχυσης και παρακμής) είναι αρκετά ενδιαφέρουσα και θα την γράψω προσεχώς: είναι η ιστορία μιας ομάδας της οποίας ο προπονητής (ο καλός Κάριγκ) αντέχει στον πάγκο γιατί οι οπαδοί τα έχουν με την διοίκηση – το ότι αντέχει δεν σημαίνει και ότι προσφέρει και κάτι. Καθόλου κολακευτικό για τη Ρόμα ότι χάνει δεύτερο ματς στα τέσσερα που έχει δώσει ενώ ήταν με δύο γκολ μπροστά αλλά, για τη Ρόμα μιλάμε: ακόμα στην Ρώμη οι οπαδοί της συζητάνε για το ότι είναι άδικο που ο Τότε δεν πήρε την Χρυσή Μπάλα.

Δεν τα πήγαν καλά οι άλλες αγγλικές ομάδες. Ο Ιραόλα έκανε ακατανόητα πράγματα στο παιχνίδι της Λίβερπουλ με την Φενέρ και το πλήρωσε. Ο Βάσκος άφησε στον πάγκο τους Χάπκο, Βιρτζ και Ισαακ, όχι για να τους ξεκουράσει αλλά για να τους χρησιμοποιήσει στο δεύτερο ημίχρονο. Αυτή η ακατανόητη απόφαση μπέρδεψε την Λίβερπουλ και στα δύο ημίχρονα κι έδωσε στους Τούρκους τη δυνατότητα να πετύχουν τρία γκολ και να κερδίσουν με 3-2: ο πρώην παίκτης της Λίβερπουλ Ντέρεκ Κάουτ που ήταν στο πάγκο της Φενέρ έζησε την μεγάλη στιγμή του. Έχασε και η Αστον Βίλα για πρώτη φορά φέτος αλλά από την Μπαρτσελόνα στο Καμπ Νου κι αυτό δικαιολογείται. Η Μπαρτσα μετά την ήττα από την Ρεάλ έχει μόνο νίκες παντού και εύκολες παρα τις απουσίες: Ολμο, Κουντέ, Γκαρθία, Εσπαρτ φυσικά και ο Ρόδρι έβλεπαν τον Ραφίνια και τον Γιαμάλ να σκοράρουν από τις εξέδρες.

Τραυματισμοί αλλά και πολλά γκολ

Σε αυτή την αγωνιστική ομάδες που θέλουν να τερματίσουν στην πρώτη οκτάδα έδειξαν τα δόντια τους. Εκτός από την Μπαρτσελόνα μεγάλη νίκη πήρε η Μπάγερν Μονάχου που κέρδισε την Ατλετικο στη Μαδρίτη με 2-0 επίσης έχοντας πολλούς απόντες. Στην Ισπανία άρχισε πάλι μια συζήτηση για το αν έκανε καλά η Ατλέτικο που κράτησε τον Σιμεόνε. Η Μπάγερν κέρδισε το ματς κυριαρχώντας στην μεσαία γραμμή και παίζοντας προσεχτική άμυνα: δεν έκανε το συνηθισμένο της ματς αλλά κάτι που το Κίκερ χαρακτήρισε «πρόβα για τα νοκ άουτ ματς που θα έχει μπροστά της». Ήταν φυσικά φανταστική και η Παρί Σεν Ζερμέν που διέλυσε την Βιγιαρεαλ με 6-0 χωρίς την μισή της επίθεση ενώ τα τέσσερα γκολ στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά είναι ένα ρεκόρ που δύσκολα θα καταρριφθεί. Η Εκιπ προβλέπει νέο τελικό και αντιπαραβάλει την εμφάνιση των πρωταθλητών με αυτή της Ρεάλ Μαδρίτης που όπως γράφει ίδρωσε για να κερδίσει το ματς με την ΑΕΚ.

Αλλά τα μάτια όλων ήταν στην απίθανη ομάδα της Κόμο, που πέτυχε εννέα γκολ στη Λάνς κάνοντας όλη την Ευρώπη να αναρωτιέται πως μπορεί να έχει συμβεί αυτό. Χρωστάω ένα κομμάτι για την Κόμο και θα το γράψω πριν η ομάδα του Φαμπεργκας πριν παίξει με την AEK. Η παραγωγικότητα της τετράδας Παζ, Ντα Κούνια, Κακερέ, Μπατούρινα είναι κάτι σπάνιο: θα βγάλουν τον υπέροχο Δουβίκα πρώτο σκόρερ στην διοργάνωση. Οι παίκτες του Φάμπεργκας ψάρωσαν την υπο διάλυση Λανς με την εμφάνισή τους πριν καν το ματς αρχίσει: μπήκαν στο γήπεδο με καμπαρντίνες σαν να έχουν πάει βόλτα να δουν τα αξιοθέατα της πόλης.

Στα αξιοσημείωτα της αγωνιστικής το πέρασμα της Ιντερ από την Ολλανδία (το 3-0 με την Φέγενορντ χωρίς τον Λαουτάρο ήταν απρόβλεπτο) και το γκολ του Καρετσα με το οποίο η Μπορούσια Ντορτμουντ λύγισε την μαχητική Μπέτις που έχασε για πρώτη φορά φέτος. Ο προπονητής του Καρετσα ο πολύς Κόβατς είχε πει ότι ο μικρός δεν είναι ο παίκτης που υπέγραψε στην ομάδα μετά το πρόσφατο λοιποθυμικό επεισόδιο: ο μικρος με το γκολ και την απόδοση του του απάντησε.

Εβρεξε τεσσάρες

Είχαμε κι άλλα ωραία. Η Γαλατα που με τον Οσιμεν είναι άλλη ομάδα κέρδισε την Στουτγκαρδη με δυο γκολ στο εικοσάλεπτο από ένα μάλλον απρόβλεπτο σκόρερ τον Ρώσο Μπατράκοφ. Η Σπορτινγκ Λισαβόνας πήρε μια μεγάλη νίκη με την Σαχτάρ στο Λονδίνο με βασικό τον Ιωαννίδη που δεν ήταν όμως πολύ καλός.

Κατά τα άλλα έβρεξε τεσσάρες! Η Πόρτο έφτασε στην πρώτη της νίκη διαλύοντας την χωρίς άμυνα Νάπολη με 4-1. Η Βίκινγκ έβαλε κι αυτή τέσσερα γκολ στην Σαμπάχ κλέβοντας τη δόξα από την Μπόντο που έμεινε στο 0-0 με την Λιλ. Η Λασκ απέδειξε ότι η προηγούμενη νίκη της κόντρα στην Σπορτινγκ δεν ήταν τυχαία και κέρδισε με 400 την Σλόβαν. Δεν έβαλε τέσσερα γκολ αλλά κέρδισε και η Κλαμπ Μπριζ την PSV Αϊτχόβεν. Που είναι απίστευτο αλλά στο Τσαμπιονς λιγκ δεν μπορεί να βάλει δεύτερο γκολ στο ματς ενώ στην Ολλανδία βάζει δυο στο πρώτο ημίχρονο.

Πόσοι βαθμοί χρειάζονται

Η ερώτηση είναι πόσοι βαθμοί θα χρειαστούν στην ΑΕΚ για να μπει στις πρώτες 24 και να συνεχίσει. Είναι δύσκολο να το υπολογίσεις. Σήμερα οι ομάδες που βρίσκονται στην 24η θέση έχουν τέσσερις βαθμούς σε τέσσερις αγωνιστικές. Η λογική λέει ότι οκτώ θα έπρεπε να φτάνουν. Αλλά δεν είναι έτσι ακριβώς γιατί στο τέλος όποιοι έχουν ελπίδες κερδίζουν όποιους δεν έχουν ελπίδες. Κι ο σκοπός δεν είναι να φτάσεις τους 9 ή τους 10 ή τους 11 βαθμούς αλλά να αφήσεις δώδεκα ομάδες πίσω σου.

Δύσκολο να το πεις

Είναι δύσκολο να υπολογίσεις πόσοι βαθμοί χρειάζονται για να βρίσκεσαι στις πρώτες 24 ομάδες και να συνεχίσεις . Σήμερα οι ομάδες που βρίσκονται στην 24η θέση έχουν τέσσερις βαθμούς σε τέσσερις αγωνιστικές. Η λογική λέει ότι οκτώ βαθμοι θα έπρεπε να φτάνουν καθώς είναι πιθανό να συνεχίσουν όλοι με την ιδία συγκομιδή. Αλλά δεν είναι έτσι ακριβώς γιατί στο τέλος όποιοι έχουν ελπίδες κερδίζουν όποιους δεν έχουν ελπίδες. Και μαζί με την ΑΕΚ υπάρχουν πολλές ομάδες στους 3 βαθμούς - το λέω γιατί το θέμα δεν είναι μόνο πόσους βαθμούς θα κάνεις αλλά και πόσες ομάδες θα αφήσει πίσω.

Της Ρεάλ το φόβητρο, αλλά...

Thu, 05 Nov 2026 10:34:24 GMT

Δεν υπήρξε νομίζω άνθρωπος που να είδε το ματς της ΑΕΚ με την Ρεάλ Μαδρίτης, να αγαπάει το ποδόσφαιρο και να μην σκέφτηκε στο τέλος του αυθόρμητα πως το αποτέλεσμά του υπήρξε άδικο. Η ΑΕΚ έχασε από την Βασίλισσα εξαιτίας ενός καταπληκτικού γκολ του Βαλβέρδε στις καθυστερήσεις – με ένα buzzer bitter απέναντι στο οποίο δεν μπορούσε κανείς να κάνει τίποτα. Το σουτ είναι από μακριά, δεν είναι καθαρό αφού κάποιος πέφτει στην μπάλα (νομίζω ο Ρότα), ο Μπρινιόλι κάνει ό,τι μπορεί αλλά δεν γίνεται να το βγάλει. Μια τέτοια επιπέδου ομάδα όπως η Ρεάλ Μαδρίτης έχει παίκτες που μπορεί να βάλουν ένα τέτοιο γκολ και το κακό ήταν ότι γκολ ανάλογης ομορφιάς έβαλε δυο: κι αυτό με το οποίο φτάνει στην πρώτη ισοφάριση με τον Μπέλιγχαμ είναι ένα γκολ σπάνιας ομορφιάς – ένα τακουνάκι σε κίνηση που σε κάνει να απορείς πως ο διάβολος το σκέφτηκε και το τόλμησε. Αλλά αυτή είναι η Ρεάλ Μαδρίτης. Το καλό στην ιστορία της αναμέτρησής της με την ΑΕΚ είναι ότι είδαμε σε όλη της την ομορφιά και την ΑΕΚ.

Η πρώτη φορά

Μετά το ματς της ΑΕΚ με την Μάντσεστερ Σίτυ είχα κρίνει πολύ αυστηρά την πρωταθλήτρια Ελλάδος και ο λόγος είναι το ματς που έκανε χθες. Η ΑΕΚ και στο ματς με την Σίτυ αλλά και στο ματς με την Σαχτάρ δεν έδειξε τις πραγματικές της δυνατότητες για μια σειρά από λόγους που τότε είχα εξηγήσει: ειδικά με την Σίτυ η απάντηση στην κριτική μου ήταν το «μπάτζετ», η διαφορά κλάσης του ρόστερ κι άλλα ανάλογα. Χθες απέναντι στην Ρεάλ η ΑΕΚ έδειξε πως όλα είναι σχετικά: αν η απόδοση είναι αυτή που πρέπει όλα μπορεί να συμβούν. Η ΑΕΚ προηγήθηκε δυο φορές, έφτασε δυο λεπτά από το να πάρει αποτέλεσμα, πλήρωσε τελικά λεπτομέρειες που έχουν να κάνουν με την ποιότητα των παικτών του Μουρίνιο, αλλά για την δική της απόδοση κανείς δεν μπορεί να της προσάψει το παραμικρό. Η όποια κριτική μπορεί να γίνει αφορά αποκλειστικά διαχειριστικές λεπτομέρειες – πρόκειται για κρίσεις εκ των υστέρων που μπορεί να υπάρξουν στα πλαίσια της ανάγνωσης του ματς μετά το τέλος του. Στη διάρκεια του παιγνιδιού η ΑΕΚ υπήρξε άριστη. Πρώτα από όλα γιατί το σχήμα και η στρατηγική του προπονητή της αποδείχτηκαν επιλογές ορθές και παράλληλα γιατί όποιος αγωνίστηκε έκανε κατάθεση ψυχής. Αυτό είναι το Τσάμπιονς λιγκ: έτσι επιβάλλεται να σκέφτεσαι και να παίζεις. Κατά κάποιο τρόπο η ΑΕΚ έδωσε χθες το πρώτο της ματς σε αυτή την διοργάνωση. Δεν έπαιξε σε μια ουδέτερη έδρα όπως με την Σαχτάρ. Δεν ψάρωσε όπως με την Σίτυ. Και η Ρεάλ δεν είναι η Λασκ, αλλά η ομάδα που τιμά την διοργάνωση πιο πολύ από όλες.

Η πρέπουσα ενδεκάδα

Ο Μάρκο Νίκολιτς, αφήνοντας κατά μέρους δογματισμούς, παρουσίασε μια ΑΕΚ που δεν είχαμε ξαναδεί και που κατά την γνώμη μου είναι η πρέπουσα όχι μόνο για το χθεσινό ματς αλλά και για άλλα ματς στην συγκεκριμένη διοργάνωση: αν μάλιστα είχαμε δει το συγκεκριμένο σχήμα στην Αγγλία μπορεί και τα αποτελέσματα της ΑΕΚ να ήταν καλύτερα. Η γνωστή άμυνα προστατεύθηκε από τους Καϊρίνεν και Αριάνγκα, ο Κοϊτά ξεκινούσε από πιο πίσω για να εκμεταλλευτεί την ταχύτητα του, ο Μάγερ έβαζε τις πινελιές του και ο Γκατσίνοβιτς είχε εντολή να βοηθά κάθε συμπαίκτη στην άμυνα στην μπάλα. Ολοι τους έπαιξαν πίσω από τον Γιόβιτς που ήθελε να δείξει στην παλιά του ομάδα γιατί κάποτε φόρεσε την φανέλα της. Με καλή κάλυψη του γηπέδου, ταχύτητα στην ανάπτυξη και τρέξιμο που έκανε δύσκολη την δουλειά των μέσων του Μουρίνιο η ΑΕΚ προηγήθηκε με τον Κοϊτα, είδε τον Κουρτουά να της στερεί τουλάχιστον ένα γκολ ακόμα κι αν δεν πήγε με το 1-0 στα αποδυτήρια αυτό οφείλεται στην ιδιοφυία του Μπέλιγχαμ. Στο δεύτερο ημίχρονο, μετά από ένα μικρό διάστημα αναμονής ώστε να δει τι μπορεί να έχει αλλάξει η Ρεάλ, ο Νίκολιτς «άνοιξε» το ματς πιο πολύ με τον Ζίνι αντί του Μάγερ αρχικά, και τους Βάργκα και Μάριν (αντί του Γκατσίνοβιτς και του Καϊρίνεν) για να πάει στο αγαπημένο του 4-4-2 και να δει τον Πήλιο να δίνει στην ΑΕΚ ένα νέο προβάδισμα.

Ο Μουρίνιο βέβαια είχε κι αυτός τις ιδέες του. Κλείνει το ματς με τον ΕμΠαπέ ελεύθερο, τους Εντρικ και Εσπι να γεμίζουν την περιοχή του Μπρινιόλι και τους Βαλβέρδε, Καρέρας και Μπραχίμ Ντίαζ να συνθέτουν μια άλλη μεσαία γραμμή. Και παίρνει το ματς με μια ομάδα που κάνει στο τέλος μεγάλη κατοχή μπάλας γιατί αυτό ξέρει. Μόνο ανησυχητικό για την ΑΕΚ ότι όπως και στην Αγγλία το χειρότερό της διάστημα στο ματς είναι το τέλος του παιγνιδιού: δέχεται δυο γκολ ενώ ο ΕμΠαπέ έχει και σουτ στο δοκάρι – ίσως σε αυτό το διάστημα θα ήταν χρησιμότερος ο Βιτάλις από τον Ζούμπκοφ ή έστω ένας τρίτος στόπερ. Αλλά και πάλι δεν ξέρω τι είδους καλύτερη άμυνα θα μπορούσε να προκύψει απέναντι σε φάσεις όπως αυτή που η Ρεάλ έφτιαξε για να ισοφαρίσει με τον ΕμΠαπέ. Και το σουτ του Βαλβέρδε είναι απλά απόδειξη σιγουριάς και αυτοπεποίθησης μεγάλου παίκτη.

Ο Πορτογάλος προπονητής είπε τα καλύτερα για την ΑΕΚ στο τέλος του παιγνιδιού εκθειάζοντας και τους παίκτες και τον προπονητή της αλλά και τον τεχνικό διευθυντή της: αυτό το τελευταίο μαρτυρά ότι είδε παίκτες να κάνουν πολλά που δεν περίμενε. Οι παίκτες της ΑΕΚ, σχεδόν όλοι, έδωσαν πραγματικά τα πάντα. Αυτός είναι ο τρόπος να κάνεις μεγάλα ματς στο Τσάμπιονς λιγκ. Αν σκέφτεσαι τα μπάτζετ και άλλα ανάλογα δεν κάνεις τίποτα.

Μεγάλο συνωστισμός

Η ΑΕΚ είχε χθες μια ήττα, ας πούμε, εντός προγράμματος. Αλλά ο βαθμός θα της ήταν πολύ χρήσιμος. Ο μεγάλος συνωστισμός ομάδων με 4 και 3 βαθμούς μαρτυρά ότι το όριο πρόκρισης μπορεί φέτος να είναι και οι 12 βαθμοί. Για να τους φτάσει θέλει 3 νίκες σε 4 ματς: δεν είναι απλό. Από την άλλη με εμφανίσεις σαν την χθεσινή είναι δεδομένο πως θα προσφέρει δυο μεγάλες βραδιές στο κοινό της που την υποστήριξε χθες καταπληκτικά. Το Τσάμπιονς λιγκ σου δίνει και άλλα πέρα από χρήματα: με τέτοια ματς κάνεις τον κόσμο να σε λατρεύει, αποκτάς βεβαιότητες και αυτοπεποίθηση, δημιουργείς κάτι σαν βάση δεδομένων που είναι πάντα χρήσιμα στην πορεία της σεζόν. Νομίζω πως πλέον σε κάθε κρίσιμο ματς που η ΑΕΚ έχει μπροστά της όλοι θα σκέφτονται πως «αν παίξει όπως με την Ρεάλ Μαδρίτης μπορεί τα πάντα». Κι αν μπορεί να παίξει έτσι κι εκτός έδρας αυτό δεν θα είναι απλή εκτίμηση, αλλά μεγάλη αλήθεια.

Ο Ιμανόλ δεν φοβάται

Thu, 05 Nov 2026 10:27:57 GMT

Ο Ολυμπιακός είχε τρεις νίκες σε τρία ματς πριν πάει στην Γαλλία για την τέταρτη αγωνιστική της League Phase του Europa League κι όμως η χθεσινή ισοπαλία που απέσπασε από την Ρεν είναι αποτέλεσμα σημαντικότερο από τις τρεις προηγούμενες νίκες του. Η Ρεν δεν έχει την προβληματική εικόνα της Μαρσέιγ στο γαλλικό πρωτάθλημα και είναι δυνατότερη ομάδα από την Γιαγκελόνια και την Σλάβια Πράγας. Η γαλλική ομάδα στο γήπεδό της είναι αήττητη φέτος, βρίσκεται ένα μόλις βαθμό μακριά από την κορυφή του γαλλικού πρωταθλήματος, έχει καλά αποτελέσματα και στο Europa League και - το σπουδαιότερο - περίμενε τον Ολυμπιακό γνωρίζοντάς τον καθώς ο προπονητής της Φρανκ Εζ τον είχε δει να κερδίζει την Ολιμπίκ Μαρσέιγ πριν από ένα μήνα. Νομίζω πως αυτό ειδικά έπαιξε το ρόλο του. Ο Εζ αλλάζει συχνά σχήματα. Χθες διαλέγοντας να παίξει αρχικά με τρεις κεντρικούς αμυντικούς θέλησε να περιορίσει τα ρίσκα – σημάδι ότι τον Ολυμπιακό τον φοβήθηκε. Κι όποιος τον Ολυμπιακό τον φοβάται είναι δύσκολο να τον κερδίσει.

Ενας ηρωϊκός Φορτούνης και άλλοι πολλοί

Ο Ολυμπιακός από την μεριά του δεν φοβήθηκε τους γηπεδούχους γιατί γενικώς στην Ευρώπη χρόνια τώρα δεν φοβάται. Όπως φαίνεται δεν φοβάται και ο νέος προπονητής του που φαίνεται ότι ξέρει την νοοτροπία της ομάδας (και του συλλόγου γενικότερο θα λεγα…). Βέβαια ο Ιμανόλ Αλγουαθίλ προβληματίζεται και για αδυναμίες που βλέπει. Ο Βάσκος διαβάζει τα ματς που προηγούνται, ίσως και λίγο περισσότερο από τους αντιπάλους που ο Ολυμπιακός έχει κάθε φορά μπροστά του. Αυτό χθες ήταν από την αρχή φανερό και ευδιάκριτο.

Ο Ιμανόλ είδε την δυσκολία του Ολυμπιακού στην κατοχή της μπάλας στα τελευταία του εκτός έδρας ματς και έβαλε στην ενδεκάδα παίκτες που μπορούν την μπάλα να την κρατήσουν: τον ηρωικό Κώστα Φορτούνη πρώτο από όλους που «έβγαλε» όλο το ματς συμμετέχοντας πολύ και στην ανασταλτική δουλειά. Μαζί του έβαλε στην μεσαία γραμμή τους Πουέρτα, Εσε, Σα και Μπέιλι, όλους πίσω από τον Γκονζάλες σε ένα δικής του έμπνευσης 4-1-4-1 που δεν είχαμε δει μέχρι τώρα, όπως άλλωστε δεν είχαμε δει και την συγκεκριμένη ενδεκάδα της οποίας την άμυνα αποτελούσαν οι Σάλιακας, Ρέτσος, Κάρμο και Μπρούνο. Ο Βάσκος ήθελε κυρίως ο Ολυμπιακός να κρατήσει μπάλα και ήταν βέβαιος πως αν αυτό θα συνέβαινε θα υπήρχαν και ευκαιρίες για γκολ: περιττό να το πω αλλά το γκολ ταλαιπωρεί πολύ την σκέψη του παρόλο που ο Ολυμπιακός έφτασε στη Γαλλία έχοντας πετύχει 8 γκολ στα τελευταία δύο ματς του πρωταθλήματος. Δεν είχε άλλωστε δυο παίκτες, τον Ρόκα και τον Μάριους, που στο πρωτάθλημα ο κόουτς χρησιμοποιεί πολύ.

