blog

Κρίμα ρε Τάκαρε...

Thu, 25 Jun 2026 13:03:00 GMT

Θέλω να σας διηγηθώ τον Τάκη Γκώνια που βιάστηκε να φύγει από κοντά μας μέσα από τρεις διαφορετικές ιστορίες ενδεικτικές για τον χαρακτήρα του, την αντίληψή του για το ποδόσφαιρο και την ζωή γενικότερα.

Ο Γκώνιας ήθελε όταν έπαιζε ποδόσφαιρο η μπάλα να περνά από τα πόδια του. Το ήθελε μανιακά κι από τότε που τον πρωτοείδαμε να διακρίνεται στον Λεβαδειακό. Για αυτόν ποδόσφαιρο ήταν η οργανωμένη ανάπτυξη, το άπλωμα της ομάδας στο γήπεδο, οι συνεργασίες. Κάποτε έπαιζε στον Πανηλειακό που είχε σέντερ φορ τον Μπάρνιακ, ένα θηρίο από την Βοσνία που αρκούσε να του πετάς την μπάλα για να φτιάχνει φάσεις μόνος του. Στο πρώτο λεπτό ενός ματς, νομίζω κόντρα στον Αρη, κάποιος παίκτης του Πανηλειακού πίσω από την σέντρα με μια μπαλιά 70 μέτρων σημάδεψε τον Μπάρνιακ κι ο Βόσνιος σκόραρε. Ενώ όλο το γήπεδο πανηγύριζε, ο Τάκαρος γύρισε στον προπονητή του και του έκανε σημάδι να τον βγάλει! «Ελα, βγάλε με» του είπε. «Δεν είναι ποδόσφαιρο αυτό».

Είχες δίκιο φίλε…

Χρόνια αργότερα στο δεύτερο πέρασμά του από τον Ολυμπιακό, το 2003-04, ο τότε πρωταθλητής έδινε ένα ματς με την Γιουβέντους στη Ριζούπολη. Είχε προηγηθεί με 1-0, αλλά οι Ιταλοί γύρισαν το ματς. Σε μια τηλεοπτική εκπομπή είχα πει πως δεν ήταν και τόσο παράξενο αυτό που είχε συμβεί αφού ο προπονητής του Ολυμπιακού, ήταν τότε ο Ολεγκ Προτάσοφ, είχε κάνει την απίθανη (κατά την γνώμη μου κίνηση) να βγάλει τον Ζιοβάνι και να βάλει τον Γκώνια. Με τον Τάκη πίναμε κανένα καφέ που και που στο Κολωνάκι ειδικά τον καιρό που αγωνιζόταν στον Πανιώνιο. Ηξερα ότι ήταν κομμάτι ευέξαπτος και ότι κάποιος καλοθελητής θα τον είχε ενημερώσει για το σχόλιο μου και τον απέφευγα για να γλυτώσω την γκρίνια. Αλλά όπως συμβαίνει συνήθως όταν κάποιον τον αποφεύγεις πέφτεις πάνω του. Μια μέρα στο Jimmy’s στη Βαλαωρίτου έρχεται εκεί που καθόλου, παραγγέλνει ένα καφέ και μου λέει ότι είχα δίκιο! «Δεν έπρεπε να βγάλει τον Ζιοβάνι, τον Καστίγιο έπρεπε να βγάλει γιατί είχε κουραστεί. Και με έβαλε εμένα να παίξω σε μια ομάδα που δεν είχε φορ. Τι να κάνω μου λες» μου λέει. Ηθελα να τον πάρω αγκαλιά.

Να κάνετε το ποδόσφαιρο καλύτερο

Μια τρίτη σκηνή με αυτόν πρωταγωνιστή την έχω στο μυαλό μου όταν αυτός έγινε προπονητής. Δούλευε στην Καλλιθέα και είχε μόλις χάσει ένα ματς με 3-2 από τον Απόλλωνα. Στη συνέντευξη Τύπου ήταν όλοι κι όλοι δυο δημοσιογράφοι. Ο ένας του είπε πως κάτι πρέπει να διορθώσει στην άμυνα. Ο Γκώνιας θύμωσε όσο ποτέ. Αρχισε να κάνει ερωτήσεις αυτός στους δημοσιογράφους για το τι σύστημα παίζει η Καλλιθέα πχ και τους έβαλε και χέρι δημόσια γιατί δεν ήξεραν την απάντηση: τους έδωσε μάλιστα μια εβδομάδα προθεσμία να το μάθουν και τους υποσχέθηκε να τους το αποκαλύψει με όλες τις λεπτομέρειες του την άλλη εβδομάδα! «Αν δεν μάθετε να διαβάζετε τα ματς εσείς, πως θα αλλάξει το ελληνικό ποδόσφαιρο;» ρώτησε, και τόνισε πως στόχος των δημοσιογράφων πρέπει να είναι να πιέσουν κι άλλους προπονητές να παίζουν με τις ομάδες τους επιθετικά όπως η Καλλιθέα, που μόλις είχε χάσει! «Να κάνετε την δουλειά σας για να αλλάξει και η ποδοσφαιρική εικόνα της Ελλάδας κι όχι για να αλλάξει η Καλλιθέα τον Γκώνια» είχε πει.

Αλλιώς η δουλειά δεν είχε νόημα

Αυτός ήταν για μένα ο Γκώνιας. Μια μοναδική περίπτωση ανθρώπου και μια σπάνια περίπτωση ποδοσφαιριστή. Ως ποδοσφαιριστής δεν χωράει αμφιβολία ότι έκανε μικρότερη καριέρα από αυτή που του άξιζε: όποιος τον έχει δει θυμάται την καταπληκτική τεχνική του, τα «στημένα του», τις στιγμές που έπεισε τον κόσμο ότι είναι ποδοσφαιρικά ιδιοφυής. Έκανε καταπληκτικά πράγματα στον Πανιώνιο, ήταν σπουδαίος στον Ηρακλή και στον Πανηλειακό, είχε ένα εντυπωσιακό ξεκίνημα καριέρας στον Λεβαδειακό και θέλησε να έχει εμπειρίες και στο εξωτερικό. Βρέθηκε νέος στην Σπόρτινγκ Χιχόν, αλλά πέρασε κι από την Ιταλία παίζοντας σε ομάδες μικρότερων κατηγοριών κυρίως . Είχε την ατυχία να πάει πολύ νωρίς στον Ολυμπιακό. Είχε μπροστά του παίκτες όπως ο Βασίλης Καραπιάλης, ο Γιώργος Σαββίδης, ο Εστάι: δεν χωρούσαν όλοι. Και ο Τάκης δεν ήταν διατεθειμένος να κάνει τίποτα άλλο παρά να παίζει ως δεκάρι. Αυτή ήταν η αντίληψη του για το ποδόσφαιρο: έπρεπε να ενθουσιάζει τον κόσμο, αλλιώς η δουλειά δεν είχε νόημα. Αυτή την αντίληψη την κράτησε και όταν προσπάθησε να γίνει προπονητής. Μιλούσε καταπληκτικά για ποδόσφαιρο και δοκίμασε πράγματα που ενδεχομένως να ήταν και μπροστά από την εποχή τους. Μελετούσε τον Γκουαρντιόλα, είχε φτιάξει ένα σύστημα όλο δικό του που βασιζόταν σε «σινιάλα» που έπρεπε να ανταλλάσσουν οι παίκτες μεταξύ τους, ήθελε ως προπονητής η ομάδα του να παίζει ποδόσφαιρο βασισμένο πάρα πολύ σε προσχεδιασμένες φάσεις δηλαδή στην προπόνηση.

Δεν ήταν ποτέ βαρετός

Ήταν ένας φανατικός του ποδοσφαίρου ο Γκώνιας. Ίσως ο μοναδικός που έχω γνωρίσει στην Ελλάδα με ανάλογες αντιλήψεις. Ηταν επίσης ένας μοναδικός σπορτσμαν: έπαιζε πχ καταπληκτικό γκολφ αλλά και σπουδαίο τένις. Εζησε σαν νέος και σαν νέος έφυγε. Όταν το 1996 γλίτωσε από ένα τρομακτικό δυστύχημα, (μια άλλη αγάπη του ήταν η ταχύτητα…) πίστευα ότι έχει γίνει κάτι σαν υπεράνθρωπος - ότι δεν θα τον έβρισκε ποτέ κανένα άλλο κακό αφού σε μια στιγμή που συνάντησε τον θάνατο βγήκε αλώβητος. Επέστρεψε από μια απίστευτη περιπέτεια, έκανε καριέρα, οικογένεια κι έχει δύο κοριτσάκια. Ηταν και τρομερός σχολιαστής: είχε σχολιάσει το μουντιάλ του 2006 και του 2010 για την ΕΡΤ λέγοντας ωραίες χαριτωμένες υπερβολές όπως πχ ότι ο Ντελ Μπόσκε «το 2010 δεν έκανε τίποτα κι απλά πήρε έξι παίκτες της Μπαρτσελόνα και τους είπε σώστε με». Και για αυτά τον αγαπούσα: δεν ήταν βαρετός όπως δεν ήταν βαρετός και σαν παίκτης και σαν προπονητής.

Θα τον θυμόμαστε όλοι. Γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε κι αλλιώς. Αντίο φίλε...

Μπισκότα και σενάρια

Thu, 25 Jun 2026 08:16:00 GMT

Οι τρεις πρώτοι όμιλοι του μουντιάλ ολοκληρώθηκαν χωρίς μεγάλες εκπλήξεις, αλλά και με κάτι ευχάριστο: κανείς δεν χαρίστηκε σε κανένα και πουθενά δεν προέκυψε ένα αποτέλεσμα που βόλευε και τους δυο. Στον Β’ όμιλο ο Καναδάς και η Ελβετία έπαιξαν στα ίσια την πρώτη θέση: κέρδισαν οι πιο έμπειροι Ελβετοί με 2-1 και γιατί ο Καναδάς έχασε πάλι τα άχαστα ειδικά στο τέλος. Μαζί τους πέρασε και η Βοσνία, με 4 βαθμούς, κερδίζοντας με 3-1 το αδύναμο Κατάρ. Στον Γ΄ όμιλο η Βραζιλία με τον Βινίσιους να εκμεταλλεύεται τα φοβερά λάθη του κεντρικού αμυντικού διδύμου των Σκοτσέζων κέρδισε με 3-0 και πήρε την πρώτη θεση αφήνοντας δεύτερο (με τους ίδιους βαθμούς) το Μαρόκο που στην πρεμιέρα του ΕλΚαμπί στην διοργάνωση κέρδισε την Αϊτή με 4-2. Εδώ τρίτη είναι η Σκοτία με 3 βαθμούς, αλλά και με αρνητικό συντελεστή τερμάτων (1-4). Στον Α΄όμιλο, το Μεξικό δεν χαρίστηκε στους Τσέχους. Παρόλο που έπαιξε με αρκετές αλλαγές τους κέρδισε με 3-0 και τους απέκλεισε: στα σπουδαία της βραδιάς η εμφάνιση για λίγα λεπτά του Οτσόα που αγωνίστηκε στο έκτο του μουντιάλ. Εδώ δεύτερη πέρασε η Νότιος Αφρική που κέρδισε την Νότιο Κορέα που με τρεις βαθμούς βρέθηκε τρίτη με καλύτερα γκολ από τους Σκοτσέζους (2-3).

Τα αποτελέσματα αυτά οριοθετούν κάτι απλό: ότι όποιος είναι τρίτος με 4 βαθμούς ή με 3 βαθμούς αλλά όχι αρνητικό συντελεστή γκολ περνάει. Κι αυτό μεγαλώνει τις πιθανότητες να προκύψει στην συνέχεια σε κάποια ματς αυτό που οι Ιταλοί ονομάζουν «μπισκότο», δηλαδή ένα αποτέλεσμα που θα ρθει διότι ικανοποιεί και τους δυο. Σε κάθε διοργάνωση στην φάση των ομίλων υπάρχει αυτό το ενδεχόμενο. Τώρα όμως, εξαιτίας και των χθεσινών αποτελεσμάτων, τα ματς στα οποία η ισοπαλία βολεύει και τους δυο είναι πιο πολλά από ποτέ. Τουλάχιστον πέντε.

Θυμίζω ότι οκτώ ομάδες από τις 12 που θα κατακτήσουν την τρίτη θέση προκρίνονται στους 32 . Μοιάζει απίθανο κάποιος που τερματίζει τρίτος με δύο βαθμούς να τα καταφέρει αφού έχουμε ήδη δυο που τερμάτισαν τρίτοι με τρεις.

Ολα τα μάτια σε πέντε ματς

Τέσσερεις αγώνες, περισσότεροι από τους άλλους, τραβούν την προσοχή ότι μπορεί να έχουμε βολικές ισοπαλίες. Στον Δ' Όμιλο, η Αυστραλία και η Παραγουάη είναι δεύτερες με τρεις βαθμούς, πίσω από τις Ηνωμένες Πολιτείες που έχουν έξι και μπροστά από την ήδη αποκλεισμένη Τουρκία. Εάν η Αυστραλία και η Παραγουάη έρθουν ισόπαλες, θα είναι η μια δεύτερη και η άλλη τρίτη με τέσσερις βαθμούς, σίγουρες για την πρόκριση.

Η κατάσταση είναι λίγο πιο περίπλοκη στον ΣΤ' Όμιλο. Η Ολλανδία και η Ιαπωνία είναι μαζί στην με τέσσερις βαθμούς, η Σουηδία έχει τρεις και η Τυνησία είναι αποκλεισμένη με μηδέν. Η Ιαπωνία αγωνίζεται με την Σουηδία. Αν η Ιαπωνία και η Σουηδία έρθουν ισόπαλες, θα τερματίσουν στην δεύτερη και στην τρίτη θέση αντίστοιχα με την προϋπόθεση η Ολλανδία να νικήσει την Τυνησία, και να προκριθεί πρώτη. Οι Ιάπωνες, ωστόσο, ως δεύτεροι, έχουν ένα αμφίβολο προνόμιο: θα συναντήσουν τη Βραζιλία στους 32 γιατί αυτή είναι πλέον η πρώτη του Γ΄ ομίλου. Θα άξιζε τον κόπο μια ισοπαλία; Οι έντιμοι Ιάπωνες θα απαντούσαν ότι δεν κάνουν τέτοιους υπολογισμούς, αλλά ίσως είναι καλύτερα να χάσουν (!) και να στείλουν στους Βραζιλιάνους την Σουηδία ως δεύτερη: με 4 είναι έτσι κι αλλιώς στην επόμενη φάση. Αλλά γιατί να κερδίσουν οι Σουηδοί; Εδώ έχουμε ένα απίθανο ματς που μάλλον θέλουν να το χάσουν και οι δύο!

Ανάλογη κατάσταση επικρατεί και στον Λ΄ Όμιλο , με την Αγγλία και την Γκάνα να ισοβαθμούν με τέσσερις βαθμούς, την Κροατία να έχει τρεις και τον Παναμά να έχει αποκλειστεί χωρίς πόντο. Μια ισοπαλία στον αγώνα Γκάνα-Κροατία θα έστελνε και τις δύο στους 32, αλλά η δεύτερη Γκάνα πιθανότατα θα αντιμετώπιζε σε αυτή την περίπτωση την Πορτογαλία: Όχι ό,τι καλύτερο. Στον Η Όμιλο, μια ισοπαλία με την Ισπανία θα ήταν ένα τεράστιο πλεονέκτημα για την Ουρουγουάη, επιτρέποντάς της να ανέβει στους τρεις βαθμούς. Με αυτούς, αφού δεν έχει αρνητικό συντελεστή γκολ, είναι σίγουρα καλύτερη από την Κορέα και την Σκοτία, αλλά χρειάζεται να είναι καλύτερη κι από άλλες δύο ομάδες που θα τερματίσουν τρίτες: δεν είναι απλό. Απλό είναι ότι με μια ισοπαλία η Ισπανία είναι σίγουρα πρώτη, επειδή κανένας όσο τρελός κι αν είναι δεν θα τολμούσε να προβλέψει μια νίκη του Πράσινου Ακρωτηρίου επί της Σαουδικής Αραβίας με πέντε γκολ διαφορά.

Μυρίζει βολική ισοπαλία και στο Αίγυπτος – Ιράν στον Ζ όμιλο. Οι τρεις βαθμοί ίσως αρκούν στους Ιρανούς και η Αίγυπτος μπορεί να είναι και πρώτη. Βέβαια για να έχει το Ιράν μεγαλύτερη τύχη πρέπει να έχει καλύτερα γκολ από μια άλλη ομάδα που θα έχει 3 βαθμούς και θα είναι τρίτη πχ από την Ουρουγουάη. Αυτό σημαίνει πως θα χρειαστεί μια ισοπαλία με 2-2 ή και με 3-3: το απόλυτο «μπισκότο» δηλαδή. Φυσικά εδώ την σειρά τερματισμού θα την καθορίσει το αποτέλεσμα στο ματς Βέλγιο – Νέα Ζηλανδία: εδώ όποιος κερδίσει προκρίνεται.

Η πιο ωραία κατάσταση είναι και στον Ι' Όμιλο, με την Αργεντινή να βρίσκεται ήδη στην πρώτη θέση, την Αυστρία και την Αλγερία ισόπαλες στη δεύτερη θέση με τρεις βαθμούς (και να παίζουν μεταξύ τους): με μια ισοπαλία συνεχίζουν και οι δυο. Γιατί είναι ωραία η ιστορία; Γιατί το 1982 η Αλγερία είχε πληρώσει ακριβά το «μπισκότο» των Γερμανών με τους Αυστριακούς. Η Γερμανία είχε κερδίσει με 1-0 την Αυστρία και χάρη σε αυτό το αποτέλεσμα οι δυο προκρίθηκαν αφήνοντας εκτός συνέχειας τους Αλγερινούς. Τότε οι Αλγερινοί είχαν ξεσηκώσει τον κόσμο (και σωστά) με τις διαμαρτυρίες τους. Τώρα μπορούν να πάρουν μέρος και οι ίδιοι στην κατασκευή ενός γλυκού «μπισκότου» μαζί με αυτούς που κάποτε τους πίκραναν. Για να δούμε τι θα δούμε…

Τι ακολουθεί

Αλλά αρκετά με τις θεωρίες συνωμοσίας. Είναι πιο διασκεδαστικό αναλύοντας το πρόγραμμα να βλέπεις ποιοι μεγάλοι αγώνες έρχονται. Στον γύρο των 32, υπάρχουν τρεις σπουδαίες πιθανές αναμετρήσεις. Η Βραζιλία και η Ολλανδία ξεκινούν τον τρίτο γύρο γνωρίζοντας ότι από την στιγμή που η Βραζιλία κέρδισε τον όμιλο αν η Ολλανδία τερματίσει δεύτερη στον δικό της, θα συναντηθούν: δεν νομίζω πως θα συμβεί αλλά και το Ολλανδία – Μαρόκο που αχνοφαίνεται μοιάζει ωραίο ζευγάρι. Ένα άλλο ωραίο ζευγάρι που είναι πιθανό να προκύψει έχει πρωταγωνιστές του Πορτογάλους: αν ο Ρονάλντο πάρει την πρωτιά στον όμιλο θα βρει λογικά τον Μόντριτς ή την σκληρή Γκάνα. Ο μεγάλος χαμός ωστόσο θα μπορούσε να είναι ο αγώνας για την φάση των 32 που θα γίνει στο Μαϊάμι. Σε αυτόν βρίσκεται ήδη η Αργεντινή: έχει κερδίσει τον όμιλό της. Αν όλα εξελιχτούν λογικά ο Μέσι και οι υπόλοιποι θα αντιμετωπίσουν το Πράσινο Ακρωτήριο ή τη Σαουδική Αραβία: κανένα πρόβλημα. Ωστόσο, αν η Ισπανία χάσει από την Ουρουγουάη —πολύ δύσκολο, αλλά όχι απίθανο— θα μπορούσαμε να έχουμε έναν συγκλονιστικό Αργεντινή εναντίον Ισπανίας πολύ νωρίς. Δεν υποτίθεται ότι αυτός θα μπορούσε να είναι ένας πιθανός τελικός;

Καλώς τον και καλώς τους

Wed, 24 Jun 2026 08:29:00 GMT

Ο Κριστιάνο Ρονάλντο θα μπορούσε να έχει σκοράρει μόλις στο 4^ο λεπτό του ματς της Πορτογαλίας με το Ουζμπεκιστάν: το γύρισμα του Νούνο Μέντεζ ήταν εξαιρετικό – δεν έφτασε στη μπάλα για λίγο. Γνωρίζοντας πως οι τηλεοπτικές κάμερες καταγράφουν κάθε του κίνηση γύρισε κι έδειξε με τα χέρια ότι του έλειψε κάτι ελάχιστο για να είναι εκεί που πρέπει. Την δεύτερη φορά στο γύρισμα του Ζοάο Κανσέλο αυτή τη φορά ήταν: το γκολ του ήρθε μόλις στο 6^ο λεπτό – δεν είναι το ωραιότερο της καριέρας του αλλά είναι αυτό που έχει βάλει τις πιο πολλές φορές. Είναι ένα γκολ σέντερ φορ: αυτό που χρειάζεται είναι να είσαι εκεί την στιγμή που πρέπει. Να είσαι δηλαδή ο Ρονάλντο.

Μια από τις λίγες βεβαιότητες που είχα κατά την διάρκεια του εφετινού μουντιάλ ήταν ότι ο Κριστιάνο θα έβρισκε γκολ σε αυτό το δεύτερο παιγνίδι του. Την είχα για τρεις λόγους. Ο πρώτος έχει να κάνει με την διοργάνωση: σε αυτή που παρακολουθούμε όλοι οι μεγάλοι σκόρερς έχουν βάλει την υπογραφή τους: αυτός ειδικά δεν θα μπορούσε να λείπει. Ο δεύτερος λόγος είναι όλα όσα προηγήθηκαν. Αν υπάρχει κάποιος που κάνει καριέρα χρόνια τώρα αντιδρώντας είναι ο Κριστιάνο. Πολύ συχνά τις κριτικές και την αμφισβήτηση (των ξένων κυρίως) την έχει ανάγκη: όλα αυτά του δίνουν το κίνητρο να αντιδρά σαν γεννημένος πρωταγωνιστής. Αν μετά το κακό του πρώτο ματς τον αντιμετώπιζαν όλοι με κατανόηση και συμπάθεια, λέγοντας πως είναι άξιος συγχαρητηρίων για την τεράστια προσπάθειά του να είναι χρήσιμος στην ομάδα της χώρας του σε ηλικία 41 χρόνων το δεύτερο παιγνίδι του ίσως ήταν χειρότερο από το πρώτο. Αλλά όσο τον αντιμετωπίζουμε κουνώντας του το δάχτυλο είναι βέβαιο ότι θα πεισμώνει: βλέπει τον κόσμο διαιρεμένο σε εχθρούς του και φίλους του – δηλαδή όλο δικό του. Παίζει κατά κάποιο τρόπο και για τους δυο: για να είναι περήφανοι για αυτόν όσοι τον αγαπούν και να εκτίθενται όσοι δεν τον αντέχουν. Ο τρίτος λόγος είχε να κάνει με το ίδιο το παιγνίδι των Πορτογάλων: ήμουν βέβαιος ότι θα συνέχιζαν να τον ψάχνουν και να παίζουν για αυτόν γιατί αυτό κάνουν χρόνια τώρα και δεν μπορεί ξαφνικά να αλλάξουν τρόπους. Αυτό έκαναν και χθες.

Το δικό του ρεκόρ

Κι ο Κριστιάνο μου φάνηκε προετοιμασμένος για τα γκολ του – το λέω κρίνοντας από τους πανηγυρισμούς. Στο πρώτο αφού κοιτάζοντας την κάμερα μας θυμίσει ποιος είναι, στην συνέχεια τρέχει στον πάγκο, πανηγυρίζει με τους συμπαίκτες του, είναι σαν να τους λέει πως δεν είναι κομπάρσοι στο σόου του, αλλά ότι τους έχει ανάγκη και τους ευχαριστεί. Στο δεύτερο το παλκοσένικο των πανηγυρισμών το κρατά αποκλειστικά για τον εαυτό του. Αν το πρώτο του γκολ είναι ένα εξαιρετικό τελείωμα μέσα από την μικρή περιοχή στο οποίο δείχνει την ικανότητα του να κινείται χωρίς την μπάλα και να φτάνει σε αυτή όταν όλοι την κοιτάζουν, το δεύτερο είναι σαφώς πιο όμορφο: η κάθετη κίνηση του προκαλεί την υπέροχη πάσα του Μπρούνο Φερνάντεζ και το πλασέ του στην αριστερή γωνία είναι βασανιστικό για την αντίπαλη άμυνα όσο και υπέροχο για όποιον την φάση την παρακολουθεί. Μετά ένα τερματοφύλακας με το παράξενο όνομα Αμπντουβόχιντ Νεμάτοφ που αγωνίζεται για μια κάποια Νασάφ του στερεί με τρεις επεμβάσεις του το χατ τρικ αλλά αυτό δεν τον δυσαρεστεί και ιδιαίτερα.

Εχει πλέον το δικό του μεγάλο ιστορικό ρεκόρ για να απαντήσει στους επικριτές του: είναι ο πρώτος που έχει σκοράρει σε έξι μουντιάλ στην σειρά. Στην δε συνέντευξη Τύπου, όπου εμφανίζεται για να θυμίσει ειδικά στους δημοσιογράφους ποιος είναι λέει πως τους ξέρει καλά χρόνια τώρα: «όταν κερδίζουμε γράφετε πως είμαι καταπληκτικός, όταν χάνουμε πως είμαι πλέον ένα τίποτα – σε κάθε περίπτωση είμαι ο Κριστιάνο Ρονάλντο» λέει. Και δεν δέχεται να απαντήσει σε ερωτήσεις που έχουν να κάνουν με τον Μέσι ή με το ποιος είναι ο στόχος του στο μουντιάλ: άλλωστε ο στόχος του Κριστιάνο είναι να είναι ο Κριστιάνο.

Η Πορτογαλία κερδίζει με 5-0 το Ουζμπεκιστάν του Φάμπιο Καναβάρο και προκρίνεται. Σκοράρει και ο Νούνο Μέντεζ (γιατί ο Ρονάλντο του επιτρέπει αλτρουιστικά να χτυπήσει ένα φάουλ) και ο Λεάο που θέλει πιο πολύ χρόνο συμμετοχής. Αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες το βασικό είναι ότι για λίγες μέρες θα σταματήσουν οι συζητήσεις για τον Ρονάλντο.

