Δεν υπάρχει αμφιβολία Αντώνη ότι όσοι εμπλέκονται στα στημένα αλλά κι όλοι όσοι γενικά βρωμίζουν το χώρο έχουν τη μεγαλύτερη ευθύνη για την απομάκρυνση του κόσμου από τα γήπεδα.
Ωστόσο,υπάρχει κατ εμέ και μια μικρή,όχι διακιολογία,αλλά παράμετρος που πολλοί δεν έχουν σκεφτεί.
Αλήθεια,τι κάνουν οι ίδιοι οι οπαδοί για να βοηθήσουν τις ομάδες τους;Ζητάμε μεν ευθύνες από τους προέδρους για στοιχήματα,για μεταγραφές ύποπτες και τόσα άλλα,έχουμε όμως αναρωτηθεί πώς είναι δυνατόν να συντηρηθεί μια επαγγελματική,το τονίζω αυτό,ομάδα με 1000 και 2000 εισιτήρια ακόμα και σε επίπεδο Β Εθνικής;
Αυτό θα ήταν δυνατόν αν οι οπαδοί της δεν είχαν προσδοκίες για ανόδους και πορείες αλλά απλά υποστήριζαν την τοπική ομάδα τους χωρίς να περιμένουν αντάλλαγμα,απλά και μόνο λόγω της αγάπης που γεννά η εντοπιότητά της,και ό,τι ήθελε προκύψει.

Όταν όμως δεν καταδεχόμαστε να πατήσουμε στο γήπεδο,όπως οι Καβαλιώτες,ή ακόμα και οι Ηρακλειδείς για να αναφέρω γνωστά παραδείγματα,αλλά παράλληλα ζητάμε ανόδους,Ευρώπες κτλ,τότε τι συζητάμε;
Θα μου πεις,και σωστά,ότι οι ίδιοι οι παράγοντες έδιωξαν αυτούς τους οπαδούς.
Συμφωνώ,αλλά αυτό δεν ισχύει σε όλες τις περιπτώσεις.
Γιατί ας πούμε,οι Ιωνικοί,μιας και μένω στην περιοχή,παράτησαν την ομάδα τα τελευταία χρόνια αντί να τη στηρίζουν,έστω και για να διαμαρτυρηθούν εναντίον του υιού Κανελλάκη;Και φυσικά,για την έλλειψη οπαδών ευθύνεται και ο τρομερά μεγάλος αριθμός ομάδων για μια χώρα σαν την Ελλάδα,όπου κάθε πόλη έχει 2-3 ομάδες για να βαυκαλιζόμαστε με "τοπικά ντέρμπι".

Για να κλείσω,βρωμερό το ελληνικό ποδόσφαιρο,αλλά θα πρέπει να αναρωτηθούμε και αν κάποιες ομάδες έχουν πραγματικά λόγο ύπαρξης ως επαγγελματικές...

Μήπως τελικά να μείνει επαγγελματική μόνο η Σούπερ Λίγκα;

Η κανονική διάρκεια του αγώνα στον τελικό του Κυπέλλου Ισπανίας έχει τελειώσει.

Το αποτέλεσμα 0-0, το ματς οδηγείται σε παράταση. Διακοπή για διαφημίσεις. Τρία λεπτά αργότερα η εικόνα επιστρέφει στη Βαλένθια.

Στο κέντρο του γηπέδου οι παίχτες της Ρεάλ έχουν σχηματίσει έναν κλειστό κύκλο. Στη μέση του ο Μουρίνιο, ήρεμος, τους δίνει οδηγίες. Ουσιαστικά τους πείθει για το ιδιαίτερό τους, την πάστα τους. Τους βεβαιώνει ότι 30 λεπτά αργότερα θα είναι οι νικητές.

Aλλη εποχή, Αίγυπτος*.

Ο Καβάφης άρρωστος, λίγο πριν το θάνατό του, αδυνατεί ακόμη και να μιλήσει. Ζητάει να του δώσουν χαρτί και μολύβι.

Πάνω του σημειώνει μια τελεία και γύρο της έναν κύκλο. Σαν υστερόγραφο ποίησης; Ως υστερόγραφο ζωής; Μια τελευταία επισήμανσή του για την τελεία που περι-γράφεται απΆ την τελειότητα του κύκλου. ΑπΆ τα πάντα που εσωκλείουν τη στιγμή.

Την ίση απόσταση του τώρα απΆ την οποιαδήποτε προβολή του στην αιωνιότητα. Τρίτη εποχή, αρχαία Μίλητος*.