Ο καλύτερος είναι ο Αθανασίου

Παρόλο που η ενδεκάδα αυτή ήταν σχεδόν πειραματική (Πουέρτα, Φορτούνης, Σα, Μπέιλι και Γλονζάλες δεν είχαν ξεκινήσει ποτέ μαζί σε κάποιο ματς) το παραγωγικότερο κομμάτι του Ολυμπιακού στο παιγνίδι ήταν το πρώτο και αν το γκολ έλειψε ήταν γιατί κάποια τελειώματα (όλων μάλιστα όσων έφτασαν σε θέση βολής) δεν ήταν τα καλύτερα: η απουσία του ΕλΚαμπί είναι μεγάλη. Ο Ολυμπιακός είχε τουλάχιστον πέντε επικίνδυνες επισκέψεις στα καρέ του Σαμπά στο πρώτο ημίχρονο: δυο στα πρώτα πέντε λεπτά – σημάδι του πόσο καλά μπήκε στο γήπεδο. Η Ρεν που είναι καλή ομάδα, ανασυντάχθηκε γρήγορα και είχε κι αυτή δυο επικίνδυνες επισκέψεις καθώς ο γρήγορος Αλ Ταμάρι ταλαιπωρούσε τον Μπρούνο κι ο Κάρμο που πήγαινε για βοήθειες σκορπούσε φάουλ παίζοντας κομμάτι άτσαλα. Στο 43΄ο Ολυμπιακός ήταν τυχερός: ο Μπρούνο πέτυχε το αυτογκόλ της χρονιάς «κρεμώντας» τον Ορτέγκα αλλά ο Αλ Ταμάρι ήταν σε θέση οφσάιντ και σωστά το γκολ δεν μέτρησε. Ο Ιμανόλ έχασε και τον Σάλιακα στο ημίχρονο που πόνεσε: γενικά με τα ακραία μπακ υπάρχει πρόβλημα – ο καλύτερος είναι ο Αθανασίου αλλά παίζει στον ΟΦΗ.

Στο δεύτερο ημίχρονο υπήρξε λιγότερο τρέξιμο και περισσότερη ένταση και από τις δυο ομάδες και πάλι όμως οι ευκαιρίες δεν έλειψαν. Ο Ιμανόλ φρέσκαρε την επίθεση με τους Ζέλσον, Γιάρεμτσουκ και Τσικίνιο: οι δυο πρώτοι έχασαν δυο πολύ καλές ευκαιρίες. Ο Ζέλσον έχασε την ευκαιρία του ματς γιατί με τις κεφαλιές (και το γκολ γενικότερα…) έχει τα θεματάκια του: όταν ο Φορτούνης τον έβγαλε φάτσα με την εστία αυτός απλά χάιδεψε την μπάλα με το μέτωπο. Κι ο Ουκρανός στην δική του φάση φάνηκε κρύος: βγήκε δυνατά στην μπάλα αλλά δεν την κράτησε χαμηλά. Αλλά χρειάστηκε στο τέλος και ο τερματοφύλακας του Ολυμπιακού: μια επέμβαση του Ορτέγκα στις καθυστερήσεις σε σουτ του Ροζιέν ήταν η καλύτερη της βραδιάς. Και ο προπονητής της Ρεν έπαιξε το ίδιο χαρτί με τον Αλγουαθίλ: άλλαξε τους δημιουργικούς του ποδοσφαιριστές ποντάροντας στην φρεσκάδα παικτών όπως ο Ροσιέν και ο Μπλας που συχνά ξεκινάνε. Αλλά ο Ολυμπιακός, αν και κάπως κουράστηκε στο τέλος, ήταν πολύ ψύχραιμος.

Επαγγελματική ισοπαλία

Είναι παράξενο αλλά το ματς αυτό έληξε 0-0 μολονότι με τον τρόπο τους και οι δυο ομάδες έπαιξαν για να κερδίσουν. Κι ίσως αυτό είναι το πιο σημαντικό για τον Ολυμπιακό: ότι πήρε ένα πολύ καλό αποτέλεσμα με δυο διαφορετικούς τρόπους. Εδειξε προσωπικότητα στην αρχή ψάχνοντας το γκολ και αμύνθηκε σωστά και χωρίς να υποφέρει όταν πιέστηκε. Με άλλα λόγια έδειξε μια πληρότητα χωρίς μάλιστα να έχει και παίκτες που έκαναν κάποιου τύπου υπέρβαση στην απόδοσή τους. Ο Ρέτσος ήταν πολύ καλός, ο Κάρμο προσεχτικός στο δεύτερο ημίχρονο μετά την ταλαιπωρία της αρχής, ο Εσε έτρεξε πολύ όπως και ο Πουέρτα, ενώ ο Ορτέγκα ήταν ο πολύ καλός τερματοφύλακας που βλέπουμε από την αρχή της σεζόν. Αυτός που έδειξε αντοχές σπάνιες είναι ο Κώστας Φορτούνης. Οι άλλοι έκαναν απλά την δουλειά τους, κάποιοι λίγο καλύτερα και κάποιοι λίγο χειρότερα. Όπως και ο Ολυμπιακός συνολικά. Και για αυτό, αυτό το αποτέλεσμα, μια επαγγελματική ισοπαλία ας πούμε, είναι σπουδαίο. Γιατί ο Ολυμπιακός το πήρε έχοντας κάνει δώδεκα τελικές, και αντιδρώντας ψύχραιμα στο διάστημα που ο αντίπαλος τον πίεσε.

Το ότι το πήρε σε μια δύσκολη έδρα, μαρτυρά πολλά για την καλή νοοτροπία με την οποία αντιμετωπίζει τα παιγνίδια του. Βέβαια θέλει ακόμα δουλειά. Και για να σκοράρει ευκολότερα και για να φτάσει στην πρώτη οκτάδα του Europa League – γεγονός ωστόσο που ολοένα και πιο πολύ μοιάζει στο χέρι του.

Μια νύχτα αρκετά ζόρικη

Wed, 04 Nov 2026 09:10:00 GMT

Στην διάρκεια μιας χρονιάς προκύπτουν για τις ελληνικές ομάδες και κάποιες βραδιές ζόρικες και η αποψινή είναι τέτοια και για την ΑΕΚ και για τον Ολυμπιακό που βρέθηκε στην ανάγκη να αγωνιστεί κι αυτός Τετάρτη. Η ΑΕΚ περιμένει για την τέταρτη αγωνιστική της League Phase του Τσάμπιονς λιγκ στην Allwyn Arena την Ρεάλ Μαδρίτης, που βρίσκεται σε πολύ καλή κατάσταση: μετά την νίκη με την Μπαρτσελόνα μοιάζει άλλη ομάδα. Ο Ολυμπιακός πάει για το Europa League ξανά στη Γαλλία για να παίξει με την Ρεν που εντός έδρας είναι αήττητη και αρκετά αποτελεσματική. Πρόσφατα ο Ολυμπιακός στην Γαλλία κέρδισε την Ολιμπίκ Μαρσέιγ. Που όμως δεν είναι τρίτη στο γαλλικό πρωτάθλημα, ένα μόλις βαθμό από την κορυφή.

Μιλάμε πολύ για προπονητές αλλά δεν νομίζω ότι τα αποψινά παιχνίδια της ΑΕΚ με την Ρεάλ Μαδρίτης και του Ολυμπιακού με τη Ρεν είναι παιχνίδια προπονητών. Προφανώς και ο Μάρκο Νίκολιτς και ο Ιμανόλ Αλγουαθίλ πρέπει να κάνουν τις καλύτερες επιλογές και σε ότι έχει να κάνει με τις αρχικές ενδεκάδες και σε ότι αφορά το σχήμα και την στρατηγική: αυτό είναι απαραίτητο γιατί αν θέλουν να κάνουν αποτέλεσμα οι ομάδες τους απαγορεύεται να βρεθούν πίσω στο σκορ – διορθώσεις σε τέτοια ματς δύσκολα αποδίδουν. Όμως το τι πρέπει να κάνουν οι προπονητές μοιάζει στα μάτια μου τόσο αναμενόμενο που σχεδόν ακυρώνει κάθε συζήτηση. Ολοι ξέρουν τι χρειάζεται. Η ερώτηση είναι αν γίνεται.

Αμυνα και προσοχή

Η ΑΕΚ πρέπει σίγουρα να παίξει καλύτερη άμυνα από αυτή που είδαμε στο παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό όπου κανείς από τους τέσσερις παίκτες που ξεκίνησαν στα μετόπισθεν δεν κόντραρε ένα έστω σουτ των επιθετικών του ΠΑΟ. Και ο Ολυμπιακός απ’ τη μεριά του πρέπει προφανώς να κάνει καλύτερη κατοχή μπάλας από αυτή που είδαμε και στο παιχνίδι με την Μαρσέιγ αλλά και στο ματς με την Κηφισιά. Αλλά για να συμβούν όλα αυτά δεν αρκούν οδηγίες των προπονητών και κατά τη γνώμη μου δεν είναι αυτόματο ότι θα γίνουν ακόμα κι αν υπάρξουν διαφοροποιήσεις στα γνωστά αρχικά σχήματα. Αν πχ η ΑΕΚ παίξει ξαφνικά με πέντε αμυντικούς ή με τρία χαφ δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα είναι και καλύτερη, αν οι παίκτες δεν δώσουν την ψυχή τους. Το ίδιο ισχύει και για τον Ολυμπιακό. Οποιαδήποτε αλλαγή στην βασική εντεκάδα για να πάρει ο Ολυμπιακός αποτέλεσμα θα πρέπει να συνοδευτεί από καλή απόδοση των παικτών. Για την ακρίβεια όχι απλά καλή. Την καλύτερη φετινή.

Η δεδομένη στρατηγική

Πως περιορίζεις την Ρεάλ Μαδρίτης; Είναι πολύ δύσκολο. Η Ρεάλ Μαδρίτης ήρθε και πέρσι τέτοιο καιρό στην Αθήνα και αγωνίστηκε με τον Ολυμπιακό που δεν είχε προβλήματα στην άμυνα – ίσα ίσα. Σε εκείνο το ματς, δέκα λεπτά εκρήξεων του ΕμΠαπέ και του Βινίσιους της έδωσαν ένα προβάδισμα τριών γκολ που τελικά μέτρησε και στο αποτέλεσμα του αγώνα: η Ρεάλ προηγήθηκε με 1-4 και πέτυχε την πρώτη της νίκη εναντίον ελληνικής ομάδας στην Αθήνα με 3-4. Στην Αθήνα έχει τρεις ισοπαλίες με τον Ολυμπιακό, μια με τον ΠΑΟ και μια με την ΑΕΚ, ενώ από τον Ολυμπιακό έχει και ήττα: αναφέρομαι σε ματς του Τσάμπιονς λιγκ. Υπάρχουν δυο λευκές ισοπαλίες με τον Ολυμπιακό: όλες οι άλλες είναι σε γεμάτα ματς που έχουν λήξει 2-2 και 3-3. Στην ήττα της από τον Ολυμπιακό είχε χάσει με 2-1.

Είναι αντικειμενικά δύσκολο απόψε να μην βάλει γκολ, οπότε η ΑΕΚ για να κάνει αποτέλεσμα πρέπει και να την περιορίσει την Ρεάλ Μαδρίτης και να σκοράρει και το δεύτερο μου μοιάζει πιο εύκολο από το πρώτο. Η ΑΕΚ στην έδρα της θα βρει καλές στημένες φάσεις και αντεπιθέσεις, το θέμα είναι αν μπορεί να την σταματήσει την Βασίλισσα. Θα το κάνει σίγουρα περιμένοντας λίγο πιο πολύ (ο Νίκολιτς είπε χαρακτηριστικά «δεν είμαστε τρελοί για να παίξουμε τίκι τάκα ποδόσφαιρο απέναντι σε αυτούς») και θα προσπαθήσει σίγουρα να είναι συμπαγής. Δεν θα μου κάνει εντύπωση να ξεκινήσει πάλι ο Αριάγκα πχ ή και ο Γκατσίνοβιτς. Αλλά είναι απαραίτητο η ΑΕΚ να μην δώσει χώρους.

Το πρόβλημα σε αυτά τα ματς είναι ότι και η στρατηγική όποιου θέλει την Ρεάλ να την σταματήσει είναι δεδομένη: οι πιο πολλές ομάδες περιμένουν στην άμυνα κι απλά ενοχλούν την Βασίλισσα επιθετικά όταν τους δίνεται η δυνατότητα. Το έκανε πχ πολύ καλά η Λειψιά στην προηγούμενη αγωνιστική. Ο Κουρτουά ήταν ο καλύτερος της Ρεάλ στο πρώτο ημίχρονο. Και τελικά το ματς έληξε 3-0. Γιατί η Βασίλισσα στο να ανοίγει κλειστές άμυνες είναι συνηθισμένη.

Ο Μουρίνιο δήλωσε πριν από το αποψινό παιχνίδι ότι τα παιχνίδια στην Ελλάδα είναι πάντοτε περίπλοκα και ανήγγειλε ότι θα κάνει ροτέισον γιατί η ομάδα του έχει αγωνιστεί την Παρασκευή στη Βαλένθια για την ισπανική λίγκα, αλλά όταν έχεις δει την ΑΕΚ να υποφέρει με τους πιτσιρικάδες της Μάντσεστερ Σίτι δεν μπορεί να πεις ότι αν ο Πορτογάλος προπονητής εμφανίσει απόψε μια ενδεκάδα με παίκτες που δεν παίζουν πολύ η ΑΕΚ θα έχει κάποιο τύπου αβαντάζ. Αβαντάζ θα έχει αν δούμε από τους παίκτες της μια αγωνιστική υπέρβαση. Το ματς αυτό δεν μοιάζει με κανένα απ’ όσα έχει δώσει η ΑΕΚ στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια.

Μια ομάδα σπαζοκεφαλιά

Ο Ολυμπιακός από την μεριά του τα τελευταία χρόνια έχει αγωνιστεί εκτός έδρας με ομάδες δυσκολότερες από την Ρεν. Δεν κρύβω όμως ότι με προβληματίζει η κατάστασή του καθώς στα εκτός έδρας παιγνίδια του (και με την Μαρσέιγ και με την Κηφισιά) φάνηκε να υποφέρει το πρέσινγκ των αντιπάλων και τις κούρσες των κυνηγών τους από τα πλάγια. Για να ανταπεξέλθει στο πρέσινγκ πρέπει να κυκλοφορήσει την μπάλα καλύτερα: δεν αρκούν μόνο σποραδικά κλεψίματα που μπορεί να δώσουν ο Εσε (που νομίζω πως θα ξεκινήσει) και ο Πουέρτα (που κάτι μου λέει πως θα παραμείνει στην ενδεκάδα αντί του Τσικίνιο). Πρέπει επίσης για να αντέξει τους κυνηγούς του Εζ να κάνουν μεγάλα παιγνίδια οι ακραίοι του: όλοι – και οι μπακ κι όσοι χρησιμοποιηθούν ως εξτρέμ. Αυτά τα παιγνίδια δεν τα έχω δει μέχρι τώρα.

Το πιο μεγάλο πρόβλημα του Ολυμπιακού ωστόσο είναι η ίδια η Ρεν συνολικά. Είναι μια έμπειρη ομάδα που δεν έχει ένα σταθερό σχήμα ενώ έχει μια σταθερή ενδεκάδα. Πιέζει πολύ παίζοντας με ένα δικό της τρόπο: συχνά δίνει την εντύπωση πως στο παράξενο ΜW που συχνά ο Εζ χρησιμοποιεί υπάρχουν 5 που αμύνονται και 5 που επιτίθονται. Βέβαια η γαλλική ομάδα εξίσου εύκολα μπορεί να παίξει και 4-3-3 όπως κόντρα στον ΟΦΗ πχ που την ζόρισε αρκετά και γιατί ο τερματοφύλακας Χριστογιώργος έκανε το ματς της ζωής του. Όμως το πιο παράξενο με την Ρεν είναι ότι δεν έχει κάποιους σταθερούς ηγέτες. Ο Ρονζιέ ξεχωρίζει στα χαφ γιατί δένει τις γραμμές, ο Λεπώλ και ο Μπλας είναι επικίνδυνοι με την μπάλα, αλλά τον ΟΦΗ πχ τον κέρδισε ο Ναζιντά που αριστερός μπακ βρέθηκε ελεύθερος επιθετικός (!) και γύρισε το ματς. Γενικά είναι δύσκολο να προσαρμοστείς στην Ρεν για να την ακυρώσεις: πρέπει να παίξεις καλύτερα από αυτή. Δεν είναι απλό.

Πόλεμος και κατοχή

Ο Νίκολιτς είπε χθες ότι οι παίκτες του είναι σίγουρος πως θα δείξουν την προσωπικότητά τους και ότι θα πολεμήσουν σκληρά. «Θα βγάλουμε πολλή ενέργεια. Αυτό το στάδιο έχει μια μαγεία. Πρέπει να προκαλέσουμε να βγει αυτή η μαγεία με τη στάση και την ποιότητά μας και να βάλουμε φωτιά στις εξέδρες» τόνισε. Ο Ιμανόλ έδειξε πως ξέρει την Ρεν και την σέβεται αλλά και πως δεν φοβάται. «Η Ρεν αλλάζει συστήματα παίζει με δύο ή τρεις κεντρικούς αμυντικούς, δέχεται γκολ και με τις δύο μορφές, αλλά έχει ποιότητα στην επίθεση. Έχει τα δυνατά και τα αδύνατα στοιχεία της, που πρέπει να εκμεταλλευτούμε» τόνισε δηλώντας ότι «ήρθαμε για το 4 στα 4». Και οι δύο προπονητές είπαν αυτά που πρέπει. Άντε να δούμε αν θα κάνουν αυτά που πρέπει και οι παίκτες τους.

Ο Νίκολιτς είναι πάντα ο ίδιος, αλλά…

Tue, 03 Nov 2026 11:22:00 GMT

Πολύς κόσμος – κι όχι μόνο οπαδοί της ΑΕΚ – αναρωτιούνται τι έχει πάθει φέτος ο Μάρκο Νίκολιτς. Μου λένε πως δεν καταλαβαίνουν πολλές από τις επιλογές του, και αναρωτιούνται γιατί δεν απαίτησε μια μεγαλύτερη ενίσχυση της ΑΕΚ πέρυσι το καλοκαίρι όταν μάλιστα ήταν σχεδόν βέβαιο ότι η πρωταθλήτρια θα αγωνιστεί στο Τσάμπιονς λιγκ. Εχω μερικές εξηγήσεις. Και πρέπει να πω ότι δεν μου μοιάζει πολύ διαφορετικός ο Νίκολιτς. Είναι πάντα ο ίδιος έξυπνος προπονητής που δεν του αρέσει να χάνει κι όταν χάνει του φταίνε τα πάντα.

Αλλά ας τα πάρουμε με την σειρά.

Αλήθεια και οφθαλμαπάτη

Ο Νίκολιτς είδε την Κυριακή την ΑΕΚ του να χάνει στο ελληνικό πρωτάθλημα μετά από ένα ολόκληρο χρόνο. Η ΑΕΚ έτρεξε ένα σπουδαίο αήττητο σερί 31 αγωνιστικών. Αλλά αυτό, όσο κι αν είναι αλήθεια, είναι και συγχρόνως λίγο οφθαλμαπάτη. Διότι μέσα σ’ αυτό το σερί υπάρχει ένας αποκλεισμός στο κύπελλο από τον ΟΦΗ, μια οδυνηρή ήττα αποκλεισμός από τον ημιτελικό του Conference League από την Ράγιο Ραγιεκάνο και μόνο τον τελευταίο μήνα (πριν το ντέρμπι με τον ΠΑΟ) τρεις ήττες οι οποίες αποκλείεται να μην προβλημάτισαν τον προπονητή της. Η Ενωση έχασε δύο ματς στο Τσάμπιονς λιγκ εκτός έδρας από τη Σαχτάρ και τη Μάντσεστερ Σίτι έχοντας δεχτεί συνολικά οκτώ γκολ. Και μόλις την περασμένη Τετάρτη ηττήθηκε στο κύπελλο από τον ΠΑΟΚ με 3-1. Η ήττα από τον Παναθηναϊκό δεν ήταν η πρώτη μετά από ένα χρόνο: ήταν μία ακόμα ήττα που ήρθε να προστεθεί σε ένα σερί κακών εμφανίσουν και κακών αποτελεσμάτων εκτός έδρας από την αρχή της σεζόν. Ο Νίκολιτς είχε την Κυριακή τα νεύρα του γιατί αισθάνεται ότι βρίσκεται μπροστά σε ένα πρόβλημα το οποίο δεν μπορεί να λύσει. Και επειδή δεν αντέχει καμία ήττα, αντιδρά και λίγο σπασμωδικά.

Αρτίστες πιο πολύ από μαχητές

Το ότι η ΑΕΚ δεν παίζει εκτός έδρας όσο καλά αγωνίζεται στη Νέα Φιλαδέλφεια το βλέπουμε καιρό τώρα. Αυτό συμβαίνει κατά τη γνώμη μου για δύο πολύ απλούς λόγους. Ο πρώτος έχει να κάνει, όπως πάντα, κυρίως με την απόδοση των παικτών. Οι πιο πολλοί είναι λίγο πριμαντόνες που δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό μπροστά στο κοινό τους: ισχύει όχι μόνο για τον Γιόβιτς και τον Βάργκα αλλά και για τον Μάριν, τον Κοϊτά, τον Ζοάο Μάριο, τον Μάγερ. Κανείς τους δεν μοιάζει πολεμιστής και όλοι αισθάνονται λίγο αρτίστες, που παίζουν για το χειροκρότημα της εξέδρας το οποίο και φανερά απολαμβάνουν. Ετσι οι χωρίς μεγάλους μαχητές ΑΕΚ έχασε από τον Παναθηναϊκό χωρίς να έχει ούτε έναν διακριθέντα, ενώ από την άλλη πλευρά υπήρχε μια ομάδα που μπήκε συγκεντρωμένη στο γήπεδο να παίξει ένα ματς που το έβλεπε σαν τελικό.

Ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει καθαρά με το τακτικό κομμάτι. Η ΑΕΚ δεν παίζει απλά 4-4-2: παίζει πάρα πολύ για τους δύο κυνηγούς της που περιμένουν την μπάλα στην αντίπαλη περιοχή. Ο Βάργκα κι ο Γιόβιτς χρειάζονται μια ομάδα (για να το σχηματοποιήσω τουλάχιστον πέντε παίκτες) που να παίζει για χάρη τους. Όταν η ΑΕΚ αγωνίζεται εντός έδρας ανεβαίνει ψηλά και τους δυο κυνηγούς τους υποστηρίζει κλείνοντας τον αντίπαλο. Όταν το παιχνίδι να παίζεται πάρα πολύ στα πέριξ της περιοχής των αντιπάλων παίκτες όπως ο Κοϊτά, ο Μάγερ, ο Βιτάλις, και ο Μάριν, αλλά και οι ακραίοι μπακ είναι χρήσιμοι γιατί «ταΐζουν» τους δύο κυνηγούς. Εκτός έδρας όμως, όταν η ΑΕΚ είναι υποχρεωμένη να ξεκινήσει τις προσπάθειές της από πιο πίσω και το πράγμα δυσκολεύει ειδικά όταν ο αντίπαλος δεν κλείνεται αλλά την πιέζει ψηλά: ο δρόμος προς την αντίπαλη περιοχή γίνεται δύσκολος γιατί πέφτει και λίγο «ξύλο» παραπάνω. Ένας πολύ βασικός λόγος που η ΑΕΚ δεν απαντάει σε αυτό είναι ότι δεν έχει αυτόν που πέρσι ήταν ο MVP του πρωταθλήματος δηλαφή o πολυδιάστατος Πινέδα που «έκοβε και έραβε».

Τρεις αλλά κανείς

Είναι δυνατόν ένας παίκτης να αλλάζει τόσο την συμπεριφορά μιας ομάδας; Λογικά όχι. Αλλά στην πραγματικότητα όταν δεν υπάρχει αντικαταστάτης κάποιου που είναι ένα εξαιρετικό γρανάζι σε ένα σπουδαίο μηχανισμό, μια ζημιά γίνεται. Ο Ριμπάλτα το καλοκαίρι πήρε τρεις παίκτες για την θέση του Πινέδα, δηλαδή τον Καϊρίνεν, τον Βιτάλις και τον Αριάγκα. Αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα: δεν γίνεται να παίζουν και οι τρεις μαζί. Κι όποιος παίζει, ειδικά στα εκτός έδρας ματς, θυμίζει ότι δεν έχει όλα τα στοιχεία του Πινέδα. Χωρίς τον Μεξικανό η μεσαία γραμμή της ΑΕΚ είναι αρκετά soft όταν χρησιμοποιείται πχ ο Βιτάλις που αισθάνεται «δεκάρι στην καρδιά». Και δεν είναι όσο παραγωγική πρέπει όταν αγωνίζονται ο Κάιρινεν ή ο Αριάγκα που δεν παίρνουν επιθετικές πρωτοβουλίες. Η δυσκολία στη λύση αυτού του προβλήματος οδηγεί το Νίκολιτς σε μια επιλογή συνεχών αλλαγών στη μεσαία γραμμή που για την ώρα δεν του βγαίνει. Και γιατί στο μεταξύ ήρθε κι ο Μάγερ που απαιτεί τον δικό του τρόπο χρησιμοποίησης: ο Κροάτης ξεκινώντας στο πλάι και καταλήγοντας στον άξονα δημιουργεί ωραία νέα δεδομένα επιθετικά (ειδικά εντός έδρας) όμως δεν καλύπτει τον πλάγιο μπακ. Όλα αυτά απαιτούν στην μεσαία γραμμή μια δουλειά συνολικά τελείως διαφορετική από πέρυσι.

Μια σταθερή απόφαση

Γιατί ο Νίκολιτς δεν απαίτησε μια μεγαλύτερη μεταγραφική ενίσχυση; Η ΑΕΚ στη θέση του Πινέδα είχε εντοπίσει τον Κάνγκουα αλλά άργησε. Πήρε όμως τέσσερα χαφ. Η ερώτηση που γίνεται είναι γιατί δεν πήρε παίκτες στην άμυνα – όλοι τονίζουν πως πίσω από τον Ρότα πχ δεν υπάρχει κανείς. Νομίζω πως το γιατί είναι απλό. Ο Νίκολιτς πήρε στην αρχή της σεζόν μια απόφαση στην οποία είναι πιστός: δεν αλλάζει ποτέ τους τέσσερις της άμυνας και αλλάζει σπανιότατα τον Γιόβιτς και τον Βάργκα στην επίθεση. Πιστεύει πως σε μια τέτοια σεζόν η ομοιογένεια στην άμυνα θα δώσει στην ομάδα την απαραίτητη σιγουριά. Και πως η καλή συνύπαρξη των δύο κυνηγών θα φέρει τα γκολ που είναι απαραίτητα. Ως εκ τούτου δεν μοιάζει να ήθελε αμυντικούς με απαιτήσεις, αλλά ούτε και κυνηγούς που να ζητάνε λεπτά συμμετοχής. Πίστευε ότι στα λίγα ματς που θα χρειαζόταν να αναπληρωθεί ο Ρότα υπάρχουν παίκτες για να κάνουν την δουλειά – από τον Γκεοργκίεφ μέχρι τον Γκατσίνοβιτς. Ετσι κι αλλιώς ο Λάζαρος θα είναι πάντα ο βασικός του.

Με δεδομένες επιλογές στην άμυνα και στην επίθεση ο Νίκολιτς για να κάνει την ομάδα του λιγότερο προβλέψιμη πειράζει διαρκώς την τετράδα της μεσαίας γραμμής. Όμως αυτό έχει ως αποτέλεσμα παίκτες να εμφανίζονται και να εξαφανίζονται (Κουτέσα, Ζοάο Μάριο, Μάνταλος, Γκατσίνοβιτς κτλ). Από την άλλη γίνονται επιλογές που μοιάζουν χωρίς λογική, και προκαλούν συζητήσεις - πράγμα που είναι και το χειρότερο. Είδαμε πχ τον Αριάνγκα να αγωνίζεται βασικός κόντρα στην Μάντσεστερ Σίτι, ενώ δεν έχει αγωνιστεί βασικός σε παιχνίδια πολύ πιο εύκολα και την Κυριακή είδαμε και τον Ζούμπκοφ να επιλέγετε στο βασικό σχήμα χωρίς κανείς να το περιμένει. Αυτά γίνονται γιατί ο προπονητής αναζητά συχνά ένα παίκτη με τον οποίο θα αιφνιδιάσει τον αντίπαλο κόουτς. Αλλά οι απροσδόκητες και απρόβλεπτες επιλογές δεν σημαίνουν και ότι η μεσαία γραμμή της ΑΕΚ θα είναι λειτουργική. Καλοί είναι οι πειραματισμοί, αλλά δε φέρνουν πάντοτε το προσδοκώμενο αποτέλεσμα.

Εγινε ξαφνικά σημαντικό

Με αυτά και μ’ αυτά το παιχνίδι με την Ρεάλ Μαδρίτης έγινε ξαφνικά πάρα πολύ σημαντικό όχι τόσο για το Τσάμπιονς λιγκ όσο για το ελληνικό πρωτάθλημα. Αν η ΑΕΚ καταφέρει να έχει καλή απόδοση, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, θα ξαναβρεί τις χαμένες τις βεβαιότητες κι αυτό θα το εισπράξει στη συνέχεια στο ελληνικό πρωτάθλημα. Αν όμως χάσει εύκολα, όπως έχει χάσει δηλαδή πρόσφατα απ’ τη Μάντσεστερ Σίτι, την Σαχτάρ, τον ΠΑΟΚ και τον Παναθηναϊκό, το μεγαλύτερο πρόβλημά της θα είναι η δυσκολία του προπονητή της να διαχειριστεί τα νεύρα του. Γιατί με την ήττα ο Νίκολιτς είναι ασυμβίβαστος. Σταθερά. Όλα τα άλλα μπορεί και να αλλάζουν. Αυτό όχι.

(Gazzeta.gr, Nοέμβριος 2026)

Τελικά δεν ήταν και τόσο δύσκολο...

Tue, 03 Nov 2026 09:17:58 GMT

Την νίκη του Παναθηναϊκού στο ντέρμπι με την ΑΕΚ την περίμενα. Το κίνητρο του Παναθηναϊκού ήταν πολύ μεγαλύτερο και τα προβλήματα της ΑΕΚ εκτός έδρας ήταν δύσκολο να λυθούν ξαφνικά. Ομολογώ ότι ίσως περισσότερο κι απ’ την εμφάνιση της ομάδας του Νίστρουπ με εντυπωσίασε η παρουσία 40.000 θεατών στο ΟΑΚΑ. Ειδικά σε ένα βράδυ που είχε δημιουργηθεί εντύπωση ότι θα βρέχει πάρα πολύ: όλη την προηγούμενη εβδομάδα ακούγαμε για μια κακοκαιρία που ποτέ δεν ήρθε.

Η παρουσία του κόσμου του Παναθηναϊκού ήταν εντυπωσιακή και αν σκεφτεί κανείς ότι το παιχνίδι μεταδόθηκε από ανοιχτό τηλεοπτικό κανάλι.

Έψαξα από περιέργεια να δω ποιες ήταν οι άλλες αντίστοιχες βραδιές τελευταία που ο Παναθηναϊκός είχε τόσο κόσμο στο ΟΑΚΑ. Τον Αύγουστο του 2024 στην ευρωπαϊκή ρεβάνς με τη Λανς για το Conference League, κόπηκαν περίπου 60.000 εισιτήρια, γεγονός που καταγράφεται ως ένα από τα μεγαλύτερα ρεκόρ της διοργάνωσης. Τον Αύγουστος του 2023 στο παιχνίδι των προκριματικών του Τσάμπιονς λιγκ απέναντι στην Μπράγκα υπήρχαν περίπου 65.000 οπαδοί που σχεδόν γέμισαν το στάδιο. Για να βρούμε ματς με τόσο κόσμο στο πρωτάθλημα πρέπει να πάμε στον Νοέμβριο του 2018: σε ένα ντέρμπι τότε με την ΑΕΚ, η κινητοποίηση των οπαδών είχε οδηγήσει ξανά σε προσέλευση της τάξεως των 40.000 θεατών. Τι κοινό υπάρχει σ’ αυτές βραδιές; Ο κόσμος του Παναθηναϊκού έχει ψηθεί ότι η ομάδα, όχι απλά έχει ανάγκη την υποστήριξή του, αλλά την αξίζει κιόλας. Με την Λανς είχαν γίνει και τότε καλές μεταγραφές και φαινόταν ότι η πρόκριση μπορεί να ρθει και ήρθε. Με την Μπράγκα ο κόσμος είχε πάει για να δει τον ΠΑΟ του Γιοβάνοβιτς να παίρνει πρόκριση στο Τσάμπιονς λιγκ. Δεν συνέβη: αυτή είχε χαθεί στις λεπτομέρειες. Αλλά μιλάμε για ματς στα οποία πριν αρχίσουν ο ΠΑΟ υποσχόταν πολλά.

Ο κόσμος χαίρεται

Είναι δύσκολο να δημιουργηθεί αυτού του τύπου το συναίσθημα που σπρώχνει τον κόσμο στο γήπεδο; Κάποιοι νομίζουν πως ναι. Εγώ πάλι νομίζω ότι στην Ελλάδα το κοινό είναι πάρα πολύ εύκολο. Το να αγαπήσει ο οπαδός μια ομάδα και να τρέξει στο γήπεδο για να της συμπαρασταθεί είναι απλό αρκεί από την πλευρά της διοίκησης να γίνουν κάποια πολύ βασικά πράγματα. Πρώτα απ’ όλα πρέπει να ξοδευτούν χρήματα ώστε ο κόσμος να ψηθεί ότι υπάρχει σχεδιασμός για κάτι σπουδαίο. Στην Ελλάδα ο κόσμος χαίρεται να βλέπει προέδρους να πετάνε χρήματα: κανείς ποτέ δεν έχει διαμαρτυρηθεί για οικονομικές υπερβάσεις και δεν θέλει να ακούει ότι μπορεί παίκτες να έχουν πληρωθεί περισσότερα χρήματα από αυτά που αξίζουν. Όλοι λένε ότι «σπέρνεις ό,τι θερίζεις» και «αγοράζεις ό,τι πληρώνεις». Αυτό που στην Ελλάδα λέμε «σχεδιασμό» έχει πάντα να κάνει με χρήματα: κανείς δεν θεωρεί «σχεδιασμό» αυτό που είναι σχεδιασμός δηλαδή η αξιοποίηση παικτών από τις Ακαδημίες, η βελτίωση του παιγνιδιού μιας ομάδας με στοχευμένες μεταγραφές κτλ. «Σχεδιασμός» είναι να ξοδεύεις και ο Γιάννης Αλαφούζος φέτος ξόδεψε του κόσμου τα χρήματα προσθέτοντας σε μερικές περιπτώσεις στο ρόστερ με προσωπικές αποφάσεις παίκτες που δεν είναι αναγκαίοι.

Ο Παναθηναϊκός έχει πολυτέλειες και ο κόσμος αυτό το χαίρεται. Χαίρεται επίσης γιατί αποκτήθηκαν παίκτες που άλλες ομάδες ήθελαν (Αντίνο, Κάνγκουα, Ντέσερς): και αυτό κάνει μια διοίκηση συμπαθητική στα μάτια των οπαδών. Τι άλλο την κάνει συμπαθητική; Το να είναι διοίκηση, να έχει δηλαδή ανθρώπους που να κάνουν τον κόσμο να πιστεύει πως μια δουλειά γίνεται: φέτος ο ΠΑΟ έχει αρκετούς. Υπάρχουν ο Λεωνίδας Μπουτσικάρης, ο Στέφανος Κοτσώλης, ο Σοφοκλής Πιλάβιος, ο Τάκης Φύσσας, ο Φράνκο Μπαλντίνι. Πάει ο κόσμος για αυτούς στο γήπεδο; Όχι φυσικά. Αλλά όλοι αυτοί έχουν φροντίσει, ο καθένας με τον τρόπο του, ο ΠΑΟ να είναι και να δείχνει οργανωμένος. Κι αυτό γεννά μια χρήσιμη βεβαιότητα ότι κάτι γίνεται.

Τι άλλο χρειάζεται μια ομάδα όπως ο Παναθηναϊκός; Ένα προπονητή που να έχει κάνει πρωταθλητισμό και να πείθει τον οπαδό ότι ξέρει την συγκεκριμένη δουλειά. Από όλους όσους έχουν έρθει τον τελευταίο καιρό ο Τζέικομπ Νίσρουπ, δημιουργός της πρωταθλήτριας Δανίας Κοπεγχάγης, πείθει περισσότερο για την διαχειριστική του ικανότητα. Είναι νέος, δεν ήρθε από την Σαουδική Αραβία, έχει κάνει την δουλειά πρόσφατα.

Τέλος, χρειάζεται και η καλύτερη δυνατή επικοινωνιακή πολιτική όχι από τους ρεπόρτερ, όπως κάποιοι νομίζουν, αλλά από αυτούς που με τους δημοσιογράφους μιλάνε και ξέρουν να μεταφέρουν τις λεπτομέρειες του σχεδίου αλλά και τη δική τους πίστη σε αυτό. Στον Παναθηναϊκό αυτή τη δουλειά νομίζω ότι κάνει πάρα πολύ καλά ο Στέφανος Κοτσόλης που αντίθετα με τον Γιάννη Παπαδημητρίου πχ είναι ικανότατος με τον Τύπο και δημοφιλέστατος μεταξύ των ρεπόρτερ από τον καιρό που ήταν ακόμα αναπληρωματικός τερματοφύλακας στον Παναθηναϊκό.

Τι πραγματικά μετράει

Φυσικά παίζει ρόλο και το τι μπάλα παίζει μια ομάδα αλλά αυτό δεν είναι τόσο σημαντικό όσο νομίζουμε για τον οπαδό: ξέρω οπαδούς όλων των ομάδων που έχουν περάσει υπέροχες χρονιάς υποστηρίζοντας τον σύλλογο χωρίς να βλέπουν καταπληκτικό ποδόσφαιρο. Πιο πολύ και από το τι ποδόσφαιρο παίζει μια ομάδα, στην Ελλάδα μετράνε άλλα πράγματα. Μετράει τι η ομάδα υπόσχεται, δηλαδή η ποιότητα της. Μετράει το αν υπάρχουν παίκτες που πείθουν ότι μπορεί να κάνουν τη διαφορά. Μετράει η αίσθηση ότι η ομάδα φοβίζει και κυρίως μετράει το ότι η ομάδα θα ανταποκριθεί στις προσδοκίες. Οι πιο πολλές ομάδες που έχουν κερδίσει το πρωτάθλημα στην Ελλάδα το έχουν κερδίσει επειδή δημιουργούν αυτή την αίσθηση αρχικά στους οπαδούς τους και στη συνέχεια και στους υπόλοιπους. Κατά κάποιο τρόπο κερδίζουν το πρωτάθλημα πριν καν αυτό αρχίσει γιατί πείθουν ότι φέτος είναι η χρονιά τους. Κι ο κόσμος θέλει αυτή την χρονιά να την ζήσει. Αυτό συνέβαινε πχ στο μπάσκετ του ΠΑΟ πάντα σε σχέση με το ποδόσφαιρο. Και στο μπάσκετ υπήρχαν αποτυχίες και θα υπάρξουν πιθανότατα κι άλλες. Αλλά πάντα υπάρχουν προσδοκίες. Γιατί ο κόσμος βλέπει καλούς παίκτες, μεγάλα σχέδια και πολλά χρήματα να ξοδεύονται. Σωστά ή λάθος μην νομίζετε ότι έχει και τόση σημασία για τον οπαδό.

Πολλά σολντ άουτ ακολουθούν

Θα τα καταφέρει ο Παναθηναϊκός να το κερδίσει το πρωτάθλημα; Κανείς δεν το ξέρει και δεν μπορεί να το πει με βεβαιότητα. Στο μεταξύ όμως ο ΠΑΟ έχει κερδίσει κάτι που ίσως είναι σημαντικότερο από το πρωτάθλημα: την υποστήριξη των οπαδών του – αυτή που για χρόνια έψαχνε. Οι οπαδοί χάρηκαν με τις καλοκαιρινές μεταγραφές, είδαν με την στελέχωση της ΠΑΕ και τέλος ξεπέρασαν τα ερωτηματικά τους βλέποντας την αντίδραση που έβγαλε ο Παναθηναϊκός μετά την ήττα από τον Ολυμπιακό στο Καραϊσκάκη. Η αντίδραση έσβησε εκείνη την ήττα που θυμίζω ότι είναι και η μοναδική που έχει ο Παναθηναϊκός φέτος.

Δεν ξέρω αν ο Παναθηναϊκός θα κερδίσει το πρωτάθλημα. Είμαι όμως βέβαιος ότι φέτος θα γεμίσει το ΟΑΚΑ. Και σύγουρα σε πολλά παιχνίδια. Γιατί στις γιορτές και στα πανηγύρια όλοι θέλουν να παίρνουν μέρος.

Το πρώτο ματ του Νίστρουπ

Mon, 02 Nov 2026 11:15:39 GMT

Πριν αρχίσει το ντέρμπι ΠΑΟ – ΑΕΚ όλοι τόνιζαν το πόσο σημαντικό ήταν για τις δύο ομάδες για διαφορετικούς λόγους. Για τον ΠΑΟ ήταν η πρώτη δοκιμασία μετά το χαμένο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό και συγχρόνως μια ευκαιρία με νίκη να βάλει πλώρη για να ξεφύγει από τους διώκτες του καθώς μέχρι το τέλος του πρώτου γύρου έχει βατά ματς ενώ ο Ολυμπιακός η ΑΕΚ και ο ΠΑΟΚ παίζουν μεταξύ τους. Για την ΑΕΚ που είχε συμπληρώσει ένα χρόνο αήττητη στο πρωτάθλημα ήταν μια ευκαιρία για να δείξει πως μπορεί να παίξει καλά και εκτός έδρας. Το κίνητρο του ΠΑΟ αποδείχτηκε πιο μεγάλο. Η ομάδα του Νίστρουπ κέρδισε και βρίσκεται ήδη 7 βαθμούς μπροστά από την ΑΕΚ που έχει ένα ματς λιγότερο (με τον Ατρόμητο) αλλά και πολλά προβλήματα να λύσει. Αν δεν ο ΠΑΟ δεν ξέφυγε εκτός από την ΑΕΚ και από τον Ολυμπιακό και τον ΠΑΟΚ είναι γιατί αυτοί πήραν νίκες στο τέλος απέναντι στην Κηφισιά και τον Αστέρα Τρίπολης αλλά την Κυριακή αμέσως αμέσως έχουν να παίξουν μεταξύ τους. Για τον Ολυμπιακό και την δύσκολη νίκη του έγραψα χθες. Σήμερα κάποιες επισημάνσεις για τα υπόλοιπα ματς της αγωνιστικής.