Η παγίδα του Κεϊρόζ

Αντίθετα δεν αποκλείεται να αρχίσουν οι συζητήσεις για την Εθνική Αγγλίας. Η ισοπαλία με την Γκάνα (0-0) με τον τρόπο που προέκυψε μπορεί εύκολα να τις πυροδοτήσει. Η Αγγλία υποφέρει για πάνω από 70 λεπτά το παιγνίδι των μαχητικών Αφρικανών που στον πάγκο τους έχουν ένα γέρο σοφό: ο Κεϊρόζ στήνει στον Τούχελ μια παγίδα από τις δικές του. Βάζει τον Αντζετέι, να κυνηγάει τον Χάρι Κέιν κι όταν αυτός βγαίνει από την περιοχή και ζητά από τον Σίμπου να μην χάσει τον Μπέλιγχαμ από τα μάτια του όταν αυτός πηγαίνει δεξιά και να τον αφήνει στον Πάρτεϊ όταν μπαίνει στην περιοχή. Κατά τα άλλα η ομάδα του είναι συμπαγής και μαχητική χωρίς να νοιάζεται ιδιαίτερα για την επίθεση: παίζει για το βαθμό της ισοπαλίας που της δίνει μια πρόκριση κι αυτόν μπορεί να τον πάρει και με ένα έντιμο 0-0.

Είναι τελικά τόσο απλό να μπλοκάρεις την Αγγλία; Αρκούν δυο προσεκτικά μαρκαρίσματα στους Κέιν και Μπέλιγχαμ για να την απονευρώσουν; Το ίδιο το ματς λέει πως το πράγμα δεν είναι έτσι ακριβώς και πολύ φοβάμαι πως κάπου εδώ μπορεί στο νησί να αρχίσουν οι συζητήσεις γιατί η Αγγλία είναι πραγματικά καλύτερη μετά τις αλλαγές του Τούχελ. Ο Ράιλι έχει μια κεφαλιά στο δοκάρι πριν ο Κέιν σουτάρει άουτ στην μεγαλύτερη ευκαιρία της βραδιάς στο 88΄. Ο Σάκα έχει δυο εξαιρετικές προσπάθειες κι έχει παίξει καλύτερα από τον Γκόρντον. Όταν βγήκε ο Αντερσον για να μπει ο Εζε και να γίνει το σχήμα πιο επιθετικό (ο Τούχελ τελειώνει το ματς με ένα 4-2-1-3 με Ράσφορντ, Σάκα, Κέιν στην επίθεση και τον Ρότζερς πίσω τους) η Αγγλία γίνεται πιο επικίνδυνη: στο τελευταίο δεκάλεπτο κάνει όσες ευκαιρίες δεν έχουμε δει στα πρώτα 70 λεπτά. Την σταματά ο τερματοφύλακας Ασάρε (ο μόνος Γκανέζος που αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Γκάνας) αλλά η ερώτηση με την οποία τελειώνει το ματς είναι από αυτές που προκαλούν συζητήσεις. Φοβήθηκε ο Τούχελ και δεν ρίσκαρε πιο νωρίς; Επαιξε κι αυτός με την βολική ισοπαλία στο μυαλό; Κι εν τέλει είναι τελικά η ομάδα έτοιμη για κάτι μεγάλο ή το καλό δεύτερο ημίχρονο κόντρα στην Κροατία οφείλεται και στο ότι οι Κροάτες είναι γεμάτοι από περήφανα γερατειά; Θα δούμε με ενδιαφέρον τις τοποθετήσεις στο νησί τις επόμενες μέρες.

Κροάτες και Κολομβιανοί

Στο μεταξύ οι Κροάτες με ένα γκολ του Μπούτιμιρ κέρδισαν τον Παναμά και έμειναν ζωντανοί στο κυνήγι της πρόκρισης: γιόρτασαν κι όποιος πρέπει τις 200 συμμετοχές του υπέροχου Μόντριτς τον οποίο αποθέωσαν. Και η Κολομβία πήρε την δική της πρόκριση κερδίζοντας στην Γκουανταλαχάρα το Κονγκό με 1-0 – σκόρερ πάλι ο Μουνιόθ. Οι Κολομβιανοί γκολ πέτυχαν τέσσερα (!) – τα δυο ακυρώθηκαν από το VAR για οφσάιντ εκατοστών και το ένα για φάουλ του Ντίαζ στο ξεκίνημα της φάσης. Είναι καλά οι Κολομβιανοί και περιμένουν τον Ρονάλντο χωρίς άγχος για να παίξουν την πρωτιά. Το κακό για αυτούς είναι ότι άγχος πλέον δεν έχει ούτε αυτός…

Αναζητούνται εκπλήξεις

Wed, 24 Jun 2026 08:24:40 GMT

Η τρίτη αγωνιστική της φάσης των ομίλων, που αρχίζει απόψε στο μουντιάλ, θα είναι λίγο ψεύτρα. Η δυσκολία των παιχνιδιών που έχουν μπροστά τους οι ομάδες που θεωρούνται φαβορί για την κατάκτηση του παγκοσμίου κυπέλλου αυτή τη φορά δεν είναι ίδια. Κάποιες έχουν ήδη προκριθεί και θα παίξουν με αναπληρωματικός, κάποιες οφείλουν να κερδίσουν για να πάρουν την βολική για την συνέχεια πρώτη θέση. Απόψε πχ οι Βραζιλιάνοι έχουν υποχρέωση νίκης κάτι που δεν ισχύει για τους Μεξικάνους πχ. Θέλω να καταθέσω κάποια πρώτα συμπεράσματα με βάση το ότι έχω δει μέχρι τώρα διότι οι δυσκολίες που αντιμετώπισαν μέχρι τώρα οι ομάδες ήταν σε γενικές γραμμές ίδιες. Ακόμα κι αν δεν έχουν παίξει όλοι ακριβώς με τους ίδιους αντιπάλους έψαχναν όλοι νίκες.

Καλύτεροι από όσο περίμενα

Υπάρχουν αυτοί που είναι καλύτεροι από αυτό που περίμενα. Καλύτεροι είναι σαφώς οι Γερμανοί. Έχουν βρει τη χαμένη τους γερμανικότητα πράγμα που φάνηκε και στο ματς με το Κουρασάο που πέτυχαν εφτά γκολ και στο ματς με την Ακτή Ελεφαντοστού που κέρδισαν με ανατροπή και γκολ στο 94΄. Το να μην σταματάς απέναντι σε οποιοδήποτε αντίπαλο (είτε είναι το Κουρασάο, είτε η Βραζιλία) είναι παραδοσιακή γερμανική αρετή όπως και το να κερδίζεις στις καθυστερήσεις ένα ματς στο οποίο δεν είσαι ακριβώς καλύτερος: οι Αγγλοι πχ όταν απέναντι στην Γκάνα βρήκαν ανάλογη δυσκολία δεν τα κατάφεραν. Στην ίδια κατηγορία με την Γερμανία βάζω και την Αργεντινή. Εχουν πιο πολύ πάθος από όσο περίμενα και δεν έχουν αδειάσει μετά την επιτυχία στο Κατάρ. Ναι σκοράρει μόνο ο Μέσι. Αλλά στα δύο παιχνίδια που η Αργεντινή έδωσε με την Αλγερία και την Αυστρία είχε πολύ καλή άμυνα και είχε και τον απόλυτο έλεγχο του παιχνιδιού. Καλύτεροι είναι και οι Γάλλοι. Διορθώθηκαν στη διάρκεια του παιχνιδιού με τη Σενεγάλη κι ήταν καλοί στο δεύτερο ημίχρονο. Με το Ιράκ απλά έκαναν πλάκα. Επίσης είναι ήρεμοι. Κι ο ΕμΠαπέ δεν έχει μεταφέρει στις ΗΠΑ τα ζόρια του στη Μαδρίτη όπως φοβόμουν.

Με έχουν εντυπωσιάσει επίσης οι τρεις γηπεδούχοι. Ήξερα ότι οι Αμερικάνοι είναι πολύ καλή ομάδα με προπονητή τον Ποτσετίνο. Δεν περίμενα όμως τόσο σοβαρό το χωρίς σταρ Μεξικό και τόσο και θεαματικό τον Καναδά. Βέβαια δεν θα φτάσουν και οι τρεις εξίσου μακριά. Οι Μεξικανοί ίσως καταφέρουν να φτάσουν στον προημιτελικό, όπως πάντα όταν διοργανώνουν το παγκόσμιο κύπελλο. Οι Καναδοί θα ζήσουν ένα όνειρο αν φτάσουν στους 16. Οι πιο φιλόδοξοι και δικαίως είναι οι Αμερικάνοι. Αλλά θέλω να τους δω κόντρα σε μια ευρωπαϊκή ομάδα. Σε αυτούς που με εντυπωσίασαν βάζω και τους Νορβηγούς: με τον Χααλαντ να βάζει δυο γκολ στο ματς θα είναι κακός μπελάς για όλους. Είχα δει το προηγούμενο σερί τους: το θεωρούσα όχι από αυτά που επιτρέπουν συμπεράσματα. Είχα άδικο: είναι πολύ καλά.

Ο,τι ακριβώς περίμενα

Είδα ακριβώς αυτό που περίμενα από την Ισπανία, την Αγγλία, και την Πορτογαλία. Οι Ισπανοί έχουν μια κάποια εξάρτηση από το Γιαμάλ και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Είναι ο πιο χαρισματικός ποδοσφαιριστής τους και είναι αυτός που μπορεί με μια ατομική ενέργεια να κάνει τη διαφορά: πολλοί από τους υπόλοιπους του Ντε Λα Φουέντε είναι εξαιρετικά εξαρτήματα, αλλά όχι γεννημένοι πρωταγωνιστές. Οι Αγγλοι έχουν ένα πολύ μεγάλο ρόστερ και κυρίως έχουν έναν προπονητή τον οποίο σέβονται οι σχολιαστές τους: αρκετοί θεωρούν τον Τούχελ ως τον καλύτερο προπονητή που υπάρχει σε αυτό το τουρνουά. Για τις δυνατότητες των επιθετικών τους δεν είχα την παραμικρή επιφύλαξη - θεωρώ επίσης ότι ο πάγκος τους είναι τεράστιος. Θα σκοράρουν περισσότερο από τα προηγούμενα τουρνουά και αυτό θα τους βοηθήσει να μην πληρώσουν ακριβά κάποιες δυσκολίες που ήταν δεδομένο πως θα έχουν στα μετόπισθεν, αφού φέτος ο Στόουνς έχει παίξει ελάχιστα. Αλλά όποιος φρενάρει την επίθεσή τους μπορεί να τους μπλέξει: αυτό έδειξε η Γκάνα. Για την Πορτογαλία επίσης περίμενα αυτό ακριβώς που βλέπω: ότι το να βάλει γκολ ο Ρονάλντο θα είναι σημαντικότερο από το να κερδίσει η ομάδα τους.Παίζουν για αυτόν: δεν γίνεται αλλιώς. Και να δούμε που θα φτάσουν.

Φυσικά με έχει εντυπωσιάσει και το πάθος του Ιράν. Δεν είναι απλά ζήτημα πατρωτικού καθήκοντος: είναι και δυσκολοκατάβλητη ομάδα. Οπως και η Γκάνα πχ.

Εχω απαιτήσεις

Ένα κλικ κάτω από αυτό που περίμενα είναι οι Βραζιλιάνοι, οι Ολλανδοί, οι Γιαπωνέζοι και οι Μαροκινοί – έχω απαιτήσεις. Το χέρι του Αντσελότι δεν φαίνεται στην Εθνική Βραζιλίας - βέβαια και το υλικό είναι μέτριο. Όταν είδα τον Φαμπίνιο να μπαίνει στο γήπεδο αλλαγή στο ματς με το Μαρόκο έτριβα τα μάτια μου: νόμιζα ότι έχει κόψει το ποδόσφαιρο. Το Μαρόκο έχει παίξει πολύ καλά στα δύο πρώτα παιχνίδια αλλά δεν κέρδισε τη Βραζιλία και αυτό μπορεί να του στοιχίσει γιατί δεν θα πάρει την πρώτη θέση στον όμιλο. Επίσης δεν σκοράρει όσο θα ‘πρεπε με βάση το πόσο πολύ δημιουργεί. Οι Ολλανδοί έχουν τα προβλήματά τους στα μετόπισθεν κυρίως γιατί ο Φαν Ντάικ έρχεται από μια μέτρια χρονιά με τη Λίβερπουλ. Ήταν βελτιωμένοι στο παιχνίδι με τη Σουηδία αλλά το τελικό 5-1 είναι μάλλον μαγική εικόνα. Ίσως σας ακούγεται περίεργο αλλά περίμενα πιο πολλά και από τους Γιαπωνέζους. Ήταν εξαιρετικοί στο ματς με την Τυνησία, αλλά η Τυνησία έχει δεχτεί εννέα γκολ σε δύο παιχνίδια και δεν μοιάζει σοβαρή ομάδα. Ολλανδούς και Γιαπωνέζουν ανυπομονώ να τους ξαναδώ. Και η μεγάλη απορία είναι πως μπορεί να είναι χρήσιμος ο Νεϊμάρ στην Σελεσάο.

Απογοητεύσεις και μεγάλες

Θα σας πω και ποιοι με έχουν απογοητεύσει. Οι Βέλγοι πρώτα απ’ όλα. Με τις μονάδες που έχουν περίμενα να έχουν ήδη προκριθεί αλλά ο Λουκάκου και ο Ντε Μπρόιν δεν είναι στα καλά τους και ο Ντόκου έχει μπλέξει με την εγκυμοσύνη της γυναίκας του: σταθερός στις επάλξεις είναι μόνο ο Κουρτουά. Λογικά θα προκριθούν, δύσκολα θα πάνε μακριά. Κατώτεροι αυτό που περίμενα και οι Ελβετοί: η ισοπαλία με το Κατάρ δείχνει την επιπολαιότητά τους, ωστόσο περιμένω να βελτιωθούν γιατί είναι έμπειρη ομάδα και με παίκτες που μπορεί να σε εκπλήξουν – ο ΕμΜπολό πχ δεν έχει πάρει μπροστά ακόμα. Σαφώς περίμενα πιο πολλά από τη Σενεγάλη αν και ήξερα ότι δεν έχει την καλύτερη άμυνα και ότι της λείπει ένας απαραίτητος σπουδαίος τερματοφύλακας. Από την Τσεχία, την Βοσνία, την Αυστρία, την Σουηδία περίμενα τη γνωστή ευρωπαϊκή βαρεμάρα. Και σαφώς με έχει απογοητεύσει η Ουρουγουανή του Μπιέλσα: η Παραγουάη είναι πιο ζωντανή ομάδα. Όπως και η Κολομβία που περιμένω να παίξει και ακόμα καλύτερα. Ντίαζ, Μουνιόθ, Πουέρτα δεν βλέπω σε πολλές ομάδες κι ο Χάμες έχει τις στιγμές του.

Ομολογώ ότι η αρχική μου πίστη για μεγάλες εκπλήξεις έχει κομμάτι κλονιστεί γιατί για την ώρα την διαφορά την κάνουν οι μεγάλοι σολίστες. Και τέτοιους έχουν μόνο οι μεγάλες ομάδες.

Μια καταιγίδα

Tue, 23 Jun 2026 08:29:00 GMT

Η 22^η μέρα του Ιουνίου είναι για τους Αργεντίνους κάτι σαν εθνική γιορτή: είναι η μέρα που σαράντα χρόνια πριν ο Ντιέγκο Μαραντόνα έβαλε δυο γκολ στους Αγγλους στο γήπεδο των Αζδέκων, το πρώτο το πέτυχε με το χέρι (του Θεού), το δεύτερο έγινε το διασημότερο γκολ στον κόσμο. Πριν το ματς της Αργεντινής με την Αυστρία εξαιτίας της σύμπτωσης που ήθελε την ομάδα του Μέσι στο γήπεδο υπήρχαν πάλι αναφορές στον Μέσι και στον Μαραντόνα και στις παράλληλες πορείες τους: όταν ο Μέσι έχασε νωρίς νωρίς ένα πέναλτι πίστεψα πως δεν πρέπει να υπάρχουν για τον ίδιο πιο γρουσούζικες συγκρίσεις από αυτές που γίνονται με τον Μαραντόνα και που μόνο ο ίδιος ο Ντιέγκο δεν τις έκανε, δηλώνοντας πάντα οπαδός του Μέσι («καλύτερα να τον βλέπεις να παίζεις παρά να κάνεις σεξ», είχε πει), ακόμα και στις δύσκολες στιγμές του. Αλλά μετά το χαμένο πέναλτι ήρθε ένα ακόμα σόου του μεγαλύτερου όλων των εποχών: ο Μέσι έδωσε μια νίκη πρόκριση στην Αργεντινή με δυο γκολ από τα δικά του. Το πρώτο ολοκληρώνοντας ιδανικά μια αντεπίθεση που ξεκίνησε ο Αλμαντα (που είχε και την ιδιοφυή απόφαση να αφήσει την μπάλα κάτω από τα πόδια του για να στρωθεί στον αρχηγό) και το δεύτερο στο 95΄όταν αρχικά έβγαλε απέναντι από τον τερματοφύλακα τον Γκονζάλες κι όταν αυτός δεν τα κατάφερε να σκοράρει αποφάσισε να πάρει το ριμπάουντ και να τελειώσει την δουλειά μόνος του. Κάπως έτσι οι Αργεντινοί θα θυμούνται την 22^η μέρα του Ιούνη πλέον για δυο λόγους: και γιατί ο Ντιέγκο έκανε τα θαύματα κόντρα στους Αγγλους στο Μεξικό και γιατί ο Μέσι σκοράροντας κόντρα στην Αυστρία έγινε ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου γιγαντώνοντας τον μύθο του.

Ο Σκαλόνι τον άφησε στο γήπεδο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο γιατί το αποτέλεσμα κόντρα στους Αυστριακούς ήταν ρευστό κι όταν αυτό ισχύει ο Μέσι δεν βγαίνει. Αν το αποτέλεσμα είχε μείνει στο 1-0 είναι γιατί άλλος παίκτης από την Αργεντινή δεν δείχνει για την ώρα ικανός να σκοράρει κι αυτό είναι πρόβλημα. Οι τέσσερις επιθετικοί που ο Σκαλόνι χρησιμοποίησε δίπλα του είναι μαχητικοί, έμπειροι, καλοί με την μπάλα στα πόδια αλλά όχι με καθαρό μυαλό. Ο Λαουτάρο ζορίζεται λίγο με τον Μέσι αφού έχουν ίδιο στυλ παιγνιδιού. Ο Αλβαρεθ έχει παίξει λίγο και ίσως η λύση να είναι να παίξει πιο πολύ. Οι εξτρέμ κάνουν λίγες ή πολλές δουλειές αλλά δύσκολα φτάνουν στο γκολ. Ο Μέσι πρέπει να χτυπάει και τις στημένες φάσεις. Είναι εντυπωσιακή και η καλή του κατάσταση (με την μπάλα στα πόδια είναι πάντα δαίμονας), αλλά και το πόσο εξαρτημένη παραμένει η Αργεντινή από ένα παίκτη 40 χρόνων.

Στα μονοπάτια του Πελέ

Όπως και στο προηγούμενο κοινό τους πέρασμα στον Μέσι φάνηκαν να απαντούν αμέσως ο ΕμΠαπέ και ο Χααλαντ. Ο ΕμΠαπέ είναι καταδικασμένος να έχει με τον Αργεντίνο μια αναμέτρηση στα άγρια μονοπάτια της ίδιας της ποδοσφαιρικής ιστορίας: είναι σαν το προηγούμενο ραντεβού τους στο Κατάρ να έγινε η αρχή μιας αναμέτρησης που θα κρατήσει χρόνια. Δεν λέω ότι Γαλλία και Αργεντινή θα ξαναβρεθούν φέτος στον τελικό ή σε ένα ματς πριν από αυτόν που θα μοιάζει με τελικός: λέω ότι κάποια στιγμή θα συζητάμε για το πότε ο ΕμΠαπέ θα ξεπεράσει τα γκολ του Μέσι στις διοργανώσεις των τελικών του παγκοσμίου κυπέλου γιατί μοιάζει δεδομένο πως αυτό θα συμβεί: τα γκολ του σε τρεις τελικές φάσεις είναι ήδη 16. Ο Γάλλος έφτασε χθες τις 100 συμμετοχές με την Εθνική Γαλλίας και τις πανηγύρισε σκοράροντας δυο φορές απέναντι στο αδύναμο Ιράκ που είχε στην οργάνωση ένα Ζιντάν (στον Ικμπαλ έδωσαν το όνομα αυτό οι γονείς του προς τιμή του μεγάλου Ζιζού) και τίποτα άλλο.

Το πρώτο γκολ του ΕμΠαπέ είναι ένα μικρό αριστούργημα κλάσης και αυτοπεποίθησης, το δεύτερο ένα γιγάντιο δώρο του τερματοφύλακα. Στη Γαλλία τρέμουν για τις παραξενιές του, ακόμα κι ο Μισέλ Πλατινί επιστρατεύτηκε για να του θυμίσει ότι πρέπει ως αρχηγός της ομάδας να είναι παράδειγμα σοβαρότητας, αλλά όλοι ξέρουν πως μολονότι στην ομάδα του Ντεσάν αστέρια υπάρχουν πολλά (χθες σκόραρε και ο Ντεμπελέ) ΕμΠαπέ είναι μόνο ένας και κάνει πράγματα που θυμίζουν τον Πελέ. Αυτό το μουντιάλ είναι το τρίτο που πρωταγωνιστεί και είναι μόλις 27 χρονών. Και για το ότι έχει πάει στις ΗΠΑ με σκοπό να διασκεδάσει την κακή χρονιά που έζησε στην Μαδρίτη δεν υπάρχει αμφιβολία. Το ματς με το Ιράκ, το πρώτο που διακόπηκε λόγω καταιγίδας, ήταν για τον Ντεσάν μια ευκαιρία για να δοκιμάσει πολλά: άλλαξε τρεις παίκτες στην αρχική ενδεκάδα σε σχέση με την πρεμιέρα, είδε πολλά και ωραία από τους Ολίσε, Μπαρκολά, και χάρηκε γιατί μετά από μια δίωρη διακοπή η ομάδα του μπήκε στο γήπεδο συγκεντρωμένη. Αλλά ενώ η πρόκριση ήρθε η πρωτιά θα παιχτεί στο ματς με τους Νορβηγούς. Που δεν αστειεύονται.

Τα όργια του Χάαλαντ

Το παιγνίδι της Νορβηγίας με την Σενεγάλη έπρεπε να είναι το πιο ανταγωνιστικό της μέρας και τέτοιο αποδείχτηκε. Μετά από ένα πολύ ισορροπημένο πρώτο ημίχρονο οι Νορβηγοί άνοιξαν το σκορ στο 44΄και βρέθηκαν στο 2-0 στο 48΄. Ανοιξε το σκορ ο Πέντερσεν, διπλασίασε τα γκολ ο Χάαλαντ κι αυτός πέτυχε και το τρίτο γκολ των Νορβηγών για το 3-1 που έδιωξε κάθε πονοκέφαλο – η Σενεγάλη βρήκε το τελικό 3-2 στις καθυστερήσεις, αλλά μάχη δεν υπήρξε. Και πως να υπάρξει; Η Σενεγάλη έχει δεχτεί στις παρουσίες της στο Παγκόσμιο Κύπελλο γκολ σε όλα τα ματς, πλην του πρώτου – στην ιστορική της νίκη απέναντι στην Γαλλία το 2002 είχε κρατήσει το μηδέν για μια και μοναδική φορά. Χθες η απόδοσή της άμυνας της ήταν τραγική, ο πιο διάσημος όλων, ο Κουλιμπαλί ήταν και ο χειρότερος. Με τέτοια άμυνα απέναντι στους Νορβηγούς δεν έχεις τύχη: ο Χααλαντ σκοράρει συνεχώς στα 12 τελευταία ματς με την Εθνική του και στα 5 τελευταία έχει πετύχει 16 γκολ – σε κάθε ματς από αυτά 2 μίνιμουμ! Το ματς με την Γαλλία θα είναι σπουδαίο και γιατί η πρωτιά εξασφαλίζει ένα μάλλον εύκολο μονοπάτι μέχρι τους προημιτελικούς – υπομονή και θα το δούμε.

Η βραδιά έκλεισε με την νίκη της Αλγερίας κόντρα στην Ιορδανία. Οι Αλγερινοί έχαναν με 1-0 στο ημίχρονο χωρίς να καταλάβουν πως αλλά η γρια αλεπού που λέγεται Πέτκοβιτς με τρεις αλλαγές έκανε ματ. Βοήθησαν κι ο Μαχρέζ κι ο Μούσα και η ικανότητα στις εκτελέσεις κόρνερ και άλλα πολλά. Αλλά όταν συζητάτε για το ποια ομάδα έχει τον καλύτερο προπονητή του τουρνουά να μην ξεχνάτε αυτό τον πανέξυπνο κύριο. Που δεν έχει Βραζιλιάνους, Ολλανδούς, Αγγλους και Χάαλαντ στα χέρια του αλλά πήγε την Αλγερία στο μουντιάλ μετά από 12 χρόνια και μπορεί να της δώσει και πρόκριση στον επόμενο γύρο. Με τρεις γνωστούς και καμιά εικοσαριά άγνωστους…

Παγκόσμια ημέρα Ρονάλντο

Tue, 23 Jun 2026 08:24:00 GMT

Πριν λίγες μέρες όταν την ίδια βραδιά έκαναν ντεμπούτο η Εθνική Αγγλίας και η Πορτογαλία του Κριστιάνο Ρονάλντο είχα γράψει ότι είναι οι δύο ομάδες οι οποίες για διαφορετικούς λόγους σε κάθε διοργάνωση που παίρνουν μέρος τελευταία προκαλούν τις μεγαλύτερες συζητήσεις. Από το πόσες είναι οι συζητήσεις και από το σε τι τόνους γίνονται καταλαβαίνεις και το ποια θα είναι η πορεία των ομάδων. Η Αγγλία μετά την πρεμιέρα της κόντρα στην Κροατία και την επιβλητική της νίκη με 4-2 συζητήσεις δεν προκαλεί και δεν υπάρχει καλύτερο σημάδι από αυτό ότι όλα πάνε καλά. Αντιθέτως οι συζητήσεις για τον Κριστιάνο δίνουν και παίρνουν. Κι όχι μόνο στην Πορτογαλία.