Ο Αναξίμανδρος δηλώνει ότι σε έναν πάπυρο έχει καταγράψει ολόκληρο το σύμπαν. Όλη η πόλη μαζεύεται να δει το θαυμαστό κατόρθωμα του φυσικού φιλόσοφου. Ο ίδιος σχεδιάζει στο χώμα έναν κύκλο και μέσα του μια τελεία. «Αυτό έγραψα», τους λέει. «Αυτό είναι το σύμπαν. Εδώ η κεντρομόλος και η φυγόκεντρη δύναμη εξισορροπούνται. Εδώ η Αρμονία παντρεύεται τον Κόσμο.» Ο φιλόσοφος, όπως κι ο ποιητής πολύ αργότερα, θέλει απλά να επισημάνει το για αυτόν προφανές. Το τόσο απλό που εσωκλείει καθετί σύνθετο. Τη στιγμή που ενυπάρχει στο σύνολο του χρόνου. Τελευταίο παράδειγμα. Δημοκρατικά κυβερνώμενες πόλεις της αρχαίας Ελλάδας. Στην αγορά οι συζητήσεις έχουν σχήμα. Οι ακροατές παίρνουν θέση κυκλική. Ο ομιλητής βρίσκεται στο κέντρο. Όποιος θέλει να εκφράσει τη γνώμη του το κάνει ελεύθερα. Μόλις τελειώσει ο προηγούμενος, περπατάει και γίνεται αυτός ο πυρήνας του σχήματος. Η αλλαγή που διατηρεί την πρότερη γεωμετρική φυσιογνωμία.

Η φωνή του, η όψη του απέχει όμοια από όλους. Η τελειότητα του πολιτεύματος, η φωτογραφία της ελευθερίας είναι και πάλι ένας κύκλος και μια τελεία. Είναι και πάλι το σχήμα του απείρου κάλλους με το στίγμα απΆ το άγγιγμα του δαχτύλου του Θεού στο κέντρο του Η παράταση εξελίχθηκε κοσμικά αναμενόμενα. Η Ρεάλ έδιωξε από πάνω της κάθε κόμπλεξ κατωτερότητας που πήγε να της δημιουργηθεί με την εμφάνιση των blaugrana στο δεύτερο σαρανταπεντάλεπτο. Κυριάρχησε. Σκόραρε, έκανε φάσεις, έτρεξε περισσότερο. Οι ποδοσφαιριστές της έβγαλαν δύναμη κι αντοχή εμπνευσμένοι ακούσια απΆ τους πανάρχαιους τυπωμένους κώδικες του συμπαντικού DNA.

Ο Μουρίνιο, πολίτης, φιλόσοφος, ποιητής και προπονητής ταυτόχρονα με μια μόνο ιδέα μαλάκωσε τη δυσανεξία των παιχτών του απέναντι σε οτιδήποτε καταλανικό τα τελευταία χρόνια. Την έκανε εύπλαστη, ώστε μόνοι τους να μπορέσουν να τη φέρουν στα ψυχολογικά τους μέτρα. Κι εν τέλει βλέποντας καθαρά τους γίγαντες γίγαντες και τους ανθρώπους ανθρώπους, να σηκώσουν την «κούπα» που τόσο ποθούσαν. Να νικήσουν χωρίς κανείς να μπορεί να ψέξει το δίκαιο της επικράτησής τους. Απόψε τα ματς των δύο συνεχίζονται. Τα δεδομένα όμως έχουν αλλάξει. Οι άτρωτοι του Καμπ Νου καθρεφτίστηκαν –θέλοντας και μη- απέναντι στις αδυναμίες τους. Έψαξαν τους αρχαίους, τους σοφούς για ψίθυρους-νουθεσίες; ?κουσαν με το κεφάλι κάτω για Βαβυλώνες και Ρώμες που κάποτε πέφτουν;

Έκαναν διάλογο με την προοπτική της ήττας ως αποτέλεσμα της άμιλλας; Αν ναι τότε πάλι αυτοί θα έχουν το πάνω χέρι. Ξεκινάν ούτως ή άλλως απΆ το πλατύσκαλο. Ο χρόνος που δουλεύουν μαζί τους δίνει αυτό το πλεονέκτημα. Η poll position όμως μπορεί εύκολα να χαθεί σε μια κλειστή στροφή αλαζονείας. Ο παθολογικός εγωισμός ανοίγει κερκόπορτα στην ύβρη.