Απλά και μεθοδικά

Το ντέρμπι ΠΑΟ – ΑΕΚ (2-0) αποδείχτηκε ένα πολύ απλό ματς. Ενα γκολ του Τετέι στα 35 δευτερόλεπτα απλοποίησε τα πάντα για τον ΠΑΟ. Ο διεθνής φορ έκανε το 1-0 με σουτ εκτός περιοχής από πάσα του Αντίνο που πέτυχε ο ίδιος το 2-0 στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου τρέχοντας όλο το γήπεδο ενώ είχε και σουτ στο δοκάρι στο πρώτο ημίχρονο μετατρέποντας το ματς σε προσωπικό σόου. Δοκάρι είχε και ο Λιβάι Γκαρσία – την πρώτη ώρα του παιγνιδιού δεν υπήρχε παιγνίδι κι αν ο ΠΑΟ φρέναρε αυτό συνέβη γιατί αποβλήθηκε ο Κάνγουα που ήταν μετά τον Αντίνο ήταν ο καλύτερος του ΠΑΟ αλλά έκανε την κουταμάρα της βραδιάς χτυπώντας τον Κοϊτά. Μετά την αποβολή του ο ΠΑΟ ήταν απλά προσεχτικός στην άμυνα. Και η ΑΕΚ; Η ΑΕΚ πέταξε εντελώς το πρώτο ημίχρονο, είδε τον Ρότα αρχικά και τον Γκεοργκίεφ στην συνέχεια να υποφέρουν από τον Αντίνο, κάπως διορθώθηκε στην επανάληψη με την είσοδο των Κοϊτά και Ζίνι, αλλά ήταν πάλι η γνωστή ομάδα που εκτός έδρας χάνεται με μόνη διαφορά ότι στο ΟΑΚΑ δεν έχασε καταρρέοντας στο τέλος αλλά γιατί δέχτηκε γκολ στην έναρξη κάθε ημιχρόνου. Αλλά ο βασικός λόγος είναι γιατί έγιναν όλα αυτά και η απάντηση είναι απλή: έγιναν γιατί ο Νίστρουπ δεν φοβήθηκε καθόλου την ΑΕΚ της οποίας στο τέλος έμπλεξε το εγκώμιο, σημάδι ότι την είχε μελετήσει.

Τι έκανε ο Νίστρουπ; Χωρίς τον Ουναϊ, αποφάσισε να πάει το ματς στο «ένας προς ένα» στήνοντας τον ΠΑΟ κι αυτός με ένα 4-4-2 (όπως δηλαδή παίζει η ΑΕΚ) με μια απλή τακτική διαχείριση: τον τρόπο της επίθεσης. Ο Δανός ήξερε ότι η άμυνα της ΑΕΚ θα δείξει μεγάλη προσοχή στον Ντέσερς, μόνιμο σκόρερ του ΠΑΟ τελευταία, και τον χρησιμοποίησε σαν «σκιάχτρο» στην περιοχή: αυτός έμεινε σε αυτή αναγκάζοντας τους Μουκουντί και Ρέλβας να μείνουν κοντά του και οι άλλοι τρεις της επίθεσης άλλαζαν κατά περίσταση. Ο Τετέι είχε το ελεύθερο να παίζει όπου θέλει, ο Αντίνο βρέθηκε στα αριστερά, αλλά και στα δεξιά – το ίδιο και ο Λιβάι Γκαρσία από τον οποίο έλειπε μόνο το γκολ. Από εκεί και πέρα όλα τα έκαναν τα τρεξίματα του Κάνγκουα και του Καμαρά που επικράτησαν στην μεσαία γραμμή με την αθλητικότητα και την δύναμή τους, ενώ η τετράδα της άμυνας του ΠΑΟ έμεινε πίσω ώστε να μην έχουν χώρους οι κυνηγοί του Νίκολιτς. Το γρήγορο γκολ απλοποίησε τα πράγματα αφού ο Αντίνο είχε χώρους για αντεπιθέσεις κι ο ΠΑΟ δεν χρειαζόταν να πάρει ρίσκα.

Η ΑΕΚ ήταν πάλι αλλού

Και η ΑΕΚ; Ισως οι παίκτες του Νίκολιτς είχαν το μυαλό στο ματς με την Ρεάλ Μαδρίτης που ακολουθεί, όπως και να χει η ομάδα που αγωνίστηκε δεν ήταν η πρέπουσα. Η ΑΕΚ ήταν αμυντικά ευάλωτη (στα σουτ των παικτών του ΠΑΟ δεν κοντράρει έστω κανένα κανείς), ήταν σοφτ στην μεσαία γραμμή στην οποία όσο περνά ο καιρός η απουσία του Πινέδα φαίνεται όλο και πιο πολύ) και μπερδεμένη στην επίθεση καθώς η έμπνευση του Μάρκο Νίκολτς να ξεκινήσει τον Ζουμπκοφ δεν του έδωσε τίποτα. Κάτι διορθώθηκε στην επανάληψη με το πέρασμα του Κοϊτά και του Ζίνι, αλλά ο ΠΑΟ βρήκε γρήγορα το δεύτερο γκολ και μετά την αποβολή του Κάνγκουα έπαιξε σοβαρή άμυνα. Και πήρε το ματς διαδικαστικά μπροστά σε 40 χιλιάδες οπαδούς του. Οι οπαδοί λίγο αργά - αλλά θα συνέβαινε κι αυτό – έχουν καταλάβει πως φέτος είναι η χρονιά του και πως το βαθμολογικό του πλεονέκτημα μέχρι το τέλος του πρώτου γύρου μπορεί να γίνει μεγάλο. Ο ΠΑΟ, με τον μεγάλο του πάγκο, τους πολλούς του σκόρερ και τις εύκολες εντός έδρας νίκες του φοβίζει. Οι ανταγωνιστές του όχι.

Οι μικροί έσωσαν τον Λίσι

Ο ΠΑΟΚ πχ όχι μόνο δεν φοβίζει αλλά φοβάται κομμάτι κι ο ίδιος ακόμα και σε ματς που είναι καλύτερος. Ο Αστέρας Τρίπολης πήγε στην Τούμπα με υπηρεσιακό προπονητή τον Γιάννη Κοντοέ κι όχι μόνο δεν τον φοβήθηκε, αλλά αν δεν πήρε βαθμό αυτό συνέβη γιατί στις καθυστερήσεις ο τερματοφύλακας Μοναστηρλής έκανε μια μεγάλη επέμβαση σε σουτ του Παπακανέλου σε μια φάση από το μέλλον. Ο ΠΑΟΚ προηγήθηκε γρήγορα με τον Εντιαγιέ, αλλά δεν βρήκε δεύτερο γκολ και φάνηκε να βάζει πάλι μπροστά ένα πρόγραμμα αυτοκαταστροφής. Δέχτηκε την ισοφάριση από τον Καπιόκα πριν να φύγει το ημίχρονο, έμεινε με δέκα παίκτες εξαιτίας μιας ανόητης αποβολής του Κένι, και χρωστά το ματς στον Μπρόρσον που αποβλήθηκε κι αυτός για ένα φάουλ στον Ανέστη Μύθου: ο μικρός αποδείχτηκε η χρυσή αλλαγή του Αλέσιο Λίσι γιατί βρήκε και το γκολ του 2-1. Ο Ιταλός είναι τυχερός γιατί μπροστά υπάρχει ο Ολυμπιακός και αυτό θα συσπειρώσει τον ΠΑΟΚ και θα δώσει στον ίδιο την δυνατότητα μιας ήσυχης εβδομάδας προετοιμασίας ενός ματς στο οποίο ο ΠΑΟΚ παίζει τις ελπίδες του να επιστρέψει στην διεκδίκηση του πρωταθλήματος και αυτός ίσως τον πάγκο του. Χθες ωστόσο έτοιμος για το Καραϊσκάκη ήταν μόνο ο Ζίφκοβιτς – ίσως και οι δυο φορ, που συνυπάρχουν αλλά προκαλώντας μια τακτική δυσκολία. Ο Εντιαγιέ που βγήκε πονώντας είναι πιο κινητικός, ο Μπαντζα είναι πολύ καλός εντός περιοχής αλλά χωρίς τον Μεϊτέ και χωρίς τον καλό παλιό Ταϊσον η παρουσία τους κάνει την ανασταλτική δουλειά δύσκολη και ο τρόπος που παίρνουν την μπάλα είναι προβλέψιμος.

Βλέπεις Νίκας είναι καλό

Η μεγάλη ερώτηση της αγωνιστικής ήταν αν ο Λεβαδειακός θα βάλει γκολ στο ματς με τον Αρη: όταν ο Νίκας έκανε το 1-0 από ωραία πάσα του Κωστή στο.. ήταν σαν να λύθηκαν μάγια. Ο Λεβαδειακός κυριάρχησε, πέτυχε δυο γκολ ακόμα (με τον Βήχο με πέναλτι στο 44΄και τον Παντέα στο τέλος) αλλά αν κάποιος έβλεπε το ματς θα πίστευε πως η ομάδα που είχε οκτώ ματς να σκοράρει ήταν ο Αρης. Η εμφάνιση της ομάδας του Μιχάλη Γρηγορίου δεν ήταν απλά κακή: ήταν σχεδόν ανεξήγητη και δεν μπορεί να οφείλεται στο ότι ο κόουτς επέλεξε να ξεκινήσει με τον νεαρό Παπασαραφιανό, άλλωστε τον άλλαξε στο ημίχρονο. Ούτε η απουσία του Ράστιτς και του Μπρούμα μπορεί να εξηγεί τέτοια αγωνιστική καθίζηση: υπάρχει προφανώς πρόβλημα νοοτροπίας.

Σε κάθετη πτώση είναι και ο Παναιτωλικός που χάνει ακόμα και σε ματς που είναι καλός γιατί δεν μπορεί να βάλει γκολ, πράγμα παράξενο για ομάδα του Γιάννη Αναστασίου. Ο ΟΦΗ τον κέρδισε εκμεταλλευόμενος την φόρμα του Νους, που πήρε την αποβολή του Προδρομίτη στο 70΄ κι άλλαξε το ματς. Αλλά και χάρη στην παραγωγικότητα του Αθανασίου που ζωγραφίζει ασίστ και την εκτελεστική ικανότητα του Κόντρο που σκόραρε στο 88΄με το γόνατο.

Η νίκη του Λεβαδειακού και η ήττα του Παναιτωλικού μεγαλώνουν την σημασία των σημερινών ματς (Καλαμάτα – Ηρακλής και Ατρόμητος – Βόλος). Είναι αποτελέσματα που ήρθαν για να υπενθυμίσουν πως η μάχη για την παραμονή θα είναι και φέτος σκληρότατη.

Τα μυαλά που κουβαλάς

Sun, 01 Nov 2026 14:23:24 GMT

Το παιγνίδι της Κηφισιάς με τον Ολυμπιακό μοιάζει να είναι το πρώτο τακτικά μέτριο ματς του Ολυμπιακού στην περίοδο του Ιμανόλ Αλγουαθίλ, αλλά δεν είναι έτσι ακριβώς: θα έλεγα ότι είναι το πρώτο ματς που διάφορες αδυναμίες της ομάδας που έχουν φανεί στο προηγούμενο διάστημα επανεμφανίστηκαν, αλλά σε μεγαλύτερη διάρκεια. Ο Ολυμπιακός είχε νεκρά διαστήματα απόδοσης αλλά και κάποιες ενδείξεις κακής νοοτροπίας και σε προηγούμενα ματς, απλά οι νίκες δυσκόλευαν τις επισημάνσεις: και που γίνονταν κανείς δεν τις έπαιρνε στα σοβαρά – κυρίως οι παίκτες. Ο προπονητής κάνει δεδομένα ότι καλύτερο μπορεί, χωρίς να σημαίνει πως δεν έχει κι αυτός κάποια κολλήματα που οι αντίπαλοι αρχίζουν σιγά σιγά να καταλαβαίνουν – ο Λέτο πχ τα εκμεταλλεύτηκε πολύ καλά. Η νίκη του Ολυμπιακού – ειδικά με τον τρόπο που ήρθε – είναι πολύτιμη, πλην όμως είναι κυρίως ευκαιρία για μια αποτίμηση λαθών και προβλημάτων – θέλω να πω πως ενόψει της δύσκολης συνέχειας ο Ολυμπιακός (συνολικά κι όχι μόνο ο προπονητής του) έχει μια ωραία ευκαιρία για να προβληματιστεί: αν δεν το κάνει θα βρει τα επαναλαμβανόμενα λάθη του μπροστά του.

Λες και κατέκτησε το Τσάμπιονς λιγκ

Ο Ολυμπιακός πριν καν αρχίσει το ματς με την Κηφισιά φλέρταρε με ένα κακό ματς κι όποιος τον ξέρει το καταλάβαινε έχοντας δει απλά το ματς με την Μαρκό που προηγήθηκε στο κύπελο, αλλά και το ματς με τον Παναιτωλικό που ήταν το τελευταίο του εκτός έδρας για το πρωτάθλημα. Ναι, με την Μαρκό οι αναπληρωματικοί ήταν πολλοί, αλλά αυτό δεν σημαίνει πάντα κάτι: ο τρόπος που προσεγγίζονται τα ματς δεν έχει να κάνει με «αναπληρωματικούς» και «βασικούς», αλλά με πολλά άλλα όπως η σοβαρότητα, η έπαρση, η προσοχή, η διάθεση κτλ. Στο ματς με την Μαρκό πχ δεν υπήρχε καμία ιδιαίτερη όρεξη για ποδόσφαιρο πρώτα από όλα από τους ελάχιστους βασικούς που χρησιμοποιήθηκαν: όρεξη είχαν μόνο παίκτες όπως ο Σάλιακας και ο Κάρμο που πάντα περιμένουν κάθε ευκαιρία. Αλλοι όχι.

Με την απόδοσή του ο Ολυμπιακός είχε δείξει ανησυχητικά σημάδια και στο Αγρίνιο – περισσότερο από όσα στην Λειβαδιά πχ κι ας είχε κερδίσει κι εκεί στο τελευταίο λεπτό: στη Λειβαδιά έψαχνε την νίκη, στο Αγρίνιο είχε μια κάκιστη συνολική συμπεριφορά μετά την έξοδο του Κώστα Φορτούνη και μέχρι τις αλλαγές του Ιμανόλ, συμπεριφορά που απλά ο γηπεδούχος Παναιτωλικός δεν τιμώρησε: η Κηφισιά που είναι καλύτερη ομάδα το έκανε και θα μπορούσε να είχε αποσπάσει την ισοπαλία αν ήταν απλά προσεχτική στο τέλος και αν στη φάση της ισοφάρισης του Σόουζα στο 92΄δεν έμπαινε στο γήπεδο όλος ο κόσμος για να πανηγυρίσει, λες και η ομάδα κατέκτησε το Τσάμπιονς λιγκ. Αυτό υποχρέωσε τον διαιτητή Τσέτσιλα να δώσει δυο λεπτά παιγνιδιού παραπάνω γεγονός που η Κηφισιά πλήρωσε αφού ο Ζέλσον βρήκε γκολ στο 95΄. Αλλά η Κηφισιά, έστω κι αν έχασε, έκανε ένα σπουδαίο ματς: ο Ολυμπιακός όχι.

Προβλήματα στο μυαλό και στο γήπεδο

Ο Ολυμπιακός πήγε στο παιγνίδι αυτό με δυο προβλήματα στο μυαλό κι ένα στο γήπεδο. Στο μυαλό το ένα του πρόβλημα ήταν ότι είχε κατά κάποιο τρόπο πειστεί από τα προηγούμενα καλά αποτελέσματα του ότι δεν χρειάζεται να παίξει και πολύ καλά για να κερδίσει και ότι του αρκεί απλά να κρατήσει το μηδέν. Όταν πήγε στο 0-2 χάρη στα γκολ του Ρόκα στο 46΄και του Μάριους στο 71΄ πίστεψε ότι το ματς τελείωσε όχι γιατί ο χρόνος που απέμεινε ήταν λίγος, αλλά γιατί όλοι οι παίκτες του νόμιζαν πως οι γηπεδούχοι δεν μπορεί να βάλουν γκολ. Ο Ολυμπιακός ήταν σαν να προκαλούσε σε όλο το ματς τους παίκτες του Λετο να σκοράρουν παίζοντας με τα νεύρα τους. Η Κηφισιά πριν την ισοφάριση είχε τεράστιες ευκαιρίες με τον Χριστόπουλο, είδε τον Ορτέγκα να κάνει τον Νίκο Σαργκάνη στην Κοπεγχάγη σε κανά δυο περιπτώσεις, είχε δοκάρι με τον Πόμπο και κυρίως όλα αυτά τα έκανε πολύ μεθοδικά. Μπλόκαρε τον Ολυμπιακό πρεσάροντας ψηλά αρχικά και τον χτύπησε πολύ από τα πλάγια στη συνέχεια και ειδικά στο τέλος, όταν ο Ζόρντι Μπουλά έμοιαζε στα 20 λεπτά που αγωνίστηκε κράμα Βινίσιους και Ολίσε. Ειδικά ο Τικνιζιάν υπέφερε τόσο, ώστε είναι να απορείς γιατί ο Ιμανόλ τον κράτησε στο ματς και δεν έβαλε τον Μπρούνο κάνοντας μια αλλαγή στα ακραία μπακ που κάνει πάντα. Αν αυτό δεν συνέβη είναι γιατί ο Βάσκος δεν ήξερε ποιον να πρωτοβγάλει. Οι παίκτες του Ολυμπιακού έπαιζαν με μια ασυγχώρητη έπαρση κι αυτό ήταν το δεύτερο πρόβλημα που κουβαλούσαν στο μυαλό τους: έμοιαζαν να πιστεύουν πως οι αντίπαλοι απλά θα τους ζητούσαν αυτόγραφα. Ειδικά η συμπεριφορά των μέσων ήταν κάκιστη αφού ούτε την μπάλα κρατούσαν, ούτε κάλυπταν.

Ο Βάσκος είναι τυχερός

Ο Ιμανόλ αγαπάει τα χαφ πιο πολύ από οποιοδήποτε άλλο προπονητή έχει δουλέψει στον Ολυμπιακό τελευταία. Η προσδοκία του για την βελτίωση της εικόνας χθες αφορούσε την βελτίωση της μεσαίας του γραμμής, για αυτό άλλωστε και τρεις από τους πέντε που χρησιμοποίησε ως αλλαγές (Εσε, Σα και Φορτούνης) ήταν μέσοι. Είναι τυχερός γιατί τα γκολ του τα έδωσαν τελικά οι άλλοι δυο: ο Μάριους μετά από κόρνερ και ο Ζέλσον με το γκολ της καριέρας του στο 95΄.

Αλλά αν κάτι φωνάζει το χθεσινό ματς είναι ότι ο κόουτς (που κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί) είναι νωρίς για να έχει καταλήξει σε μια ενδεκάδα και κυρίως σε μια μεσαία γραμμή που δεν αλλάζει ποτέ. Οι τρεις που ξεκίνησαν και πάλι χθες (Φρόιλερ, Πουέρτα, Τσικίνιο) δεν ασχολήθηκαν καθόλου με τον Πόμπο όταν όλοι ξέρουμε πως αυτό πρέπει να κάνει όποιος αγωνίζεται με την Κηφισιά κι αν δεν το κάνει το πληρώνει. Ο Ιμανόλ από την μέρα που ήρθε έψαξε πολύ να βρει (χωρίς δυνατότητα προετοιμασίας και χωρίς φιλικά ματς) μια μεσαία γραμμή που να ανταποκρίνεται στο παιγνίδι του, αλλά για διαφορετικούς λόγους οι παίκτες που την αποτελούν δεν είναι και οι πιο σταθεροί κι αυτό πρέπει να τον προβληματίσει. Ο Φρόιλερ είναι ένας εξαιρετικός καθηγητής με την μπάλα που όμως χρειάζεται κάποιον να τρέχει για λογαριασμό του: στα ευρωπαϊκά ματς το έκανε πολύ καλά ο Εσε – στο πρωτάθλημα, πλην του ματς με τον ΠΑΟ, δεν το έκανε κανείς. Ο Τσικίνιο μπορεί να πατάει μέρη του γηπέδου που δεν συνήθιζε πριν τον ερχομό του Ιμανόλ, αλλά δύσκολα θα βάλει στο μυαλό του ότι θα πρέπει να κερδίζει δεύτερες μπάλες και να κυνηγάει αντίπαλους μέσους. Κι ο Πουέρτα, που έχει αγωνιστεί πολύ στο μουντιάλ, πληρώνει φανερά την ελλιπέστατη καλοκαιρινή προετοιμασία γιατί οι μεταπτώσεις του είναι μεγάλες.

Πρέπει να ασχολείται

Το ματς με την Κηφισιά φωνάζει ότι ο Ολυμπιακός θέλει καλύτερη προετοιμασία των παιγνιδιών του γιατί κουβαλάει τον σταυρό του μαρτυρίου πέντε χαμένων βαθμών (με τον ΟΦΗ και το Βόλο) πράγμα που σημαίνει πως κάθε στραβοπάτημα μπορεί να τον αφήσει πολύ πίσω από τον ΠΑΟ που δεν πετάει βαθμούς. Ο Ιμανόλ είπε ότι η Ρεάλ Μαδρίτης και η Μπαρτσελόνα είναι μεγάλες ομάδες γιατί κερδίζουν και όταν δεν είναι καλές. Πολύ σωστά. Αλλά το κάνουν και γιατί έχουν τον Γιαμάλ, τον Ραφίνια, τον ΕμΠαπέ, τον Μπέλιγχαμ κτλ. Αν τους είχε κι αυτός θα είχε κάθε δικαίωμα να μην ασχοληθεί και πολύ με τον Πόμπο, τον Σαγκάλ, τον Σόουζα, τον Μπουλά. Τώρα δεν τους έχει. Και πρέπει να ασχολείται. Κυρίως γιατί είναι πιο σοβαρός από πολλούς παίκτες που υπάρχουν στην ομάδα του και χθες φάνηκε να πιστεύουν πως επειδή έβαλαν πέντε γκολ στην Καλαμάτα έλυσαν όλα τα προβλήματα…

Πενήντα πράγματα που έμαθα αυτόν τον Οκτώβρη

Sun, 01 Nov 2026 11:29:09 GMT

Εφυγε ο Οκτώβρης και σίγουρα δεν πλήξαμε καθόλου: είχε και τι δεν είχε. Δεν θυμάμαι μήνα με τόσα πολλά και μάλλον δεν πρέπει να έχει υπάρξει άλλος. Αλλά σημασία έχει πάντα να μαθαίνεις. Κι εγώ έμαθα άλλα 50 καινούργια πράγματα.