Τον συζητούν πολύ και όχι άδικα

Πριν λίγες μέρες ο Νέβες, συμπαίκτης του Κριστιάνο Ρονάλντο, έκανε μια δήλωση η οποία έχει κάτι της το αυτονόητο. Είπε πολύ απλά ότι ο Ρονάλντο δεν βρίσκεται στην κατάσταση που βρισκόταν πριν από λίγα χρόνια. Νομίζω ότι κάνεις άνθρωπος δεν διαφωνεί με αυτού του τύπου την εκτίμηση. Αλλά αυτό έγινε λόγος για να γίνει στην Πορτογαλία ντόρος και πρωτοσέλιδα. Όχι ότι είχαμε κάποιο τύπου εθνικό διχασμό: η πλειοψηφία του κόσμου παραμένει συντριπτικά υπέρ του Ρονάλντο. Αλλά το ότι τόλμησε να πει ο Νένες ό,τι είπε έγινε είδηση κι ας είπε ο καλός αυτός ποδοσφαιριστής κάτι για το οποίο δεν υπάρχει καμία αντίρρηση.

Το πως βλέπουν τον Ρονάλντο οι Πορτογάλοι το καταλαβαίνεις ακόμα και από τον τρόπο που συζητάνε για αυτόν. Ο Σέρχιο Κριθίνας, διευθυντής εδώ και χρόνια της εφημερίδας Record αλλά και σχολιαστής στην πορτογαλική τηλεόραση, πριν λίγες μέρες απηύθυνε έκκληση στον προπονητή Ρομπέρτο Μαρτίνεθ να σταματήσει να κάνει το καλό παιδί και να πάρει επιτέλους μια απόφαση που όπως είπε «μπορεί να δυσαρεστήσει αρκετούς στην Πορτογαλία αλλά είναι απαραίτητη καθώς δουλειά ενός προπονητή είναι να παίρνει αποφάσεις που έχουν να κάνουν με το καλό της ομάδας κι όχι με τα social media. Ο Πορτογάλος δημοσιογράφος δεν ανέφερε καν το όνομα του Ρονάλντο και αυτό από μόνο του δείχνει πόσο σύνθετο είναι το πρόβλημα: πάλι καλά που δεν βγήκε το συμπέρασμά ότι το είπε για τον Νέβες!

Ενδιαφέρον έχει και ότι συνέβη με τον Φρανσίσκο Κονσεϊσάο. Πριν το παιχνίδι με το Ουζμπεκιστάν ήταν αυτός που μίλησε στους δημοσιογράφους. Αλλά αντί να μιλήσει για τον αντίπαλο της ομάδας, όλη η συνέντευξη είχε να κάνει με τον Κριστιάνο και κανένα άλλο. Ο Κονσεϊσάο είπε ότι όλοι ζουν για να δουν τον Ρονάλντο να κερδίζει το παγκόσμιο κύπελλο, είπε ότι δεν αισθάνεται υποχρεωμένος να του πασάρει την μπάλα όταν βρίσκεται στο γήπεδο αλλά αισθάνεται τρομερά περήφανος γιατί βρίσκεται μαζί του και ότι όποιος συζητά για το αν ο Κριστιάνο μπορεί να κάνει τη διαφορά είναι απλώς ανίδεος. Τον ρώτησαν επίσης αν ο Ρονάλντο θα ήταν βασικός σε περίπτωση που προπονητής της Εθνικής ήταν ο πατέρας του: ο Φρασκίσκο είπε ότι θα ήταν βασικός όποιος κι αν ήταν ο προπονητής! Όλα αυτά είναι σεβαστά καθώς είναι η γνώμη ενός πολύ καλού ποδοσφαιριστή που συμβαίνει να γνωρίζει και πολύ καλά την εθνική ομάδα της χώρας του. Αλλά αμφιβάλλω αν υπάρχει άλλη ομάδα στον κόσμο αυτή τη στιγμή που να γίνεται τέτοια συζήτηση για ποδοσφαιριστή. Και δεν ξέρω αν αυτές οι συζητήσεις θα σταματήσουν αν όπως περιμένω απόψε σκοράρει. Διότι μου μοιάζει απίθανο ο εγωιστής Κριστιάνο να μην θέλει να κλείσει στόματα: στα είκοσι και πλέον χρόνια που παίζει ποδόσφαιρο δεν κάνει άλλο από το να αντιδρά.

Κίνητρο μάλιστα, ίσως μεγαλύτερο από τους συμπατριώτες του του δίνουν και διάφοροι οι οποίοι σχολιάζουν τα παιχνίδια και δεν φοβούνται να πουν την άποψή τους. Η τοποθέτηση του Τερί Ανρί που είπε ότι στην Πορτογαλία παίζουν περισσότερο με σκοπό να βάλει γκολ ο Ρονάλντο παρά για να κερδίσουν είχε προκαλέσει αίσθηση. Ακολούθησαν όμως κι άλλες. Όπως του Κέβιν Πρινς Μπόατενγκ, που είναι σχολιαστής κι αυτός πλέον, και είπε ότι για το καλό της Πορτογαλίας ο Κριστιάνο πρέπει να αποφασίσει ότι δεν πρέπει να παίζει άλλο. Αν ο Κριστιάνο πήγε στις ΗΠΑ για να κάνει κάποια προσωπικά ρεκόρ και να διεκδικήσει το Παγκόσμιο κύπελλο, νομίζω πως πλέον όποιος τον αμφισβητεί του δίνει ένα επιπλέον κίνητρο. Από την άλλη το ματς με το Ουζμπεκιστάν του Φάμπιο Καναβάρο είναι σίγουρα και κριτήριο για την συνέχειά του στην διοργάνωση. Αν δεν τα καταφέρει κι απόψε δύσκολα ο Μαρτίνεθ θα συνεχίσει να τον στηρίζει: ας μην ξεχνάμε πως και στο Κατάρ, όταν υπήρξε και πάλι ανάλογος θόρυβος, την θέση του στην αρχική ενδεκάδα στα νοκ άουτ την έχασε.

Ο λόγος του Τούχελ

Αντίθετα από ό,τι συμβαίνει με το Ρονάλντο στο στρατόπεδο των Άγγλων δεν υπάρχει η παραμικρή συζήτηση αυτή τη φορά. Η νίκη κόντρα στην Κροατία με τον τρόπο που ήρθε έχει δημιουργήσει συνθήκες μιας αληθινά απροσδόκητης ηρεμίας. Ο Τούχελ είναι ο μεγάλος μαέστρος, ο στρατηγός. Οι δηλώσεις του μετά το ματς με την Κροατία υπήρξαν το μοναδικό θέμα των πανίσχυρων Αγγλων σχολιαστών που εκθειάζουν την ψυχραιμία του – πολλοί λένε ότι από αυτές καταλαβαίνεις πως είναι και ο καλύτερος προπονητής του τουρνουά.

Τι είπε ο Γερμανός; Τίποτα το πραγματικά σπάνιο. Είπε ότι στο ημίχρονο του ματς δεν είπε στους παίκτες του σχεδόν τίποτα – παρά μόνο ότι θέλει να τους δει να παίζουν καλύτερα. «Καθόμουν στα αποδυτήρια σιωπηλός, δίνοντάς τους λίγο χρόνο να σκεφτούν. Μετά τους είπα να ηρεμήσουν», είπε ο 52χρονος προπονητής. «Τους είπα να προσέξουν τα νεύρα τους και τους είπα ότι έπρεπε να παίξουμε με τον δικό μας τρόπο. Θα μπορούσαμε να χάσουμε, αλλά έπρεπε να παίξουμε με τον δικό μας τρόπο. Τους είπα ότι η αντίληψή μου για την ομάδα, αυτό που έχω στο μυαλό μου αυτό τον καιρό μετά από πολλές μέρες δουλειάς, δεν θα άλλαζε εξαιτίας του αποτελέσματος όποιο κι αν ήταν. Τους είπα ότι ήθελα να είναι θαρραλέοι, συγκεντρωμένοι και να βγαίνουν άφοβα στην επίθεση. Και ότι ήθελα να είναι ενωμένοι: να παίζουν σαν φίλοι. Ήθελα να προσπαθήσουν, τουλάχιστον να προσπαθήσουν. Δεν ήταν μια μακροσκελής ομιλία, αλλά μια ενθαρρυντική προσπάθεια. Τους είπα ότι ως αρχηγός του προπονητικού επιτελείου, τους μεταφέρω την εμπιστοσύνη όλων μας, ότι δεν υπήρχε τίποτα να ανησυχούν, κι ότι χρειάζεται απλώς να προσπαθήσουν και να κερδίσουν. Δεν φώναξα, απλώς κάθισα εκεί, απέναντί τους. Και τους κοίταξα όλους».

Ψηλότερο το εμπόδιο, αλλά…

Οι δηλώσεις προκάλεσαν ντελίριο – ήταν σαν ο Τούχελ να είναι ροκ σταρ και να έβγαλε ένα νέο τραγούδι που έγινε επιτυχία. Όταν οι Αγγλοι ενθουσιάζονται με κάτι τέτοια μην τους φοβόσαστε καθόλου. Να τους φοβόσαστε όταν οι σχολιαστές τους αρχίζουν να συζητάνε για το ποια ενδεκάδα πρέπει να κατεβάσει ο προπονητής της Εθνικής τους, ποιο σύστημα είναι το καλύτερο, για το αν αδικούνται ποδοσφαιριστές, για το αν έπρεπε να παίζουν άλλοι κτλ κτλ. Η Γκάνα είναι πιο αθλητική ομάδα από την Κροατία: αυτή τη φορά το εμπόδιο θα είναι πιο δύσκολο. Αλλά η αγγλική ηρεμία, η φόρμα του Χάρι Κέιν, η σοφία του Ντέγκλαν Ράις, η όρεξη του Μπέλιγχαμ και ο μεγάλος πάγκος, όλα αυτά δηλαδή που είδαμε στην πρεμιέρα τους, δεν είναι δυνατόν να εξαφανιστούν αμέσως. Οι Αγγλοι θα είναι καλοί.

Η βραδιά έχει επίσης ένα δραματικό Κροατία – Παναμάς, με τον Μόντρις και τους υπόλοιπους να έχουν υποχρέωση νίκης κι ένα Κολομβία – Κονγκό στο οποίο θα ξαναδούμε τον Χάμες, τον Ντίαζ και τον Σουάρεζ. Δηλαδή ποδόσφαιρο…

Δέκα λεπτά πραγματικού Γιαμάλ

Mon, 22 Jun 2026 08:17:47 GMT

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά του μουντιάλ που βλέπουμε είναι ότι για την ώρα δεν έχει προδώσει τις προσδοκίες κανένας από τους αληθινά μεγάλους σταρ του καιρού μας: ήταν εξαιρετικοί στο ντεμπούτο τους και ο Μέσι και ο ΕμΠαπέ, και ο Μπέλιγχαμ και ο Χάρι Κέιν – ο Κριστιάνο Ρονάλντο είναι μια ιδιαίτερη πλέον περίσταση. Από αυτό το προσκλητήριο δεν μπορούσαν να λείπουν ένας παλιός και ένας νέος, δηλαδή ο Μο Σαλάχ που οδήγησε την Αίγυπτο σε νίκη κόντρα στην Νέα Ζηλανδία και ο Γιαμάλ που πήρε από το χέρι τους Ισπανούς και έδιωξε το άγχος τους επιτρέποντάς τους να διαλύσουν την Σαουδική Αραβία του Γιώργου Δώνη. Για να το πω λίγο διαφορετικά όποιος σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο δεν έχει σούπερ σταρ έτοιμους να βγουν μπροστά έχει και προβλήματα άλυτα: είναι η ιστορία του Βελγίου, που απογοητεύει, αλλά και της Ουρουγουάης που πληρώνει απουσίες και ντεφορμαρίσματα. Αλλά ας τα πάρουμε με την σειρά.

Ξεκίνησαν και οι Ισπανοί

Ξεκινώντας στην βασική ενδεκάδα της Ισπανίς εναντίον της Σαουδικής Αραβίας, ο Γιαμάλ άνοιξε το σκορ και απλοποίησε την δουλειά των συμπαικτών του παίζοντας στα πρώτα δέκα λεπτά σαν αυτά να ήταν τα δέκα τελευταία του τελικού και να έπρεπε να τα δώσει όλα. Σε αυτά έδειξε όλο το ρεπερτόριο του: ντρίμπλες, σέντρες, ένα σουτ άουτ και βέβαια ως κερασάκι στην τούρτα ένα γκολ - το πρώτο γκολ της Ισπανίας στο τουρνουά και το πρώτο δικό του. Το βρήκε βγαίνοντας σαν κρυφός φορ στο δεύτερο δοκάρι με ένα πλασεδάκι με το δεξί – για μαγείες με το αριστερό θα υπάρξει χρόνος. Ο Γιαμάλ είχε κάνει ένα σύντομο πέρασμα στην αναμέτρηση με το Πράσινο Ακρωτήριο, δεν είναι ακόμα εντελώς έτοιμος, αλλά η Ισπανία απόλαυσε την επιστροφή του σταρ της και φάνηκε μεταμορφωμένη σε σχέση με το ντεμπούτο του. Ο Ογιαριζαμπαλ πέτυχε δύο γκολ, απαντώντας στην κατηγορία ότι η Ισπανία δεν έχει φορ αλλά και σε κάποιες επικρίσεις μετά την κακή του εμφάνιση την περασμένη Δευτέρα, και ένα αυτογκόλ της Σαουδικής Αραβίας βοήθησε τους Ισπανούς να φτάσουν στο τελικό 4-0 στο δεύτερο ημίχρονο. Ο Λουίς Ντε λα Φουέντε άλλαξε τέσσερις παίκτες σε σχέση με το πρώτο ματς (εκτός από τους Γιαμάλ, εμφάνισε στην αρχική ενδεκάδα και τους Πέδρο Πόρο, Ντάνι Όλμο και Άλεξ Μπαένα, βγάζοντας τους Γιορέντε, Φαμπιάν Ρουίθ, Φεράν Τόρες και Γκάβι) ενώ άλλαξε και τον σχηματισμό, προτιμώντας από το 4-3-3 ένα πιο λογικό 4-2-3-1 που επέτρεψε στην ομάδα του να έχει πολλά χαφ ικανά να κινούνται ανάμεσα στις γραμμές απέναντι σε μια ομάδα που ήταν κομμάτι δεδομένο ότι θα περιμένει στα τελευταία τριάντα μέτρα. Αυτό που κυρίως έδειξαν οι Ισπανοί είναι αυτό που τους έχει χαρίσει και τον τίτλο του φαβορί: αναφέρομαι στην ευκολία στο να ανοίγουν μια κλειστή άμυνα.

Ένα φεστιβάλ λαθών

Το 2-2 που έφερε το Πράσινο Ακρωτήρι με τη Ουρουγουάη δεν τους επιτρέπει βέβαια να πανηγυρίσουν μια πρόκριση από τώρα: θεωρητικά ο όμιλος είναι ανοιχτός αφού όλοι έχουν κάνει βαθμούς. Ωστόσο είναι φανερό ότι αν η Ισπανία συνεχίσει από εκεί που σταμάτησε χθες δεν θα έχει σοβαρά προβλήματα με την Ουρουγουάη του Μπιέλσα που αν στο πρώτο ματς κόντρα στη Σαουδική Αραβία είχε προβλήματα στην επίθεση, χθες είχε σοβαρά προβλήματα στην άμυνα. Ο Μπιέλσα ήθελε αυτή την φορά πρέσινγκ ψηλά και κατοχή μπάλας αλλά εξαιρουμένων μερικών προσπαθειών του Βαλβέρδε με σουτ από μακριά η Ουρουγουάη δεν δημιούργησε κινδύνους και βρέθηκε να χάνει με 0-1 στο 21΄ όταν ο Πίνια βρήκε ένα γκολ από τα σπάνια – το πρώτο νομίζω με χτύπημα φάουλ σε αυτό το μουντιάλ.

Για να ισοφαρίσει η Ουρουγουάη χρειάστηκαν ένα σωρό συμπτώσεις. Υπήρξε ένας μυϊκός τραυματισμός του Αρκάνχο, ενός μέσου που αγωνίζεται στην πορτογαλική Λίγκα με την Τοντέλα. Ο Νορβηγός διαιτητής Έσκας δεν διέκοψε τον αγώνα και ο Βαλβέρδε εκμεταλλεύτηκε την κατάσταση για να κάνει μια σέντρα: ο Σίντνι Καμπράλ έστειλε άθελά του την μπάλα στο δοκάρι κι αυτή τυχαία κατέληξε στον Αραούχο, ο οποίος σκόραρε όπως και εναντίον της Σαουδικής Αραβίας αυτή τη φορά με κεφαλιά ψαράκι. Ο κόουτς Μπουμπίστα καθυστέρησε την αλλαγή του τραυματία Αρκάνχο και η Ουρουγουάη το εκμεταλλεύτηκε: ένας εξαιρετικό συνδυασμό μεταξύ των Ουγκάρτε, Αραούχο και Κανόμπιο στο τελευταίο λεπτό των καθυστερήσεων του πρώτου ημιχρόνου έφερε το 2-1 - ο Μπιέλσα πανηγύρισε την απόφαση του να ξεκινήσει τον εξτρέμ της Φλουμινένσε, αντί του απογοητευτικού Ντάργουιν Νούνιες που είδαμε στον πρώτο αγώνα. Το Πράσινο Ακρωτήριο παραπονέθηκε για έλλειψη fair play, αλλά το λάθος το έκανε ο προπονητής του. Ωστόσο ένα άλλο λάθος διαμόρφωσε το τελικό αποτέλεσμα: το έκαναν στο 61΄ ο Ολιβέρα και ο Μουσιάλα – ο πρώτος γύρισε την μπάλα στα τυφλά, ο δεύτερος βγήκε βόλτα αφήνοντας την εστία κι ο Ελιο που μόλις είχε μπει στο ματς ισοφάρισε. Και το Πράσινο Ακρωτήρι ζει το παραμύθι του.

Ο τρόμος των Βέλγων

Αντίθετα το Βέλγιο ζει ένα τρόμο. Μετά την ισοπαλία με την Αίγυπτο, μια δεύτερη ισοπαλία αυτή τη φορά με το Ιράκ περιπλέκει τα πράγματα. Υπάρχει πάντα η δυνατότητα νίκης πρόκρισης με την Νέα Ζηλανδία, αλλά το θέμα είναι ότι για την ώρα δεν υπάρχει σοβαρή επιθετική απόδοση. Ο Λουκάκου επιλέχτηκε για βασικός αφού έσωσε τον βαθμό στο ματς με τους Αιγύπτιους αλλά αυτή την φορά ήταν κάτω από τα στάνταρ του – το ίδιο και ο Ντε Μπρόιν, παρά τα μαγικά κοντρόλ του: οι δυο συνεχίζουν στα αμερικάνικα γήπεδα την απογοητευτική σεζόν τους. Λίγα είδαμε κι από τους Σαλεμάκερς και Τροσάρ, ενώ από την πλευρά του Ιράν υπάρχει αληθινό πατριωτικό πάθος. Οι Αμερικανοί ταλαιπωρούν τους Ιρακινούς με διάφορους τρόπους δυσκολεύοντας την διαμονή και τα ταξίδια τους αλλά αυτοί δεν το βάζουν κάτω: χθες παίζοντας και για μισή ώρα με παίκτη παραπάνω μετά την αποβολή του Νγκόι θα πρεπε να ρισκάρουν κάτι για να κερδίσουν αλλά δεν το έκαναν. Είχαν πολύ καλύτερη απόδοση στο πρώτο ημίχρονο όταν και ακυρώθηκε ένα γκολ του Ταρέμι από το VAR – οφσάιντ υπήρχε, αλλά η κομπίνα που έφερε το γκολ ήταν εξαιρετική. Στον όμιλο θα γίνει χαμός καθώς θεωρητικά ακόμα και οι Νεοζηλανδοί έχουν ελπίδες. Χθες προηγήθηκαν στο ματς με την Αίγυπτο, αλλά ο Σαλάχ στο last dance του σε παγκόσμιο κύπελλο είχε άλλα σχέδια. Ένα δικό του γκολ στο 62΄ γύρισε το ματς. Κι έδωσε στην Αίγυπτο μια προσωρινή πρωτιά στον όμιλο που μοιάζει πολύ με πρόκριση.

Δεν είναι μόνο ο ΕμΠαπέ και ο Μέσι

Mon, 22 Jun 2026 08:13:20 GMT

Απόψε θα δούμε για δεύτερη φορά την Αργεντινή και την Γαλλία, δηλαδή τις δύο ομάδες που αγωνίστηκαν στον τελικό του Μουντιάλ στο Κατάρ. Θα δούμε για δεύτερη φορά τον Λίο Μέσι αλλά και τον Κίλιαν ΕμΠάπε τους δύο δηλαδή που εντυπωσίασαν στις πρεμιέρες τους. Προσοχή όμως ούτε η Αργεντινή είναι μόνο ο Μέσι, ούτε η Γαλλία είναι μόνο ο ΕμΠαπέ. Στα πρώτα ματς οι δυο ομάδες έδειξαν αρετές αλλά και δυσκολίες, που εξαιτίας των καταπληκτικών εμφανίσεων των δύο ηγετών τους πέρασαν λίγο σε δεύτερη μοίρα.

Ένα κακό πρώτο ημίχρονο

Η Γαλλία απέναντι στη Σενεγάλη έπαιξε ένα ικανοποιητικό δεύτερο ημίχρονο, χωρίς μάλιστα η βελτίωσή της να προκύψει από αλλαγές, αλλά το πρώτο ημίχρονο θα ήταν καλό η ομάδα του Ντιντιέ Ντεσάν να μην το ξεχάσει: ο προπονητής της καλό θα είναι λίγο να προβληματιστεί.

Σ’ αυτό το πρώτο ημίχρονο οι Γάλλοι είχαν δύο σοβαρά προβλήματα. Το πρώτο ότι το δίδυμο στη μεσαία γραμμή, ο Ραμπιό και ο Τσουαμενί, υπέφερε πάρα πολύ το πρέσινγκ των αντιπάλων: οι παίκτες της Σενεγάλης έκλεβαν εύκολα μπάλες και για αυτό η ομάδα του Παπ Τιου είχε και δυο τεράστιες ευκαιρίες να ανοίξει το σκορ. Το δεύτερο πρόβλημα είχε να κάνει αποκλειστικά με την επίθεση. Ο Ντεμπελέ πίσω απ’ τον ΕμΠάπέ και ο Ντουέ στο πλάι έδειξαν εξαιρετικά κουρασμένοι, πράγμα απολύτως λογικό αν σκεφτεί κανείς ότι μέχρι το τέλος του Μαϊου είχα σοβαρές υποχρεώσεις: αγωνίστηκαν πχ με την Παρί Σεν Ζερμέν στον τελικό του Τσάμπιονς λιγκ. Δεν ξέρω πόσο αυτό δεν θα προβληματίσει τον Ντεσάν που σίγουρα δεν μπορεί να μην είδε ότι η Γαλλία με τον Μπαρκολά ήταν πολύ πιο απειλητική. Κι ο Μπαρκολά στη Παρί Σεν Ζερμέν αγωνίζεται, αλλά ως αναπληρωματικός έχει παίξει σαφώς λιγότερο.

Αρετές και αλλαγές

Κατά τ’ άλλα οι Γάλλοι στην πρεμιέρα τους έδειξαν και άλλες αρετές που δεν έχουν να κάνουν με τον ΕμΠαπέ και το μεστό παιγνίδι του αποκλειστικά. Μπορεί να μην έκανε τα καταπληκτικά πράγματα που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε από τον ίδιο όταν αγωνίζεται με την Μπάγερν Μονάχου, αλλά ο Ολίσε, ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο, ήταν πάλι εξαιρετικός. Οι δύο μπακ, ο Κουντέ και ο Τέο Ερνάντεζ, είχαν σημαντική συνεισφορά και αμυντικά, όταν ειδικά στο πρώτο ημίχρονο χρειάστηκε να βοηθήσουν τον Σαλιμπά και τον Οπαμεακανό, αλλά και επιθετικά στη επανάληψη.

Η Γαλλία ήταν για 45 λεπτά όπως την θέλει ο προπονητής της αλλά κάτι μου λέει πως ο Ντεσάν κάτι θα αλλάξει απόψε. Πιθανότατα θα ξεκινήσει ο Καντέ ίσως και ο Τσερκί στη μεσαία γραμμή, ίσως και ο Μπαρκολά στο πλάι. Δεν χρειάζονται πολλές αλλαγές και το Ιράκ είναι μάλλον χαμηλό εμπόδιο. Αλλά αυτό είναι και το τελευταίο παιχνίδι στο οποίο Γάλλος ομοσπονδιακός προπονητής έχει τη δυνατότητα να κάνει κάποια πειράματα ή έστω να δει στη βασική εντεκάδα παίκτες που θα είναι χρήσιμοι μελλοντικά. Με τη Νορβηγία στο τρίτο ματς του ομίλου θα παίξει την πρωτιά: την θέλει πολύ. Κι απέναντι στον Χάαλαντ δεν υπάρχουν περιθώρια για δοκιμές.

Χαφ που δαγκώνουν, αναπληρωματικοί που περιμένουν

Κάτι αντίστοιχο συνέβη και μετά την πρεμιέρα της Αργεντινής. Είναι πολύ φυσιολογικό ο Μέσι χάρη στην εμφάνισή του να μονοπωλήσει τις συζητήσεις: αυτός έκανε πολύ εύκολη την νίκη της Αργεντινής με αντίπαλο την Αλγερία. Αλλά υπήρξαν και μερικά ακόμα πράγματα τα οποία είναι καλό να επισημάνει κάνεις για την Αργεντινή μετά από εκείνο το πρώτο ματς. Στα θετικά πρώτα απ’ όλα η δουλειά της τριάδας Φερνάντες, Ντε Πολ, και ΜακΑλιστερ στη μεσαία γραμμή: οι τρεις είναι οι σωματοφύλακες του Μέσι, οι παίκτες που δουλεύοντας πάρα πολύ καλά στις πλάτες του του επιτρέπουν να έχει το μυαλό του στο γκολ (και στην δημιουργία) χωρίς να φοβάται πως αν χάσει μια φορά τη μπάλα θα δώσει στον αντίπαλο τη δυνατότητα να αντεπιτεθεί βρίσκοντας την ομάδα του ψηλά στο γήπεδο.

