Hμερομηνία δημοσίευσης: 01-09-11

Την περασμένη Κυριακή, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ συνέτριψε την Αρσεναλ με 8-2. Στη συνέντευξη Τύπου των προπονητών που ακολούθησε ο τεχνικός των θριαμβευτών Σερ Αλεξ Φέργκιουσον είπε για να τονώσει το ηθικό του ηττημένου Αρσέν Βενγκέρ: «Στενοχωρήθηκα για την Αρσεναλ και για τον προπονητή της. Ο Βενγκέρ είναι σπουδαίος. Στο διάστημα που δουλεύει στο Λονδίνο, η δουλειά του είχε ως αποτέλεσμα ο σύλλογος να κερδίσει τίτλους, αλλά και να βγάλει πάρα πάρα πολλά χρήματα χάρη στις επιλογές του». Η δήλωση δεν ήταν ειρωνική: δείχνει απλώς πώς αντιλαμβάνονται οι Βρετανοί το ποδόσφαιρο.

Το... κομπλιμέντο του Σερ Αλεξ εξηγεί και ποια είναι η κατεύθυνση των ομάδων της Πρέμιερ Λιγκ και το πώς είναι δυνατόν να μην έχει απολυθεί κάποιος κόουτς που έζησε μια τέτοια συντριβή. Η κρίση των ικανοτήτων του μάνατζερ έχει να κάνει κυρίως με την ικανότητά του να δημιουργεί πλούτο: η επισήμανση είναι επίκαιρη, καθώς τα δέκα τελευταία χρόνια έχουν βουλιάξει οικονομικά πάνω από δέκα ομάδες – τελευταία η Πόρτσμουθ!

Στην Αγγλία ένα κακό αποτέλεσμα (ακόμα και το χειρότερο) το αντέχουν. Τα χρέη, όχι. Διασυρμός δεν είναι μία ήττα, αλλά το να χρεοκοπήσεις ένα σύλλογο.

Hμερομηνία δημοσίευσης: 05-06-11

Η ιστορία δεν έχει ποτέ διαψευστεί. Ας πούμε ότι ανήκει στη σφαίρα των αστικών μύθων που λογίζονται με τα χρόνια ως αληθινοί.

Το 1985 ο Ολυμπιακός αγωνιζόταν σε ένα τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος με τον ΠΑΟ, που συνέβαινε τότε να έχει μια πολύ δυνατή ομάδα. Το πρώτο ημίχρονο τελείωσε με τον Παναθηναϊκό να προηγείται με 1-0. Ο προπονητής των «ερυθρόλευκων» Αντώνης Γεωργιάδης είπε, στα αποδυτήρια, ότι θα βγάλει τον στόπερ Παπαγγέλη και θα ρίξει στην επίθεση τον Τόγια ώστε να ρισκάρει κάτι παραπάνω.

Ο Νίκος Αναστόπουλος, που από τότε φαινόταν ότι θα γίνει προπονητής, αντέτεινε ότι επειδή η διαφορά των δύο είναι σημαντική, είναι προτιμότερο η ομάδα να κάτσει στην άμυνα. «Κόουτς», είπε, «το χειρότερο που έχουμε να πάθουμε αν μείνουμε πίσω είναι να χάσουμε 1-0. Αν αυτό συμβεί, μπορούμε άνετα να τα ρίξουμε στη διαιτησία»! Ηταν ακόμα οι εποχές που για να μπορεί κάποιος να μιλάει για τη διαιτησία έπρεπε το τελικό σκορ να του το επιτρέπει.

Απόψε γίνεται ο τέταρτος τελικός στα πλέι οφ του μπάσκετ. Αν ο γηπεδούχος ΠΑΟ κερδίσει, στέφεται πρωταθλητής, αν χάσει, η σειρά συνεχίζεται στο ΣΕΦ και ο Ολυμπιακός θα έχει στην έδρα του την ευκαιρία να τον ρίξει από τον θρόνο. Το ποιος θα κερδίσει δεν είναι βέβαιο: το βέβαιο είναι ότι ο χαμένος θα τα ρίξει στη διαιτησία όσο και όπως κι αν χάσει!

