Χρειάζεται μια σοβαρή διοικητική αυτοκριτική

Hμερομηνία δημοσίευσης: 09-03-10

Ο σοβαρός Μέλμπεργκ, η μοναδική ίσως σημαντική προσθήκη που είχε φέτος ο Ολυμπιακός, άρπαξε από το χέρι τον Κομπαγιάσι τη στιγμή που αυτός του είχε ξεφύγει στο σπριντ: ήταν μόλις το 6ο λεπτό του αγώνα και ο Ηρακλής εκμεταλλευόμενος το αδιαμφισβήτητο αυτό πέναλτι άνοιξε το σκορ. Η ήττα του πρωταθλητή στο Καυταντζόγλειο έχει χαρακτήρα αποκαθήλωσης: το στέμμα του πρωταθλητή περιμένει κάποιον άλλο. Ο Ολυμπιακός πέντε αγωνιστικές πριν από τη λήξη του πρωταθλήματος έμεινε πέντε βαθμούς μακριά από την πρώτη θέση και οι πιθανότητές του να κατακτήσει τον τίτλο περιορίζονται σε αυτό που στο ποδόσφαιρο αποκαλούμε «μαθηματικές ελπίδες». Ο όρος «μαθηματικές ελπίδες», όταν ακούγεται, αποτελεί για την ομάδα στην οποία αναφέρεται, ένα είδος αναγγελίας επερχόμενης συμφοράς.

Σημαίνει ότι στην πραγματικότητα η ομάδα είναι εκτός στόχων και περιμένει θαύματα που δεν έχουν να κάνουν καθόλου με την ίδια, αλλά αποκλειστικά με τη συμπεριφορά των αντιπάλων της. Από τη στιγμή που φαίνεται πως τα όποια δώρα έκαναν στον Ολυμπιακό, ο Παναθηναϊκός (στο β΄ γύρο) και ο ΠΑΟΚ (στον πρώτο) τελείωσαν, μπορούμε να πούμε ότι τελείωσαν και οι πιθανότητες του Ολυμπιακού να κρατήσει την πρωτιά του.

Η τραγική ειρωνεία για τους ερυθρόλευκους είναι ότι το καταλυτικό τους στραβοπάτημα, η ήττα από τον Ηρακλή, ήρθε έπειτα από ένα παιχνίδι που δεν ήταν το χειρότερό τους. Ο Ολυμπιακός ήταν την Κυριακή το βράδυ νωθρός για ένα ημίχρονο (το πρώτο) αλλά στο δεύτερο προσπάθησε πολύ να γυρίσει το ματς. Είχε πάθος, θέληση, και διάθεση: προφανώς όμως αυτά τα στοιχεία δεν αρκούν όταν δεν υπάρχει μια κάποια αγωνιστική τάξη, μια σειρά. Η ερώτηση είναι τι άλλο του έχει απομένει για φέτος. Ας μην κοροϊδευόμαστε: για μια ομάδα που έχει κατακτήσει δώδεκα πρωταθλήματα τα δεκατρία τελευταία χρόνια δεν μπορεί να είναι στόχος ούτε η δεύτερη θέση, ούτε οι καλές εμφανίσεις στα πλέι οφ. Θα είναι πολύ δύσκολο κάποιος να επιβάλει στο γκρουπ των ποδοσφαιριστών του πρωταθλητή τέτοιου είδους προτεραιότητες.

Τι του χρειάζεται του Ολυμπιακού; Πρώτα απ’ όλα μια σοβαρή διοικητική αυτοκριτική. Εχω πολύ καιρό να ακούσω τον πρόεδρό του, τον κ. Σωκράτη Κόκκαλη να κάνει απολογισμούς, μολονότι από τα γραφεία της ΠΑΕ στην πλατεία Αλεξάνδρας έρχεται στ’ αυτιά μου μια παραδοχή κάποιων λαθών. Το να λες γενικά και αόριστα «κάναμε λάθη» δεν σημαίνει τίποτα όταν αυτά δεν τα συγκεκριμενοποιείς. Μόνο η δημόσια αποδοχή των σφαλμάτων μπορεί βοηθήσει να τα ξεπεράσεις. Για παράδειγμα αν δημοσίως πεις ότι ήταν λάθος ότι η ομάδα δύο χρόνια τώρα δουλεύει χωρίς ένα τεχνικό διευθυντή ικανό να εκπονήσει ένα πλάνο δουλειάς, υπάρχει πιθανότητα να προσλάβεις κάποιον να σου κάνει ένα στοιχειώδη σχεδιασμό που φέτος έλειψε.

Αν πεις ότι ήταν οδυνηρή σαχλαμάρα η απόλυση του Ερνέστο Βαλβέρδε τον περασμένο Μάιο και η πρόσληψη τριών προπονητών τους επόμενους οκτώ μήνες, υπάρχει μια ελπίδα του χρόνου να αλλάξεις πρακτικές. Από δω και πέρα χρειάζεται κυρίως το θάρρος της παραδοχής των μεγάλων λαθών: χωρίς αυτό, με αναφορές γενικές και αόριστες που αφορούν σφάλματα απροσδιόριστα και ευθύνες πολύ γενικές, μπορεί του χρόνου να ξαναγίνουν τα ίδια.

Ο Ολυμπιακός παρουσίασε στο πρωτάθλημα μια κορεσμένη ομάδα, την οποία σχεδίασε μια κουρασμένη διοίκηση. Και η ομάδα αλλά κυρίως η διοίκηση χρειάζονται φρεσκάδα. Η ομάδα χρειάζεται παίκτες με προσωπικότητα και κίνητρα, ένα προπονητή με σχέδιο και διάθεση, ένα τεχνικό διευθυντή να την τρέξει. Και η διοίκηση ένα όραμα που ξεπερνά το «πάμε να πάρουμε τα χρήματα της συμμετοχής στο Τσάμπιονς Λιγκ». Φέτος αυτό το καλοκαιρινό σύνθημα κατέστρεψε μια σεζόν...


Διαβάστε όλα τα άρθρα...