Σταθερότατη υπήρξε και η αμυντική τετράδα της Αργεντινής. Ο Μοντιέλ στα δεξιά και ο Μεντίνα στα αριστερά δεν παίρνουν πολλές επιθετικές πρωτοβουλίες αλλά είναι εξαιρετικοί στην κάλυψη των πλάγιων γραμμών: παίζουν μάλιστα σε αυτές μόνοι τους αφού η Αργεντινή δεν έχει εξτρέμ και στη μεσαία γραμμή υπάρχει κάτι που μοιάζει περισσότερο με ρόμβος.

Αν για κάτι θα πρέπει να προβληματιστεί ο Σκαλόνι είναι κυρίως για την απόδοση του Λαουτάρο και του Αμάντα που κανονικά θα ‘πρεπε να πλαισιώσουν τον Μέσι. Ο Λαουτάρο δεν είναι κλασικό σέντερ φόρ και για την Αργεντινή γίνεται λίγο δύσκολο να παίζει με δύο ψεύτικα σέντερ φόρ αφού αυτός είναι και ο ρόλος του αρχηγού της. Ο Αμάντα ήταν μάλλον ψαρωμένος στο ντεμπούτο του. Νομίζω ότι θα δοθεί μια δεύτερη ευκαιρία και στους δύο, αν και οι Αλβαρες και ο Νίκο Γκονζάλες περιμένουν πως και πως να ξεκινήσουν. Αντίθετα από την Γαλλία που έχει εύκολο αντίπαλο, η Αργεντινή με τους Αυστριακούς θα βρουν σίγουρα δυσκολίες. Η ομάδα του Ραλφ Ράνγκνικ παίζει καλό ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, είναι αρκετά οργανωμένη στην άμυνα και πρεσάρει σωστά. Της αρκεί και η ισοπαλία για να προκριθεί. Αν δε βρεθεί νωρίς πίσω στο σκορ δεν θα επιτρέψει στους παγκόσμιους πρωταθλητές να κάνουν έναν ακόμα περίπατο.

Η Σενεγάλη σε δύσκολη θέση

Υπάρχουν επίσης δύο παιχνίδια απόψε τα οποία είναι ολότελα διαφορετικά. Η Σενεγάλη κινδυνεύει πάρα πολύ απέναντι στην Νορβηγία μετά την ήττα της στην πρεμιέρα από τους Γάλλους. Αν ηττηθεί θα είναι δύσκολο να συνεχίσει έχοντας μηδέν βαθμούς σε δυο παιχνίδια: η νίκη με το Ιράκ την τελευταία αγωνιστική μπορεί να μην της αρκεί καθώς δύσκολα θα προκριθεί ομάδα μόνο με 3 βαθμούς. Η ομάδα του Χάαλαντ είναι φιλόδοξη, έρχεται από σερί καλώς εμφανίσεων και θέλει να φτάσει στο ματς με τους Γάλλους με δύο νίκες για να παίξει την πρωτιά στον όμιλο.

Το Ιορδανία - Αλγερία στις έξι το πρωί είναι πραγματικά για όποιον αντέξει.

Ραντεβού με την αϋπνία

Sun, 21 Jun 2026 10:13:19 GMT

To ‘χω πρωτογράψει κάτι χρόνια πριν και όσο ο καιρός περνάει το πιστεύω ακόμα και πιο πολύ. Οσο μεγαλώνουμε θυμόμαστε ελάχιστα από την παιδική μας ηλικία – oι αναμνήσεις ξεθωριάζουν. Ελάχιστοι θυμόμαστε την πρώτη μας μέρα στο σχολείο, την πρώτη φορά που κλοτσήσαμε μια μπάλα, το πρώτο ταξίδι με τους γονείς, την πρώτη μας αρρώστια και ας επιμένει η μάνα μας ότι ήταν τόσο βαριά, που όλοι είχαν κατατρομάξει. Ενας άντρας μπορεί να ξεχάσει ακόμα και τη πρώτη του σεξουαλική εμπειρία και πολλοί αυτή την έλλειψη μνήμης την αντικαθιστούν με ωραία αθώα ψέματα: αλλά κανείς δεν ξεχνά την πρώτη φορά που είδε ένα μουντιάλ και δεν υπάρχει κανείς που να μην έχει διηγηθεί στην παρέα του τι ακριβώς θυμάται με ένα πλήθος από λεπτομέρειες, που αφορούν το που το είδε το με ποιους το είδε – μιλάω όχι για λεπτομέρειες που έχουν να κάνουν με την διοργάνωση και τους πρωταγωνιστές της, αλλά με λεπτομέρειες που αφορούν την ίδια την ζωή του αφηγητή, τα παιδικά και τα εφηβικά του χρόνια. Η διαδικασία εξιστόρησης αυτής της μοναδικής κατάστασης ανακάλυψης της παγκοσμιοποίησής του ποδοσφαίρου είναι συνήθως κάτι σαν μαγικό παραμύθι – ένα είδος επιστροφής σε ένα παρελθόν που όλα ήταν υπέροχα, φυσικά και οι ομάδες και οι παίκτες. Αλλά είναι μια διαδικασία που αφορά αποκλειστικά του άνδρες. Γιατί οι γυναίκες δεν συμμετέχουν. Και δεν καταλαβαίνουν ούτε την ιερότητα της αφήγησης, ούτε την ανταλλαγή των ανδρικών εμπειριών. Και λογικά. Δεν έχουν ανάλογες εμπειρίες. Όταν τα αγοράκια κατασκευάζουν χάρη στο μουντιάλ στην εφηβική τους ηλικία ένα είδος συναισθηματικού θερμοκηπίου με σκοπό να επιστρέφουν σε αυτό κάθε φορά ξαναβρίσκοντας την ανεμελιά τους τους, τα κορίτσια απλά φροντίζουν να μεγαλώσουν και να ωριμάσουν. Ίσως και να γελάνε παρατηρώντας πόσο και πως αυτό που αποκαλείται μουντιάλ επηρεάζει τους μπαμπάδες, τους θείους, και τα αδερφάκια τους. Πόσο τους ενώνει και τους χωρίζει ανάλογα με τις ομάδες που προτιμούν.

Η περίεργη δόση περηφάνιας με την οποία κάποιος αναφέρεται σε μια συζήτηση στα μουντιάλ (διότι μετά την αναφορά στο πρώτο που είδε, ακολουθεί η διαδικασία αξιολόγησης του καλύτερου κτλ) είναι εντελώς ακατανόητη από τις γυναίκες και θα ήταν αρκετή ως διαδικασία για να τις κάνει να το αντιπαθήσουν – μετά την πρώτη φορά που μπορεί να δείξουν κατανόηση ακούν το πράγμα ως μια αντρική μπουρδολογία που επαναλαμβάνεται σε κάθε ευκαιρία άνευ λόγου. Πλην όμως υπάρχει κάτι χειρότερο για τις γυναίκες ακόμα και από αυτές τις ανδρικές εξιστορήσεις: είναι ο ίδιος ο μήνας της τηλεοπτικής μετάδοσης του μουντιάλ.

Οσο η διοργάνωση βαδίζει προς το τέλος της, τόσο περισσότερο τρέμει ο ιστός που κρατά τα ζευγάρια ενωμένα. Οι γυναίκες είναι πολύ δύσκολο να καταλάβουν γιατί φάση με την φάση ο πυρετός των ανδρών ανεβαίνει. Είναι πολύ σπάνιο κάποια να καταλάβει ότι από την ώρα που στην διοργάνωση αρχίζουν τα νοκ άουτ ματς, αρχίζουν τα αληθινά δράματα. Είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν μια γυναίκα θα σεβαστεί την αγωνία που νοιώθει ο καλός της όταν κάθεται να δει ένα Γερμανία – Αγγλία πχ ή τον πόνο που μπορεί να του προκαλέσει ο αποκλεισμός της Βραζιλίας, από την στιγμή μάλιστα που είναι αμφίβολο το αν αυτός γνωρίζει ποια είναι η πρωτεύουσα της.

Αυτό που μια γυναίκα έχει ζήσει (και το θυμάται πάντα…) είναι ότι το μουντιάλ αποτελεί το απόλυτο άλλοθι για να έρχονται σπίτι τα φιλαράκια του συντρόφου της και να πίνουν μπύρες φωνάζοντας και πανηγυρίζοντας: όχι ό,τι καλύτερο. Ξέρει επίσης ότι το μουντιάλ είναι λόγος για να της αρνείται ο φίλος της με την απλή δικαιολογία ότι πρέπει να δει ένα ματς, ακόμα κι αυτή την μια κοινή τους έξοδο το Σάββατο το βράδυ. Γνωρίζει η γυναίκα ότι ένα ολόκληρο μήνα (και βάλε…) θα τον περάσει με τις φίλες της μιλώντας (και) για άντρες που παρακολουθούν ευτυχισμένοι μπάλα σαν να μην υπάρχει τίποτα άλλο στην ζωή τους.

Λίγα πράγματα μπορεί να είναι τόσο παράδοξα όσο το να βλέπεις μια γυναίκα να μην καταλαβαίνει τις στιγμές χαράς του συντρόφου της, ενώ το προσπαθεί. Αυτή η δυσκολία κατανόησης δημιουργεί παραδοσιακά εντάσεις. Αλλά όχι τώρα: τώρα δεν θα συμβεί τίποτα. Όχι γιατί το μουντιάλ δεν θα είναι σημαντικό για τους ποδοσφαιρόφιλους άντρες. Αλλά γιατί και για αυτούς θα είναι μια δοκιμασία. Γιατί; Γιατί όπως όλα τα μουντιάλ που γίνονται στο δυτικό ημισφαίριο οι ώρες μετάδοσης των αγώνων είναι διαφορετικές από αυτές που συνηθίζουμε στην Ευρώπη. Ειδικά μέχρι τα προημιτελικά κάμποσα παιγνίδια θα μεταδίδονται χαράματα: κάποια και στις τέσσερεις και στις πέντε τα χαράματα! Όποιος θέλει να δει όλα τα ματς θα ξεχάσει την όποια κανονικότητα υπάρχει στην ζωή του. Επιπλέον στις μικρές ώρες αυτές δεν θα υπάρχουν ούτε φίλοι έτοιμοι να μοιραστούν αγωνίες, ούτε μαγαζιά με τηλεόραση διαθέσιμα να φιλοξενήσουν ανδροπαρέες, ούτε καν σουβλατζίδικα που θα εφημερεύουν. Όποιος θέλει να δει τα ματς θα χάσει τον ύπνο του, θα κυκλοφορεί τα πρωϊνά σαν ζόμπι, θα θυμηθεί τον καιρό που έκανε σκοπιά στο στρατό και χτυπούσε «γερμανικά νούμερα». Οποιος δεν θέλει να χάσει λεπτό από κάτι που περίμενε τέσσερα χρόνια, αυτή τη φορά θα υποφέρει. Θα μου πείτε υπάρχει πάντα η δυνατότητα να δει ένα ματς μαγνητοσκοπημένο και σε ώρα βολική: συγνώμη αλλά όποιος λέει τέτοια πράγματα δεν ξέρει τι σημαίνει μουντιάλ. Το να δεις ένα ματς του μουντιάλ, γνωρίζοντας το αποτέλεσμα, είναι σαν να φας παγωμένη μπριζόλα και να την συνοδεύσεις με μπύρα που επειδή έχεις ξεχάσει ανοιχτή για ώρες είναι ζεστή κι έχει ξεθυμάνει. Ας πούμε ότι μια φορά μπορεί να το κάνεις. Δεύτερη αποκλείεται.

Αντίθετα με αυτά που συνέβαιναν στα προηγούμενα μουντιάλ αυτή τη φορά δεν θα έχουμε καυγάδες ανάμεσα στα ζευγάρια. Απλά οι άντρες θα έχουν ανάγκη από λίγη κατανόηση παραπάνω. Δεν θα ζητάνε να γίνει κατανοητή η αγάπη τους για την διοργάνωση που τους ξανακάνει παιδιά, αλλά γιατί θα υποφέρουν ένα μήνα όχι από γυναικεία περιέργεια, αλλά από σκληρή αυπνία.

Κορίτσια να είσαστε μεγαλόψυχα: τα αγόρια αυτή την φορά δεν θα περάσουν όσο καλά έχουν συνηθίσει…

(Βημαγκαζίνο, Ιούνιος 2026)

Ιστορίες για ήρωες της μιας βραδιάς

Sun, 21 Jun 2026 10:01:08 GMT

Η ερώτηση πριν τα χθεσινά ματς ήταν που μπορούν να φτάσουν η Γερμανία, που ουσιαστικά ξεκινούσε το μουντιάλ της κόντρα στην αξιόμαχη Ακτή Ελεφαντοστού, η Ολλανδία που αντιμετώπιζε την Σουηδία που είχε εντυπωσιάσει στην πρεμιέρα της κόντρα στην Τυνησία και η Ιαπωνία που έχει όλα τα χαρακτηριστικά του καλού αουτσάιντερ και έπρεπε κόντρα στους Τυνήσιους να δείξει την επιθετική της ποιότητα. Ο τρόπος που κέρδισαν και οι τρεις δείχνει ότι, παρά τα προβληματάκια τους, μπορούν να πάνε μακριά. Όλα αυτά σε ένα βράδυ που ένας άγνωστος τερματοφύλακας ετών 37, ο Ελόι Ρουμ, που υπερασπίστηκε την εστία του Κουρασάο, έγραψε ιστορία όχι μόνο κρατώντας το 0-0 απέναντι στο Εκουαδόρ, αλλά κάνοντας τις περισσότερες επεμβάσεις που έχει κάνει τερματοφύλακας στην ιστορία του παγκοσμίου κυπέλλου, συνολικά 15! Αλλά ας τα πάρουμε με την σειρά.

Η έμπνευση του Κούμαν

Ο Κούμαν είχε δει σίγουρα το εναρκτήριο ματς της Σουηδίας με την Τυνησία και το είδε πολύ καλά. Διάλεξε τον πιο απλό τρόπο για να περιορίσει το δίδυμο Ισαάκ – Γιόκερες, δηλαδή να κρατήσει την Ολλανδία του λίγο πιο πίσω από ότι συνήθως. Μια τέτοια ομάδα, που δεν έπρεπε να δώσει χώρο σε δυο επικίνδυνους κυνηγούς έπρεπε να έχει ένα γρήγορο φορ να τρέξει τους τρεις κεντρικούς αμυντικούς της ομάδας του Πότερ. Ο Κούμαν προβληματιζόταν για το αν θα ξεκινήσει τον Μάλεν ή τον Ντεμπάι: καμιά φορά μπροστά σε ένα δίλλημα η λύση μπορεί να είναι η επιλογή ενός τρίτου παίκτη. Ο Μπρόμπεϊ δεν είχε σκοράρει με την φανέλα της Εθνικής Ολλανδίας παρά μόνο ένα γκολ σε όλες τις προηγούμενες εμφανίσεις του. Αλλά έρχεται από μια πολύ καλή σεζόν στην Σάντερλαντ, είναι εκρηκτικός και η παρουσία του θα επέτρεπε στον Κούμαν, πηγαίνοντας τον Μάλεν στα δεξιά να έχει ένα καλό σκόρερ κρυμμένο κάπου στο πλάι. Το γρήγορο γκολ της Ολλανδίας (ο Μπρόμπεϊ σκόραρε μόλις στο 6΄ ) απλοποίησε το παιγνίδι: η ομάδα του Κούμαν με τους Μάλεν – Ντούμφρις στα δεξιά και τους Φαν Ντε Φεν- Χάπκο στα αριστερά χρειαζόταν απλά να «απλώνει» και να μαζεύει το παιγνίδι: οι Ντούμφρις και ο Φαν Ντε Φεν έδιναν πλάτος και μετά τον Μπρόμπεϊ έφτασε στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου εύκολα σε θέση βολής και ο Χάπκο για να βάλει ένα θεματικό τέλος στο παιγνίδι με δυο γκολ, πριν ο Σάμερβιλ, που πέρασε στη θέση του Μάλεν, σημειώσει το τελικό και εντυπωσιακό 5-1.

Οι Ολλανδοί γράφουν ότι ο Μάλεν θύμωσε για την μετατόπισή του στο πλάι – δεν αποκλείεται τίποτα – για Ολλανδούς μιλάμε. Όμως το ματς είναι μια ωραία απόδειξη πως οι Ολλανδοί έχουν επιθετικό παιγνίδι και ιστορικά, όποτε αυτό έχει συμβεί – έχουν πάει μακριά. Το τελικό 5-1 είναι λίγο μαγική εικόνα: ο Γιόκερες και ο Αγιάρι ανάγκασαν τον Βερμπρούγκεν σε αρκετές επεμβάσεις, ο δε Ελάνγκα όσο αγωνίστηκε έδειξε πως αυτός θα ‘πρεπε να ξεκινήσει. Αλλά η ήττα των Σουηδών ήταν δικαιότατη: η νίκη τους κόντρα στην Τυνησία τους έκανε μάλλον κακό. Ο Πότερ έχει πολλά να δει ενόψει του μπαράζ με τους Γιαπωνέζους.

Τέσσερις καταπληκτικοί Σαμουράι

Οι Γιαπωνέζοι έδειξαν πως δεν αστειεύονται: με την άνετη και επιβλητική νίκη τους κόντρα στην Τυνησία ουσιαστικά προκρίθηκαν, αλλά σίγουρα δεν θέλουν να περάσουν ως τρίτοι. Η ομάδα του Τομιγιάσου είναι χάρμα ιδέσθαι, όταν όπως απέναντι στους Τυνήσιους οι τέσσερις που σηκώνουν το βάρος της επίθεσης βρίσκουν χώρους: όρεξη να συνεργάζονται έχουν πάντα. Ο Νακαμούρα στα αριστερά είναι η επιτομή του μοντέρνου ακραίου: ντριπλάρει, πασάρει, καλύπτει. Ο Ιτο στα δεξιά συγκλίνει πιο πολύ, αλλά έχει πάσες και βλέπει και γήπεδο. Ο Καμάντα μπορεί να παίξει φορ και μπορεί άνετα να κινηθεί και μακριά από την περιοχή: κάνει το 1-0 με τακουνάκι από γύρισμα του Νακαμούρα και η άμυνα των Τυνήσιων ακόμα τον ψάχνει. Φυσικά όλοι είναι ένα σκαλάκι παρακάτω από τον Αυτοκράτορα Ουεντά. Ηταν νευρικός κόντρα στους Ολλανδούς (που τον ήξεραν και καλά καθώς στο πρωτάθλημά τους έχει πετύχει 25 γκολ φέτος), ήταν υπέροχος χθες βάζοντας δυο και δείχνοντας όλο το τεράστιο ρεπερτόριό του. Η Ιαπωνία με 11 βασικούς που παίζουν σε ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, ένα προπονητή όπως ο Τομιγιάσου που δουλεύει στην ομάδα χρόνια και μια όρεξη για επιθετικό ποδόσφαιρο που σπάνια συναντάς θα κλέψει καρδιές.

Μόνο ερωτηματικό είναι ότι την χθεσινή της παράσταση την έδωσε κόντρα στην Τυνησία, που έχει δεχτεί εννέα γκολ σε δυο ματς, έχει αλλάξει τρεις προπονητές σε τρεις μήνες, και είναι να απορείς πως τα κατάφερε να προκριθεί με 8 νίκες σε 10 ματς!

Ρεσιτάλ προπονητών

Αντίθετα από την Τυνησία η Ακτή Ελεφαντοστού είναι μια πολύ σοβαρή ομάδα κι αυτό κάνει την νίκη – πρόκριση των Γερμανών πολύ σημαντική. Η Γερμανία πέτυχε την πρώτη νίκη με ανατροπή που έχει πετύχει ομάδα που συγκαταλέγεται μεταξύ των φαβορί σε αυτό το μουντιάλ. Τα κατάφερε χάρη στις αλλαγές του Νάιγκελσμαν, που είχε το κουράγιο να βγάλει τους Μουσιάλα και Σανέ, ενώ η ομάδα του έχανε, και τα κατάφερε γιατί βρήκε στο πρόσωπο του Ουντάβ τον απόλυτο ήρωα της μιας βραδιάς: ο φορ της Στουτγάρδης πέτυχε δυο γκολ αποδεικνύοντας πως όταν ξέρεις την τέχνη αυτή είσαι πάντα χρήσιμος χωρίς να χρειάζεται να παίζεις στην Μπάγερν Μονάχου ή να έχεις κάνει την πιο ακριβή μεταγραφή στην ιστορία του ποδοσφαίρου.

Στο πρώτο ημίχρονο, το παιδί θαύμα της Λειψίας, ο 19χρονος Ντομαντέ έδωσε στον Κεσί την ευκαιρία να κάνει το 1-0 και η Γερμανία, της οποίας ακυρώθηκαν δυο γκολ ορθότατα, έμπλεξε πολύ. Ο Βίρτζ δεν είναι στα καλύτερά του κι αυτό φαίνεται, ο Χάβερτς δεν μπορούσε να βρει τους χώρους που χρειάζεται και για να πάρει την μπάλα, έπρεπε να βγει πολύ από την περιοχή και ήταν ακίνδυνος. Ο Μουσιάλα ήταν πιο κεφάτος, αλλά αυτό δεν εμποδίζει τον Νάιγκελσμαν να τον βγάλει από το ματς στο 60΄όπως και τους δυο συμπαίκτες του στην Μπάγερν, τον Πάβλοβιτς και τον Σανέ. Ο Νάιγκελσμαν σχεδιάζει ξανά την επίθεση της Γερμανίας με τον Ουντάβ στην κορυφή, τους, Αμίρι, Χάβερτζ και Βίρτζ πίσω του – ο πρώτος από τους τρεις δίνει στον φορ της Στουτγάρδης την δυνατότητα να βρει το γκολ της ισοφάρισης και το ματς ανοίγει αφού για να κερδίσει παίζει και η Ακτή Ελεφαντοστού ψάχνοντας αντεπιθέσεις. Στο ρεσιτάλ των δύο προπονητών, ο Φαέ, που έχει αιφνιδιάσει τον Νάιγκελσμαν κάνοντας πέντε αλλαγές στην ενδεκάδα της ομάδας του που έχει κερδίσει το Εκουαδόρ, κάνει κι αυτός τρεις αλλαγές στο τέλος και οι Αφρικάνοι φτάνουν ένα βήμα από το 2-1 αλλά ο Αντιγκρά κάνει λάθος κοντρόλ μόνος απέναντι στον Νόιερ. Τελικά βρίσκει το δεύτερό του γκολ ο Ουντάβ που δεν συγχωρεί.

Η Γερμανία μετά από 8 χρόνια περνά τη φάση των ομίλων. Και δείχνει πως έχει τσαγανό κι ας μην εντυπωσιάζουν όσοι παίζουν στην άμυνα. Οι Γερμανοί πάντα μπορούν να κερδίζουν παίζοντας για να βάλουν ένα γκολ παραπάνω.

Στην υπηρεσία της Βασίλισσας

Ο Ουντάβ θα ήταν ο μεγάλος ήρωας της βραδιάς αν δεν υπήρχε ο απίθανος Ελόι Ρουμ, τερματοφύλακας του Κουρασάο, ετών 37. Αγωνίζεται στις ΗΠΑ και στο Μαϊάμι, αλλά όχι σε αυτό του Μέσι σε μια ομάδα στη δεύτερη κατηγορία, όχι του MLS. Γεννημένος στο Ναϊμέγκεν, έχει περάσει από τη Φίτεσε και έχει κάνει τρεις εμφανίσεις με την PSV Αϊντχόφεν. Προερχόταν από έναν καταιγισμό γκολ που δέχτηκε στο ντεμπούτο του εναντίον της Γερμανίας, αλλά αυτή τη φορά κατέβασε τα ρολά: κατέβασε επίσης στα αποδυτήρια τον βασιλιά και την Βασίλισσα της Ολλανδίας που ήταν στο γήπεδο και έσπευσαν να τον συγχαρούν.

«Η πιο δύσκολη απόκρουση ήταν η πρώτη στο σουτ του Βαλένθια γιατί μου έδωσε αυτοπεποίθηση. Θέλω να ξαναδώ όλες τις υπόλοιπες» λέει στο τέλος. Όπως και ο Αντβοκατ σχεδόν έκλεγε για τον βαθμό της ισοπαλίας. «Είμαι συγκινημένος, είμαι μπερδεμένος, έχω τόσα πολλά πράγματα στο μυαλό μου και σκέφτομαι τον πατέρα μου, που αισθανόμουν ότι είναι εδώ μαζί μου. Πέθανε τον Νοέμβριο. Ήταν ο φύλακας άγγελός μου» είπε. Κανείς ποτέ δεν έχει κάνει 15 επεμβάσεις στο ενενηντάλεπτο ενός ματς παγκοσμίου κυπέλλου – μόνο ο Αμερικάνος Τιμ Χάουαρτντ είχε κάνει κάτι ανάλογο, αλλά οι ΗΠΑ είχαν παίξει το 2014 κόντρα στους Βέλγους 120 λεπτά. Ισως αυτό να μην είχε συμβεί ποτέ γιατί ποτέ μια ομάδα όπως το Κουρασάο δεν έχει αγωνιστεί στο μουντιάλ. Να σημειώσω ότι η απίθανη αυτή ομάδα του Αντβοκατ είχε και τρεις ευκαιρίες. Κι έχει ακόμα ελπίδες για πρόκριση – ποιος θα το έλεγε…

Μια ώρα Βραζιλία

Sat, 20 Jun 2026 10:20:00 GMT

Στο ξεκίνημα του παιγνιδιού της Βραζιλίας με την Αϊτή καταλάβαινες ότι για τους παίκτες του Κάρλο Αντσελότι οι επόμενες μέρες μετά την ισοπαλία με το Μαρόκο στην πρεμιέρα δεν ήταν και οι καλύτερες. Παρά την τεράστια ποιοτική διαφορά από την Αϊτή στο πρώτο τέταρτο της ώρας φαινόταν ότι στο μυαλό όλοι τους κουβαλούσαν το ότι απαγορεύεται να κάνουν δεύτερο κακό ματς. Κανείς δεν έπαιρνε το παραμικρό ρίσκο, όλοι έψαχναν σίγουρες πάσες ακόμα και οι όποιες ατομικές ενέργειες ήταν λίγες. Αλλά σιγά σιγά η Βραζιλία άρχισε να λύνεται και για μια ώρα τουλάχιστον ήταν καλή. Όχι η Βραζιλία που κάποτε τρόμαζε αντιπάλους όπως η ομάδα του Πιερό, αλλά τουλάχιστον μια ομάδα με λύσεις και τρόπους να παίξει επίθεση: στην άμυνα δεν θα κινδύνευε ποτέ. Το 3-0 ήρθε διαδικαστικά.