Δεν έχει υπάρξει άριστη η διαιτησία ούτε και σε αυτή τη σειρά των πλέι οφ. Το μπάσκετ έχει γίνει πολύ γρήγορο, οι μονομαχίες των παικτών είναι σκληρές, οι ομάδες σχεδόν ισοδύναμες: κάθε σφύριγμα επιτρέπει μουρμούρες.

Ομως, για την ώρα τουλάχιστον, οι διαιτητές δεν έχουν καθορίσει κανένα αποτέλεσμα: στα έξι παιχνίδια που ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟ έδωσαν φέτος, ο τελικός νικητής ήταν ο περισσότερο ψυχωμένος και ψύχραιμος.

Στο παρελθόν έχουν όντως γίνει πολλά – φέτος όμως η διαιτησία είναι ένα άλλοθι. Τίποτα περισσότερο.

Για να ολοκληρωθεί η ιστορία που σας έλεγα, πρέπει να πω ότι ο Γεωργιάδης δεν άκουσε τον πρακτικό Αναστό και ο Ολυμπιακός έχασε με 4-0.

Τουλάχιστον δεν επικαλέστηκε τη διαιτησία: ήταν εποχές που οι οπαδοί δεν ήθελαν να ακούν δικαιολογίες. Τώρα, συχνά-πυκνά παρηγορούνται με δαύτες...

Hμερομηνία δημοσίευσης: 17-04-11 
 
Πριν από δύο σεζόν η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ βρέθηκε στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ στη Ρώμη κι έχασε από την Μπαρτσελόνα με 2-0: η ήττα έμοιαζε να κλείνει έναν κύκλο. Τα επόμενα δύο χρόνια υποχρεώθηκε να ακολουθήσει ένα πρόγραμμα λιτότητας, που φυσικά ποτέ δεν διαφημίστηκε: η εταιρεία πήρε τις αποφάσεις της χωρίς να τις δημοσιοποιήσει ή να απολογηθεί γι’ αυτές.

Στο πλαίσιο της λιτότητας πούλησε τον Κριστιάνο Ρονάλντο στη Ρεάλ Μαδρίτης και άφησε ελεύθερο τον Κάρλος Τέβες να πάει στη Μάντσεστερ Σίτι γιατί δεν άντεχε το ακριβό συμβόλαιό του. Από την πώληση του Πορτογάλου έβαλε στο ταμείο της 95 εκατομμύρια ευρώ και κάλυψε ελλείμματα χρόνων.

Από τη φυγή του Τέβες γλίτωσε τόσα λεφτά ώστε αγόρασε τον Μεξικανό Ερνάντεζ και της περίσσεψαν κιόλας. Δύο μόλις χρόνια αργότερα, έχει στο τσεπάκι το πρωτάθλημα Αγγλίας και ατενίζει έναν νέο τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Η αντίπαλος στα ημιτελικά Σάλκε μοιάζει του χεριού της.

Την περασμένη Τετάρτη, η πρωταθλήτρια Ευρώπης Ιντερ ηττήθηκε από τη Σάλκε στο Γκιζελκίρχεν με 2-1. Η ήττα της ήταν συνέχεια της κακής της εμφάνισης στο πρώτο ματς: στο Σαν Σίρο είχε συντριβεί από τους Γερμανούς με 5-2. Δύο εβδομάδες πριν, μια άλλη οδυνηρή ήττα, από τη Μίλαν αυτή τη φορά, της στοίχισε την πρώτη θέση του καμπιονάτο: το βαρύ 3-0 με το οποίο ηττήθηκε έβαλε τέλος στα όνειρα των οπαδών να τη δουν πρωταθλήτρια.

Την επομένη του αποκλεισμού της στο Τσάμπιονς Λιγκ (αποκλεισμού που της στοίχισε πάνω από 20 εκατ ευρώ – αφού τόσα θα της επέφερε μια νέα συμμετοχή στον τελικό της διοργάνωσης), ο ιδιοκτήτης της ομάδας κ. Μάσιμο Μοράτι δήλωσε ότι ευχαριστεί την ομάδα και όλους τους παίκτες, που τα τελευταία χρόνια έχουν δώσει τόση χαρά και υπερηφάνεια στους «τιφόζι» της Ιντερ! «Η αποτυχία θα μας γεμίσει δύναμη», είπε. «Θα βρούμε ξανά τη θέληση και την ποιότητα για να πετύχουμε κι άλλους σημαντικούς στόχους».