Αν η Πνύκα αρέσει τόσο πολύ στους Αμερικάνους πολιτικούς για να βγάζουν λόγους να τους την νοικιάζουμε με το αζημίωτο.
Δεν έχω καταλάβει αν έχουν μεγαλύτερη σημασία οι δημοσκοπήσεις ή η τιμή της βενζίνης...
Το «μας καλομαθαίνετε Πρέσβη» δεν το είπε κανείς για την Γκιλφόιλ.
Το πιο ωραίο με την Κίμπερλι ήταν ότι τελικά ήταν αυτό που έδειχνε.
Όχι οι ενδιάμεσες αμερικάνικες εκλογές δεν είναι αυτές που ψηφίζουν όσοι παίζουν χαφ.
Αν πιστέψει κανείς τις δημοσκοπήσεις είναι σαν οι εκλογές να γίνουν, να μάθουμε ποιος ανάμεσα στον Τσίπρα και το ΠΑΣΟΚ θα είναι δεύτερο κόμμα και μετά να πάμε οοοολοι διακοπές.
Το σημείωμα του Γιαννακόπουλου «μόλις φύγει ο Χρυσοχοϊδης θα μου καθαρίζεται τα παπούτσια» άλλος στη θέση του Χρυσοχοϊδη θα το έκανε προεκλογικό σποτ.
Η δήλωση του Καλογερόπουλου για το τουρκολυβικό μνημόνιο («τον ήπιαμε») θα ήταν προεκλογικό σποτ αν υπήρχε αντιπολίτευση.
Ο Μητσοτάκης με τον Μαρινάκη συναντήθηκαν και συμφώνησαν ότι το ποδόσφαιρο είναι ο βασιλιάς των σπορ.

Μοιάζει μάλλον απίστευτο αλλά η Καλαμάτα παίζει το καλύτερο ποδόσφαιρο στην Σουπερλίγκα.
Καμιά φορά δεν υπάρχει χειρότερο για αντίπαλο από το να κερδίζεις συνέχεια 1-0.
Ο επόμενος που θα γράψει ο «Λίσι δεν βρήκε την λύση» πρέπει αν συλληφθεί.
Το Conference League έγινε σίγουρα για να κάνουν μεγάλες πορείες οι ελληνικές ομάδες.
Ο Ορτέγκα που ήρθε είναι τόσο καλός που είναι ώρα ο Ιμανόλ να τον δοκιμάσει και στην θέση του Ορτέγκα που έφυγε δηλαδή ως αριστερό μπακ.
Στο τέλος δεν θα είναι είδηση κανένας τραυματισμός.
Είναι άδικο για τον Λεβαδειακό να μην έχει πετύχει γκολ δυο μήνες και να μην έχει έρθει κλιμάκιο της FIFA να παρακολουθήσει το πως τα καταφέρνει.
Η απόλυση του Γιιώργου Αντωνόπουλου από τον Αστέρα Τρίπολης την μέρα της 28^ης Οκτωβρίου βάζει σε άλλη διάσταση την φράση «δεν θα κάνει παρέλαση».
Φίλε έφυγε ο Μπράτσος και παρέλυσε το Κράτος…
Ο Σαγκάλ έβαλε γκολ και φούσκωσε ένα μπαλόνι. Κι ακόμα αναρωτιόμαστε γιατί δεν τον έχει πάρει καλύτερη ομάδα.
Να ακούτε τον Μαντζάρι κι όταν δεν πάει στις συνεντεύξεις τύπου. Ηρθε για περιορισμένο αριθμό εμφανίσεων…

Στη Μίλαν θέλανε να παίξουν Europa League και νόμιζαν πως θα γλυτώσουν από τον Φωτιά..
Με το άσπρο μούσι ο Μουρίνιο μοιάζει πιο σοφός.
Κανείς δεν θα ξαναπεί loser τον Χάρι Κέιν. (Μέχρι τον επόμενο τελικό).
Κανείς κανονικός άνθρωπος δεν ξέρει περισσότερους από τρεις- τέσσερις παίκτες της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
Ο ΕμΠαπέ δεν πήρε την Χρυσή Μπάλα αλλά είναι θέμα χρόνου να πάρει το Οσκαρ.
Από την μέρα που μετά την νίκη της επί της ΑΕΚ συμφωνήσαμε ότι η Μάντσεστερ Σίτυ είναι κάτι το απλησίαστο ως ομάδα ακόμα κι αν έπαιζε με 18χρονα, η Σίτυ δεν κέρδισε κανένα.
Πήγε ο Σάντος και είδε το ΟΦΗ – ΠΑΟΚ (2-1) και γράφανε ότι είναι ο επόμενος προπονητής του ΠΑΟΚ ενώ απλά αποδείχτηκε γκαντέμης.
Κάποια μέρα κάθε ελληνική ομάδα θα έχει ένα Καμαρά.
Στο Τσάμπιονς λιγκ μπαίνουν περισσότερα γκολ από όσα προλαβαίνει να δει κανείς.
Μεγάλη αλήθεια: αν πανηγυρίσεις γρήγορα ένα αυτογκολ θα στο πιστώσουν για δικό σου.

Το Μαυραγάνης μόνο σε μένα ακούγεται σαν όνομα ήρωα κόμικ;
Ο Παπαπέτρου μπορεί να δικαιολογήσει τα λεφτά ως διαιτητής και να βρει τον μπελά του ως δασάρχης.
Από το Κόστα Ναβαρίνο στην Ευελπίδων ένα τσιγάρο δρόμος.
Ο Παναγιώτης Γιαννάκης έπαιζε δεκαπέντε χρόνια μπάσκετ με κομμένο γόνατο για τον αποβάλουν με τεχνικές ποινές.
Κάποια μέρα ο Μπαρτζώκας θα πάρει ένα ματς όχι χωρίς τέσσερις βασικούς, αλλά με τέσσερις μόνο παίκτες.
Όταν ο Γιώργος Πρίντεζης διάβασε ότι μπορεί να είναι ο επόμενος πρόεδρος της ΕΟΚ σίγουρα έψαξε το διαβατήριο του.
Κάποια μέρα θα λέμε ότι υπήρχε στο μπάσκετ ένας Ολυμπιακός που έβαζε 100 πόντους σε κάθε ματς και σε ένα μήνα χάθηκε και δεν θα το πιστεύει κανείς.
Πολύς κόσμος αρνείται να πιστέψει αυτό που έχει συμβεί με τον Μοντέρο.
Ευτυχώς βγαίνει η βιογραφία του Νίκου Γκάλη και κάποιοι κάπου κάποτε θα μιλήσουν για κάτι καλό στο ελληνικό μπάσκετ.
Αντε να δούμε ποιος θα φταίει μετά τον Λιόλιο…

Οι Αμερικάνοι έχουν τους Μπραντζελίνα και εμείς τους Καρβελάννα.
Αν η Βίσση κάνει μια συναυλία χωρίς τα τραγούδια του Καρβέλα θα πει για να γεμίσει το πρόγραμμα το Πάτερ Ημών. Αλλά μάλλον θα έχει πάλι 80 χιλιάδες κόσμο.
Ο Μιχάλης Δημητρακόπουλος δεν είναι ένας δικηγόρος. Είναι τουλάχιστον τρεις. Μπορεί και τέσσερις.
Ο Σαββόπουλος γελάει από ψηλά με την καρδιά του που στον ένα χρόνο από το θάνατό του έσκασε το σκάνδαλο «βρώμικο ψωμί».
Πέρα από την φοροδιαφυγή αυτό δεν ήταν και πίτσα…
Ο Μαζώ έφυγε, ο Νότης δεν τραγουδάει, ο Ρέμος κάνει μόνο συναυλίες, η Βίσση τσακώθηκε με τον Καρβέλα, η Κίμπερλι δεν πάει στον Αργυρό. Μα υπάρχουν φέτος μπουζούκια;
Οι δυο ταινίες για τον Ντε Γκωλ ήταν υπέροχες αλλά δεν το πιστεύει άνθρωπος.
Μόνο εγώ δεν έχω πάει στο ιατρείο της Καρβεάδου...
Μετά το προεκλογικό σποτ του Τσίπρα με τον Κορωνιό όλοι περιμένουμε κάτι ανάλογο και με αθλητή της ενόργανης γυμναστικής.
Η ανιψιά μου λέει ότι αν με τα νέα μέτρα της απαγορέψουν το τάμπλετ και το Snapchat θα αλλάξει υπηκοότητα.

Πενήντα πράγματα που έμαθα αυτόν τον Οκτώβρη

Sun, 01 Nov 2026 11:22:00 GMT

Αν η Πνύκα αρέσει τόσο πολύ στους Αμερικάνους πολιτικούς για να βγάζουν λόγους να τους την νοικιάζουμε με το αζημίωτο.
Δεν έχω καταλάβει αν έχουν μεγαλύτερη σημασία οι δημοσκοπήσεις ή η τιμή της βενζίνης...
Το «μας καλομαθαίνετε Πρέσβη» δεν το είπε κανείς για την Γκιλφόιλ.
Το πιο ωραίο με την Κίμπερλι ήταν ότι τελικά ήταν αυτό που έδειχνε.
Όχι οι ενδιάμεσες αμερικάνικες εκλογές δεν είναι αυτές που ψηφίζουν όσοι παίζουν χαφ.
Αν πιστέψει κανείς τις δημοσκοπήσεις είναι σαν οι εκλογές να γίνουν, να μάθουμε ποιος ανάμεσα στον Τσίπρα και το ΠΑΣΟΚ θα είναι δεύτερο κόμμα και μετά να πάμε οοοολοι διακοπές.
Το σημείωμα του Γιαννακόπουλου «μόλις φύγει ο Χρυσοχοϊδης θα μου καθαρίζεται τα παπούτσια» άλλος στη θέση του Χρυσοχοϊδη θα το έκανε προεκλογικό σποτ.
Η δήλωση του Καλογερόπουλου για το τουρκολυβικό μνημόνιο («τον ήπιαμε») θα ήταν προεκλογικό σποτ αν υπήρχε αντιπολίτευση.
Ο Μητσοτάκης με τον Μαρινάκη συναντήθηκαν και συμφώνησαν ότι το ποδόσφαιρο είναι ο βασιλιάς των σπορ.

Μοιάζει μάλλον απίστευτο αλλά η Καλαμάτα παίζει το καλύτερο ποδόσφαιρο στην Σουπερλίγκα.
Καμιά φορά δεν υπάρχει χειρότερο για αντίπαλο από το να κερδίζεις συνέχεια 1-0.
Ο επόμενος που θα γράψει ο «Λίσι δεν βρήκε την λύση» πρέπει αν συλληφθεί.
Το Conference League έγινε σίγουρα για να κάνουν μεγάλες πορείες οι ελληνικές ομάδες.
Ο Ορτέγκα που ήρθε είναι τόσο καλός που είναι ώρα ο Ιμανόλ να τον δοκιμάσει και στην θέση του Ορτέγκα που έφυγε δηλαδή ως αριστερό μπακ.
Στο τέλος δεν θα είναι είδηση κανένας τραυματισμός.
Είναι άδικο για τον Λεβαδειακό να μην έχει πετύχει γκολ δυο μήνες και να μην έχει έρθει κλιμάκιο της FIFA να παρακολουθήσει το πως τα καταφέρνει.
Η απόλυση του Γιιώργου Αντωνόπουλου από τον Αστέρα Τρίπολης την μέρα της 28^ης Οκτωβρίου βάζει σε άλλη διάσταση την φράση «δεν θα κάνει παρέλαση».
Φίλε έφυγε ο Μπράτσος και παρέλυσε το Κράτος…
Ο Σαγκάλ έβαλε γκολ και φούσκωσε ένα μπαλόνι. Κι ακόμα αναρωτιόμαστε γιατί δεν τον έχει πάρει καλύτερη ομάδα.
Να ακούτε τον Μαντζάρι κι όταν δεν πάει στις συνεντεύξεις τύπου. Ηρθε για περιορισμένο αριθμό εμφανίσεων…

Στη Μίλαν θέλανε να παίξουν Europa League και νόμιζαν πως θα γλυτώσουν από τον Φωτιά..
Με το άσπρο μούσι ο Μουρίνιο μοιάζει πιο σοφός.
Κανείς δεν θα ξαναπεί loser τον Χάρι Κέιν. (Μέχρι τον επόμενο τελικό).
Κανείς κανονικός άνθρωπος δεν ξέρει περισσότερους από τρεις- τέσσερις παίκτες της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
Ο ΕμΠαπέ δεν πήρε την Χρυσή Μπάλα αλλά είναι θέμα χρόνου να πάρει το Οσκαρ.
Από την μέρα που μετά την νίκη της επί της ΑΕΚ συμφωνήσαμε ότι η Μάντσεστερ Σίτυ είναι κάτι το απλησίαστο ως ομάδα ακόμα κι αν έπαιζε με 18χρονα, η Σίτυ δεν κέρδισε κανένα.
Πήγε ο Σάντος και είδε το ΟΦΗ – ΠΑΟΚ (2-1) και γράφανε ότι είναι ο επόμενος προπονητής του ΠΑΟΚ ενώ απλά αποδείχτηκε γκαντέμης.
Κάποια μέρα κάθε ελληνική ομάδα θα έχει ένα Καμαρά.
Στο Τσάμπιονς λιγκ μπαίνουν περισσότερα γκολ από όσα προλαβαίνει να δει κανείς.
Μεγάλη αλήθεια: αν πανηγυρίσεις γρήγορα ένα αυτογκολ θα στο πιστώσουν για δικό σου.

Το Μαυραγάνης μόνο σε μένα ακούγεται σαν όνομα ήρωα κόμικ;
Ο Παπαπέτρου μπορεί να δικαιολογήσει τα λεφτά ως διαιτητής και να βρει τον μπελά του ως δασάρχης.
Από το Κόστα Ναβαρίνο στην Ευελπίδων ένα τσιγάρο δρόμος.
Ο Παναγιώτης Γιαννάκης έπαιζε δεκαπέντε χρόνια μπάσκετ με κομμένο γόνατο για τον αποβάλουν με τεχνικές ποινές.
Κάποια μέρα ο Μπαρτζώκας θα πάρει ένα ματς όχι χωρίς τέσσερις βασικούς, αλλά με τέσσερις μόνο παίκτες.
Όταν ο Γιώργος Πρίντεζης διάβασε ότι μπορεί να είναι ο επόμενος πρόεδρος της ΕΟΚ σίγουρα έψαξε το διαβατήριο του.
Κάποια μέρα θα λέμε ότι υπήρχε στο μπάσκετ ένας Ολυμπιακός που έβαζε 100 πόντους σε κάθε ματς και σε ένα μήνα χάθηκε και δεν θα το πιστεύει κανείς.
Πολύς κόσμος αρνείται να πιστέψει αυτό που έχει συμβεί με τον Μοντέρο.
Ευτυχώς βγαίνει η βιογραφία του Νίκου Γκάλη και κάποιοι κάπου κάποτε θα μιλήσουν για κάτι καλό στο ελληνικό μπάσκετ.
Αντε να δούμε ποιος θα φταίει μετά τον Λιόλιο…

Οι Αμερικάνοι έχουν τους Μπραντζελίνα και εμείς τους Καρβελάννα.
Αν η Βίσση κάνει μια συναυλία χωρίς τα τραγούδια του Καρβέλα θα πει για να γεμίσει το πρόγραμμα το Πάτερ Ημών. Αλλά μάλλον θα έχει πάλι 80 χιλιάδες κόσμο.
Ο Μιχάλης Δημητρακόπουλος δεν είναι ένας δικηγόρος. Είναι τουλάχιστον τρεις. Μπορεί και τέσσερις.
Ο Σαββόπουλος γελάει από ψηλά με την καρδιά του που στον ένα χρόνο από το θάνατό του έσκασε το σκάνδαλο «βρώμικο ψωμί».
Πέρα από την φοροδιαφυγή αυτό δεν ήταν και πίτσα…
Ο Μαζώ έφυγε, ο Νότης δεν τραγουδάει, ο Ρέμος κάνει μόνο συναυλίες, η Βίσση τσακώθηκε με τον Καρβέλα, η Κίμπερλι δεν πάει στον Αργυρό. Μα υπάρχουν φέτος μπουζούκια;
Οι δυο ταινίες για τον Ντε Γκωλ ήταν υπέροχες αλλά δεν το πιστεύει άνθρωπος.
Μόνο εγώ δεν έχω πάει στο ιατρείο της Καρβεάδου...
Μετά το προεκλογικό σποτ του Τσίπρα με τον Κορωνιό όλοι περιμένουμε κάτι ανάλογο και με αθλητή της ενόργανης γυμναστικής.
Η ανιψιά μου λέει ότι αν με τα νέα μέτρα της απαγορέψουν το τάμπλετ και το Snapchat θα αλλάξει υπηκοότητα.

Υλικό για ντοκιμαντέρ

Sat, 31 Oct 2026 11:14:28 GMT

Θυμόσαστε την μεγάλη σιγουριά λίγο πολύ όλων όσων σχολιάζουν τα ματς του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού στην Ευρωλίγκα για την ποιοτική διαφορά των δύο ελληνικών ομάδων από τους ανταγωνιστές τους; Καλά θα κάνουμε όλα αυτά τα καλά λόγια με τα οποία ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός ξεκίνησαν την σεζόν να τα ξεχάσουμε. Οχι γιατί οι ελληνικές ομάδες δεν θα πιάσουν τον στόχο τους (ο πρώτος από τους οποίους είναι η πρώτη τετράδα που ανοίγει τον δρόμο προς το Final 4) αλλά γιατί η εικόνα τους για εντελώς διαφορετικούς λόγους δεν θα είναι αυτή που είδαμε στην αρχή, οπότε και ό,τι στην αρχή ακούστηκε θα μείνει υποχρεωτικά πίσω. Αυτή η εβδομάδα (σε συνδυασμό και με άλλα που προηγήθηκαν) μας υποχρεώνει σε κάποιες αναθεωρήσεις. Θα έλεγα ότι τα καλά λόγια που προηγήθηκαν για τον ΠΑΟ μοιάζουν να είναι και μέρος από το σημερινό του πρόβλημα. Ο Ολυμπιακός είναι μια εντελώς διαφορετική περίπτωση. Ισως κάποτε αυτά που του συνέβησαν μέσα στον Οκτώβρη που φεύγει να είναι κι ευκαιρία για ένα ντοκιμαντέρ: ένα ντοκιμαντέρ που να μιλάει για μια καταπληκτική ομάδα, που συγκυρίες οδήγησαν στο να χαθεί γρήγορα και να χρειάζεται να αντικατασταθεί από μια άλλη για την οποία υπάρχουν ενδείξεις πως θα είναι εντελώς διαφορετική: καλύτερη ή χειρότερη θα το μάθουμε προσεχώς.

Αλλά ας τα πάρουμε με την σειρά.

Ιστορία εντελώς απίθανη

Ο Ολυμπιακός πέτυχε αυτή την εβδομάδα δυο νίκες σχεδόν ηρωϊκές. Διαφωνώ με τον όρο «νίκες επιβίωσης» διότι είμαστε νωρίς στην σεζόν και ο Ολυμπιακός δεν χρειαζόταν να επιβιώσει για τον απλούστατο λόγο ότι και να έχανε από την Μπεσίκτας και την Αρμάνι δεν θα χανόταν. Ωστόσο και οι δυο νίκες είχαν κάτι το ηρωϊκό: ήρθαν μετά από καταθέσεις ψυχής. Στο μπάσκετ αυτό σημαίνει πρώτα από όλα άμυνα. Μια άμυνα που απόντος των Φουρνιέ, Ντόρσεϊ, Μοντέρο ήταν ο μόνος δρόμος. Ευτυχώς στην περίπτωση του Ολυμπιακού αποδείχτηκε για αυτόν εύκολος, αν όχι και απλός.

Θυμάμαι στο ξεκίνημα της χρονιάς πολλούς και διάφορους να ανησυχούν γιατί ο Ολυμπιακός δεν έπαιζε άμυνα. Εγραφα τότε ότι όταν μιλάμε για ελληνικές ομάδες (πόσο μάλλον για μια ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα) αυτή η παρατήρηση δεν έχει νόημα διότι αν και εφόσον χρειαστεί ο Ολυμπιακός μια χαρά άμυνα θα παίξει, πρώτα από όλα γιατί έχει και παίκτες να το κάνει. Χρειάστηκε πολύ γρήγορα να συμβεί αυτό, αλλά δυστυχώς συνέβη για τους χειρότερους λόγους. Η τιμωρία – απουσία του Ντόρσεϊ αρχικά οδήγησε σε μια πρώτη αλλαγή: η πεντάδα θα γινόταν υποχρεωτικά σκληρότερη αφού παίκτης με τα χαρακτηριστικά του ελληνοαμερικάνου στον πάγκο δεν υπάρχει. Μετά είχαμε τον τραυματισμό του Φουρνιέ. Και τέλος την σκληρή ιστορία του Μοντέρο που μπήκε στο νοσοκομείο για ένα μπανάλ καθαρισμό στο γόνατο και θα λείψει πέντε μήνες. Ο Ολυμπιακός μπορεί να έχει κάμποσες πολυτέλειες: όχι αναπληρωματικούς που να μπορούν να κάνουν την ίδια δουλειά με τον Φουρνιέ και τον Μοντέρο.

Κερδίζει χρόνο και παίκτες

Ο Μπαρτζώκας έδειξε στα ματς αυτής της εβδομάδας πως ήταν σαν να κουβαλάει στο μυαλό του το ενδεχόμενο της απουσίας δυο τουλάχιστον από τους τέσσερις γκαρντ που έχει στην διάθεσή του: μεγάλωσε τον ρόλο του ΜακΙντάιερ προτρέποντάς τον σε περισσότερες επιθετικές πρωτοβουλίες, κατέβασε στο «2» τον Γουόρντ, έδωσε περισσότερα λεπτά συμμετοχής στον Παπανικολάου, χρησιμοποίησε τους Νετζίπογλου και Πλώτα για να δίνουν ανάσες στον ΜαιΙντάιερ και στον Τζόζεφ. Αλλά οι απόντες δεν ήταν δυο (που μια χαρά θα τους έκρυβε για δυο-τρια ματς) αλλά ήταν τελικά τρεις και για αυτό χρειάστηκαν υπερβάσεις. Ο ΜακΙνταιερ και κυρίως ο Γουόρντ χρειάστηκε να παίξουν πάρα πολύ, αλλά κυρίως έπαιξε πολύ ο ίδιος ο Μπαρτζώκας παρουσιάζοντας ένα Ολυμπιακό με πολύ διαφορετικές επιθετικές λύσεις. Στην Πόλη κόντρα στην Μπεσίκτας η στόχευση ήταν να περάσει η μπάλα στους ψηλούς, παρά την απουσία και του Μιλουτίνοφ: ο Χολ και ο Τζόουνς του έδωσαν 30 πόντους. Κόντρα στην Αρμάνι την νίκη την δίνει η αντοχή στην άμυνα, η σκληρή δουλειά πάνω στον Ντέμον Χολ και τον Μπολμάρο (που δυο μέρες πριν παραλίγο να κερδίσουν τον ΠΑΟ μόνοι τους), και στο τέλος ένα σχήμα με τον Εντζάι σέντερ και τους κανονικούς σέντερ όλους έξω!