Οι αλλαγές του Κάρλο

Λόγος της προόδου (για μεταμόρφωση δεν μπορούμε να μιλάμε…) και κάποιες αλλαγές του Αντσελότι και στην σύνθεση και στην διάταξη. Στην ενδεκάδα οι αλλαγές σε σχέση με το πρώτο ματς ήταν όλες κι όλες δύο, αλλά υπήρξαν χρήσιμες. Ο Ματέους Κούνια ξεκίνησε αντί του Ιγκόρ Τιάγκο στο κέντρο της επίθεσης, και ο Ντανίλο αντί του Ιμπάνιεθ στα δεξιά της άμυνας: είχε αγωνιστεί και στο δεύτερο ημίχρονο εναντίον του Μαρόκου. Την ίδια στιγμή έμεινε στη άκρη το 4-2-3-1 με το οποίο ο Αντσελότι ξεκίνησε κόντρα στο Μαρόκο, και η Βραζιλία εμφανίστηκε με ένα 4-3-3, το οποίο της εξασφαλίζει πρώτα από όλα μεγαλύτερη πυκνότητα στο κέντρο: ο Πακετά είχε αυτή την φορά κοντά του τον Μπρούνο Γκιμαράες – αν όχι και τον Καζεμίρο. Η πιο σημαντική προσθήκη ωστόσο ήταν του Κούνια φυσικά.

Ο Αντσελότι είναι πρακτικός και αγαπάει τις απλές λύσεις: αν μια ομάδα δεν μπορεί να λειτουργήσει καλά με ένα καθαρό φορ όπως Τιάγκο (γιατί οι εξτρέμ της πρέπει να φτάνουν σε θέση βολής κι όχι να παίζουν για αυτόν) καλύτερα η ομάδα να έχει ένα ψεύτικο φορ που θα κάνει την επίθεσή της λιγότερο στατική. Ο Κούνια είναι σκόρερ, αλλά συχνά ξεκινά από πολύ μακριά: χθες συχνά πυκνά ξεκινούσε πιο πίσω από τους Ραφίνια και Βινίσιους. Οι επιστροφές του βοηθούσαν και τον Πακέτα, που στα χαρτιά ήταν αριστερός χαφ αλλά συχνά συνέκλινε. Μετά από ένα αξιοπρεπές πρώτο δεκαπεντάλεπτο η άμυνα της Αϊτής άρχισε να βλέπει κυνηγούς να βγαίνουν από παντού και να απειλούν. Το 3-0 με το οποίο η Βραζιλία προηγήθηκε στο ημίχρονο, με δυο γκολ του Κούνια κι ένα του Βινίσιους έβαλε τέλος στο ματς. Ο Αντσελότι στην επανάληψη έδωσε χρόνο στους Εντριχ, Μαρτινέλι και Ράιαν: κανείς τους δεν μοιάζει έτοιμος να βρεθεί στην αρχική ενδεκάδα. Ο ρυθμός έπεσε, ο Ιταλός είπε ότι η ομάδα του θέλει να δώσει 8 ματς κι όχι τρία – τέσσερα θεαματικά παιγνίδια. Είπε καλά λόγια για τον Βινίσιους, που είναι κατά την γνώμη του ο ηγέτης αυτής της ομάδας, θύμισε ότι λείπει ο Νεϊμάρ και τόνισε πως θέλει νίκη με τους Σκοτσέζους γιατί η πρωτιά στον όμιλο είναι σημαντική.

Το Μαρόκο έχει τον τρόπο του

Η Σκοτία έχασε από το Μαρόκο γιατί είναι χειρότερη ομάδα: η μαχητικότητα είναι χρήσιμη κι απαραίτητη, αλλά δεν καλύπτει πάντα τα ελλείμματα ποιότητας. Η Σκοτία δεν θα μπορούσε ποτέ να πετύχει το γκολ που βρήκε ο Σαϊμπάρι σε 72 δευτερόλεπτα μετά την συνεργασία του με τον Μπραχίμ Ντίαζ: δεν έχει τους παίκτες να το κάνουν. Με τον ΜακΤόμινι να μοιάζει κουρασμένος, τον Μακ Γκιν να είναι σίγουρα κουρασμένος και τον Τσε Ανταμς να κουράζει η επίθεσή της ήταν προβλέψιμη και αργή: θα είχε τύχη απέναντι στο Μαρόκο αν μπορούσε να παίξει άμυνα και να σπεκουλάρει σε αδυναμίες των αντιπάλων της στην άμυνα αλλά από την στιγμή που βρέθηκε πίσω στο σκορ έμπλεξε. Αν το ματς παρέμεινε ανοιχτό είναι γιατί το Μαρόκο δεν βρήκε το δεύτερο γκολ που άξιζε: ο Σαϊμπάρι είχε σουτ στο δοκάρι, ο Ντίαζ δεν ολοκληρώνει πάντα σωστά τα πολλά που δημιουργεί, ο Ελ Κχανούς είχε τις δυο καλύτερες ευκαιρίες του Μαρόκου και τις σπατάλησε. Το Μαρόκο πήρε μια νίκη – πρόκριση αφού η Αϊτή δύσκολα θα του δημιουργήσει προβλήματα. Κι ο Σαϊμπαρι έγινε ο πρώτος παίκτης από την Αφρική μετά τον Σαλάχ που έχει σκοράρει σε μουντιάλ σε δυο συνεχόμενα ματς: θα σκοράρει λογικά και στο επόμενο.

Τουρκική αυτοκτονία

Ένα γρήγορο γκολ αποδείχτηκε μοιραίο και για τους Τούρκους, που όμως έβγαλαν τα μάτια τους μόνοι τους κι αποκλείστηκαν νωρίς διεκδικώντας τον τίτλο της πιο μεγάλης απογοήτευσης στο μουντιάλ όχι γιατί έχασαν δυο ματς, αλλά γιατί τα έχασαν ενώ ήταν πολύ καλύτεροι. Ο Τσαλχάνογλου κλαίγοντας ζήτησε συγνώμη από τον κόσμο.

Το γρήγορο γκολ, με ένα σπουδαίο σουτ, το πέτυχε για την Παραγουάη ο Γκαλάρτσα στο 2΄και βοήθησε ώστε να προκύψει ένα αληθινά απίθανο ματς που οι Τούρκοι θα θυμούνται για καιρό. Ο Μοντέλα κράτησε το σούπερ επιθετικό σχήμα που είχαμε δει και κόντρα στους Αυστραλούς ξεκινώντας αυτή την φορά τον Γιλντίζ αντί του Γιλμάζ για τον οποίο βρήκε χώρο στο δεύτερο ημίχρονο όταν κάποια στιγμή η Τουρκία βρέθηκε να παίζει με πέντε κυνηγούς και σέντερ φορ τον στόπερ Ντεμιράλ που είχε τρεις ευκαιρίες στο τελευταίο δεκάλεπτο! Αλλά παρά τις τελικές (ο κόουτς Μοντέλα είπε ότι η ομάδα του έκανε 63 (!) σε δυο ματς) γκολ δεν βρήκε και γιατί απέναντί της είχε ένα τερματοφύλακα σε καταπληκτική βραδιά. Ο Γκιλ που βγάζει το ψωμί του στην Σαν Λορέντσο σταμάτησε τους Τούρκους κάνοντας σπουδαία δουλειά ειδικά μετά την αποβολή του Αλμιρόν που αποβλήθηκε γιατί μίλησε σε αντίπαλο κρύβοντας το στόμα του: το VAR το επισήμανε στον διαιτητής από το Σαν Σαλβαδόρ με το όνομα Μπάρτον, αυτός εφάρμοσε τον νέο κανονισμό που αυτό το απαγορεύει κι αν δεν τον ήξερες νόμιζες ότι τρελάθηκε. Ο κανονισμός προστέθηκε μετά το περίφημο επεισόδιο του Βινίσιους με τον Πρεστιάνι στο ισπανικό πρωτάθλημα: ο Βραζιλιάνος είχε πει ότι ο Αργεντίνος τον έβρισε κρύβοντας από τις κάμερες το στόμα του. Κι ο Αλμιρόν που μάλλον δεν το ήξερε έγραψε ιστορία.

Η Παραγουάη, που αυτή την φορά είχε τον Ενσίζο σε καλή κατάσταση, εμπνευσμένο και δημιουργικό ώστε να δίνει ανάσες στην άμυνα κρατώντας την μπάλα, πήρε τη νίκη και κόντρα στην Αυστραλία θα διεκδικήσει μια πρόκριση. Δημιουργεί αλλά σκοράρει δύσκολα, όπως άλλωστε και οι Αυστραλοί που απέναντι στους Αμερικάνους στο ματς που άνοιξε την βραδιά παραδόθηκαν αδυνατώντας στο δεύτερο ημίχρονο, παρά την κατοχή μπάλας που έκαναν, να βρουν ένα γκολ που θα άλλαζε το ματς.

Οι ΗΠΑ του Ποκετίνο, χωρίς τον Πούλισιτς αλλά με πολλή ενέργεια, κέρδισαν εύκολα με 2-0 και μάλιστα στο δεύτερο ημίχρονο κατέβασαν και ταχύτητα δείχνοντας ότι έχουν και διαχειριστικές ικανότητες. Οι δυο πρώτες τους εμφανίσεις ήταν εξαιρετικές και όμοιες: και με την Παραγουάη στην πρεμιέρα και με την Αυστραλία καθάρισαν από το πρώτο ημίχρονο. Περιμένω να τους δω κόντρα σε μια ευρωπαϊκή ομάδα για να καταλάβω πόσο μακριά μπορεί να πάνε. Όχι πάντως κόντρα στην Τουρκία. Με την πρόκριση και την πρωτιά εξασφαλισμένες ο Ποκετίνο θα δώσει μάλλον χρόνο συμμετοχής στους αναπληρωματικούς του.

Η δεύτερη πρεμιέρα

Sat, 20 Jun 2026 10:14:49 GMT

Απόψε έχουμε την δεύτερη εμφάνιση Γερμανών και Ολλανδών. Το ματς της Γερμανίας με το Κουρασάο στην πρεμιέρα είναι ανάξιο κριτικής: οι Γερμανοί είναι σαν να ξεκινάνε απόψε. Κατά κάποιο τρόπο και οι Ολλανδοί που δεν κέρδισαν την Ιαπωνία: η διαφορά είναι ότι στο ματς με του Σουηδούς θα υπάρξει πλέον η ένταση που προκύπτει όταν μια δεύτερη γκέλα απαγορεύεται. Αυτό καθιστά το ματς της ομάδας του Κούμαν εξαιρετικά δύσκολο: κάτι σαν νοκ άουτ ματς πριν αρχίσουν τα νοκ άουτ.

Δεν έγραψα τίποτα σχεδόν για τους Ολλανδούς πριν το πρώτο τους ματς κόντρα στην Ιαπωνία γιατί ήθελα να τους δω. Οι Ολλανδοί έφτασαν στα προημιτελικά στο Κατάρ, όταν και αποκλείστηκαν από τους Αργεντινούς και σε έναν ημιτελικό στο Euro 2020, όταν και αποκλείστηκαν από τους Αγγλους, ενώ πέρασαν σχετικά εύκολα τα προκριματικά του μουντιάλ. Αλλά δεν έφτασαν στις ΗΠΑ στα καλύτερά τους. Στο δεύτερο πέρασμα του Κούμαν, η Ολλανδία έχει ένα παράξενο στατιστικό: έχει μόλις 2 νικές, (και 3 ισοπαλίες και 11 ήττες) εναντίον ομάδων που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στις 30 πρώτες θέσεις της κατάταξης της FIFA. Συνολικά, έχει κερδίσει μόνο δύο από τους τελευταίους έξι αγώνες, αποτυγχάνοντας να κερδίσει σε φιλικά την Πολωνία, τον Ισημερινό και την Αλγερία – και φυσικά την Ιαπωνία στην πρεμιέρα στο μουντιάλ. Η φόρμα των Ολλανδών δεν είναι ιδανική και το είδαμε κόντρα στους Γιαπωνέχους: ήταν καλύτεροι αλλά κάτι τους έλειπε. Η δύναμη της ομάδας είναι κυρίως η μεσαία γραμμή της: ο Ντε Γιόνγκ, ο Χράφενμπεργκ και ο Ράιντερς είναι συμπληρωματικοί και ικανότατοι στο να κόβουν και να ράβουν. Αυτοί πρέπει να αξιοποιήσουν τους κυνηγούς, αλλά με την Ιαπωνία δεν το έκαναν με τον καλύτερο τρόπο.

Το πρόβλημα των Ολλανδών

Η Ολλανδία έχει το πρόβλημα που έχουν οι ομάδες των οποίων οι προικισμένοι παίκτες έρχονται από κακές χρονιές. Ο Βαν Ντάικ, ένας από τους λίγους σταρ αμυντικούς στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο, προέρχεται από μια καταστροφική σεζόν στη Λίβερπουλ, όπως και ο Χάπκο, στον οποίο ο Κούμαν δείχνει πάντα εμπιστοσύνη. Ο Ντε Γιόνγκ είχε προβλήματα τραυματισμού, ο Ράιντερς ήταν του ύψους και του βάθους. Ο Κούμαν έχει προβληματισμούς και για την θέση του φορ. Με την Ιαπωνία ξεκίνησε τον Μάλεν γιατί ο 32χρονος πλέον Μέμφις Ντεπάι, ο οποίος παίζει για την Κορίνθιανς στη Βραζιλία, είχε προβλημάκια από ένα πρόσφατο τραυματισμό. Ο τρίτος φορ, ο Βέγκχορστ, στα 32 του μοιάζει πιο βαρύς από ποτέ.

Οι Ολλανδοί συναντάνε σε μια παράξενη στιγμή την αινιγματική Σουηδία που βρέθηκε στις ΗΠΑ χάρη στα μπαράζ (τα οποία εξασφάλισε λόγω του Nations League) και στην πρεμιέρα της δυέλυσε την Τυνησία αναγκάζοντας την να αλλάξει προπονητή. Η Σουηδία με Ισάκ και Γιόκερες μοιάζει ομάδα ικανή να μπλέξει την άμυνα των Ολλανδών που κόντρα στους Γιαπωνέζους δεν μου άρεσε. Αν οι Ολλανδοί δεν κερδίσουν απόψε θα αρχίσει η γκρίνια. Και παραδοσιακά αυτή ειδικά την γκρίνια δυσκολεύονται να την αντιμετωπίσουν: όταν αρχίζουν να μιλάνε πολύ βετεράνοι παίκτες, βετεράνοι προπονητές και δημοσιογράφοι έρχονται πάντα δύσκολες μέρες.

Γερμανικό δεύτερο ντεμπούτο

Απόψε στην πραγματικότητα κόντρα στην Ιαπωνία ξεκινά και το μουντιάλ των Γερμανών: πέτυχαν μια εντυπωσιακή νίκη στην πρεμιέρα βάζοντας 7 γκολ στο Κουρασάο αλλά το ματς είναι ανάξιο κριτικής. Κοιτάζοντας τα προηγούμενά τους διέκρινα κάτι που δεν είχα καταλάβει: στα δύο προηγούμενα μουντιάλ η Γερμανία δεν έχει περάσει την φάση των ομίλων – μοιάζει απίθανο! Στο Κατάρ, εκτός από την Ισπανία, οι άλλοι αντίπαλοι στον όμιλο ήταν η Ιαπωνία και η Κόστα Ρίκα. Στη Ρωσία, αν μη τι άλλο, το επίπεδο των αντιπάλων τους ήταν ακόμη χαμηλότερο: η Γερμανία, που ήταν και κάτοχος του παγκόσμιου τίτλου, ήταν στον ίδιο όμιλο με το Μεξικό, την Σουηδία και την Νότιο Κορέα. Απόψε οι Γερμανοί θα βρουν απέναντί τους τους την Ακτή Ελεφαντοστού. Κερδίζοντας προκρίνονται. Και κάνουν ένα βήμα μπροστά σε σχέση με τα δυο τελευταία τους μουντιάλ.

Η Γερμανία μπορεί αυτή την φορά σοβαρά να ισχυρίζεται ότι έχει μια εξαιρετική επίθεση: όταν η επίθεσή της δουλεύει στα μουντιάλ πάντα διακρίνεται. Μπορεί ο Μουσιάλα και ο Βιρτς να έρχονται από κακές χρονιάς (ο πρώτος είχε τον πρώτο σοβαρό τραυματισμό της καριέρας του, ο δεύτερος δυσκολίες προσαρμογής στο Λίβερπουλ) και οι δυο όμως μοιάζουν να ωρίμασαν. Ο τρίτος της παρέας, ο αγέλαστος Χάβερτς παραλίγο να βγάλει την Αρσεναλ πρωταθλήτρια Ευρώπης. Κοντά σε αυτούς υπάρχει και ο Λιρόι Σανέ: δεν έγινε ο σούπερ σταρ που περιμέναμε όταν πρωτοεμφανίστηκε, αλλά είναι πάντα ένας εξτρεμ που ξέρει την θέση. Το παιγνίδι του Νάγκελμαν βασίζεται πολύ πάνω τους καθώς είναι εξαιρετικά επιθετικό. Ωστόσο, οι αμυντικές δυνατότητες της Γερμανίας τελούν υπό διερεύνηση: το ότι δέχτηκε γκολ από το Κουρασάο δημιουργεί ένα προβληματισμό. Η Γερμανία υποφέρει τις αντεπιθέσεις όποιου ξέρει να αμύνεται: όχι τυχαία είχε προβλήματα με ομάδες όπως η Σλοβακία και η Ελβετία στα προκριματικά, ενώ σε φιλικά ματς την παίδεψαν πολύ και η Γκάνα και οι ΗΠΑ. Και υπάρχει κι ένα ακόμα πρόβλημα: η έλλειψη του Τόνι Κρος που δεν έχει αντικαταστάτη. Ούτε ο Πάβλοβιτς, ούτε ο Νμέκα που ξεκίνησαν κόντρα στο Κουρασάο δεν μπορούν να κάνουν την δουλειά του. Περίμενα ομολογώ να δω τον Γκορέτσκα, αλλά ο Νάγκελσμαν πιστεύει πως όπου δεν υπάρχει ποιότητα χρειάζεται τρέξιμο.

Περιμένοντας τους Γιαπωνέζους

Τι άλλο περιμένω να δω απόψε; Την δεύτερη πρεμιέρα των Γιαπωνέζων: αυτή κόντρα στην Τυνησία. Είχα εντυπωσιαστεί από όσα είδα από τους Γιαπωνέζους στο φιλικό κόντρα στην Αγγλία – στην πρεμιέρα με τους Ολλανδούς ήταν ένα σκαλάκι κάτω από αυτό που περίμενα. Και θέλω να δω τι άλλαξε στην Τυνησία μετά την αλλαγή του προπονητή κι ενώ το τουρνουά ξεκίνησε.

Κάρλο πάρ'το αλλιώς

Fri, 19 Jun 2026 09:41:00 GMT

Χαράματα Σαββάτου θα δούμε για δεύτερη φορά την ομάδα που συζητήθηκε περισσότερο από όλες για την πρεμιέρα της, αναφέρομαι στη Βραζιλία. Δυστυχώς η ομάδα του Κάρλο Αντσελότι δεν συζητήθηκε γιατί εντυπωσίασε με τις αρετές της, αλλά γιατί προβλημάτισε τους πολυάριθμους φίλους της. Στην πρεμιέρα είχε ένα δύσκολο αντίπαλο όπως το Μαρόκο. Απόψε κόντρα στην Αϊτή δεν έχει δικαιολογίες. Η Αϊτή, που προκρίθηκε στο μουντιάλ χωρίς να δώσει ματς στην έδρα της εξαιτίας της εγκληματικότητας που υπάρχει στην πρωτεύουσά της (!) αλλά χρησιμοποιώντας ως έδρα το Κουρασάο (κάτι μαγικό πρέπει να υπάρχει εκεί…), θα έπρεπε να είναι σάκος του μποξ. Αλλά η Βραζιλία στην πρεμιέρα της δεν έμοιαζε μποξέρ.

Η δεύτερη έξοδος

Ας τα πάρουμε με την σειρά. Θέλω να είμαι επιεικής με τη Βραζιλία. Είχε στην πρεμιέρα της τον δυσκολότερο αντίπαλο από οποιαδήποτε άλλη ομάδα από αυτές που συμπεριλαμβάνονται στα παραδοσιακά φαβορί. Το Μαρόκο είναι στη 10η θέση της βαθμολογίας της FIFA, έχει παίκτες που αγωνίζονται σε μεγάλες ευρωπαϊκές ομάδες, έχει αγωνιστεί πρόσφατα στον τελικό του Κυπέλλου εθνών Αφρικής και ήταν στο προηγούμενο Μουντιάλ στους ημιτελικούς. Αλλά ισχύει και ότι η Βραζιλία προβλημάτισε. Κυρίως γιατί εμφάνισε προβλήματα δομικά.

Η Βραζιλία απέναντι στο Μαρόκο παρατάχθηκε με δύο ακραία μπακ, τα οποία δεν μπορούσαν να την βοηθήσουν επιθετικά γιατί δεν έχουν επιθετικές αρετές. Ο Ρότζερ Ιμπάνιεζ, με ύψος 1.86μ είναι βαρύς και όχι ιδιαιτέρως γρήγορος: στην Αταλάντα και στη Ρόμα έπαιζε δεξί στόπερ. Ο Ντούγκλας Σάντος παίρνει πρωτοβουλίες επιθετικές, αλλά στην Ζενίθ στην οποία αγωνίζεται από το 2019 δεν έχει εξελιχτεί. Η μεσαία γραμμή της Βραζιλίας αποτελούταν από τρεις παίκτες που δεν έμοιαζαν απολύτως συμπληρωματικοί. Ο Καζεμίρο είναι πάρα πολύ στατικός, ο Μπρούνο Γκιμαράες, που παίζει δίπλα του δεν είναι ο καλύτερος πασέρ και δεν τρέχει και πολύ τη μπάλα. Ο Πακέτα παίζοντας πολύ μακριά από την αντίπαλη περιοχή, αναγκαζόταν να κουβαλάει πολύ τη μπάλα και ο Μπουαντί και ο Αλ Κχανούζ τον παγίδευσαν πολλές φορές και του έκλεψαν τη μπάλα στήνοντας αντεπιθέσεις - ειδικά στο πρώτο ημίχρονο: ο Πακετά δεν μοιάζει ικανός να γίνει ο οργανωτής που είχαν κατά καιρούς όλες οι ομάδες του Αντσελότι και λεγόταν Πίρλο, Μόντριτς κτλ.

Το πιο μεγάλο πρόβλημα ωστόσο ήταν στην επίθεση. Ο Ιγκορ Τιάγκο, στην Μπρέντφορντ όπου αγωνίζεται, είναι συνηθισμένος να παίζουν πολύ γι’ αυτόν, δηλαδή να του σηκώνουν την μπάλα (είναι 1,93μ…) ή να περιμένουν το παιγνίδι του με την πλάτη στην εστία για να συνεργαστούν μαζί του οι παίκτες που βγαίνουν από τον άξονα. Η Εθνική Βραζιλίας χρειάζεται άλλου τύπου φορ: έναν σέντερ φόρ που να δουλεύει πολύ για τους πλάγιους, δηλαδή για τον Βινίσιους και για τον Ραφίνια που είναι εξτρέμ που φτάνουν στο γκολ. Αν στη συγκεκριμένη ομάδα πρέπει οι δύο εξτρέμ να παίξουν για τον φορ, δίνοντας πχ πλάτος στην επίθεση, υπάρχει πρόβλημα. Η Βραζιλία χρειάζεται για να έχει ένα λειτουργικό επιθετικό παιγνίδι ο Βινίσιούς και ο Ραφίνια να φτάνουν στο γκολ και όχι να προσπαθούν αυτοί οι δύο να ελευθερώσουν τον φορ, όποιος κι αν είναι.

Οι δυο τρόποι

Ο Αντσελότι στο πρώτο παιχνίδι πάλεψε πάρα πολύ το ματς από τον πάγκο. Η εικόνα της ομάδας του κάπως σουλουπώθηκε στην επανάληψη, με τον Ντανίλο αντί του Ιμπάνιεζ, τον Κούνια αντί του Πακετά, τον Φαμπίνιο αντί του Καζεμίρο, και τον Ενρίκε αντί του Τιάγκο, αλλά ευκαιρίες δεν υπήρξαν. Σ’ ένα παγκόσμιο κύπελλο έχει συμβεί πολλές φορές η ομάδα η οποία τελικά το κέρδισε ή έπαιξε στον τελικό να έχει ξεκινήσει άσχημα. Η Αργεντινή για παράδειγμα στο προηγούμενο παγκόσμιο κύπελλο είχε ηττηθεί στην πρεμιέρα της από την Σαουδική Αραβία. Αλλά η βελτίωση της στη συνέχεια δεν προέκυψε τυχαία. Ο Σκαλόνι άλλαξε οκτώ από τους παίκτες που ξεκίνησαν την πρώτη αγωνιστική και από την δεύτερη κιόλας αγωνιστική είδαμε μια άλλη ομάδα. Νομίζω ότι και ο Αντσελότι πρέπει να κάνει το ίδιο. Αν επιμείνει αλλάζοντας μόνο τον σέντερ φόρ (διότι αυτό μου φαίνεται δεδομένο, ότι δηλαδή θα ξεκινήσει ο Εντρικ) η ομάδα του θα συνεχίσει να κουβαλάει τα ίδια προβλήματα που δεν είναι αμιγώς αγωνιστικά, αλλά έχουν να κάνουν με κάτι πολύ σημαντικότερο: η Βραζιλία - τουλάχιστον αυτή που είδαμε με το Μαρόκο – δεν τρομάζει. Και μια ομάδα που δεν τρομάζει είναι πολύ δύσκολο να κατακτήσει τελικά το παγκόσμιο κύπελλο.