Με σπατάλες ή με λιτότητα, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ του σερ Αλεξ Φέργκιουσον στοχεύει πάντα την κορυφή: τα χρήματα δεν παίζουν μπάλα. Στους θριάμβους και στις αποτυχίες, ο Μοράτι είναι πάντα δίπλα στους παίκτες του: ο ρόλος του προέδρου είναι να εγγυάται με την παρουσία του τη συνέχεια και την ηρεμία. Και οι δύο είναι ηγέτες.

Κάθε σύγκριση με τα δικά μας δεν προκαλεί θλίψη. Προκαλεί κατάθλιψη.

Hμερομηνία δημοσίευσης: 16-04-11 
 
Υπάρχει μια μεγάλη περιέργεια πώς θα κλείσει από την πλευρά της αθλητικής δικαιοσύνης η πρόσφατη ιστορία με τις κασέτες, στις οποίες ο παράγοντας τότε και σήμερα πρόεδρος του Ολυμπιακού Βόλου κ. Μπέος ακούγεται να δηλώνει ότι ζήτησε από τον (πρώην) διαιτητή κ. Δαλούκα να βοηθήσει τον Αρη να κερδίσει τον Παναθηναϊκό. Οσοι παρακολουθούν την εξέλιξη της ιστορίας καταλαβαίνουν ότι πιο πολύ και από αδίκημα ή σκάνδαλο το θέμα αντιμετωπίζεται από τους αρμόδιους αθλητικούς δικαστές μέχρι τώρα ως μπελάς. Σαν μια καυτή πατάτα.

Μέχρι χθες η δικαιολογία των αθλητικών δικαστών και των αθλητικών εισαγγελέων της ΕΠΟ ήταν ότι με το θέμα ασχολείται η ποινική δικαιοσύνη και ότι θα πρέπει για να ασχοληθεί η αθλητική να περάσει ο φάκελος στα χέρια των λειτουργών της. Χθες, ο εισαγγελέας κ. Σιμιτζόγλου άσκησε ποινική δίωξη στον κ. Μπέο, κρίνοντας ότι με βάση την έρευνα έχουν προκύψει εις βάρος του πολλά ενοχοποιητικά στοιχεία. Το αν ο άνθρωπος είναι ένοχος ή αθώος θα το μάθουμε όταν και εφόσον η υπόθεση φτάσει στα δικαστήρια, όμως η ίδια η παραπομπή του δημιουργεί μια βεβαιότητα: στη διαδικασία της εισαγγελικής έρευνας προέκυψαν ενδείξεις ενοχής.

Πολλές φορές έχει υπογραμμιστεί ότι η ποινική δικαιοσύνη και η αθλητική δικαιοσύνη έχουν διαφορές στο τι θεωρούν η μία ή η άλλη αδίκημα. Στη συγκεκριμένη ιστορία ωστόσο η ίδια η παραπομπή του παράγοντα μαρτυρά ότι με τη συμπεριφορά του καλό στο άθλημα σίγουρα δεν έκανε. Η αθλητική δικαιοσύνη εν προκειμένω δεν χρειάζεται να κρίνει αν ο παράγοντας απείλησε ή όχι τον διαιτητή ή αν έστησε ή όχι το ματς - χρειάζεται να αποφασίσει αν με τη συμπεριφορά του (που κατά τον εισαγγελέα αφήνει περιθώρια για ενδείξεις ενοχής) δυσφήμησε το άθλημα. Η δυσφήμηση του αθλήματος είναι ίσως το σοβαρότερο αδίκημα στο οποίο μπορεί να υποπέσει παράγοντας – τουλάχιστον σύμφωνα με τον αθλητικό μας νόμο. Γι’ αυτό το αδίκημα του μάνατζερ κ. Λουτσιάνο Μότζι υποβιβάστηκε στην Ιταλία κοτζάμ Γιουβέντους: το αν ο Μότζι χρημάτιζε ή όχι τους διαιτητές είναι μια ιστορία, η έκβαση της οποίας ακόμα εκκρεμεί στα ιταλικά δικαστήρια.