Ο Μπαρτζώκας θέλει πίεση και ριμπάουντ γιατί το πρώτο δεν έχει νόημα χωρίς το δεύτερο. Ο Ολυμπιακός κερδίζει το ματς γιατί έχει 6 κλεψίματα (αποτελέσματα πίεσης) και 28 ριμπάουντ από τα οποία 12 επιθετικά.

Μια νέα ομάδα τώρα

Ο Μπαρτζώκας έπρεπε να έχει την πιο ήσυχη σεζόν του φέτος. Ο Ολυμπιακός που αρχικά εμφανίστηκε έπρεπε να είναι μια ομάδα με παίκτες που χαίρονται το δικαίωμα για επιθετικές πρωτοβουλίες. Πολύ φοβάμαι πως αυτόν τον Ολυμπιακό δύσκολα θα τον ξαναδούμε. Είναι αμφίβολο αν μεσούσης της περιόδου μπορεί να βρεθεί ένας άλλος Μοντέρο, ίσως κι ένας άλλος Ντόρσεϊ γιατί βλέπω δύσκολο το σήριαλ με τον ελληνοαμερικάνο να αποδειχτεί μια παρένθεση και μόνο. Αλλά το καλό είναι ότι αυτός ο νέος Ολυμπιακός που περιμένουμε να ΄ρθει θα είναι μια ομάδα του Μπαρτζώκα – δηλαδή μια ομάδα που λογικά θα τρέχει λιγότερο, θα παίζει πιο στοχευμένα (και με λιγότερες εμπνεύσεις στην επίθεση) και σίγουρα πιο σκληρά στην άμυνα. Θα είναι δηλαδή μια ομάδα σαν αυτές που ο κόουτς έχει φτιάξει κάμποσες φορές: ας περιμένουμε να την δούμε χωρίς να ξεχνάμε πως η περσινή αποθεωτική σεζόν ξεκίνησε με τον τραυματισμό του Εβανς.

Ο ΠΑΟ που επιθετικά δεν φοβίζει

Η περίπτωση του ΠΑΟ είναι πιο απλή και ίσως για αυτό και ελαφρά πιο δύσκολη - αυτή βέβαια δίνει υλικό για ντοκιμαντέρ λόγω της επιστροφής του Ομπράνοβιτς. Ο ΠΑΟ κατά την γνώμη μου πρέπει να ξεχάσει γρήγορα τα ωσανά της αρχής της σεζόν διότι ήταν βιαστικά και του έκαναν και κακό. Το πρόβλημα κατά την γνώμη μου δεν είναι η ήττα από την Εφές (που ήρθε με ένα απόλυτο μπλακ άουτ στο τέλος και μολονότι οι γηπεδούχοι σούταραν συνολικά πολύ άσχημα): το πρόβλημα ήταν οι νίκες με την Μπασκόνια και την Αρμάνι που αντί να προβληματίσουν εμφανίστηκαν περίπου ως επιτυχίες, ενώ ήταν απλά δυο άσχημα ματς.

Υπάρχει ένα αντικειμενικό πρόβλημα κρίσεων που συνοδεύει τον ΠΑΟ. Υπάρχει πολύς κόσμος που αποθεώνει την ομάδα γιατί απλά δεν έχει προπονητή τον Αταμάν απέναντι στον οποίο υπήρξε (μεταξύ άλλων) και μια από τις μεγαλύτερες δημοσιογραφικές (και όχι μόνο…) σταυροφορίες που θυμάμαι. Οι σταυροφόροι τα κατάφεραν να διώξουν τον κακό Τούρκο και στην θέση του ήρθε ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς που στην Ελλάδα έχει μόνο φίλους: και σε μένα είναι χρόνια τώρα εξαιρετικά συμπαθής. Αλλά ο ΠΑΟ ο εφετινός δεν είναι ο ΠΑΟ που είχε ο Αταμάν και η όποια επιτυχία του δεν θα είναι απόδειξη ότι ο Τούρκος καλώς έφυγε: ο ΠΑΟ είναι μια καινούργια ομάδα που θέλει να παίξει άλλο μπάσκετ και δεν έγινε υπερομάδα επειδή άλλαξε προπονητή – για να συμβεί αυτό πρέπει να παίξει πολύ καλύτερα.

Για την ώρα ο Ομπράντοβιτς ζορίζεται στο πρώτο δύσκολο τακτικό πρόβλημα που έχει μπροστά του δηλαδή στον τρόπο χρησιμοποίησης του Ναν και κυρίως στην συνύπαρξή του Αμνερικάνου με τον Φρανσίσκο. Ο Αταμάν για τον Ναν είχε πολύ ξεκάθαρες ιδέες: όλος ο επιθετικός μηχανισμός του ΠΑΟ έπρεπε να είναι στα μέτρα του. Την χρονιά που είδαμε τον καλύτερο Ναν (κι ο ΠΑΟ κέρδισε την Ευρωλίγκα) υπήρχε μια συνεχής χρησιμοποίηση τριών γκαρντ (με μεγάλο ρόλο στον Σλούκα και τον Γραντ να παίζει άμυνα για όλους), αλλά υπήρχαν και σταθερά στην πεντάδα σποτ σουτέρ (Χουάντσο, Γκριγκόνις, Μήτογλου, Παπαπέτρου κτλ) που του άνοιγαν το γήπεδο. Στον ΠΑΟ που φτιάχνει ο Ομπράντοβιτς πρώτη προτεραιότητα είναι η άμυνα και το βλέπουμε. Αλλά με πεντάδες στις οποίες υπάρχουν παίκτες όπως ο Μπαντιό, ο Γιαμπουζέλε, ο Μπόνγκα κτλ ο Ναν καταλήγει να παίζει μόνος του: μπορεί ο ίδιος να μην έχει πρόβλημα να το κάνει (με την Εφές μια χαρά ήταν η στατιστική του) αλλά η ομάδα επιθετικά δεν λειτουργεί με τον καλύτερο τρόπο ακόμα κι απέναντι σε ομάδες όπως η Μπασκόνια και η Αρμάνι και που δεν έχουν το καλύτερο φεγγάρι τους.

Ο ΠΑΟ δεν φοβίζει επιθετικά κι αυτό είναι το πρώτο του πρόβλημα στη σεζόν. Και η επιστροφή του Ναν έφερε αυτόματα πιο πίσω τον Φραντσίσκο που στα τελευταία ματς έπαιξε αρκετά μεν, χωρίς όμως να αισθάνεται ότι έχει ηγετικό ρόλο. Όταν μιλάμε για μια ομάδα του Ομπράντοβις η λύση είναι απλή: ο Ζέλικο πρέπει να δείξει στους παίκτες του ότι ο ηγετικός ρόλος είναι κυρίως δικός του. Αλλά όταν μιλάμε για τον Ναν, τον Φρανσίσκο και κάμποσα άλλα παιδιά που δεν δείχνουν κάποιο δέος για τον προπονητή (θα λεγα για κανένα προπονητή…) το πράγμα δεν είναι τόσο απλό.

Θα γινόταν 66 χρονών...

Fri, 30 Oct 2026 10:27:20 GMT

Σήμερα, αν ο Ντιέγκο Μαραντόνα ζούσε, θα γινόταν 66 χρονών. Σκεφτόμουν ότι από την στιγμή που ο Ντιέγκο έφυγε από την ζωή θα πλημμυρίζαμε από αφιερώματα για αυτόν καθώς ο θάνατός του θα έκανε ακόμα και όσους δεν άντεχαν τις περιπέτειές του να τον δουν πλέον αλλιώς – σίγουρα με λίγη περισσότερη ανοχή, αν όχι και με κατανόηση. Κι όμως σε όλο αυτό το διάστημα δεν έγινε για αυτόν τίποτα. Η σχεδόν τίποτα. Το ωραιότερο ντοκιμαντέρ της χρονιάς, το «The Match» που μας ήρθε από την Αργεντινή, και υπογράφουν οι Χουάν Καμπράλ και Σαντιάγο Φράνκο, αναφέρεται στο μυθικό πλέον παιγνίδι Αργεντινή – Αγγλία του 1986 και σε αυτό είναι πρωταγωνιστής ο Ντιέγκο, αλλά δεν είναι για τον ίδιο. Εχει να κάνει πιο πολύ με την εποχή και τις αντιπαλότητες Αγγλων και Αργεντίνων.

Τέσσερα, τα δυο διάσημα

Για τον Μαραντόνα υπάρχουν τέσσερα τουλάχιστον ντοκιμαντέρ. Τα δύο είναι ελάχιστα γνωστά και τα δυο διάσημα – τα ξαναείδα πρόσφατα. Το ένα, το πρώτο που έγινε όταν έφυγε από την Ιταλία το 1991, το έκανε ο Ιταλός δημοσιογράφος και φίλος του Τζιάνι Μινά: βασίζεται σε μια μεγάλη του συνέντευξη στην οποία μιλάει κυρίως για την καριέρα του και την κοσμοθεωρία του. Είναι κάτι σαν αχνό πορτρέτο. Το δεύτερο είναι η ιστορία του περάσματός του από το Μεξικό ως προπονητής: είναι αστείο και γκροτέσκο αλλά και απολύτως αποσπασματικό. Τα άλλα δυο είναι διάσημα. Το ένα το γύρισε ο Εμιλ Κουστορίτσα και το άλλο ο μετρ των ντοκιμαντέρ Ασίφ Καπάντια.

Αυτό του Κουστορίτσα είναι κάτι σαν αποτέλεσμα στρατευμένης Τέχνης. Η μοναξιά του Μαραντόνα, έτσι όπως αναδεικνύεται, είναι ηρωική: είναι το τίμημα που έπρεπε να πληρώσει για την επιτυχία του. Στο ντοκιμαντέρ του Κουστορίτσα βλέπουμε την ιστορία ενός Σούπερμαν που ανακαλύπτει από πολύ μικρός ότι έχει υπερδυνάμεις και πείθει τους πιστούς ότι ότι δεν είναι από αυτόν τον κόσμο. Ο Κουστορίτσα προσπαθεί να μας κάνει να δούμε τα πράγματα με τον τρόπο του Μαραντόνα. Όταν μιλάει μέσω των πλάνων του (και όχι μόνο…) για τον Μαραντόνα είναι σαν να προσπαθεί να σε πείσει ότι αυτός που θεωρούνταν διάβολος - ένας διάβολος υπεύθυνος από την αρχή μέχρι το τέλος για το πλήθος των προβλημάτων του - ήταν εντέλει ένας Θεός. Το πρόβλημα της ταινίας είναι ότι κανείς δεν έχει αντίρρηση.

Για τον Καπάντια αντιθέτως η ζωή του Μαραντόνα στη Νάπολη, όπου όλα διαδραματίζονται, είναι μια καταδίκη. Για να μας δώσει το δικό του «Ντιέγκο Μαραντόνα» ο Καπάντια ξεκίνησε από το ανέκδοτο υλικό δύο εικονοληπτών και φίλων του Μαραντόνα, του Χουάν Λαμπούρου και του Τζίνο Μαρτούτσι, οι οποίοι τον είχαν ακολουθήσει στη Νάπολη τα χρόνια που εξιστορούνται και είχαν καταγράψει αρχικά ορισμένους αγώνες από την άκρη του γηπέδου, με την κάμερα στο ύψος του ματιού. Αλλά δεν σταμάτησαν σε αυτό: συνέχισαν να τον ακολουθούν παντού σαν να είναι πρωταγωνιστής σε reality show. Ο Καπάντια βρήκε ένα κομματιασμένο παζλ 500 (!) ωρών ανέκδοτου υλικού, χρειάστηκε μια ολόκληρη ομάδα 25 ανθρώπων για να το αξιολογήσει και χρειάστηκε να εξασφαλίσει και άδειες από πολλούς που εμφανίζονται (μεταξύ των οποίων και μια δύσκολη από την οικογένεια του Μαραντόνα). Πολλές από τις εικόνες, κυρίως τις εξωγηπεδικές, είναι απολαυστικές, αλλά ο Καπάντια είχε μια ιστορία στο μυαλό του να διηγηθεί με τον δικό του τρόπο, η οποία δεν ήταν ακριβώς η ιστορία του Ντιέγκο αλλά η ιστορία μιας πόλης που ο ίδιος κατάκτησε κι αυτή κατά κάποιο τρόπο τον κατέστρεψε. Ολο αυτό που περιγράφεται είναι κάτι σαν έρωτας με κακό τέλος. Φταίει και ότι όλοι όσοι μιλούν, μιλούν αργά και χαμηλόφωνα, σαν να έχουν μόλις ξυπνήσει και να διηγούνται ένα όνειρο που φοβούνται μήπως ξεχάσουν.

Τα μικρά και τα μεγάλα παιδιά

Με απλά λόγια, τα δύο διασημότερα ντοκιμαντέρ για τον Ντιέγκο δεν κατορθώνουν αυτό για το οποίο γυρίστηκαν. Αυτό του Κουστορίτσα κάπως απομονώνει τον Ντιέγκο, τον κλείνει σε μια γυάλινη σφαίρα με χιόνι από αυτές που τα παιδάκια αγαπάνε να κουνάνε και εντυπωσιάζονται με το εφέ, αλλά μόνο όταν είναι μικρά. Τα μεγάλα παιδιά βλέπουν απλά τον σκηνοθέτη να παιδεύεται να μετατρέψει τον Ντιέγκο σαν κάποιο πρωταγωνιστή ταινίας του (της απλούστερη δυνατής ταινίας του) – ένα είδος ήρωα του «Ασπρος γάτος Μαύρος γάτος», που ξεχωρίζει όμως γιατί κουβαλάει την λάμψη της επιτυχίας: συγνώμη, αλλά ήταν κάτι πιο σύνθετο. Και το ντοκιμαντέρ του Καπάντια παίρνει τον Μαραντόνα από το μάτια μας, του αφαιρεί την λάμψη και μας τον επιστρέφει ως μιας αμφιλεγόμενη φιγούρα. Θέλει να μας συμφιλιώσει με τον άνθρωπο γιατί αυτό θα θελε αυτός– όπως λέει και ο γυμναστής του Φερνάντο Σινιορίνι. Αλλά είναι σαν να λυπάται για αυτόν. Ακόμα και πριν από την πτώση του υπήρχε πάντα από τη μία πλευρά ο Ντιέγκο και από την άλλη ο Μαραντόνα και στη μέση η Νάπολη. Η πολυπλοκότητα του δεσμού του με την πόλη, θολώνει τελικά τη υπόστασή του. Ο Καπάντια χωρίς να τον δικαιολογεί, νομίζεις ότι προσπαθεί να μας κάνει να τον συγχωρέσουμε. Ενώ εμείς τον είχαμε απλά ανάγκη.

Τι ακριβώς θέλουμε

Συγκρίνοντας τα δυο ντοκιμαντέρ αναρωτιόμουν τι θέλουμε από τους αθλητές, τι θέλουμε δηλαδή αυτοί να είναι για εμάς: Θεοί ή άνθρωποι με σάρκα και οστά που ζουν ζωές πέρα από τα συνηθισμένα; Είναι μια ερώτηση που γίνεται εδώ και τουλάχιστον τριάντα χρόνια. Στο ντοκιμαντέρ του ο Κουστορίτσα μοιάζει να προβληματίζεται για αυτό ο ίδιος κι έστω και λίγο αμήχανα μας προσφέρει μια εναλλακτική απάντηση: λέει πως αντί να θεωρούμε τους αθλητές υψηλού επιπέδου ως υπερπροικισμένους ανθρώπους, που τα καταφέρνουν ενάντια σε όλα και σε όλους, είναι καλύτερα να πιστεύουμε πως απλά αυτό ήταν το πεπρωμένο τους – η μοίρα τους είναι ο σκηνοθέτης της ζωής τους. Στο δικό του ντοκιμαντέρ ο Καπάντια μιλάει για την μεταμόρφωση ενός παιδιού σε κάτι που ξεφεύγει από τα πλαίσια της μοίρας γιατί βρίσκεται σε μια πόλη που ψάχνει τον Θεό της. Το καταλάβει κανείς αρκεί να δει την πρώτη σκηνή, στην οποία ο Ντιέγκο μόλις έχει φτάσει στη Νάπολη και κοιτάζει γύρω του έκπληκτος τους οπαδούς να τραγουδούν το όνομά του: είναι η συνέντευξη Τύπου της παρουσίασής του, αλλά δεν ανήκει στους δημοσιογράφος – ο τότε πρόεδρος της Νάπολι Φερλαΐνο τα βάζει με έναν ξένο δημοσιογράφο που τολμά να ρωτήσει τον παίκτη για την καμόρα. Ο Ντιέγκο λέει ότι στη Νάπολη αναζητά την «εσωτερική ειρήνη» που δεν είχε στη Βαρκελώνη, και φαίνεται μάλιστα ντροπαλός. Μετά όμως, οι άνθρωποι που τον περιβάλλουν αρχίζουν να τον πνίγουν (ορισμένες εικόνες του Μαραντόνα να περπατά ανάμεσα στο πλήθος, φορώντας γούνα, μοιάζουν να έχουν βγει από βίντεο κλιπ της εποχής), εκείνος αρχίζει να υπερβάλλει με την κοκαΐνη και η σκέψη να φύγει από εκεί τον κυριεύει. Ο Φερλαΐνο διηγείται πως τον αναγκάζει να μείνει στη Νάπολη και καμαρώνει λέγοντας πως ήταν «ο δεσμοφύλακας του Μαραντόνα». Κι εσύ αναρωτιέσαι τι Θεός ήταν ο Ντιέγκο αν δεν μπορούσε να ξεφύγει από ένα ανθρωπάκι σαν αυτό.

Θεός κι αν είμαι…

Στην συνέντευξη του το '91 στο ντοκιμαντέρ του Τζιάνι Μινά, το λιγότερο γνωστό, ο Μαραντόνα έλεγε: «Η πραγματικότητα είναι ότι δεν αντέχω πια να είμαι σύμβολο, να αντιπροσωπεύω κάτι, να αντέχω όλο το στρες που προκαλεί αυτή η μηχανή, αυτό το ποδόσφαιρο. Εξομολογούμαι την ανικανότητά μου, την ευθραυστότητά μου, παρόλο που η έπαρσή μου, η περηφάνια μου με έκαναν να φαίνομαι διαφορετικός. Μου αρέσει να με βλέπουν σαν Θεό, αλλά το ξέρω ότι δεν είμαι».

Θα γινόταν 66 χρονών. Ωρα είναι, τώρα που έφυγε, να ασχοληθούν μαζί του για να τον γνωρίσουμε…

*(Κλικ, Οκτώβριος του 2026)

Επιτυχημένες εξετάσεις σοβαρότητας

Thu, 29 Oct 2026 11:11:08 GMT

Για το κύπελλο Ελλάδος αποφεύγω να γράψω κάτι τουλάχιστον στην πρώτη φάση γιατί δεν θεωρώ τα παιγνίδια του κανονικά. Αυτή η φόρμουλα διεξαγωγής επιλέχτηκε για δυο λόγους: πρώτον για να προκύπτουν μεγάλα ματς μεταξύ των ομάδων της Σουπερλίγκ από νωρίς (σε αυτή την αγωνιστική είχαμε τα ΠΑΟ – Αρης (2-1) και ΠΑΟΚ – ΑΕΚ (3-1) και δεύτερον για να μην αποκλείεται καμία από τις μεγάλες ομάδες έτσι ώστε να υπάρχει πιθανότητα να συναντηθούν κι αργότερα. Το κριτήριο είναι εμπορικό κι όχι αγωνιστικό και το αποτέλεσμα είναι ματς που ναι μεν παρακολουθεί ο κόσμος στην τηλεόραση πλην όμως μικρή σημασία έχουν για τον θεσμό. Αν θέλω να κάνω μια – δυο παρατηρήσεις αυτή την φορά είναι γιατί βρήκα κάποιο ενδιαφέρον που δεν είχε να κάνει τόσο με τα παιγνίδια όσο με συμπεριφορές ποδοσφαιριστών και αποφάσεις γενικότερες.

Η δοκιμασία του Λίσι

Στο πρόγραμμα υπήρχε ένα ΠΑΟΚ – ΑΕΚ που έμοιαζε και δεν έμοιαζε παιγνίδι κυπέλλου καθώς πληροφορίες από την Θεσσαλονίκη ήθελαν το παιγνίδι αυτό να είναι κριτήριο για την παραμονή του κόουτς του ΠΑΟΚ Αλέσιο Λίσι. Ο Λίσι είχε μια πολύ δύσκολη δουλειά ήδη από το καλοκαίρι καθώς έπρεπε να αντικαταστήσει τον Ρασβάν Λουτσέσκου που απομακρύνθηκε για λόγους που πολλοί δεν κατάλαβαν – ίσως και γιατί ο ΠΑΟΚ δεν εξήγησε όσο όφειλε. Η δουλειά του έγινε πιο δύσκολη όταν πωλήθηκε ο Γιάννης Κωνσταντέλιας πάνω στην οποία προσπαθούσε να βασίσει την επίθεση της ομάδας και περιπλέχτηκε ακόμα πιο πολύ μετά τους δυο καλοκαιρινούς αποκλεισμούς τον ένα από την Αντερλεχτ στο Europa League και τον άλλο από την Μπράν στο Conference League. Σε αυτά προστέθηκε το βάρος του πρωταθλητισμού (ο Ιβάν Σαββίδης έχει ζητήσει το πρωτάθλημα φέτος με τρόπο που ανάλογο δεν θυμάμαι και γιατί τα προηγούμενα χρόνια έλειπε πολύ από την Ελλάδα) αλλά προστέθηκε και η ανάγκη της δημιουργίας μιας νέας ομάδας στην οποία έπρεπε να ενσωματωθούν παίκτες που αποκτήθηκαν τον Σεπτέμβριο (Γιάκιτς, Μπάνζα κτλ). Το πρόβλημα του ΠΑΟΚ πριν το ματς με την ΑΕΚ δεν ήταν ότι ο προπονητής του τελούσε υπο συζήτηση (αυτό επί της ουσίας συμβαίνει από το καλοκαίρι...), ήταν ότι είχαν αρχίσει να κυκλοφορούν και ονόματα προπονητών που προορίζονταν για να τον αντικαταστήσουν: με απλά λόγια το ματς έμοιαζε για τον Λίσι χωρίς αύριο.