Πώς τρομάζει μια ομάδα; Με δύο τρόπους. Ο πρώτος είναι κάποιος από τους μεγάλους παίκτες της να βρεθεί σε καταπληκτική κατάσταση και να την πάρει από το χέρι για να την φτάσει στον τελικό: έχει συμβεί με ποδοσφαιριστές που ονομάζονται Ζιντάν, Μέσι, Μόντριτς, Μπάτζιο, ΕμΠάπε, Ρομάριο κτλ. Ο άλλος τρόπος είναι μια ομάδα να πετύχει πολλά γκολ τουλάχιστον στη φάση των ομίλων. Το ‘χουν κάνει οι Γερμανοί, οι Ολλανδοί, οι ίδιοι οι Βραζιλιάνοι. Δεν ξέρω τι από τα δύο μπορεί να κάνει αυτή η ομάδα του Αντσελότι. Αλλά αν δε βρει έναν ηγέτη ικανό να κάνει τη διαφορά ή αν δεν φορτώσει με γκολ την Αϊτή και τη Σκωτία είναι δύσκολο να τα καταφέρει να πάει πολύ μακριά σε ένα παγκόσμιο κύπελλο στο οποίο αυτή τη στιγμή δεν μοιάζει να τη φοβάται κανείς. Και δεν αναφέρομαι μόνο στις ομάδες που θέλουν να το κερδίσουν.

Η μεγάλη ερώτηση για μένα είναι τι μπορεί να βρει ο Αντσελότι στον πάγκο του για να αλλάξει την ομάδα του. Ομολογώ ότι όταν είδα τον Φαμπίνιο πχ τα έχασα: νόμιζα πως είχε σταματήσει το ποδόσφαιρο.

Τι άλλο θα δούμε

Τι άλλο θα δούμε απόψε; Σκοτία – Μαρόκο, με την ισοπαλία να βολεύει τους Σκοτσέζους. Οι Μαροκινοί άρεσαν στην πρεμιέρα τους, αλλά έχουν λίγο μπλέξει και δεν το έχουν καταλάβει: η Σκοτία του ΜακΓκιν, του Φέργκιουσον και του ΜακΤόμινι, από την στιγμή που βολεύεται με την ισοπαλία μπορεί να γίνει επικίνδυνη. Το Μαρόκο δεν μπορεί να κάνει απέναντί τους το ματς που έκανε με την Βραζιλία: για παράδειγμα θα χρειαστεί ένα φορ απέναντι στην μαχητική τους άμυνα. Τουλάχιστον στο Τουρκία – Παραγουάη, και οι δυο παίζουν τα ρέστα τους. Θα ξέρουν και το αποτέλεσμα των Αμερικάνων με τους Αυστραλούς που παίζουν νωρίς…

Επέλαση γηπεδούχων

Fri, 19 Jun 2026 09:35:49 GMT

Το Μεξικό έγινε μαθηματικά η πρώτη ομάδα που περνά στην επόμενη φάση και χάρη στην νίκη του με 1-0 κόντρα στην Νότιο Κορέα θα τερματίσει και πρώτο στον πρώτο όμιλο. Ο Καναδάς χάρη στην νίκη του με 6-0 απέναντι στο Κατάρ έχει κι αυτός ουσιαστικά προκριθεί: μένει να μάθουμε την θέση του.

Αλλά ας τα πάρουμε με την σειρά.

Αυτή την φορά το ξενύχτι δεν άξιζε, το ματς στην Γκουανταλαχάρα ήταν το χειρότερο από όσα έχουν γίνει ξημερώματα – οι δυο ομάδες έπαιξαν κυρίως για να μην χάσουν καθώς γνώριζαν και το αποτέλεσμα του άλλου ματς του ομίλου: η ισοπαλία της Τσεχίας με την Νότιο Αφρική σήμαινε πως με μια ισοπαλία κάπως βολεύονταν και οι δυο, αλλά αυτό δεν είχε ως αποτέλεσμα το πρώτο «μπισκοτάκι» του εφετινού μουντιάλ – ίσα ίσα. Αν πρόβλημα υπήρχε αυτό ήταν ότι και οι δυο φοβήθηκαν εξ αρχής τα ρίσκα αφού μια ήττα θα έβαζε τον ηττημένο σε λίγο δύσκολη θέση: έχασαν τελικά οι Κορεάτες που τώρα πρέπει να προσέξουν το ματς με τους Νοτιοφρικάνους, ενώ η Τσεχία θα βρει το Μεξικό εντελώς αδιάφορο της τρίτη αγωνιστική και ίσως καταφέρει να πάρει μια νίκη – πρόκριση που με τις εμφανίσεις που έχει κάνει δεν αξίζει.

Ο Αγκίρε ξέρει

Μετά από ένα πρώτο 45λεπτο, που μετέτρεψε το ματς σε αληθινή άσκηση για το πως μπορεί κανείς παρακολουθώντας το να μην κοιμηθεί στις 5 τα χαράματα, ξεκίνησε με γκολ ένα δεύτερο ημίχρονο πιο ζωντανό – κυρίως γιατί το γκολ το βρήκαν οι γηπεδούχοι. Η Νότιος Κορέα, η οποία αρχικά φαινόταν πιο οργανωμένη, πλήρωσε ακριβά το τίμημα ενός μεγάλου λάθους του τερματοφύλακα Κιμ Σεούνγκ-Γκιου, στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου: μετά από μια σέντρα του Κινόνες που δεν φαινόταν πως θα δημιουργήσει προβλήματα, αυτός βγήκε, έχασε την μπάλα μέσα από τα χέρια του και ο Λουίς Ρόμο που ακολουθούσε την φάση ελπίζοντας στο λάθος σκόραρε. Ο Ρόμο, αν είχε ακολουθήσει τις οικογενειακές παραδόσεις, θα ψάρευε στρείδια στις ακτές του Ειρηνικού, όπως ο αδερφός του και ο πατέρας του που τον έκαναν ποδοσφαιριστή για να είναι σήμερα ο ήρωας της χώρας. Ο άλλος μεξικάνος ήρωας είναι ο τερματοφύλακας Ρανχέλ, παιδί του Οτσόα, που πέντε λεπτά πριν τη λήξη έκανε μια διπλή επέμβαση σε σουτ του Τσο Γκε-Σουνγκ: οι Κορεάτες τελείωσαν το ματς στην επίθεση με τρεις τελικές αλλά το Μεξικό άντεξε κι ο Αγκίρε τελείωσε το ματς με υψωμένες γροθιές. Μιλώντας για ήρωες ίσως ο πιο μεγάλος είναι αυτός: αυτή είναι η τρίτη φορά που οδηγεί το Μεξικό σε πρόκριση από τον όμιλο. Χθες χρησιμοποίησε στην αρχική ενδεκάδα τον Σάντσες του ΠΑΟΚ, που ζορίστηκε με τον Κανγκ Λι, κι έριξε στο ματς τον Πινέδα της ΑΕΚ που έτρεξε όσο χρειάστηκε. Κυρίως όμως ο Αγκίρε έκανε δύσκολη την ζωή του Ιμ Μπέομ Χουάνκ τον οποίο ο Λίμα κυνηγούσε παντού: το Μεξικό παίζει όπως έπαιζε κάποτε η ΑΕΚ του Αλμέιδα δηλαδή με τρια μαν του μαν στην μεσαία γραμμή. Οι Κορεάτες δεν κατάφεραν να παίξουν όσο κάθετα θα ήθελαν, είδαν τον Σον να απογοητεύει για δεύτερο ματς, έχουν τα νεύρα τους- αποφάσισαν μάλιστα να μην μιλάνε στους δημοσιογράφους γιατί στην Κορέα γράφτηκαν πολλά για καυγάδες στις προπονήσεις, που είναι μάλιστα κλειστές. Είναι τυχεροί γιατί οι Μπαφάνα Μπαφάνα που είναι οι τελευταίοι τους αντίπαλοι μοιάζουν του χεριού τους. Η ισοπαλία με τους βαρετούς Τσέχους (1-1) δεν αποτελεί κάποιου τύπου καταπληκτικό αποτέλεσμα: ίσως να βοήθησε ότι το ματς έγινε στις 2 η ώρα.

Κι ο Καναδάς προκρίθηκε

Στα ματς του δευτέρου ομίλου έβρεξε γκολ. Ο Καναδάς ήθελε την νίκη απέναντι στο αδύναμο Κατάρ και μπήκε με το πόδι πατημένο στο γκάζι. Η ομάδα του εκφραστικού κόουτς Μαρς είναι καλύτερη από όσο είχε δείξει στην πρεμιέρα της με την Βοσνία: δεν είναι τυχαίο ότι έχει εννέα ματς να χάσει! Ο Λαριν αυτή την φορά ξεκίνησε στην βασική ενδεκάδα κι άνοιξε το σκορ νωρίς, αλλά την διαφορά την έκανε ο Ντέιβιντ που με τρία γκολ δείχνει ότι στην Εθνική ομάδα βρήκε το κέφι του. Ο Νεοϋορκέζος πέρασε μια δύσκολη χρονιά στο Τορίνο στο νεκροταφείο ταλέντων που λέγεται Γιουβέντους, ήταν κακός και νευρικός στην πρεμιέρα κόντρα στους Βόσνιους, αλλά δεν έχει ξεχάσει το ποδόσφαιρο: μιλάμε για ένα κυνηγό που στην Λιλ είχε βάλει 85 γκολ σε τέσσερα χρόνια και στην Γάνδη 30 σε δυο. Ο Καναδάς εκμεταλλεύτηκε το ότι οι Καταριανοί βρέθηκαν με ένα παίκτη λιγότερο στο 33΄όταν και αποβλήθηκε ο Αχμέντ και με δύο όταν στο 53΄αποβλήθηκε ο Μαντιμπό: η απόγνωση του Λοπετέγκι στον πάγκο για αυτά που έβλεπε ήταν απόλυτη. Μόνο κακό για την ομάδα του Μαρς (αλλά δυστυχώς μεγάλο κακό…) ο τραυματισμός του Κονέ που φαίνεται πως χάνει την συνέχεια της διοργάνωσης αν επιβεβαιωθούν οι πρώτες εκτιμήσεις. Εκανε μια πολύ καλή χρονιά με την Σασουόλο, έψαχνε τον επόμενο σταθμό του, είναι γεννημένος στην Ακτή Ελεφαντοστού, αλλά προτίμησε τον Καναδά.

Οι γηπεδούχοι χάρη στο μεγάλο τελικό σκορ επί της ουσίας προκρίθηκαν και αυτοί κι ας τους περιμένει ένα δύσκολο τελευταίο ματς με την Ελβετία. Οι Βόσνιοι μπορεί να κερδίσουν το Κατάρ και να τους πιάσουν αν ηττηθούν από τους Ελβετούς. Δύσκολα όμως θα πετύχουν μια νίκη που θα τους δώσει την δεύτερη θέση στην ισοβαθμία: σήμερα μοιάζουν να πρέπει να κερδίσουν με δέκα γκολ – απίθανα πράγματα δηλαδή.

Χρυσές και άλλες αλλαγές

Οι Βόσνιοι στο ματς με την Ελβετία δεν άξιζε βέβαια να χάσουν με 4-1, πλην όμως οι Ελβετοί δεν έκλεψαν κάτι. Στο ευρωπαϊκό αυτό ματς μέτρησε καθοριστικά μια αλλαγή του Γιακίν που ξέρει πολύ καλά την ομάδα του και δεν πανικοβλήθηκε από την ισοπαλία με το Κατάρ στην πρεμιέρα: ο Μαντζάμπι που μπήκε στο 71΄ στην θέση του Ντόι άλλαξε το ματς ανοίγοντας το σκορ στο 74΄ και βρίσκοντας και το γκολ του 3-0 στο 90’ . Πρόσφεραν πολλά και ο Βάργκας και ο Σο που επίσης ήρθαν από τον πάγκο, ενώ αυτή την φορά ο ΕμΜπολό που έχει πολλά μάτια πάνω του πήρε την αποβολή του Μουχαρέμοβιτς που έκρινε το ματς. Ειχαμε του κόσμου τα γκολ στο φινάλε: Οι Βόσνιοι υπέφεραν παίζοντας με παίκτη λιγότερο αλλά για δεύτερο σερί ματς ήταν δημιουργικά δύσκολοι. Οι Ιταλοί αναρωτιούνται ακόμα πιο πολύ πως διάβολο την πάτησαν στην Ζένιτσα από δαύτους…

Το μεγάλο βάρος

Thu, 18 Jun 2026 08:34:00 GMT

Χθες βράδυ, όπως σε όλες τις διοργανώσεις παγκοσμίου κυπέλου που θυμάμαι, υπήρχε μεγάλη περιέργεια για το ντεμπούτο της Αγγλίας. Το τι κάνουν οι Αγγλοι στα προκριματικά καμία σχέση δεν έχει με το τι θα κάνουν στα τελικά: είναι κανόνας. Η Κροατία που τα Λιοντάρια είχαν ως πρώτο αντίπαλο ανήκει στις ομάδες που παραδοσιακά μπλέκουν τους Αγγλους – έστω κι αν αποτελείται από αρκετούς που αναρωτιέσαι πως είναι δυνατόν ακόμα να έχουν όρεξη να αγωνίζονται στην Εθνική τους ομάδα. Τα σαράντα πέντε πρώτα λεπτά του ματς δημιούργησαν πιο πολλά ερωτηματικά παρά βεβαιότητες για τους Αγγλους που προηγήθηκαν δυο φορές χωρίς να πατήσουν γκάζι και δυο φορές δέχτηκαν την ισοφάριση χωρίς να καταλάβουν πως. Αλλά με το ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου συνέβη κάτι σημαντικό: εμφανίστηκε ο Μπέλιγχαμ.

Πολύ καλά μάλιστα

Η Αγγλία μοιάζει περισσότερο στημένη από ποτέ πάνω στον άσσο της Ρεάλ Μαδρίτης που φέτος δεν είχε και την καλύτερη σεζόν του με την φανέλα της Βασίλισσας. Ολος ο επιθετικός μηχανισμός λειτουργεί γύρω του. Ο Τούχελ διάλεξε δυο δυναμικούς ακραίους, τον Μαντουάκε και τον Γκόρντον, που μπορούν να δώσουν πλάτος στην επίθεση, αντίθετα από τον Ράσφορντ και τον Σάκα πχ που ζουν για μπαίνουν στην περιοχή. Ο Γερμανός προπονητής ξέρει ότι η Μπάγερν Μονάχου έδωσε στον Χάρι Κέιν την δυνατότητα να βελτιώσει πολύ το παιγνίδι του: ο κάποτε βασιλιάς της μεγάλης περιοχής βγαίνει πλέον πολύ από αυτή, πασάρει, συνεργάζεται και κυρίως δημιουργεί χώρους για όποιον μπορεί να κινηθεί κάθετα. Κάθετα πασάρει και ο Ντέγκλαν Ράις και κυρίως ο Ανταμς. Ολο αυτό το κάθετο παιγνίδι καλείται να το αξιοποιήσει ο Μπέλιγχαμ. Πρέπει να είναι κινητικός, να παρακολουθεί τις πάσες, να κινείται χωρίς την μπάλα: όλα αυτά τα έκανε στο δεύτερο ημίχρονο και ήταν ο λόγος που η Αγγλία παρουσίασε μια εξαιρετική παράσταση επιθετικού ποδοσφαίρου. Αν ο τερματοφύλακας Λιβάκοβιτς δεν μας θύμιζε σε ένα ακόμα βράδυ πόσο σπουδαίος είναι η Κροατία θα έφευγε από το γήπεδο με πολλά γκολ και γιατί κάμποσοι από τις βετεράνους ήρωές της έμειναν από δυνάμεις.

Ο Χάρι Κέιν ξεκίνησε το μουντιάλ με δυο γκολ από στημένες φάσεις (ήταν μάλλον τυχερός γιατί του δόθηκε η δυνατότητα από τον διαιτητή Τουρπέν να εκτελέσει για δεύτερη φορά το πέναλτι στο οποίο αρχικά αστόχησε - ας θυμηθούμε πως με ένα χαμένο πέναλτι είχε ολοκληρώσει κόντρα στους Γαλλους τις εμφανίσεις του στο Καταρ), ο Ράις φέρνει στην Εθνική τις στημένες φάσεις της Αρσεναλ, ο Ράσφορντ και ο Σάκα ήρθαν με κέφι από τον πάγκο, στα μετόπισθεν υπήρξαν προβλήματα γιατί ο Στόουνς που έχασε όλη την σεζόν έμοιαζε πρωτάρης, αλλά το συμπέρασμα της βραδιάς είναι ότι αν ο Μπέλιγχαμ είναι καλά θα είναι καλά και η Αγγλία. Πολύ καλά μάλιστα.

Ολοι για τον Ρονάλντο, αλλά…

Το δεύτερο ζήτημα της χθεσινής μέρας ήταν το έκτο ντεμπούτο του Κριστιάνο Ρονάλτο σε παγκόσμιο κύπελλο. Υπήρξε απογοητευτικό και το πλήρωσε η Πορτογαλία που έφερε ισοπαλία με την Δημοκρατία του Κονγκό (1-1) δείχνοντας όμως κι άλλα προβλήματα. Η ομάδα του Μαρτίνεθ ευτύχισε να ανοίξει νωρίς το σκορ με τον Νέβες, αλλά φάνηκε γρήγορα πως η μεσαία της γραμμή θα υπέφερε την πίεση των Αφρικανών: ο Βιτίνια, ο Μπρόυνο Φερνάντεθ και ο Μπερνάντο Σίλβα έπαιζαν μόνο με την μπάλα στα πόδια και χωρίς αυτή δεν έκαναν το παραμικρό. Η άμυνα των Πορτογάλων ήταν ακάλυπτη συνεχώς, ο Μπακαμπού έβγαινε από παντού, το Κονγκό άργησε απλά να ισοφαρίσει (το έκανε με μια κεφαλιά του Ουισά στο 48΄) και διεκδίκησε την νίκη στην επανάληψη: παρά την μεγάλη κατοχή μπάλας στο δεύτερο ημίχρονο οι Πορτογάλοι έχουν δυο σουτ στην εστία όλα κι όλα.

Κι ο Κριστιάνο; Η περίπτωσή του είναι μοναδική. Η παρουσία του αναγκάζει την Πορτογαλία να παίζει αποκλειστικά σχεδόν για αυτόν. Ο Τερί Ανρί είπε πως μοιάζει να τους ενδιαφέρει πιο πολύ το πως αυτός θα σκοράρει παρά το πως θα κερδίσει η ομάδα: έχει φυσικά δίκαιο. Ο Κριστιάνο στρατοπέδευσε στην περιοχή σε όλη την διάρκεια του ματς ζητώντας συνεχώς την μπάλα: το ότι θα του την έδιναν ήταν τόσο προβλέψιμο ώστε αρκούσε στους στόπερ του Κονγκό να έχουν στο μυαλό τους στο πως θα βγουν στην μπάλα πρώτοι για να καταστραφεί το σύνολο των πορτογαλικών επιθέσεων. Το Κονγκό έπαιζε με τρία στόπερ, που απλά είχαν το μυαλό τους στον Κριστιάνο σαν να ήταν δεδομένο πως μόνο αυτός θα απειλούσε και πως οι συμπαίκτες του απαγορεύεται και να σουτάρουν. Ο Μαρτίνεθ τον κράτησε σε όλο το ματς: είναι βάρος και το ξέραμε, αλλά να ζητήσει να βγει μόνος του είναι κομμάτι απίθανο. Ολη η αυτή η παράξενη συνθήκη κάνει τα ματς των Πορτογάλων κάτι μοναδικό: και να μην σε ενδιαφέρει ο Ρονάλντο και να μην ξέρεις ποιος είναι βλέπεις μια ομάδα που παίζει σχεδόν αποκλειστικά για ένα παίκτη κι αναρωτιέσαι τι είδους ποδόσφαιρο είναι αυτό.

Ποιο είναι το ενδιαφέρον της ιστορίας; Ότι ο Κριστιάνο είναι πιθανότατα κι ο μόνος που για αυτό προβληματίζεται. Ολοι οι άλλοι θεωρούν απλά χρέος τους να παίζουν για αυτόν. Αν βρει τρόπο ο ίδιος να γίνει πιο χρήσιμος ίσως κάτι αλλάξει: αλλιώς κάθε ματς της Πορτογαλίας θα είναι όμοιο! Ο αντίπαλος θα περιμένει κλείνοντας τον Ρονάλντο. Και η Πορτογαλία θα ζει την μέρα της Μαρμότας, χωρίς μάλιστα να υπάρχει σε αυτή και τίποτα το πρωτότυπο.

Ανεμοστρόβιλος Λουίς Ντίαζ και Χάμες

Τι άλλο αληθινά ενδιαφέρον υπήρξε χθες; Το ντεμπούτο της Κολομβίας κόντρα στο Ουζμπεκιστάν του Φάμπιο Καναβάρο. Όπως όλα τα ματς που μεταδίδονται στην Ελλάδα χαράματα, αλλά γίνονται στις ΗΠΑ στις 9 το βράδυ ήταν κι αυτό σπουδαίο. Το Ουζμπεκιστάν, ψαρωμένο αρκετά στην αρχή, τρόμαξε τους Κολομβιανούς στο δεύτερο ημίχρονο όταν λύθηκε κλείνοντας το ματς με ένα δοκάρι στις καθυστερήσεις κι ενώ το σκορ ήταν στο ρευστό 2-1. Είναι μια ομάδα με εντελώς άγνωστους παίκτες, αλλά τεράστιο πατριωτικό φρόνιμο. Ομως η Κολομβία έχει πολλές αρετές. Ο Λουίς Ντίαζ είναι μπροστά ένας ανεμοστρόβιλος. Οι Αρίας, Λάνα και Πουέρτα στη μεσαία γραμμή μαζεύουν μπάλες ασταμάτητα. Αλλά πιο πολύ χάρηκα για τον παλιόφιλο Χάμες Ροντρίγκες, που παίζοντας πότε στα δεξιά και πότε πίσω από τους κυνηγούς, είναι πάντα υπέροχος με την μπάλα στα πόδια: η Κολομβία είναι η ομάδα του και μόνο αυτή έχει αγαπήσει πραγματικά – όπου αλλού έπαιξε προσπαθούσε απλά να κάνει την δουλειά του. Θέλω να τους ξαναδώ. Όπως και τον Γιρενκί που έκρινε το ματς Γκάνα – Παναμάς δίνοντας την νίκη στους Αφρικάνους. Παίζει στην Νόρντζελαντ στην Δανία. Που δικαίως πολλοί στην Ευρώπη πιστεύουν πως έχει κάποιους από τους καλύτερους σκάουτερ στην Ευρώπη.

Η απαίτηση του Τραμπ

Thu, 18 Jun 2026 08:15:53 GMT

Στο ξεκίνημα της δεύτερης μέρας του μουντιάλ θα έχουμε μια απάντηση στην ερώτηση πόσο μακριά μπορεί να πάνε οι γηπεδούχοι, που αυτή την φορά είναι τρεις. Το να προχωρήσει ο γηπεδούχος είναι πάντα καλό για μια διοργάνωση, αλλά δεν σημαίνει ότι αν δεν τα καταφέρει θα υπάρξει και κάποια καταστροφή. Oι καιροί που όποια χώρα διοργάνωνε το μουντιάλ αγόραζε και το δικαίωμα διάκρισης της Εθνικής ομάδας της μοιάζουν να πέρασαν ανεπίστρεπτή. Στο εφετινό μουντιάλ είναι απλά ενδιαφέρον ότι οι τρεις γηπεδούχοι έχουν και ομάδες με δυνατότητες: έτσι φάνηκε στις πρεμιέρες τους.

Διαφορετικές ομάδες μεγάλα όνειρα

Οι τρεις γηπεδούχοι έχουν φέτος μεγάλα όνειρα: οι Μεξικάνοι θέλουν να ξεπεράσουν το όριο τους στο μουντιάλ, που είναι ο προημιτελικός – έχουν φτάσει στα προημιτελικά και τις δυο φορές που το διοργάνωσαν. Οι Αμερικάνοι δηλώνουν έτοιμοι για κάτι σπουδαίο. Και οι Καναδοί πιστεύουν πως μια πρόκριση, έστω στους 32, θα βοηθήσει ώστε να υπάρξει ακόμα πιο μεγάλο ενδιαφέρον για το ποδόσφαιρο στη χώρα τους.

Χαράματα Παρασκευής το Μεξικό αγωνίζεται με την Νότιο Κορέα: στην πρεμιέρα τους κέρδισαν και οι δυο, οι πρώτοι την Νότιος Αφρική και οι δεύτεροι τους Τσέχους. Λίγο πιο νωρίς ο Καναδάς θα αγωνιστεί με το Κατάρ: και οι δυο έρχονται από ισοπαλίες – ο Καναδάς με την Βοσνία και το Κατάρ με την Ελβετία. Και αύριο οι Αμερικάνοι αντιμετωπίζουν τους σκληρούς Αυστραλούς: κέρδισαν στην πρεμιέρα τους την Παραγουάη αλλά και η Αυστραλία τα κατάφερε με τους Τούρκους. Οι Μεξικάνοι και οι Αμερικάνοι παίζουν την πρωτιά στον όμιλο: σίγουρα έχουν στα υπόψιν τους ότι και η ισοπαλία μπορεί να δίνει πρόκριση κι αυτό είναι παγίδα. Ο Καναδάς παίζει πολλά περισσότερα.