Έχει το ανάστημα ο Γκουαρντιόλα να βάλει πλάτη κρατώντας τις αδύναμες πύλες των τειχών της πόλης του κλειστές;

Ή μήπως έχει παρασυρθεί κι αυτός απΆ τις κολακείες των ακολούθων του; Ξέρει ότι στον απέναντι πάγκο είναι κάποιος που θα ψάξει την απάντηση σε όποιο ερώτημα κι αν του βάλει στο ματς. Ο ίδιος όμως, του έχει ετοιμάσει ερωτήσεις; http://www.youtube.com/watch?v=kYV9LPleyXY&feature=related Από όποια σκοπιά κι αν το δούμε, πάλι απόψε θα θυμηθούμε τους λόγους που κάποιες βραδιές στη ζωή μας, ανάμεσα σε ποτήρια κρασιού και ερωτικά βλέμματα υποστηρίξαμε μέχρι τελικής πτώσης ότι το ποδόσφαιρο είναι επιστήμη και ταυτόχρονα τέχνη.

Δεν ξέρω ποιος θα κερδίσει, και να σας πω και κάτι; Δε με νοιάζει κιόλας. *Περιπτώσεις που μου θύμισε ένα εξαιρετικό κείμενο του ποιητή Γιάννη Υφαντή στο περιοδικό Οδός Πανός, τεύχος νο85, του 1996.

Καλησπέρα Karpet

Έχω κουραστεί με την επιφανειακή αντιμετώπιση από το μεγαλύτερο μέρος του δημοσιογραφικού κόσμου στο ζήτημα του τρόπου παιχνιδιού που επιλέγει ο Jose Mourinho.

Είναι άδικο να κρίνεις έναν προπονητή από το πώς επιλέγει να αντιμετωπίσει την καλύτερη ομάδα που έχει ποτέ πατήσει (βρεγμένο και ακούρευτο:)χορτάρι ποδοσφαιρικού γηπέδου, ειδικά αφού είχε δεχτεί μία χούφτα γκολ στον πρώτο αγώνα για το ισπανικό πρωτάθλημα. Ας δούμε κάποια στατιστικά στoιχεία που απαντάνε από μόνα τους στη γενίκευση των περισσότερων Ελλήνων δημοσιογράφων ότι ο Jose παίζει αντιποδόσφαιρο. Τα δύο προηγούμενα χρόνια η Inter είχε την πιο παραγωγική επίθεση στο ιταλικό πρωτάθλημα με 75-34 γκολ τη σεζόν 2009-2010 και 70-32 γκολ τη σεζόν 2008-2009. Φέτος στην Ισπανία η REAL έχει σκοράρει 81 γκολ σε 34 παιχνίδια, 8 λιγότερα από την αξεπέραστη σε παραγωγή φάσεων από οποιαδήποτε άλλη ομάδα Barcelona.

Έχοντας παρακολουθήσει τα δύο προηγούμενα χρόνια 30 παιχνίδια της Inter στο San Siro και φέτος τα περισσότερα παιχνίδια της Realστο ισπανικό πρωτάθλημα από την τηλεόραση είμαι πλέον πεπεισμένος ότι οι περισσότεροι Έλληνες δημοσιογράφοι απλά ΔΕΝ παρακολουθούν τα ποδοσφαιρικά παιχνίδια. Δεν είναι δυνατόν η φετινή Real η οποία κάνει πράγματα εκπληκτικά και σκοράρει με πολύ περισσότερους τρόπους από τη μισητή αντίπαλο της, όπως στημένες φάσεις , ψηλό παιχνίδι, μακρινά σουτ, να κατηγορείται για αντιποδόσφαιρο.

Σε ΟΛΑ τα παιχνίδια στο πρωτάθλημα( εκτός του δεύτερου με την Barca) η Real μπήκε με τη λογική ότι είναι καλύτερη ομάδα και θα το αποδείξει στο γήπεδο. Σε όλα τα ματς ακόμα και σε κάποια από αυτά που σκόνταψε είχε πολύ μεγάλο αριθμό χαμένων κλασσικών ευκαιριών.

Δεν χωρά καμιά συζήτηση για τη φετινή απόδοσή της όσον αφορά την παραγωγή φάσεων.

Ο Μourinho είναι χαρισματικός προπονητής, απο τους καλύτερους στο να προετοιμάζουν να αλλάζουν και να προσαρμόζουν την ομάδα και τον τρόπο παιχνιδιού της ανάλογα με τις επικρατούσες συνθήκες.

Τη δεδομένη χρονική στιγμή έκρινε ότι η real έπρεπε να πιέσει πολύ στο χώρο μεταξύ κέντρου και μεγάλης περιοχής και να προσπαθήσει διαθέτοντας πολύ ποιοτικούς παίκτες με αντεπιθέσεις να κλέψει το παιχνίδι. Με καμία άλλη αντίπαλη ισπανική ομάδα δεν έχει επιλέξει αυτόν τον τρόπο παιχνιδιού.

Ήμαρτον πια με τους ανίδεους...