Εστω κι αν μιλάμε για ένα μόνο ματς στο παιγνίδι αυτό είδαμε δυο πράγματα που έχουν ενδιαφέρον. Το πρώτο ότι η ομάδα του ΠΑΟΚ έπαιξε για τον προπονητή της και το έδειξε σε δυο περιπτώσεις: το έδειξε αρχικά στο πρώτο ημίχρονο, που ήταν πολύ καλό κι όχι μόνο γιατί ο ΠΑΟΚ προηγήθηκε με 1-0 στο 8΄ χάρη σε ένα γκολ του Μπάντζα, αλλά και μετά το 60΄ και τις αλλαγές του Λίσι όταν και ως ομάδα επέστρεψε στην διεκδίκηση της νίκης μετά από ένα διάστημα ταραχής στο οποίο η ΑΕΚ ισοφάρισε με τον Γιόβιτς και θα μπορούσε και να έχει προηγηθεί. Το δεύτερο ενδιαφέρον είναι ότι το ματς επί της ουσίας το γυρίζει ο Ιταλός με την αλλαγή του Σορετίρε που βοήθησε τον ΠΑΟΚ να αλλάξει ταχύτητα χωρίς να αλλάξει σχήμα: το 4-4-2 παρέμεινε αλλά ο Σορετίρε έκανε τον ΠΑΟΚ πιο γρήγορο (όπως κι ο Μύθου αντί του Μπάντζα) κι έτσι ήρθαν τα γκολ του τελικού 3-1. Κι αυτό ναι μεν είναι καλό για τον προπονητή (διότι έχει συμβολή στη νίκη) πλην όμως δείχνει και ότι πρέπει να κάνει καλύτερες επιλογές γενικότερα. Ο ΠΑΟΚ μοιάζει να έχει ένα πρώτης τάξεως υλικό που δεν έχει αξιοποιηθεί. Ο Λίσι μετά την νίκη αυτή σίγουρα κερδίζει χρόνο, αλλά από την χθεσινή δοκιμασία οφείλει και να καταλάβει μερικά πράγματα παραπάνω.

Οι ευτυχισμένοι παίκτες

Στα ματς της Μαρκό – Ολυμπιακός (0-2) και ΠΑΟ – Αρης (2-1) στα μάτια μου υπάρχει κάτι κοινό: οι σκόρερς είναι παίκτες που με την απόδοσή τους και την προσφορά τους φωνάζουν ότι είναι χαρούμενοι στις ομάδες που βρίσκονται. Ο Ολυμπιακός κέρδισε την πρωτοπόρο της Β΄Εθνικής με ένα υπέροχο γκολ του Σάλιακα (σούτ εκτός περιοχής…) και ένα του Κάρμο με κεφαλιά από χτύπημα κόρνερ. Ο Κάρμο προηγουμένως είχε βγάλει την μπάλα από την γραμμή στην καλύτερη ευκαιρία της Μαρκό, με κίνδυνο μάλιστα να χτυπήσει το κεφάλι του στο οριζόντιο δοκάρι. Ο ΠΑΟ λύγισε τον φορμαρισμένο Αρη με γκολ του Ραστόντερ στο 89΄κι αφού ο Κοντούρης είχε ανοίξει το σκορ στο πρώτο ημίχρονο.

Ο Σάλιακας το περασμένο καλοκαίρι επέστρεψε στον Ολυμπιακό χωρίς δεύτερη σκέψη όταν του το ζητήθηκε. Άλλος στην θέση του θα ένοιωθε μια κάποια πικρία αφού πέρασε από εκεί μικρός και δεν του δόθηκαν οι ευκαιρίες που περίμενε. Αυτός είπε αμέσως το «ναι» και ότι αυτή είναι η πιο ωραία απόφαση της ζωής του. Η περίπτωση του Κάρμο είναι ακόμα πιο σπάνια. Εφυγε κάποτε κομμάτι πικραμένος γιατί η χρησιμοποίησή του κατά την γνώμη του δεν ήταν αυτή που του άξιζε. Περιπλανήθηκε λίγο. Όταν τον κάλεσαν να γυρίσει η μόνη ερώτηση που έκανε στους ανθρώπους του Ολυμπιακού ήταν γιατί άργησαν να τον καλέσουν πίσω. Και τώρα δεν είναι στις αρχικές επιλογές. Θα είναι δύσκολο να βγάλει από την ενδεκάδα τον Πιρόλα – που μάλιστα όπως μαθαίνω θα κληθεί και στην Εθνική Ιταλίας για τα ματς του Νοέμβρη. Αλλά η συμπεριφορά του είναι υποδειγματική.

Ο Κοντούρης διάλεξε πέρυσι να πάει στον ΠΑΟ όταν τα πράγματα στους Πράσινους δεν πήγαιναν και πολύ καλά. Παίζει σε μια θέση που δεν υπάρχουν πολλοί Ελληνες παίκτες: αν μπορούσε να καθιερωθεί στην αρχική ενδεκάδα θα έφτανε μέχρι την Εθνική γρήγορα. Ο ανταγωνισμός στον ΠΑΟ είναι μεγάλος, οι ευκαιρίες που παίρνει δεν είναι πολλές αλλά κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί και μοιάζει και να εξελίσσεται: στη φάση του γκολ δείχνει τεχνική και ψυχραιμία. Ο Ραστόντερ είναι ακόμα πιο σπάνια περίπτωση. Στον σχεδιασμό του ΠΑΟ έπρεπε να είναι τουλάχιστον πρώτος αναπληρωματικός. Προστέθηκαν στην πορεία παίκτες που τον πήγαν πιο πίσω. Αλλά ο τύπος όποτε αγωνίζεται σκοράρει και δείχνει ότι είναι μια τρομερή πολυτέλεια: το γκολ με τακουνάκι στο 89΄με το οποίο ο ΠΑΟ λύγισε τον Αρη είναι καταπληκτικό. Και είναι και παίκτης που δεν γκρινιάζει πράγμα που όταν μιλάμε ειδικά για ξένους παίκτες αυτό ποτέ δεν είναι δεδομένο: συχνά όταν δεν μιλάμε οι ίδιοι μιλάνε αντζέντηδες και άλλοι παρατρεχάμενοι – ο Ραστόντερ το κάνει σκοράροντας. Το συμπέρασμα από αυτά τα ματς κυπέλλου για τους Αιώνιους (που στον επόμενο γύρο θα παίξουν ένα ντέρμπι μεταξύ τους χωρίς άγχος και χωρίς διακύβευμα) είναι ότι όσο στον Ολυμπιακό και στον ΠΑΟ υπάρχουν Ελληνες παίκτες σαν τον Σάλιακα και τον Κοντούρη που για αυτό αισθάνονται περήφανοι, και ξένοι παίκτες σαν τον Κάρμο και τον Ραστόντερ που καταλαβαίνουν πόσο η ομάδα τους ταιριάζει και η δουλειά του Ιμανόλ και του Νίστρουπ θα είναι πιο εύκολη. Και θα τα καταφέρνουν και καλύτερα με διάφορους που κάνουν μούτρα και μουτράκια…

Δεν αλλάζουν εύκολα οι ομάδες

Κατά τα άλλα ό,τι βλέπουμε στο πρωτάθλημα δεν θα μπορούσε να είναι πολύ διαφορετικό στο κύπελλο. Η ΑΕΚ είναι σταθερά και σε όλες τις διοργανώσεις που παίρνει μέρος άλλη ομάδα εντός κι άλλη εκτός έδρας. Ο Αρης αργά αλλά σταθερά προοδεύει και έχει και παίκτες που μπορούν περισσότερα. Η Καλαμάτα και η Κηφισιά είναι καλές γιατί σκοράρουν ακόμα και με τους αναπληρωματικούς τους. Ο Χρήστος Κόντης έχει μια ωραία ομάδα χωρίς όμως να μπορεί να κάνει μεγάλο rotation. Και η ΑΕΛ του θύμισε πως σε όποια κατηγορία κι αν αγωνίζεται είναι πάντα μεγάλη.

Για να μην το ξεχάσω. Δεν σκόραρε ο Λεβαδειακός. Αλλά γιατί δεν έπαιξε…

(Gazzeta Οκτώβρης του 2026)

Ο άγνωστος πόλεμος

Wed, 28 Oct 2026 09:06:37 GMT

Παραμονές της σημερινής εθνικής μας γιορτής πήγα και είδα το δεύτερο μέρος τη γαλλικής ταινίας για τον Στρατηγό Ντε Γκωλ. Τις περίμενα τις δυο αυτές ταινίες έχοντας διαβάσει πριν από καιρό ότι στη Γαλλία το καλοκαίρι έσπασαν ταμεία. Είχαν ως ήρωα ένα ξεροκέφαλο αξιωματικό που έγραψε ιστορία μάλλον χωρίς να χρειάζεται πολλούς φίλους και σίγουρα χωρίς να λογαριάζει εχθρούς. Κυρίως όμως οι ταινίες αυτές έκαναν τεράστια επιτυχία στη Γαλλία γιατί είχαν ένα άγνωστο και για τους νέους Γάλλους θέμα: τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Τον συναντάνε μπροστά τους

Είναι πιο σωστό να βλέπουμε τις δυο ταινίες αυτές ως μια με δύο μέρη. Το πρώτο μέρος έκοψε καλοκαιριάτικα 5,3 εκατομμύρια εισιτήρια στη Γαλλία και το δεύτερο 5,4. Για να καταλάβετε το σουξέ πέρασε σε εισιτήρια τον Σπάιντερ μαν και την Ζεντάγια και ήταν αρκετά κοντά στα 7,3 εκατομμύρια της πολυδιαφημισμένης «Οδύσσειας» του Κρίστοφερ Νόλαν που και στη Γαλλία υπήρξε το καλοκαιρινό νούμερο 1. Η επιτυχία της σύμφωνα με τον γαλλικό Τύπο οφείλεται στο ότι έτρεξαν στα σινεμά καλοκαιριάτικα πολλοί νεαροί Γάλλοι. Η επιτυχία της προβλημάτισε τον Τύπο γιατί ήταν απροσδόκητη.

Η απροσδόκητη επιτυχία

Δεν χωρά αμφιβολία ότι για πολλούς Γάλλους, κυρίως για τους νεότερους, ο Ντε Γκωλ είναι ένα είδος εθνικού ήρωα όχι γιατί γνωρίζουν ακριβώς την σημαντικότητα του κατά την διάρκεια του μεγάλου πολέμου, (αλλά και μετά από αυτόν), όσο γιατί τον συναντάνε μπροστά τους καθημερινά: «οι πιτσιρικάδες γεμίζουν τα σινεμά για να δουν ποιος είναι αυτός το όνομα του οποίου υπάρχει σε δρόμους, πλατείες, σχολεία και φυσικά στο διεθνές αεροδρόμιο του Παρισιού» έγραψε η Liberation. «Μία βιογραφία και μάλιστα σε δύο μέρη, αφιερωμένη σε μια πολιτική προσωπικότητα του γαλλικού παρελθόντος, δεν αποτελεί το μια ανάλαφρη πρόταση για διασκέδαση. Ναι, είναι μια καλοκαιρινή υπερπαραγωγή, αλλά δεν είναι μια υπερπαραγωγή αυτό που λείπει στον κόσμο τον καιρό του Netflix. Αυτό που του λείπει είναι ο ίδιος ο Ντε Γκωλ: η αίσθηση του κύρους του και της σημαντικότητας του» έγραψε η Μοντ, που θεωρεί την επιτυχία «κατάθεση τιμής σε ένα υπερασπιστή της γαλλικής υπερηφάνειας». Αλλά ίσως την καλύτερη εξήγηση την έδωσε η Parisien. «H ταινία, χάρη στην σκηνοθετική προσπάθεια του Αντονέν Μποντρί, σύστησε με λαμπρό τρόπο τον ηγέτη της γαλλικής Αντίστασης κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο σε μια νέα γενιά Γάλλων: ο Ντε Γκωλ, όπως τον ενσαρκώνει ο Γαλλοαρμένιος Σιμόν Αμπκαριάν, είναι ένας αδάμαστος και ανυπότακτος στρατιωτικός που προτάσσει με την ηθική του ακεραιότητα την αίσθηση του καθήκοντος. Αλλά κυρίως είναι ένας μεγάλος ηγέτης που συστήθηκε στο νεανικό κοινό ξανά: όλοι ανακάλυψαν ένα γνωστό μεγάλο άγνωστο και μαζί του και μια ολόκληρη εποχή».

Όταν είδα την ταινία κατάλαβα ότι η εφημερίδα της γαλλικής πρωτεύουσας έχει απόλυτο δίκιο. Και ότι αυτό που συμβαίνει στην Γαλλία ισχύει λίγο πολύ και σε όλη την Ευρώπη. Ο δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος και οι πιο πολλές προσωπικότητες που τον σημάδεψαν παραμένουν κεφάλαια άγνωστα.

Γέμισε η Ευρώπη

Στην Ελλάδα κάνουμε πάντα τέτοια μέρα σχολικές γιορτές και παρελάσεις προσποιούμενοι πως το τι έγινε το ξέρουμε. Στην πραγνατικότητα ελάχιστα γνωρίζουμε για τον σκληρότερο πόλεμο που γνώρισε η ανθρωπότητα και εμείς και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι και για αυτό γέμισε η γηραιά Ηπειρος φιλοναζιστές και ακροδεξιούς. Εχουμε απλά μια αχνή σχηματική αντίληψη του τι έγινε. Ξέρουμε πως ο Χίτλερ και οι συν αυτώ ήταν κακοί και πως οι Σύμμαχοι ήταν καλοί. Πως ο Μουσολίνι ήταν κάτι σαν παλιάτσος που τον νίκησαν οι τσολιάδες που τραγουδούσε η Βέμπο στα βουνά της Βόρειας Ηπείρου. Πως υπήρξε αντίσταση και πως ο ελληνικός στρατός που δεν παραδόθηκε συνέχισε να πολεμάει στην Μέση Ανατολή. Ξέρουμε πως τα πράγματα άλλαξαν όταν οι Ρώσσοι άντεξαν στο Στάλιγκραντ και όταν οι Αμερικάνοι έκαναν την απόβαση στη Νορμανδία και μπήκαν στον πόλεμο για να εξολοθρεύσουν και τους Γιαπωνέζους μετά το Περλ Χάρπορ. Εχουμε ακούσει κάτι για τον σκληρό χειμώνα του ΄40 και κάτι για την Μάχη της Κρήτης και την ανατίναξη της Γέφυρας του Γοργοπόταμου. Κάτι έχουμε δει στην τηλεόραση και κάτι για το Ολοκαύτωμα. Και είμαστε εντάξει με την συνείδησή μας. Κι ας μην ξέρουμε ποιος ήταν πραγματικά ο Μεταξάς ή πως πέθανε ο Συνταγματάρχης Δαβάκης ή πως γλύτωσε ο Τσόρτσιλ στην Αθήνα ή τον ναυτικό αποκλεισμό των Αγγλων. Κι ας μην γνωρίζουμε ότι οι Αμερικάνοι πριν την Νορμανδία αποβιβάστηκαν στην Βόρειο Αφρική ή ότι ήθελαν να διχοτομήσουν την Γαλλία. Και άλλα πολλά.

Με ελάχιστες εξαιρέσεις

Κάθε φορά που φτάνει η 28^η Οκτωβρίου σκέφτομαι την αμηχανία της Ευρώπης σε ό,τι αφορά τον μεγάλο αυτό πόλεμο. Υπήρξαν βέβαια χιλιάδες βιβλία που γράφτηκαν, υπήρξαν τραγούδια και έργα θεατρικά, υπήρξαν ταινίες που γυρίστηκαν. Αλλά η ιστορία του στα σχολεία διδάχτηκε αποσπασματικά, τα τραγούδια ήταν μελό, και οι ταινίες πρότασσαν τον ηρωισμό των Συμμάχων και την κακία των Ναζί και όχι τις πολιτικές του λεπτομέρειες. Με ελάχιστες εξαιρέσεις,

Συνέβη κάτι απλό: οι πιο πολλές χώρες θέλησαν μετά το τέλος του αυτός να ξεχαστεί γρήγορα. Γιατί; Γιατί είχε ιστορίες που για πολλούς λόγους κανείς δεν ήθελε να γίνουν γνωστές σε όσους τον πόλεμο δεν τον έζησαν. Οι Γάλλοι δεν ήθελαν να ξέρουν τα παιδιά τους πως στην πραγματικότητα δεν αντιστάθηκαν στην γερμανική εισβολή, ούτε ότι πολέμησαν (ευτυχώς για λίγο) μαζί με τους Γερμανούς προσπαθώντας να σταματήσουν την αμερικανική απόβαση στην Βόρεια Αφρική. Οι Αγγλοι δεν ήθελαν να γνωρίζουν οι νεότεροι πως βομβάρδισαν τον γαλλικό στόλο. Οι Ρώσσοι δεν ήθελαν να ρωτάνε τα παιδιά τους κομουνιστές ηγέτες τους γιατί ο Στάλιν υπέγραψε συμφωνία συνεργασίας με τον Χίτλερ που καταλύθηκε μόνο όταν αυτός αποφάσισε να επιτεθεί στην ΕΣΣΔ με στόχο τα πετρέλαια της. Οι Αμερικάνοι δεν ήθελαν ενοχλητικές ερωτήσεις για το γιατί μέχρι το 1942 κόσμος διαδήλωνε στις μεγάλες πόλεις κατά της εμπλοκής στον πόλεμο και δήλωνε πως δεν έχει πρόβλημα με τον Χίτλερ. Κι εμείς δεν θέλαμε να μιλάμε για το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ μέχρι το 1980 και μετά μιλούσαμε μόνο για αντάρτες κι αντάρτικα χάρη στις ταινίες της Αλλαγής που την δεκαετία του ‘80 σε έκαναν να πιστεύεις πως ο Εμφύλιος ήταν κάτι υπέροχο.

Κι αν αυτή ήταν η αντιμετώπιση του πολέμου από την πλευρά των νικητών, σκεφτείτε πόσο μεγάλη προσπάθεια έκαναν να μείνουν έξω από ενοχλητικές συζητήσεις οι ηττημένοι. Αν οι νικητές αντιμετώπισαν την ιστορία παίζοντας κρυφτούλι μαζί της, οι ηττημένοι την είδαν ως εφιάλτη. Κι όλοι μαζί απλά έχουν επετείους κι αργίες. Οι άλλοι νικητές (μαζί και οι ηττημένοι) γιορτάζουν το τέλος του πολέμου κι εμείς πρωτοτυπώντας τιμάμε την 28^η Οκτωβρίου, δηλαδή την αρχή του.

Λεκλέρ και Πολ Ελιάρ

Οι ταινίες για τον Ντε Γκωλ ανήκουν στο είδος των ηρωϊκών ταινιών, αλλά είχαν και αρκετή πολιτική και μάλιστα χωρίς ιστορικές ανακρίβειες. Οι Γάλλοι δάκρυζαν καλοκαιριάτικα ακούγοντας τον μεγάλο ηγέτη να τους λέει ότι η μη υποταγή της καρδιάς τους είναι η καλύτερη υπεράσπιση της σκλαβωμένης τους πατρίδας. Ομολογώ ότι κι εγώ βούρκωσα στην σκηνή που ο στρατηγός Λεκλέρ μπαίνει στο Παρίσι, ενώ ακούγεται το ποίημα του Πολ Ελιάρ για την Ελευθερία: «Στον κίνδυνο που εξαφανίστηκε, στην ελπίδα χωρίς ανάμνηση γράφω τʼ όνομά σου. Και με τη δύναμη της λέξης, ξαναρχίζω τη ζωή μου. Γεννήθηκα για να σε γνωρίσω, για να πω τ΄ όνομά σου. Ελευθερία!».

Πίσω όμως από τον ηρωϊσμό ωστόσο διέκρινα την γαλλική απελευθέρωση από ένα δράμα: το δράμα μιας χώρας που ακόμα φοβάται να μιλήσει για τους πρωταγωνιστές μιας εποχής που για δεκαετίες προσπάθησε να ξεχάσει. Το έζησε συνολικά η Ευρώπη αυτό το δράμα το έζησε και η χώρα μας ξεχνώντας ότι από την ιστορία δεν γλυτώνεις: όσο κι αν στρουθοκαμηλίζεις, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος της επανάληψης, αν δεν έχεις πάρει τα μαθήματα που η ιστορία σου χαρίζει. Τουλάχιστον οι Γάλλοι καλοκαιριάτικα στα σινεμά τους χειροκροτούσαν τον Ντε Γκωλ, όταν τον είδαν να βάζει στην θέση του έναν υπερόπτη και είρωνα Αμερικάνο πρόεδρο που στην ταινία είναι ο Φράνκλιν Ρούζβελτ. Και στο μυαλό τους πιθανότατα ο Ντόναλντ Τραμπ...

Ενας νικητής που έχανε πάντα

Tue, 27 Oct 2026 09:17:54 GMT

Ο Χάρι Κέιν κέρδισε την Χρυσή Μπάλα και πρέπει πραγματικά να είναι κανείς άκαρδος για να μην νιώσει έστω και λίγο χαρούμενος για αυτό. Και γιατί πρόκειται για ένα από τους πιο συμπαθητικούς παίκτες του καιρού μας και γιατί είναι η πρώτη ίσως φορά στην ιστορία του συγκεκριμένου βραβείου που το κερδίζει κάποιος που πέρασε τα καλύτερά του χρόνια προσπαθώντας να αποβάλει την ετικέτα του λούζερ. Ετσι δεν θα τον πει κανείς πλέον.