Ένα χτύπημα στο κεφάλι

Από τον Καναδά στο πρώτο ματς έλειψε πάρα πολύ ο Ντέιβις, ο δεξιός μπακ της Μπάγερν Μονάχου είναι σαφώς ο πιο προικισμένος παίκτης της μαχητικής και συμπαθητικής αυτής ομάδας. Του έλειψε επίσης ένα σέντερ φόρ. Όταν πέρασε στο γήπεδο ένας τέτοιος, ο Λάριν, ο Καναδάς βρήκε τουλάχιστον ένα σημείο αναφοράς στην επίθεσή του: να σημειώσω ότι τον συγκεκριμένο ποδοσφαιριστή τον έχουν προτείνει κατά καιρούς σε όλες τις ελληνικές ομάδες! Τι άλλο έλειψε στον Καναδά στην πρεμιέρα; Ένας ηγέτης. Το είδος του ποδοσφαιριστή που μπορεί να πάρει την κατάσταση στα χέρια του και με πρωτοβουλίες να κάνει αυτό το κάτι παραπάνω που στο παγκόσμιο κύπελλο είναι απαραίτητο.

Ένα τέτοιο ποδοσφαιριστή τον έχουν οι Μεξικάνοι. Ομολογώ ότι δεν περίμενα πως θα έβλεπα σε ρόλο πρωταγωνιστή τον Ραούλ Χιμένεθ στα 35 του. Τα καλύτερα του χρόνια μου φαινόταν ότι ανήκουν στο παρελθόν και δεν περίμενα ότι θα ήταν βασικός. Αλλά ο Αγκίρε είναι ένας προπονητής που αγαπάει τους έμπειρους παίκτες και κυρίως θέλει ένα σέντερ φόρ που να δουλεύει πολύ για τους υπόλοιπους: αυτό έκανε ο Χιμένεθ στο πρώτο ματς. Είναι μεγάλος μαχητής ο Χιμένεθ: πριν έξι χρόνια μια σύγκρουσή του με τον Νταβίντ Λουίς σε ένα παιγνίδι της Γουλβς στην οποία αγωνιζόταν με την Αρσεναλ παραλίγο να γίνει λόγος να κόψει το ποδόσφαιρο. Το χτύπημα στο κεφάλι ήταν από τα χειρότερα που είχε ποτέ ποδοσφαιριστής, ο Μεξικάνος έμεινε έξω για μήνες και δεν του ήταν εύκολο να επιστρέψει στα γήπεδο και να σκοράρει για τη Γουλβς. Άλλαξε περιβάλλον, πήγε στη Φούλαμ του Μάρκο Σίλβα και τη σεζόν 2024/25 πέτυχε 18 γκολ. Κάπως έτσι επέστρεψε και στην Εθνική και με την εμπειρία του μοιάζει έτοιμος να την πάρει από το χέρι.

Το άλλο μεγάλο όπλο του Μεξικού είναι το υψόμετρο. Οι Μεξικάνοι είναι συνηθισμένοι να αγωνίζονται σε αυτή την παράξενη συνθήκη η οποία πάντως δεν δημιούργησε μεγάλα προβλήματα στους Νοτιοκορεάτες στην δική τους πρεμιέρα. Στην Γκουανταλαχάρα ο Χουάνκ έδωσε ρεσιτάλ κουμαντάρονται την ομάδα αλλά και σκοράροντας το κρίσιμο γκολ της ισοφάρισης απέναντι στους Τσέχους και όλοι οι υπόλοιποι έτρεξαν. Βέβαια αν το ματς δε γινόταν στο υψόμετρο, ίσως να έτρεχαν και περισσότερο: κανείς δεν το ξέρει. Το Μεξικό - Νότιος Κορέα υπόσχεται πολλά διότι και οι δύο ομάδες έχουν φιλοδοξίες και έδειξαν ότι έχουν και τρόπους - κυρίως για να φτάνουν στο γκολ. Και όπως έχουμε καταλάβει μέχρι τώρα όποιος στη διοργάνωση αυτή, όποιος αυτό μπορεί να το κάνει με σχετική ευκολία παίρνει το αποτέλεσμα που θέλει. Αλλά κανείς δεν σου χαρίζει τίποτα.

Μια άσκηση για τον Ποτσετίνο

Οι Αμερικάνοι μου άρεσαν πάρα πολύ στο πρώτο παιχνίδι τους. Ο Ποτσετίνο έχει φτιάξει μια ομάδα από τις δικές του. Έχει έναν ηγέτη στην επίθεση, τον Πούλισιτς, έχει μέσους όπως ο Τίλμαν και ο Ανταμς που μπορεί να τρέξουν μαραθώνιο, έχει τον ΜακΚίνεϊ, που μπορεί να αγωνίζεται και σαν μέσος και σαν δεύτερος επιθετικός και έχει φυσικά κι έναν αξιόπιστο σέντερ φορ: ο Μπαλογκούν στη Γαλλία έχει κάνει θραύση. Ποιο μπορεί να είναι το πρόβλημα των Αμερικανών; Οι μεγάλες απαιτήσεις για διάκριση, που υπάρχουν από την ομοσπονδία τους, από το ΜLS, αλλά και από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ.

O Ποτσετίνο αποκάλυψε πως μετά τη νίκη κόντρα στην Παραγουάη στην πρεμιέρα τον φώναξαν μερικές ώρες μετά το τέλος του ματς για να μιλήσει με κάποιον στο τηλέφωνο: ήταν ο πρόεδρος. Όπως είπε δεν του έδωσε συγχαρητήρια για τη νίκη, αλλά του υπενθύμισε ότι αυτή είναι η πρώτη από τις πολλές που η ομάδα του πρέπει να κάνει για να πετύχει κάτι σπουδαίο: μόλις τελειώσει με την συμφωνία με το Ιραν ο Τραμπ θα καταφθάσει περιμένοντας το κύτελλο!

Το ματς με την Αυστραλία θα είναι μια αληθινή άσκηση για τις ΗΠΑ. Οι Αμερικάνοι θα αντιμετωπίσουν μια ομάδα που ξέρει να παίζει άμυνα – χαίρεται να το κάνει. Οι κλειστές άμυνες είναι το πρόβλημα που μπορεί να το έχουν μπροστά τους και στη συνέχεια, αν καταφέρουν να προκριθούν.

Χωρίς βολική ισοπαλία

Το πρόγραμμα έχει σήμερα και δύο ακόμα παιχνίδια. Για τον πρώτο όμιλο η Τσεχία, που έχασε στην πρεμιέρα από την Νότιο Κορέα αντιμετωπίζει τους Μπαφάνα Μπαφάνα παίζοντας τα ρέστα της. Είναι μια ομάδα έμπειρων παιδιών: κόντρα στους Κορεάτες κάπου ο Σικ και οι υπόλοιποι έμειναν από δυνάμεις. Για το δεύτερο όμιλο η Ελβετία περιμένει τη Βοσνία: έχουν από ένα βαθμό και οι δύο, όπως και ο Καναδάς και το Κατάρ – εδώ περιθώρια για ισοπαλία δεν έχει κανείς. Κι αν οι Ελβετοί είναι καλύτεροι, κανείς δεν μπορεί να ξεγράψει τους Βόσνιους. Ειδικά σε ένα παιχνίδι που μπορεί να κάνουν αυτό που ξέρουν καλά, δηλαδή να παίξουν άμυνα και αντιθέσεις.

Tι σκοπό έχεις παιχταρά μου;

Wed, 17 Jun 2026 08:09:07 GMT

Είσαι κοντά στα 40, εμφανίζεσαι στο έκτο σου μουντιάλ και φτάνεις τις 200 εμφανίσεις με την Εθνική σου ομάδα. Θες να πετύχεις ένα γκολ για να έχεις κι εσύ λίγη από την λάμψη που στην ποδοσφαιρική ιστορία έχει ο αξέχαστος Ροζέ Μιλά, που κατάφερε να σκοράρει σε αυτή την ηλικία με το Καμερούν. Όλα αυτά μπορείς να τα κάνεις γιατί κουβαλάς μια καριέρα που σου επιτρέπει να έχεις την απαραίτητη πίστη πως θα τα καταφέρεις.

Είσαι κοντά στα 40, εμφανίζεσαι στο έκτο σου μουντιάλ και φτάνεις τις 200 εμφανίσεις με την Εθνική σου ομάδα. Εχεις κερδίσει το ακριβώς προηγούμενο μουντιάλ, δεν έχεις να αποδείξεις τίποτα σε κανένα, και στην πρεμιέρα σου πετυχαίνεις το πρώτο χατ τρικ σε τελικά Παγκοσμίου κυπέλου στην καριέρα σου. Επιπλέον κάνεις μια εμφάνιση που τέσσερα χρόνια, πριν όταν το Παγκόσμιο Κύπελλο το πήρες σπίτι σου, δεν έχεις κάνει. Ολα αυτά μπορείς να τα κάνεις μόνο αν είσαι ο Μέσι, δηλαδή ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών για όσους δεν υποφέρουν από την νοσταλγία των παιδικών τους χρόνων. Όταν ο Μέσι έγινε αλλαγή από τον Σκαλόνι, μετά το τρίτο του γκολ τον αποθέωσαν όχι μόνο όλοι οι παρόντες στο στάδιο (το οποίο οι 25 χιλιάδες οπαδοί της Αργεντινής είχαν μετατρέψει σε Μπομπονιέρα), αλλά νομίζω όλοι όσοι ήταν μπροστά στις τηλεοράσεις: όσοι ήταν στο Δυτικό ημισφαίριο πρέπει να σηκώθηκαν όρθιοι κι αυτοί. Οι υπόλοιποι απλά τρίβαμε τα ξενυχτισμένα μας μάτια: αυτά που κάνει δεν υπάρχουν.

Το ματς του Μέσι κόντρα στην Αλγερία είναι από αυτά που προκαλούν αυθόρμητα την ερώτηση «τι σκοπό έχεις παιχταρά μου;» - δεν μπορείς να πεις τίποτα άλλο. Ο Αργεντίνος έκανε 6 σουτ, πέτυχε τρία γκολ, δυο από αυτά ήταν καταπληκτικά και σε άφησε με την βεβαιότητα ότι θα μπορούσε να πετύχει τουλάχιστον πέντε! Σίγουρα τον βοήθησε η σαστισμένη εμφάνιση του τερματοφύλακα της Αλγερίας Ζιντάν, γιού του Ζιζού, που ήταν ο άτυχος της συναρπαστικής αυτής ιστορίας αλλά η φλόγα του Μέσι καίει κι αυτή είναι η είδηση όχι της βραδιάς, αλλά όλης της πρώτης αγωνιστικής του μουντιάλ: όποιος θέλει το Παγκόσμιο Κύπελλο πρέπει να τα βάλει μαζί του.

Η Αργεντινή, στα υπόλοιπα, έδειξε αμέσως καλύτερη από όσο ήταν τέσσερα χρόνια πριν και δεν κάνω την σύγκριση με την τότε καταστροφική πρεμιέρα της κόντρα στην Σαουδική Αραβία: μιλάω γενικά για το ματς. Στην Αλγερία, μια ομάδα ισάξια της Αιγύπτου, δεν άφησε καμία πραγματική ευκαιρία. Το ματς ξεκίνησε με δυο εκατέρωθεν γκολ που από το VAR ακυρώθηκαν κι ολοκληρώθηκε με τον κόσμο να περιμένει να ξαναδεί τον Λιο. Η απόφαση του οποίου να πάει στο Μαϊάμι μπορεί να αποδειχτεί σημαντική για την ίδια την ιστορία του ποδοσφαίρου κι όχι απλά για τον ίδιο.

ΕμΠάπε ηγέτης και σωτήρας

Πριν το σόου του Μέσι είχε προηγηθεί το σόου του ΕμΠαπέ που με δυο γκολ κι ένα πλήθος από πρωτοβουλίες οδήγησε την Γαλλία σε νίκη κόντρα στην πολύ καλή Σενεγάλη, που την έμπλεξε για ένα ημίχρονο: η ομάδα του Τζάκσον, του Μανέ και του Σαρ θα πρεπε να έχει προηγηθεί αφού στα πρώτα 45 λεπτά υπήρχαν μόνο ευκαιρίες της. Το ματς έμοιαζε πολύ με το παιγνίδι της Βραζιλίας με το Μαρόκο. Σε εκείνο, στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου ο Κάρλο Αντσελότι είχε κάνει δυο αλλαγές παικτών πριν αλλάξει και το σχήμα συνολικά. Στο χθεσινό, ο Ντιντιέ Ντεσάν δεν έκανε απολύτως τίποτα: ζήτησε απλά από τους παίκτες του να παίξουν πιο πολύ για τον ΕμΠαπέ, σημείο αναφοράς μιας ομάδας που είναι γεμάτη από τρομερούς επιθετικούς – στον Μπαρκολά πχ χρειάστηκαν σκάρτα είκοσι λεπτά για να βάλει το σημάδι του βρίσκοντας το γκολ του 2-0 στο 80΄.

Ο Ντεσάν διάλεξε μια σούπερ εκδοχή της Γαλλία που βρέθηκε με τέσσερις κυνηγούς στο γήπεδο: με τον Ολίσε και τον Ντουέ στο πλάι και τον Ντεμπελέ πίσω από τον ΕμΠαπέ. Ολο αυτό έκανε τον Τσουαμενί και τον Ραμπιό για μια ώρα να υποφέρουν το πρέσινγκ των Σενεγαλέζων. Αλλά όταν στο δεύτερο ημίχρονο οι Γάλλοι άρχισαν να παίζουν για τον ΕμΠαπέ (και κάθετα) η σεμνή τελετή έλαβε τέλος. Ο φορ της Ρεάλ Μαδρίτης βρήκε δυο γκολ, είχε άλλες δυο μεγάλες ευκαιρίες, ζήτησε ένα πέναλτι που δεν πήρε αλλά ήταν χρήσιμο για να πανικοβάλει την άμυνα της Σενεγάλης που άξιζε και βρήκε το γκολ της τιμής στο 94΄με τον Μπαγιέ (παιδί θαύμα της Παρί Σεν Ζερμέν) προκαλώντας λίγη αναστάτωση στους Γάλλους πριν ο ΕμΠάπε με το ωραιότερο γκολ της βραδιάς δώσει τέλος στο ματς. Η Γαλλία είναι εδώ. Κι αν βρει λίγη μεγαλύτερη ισορροπία θα είναι πάλι επικίνδυνη.

Καλώς τον Χάλαντ

Στην βραδιά των μεγάλων σκόρερ την σκυτάλη πήρε ο Χάλαντ. Στο πρώτο του μουντιάλ ηγείται μιας Νορβηγίας αρκετά φιλόδοξης. Το Ιράκ, ο πρώτος της αντίπαλος, υπέφερε όταν η μπάλα σηκωνόταν ψηλά: οι Νορβηγοί έχουν 7 παίκτες πάνω από 1,80 και οι Ιρακινοί τρεις. Στα κόρνερ έβλεπες καταστάσεις που θύμιζαν μπάσκετ, αλλά την ζημιά οι μαχητές Ιρακινοί δεν την έπαθαν από στημένες φάσεις αλλά από τον Χάλαντ και την ικανότητα του εντός περιοχής να φτάνει σε κάθε μπάλα και να τιμωρεί κάθε λάθος: αυτή είναι η ιστορία των δύο πρώτων γκολ. Στο πρώτο ο φορ της Σίτυ μπαίνει με την μπάλα στα δίχτυα με όλη την ορμή και την φόρα του μετατρέποντας σε ασιστ ένα παράλληλο γύρισμα του Νούσα. Στο δεύτερο απλά τιμωρεί μια επιπολαιότητα του Ζιντάν: είναι σαν να του λέει «με μένα δεν παίζουν». Διώχνοντας το άγχος της πρεμιέρας στο δεύτερο ημίχρονο, και παρά την μέτρια βραδιά του κουρασμένου Εντρεγκραντ, οι Νορβηγοί ολοκληρώνουν κάνοντας επίδειξη δύναμης. Ο Οστιγκαρντ έχει την καλή συνήθεια να σκοράρει, ο Τόρσβελντ δεν είναι Χάλαντ αλλά δεν συγχωρεί. Οι Ιρακινοί πανηγύρισαν σαν τρελοί το γκολ της προσωρινής ισοφάρισης του Χουσεϊν: τον πατέρα του τον έχει σκοτώσει η Αλ Κάιντα, ο αδερφός του είναι εξαφανισμένος χρόνια τώρα, ο ίδιος είναι φορ ράτσας. Και αν με τέτοια οικογενειακά προηγούμενα έχει όρεξη να παίζει ποδόσφαιρο είναι τιμή μας που τον βλέπουμε.

Κοιμόμουνα και ξύπνησα

Μετά το σόου των τριών αστέρων την βραδιά ολοκλήρωσε η Αυστρία κερδίζοντας τα χαράματα την Ιορδανία με 3-1. Όχι τόσο εύκολα όσο δείχνει το τελικό σκορ. Το γκολ του Αρναούτοβιτς που διαμόρφωσε το 3-1 ήρθε στο 93΄ με πέναλτι. Κοιμόμουνα, όχι πάντως γιατί το ματς με έστειλε για ύπνο – απλά δεν άντεξα. Τους Αυστριακούς τους έχω σε μεγάλη εκτίμηση, θα τους δω προσεχώς.

Η χαρά της συζήτησης

Wed, 17 Jun 2026 08:02:47 GMT

Απόψε ξεκινάνε η Αγγλία και η Πορτογαλία, δυο ομάδες που συγκαταλέγονται μεταξύ των φαβορί για την κατάκτηση του μουντιάλ, και που είναι δεδομένο πως ακόμα κι αν δεν το κατακτήσουν δεν θα περάσουν απαρατήρητες. Και οι δυο αυτές ομάδες έχουν ενδιαφέρουν για τις συζητήσεις που δημιουργούν. Η Αγγλία γιατί έχει εκατομμύρια φίλους στον κόσμο που περιμένουν να την δουν να κερδίζει κι αυτό από μόνο του αρκεί για να υπάρχουν υπερβολές. Η Πορτογαλία γιατί έχει πάντα τον Κριστιάνο Ρονάλντο.

Για να δούμε σε τι κατάσταση θα τις συναντήσουμε.

Οι κλήσεις του Τούχελ

Όπως συμβαίνει συχνά, η Αγγλία μπαίνει στο παγκόσμιο κύπελλο με μια πληθώρα αντιπαραθέσεων και προβληματισμών να την συνοδεύουν. Αυτή τη φορά, η ομάδα του Τόμας Τούχελ, ο οποίος είναι στο τιμόνι της για λιγότερο από ενάμιση χρόνο, είναι πιο ήρεμη από όσο έχουμε συνηθίσει καθώς δεν έχει προπονητή κάποιον ταυτισμένο με μεγάλες ήττες όπως ήταν ο Γκάρεθ Σάουθεγκέιτ αλλά και πάλι μια μικρή γκρίνια δεν λείπει. Αιτία των συζητήσεων στο νησί (κι όχι μόνο…) αυτή την φορά δεν είναι τα αποτελέσματα του προπονητή, που για την ώρα είναι πολύ καλά, αλλά οι κλήσεις του πριν το μουντιάλ. Ο Τούχελ άφησε εκτός τρεις από τους πιο ταλαντούχους παίκτες που υπάρχουν αυτή την στιγμή στο θερμοκήπιο της Εθνικής Αγγλίας: τον Φόντεν, τον Πάλμερ και τον Αλεξάντερ-Άρνολντ, αλλά και μερικούς βετεράνους που είχαν παίξει σημαντικό ρόλο σε πρόσφατα μεγάλα τουρνουά όπως είναι ο Μαγκουάιρ και ο Σο. Αφησε επίσης εκτός αποστολής σχεδόν όλα τα ταλέντα που αναδείχθηκαν στην τελευταία σεζόν της Πρέμιερ λιγκ (Λιούις-Σκέλι, Νγκουμοχά, Κόλγουιλ κτλ). Και για να μεγαλώσει τις συζητήσεις κάλεσε τρεις παίκτες που λίγοι περίμεναν καθώς φαίνεται να προέρχονται από άλλες εποχές: αναφέρομαι στον Στόουνς, στον Χέντερσον και στον Τόνεϊ.

Ο Τούχελ δεν είχε ποτέ πρόβλημα να πάρει σκληρές αποφάσεις και στις ομάδες που έχει δουλέψει συχνά κατέληγε σε συγκρούσεις με τους παίκτες του, αλλά δεν νομίζω πως υπάρχει προπονητής που θα ήθελε να δείξει ξεροκεφαλιά και πυγμή με τις κλήσεις που θα κάνει ετοιμάζοντας μια ομάδα για την συμμετοχή της στο Παγκόσμιο Κύπελλο (ειδικά όταν αυτή είναι μια εθνική ομάδα που έχει ανάγκη διάκρισης όπως η Εθνική Αγγλίας). Οι κλήσεις που έκανε δεν είναι απλές. Πώς, λοιπόν, μπορούμε να τις εξηγήσουμε; «Εβλεπα το βίντεο με το οποίο η Αγγλία έκανε γνωστή την σύσταση της Εθνικής της ομάδας. Είναι όμορφο αλλά νομίζεις ότι έγινε για να εξοργίσει ακόμη περισσότερο όσους με τις κλήσεις διαφώνησαν» έγραψε λίγες μέρες πριν ο Γκάρντιαν.

Κριτήρια και μυστήρια

Υπάρχει κάποιου τύπου ενιαίο κριτήριο; Κλήθηκαν οι παίκτες που κλήθηκαν γιατί μπορεί να υποστηρίξουν ένα συγκεκριμένο παίγνίδι; Όχι ακριβώς. Σε μια πρόσφατη συνέντευξή του ο Τούχελ δήλωσε ότι προσπαθεί να δημιουργήσει μια Εθνική ομάδα, ικανή να εκφράσει όλα όσα αντιπροσωπεύει η Πρέμιερ λιγκ, όλες δηλαδή τις κυρίαρχες τακτικές τάσεις των πρόσφατων σεζόν του ακριβού αγγλικού πρωταθλήματος, το οποίο παράγει ομάδες που στις διεθνείς διοργανώσεις διακρίνονται.

Για τον Τούχελ η Εθνική Αγγλίας πρέπει να μπορεί να κάνει κατοχή μπάλας όπως η Σίτυ, να ξέρει την τέχνη της εκμετάλλευσης των στημένων φάσεων όπως η Αρσεναλ, να μπορεί να παίξει το ποδόσφαιρο της Αστον Βίλα που βασίζεται στην τακτική προσαρμογή αλλά και στις ατομικές μονομαχίες, να έχει πάγκο όπως η Λίβερπουλ. Για αυτό, όπως είπε, χρειάζονται ποδοσφαιριστές με διαφορετικά χαρακτηριστικά. Ετσι εξήγησε γιατί κάλεσε ένα παίκτης όπως ο Αϊβάν Τόνεϊ – ένα φορ περιοχής, που πέρασε τις δύο τελευταίες σεζόν στην Αλ-Αχλί στη Σαουδική Αραβία και που μπορεί να είναι χρήσιμος ως αλλαγή και γιατί είναι διαφορετικός από τον Χάρι Κέιν που όπως ο Γερμανός επεσήμανε «στην Μπάγερν Μονάχου έχει συνηθίσει πλέον να βγαίνει πολύ από την περιοχή και να περιμένει την μπάλα λιγότερο». «Ο Τόνι είναι κι ένας άριστος εκτελεστής πέναλτι. Κι ο Χάρι Κέιν», λέει ο Τούχελ, «λατρεύει να παίζει μαζί του». «Εχω πολλούς φορ», επιμένει ο κόουτς, «αλλά κανένα με τα χαρακτηριστικά του».

Ο Τούχελ εξήγησε επίσης τον αποκλεισμό του Αλεξάντερ-Άρνολντ εξηγώντας τον βασικό τρόπο παιγνιδιού της ομάδας του στην άμυνα. «Εχουμε ένα μοντέλο παιχνιδιού που βασίζεται στην ένταση, αλλά και στις προσαρμογές. Με βάση αυτό ο δεξιός μπακ πρέπει να μπορεί να γίνει και στόπερ αν χρειαστεί κι ο Αρνολντ αυτό δεν το αγαπάει» είπε. Ο Αλεξάντερ-Άρνολντ απάντησε με ένα μάλλον ειρωνικό στόρυ στο Instagram. Το πράγμα είναι μάλλον πιο απλό για τις περιπτώσεις των Φόντεν και Πάλμερ: οι δυο πλήρωσαν το ό,τι δεν έκαναν εντυπωσιακές σεζόν στους συλλόγους τους, όμως ίσως υπήρχε μια ελαφριά υπερβολική αυστηρότητα στην κρίση τους. Ο Φόντεν έχει 10 γκολ και 7 ασίστ αυτή τη σεζόν· ο Πάλμερ 11 γκολ και 3 ασίστ. Για τον Τούχελ το θέμα δεν είναι τι έκαναν, αλλά τι περίμεναν από αυτούς οι ομάδες τους: και για τους δυο πιστεύει πως μπορούν πολλά παραπάνω. «Τους αγαπώ και τους δύο, είναι παίκτες της ομάδας. Αλλά θα μετέφεραν σε αυτή το στρες που τους δημιούργησε μια χρονιά στην οποία δεν ανταποκρίθηκαν σε απαιτήσεις. Που έχουν και οι ίδιοι από τον εαυτό τους» είπε.

Πιο δύσκολο να εξηγηθεί είναι ο αποκλεισμός του Μαγκουάιρ, ο οποίος προέρχεται από μια εξαιρετική σεζόν και είναι πάντα πολύτιμος στις στημένες φάσεις, τόσο επιθετικά όσο και αμυντικά. Οι δε κλήσεις του Χέντερσον και, ιδιαίτερα, του Τζον Στόουνς, ο οποίος έχει παίξει μόνο 439 λεπτά στην Πρέμιερ Λιγκ αυτή τη σεζόν, είναι επίσης δύσκολο να εξηγηθούν. Για αυτές τις αποφάσεις ο Τούχελ δεν θέλησε να είναι επεξηγηματικός: ίσως η παρουσία των τριών να έχει να κάνει με τα παραδοσιακά δύσκολα αποδυτήρια: για να το πω απλά ίσως χρειαζόταν και κάποιοι μεγάλοι για να βάλουν μια φωνή αν χρειαστεί. Οσο για τους αποκλεισμούς των μικρών σε αυτό ο κόουτς ήταν απόλυτος: όλοι θα έχουν τις ευκαιρίες του αλλά προσεχώς – όταν θα υπάρχουν τουρνουά λιγότερο απαιτητικά από το παγκόσμιο κύπελλο.