Γιατί αυτή η απλή ιστορία είναι «καυτή πατάτα»; Γιατί μέχρι τώρα οι αθλητικοί δικαστές συμπεριφέρονται σαν να μην τη γνωρίζουν; Γιατί το κάνουν; Γιατί οι ίδιοι οι πρόεδροι των ΠΑΕ στη μεγάλη τους πλειονότητα θα ήθελαν να ξεχαστεί και να μην ασχοληθεί κανείς με αυτή και τις αξιόποινες συνέπειές της; Χθες, την ημέρα της παραπομπής του Μπέου, οκτώ-εννιά ΠΑΕ τον ψήφισαν ως εκπρόσωπο της Λίγκας στην ΕΠΟ!

Οτι ο νόμος είναι σημαντικότερος από τις ψήφους το γνωρίζουμε. Η περιέργεια όλων είναι ποιος θα βρει το κουράγιο να τον εφαρμόσει…

Hμερομηνία δημοσίευσης: 14-04-11

Υπάρχει σίγουρα η «Ελλάδα του Δημοσίου», γεμάτη από τους κατά Πάγκαλον «κοπρίτες» που διορίστηκαν και δεν παράγουν τίποτα και στην οποία πρωταγωνιστούν αστέρες πολιτικάντηδες που βούλιαξαν τα νοσοκομεία, φαλίρισαν τις ΔΕΚΟ, διέλυσαν την παιδεία – πρώτα από όλα τα πανεπιστήμια. Υποτίθεται ότι απέναντι σε αυτή την Ελλάδα, υπάρχει μια καλή Ελλάδα, αυτή της ιδιωτικής πρωτοβουλίας.

Αν οι μεγάλοι Ελληνες επιχειρηματίες διοικούν τις επιχειρήσεις τους όπως διοίκησαν τις ποδοσφαιρικές ομάδες που ανέλαβαν αυτά τα χρόνια, τότε δεν είναι παράξενο που η χώρα πτώχευσε – παράξενο είναι που κάποιοι ακόμα νομίζουμε ότι υπάρχει ελπίδα. Η ΑΕΚ έφτασε να χρωστά στο ελληνικό Δημόσιο 152 εκατ. ευρώ: αυτό θα ήταν σήμερα το χρέος της μόνο στο κράτος αν δεν υπήρχε η υπαγωγή της στο άρθρο 44. Μετά την υπαγωγή το χρέος της στο Δημόσιο έπεσε στα 17 εκατ. ευρώ και μέσα σε επτά χρόνια σχεδόν διπλασιάστηκε!

Η ΑΕΚ είχε στο τιμόνι της αυτά τα χρόνια, πίσω από τον Ντέμη Νικολαΐδη που ήταν ποδοσφαιριστής κι όχι επιχειρηματίας, επτά τουλάχιστον ικανούς μπίζνεσμαν: κανείς δεν πρόβαλε το παραμικρό βέτο για μια σειρά από σπατάλες που προφανώς η ομάδα δεν άντεχε. Ο ΠΑΟ έχει ακόμα στην πολυμετοχική του σύνθεση μερικούς από τους μεγαλύτερους Ελληνες επενδυτές: όλοι μαζί έχουν φτιάξει μια «εταιρεία τέρας» που, αν δεν αλλάξει δραστικά πολιτική μπορεί να φτάσει να χρωστά πάνω από 30 εκατ. ευρώ στο τέλος της χρονιάς!

Ο ίδιος ο κ. Σωκράτης Κόκκαλης, ο πιο επιτυχημένος ποδοσφαιροπαράγοντας της τελευταίας δεκαπενταετίας έφυγε από τον Ολυμπιακό αφήνοντας μια τρύπα πελώρια: μόνο ο κ. Βαγγέλης Μαρινάκης ξέρει το πόσο τιτάνιος υπήρξε φέτος ο αγώνας του, όχι για να κερδίσει το πρωτάθλημα, αλλά για να μαζέψει τα ελλείμματα. Το ίδιο ισχύει σχεδόν σε όλες τις ΠΑΕ – βλέπεις ισολογισμούς και τρομάζεις: κι όμως το τιμόνι του ΠΑΟΚ, του Ηρακλή, του Πανιωνίου, του Αρη το έπιασαν τα τελευταία χρόνια μερικοί μεγάλοι επιχειρηματίες, ας μην το ξεχνάμε.

Το ποδόσφαιρο όπως και η επιχειρηματικότητα απαιτούν σχέδιο. Στο ποδόσφαιρο αυτό σπανίως υπήρξε. Πολύ φοβάμαι πως το ίδιο ισχύει και γενικότερα…