Αναρωτιόμουν πάντα πως αυτός ο καταπληκτικός σκόρερ βίωνε για χρόνια όλη αυτή την παρατεταμένη ειρωνεία προς το πρόσωπό του. Από τη μία, πιστεύω ότι δεν τον ενδιέφερε και πολύ αφού χάρη στα δεκάδες γκολ που έχει πετύχει τα μπράβο και οι έπαινοι δεν του έλειψαν ποτέ. Από την άλλη λογικά υπήρχαν στιγμές που κι ο ίδιος καταλάβαινε πως τόσα γκολ χωρίς τίτλους συνιστούν κάτι παράδοξο (για να μην πω εντελώς πέρα από την λογική) στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Ο Κέιν ήταν για χρόνια μια μυθιστορηματική προσωπικότητα: ένας νικητής που μέχρι να πάει στην Μπάγερν Μονάχου έχανε πάντα. Ξέρω ότι ο ορισμός του νικητή είναι το ακριβώς αντίθετο, και ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι ποίηση και δεν γράφεται με στοίχους, ώστε να μπορείς ένα οξύμωρο και να κλέψεις τις εντυπώσεις περιγράφοντας μια σπάνια κατάσταση. Αλλά πώς αλλιώς να τον ορίσεις τον Χάρι Κέιν πριν βρεθεί στην Βαυαρία;

Η τρομερή εξέλιξή του

Το επίπεδο των εμφανίσεών του ήταν πάντα υψηλό: νομίζω ότι και φέτος θα κατακτήσει τον τίτλο του πρώτου σκόρερ στην Μπουντεσλίγκα, όπως τον κατέκτησε και την περασμένη σεζόν, όπως τον έχει κατακτήσει στην τεράστια καριέρα του σε όλες σχεδόν τις διοργανώσεις που έχει πάρει μέρος και λέγονται Πρέμιερ Λιγκ, Μπυντεσλίγκα, Τσάμπιονς λιγκ, Μουντιάλ, Euro, ακόμα και προκριματικά Μουντιάλ και Euro. Στην Τότεναμ σκόραρε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον πριν από αυτόν, το ίδιο και στην Εθνική Αγγλίας: το να είσαι ο κορυφαίος σκόρερ στην ιστορία της Αγγλίας και να μην έχεις τίτλο δεν γίνεται – κι όμως με αυτόν έτσι συνέβη. Με τα σπάνια προσόντα του και την ικανότητα που έχουν πλέον οι παίκτες σαν αυτόν να συντηρούνται ακόμα και σε μεγαλύτερη ηλικία, μπορεί να συνεχίσει να σκοράρει με αυτούς τους ρυθμούς τουλάχιστον για άλλες 4 ή 5 σεζόν. Δεν θα φτάσει να ξεπεράσει τον Μίλερ (570 γκολ), αλλά με την Μπάγερν έχει ήδη σκοράρει πάνω από 100 φορές, και ο μέσος όρος των γκολ του είναι πρακτικά ίδιος με εκείνον του Λεβαντόφσκι, ο οποίος στα 8 χρόνια του στην Μπάγερν Μονάχου κέρδισε τον τίτλο του πρώτου σκόρερ τόσες φορές που είχε πάψει να είναι είδηση.

Πώς ήταν δυνατόν να μην είχε κερδίσει τίποτα μέχρι να πάει στην Μπάγερν δεν εξηγείται. Αξίζει την Χρυσή Μπάλα; Νομίζω όσο την άξιζαν κι άλλοι υποψήφιοι. Αλλά αν υπάρχει ένας επιπλέον λόγος για την κατάκτησή της είναι η εξέλιξή του αυτά τα δυο τελευταία χρόνια: ο Χάρι Κέιν δεν είναι από εκείνους τους σέντερ φορ που τους ξεχωρίζεις μόνο για τα γκολ τους: είναι πλέον ένα εκλεπτυσμένο εννιάρι, ένας δημιουργός εξαιρετικός στο να κατεβαίνει χαμηλά για να πάρει μπάλα και να δημιουργεί. Πριν την βράβευσή του στο ματς της Μπάγερν με την Αρσεναλ έχει δείξει όλο του το ρεπερτόριο. Η ψηφοφορία για την Χρησή Μπάλα είχε τελειώσει, αλλά αυτός ήταν σε αυτό το ματς σαν να φώναζε «μην με ξεχνάτε, δεν είμαι αυτός που κάποτε φώναζαν λούζερ».

Μια φυλακή από την οποία δραπέτευσε

Σήμερα δικαιωμένος όσο ποτέ με την Χρυσή Μπάλα στην αγκαλιά του είναι σαν να μας λέει ότι το να επικρίνει κανείς τον Κέιν ως ποδοσφαιριστή ήταν πάντα παράλογο, κι ας ξέρει κι ο ίδιος ότι κάτι πρέπει να πήγε στραβά κι άργησε να φτάσει τόσο στην απόλυτη αποδοχή. Σίγουρα το γεγονός ότι αφιέρωσε περισσότερο από τη μισή αθλητική του ζωή σε έναν σύλλογο όπως η Τότεναμ δεν τον βοήθησε. Η αφοσίωσή του στην Τότεναμ μπορεί να θεωρηθεί ρομαντική από κάποιους και αφελής (πλέον από άλλους), αλλά υπήρξε η ιστορία της ζωής του ακόμα κι αν σήμερα μοιάζει ότι η Τότεναμ ήταν μια φυλακή από την οποία δραπέτευσε. Ισως πίστεψε ότι μπορούσε να κερδίσει κάτι με την φανέλα της , και αυτό θα ήταν σαφώς ένα σπάνιο κατόρθωμα. Έφτασε κοντά: με την Τότεναμ έχασε 3 τελικούς, δύο φορές το Carabao Cup, μία φορά το Τσάμπιονς λιγκ. Όπως έχασε και δυο τελικούς Euro με την Αγγλία, συν ένα γερμανικό Super Cup με την Μπάγερν Μονάχου, στην οποία είχε φτάσει μόλις πριν από δύο μέρες – ναι και αυτό ήταν ένας λόγος που και οι Γερμανοί τον υποδέχτηκαν με την στάμπα του λούζερ.

Μια αληθινή δκαίωση

Αυτοί οι τελικοί, με την Τότεναμ και την Εθνική Αγγλίας, είναι που κάνουν την σημερινή του επιτυχία να μοιάζει με δικαίωση. Σε αυτούς τους τελικούς ο Κέιν έφτανε συχνά αδειανός, μισοτραυματισμένος. Δεν έπαιξε ποτέ καλά, και του το επισήμαναν και όλοι. Κι όμως, αν οι ομάδες του έφτασαν σε αυτούς τους τελικούς, το γεγονός ανήκε κυρίως σε αυτόν. Δεν σώθηκε κερδίζοντας, αλλά κανείς δεν τον έσωσε. Όλοι οι μεγάλοι νικητές, αργά ή γρήγορα, υπήρξαν νικητές και χάρη σε κάποιον άλλον: στον Κέιν αυτό σε εκείνα τα ματς δεν συνέβη ποτέ. Το 2016 σκόραρε 25 γκολ στην Πρέμιερ και η Τότεναμ έχασε την κούρσα για τον τίτλο από τη Λέστερ, κάτι που ακόμα και σήμερα είναι δύσκολο να το πιστέψεις. Την επόμενη σεζόν σημείωσε 29 γκολ, αλλά νικήτρια ήταν η Τσέλσι του Κόντε. Μετά ήρθαν η Σίτι και η Λίβερπουλ. Ακόμα και την πρώτη του σεζόν στην Μπάγερν Μονάχου, το ότι έχασε τον τίτλο από την Μπάγερ Λεβερκούζεν με μια ομάδα που τίτλους δεν χάνει ποτέ τον έκανε να μοιάζει καταραμένος; Αλλά πώς να του ρίξεις την ευθύνη; Ο ίδιος σε εκείνη την πρώτη του Μπουντεσλίγκα σκόραρε 36 γκολ σε 32 παιχνίδια, αλλά δεν ήταν αρκετό. Όπως δεν ήταν αρκετό να σκοράρει 11 στο Τσάμπιονς λιγκ. Είχε σκοράρει και στη ρεβάνς με την Ίντερ, αλλά ήταν τέτοια η φήμη του λούζερ που ακόμα και στην Γερμανία που δεν τον μεγάλωσαν αλλά τον είχαν ένα χρόνο αυτό που συζητούσαν μετά τον αποκλεισμό της Μπάγερν ήταν το απίστευτο δοκάρι που είχε στο πρώτο ματς.

Το μυαλό του λειτούργησε

Ίσως ο Κέιν πλήρωνε το τίμημα του να μην έχει μια αρκετά εικόνα σταρ έξω από το γήπεδο: στη χώρα του Ντέιβιντ Μπέκαμ αυτά μετράνε. Έχει κάτι το αντι-χαρισματικό ο Κέιν: δυο μάτια παράξενα, μια φωνή μπάσα, και μιλά πάντα με κατεβασμένο το πρόσωπο - όχι το πρόσωπο ενός νικητή. Αλλά έχει και μυαλό, πολύ μυαλό. Όταν επέλεξε να πάει στην Μπάγερν Μονάχου, πήγε σε μια ομάδα γεμάτη νικητές: το Μόναχο είναι ίσως το πιο εύκολο μέρος στον κόσμο για να κερδίσεις έναν τίτλο. Τώρα που απελευθερώθηκε από αυτό το βάρος, και κέρδισε και την Χρυσή Μπάλα του λείπει ένα τελευταίο κατόρθωμα: το να είναι καθοριστικός σε έναν τελικό. Κάνω μια πρόβλεψη πως θα το δούμε κι αυτό.

Στο μεταξύ ας τον χειροκροτήσουμε για την βράβευσή του. Κέρδισε και χάρη στις ομάδες του: χάρη στην Μπάγερν που κερδίζει και χάρη στην Αγγλία που δεν κερδίζει ποτέ. Αυτό το δεύτερο έκανε όσους τον ψήφισαν να τον δουν με μεγάλη συμπάθεια. Εκανε ένα σπουδαίο μουντιάλ με μια ομάδα που το μουντιάλ ξέρει κυρίως να το χάνει: για αυτό σίγουρα δεν έφταιγε ο Κέιν. Που από χθες το βράδυ ανήκει και με την βούλα στον κόσμο των νικητών. Κανείς δεν θα τον πει ξανά λούζερ.

Η επιστροφή του Μουρίνιο στο 2010

Tue, 27 Oct 2026 09:14:00 GMT

Την περασμένη Κυριακή αν ήσουν οπαδός της Ρεάλ Μαδρίτης μπορούσες να δεις το ντέρμπι με την Μπαρτσελόνα πληρώνοντας για ένα εισιτήριο VIP Premium 2.400 ευρώ. Διαφημιζόταν ως «πλήρης εμπειρία» και σου έδινε την δυνατότητα για γεύμα, κρασιά και καφέ κατά την διάρκεια του ματς και άλλα αρκετά: η Μπαρτσελόνα πουλάει αυτά τα ελάχιστα εισιτήρια ειδικά για VIP φιλοξενούμενους. Δεν ξέρω ποιοι και πόσοι πλήρωσαν αυτά τα τερατώδη χρήματα, αλλά έφυγαν από το Καμπ Νου (που ακόμα δεν έχει ολοκληρωθεί…) χαρούμενοι. Όχι γιατί το θέαμα ήταν καταπληκτικό, αλλά γιατί από τις διάφορες πιθανές εξελίξεις έκβασης του Clásico, τελικά προέκυψε αυτή που κάνει πολύ ενδιαφέρουσα την πλοκή της ιστορίας που λέγεται «ισπανικό πρωτάθλημα 2026-27». Η Ρεάλ Μαδρίτης κέρδισε και η μάχη για την κατάκτηση του τίτλου ξαναπήρε φωτιά. Η διαφορά μεταξύ Μπαρτσελόνα και Ρεάλ Μαδρίτης, η οποία σε περίπτωση νίκης των «μπλαουγκράνα» θα είχε εκτοξευθεί στους 9 βαθμούς, μειώθηκε στους 3 μόλις βαθμούς. Κι ο Μουρίνιο, ο οποίος σήμερα αντιπροσωπεύει ένα ποδόσφαιρο που έχει μείνει πίσω, κέρδισε την Μπαρτσελόνα που αντιπροσωπεύει την ποδοσφαιρική πρωτοπορία. Φυσικά και οι δυο αυτές θεωρήσεις περιέχουν ωραίες δόσεις υπερβολής.

Η δεύτερη φορά

Το 2010, όταν ο Ζοσέ Μουρίνιο έφτασε για πρώτη φορά στη Μαδρίτη, η Βασίλισσα τον φώναξε αναθέτοντάς του την αποστολή να σταματήσει την ηγεμονία της Μπαρτσελόνα. Το περασμένο καλοκαίρι ο πρόεδρος Πέρεθ τον ξαναφώναξε για τον ίδιο λόγο. Υπάρχουν εμφανείς παραλληλισμοί μεταξύ του σήμερα και του 2010. Η Μπάρτσα του Χανς Φλικ δεν έχει κερδίσει (ακόμα…) το Τσάμπιονς λιγκ και δεν έχει είναι το σημείο αναφοράς του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, όπως ήταν εκείνη του Πεπ Γκουαρδιόλα— αλλά έμοιαζε έτοιμη να ξεφύγει από την ανταγωνίστρια της. Είναι μια νεανική και θεαματική ομάδα που παίζει ένα ποδόσφαιρο που αρέσει. Ο Μουρίνιο βρήκε ένα αντίπαλο που κέρδισε όλα τα ματς στις πρώτες 9 αγωνιστικές της Liga, σκοράροντας πάνω από 4 γκολ ανά παιχνίδι, και έχει στο πρόσωπο του Λαμίν Γιαμάλ ένα παιδί-θαύμα που αποθεώνεται ως ο νέος Μέσι. Ο Μουρίνιο έπρεπε επιστρέφοντας να φορέσει ξανά τη στολή του πολεμιστή για να σταματήσει μια νέα, αναδυόμενη κυριαρχία της Μπαρτσελόνα. Αυτό το Clásico τού πρόσφερε μια μοναδική ευκαιρία να την φρενάρει ακριβώς γιατί ήταν ένα είδος τελικού. Στο παιχνίδι όπου η Μπάρτσα θα προσπαθούσε να επεκτείνει το ρεκόρ των γκολ και των συνεχόμενων νικών της για να ξεφύγει στην βαθμολογία, ο Μουρίνιο θα έπρεπε υπενθυμίσει στον κόσμο ότι οι αρτίστες ομορφαίνουν το ποδόσφαιρο αλλά δεν κερδίζουν πάντα. Για τον Μουρίνιο το ποδόσφαιρο είναι κυρίως τακτική, πονηριά, στρατηγική και ένταση. Και βέβαια άγια άμυνα. Ο Μουρίνιο σε ολόκληρη τη ζωή του υπερασπίζεται αυτές τις αρχές.

Το πιο αστείο γκολ

Ο Μουρίνιο τα κατάφερε με τρόπο μυθιστορηματικό. Στο 41ο λεπτό του Clásico, η Ρεάλ Μαδρίτης παίρνει το προβάδισμα με ένα γκολ που το βλέπεις και γελάς. Η Ρεάλ επιτίθεται γρήγορα από την αριστερή πλευρά, ο Ντιομαντέ κάνει μια σέντρα και ο Ζεράρ Μαρτίν, στην προσπάθειά του να απομακρύνει, στέλνει την μπάλα πάνω στο γόνατο του ΕμΠαπέ: από την καραμπόλα αυτή καταλήγει στα δίχτυα. Η Εκίπ το χαρακτήρισε ως «το πιο άσχημο γκολ στην καριέρα του ΕμΠαπέ». Οντως για κάποιον που αγαπά το ποδόσφαιρο της Μπαρτσελόνα είναι ένα γκολ σχεδόν εκτός λογικής. Για όποιον πιστεύει ότι το γκολ πρέπει να είναι το τελικό αποτέλεσμα μιας σειράς σωστών ενεργειών, για όποιον δηλαδή βλέπει το ποδόσφαιρο με τα μάτια της Μπαρτσελόνα, ένα γκολ σαν αυτό του ΕμΠαπέ, στο οποίο λείπει ακόμα και το σουτ, αποτελεί ένα είδος απόδειξης πως δεν υπάρχει Θεός του ποδοσφαίρου, αλλά κάποιος διάβολος το κουμαντάρει. Το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση του δεύτερου γκολ. Αυτή την φορά ο ΕμΠαπέ σκοράρει σε άδειο τέρμα. Μετά όμως από μια τρομερή επέλαση και ασίστ του Καμαβινγκά (!) που κάτι ανάλογο δεν είχε ούτε καν ονειρευτεί.

Αλλά ο Μουρίνιο δεν κέρδισε χάρη στα γκολ που πέτυχε η Ρεάλ κι αυτό είναι το ωραίο παράδοξο. Κέρδισε γιατί στην προετοιμασία του ματς πήρε άριστα. Μετά ίσως από πολύ καιρό.

Ικανότητες που είχαμε ξεχάσει

Το πρώτο και ίσως το βασικότερο που κατάφερε ο Μουρίνιο ήταν να επιβάλει στο γήπεδο μια ένταση που δεν επιτρέπει στον αντίπαλο να παίζει όπως θέλει. Οι προικισμένοι πασέρ της Μπάρτσα κατέληγαν να κάνουν λάθη ακόμα και στις πιο απλές μεταβιβάσεις απέναντι σε μια ομάδα που πρέσαρε οργανωμένα και έπαιζε άμυνα καλύτερα από ποτέ την εφετινή σεζόν. Το έκαναν μάλιστα αυτό σχεδόν όλοι: και ο Κονατέ που ακολουθούσε τον Ραφίνια ακόμα και μακριά από την περιοχή του, και ο Κουκουρέγια που πραγματοποίησε μια συγκλονιστική εμφάνιση περιορίζοντας πλήρως τον Γιαμάλ, τον οποίο ο Φλικ άφησε λανθασμένα απομονωμένο στο πλάι καθ' όλη τη διάρκεια του αγώνα αλλά και ο Μπέλιγχαμ που δεν έχασε λεπτο από το μάτια του τον Ρόδρι. Για να βρεθεί αυτή η τακτική ισορροπία, χρειάστηκε βέβαια ένα τυχαίο γεγονός: η προηγούμενη αποβολή του Βινίσιους, η οποία, αν και εξόργισε τον Μουρίνιο, στην πράξη τού έλυσε τα χέρια. Χωρίς τον Βραζιλιάνο στο γήπεδο, ο Πορτογάλος παρέταξε μια ομάδα που έπαιξε ένα απόλυτα πειθαρχημένο 4-2-3-1 έχοντας στο μυαλό της πως δεν θα αφήσει τον αντίπαλο να τρέξει.

Βαλβέρδε, Γκιουλέρ, Σίλβα

Βέβαια με την άμυνα μόνο δεν κερδίζεις. Χρειάζεται και δημιουργία. Για αυτή κλειδί ήταν αρχικά η μετατόπιση του Φεντερίκο Βαλβέρδε στο δεξί άκρο της άμυνας. Ο Ουρουγουανός διαθέτει τσαγανό ακραίου αμυντικού, αλλά ως μέσος μπορεί να πασάρει και καταπληκτικά . Όταν ο Άντονι Γκόρντον, έκλεινε εσωτερικά για να πιέσει τον Κονατέ, ο Βαλβέρδε έμενε ελεύθερος στο πλάι, έχοντας τον χρόνο να σημαδέψει τον ΕμΠαπαπέ ανάμεσα στις γραμμές ή να αλλάξει εντυπωσιακά το παιχνίδι στην απέναντι πλευρά: όλο αυτά συνέβαιναν μεθοδικά και σε κάθε περίπτωση. Η δεύτερη κίνηση ήταν η επιλογή του Μπερνάρντο Σίλβα στον άξονα δίπλα στον Τσουαμενί: αυτό χάρισε στη Ρεάλ μια σπάνια ηρεμία στο build-up, ενώ οι Γκιουλέρ και Ντιομαντέ προσέφεραν πολύτιμες βοήθειες και στο κράτημα της μπάλας και στις αντεπιθέσεις. Ο Μουρίνιο κέρδισε με δυο απίθανα γκολ. Αλλά και γιατί μετά από καιρό εμφάνισε μια ομάδα που ήθελε να παίξει ποδόσφαιρο. Το ποδόσφαιρο του Μουρίνιο που είχαμε ξεχάσει.

Μια δόση χάους

Το μεγάλο ερώτημα βέβαια είναι το κατά πόσο πρέπει να πιστέψουμε σε αυτή τη Ρεάλ Μαδρίτης. Η ιστορία μας διδάσκει να είμαστε επιφυλακτικοί. Ακριβώς πριν από έναν χρόνο, η Ρεάλ του Τσάμπι Αλόνσο είχε κερδίσει επίσης το Clásico, ανεβαίνοντας στην κορυφή, όμως εκείνος ο θρίαμβος αποδείχθηκε το κύκνειο άσμα μιας ομάδας χωρίς τακτική συνοχή, που χάθηκε στην πορεία και εξαιτίας των εγωισμλων των αστέρων της. Ο Μουρίνιο καλείται τώρα να λύσει δύσκολους γρίφους. Πώς θα διαχειριστεί πχ την επιστροφή του Βινίσιους. Η ταυτόχρονη παρουσία του Βραζιλιάνου με τον ΕμΠαπέ στην ενδεκάδα μοιάζει δύσκολη, καθώς κανένας από τους δύο δεν προσφέρει το παραμικρό στην ανασταλτική λειτουργία. Επιπλέον, πρέπει να δούμε αν θα έχει το σθένος να μονιμοποιήσει τον Βαλβέρδε ως μπακ αλλλά και πώς θα αντικαταστήσει τον 33χρονο Μπερνάρντο Σίλβα όταν εκείνος θα χρειαστεί ανάσες. Αλλά κακά τα ψέματα: η νίκη στο Clásico του δίνει πόντους. Μπορεί να μην άλλαξε την ποιοτική απόσταση των δύο ομάδων, αλλά σίγουρα έφερε μια γενναία δόση χάος στο σύμπαν της Μπαρτσελόνα που έμοιαζε για δυο μήνες κάτι αψεγάδιαστο. Κι αυτός ήταν ο βασικός ο λόγος για τον οποίο ο Μουρίνιο επέστρεψε στη Μαδρίτη.