Η Αγγλία αρχίζει με ένα ματς – παγίδα κόντρα στην Κροατία. Που δεν θυμίζει καθόλου την ομάδα του Μόντριτς, του Πέρισιστς, του Μάτζουκιτς και των υπόλοιπων που εντυπωσίασαν το 2018, αλλά ούτε και την ομάδα που στο Κατάρ έφτασε στα ημιτελικά πετώντας εκτός την Βραζιλία. Ωστόσο η ειδικότητα των Αγγλων είναι να μπλέκουν κυρίως με αντιπάλους που δεν υπολογίζουν όσο σωστά πρέπει. Και όταν αυτό συμβεί σταματάνε να μιλάνε για κλήσεις, αλλά για τα αποτελέσματα που τόσο τους λείπουν. Και σε αυτό το σημείο όλα μπερδεύονται πολύ. Η Αγγλία έχει την πιο μεγάλη ανάγκη από οποιαδήποτε άλλη ομάδα να κάνει ένα καλό ξεκίνημα.

Ένα σόου που κρατάει μια ζωή

Απόψε ξεκινά και το έκτο μουντιάλ του Κριστιάνο Ρονάλντο που και πάλι μοιάζει πιο σημαντικός από την Πορτογαλία κι ας είναι πάνω από 40 ετών. Η Πορτογαλία ξεκινά κόντρα στο Κονγκό: κανονικά θα έπρεπε οι παίκτες του Κονγκό να ζητήσουν να βγάλουν φωτογραφίες με τον Κριστιάνο και να τους υπογράψει κι αυτόγραφα αλλά μην το περιμένετε. Οι Αφρικάνοι έχουν σκοπό να τον κάνουν να δεινοπαθήσει. Διότι η καριέρα του Ρονάλντο μοιάζει να έχει αποκτήσει τις τεράστιες διαστάσεις ενός προσωπικού σόου, και είναι κόμμάτι αμφίβολο αν όλος ο υπόλοιπος κόσμος γουστάρει την συμμετοχή σε αυτό σε ρόλο κομπάρσου.

Σίγουρα πάντως αυτή την συμμετοχή την γουστάρουν οι συμπαίκτες του. Στην Πορτογαλία την συζήτηση περί αποχώρησης του Κριστιάνο δεν την καταλαβαίνουν: θα παίζει όσο θέλει και κατά πάσα πιθανότητα θα παίζει και πάντα ως βασικός και θα σπάσει όλα τα ρεκόρ που μπορεί. Γιατί; Γιατί είναι πάντα ο Ρονάλντο, ένα είδος εθνικού ήρωα – μπορεί και κάτι περισσότερο.

Ποιο είναι το όνειρό του; Προφανώς να κατακτήσει το μουντιάλ. Μπορεί να το κάνει; Είναι πολύ δύσκολο. Δεν τα κατάφερε όταν ήταν νεότερος κι έκανε συλλογές από Χρυσές Μπάλες. Το 2006 έφτασε στον ημιτελικό, έχασε κι έβαλε τα κλάματα. Το 2010 η Πορτογαλία του έπεσε νωρίς στους πανίσχυρους Ισπανούς και αποχαιρέτησε το τουρνουά πριν αρχίσει. Το 2014 είχε τυπική συμμετοχή – ίσως και άλλες προτεραιότητες. Το 2018 πήγε στην Ρωσία κατάκοπος. Στο Κατάρ η επιμονή του να παίζει βασικός ήταν κάτι σαν επίδειξη παγκόσμιο ρεκόρ εγωισμού σε παγκόσμια τηλεοπτική μετάδοση. Τώρα το τουρνουά είναι πολύ σκληρό κι ακόμα και για αυτόν που έχει βαλθεί να νικήσει τον χρόνο το να είναι σε τοπ φόρμα για σαράντα μέρες ταξιδεύοντας συνεχώς και παίζοντας μέσα στην ζέστη στις ΗΠΑ μοιάζει απάνθρωπο.

Το ακόμα πιο περίεργο στην ιστορία είναι ότι η Πορτογαλία μοιάζει ικανή να διεκδικήσει το μουντιάλ. Είναι ομάδα έμπειρη, έχει μια καταπληκτική μεσαία γραμμή (με τον Βιτίνια κουμανταδόρο), έχει παίκτες στην επίθεση έτοιμους να κάνουν την διαφορά. Αλλά έχει τον Κριστιάνο Ρονάλντο. Κι αρέσει δεν αρέσει σε αυτόν αρχίζουν και τελειώνουν όλα.

Ο ελέφαντας στο δωμάτιο

Tue, 16 Jun 2026 08:34:00 GMT

Το πρόγραμμα θέλησε να ξεκινήσουν απόψε τις υποχρεώσεις της οι δυο φιναλίστ του προηγούμενου μουντιάλ. Οι Γάλλοι και οι Αργεντινοί δεν είναι στον ίδιο όμιλο, αλλά έχουν ένα κοινό σημείο. Ο κόσμος τους κοιτάζει με ενδιαφέρον γιατί μεταξύ άλλων κουβαλάνε τα πιο ενδιαφέροντα αινίγματα. Οι Γάλλοι εξαρτώνται από τον ΕμΠαπέ και ελπίζουν αυτός να έχει ωριμάσει. Και στην Αργεντινή θα δούμε αν ο Μέσι νίκησε το χρόνο. Φύγαμε.

Ο Ντιντιέ Ντεσάν προπονεί τη Γαλλία από το 2012. Έφτασε στον τελικό του Euro του 2016, κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018, έφτασε στον τελικό του μουντιάλ του 2022 και έχασε στα ημιτελικά του Euro του 2024 από την Ισπανία που το κέρδισε. Με αυτά τα αποτελέσματα ο Ντεσάν έπρεπε να λατρεύεται. Αλλά οι Γάλλοι γκρινιάζουν χωρίς να καταλαβαίνουν το είδος της δυσκολίας της δουλειάς του. Η Γαλλία έχασε το τελευταίο φιλικό πριν από το Παγκόσμιο Κύπελλο με 1-2 από την Ακτή Ελεφαντοστού. Στο δεύτερο ημίχρονο, όταν ο Ντεσάν πειραματίστηκε περισσότερο κάνοντας αλλαγές διάταξης που δεν συνηθίζει (η Γαλλία έπαιξε 4-4-2 με δύο φορ, τον Τουράμ και τον Ματέτα) φάνηκε παθητική και εύθραυστη στην άμυνα. Το ματς ήταν «μια προειδοποίηση για τις δυσκολίες που περιμένουν τον Ντεσάν στις ΗΠΑ» σύμφωνα με την L'Equipe. Η δέσμευση του προπονητή πως θα φύγει μετά το μουντιάλ ό,τι και να γίνει δεν εκτόνωσε τίποτα. Η Γαλλία ξεκινά απόψε κόντρα στην Σενεγάλη και ο προπονητής της που τρέχει τον καλύτερο κύκλο αποτελεσμάτων έχει πίεση για ένα απλό λόγο: γιατί είναι αδύνατον να χωρέσει στην ενδεκάδα όλους τους σπουδαίους παίκτες που έχει: κυρίως τους κυνηγούς.

Έναν αλλά καλό

Ας μην το θεωρητικοποιούμε, ας το δούμε. Ο Ντεσάν, όπως φαίνεται, έχει αποφασίσει να παίξει με τέσσερις επιθετικούς παίκτες, κι αυτό σημαίνει πως θα πρέπει να αφήσει στον πάγκο έναν από τους Εμπαπέ, Ντεμπελέ, Ολίσε, Ντουέ και Τσέρκι, εκτός από τους Μπαρκόλα, Μάρκους Τουράμ, Ματετά και Ακλιούς που δεν χωράνε έτσι κι αλλιώς. Όπως είναι κατανοητό θα μείνει έξω ή ο Τσερκι η ο Ντουέ. Που παραφράζοντας την γνωστή έκφραση, αν κάτι δεν πάει καλά αυτό σημαίνει πως ο Ντεσάν ξεκινά «με ένα λάθος από τα αποδυτήρια». Και γιατί και οι δυο αυτοί σε όλες τις ομάδες θα ήταν αναντικατάστατοι. Από παιχνίδι σε παιχνίδι, ο Τσέρκι μοιάζει ολοένα και πιο πολύ κεντρικός μέσος που η Εθνική Γαλλίας περίμενε για να την κάνει πιο απρόβλεπτη ενώ πλέον δείχνει και τις ικανότητές του στο γκολ. Από την πλευρά του, ο Ντουέ, ο οποίος ξεκινάει στα δεξιά συνήθως, είναι το παιδί θαύμα της Παρί Σεν Ζερμέν. Που δεν είναι η πρωταθλήτρια Γαλλίας αλλά η δυο φορές σερί πρωταθλήτρια Ευρώπης.

Και μετά υπάρχει και το ζήτημα της ισορροπίας. Πίσω από την επιθετική τετράδα, θα πρέπει να υπάρχουν δύο μέσοι. Ο Τσουαμενί φαίνεται ο πιο κατάλληλος και ο Καντέ είναι ο προτιμώμενος του προπονητή. Αλλά στη Γαλλία, πιέζουν για να παίξει ο Ζαΐρ-Εμερί, θυμίζοντας πως ο Τσουαμενί έχει κάνει κακή σεζόν και ότι ο Καντέ που τσακώθηκε σε απευθείας μετάδοση με τον ΕμΠαπέ στο τελευταίο φιλικό έχει μεγαλώσει. Κι αν νομίζετε ότι τουλάχιστον στην άμυνα τα πράγματα είναι απλά κάνετε λάθος. Στην άμυνα, ο Ντεσάν θα πρέπει να επιλέξει δυο ανάμεσα στους Σαλίμπα, Ουπαμεκάνο και Κονατέ, στους οποίους προστέθηκε και ο Λακρουά της Κρίσταλ Πάλας που διεκδικεί χρόνο συμμετοχής. Και για τα πλάγια υπάρχουν ο Μαλο Γκούστο και ο Κουντέ στα δεξιά και ο Ντιν και ο Τέο Ερνάντεζ στα αριστερά: κι εδώ όποιον κι αν διαλέξει ο Ντεσάν, αν δεν κερδίσει θα έχει κάνει λάθος! Και για να γίνουν όλα δυσκολότερα στους Γάλλους έτυχαν κι αντίπαλοι σπουδαίοι στον όμιλο: όχι ομάδες που είναι συνηθισμένες να περιμένουν αλλά ομάδες με φιλοδοξίες. Κι έτσι στα ερωτηματικά για τις επιλογές του Ντεσάν προστέθηκαν και απορίες σχετικά με την ίδια την τακτική υπόσταση της ομάδας. Πώς θα αμυνθεί απόψε παίζοντας 4-2-1-3 απέναντι στην ταχύτητα και τη δημιουργικότητα της Σενεγάλης που ειδικά στα άκρα με τους Τζάκσον και Μανέ είναι εξαιρετική; Και τι ακριβώς θα κάνει απέναντι στον Χάλαντ και τους υπόλοιπους Νορβηγούς που χτίζουν δυναμικές επιθέσεις; Αυτό για την ώρα βέβαια δεν απασχολεί κανένα. Τι απασχολεί; Ο ελέφαντας στο δωμάτιο που λέγεται ΕμΠαπέ. Η εντύπωση που έχω είναι ότι οι Γάλλοι συζητάνε για τις επιλογές του προπονητή τους για να αποφύγουν το μεγάλο ερωτηματικό που συνοδεύει το πιο μεγάλο αστέρι τους. Αυτό είναι ένα τουρνουά που ο ΕμΠαπέ πρέπει να το κερδίσει σηκώνοντας την ομάδα στις πλάτες του. Στα 17 του κέρδισε το μουντιάλ στην Ρωσία αλλά τότε οι ηγέτες ήταν άλλοι. Εκτοτε έκανε καλά και λιγότερο καλά τουρνουά αλλά τίτλο δεν κέρδισε. Όχι με την Εθνική Γαλλίας αλλά ούτε και με την Ρεάλ.

Οι Γάλλοι πρέπει να κερδίσουν την Σενεγάλοι για να αποφύγουν γκρίνιες που υποβόσκουν. Αλλά και γιατί οι Νορβηγοί του Χάλαντ θα ξεκινήσουν λογικά με νίκη κόντρα στο Ιράκ. Κι ο Ντεσάν ξέρει πως χωρίς πρωτιά στον όμιλο όλα θα γίνουν ιδιαιτέρως περίπλοκα. Αυτή του την γνώση δεν την αμφισβητεί κανείς.

Ο Μέσι και όλοι οι άλλοι

Τι έχει κάνει τα τέσσερα τελευταία χρόνια και μετά το μουντιάλ του Κατάρ ο Λίο Μέσι; Στην Αργεντινή λένε προετοιμασία για το επόμενο. Η Αργεντινή ξεκινά απόψε με αντίπαλο την και τα μάτια θα είναι στον αρχηγό της. Δίνει το παρών σε έκτο μουντιάλ, φτάνει τις 26 συμμετοχές σε τελική φάση, σε λίγο συμπληρώνει τις 200 συμμετοχές με την φανέλα της Εθνικής Αργεντινής: ασύλληπτα πράγματα. Η Αργεντινή φιλοξενείται σε ένα καμπ στο Κάνσας και οι κάτοικοι της πόλης την έχουν υιοθετήσει: «δεν ξέρω αν θα αισθανθούμε ότι παίζουμε εντός έδρας κόντρα στην Αλγερία, αλλά στο Κάνσας σίγουρα νιώθουμε ότι βρισκόμαστε στην Αργεντινή» είπε ο κόουτς Σκαλόνι που δηλώνει αισιόδοξος. Η ομάδα του έφτασε στις ΗΠΑ με δέκα τραυματίες, η συμμετοχή του τερματοφύλακα Μαρτίνεζ επιβεβαιώθηκε χθες, το γκρουπ των ηρώων πρωταθλητών κόσμου δεν έχει ανανεωθεί, η ομάδα είναι γεμάτη μεγάλα παιδιά: νέα αστέρια ο Σιμεόνε, ο Νίκο Παζ, ο Νίκο Γκονζάλες και ο Αλμάντα, κανείς δεν βρίσκει συχνά θέση στην ενδεκάδα. Αλλά υπάρχει ο Μέσι. Δηλαδή η πίστη πως όλα γίνονται. Η χρονιά του στο ΜLS δεν ήταν ούτε κακή, ούτε σούπερ: ήταν μια χρονιά προετοιμασίας όμως ή απλά μια χρονιά που τα χρόνια άρχισαν να φαίνονται; Κι αν φάνηκαν στο MLS πως δεν θα τον βαρύνουν σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο κομμάτι σκληρότερο από αυτό που στο Κατάρ κέρδισε; Κι αν αυτόν τον βαρύνουν, μπορούν ο Λαουτάρο κι ο Αλβαρεθ να παίξουν λίγο παραπάνω για αυτόν;

Οι Αργεντίνοι δημοσιογράφοι πάντως δεν φοβούνται. Σε όσους τους λένε ότι η Αλγερία μοιάζει με την Σαουδική Αραβία που κέρδισε την Αργεντινή στο Κατάρ απαντούν πως μετά από έκείνη την ήττα ο Σκαλόνι άλλαξε επτά παίκτες στην ενδεκάδα και η Αργεντινή πήρε το κύπελλο.

Στο άλλο ματς του ομίλου στις 7 τα χαράματα η Αυστρία παίζει με την Ιορδανία. Βρε που μπλέξαμε…

Το Ιράν κατέκτησε το LA

Tue, 16 Jun 2026 08:29:00 GMT

Πόσο πιθανό είναι άραγε τέσσερα παιγνίδια της ίδιας διοργάνωσης να τελειώσουν όλα ισόπαλα και να είναι και όλα διαφορετικά; Αν μιλάμε για το μουντιάλ των 48 ομάδων, των τριών χωρών και των 15 πόλεων ακόμα κι αυτό μπορεί να συμβεί. Γιατί αν κάτι καταλαβαίνει κανείς εύκολα αυτές τις πρώτες πέντε μέρες του μουντιάλ είναι ότι η διοργάνωση αυτή δεν είναι ενιαία: οι συνθήκες των αγώνων είναι ολότελα διαφορετικές – γίνονται σε άλλες χώρες, σε άλλες ώρες και σε άλλες συνθήκες. Και κάπως έτσι κάθε παιγνίδι είναι ένα κεφάλαιο μόνο του.

Εγραψαν ιστορία

Η πλέον απροσδόκητη ισοπαλία ήταν αυτή ανάμεσα στην Ισπανία και στο Πράσινο Ακρωτήρι. Οι πρωταθλητές Ευρώπης έκαναν την αγαπημένη τους κατοχή μπάλας, είχαν ευκαιρίες (με πιο μεγάλη ένα δοκάρι του Τόρς), αλλά έμοιαζαν να παίζουν χωρίς φορ και το να παίξεις όπως η Μπαρτσελόνα χωρίς έστω τον εφετινό Λεβαντόφσκι, δεν είναι απλό, όταν μπροστά σου έχεις μια τόσο κλειστή άμυνα. Το Πράσινο Ακρωτήρι είναι μια ομάδα οργανωμένη στην άμυνα, αθλητικότατη, αλλά και σοβαρή. Που βρήκε και τον ήρωα της βραδιάς: τον τερματοφύλακα Βοζίνια, ετών σαράντα. Το πλήρες όνομά του είναι Ζοσιμάρ Χοσέ Εβόρα Ντίαζ: το Ζοσιμάρ είναι φόρος τιμής στον Ζοσιμάρ, Ιγκίνιο, Περέιρα τον θεαματικό δεξιό μπακ της Βραζιλίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986. Οι παππούδες του τού έδωσαν το παρατσούκλι Βοζίνια όταν ζούσε μαζί τους στο νησί Σάο Βιθέντε.

Ο κόσμος όλος συζητούσε χθες την ισοπαλία των Ισπανών αλλά οι ωραίες ιστορίες είναι αυτές που κουβαλά το Πράσινο Ακρωτήρι. Χθες, για τον αγώνα, η κυβέρνηση της χώρας κήρυξε την μέρα αργία: η πρεμιέρα στο Παγκόσμιο Κύπελλο ήταν μια ιστορική στιγμή και ο καθένας από τους 550.000 κατοίκους άξιζε να τη ζήσει όπως και με όποιον επέλεξε. Η αγκαλιά όλων των παικτών στο τελευταίο σφύριγμα είναι μια από εκείνες τις εικόνες που θα μείνουν στα μάτια των κατοίκων αυτής της ωραίας χώρας μγια πάντα. Η Εθνική τους είναι γεμάτη μυστικά. Ο Ρομπέρτο Ρίκο Λόπεζ πχ, κεντρικός αμυντικός της γνωστής μας Σάμροκ Ρόβερς, ο οποίος ήταν ανίκητος χθες, λέει ότι κλήθηκε πριν από λίγο καιρό χάρη στο LinkedIn, την γνωστή πλατφόρμα στην οποία έχει το βιογραφικό του. Ελαβε ένα μήνυμα από τον τότε προπονητή της ομάδας Ρούι Αγκουας που τον ρωτούσε αν έχει όντως καταγωγή από το Πράσινο Ακρωτήρι όπως δήλωνε. Δεν απάντησε, νομίζοντας ότι ήταν spam. Τον πήραν τηλέφωνο αργότερα να του εξηγήσουν ότι τον χρειάζονται: και βρήκε μια Εθνική για να γράψει ιστορία.

Ο Ντε λα Φουέντε τα χρειάστηκε. Επιστράτευσε πριν την ώρα που ήταν προγραμματισμένο και τον Γιαμάλ και τον Νίκο Γουίλιαμς. Με αυτούς η Ισπανία ανέβασε την πίεση, αλλά παρά την καλή κυκλοφορία της μπάλας δεν βρήκε το γκολ. Η ισοπαλία της μπορεί να σημαίνει πολλά και τίποτα. Σαφώς δεν έδειξε πρώτο φαβορί για την κατάκτηση του μουντιάλ. Αλλά με ισοπαλία με 0-0 ξεκίνησε και σε αυτό του 2010 που είναι το μόνο που έχει κατακτήσει.

Τους έσωσε ο Λουκάκου

Η ισοπαλία ανάμεσα στην Αίγυπτο και το Βέλγιο είναι πρόβλημα κυρίως για το Βέλγιο. Ο Σαλάχ δήλωσε παρών και είχε και συμμετοχή στο πολύ ωραίο γκολ των Αιγύπτιων που άνοιξαν το σκορ με τον Εμαμ Ασουρ:έχουν μια σοβαρή ομάδα, όχι με την ποιότητα του Μαρόκου αλλά με κάποιους καλούς παίκτες: τον Μαρμούς τον ξέρουμε, τον Ζίκο και τον Ασουρ, που ήταν οι δυο καλύτεροι της Αιγύπτου σαφώς λιγότερο. Αυτούς που ξέρουμε είναι τους Βέλγους τόσο όσο για να καταλάβουμε ότι απογοήτευσαν. Ο Τροσάρ κουβαλάει την κούραση εξήντα παιγνιδιών με την Αρσεναλ. Ο Ντε Μπρόιν είχε μια κακή σεζόν και αυτή φαίνεται να συνεχίζεται στις ΗΠΑ. Ο Ντοκού θα ήταν ο κορυφαίος επιθετικός στον κόσμο αν στους επιθετικούς απαγορεύονταν να βάλουν γκολ. Ο Ονάνα περπατάει: αν δεν τρέχει δεν βοηθά. Ο Κουρτουά χρειάστηκε δυο φορές: αν το Βέλγιο δεχόταν δεύτερο γκολ η ήττα του θα ήταν απλή διαδικασία. Και χρειάστηκε και ο κόουτς Ρούντι Γκαρσία που βλέποντας τι συνέβαινε έκανε το αυτονόητο: έριξε στο ματς τον ανέτοιμο Λουκάκου ζητώντας του να γεμίσει την περιοχή κι αυτός τα κατάφερε. Αλλά η τελική ισοπαλία δείχνει πόσο στην διοργάνωση ζορίζονται αυτή την πρώτη αγωνιστική οι Ευρωπαίοι. Δεν κέρδισαν ούτε οι Ολλανδοί, ούτε οι Βόσνιοι, ούτε οι Ισπανοί – οι Τσέχοι έχασαν κιόλας.

Ο Δώνης τρόμαξε τον Μπιέλσα

Στα άλλα δυο ματς είχαμε ισοπαλίες χωρίς ευρωπαϊκή συμμετοχή. Στο Σαουδική Αραβία – Ουρουγουάη (1-1) ο Γιώργος Δώνης χάλασε το ντεμπούτο του πολυδιαφημισμένου Μπιέλσα ή ο Μπιέλσα δεν άφησε τον Δώνη να κερδίσει: διαλέγετε και παίρνετε. Η Σαουδική Αραβία, ωραία οργανωμένη στα μετόπισθεν προηγήθηκε με τον Αλ Αμρί, ο Μπιέλσα άλλαξε πολύ την Ουρουγουάη στο δεύτερο ημίχρονο και είναι αλήθεια πως παίζοντας με τρεις κυνηγούς (όπως δηλαδή παίζουν οι ομάδες του Μπιέλσα) η Ουρουγουάη ήταν επιιθετικότερη: ο Βίνιας ήταν ο καλύτερος παίκτης της, αλλά το γκολ της ισοφάρισης το βρήκε ο Αραούχο που εξαιτίας των απουσιών έπαιζε ακραίος χαφ κι όχι μπακ. Και στα δυο γκολ οι τερματοφύλακες έχουν ευθύνη: ο Μουσιάλα πανηγύρισε το γκολ της ισοφάρισης πιο πολύ από όλους τους συμπαίκτες του. Η Ουρουγουάη είχε σε κακή κατάσταση τον Νούνιες που κουβαλάει πολλή κόπωση, είχε απουσίες, βοηθήθηκε από τους Βαλβέρδε και Μπετανκούρ που έτρεξαν πολύ, αλλά κυρίως από τις αλλαγές του Μπιέλσα: ο Κανόμπιο και ο Σανάμπρια άλλαξαν την εικόνα της. Αλλά και η Σαουδική Αραβία του Δώνη ήταν αξιόμαχη: οι παίκτες πρώτης γραμμής που υπάρχουν είναι φανερά μετρημένοι, σε σχέση με την ομάδα του Κατάρ ετούτη έχει λιγότερο προικισμένους κυνηγούς αλλά κάθε ματς μαζί της θα είναι για όλους ζόρικο.

Το Ιράν κατέκτησε το LA

Η μέρα έκλεισε με την ισοπαλία του Ιράν με την Νέα Ζηλανδία. Το τελικό 2-2 είναι δίκαιο αλλά είναι κι ένας θρίαμβος για τους Ιρακινούς, κυρίως γιατί υποχρέωσαν το κοινό του υπέροχου γηπέδου του Λος Αντζελες να τους χειροκροτήσει για την προσπάθεια. Το Ιράν έδειξε όλο του το πατριωτικό φρόνημα. Η Νέα Ζηλανδία, καθοδηγούμενη από τον Γουντς που ήταν άλυτο πρόβλημα για τους αμυντικούς του Ιράν χάρη στο ύψος του, άνοιξε το σκορ με τον Τζαστ μόλις στο 7΄: μια ομάδα που όπως το Ιράν έζησε με την αγωνία για το αν θα βρίσκεται στην διοργάνωση θα μπορούσε και να καταρρεύσει, αλλά ο Ταρέμι και οι υπόλοιποι ανασυντάχθηκαν. Αφου ο Ταρέμι είχε ένα σουτ στο δοκάρι μετά από μια προσπάθεια από τις δικές του, οι Ιρανοί ισοφάρισαν στον 31΄με τον Ρεζαϊάν και θα μπορούσαν και να προηγηθούν πριν φύγει το ημίχρονο. Οι Νεοζηκλανδοί αποδείχτηκαν κι αυτοί σκληρά καρύδια, καλύτεροι στην άμυνα από την επίθεση: στο 54΄ο Γουντς έδωσε στον Τζάστ το δεύτερο γκολ του. Αλλά το Ιράν έφερε πάλι το ματς στα ίσια ισοφαρίζοντας δέκα λεπτά αργότερα με τον Μοχεμπί μετά από μια υπέροχη προσπάθεια. Ξαναείδα τον Μοχαμεντί και τον Χατζισαφί, (αλλά και τον Στάμενιτς) ωστόσο αυτό που θα μου μείνει αξέχαστο είναι το Sofi να φωνάζει «Ιράν – Ιράν» ποιος θα το έλεγε! Και αυτό όμως είναι το Παγκόσμιο κύπελλο…